waterjuffer

“Vóór de paring brengt het mannetje zijn sperma over naar zijn secundaire geslachtsorgaan. Hij doet dit omdat het primaire orgaan aan het uiteinde van het achterlijf op een onbereikbare plaats voor het vrouwtje gesitueerd is. Dit gedeelte wordt namelijk bij het begin van de paring gebruikt om het vrouwtje met de achterlijfaanhangsels vast te pakken bij het halsschild (juffers) of achter de kop (echte libellen), waardoor ze in tandem gaan vliegen. Vervolgens wordt het paringswiel gevormd doordat de onderlijven bijeen gebracht worden. Het vrouwtje neemt dan het sperma over van het mannetje; bevruchting vindt pas plaats bij de eiafzet. Deze paringsmanier is uniek voor libellen. Copulatie kan plaatsvinden in de vlucht of in rust. De lengte van de paring is zeer variabel, van enkele seconden tot meerdere uren”

Dit lees ik allemaal nadat ik zo’n tandem door de tuin zag vliegen. Libelles’s zijn prachtig gekleurde diertjes.Ze vliegen parend voor mijn ogen langs. Of, vliegen? Ze glijden meer! Ze glijden door de lucht, en we horen het allemaal niet, maar wanneer we bij machte zouden zijn het ultrasone geluid op te vangen van hetgeen zich op dat moment zo schijnbaar sereen van bloem tot bloem afspeelt, dan zouden we spontaan zin krijgen onze broeken los te rukken en ook onze paringsdrift zijn vrije loop te laten.
Maar een paringswiel vormen? Zelfs de kunst van de Kama-Sutra zwijgt hierover.

De libelles kennen dit fenomeen wel. En reken maar dat ze ervan genieten.
Het lijken onschuldige lieve beestjes met van die blauw doorschijnende fragiele vleugeltjes. De engeltjes onder de insecten! Maar pas op! Engelen zijn geslachtsloos. En waterjuffers bezitten zelfs secundaire geslachtsdelen.

Op de foto kun je zien hoe het vrouwtje zich vastklampt aan een spriet of een halm om niet te bezwijken onder ultiem genot. ’t Kan soms uren duren, de geslachtsdaad bij de juffertjes.

Als ik een aantal keren mag reïncarneren, dan God, graag ook 1 keer in een libelle of waterjuffertje.

Ondertussen, in het gat van de markt

ALLEMAAL!

En we zitten in de kroeg
van twee tot 's morgens vroeg
en we gaan nog niet naar huis
want daar is het niet pluis.
en we schrijven er nog een,
en we schrijven er nog twee,
Tralalalala lalalalalalala

fenêtre

1 portie passie graag

Misschien is het een vorm van depressiviteit. Willen dat je wil. Willen dat je enthousiastme, begeestering op kunt brengen. Voor wat dan ook!
Dit is het gevoel dat je hebt van je avondje thuis.
Je bent loos. Futloos,lusteloos, passieloos.
Je gelooft niet meer in het nemen van de drempel. Hoe vaak heb je je er immers al, met al de weerzin die je in je had, overheen gezet?
En waar bleef achteraf de genoegdoening?

Je hebt een feest, maar je hebt geen zin erheen te gaan.
Je zit ’s avonds op de bank TV te kijken, terwijl het leven doorgaat. En dat weet je. Het leven gaat door. Terwijl jij op die bank zit.
En het maakt je rusteloos.
En je zapt door naar een ander kanaal.
Ook nix.
Je ziet jezelf de brand in een shaggie jagen, Rosé drinken.
Ouder worden.
En je denkt.
‘Dit is mijn leven’
En je zou willen sprankelen, bevlogen kunnen zijn. Ergens he-le-maal voor gaan.
Dat realiseer je je
En je zapt naar een ander kanaal,
Ook nix
en je jaagt de brand in een shaggie.

Een glaasje Rosé nog maar.

Dilemma

Iedereen komt het wel eens tegen, thuis, op het werk, in het hoofd, onderweg: ‘Het dilemma!’
Het dilemma dat ik aan wil gaan snijden draait om wilskracht,discipline en zelfopoffering.
Ik zal het uitleggen. In het kort.
Ik ben een Bourgondiër van nature – ik zit tegen het gastronomische aan. Ik kan daar enorm over uitweiden, maar ik kies er nu voor om het even samen te voegen tot het kernachtige zinnetje: ‘Ik houd buitensporig veel van lekker eten en drinken!’.
Ik houd ook verschrikkelijk veel van een lekker stukkie vlees.
Maar ik kan het niet met mijn geweten in overeenstemming brengen dat ik consumeer als carnivoor.
Zeker wanneer ik op TV een documentaire heb gezien over de manier waarop wij met leven omgaan, dan schaam ik me. Dan voel ik me slecht. Zo consumptiegericht omgaan met leven zoals we dat doen, voelt niet goed. En is ook niet goed. Respectloos. Misselijkmakend zelfs.

En in de supermarkt wint na een aantal dagen toch weer die consumerende struisvogel van mijn blijkbaar toch niet zo integere geweten
Bah! Loop ik opeens weer met gehakt half om half in mijn boodschappenkarretje.

Ik wil me niet laten verleiden door vlees, maar ik laat me er wel door verleiden.
Ik wil vegetariër worden.
Ik ga nu, voordat ik boodschappen ga doen, mezelf toezingen:

“Liefde
Liefde voor dieren

Een varken is niet zomaar eten
Een varken is een dier.
Een koe is niet zomaar eten
Een koe is een dier.
Een kip is niet zomaar eten
Een kip is een dier.

Je kunt het eten
Maar het is een dier”

En dan diep zuchten, en dan gaan
En ik denk aan de documentaires.
Heb je de varkens gezien?
Heb je gezien wat de Mensch ermee doet? De Mensch die zichzelf het Recht toe-eigend om te doen met het leven wat hij belieft?
Ken je de ware betekenis van het begrip ‘geen leven hebben?’
Kuikentjes krijgen geen leven
Ze komen uit het ei geworsteld, als het meest veelzijdige stukje vlees
Voor ons.

Ik denk
Een huisdier is ook een dier.
Honden en katten krijgen voedsel, waarvoor hongerige Afrikanen een moord zouden doen
Dat krijgen ze.
Waarom leggen we die meetlat zo scheef?
Een kat is ook en dier
Net als een kip.
Net als een koe.
Net als een varken

Kom op alsjeblieft met recepten voor heerlijke vegetarische schotels!
*

Het is makkelijk om filmpjes te zoeken over hoe het toegaat in de varkenshouderij. (gelukkig ook een aantal waarin gezocht wordt naar respectvolle manieren van)Maar, over het algemeen: ik kan er van gruwen.
Dit is niet zo'n filmpje. Maar het houd me wel wakker. Hoop ik

afbreken hoeft niet

Wie een muur afbreekt, bouwt een uitzicht op’ las ik eens. Een mooi gezegde. Ik houd van veel gezegden en spreekwoorden. Heldere wijsheden over de wetten, normen en waarden die de Mensch zichzelf ooit als waar gesteld heeft in een notedop. Zo is het en anders niet.
Wie de schoen past trekke hem aan
Zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten
Zoals de wind waait, waait zijn jasje.

Niet dat ik er tranen van in mijn ogen krijg, maar ze zijn wel mooi. Omdat je met beelspraak in een kort zinnetje zoveel kunt duidelijk maken. Je valt mensen in een gesprek niet persoonlijk aan als je met een dergelijk spreekwoord aankomt Je zegt niet :’ JIJ doet dit en Jij doet zo!! ‘Een toon waaraan veel mensen zich storen.
De boodschap wordt echter wel begrepen, en daar gaat het om.
Het verwijt van wijsneuzerigheid zal je wel ten deel kunnen vallen wanneer je spreekwoorden in een discussie gebruikt.
En wat is een wijsneus?! Iemand die meent alles beter te weten.

En als hij dat nou meent en hij heeft gelijk?
Ja, dan is hij gewoon wijs.

Anyway,we dwalen af; breek de muur af, bouw een uitzicht op, en zo niet, gooi dan zo nu en dan de luiken open en bekijk de wereld door een venstertje

Loesje kan zo leuk zijn

Ingeving

Zit ik te wachten op een ingeving, krijg ik jeuk op m'n rug!
Ik moet krabben, want die jeuk zal de ingeving niet zijn. Daarna weer de draad oppakken van het wachten!
Want het is niet zo máár wachten, dat heb ik inmiddels wel begrepen ( zie Davincini 7 april: gids) Dit wachten op een ingeving mag genoemd worden:" een regelrecht communicatieproces met entiteiten in andere dimensies", vriend Horatio!
Ga er maar aan staan!
Mijn engelen/ gidsen overleden familie en bekenden geef ik zo een kans zich te manifesteren. Ik ben even medium, een schrijfbuis!
Zij mogen mij nu de ogen openen.

Dus, allé, fluister maar in!

Of liever, zeg het maar gewoon.
Al dat gefluister tegenwoordig, het word me een beetje te trendy allemaal.
Robert Redfort bracht ons de paardenfluisteraar, die al snel navolging kreeg van de dolfijnfluisteraar; de babyfluisteraar rukt op naar het consultatiebureau.....een tsunami aan fluisteraars zal de spirituele markt doen opleven.
En dat duurt dat weer zo'n jaar of tien.

"Heee, psssssssst, 't is een boel onzin, maar't verdient goed"

muchacha en la ventana

Salvador Dali

trekhaak

Natuurlijk, ik zit er kalmpjes bij wanneer ik met de caravan achter me door het buitenland heen scheur.
Alleen voor het bijzonder geoefende oog zal het zichtbaar zijn dat ik af en toe een telkens opnieuw opkomende gedachte weg moet blazen. Een blazen dat in frequentie toeneemt wanneer de route door heuvelachtig terrein loopt.
Ze liggen er over het algemeen prachtig bij, de wegen in de heuvels. Je bent boven en ziet hoe de weg zich voor je heeft uitgelegd. Eerst die vijfprocents daling en dan verderop diezelfde weg, een dun lintje nog maar, weer omhoog (ook 5%? Staan daar nou stilstaande auto’s op? Lijkt net!)
Er staan speciale verkeersborden langs de kant van de weg, voor mensen zoals ik: toeristen met een sleurhut achter zich. Er staan speciale snelheden bij vermeld: "90!"En je weet dat het geen pesterij is, maar een waarschuwing. De wind kan tussen de heuvels verradelijk zijn. Dat bord is er neergezet nadat een aantal toeristen hun caravan bij hoge snelheid in hun achteruitkijkspiegeltje heen en weer hebben zien zwabberen.
Ik houd me goed aan de snelheid. Maar ik houd wel rekening met de windkracht. Als het niet hard waait dan… Ik bedoel, niet te kinderachtig he? Hierin zit hem ook niet het wegblazen. Ik ben niet zo bang voor scharen.
Waar ik banger voor ben is misschien niet voor de hand liggender. Het komt vast stukken minder voor dan scharende sleurhutten. (Suske en Wiske en de Scharende Sleurhut – mooie titel). Nee, het heeft te maken met de trekhaak. Krak: De trekhaak breekt – Oh nachtmerrie; de oplooprem van de caravan werkt natuurlijk niet, en ik zie, nadat de motor zich met 5000 toeren mijn auto en mijn hele hebben en houwen bijna boven op een 6 procents heuvel heeft weten te krijgen, hoe mijn caravan in volle vaart de snelweg voor een glijbaan houdt, en naar beneden denderd en nietsvermoedende jonge gezinnetjes achter mij in degelijke autootjes een ongeluk bezorgd, waarna een enkele overlevende zich later dat ene beeld nog zo goed kan herinneren:. 49 WS 49! Het nummerbord van mijn caravan. De caravan die de andere kant op ging.
Pfff Blazen Blazen blazen!!!

Snabbel

Dag Schnab!

Schnabbl, noemde ik hem. Maar hij was van mijn dochtertje, en die noemde hem Snabbel. Het was een dwerghamstertje. Lid van de familie van dwerghamsters, maar bovenal lid van onze familie.
Amber was 8 toen ze hem kreeg. Nu is ze 10. Snabbel is al die tijd niet door haar vergeten geweest.
’s Morgens kreeg hij schoon drinkwater, en zette ze hem vaak op tafel naast haar ontbijtbord. Volop aandacht had ze voor wat Schnabbl at, hoe hij at, alles in zijn wangzakjes propte en meesjorde en hoe hij peuzelend stukjes boterham in zijn klauwtjes houden kon.
Van tijd tot tijd werden er speciaal lekkere hapjes voor hem gekocht, zijn verblijf verschoond, Soms werd zijn glazen bak versierd voor speciale gelegenheden.
Eindeloos kon ze het diertje knuffelen en vertroetelen.
En, nu, gister, in aanwezigheid van de hele familie Davincini is het diertje doodgegaan. Twee en een half jaar is oud voor een dwerghamster, en we zagen het ook aankomen. De laatste weken was het dierje lustelozer, slaperiger, en bewoog iets moeizamer.
Het doet verdriet als zo’n toegevoegd familielid (hij had nog net geen naambordje bij de voordeur) doodgaat.
We hebben hem begraven in een bonbondoosje in de tuin. Katoen erin, Lekker zacht. Snabbel gaat naar de Dwerghamsterhemel.

Nog even liggen

Ochtend bij Nancy

De ochtend is blauw en groen. Vanuit talrijke bomen op het veld klinken vogels. Hun getjilp komt ver uit boven het constant gemotoriseerde gezoem van de stad beneden.
De zonnewarmte voelt op deze tijd, voor negenen nog, aan als een liefdevolle vitamine op de huid.
De Menschen houden nog hun mond, en van hun aanwezigheid in lijfelijke zin is nog nauwelijks sprake.
Weldra zullen caravandeurtjes geopend worden, en ritsen open geschoven. Dan zal ik kuierend de twee baquettes ophalen die we gisteren hebben besteld.
De dag is vol beloftes, ik voel me goed, ontspannen en geniet.

Een eerste caravan hobbelt van het terrein. Ik doe een lekker kopje koffie. Soms is er zo weinig nodig om je rijk te voelen, en ik denk:

Dit is vakantie zoals vakantie bedoeld is.

Lienzonuevo

Ik leg me neer

Laat maar
Laat ze maar
Laat ze maar allemaal
Laat ze het maar allemaal
Laat ze het maar allemaal weten

En dan
En dan komen
En dan komen met
En dan komen met gevolgtrekkingen
En dan komen met hun gevolgtrekkingen

Hun oordeel
Hun veroordeel
Hun veroordeling
Hun veroordeling over
Hun veroordeling over mij

Ik geef
Ik geef me
Ik geef me over
Ik geef me zogenaamd over
Maar ik geef me zogenaamd over

antoinette mulder, aquarel

Figlio del Davincini

Wanneer mijn 16-jarige zoon aan mij denkt, komt het eerst in hem op ‘vader’en daarna ‘humor’.
Hoe moet ik dit nu vinden?
Op zich vind ik humor een prettige eigenschap, die ik zeer in mensen kan waarderen.
Vanmorgen dacht ik nog na over een grafsteen die ik laatst had zien staan. Er stond op "sjacherijnen worden niet gemist. Doei!"
Dat zal mijn zoon dus niet op mijn steentje zetten.
Ik heb me zitten voorstellen wat voor iemand dat is, wie neemt het besluit een grafsteen te bekostigen, met zo’n tekst er op. Welke enge creatuur zit nu voldaan te wezen en zich in deze ultieme wraak te verkneukelen?
Hoewel, ultieme..?
Doden zijn natuurlijk ook niet meer wat ze geweest zijn he?
Het kan zijn dat de bedenker van de tekst op de steen momenteel belaagd wordt door een NOG sjacherijniger GEEST, die voortdurend lampen laat flikkeren en rammelt met deuren en zo meer.
Ach God, zonder medium zijn ze zo zielig, die entiteiten.
Ik vind ‘humor’ok. Of, misschien toch, ik weet het niet zeker, had ik graag een eigenschap gezien die past bij een vader-rol.
‘Iemand die er altijd is als je hem nodig hebt’
‘Streng, maar rechtvaardig’
‘Een voorbeeld in het leven’
Ach nee, laat maar.
Ik geloof dat ik met’ humor’heel blij moet zijn.

‘Je bent er ook wel altijd als ik je nodig heb hoor pa’ zei mijn zoon later.
Goeie jongen, niks mis mee

Fritzl

‘Fritzl’ heet hij. Een gemütlich klinkende naam. Zijn foto stond op de voorpagina van zo’n beetje alle Europeese kranten.
Boven zijn foto stond niet ‘Gemütlich’. Nee, ‘HORROR’ stond er boven, in vette letters!
Fritzl hield zijn dochter 24 jaar lang gevangen in een ruimte onder zijn woonhuis. Vanaf haar 14e had hij haar sexueel misbruikt, en vanaf haar 18e had hij haar opgesloten in de ingerichte kelder.
Voor de buitenwereld was dochter vertrokken, naar een sekte.
Hij verwekte zeven kinderen bij haar.
Een aantal mocht ze bij zich houden, een aantal werden bij zijn huis te vondeling gelegd.
Een kindje dat het niet redde werd in de oven verbrand.

Dat is Fritzl.
In Oostenrijk woont hij.
De foto toont een kampbeul.
Op filmpjes zie je een mogelijk aimabele man.

Wordt vervolgd.

Over enige tijd zullen er artikelen in tijdschriften en kranten verschijnen die zijn geniale kant belichten. Hij zal nog es bewondering oogsten.

En over een jaar of vier: 'Fritzl, The Movie'!

Freddie Krueger en Hannibal Lecter zullen dan waarschijnlijk hun statusstokje van Cultheld moeten overgeven.

En bij Halloween zul je de maskers over twee jaar al zien.

Fritzl's gonna be Big Business!

34

Wie maakt er zoiets vijf bij vijf? Zelfs diagonaal klopt deze!

Krrrrrrruth!

Berichten vanaf een camping in Noordoost Frankrijk

Ik ben in het blok 'sanitaire voorzieningen' bezig met 'The Return of Davincini' wanneer ik me bedenk dat ik deze vakantie in het blok geen vaste plekken toe-eigen. Ik heb geen vaste wastafel, douche of WC.

Het blok is meestal volkomen leeg wanneer ik daarin mijn intrede maak,met mijn handdoek als een volleerd tennisser om de schouder geslagen. Ik heb de keus uit een stuk of 12 plaatsen om te plassen en ook nog es zoveel om me te wassen of te douchen.
De meeste mensen, heb ik stellig de indruk, nemen elke keer als ze dit centrum van water aan-en afvoer betreden, dezelfde plek in als de keer daarvoor.
Hoewel de keus uit vijf pisbakken, bleef mijn zoontje laatst wachten tot ik klaar was, want ik stond voor ZIJN pisbak. En hij moest nodig!!
Toen ik gister douchte in een cabine, was er iemand die een aantal malen mijn deur probeerde. De enige douche die bezet was!! Precies zo'n douche als de andere, met even lauw water. Met hetzelfde zeikstraaltje.
Er werd zelfs aan de deur gerukt!!
Het slot gaf echter geen krimp.

Maar, wie zal het geweest zijn?
Een Mensch?
Een Verstarde Mensch ? Helemaal aan vakantie toe wellicht?
Iemand die vroeger geroepen heeft: 'AUFMACHEN!'en hoewel hij dit het liefste zou willen dit toch niet meer zo goed durft?

Je weet het niet.

Je zit bij de Vogezen, in Kruth.

.

Davincini's mei

In Davincini’s mei wordt de wereld achter het scherm ingewisseld voor een wereld zonder scherm. Geen TV. Geen computer/ geen portable DVD speler. Hooguit het displaytje van de Nintendo DS zal oplichten, en digitaal vermaak bieden.
Met het spelletje 'Braintraining' kun je op de DS oefeningen doen die je geheugen zouden verbeteren, zo wodt beweerd. Aardige Kwatsj. Hoewel mijn geheugen echter wel ondersteuning zou kunnen gebruiken. Immers, ik was gisteravond vergeten dat ik de DS aan de oplader had gezet in de keuken, en heb hem overal (in de auto, in de kerruven, boven en beneden in alle laatjes van het huis lopen zoeken.) De oefeningen hebben na tien dagen dus nog niet het gewenste resultaat opgeleverd.

Allé; ik ga er op uit. Even weg. Met maar 1 belangrijk oogmerk : Er Uit Zijn! Effe wat anders. Niet diezelfde koppen bij de supermarkt, in de wijk en op het werk. Niet datzelfde straatbeeld, en diezelfde rondjes rijden. Niet dezelfde bezigheden thuis verrichten in de keuken, in het huis, in de tuin. Er Op Uit.
We hebben besloten naar een gebied te gaan in Frankrijk, wat ons eigelijk nooit heeft aangetrokken, maar onbekend maakt onbemind, en misschien kunnen wij ons deze reis van een aantal vooroordelen ontdoen. Ik heb het in mijn leven tot op heden niet zo op gehad met Oostenrijk en Oostenrijkers, Zwitserland en Zwitsers. Maar ik had een aantal jaren geleden ook bezwaren tegen Duitsers, en die heb ik naast me neer kunnen leggen. En dan gaat er een Wereld open. Als je gewoon tussen Duitsers kunt rondlopen en je voelt je lekker, dan is dat mooi! Duitsers kunnen heel leuk zijn en aardig!. Of dit met Oostenrijkers ook zal gebeuren betwijfel ik zeer. Tirol, die hoedjes, die goedkope porno, dat gemútliche facistoïde gegrijns, dat gejodel, die truttige barbie-achtige vakwerkhuizen en bloembakjes, die keurige straatjes en gemilimeterde heggetjes en weiden, en die lederhosen, en die onbehouwen glazen bier!
Ik ben niet klaar voor Oostenrijk, het is ook geen heilig doel om daar ooit klaar voor te zijn, maar ik ga voorzichtig een beetje die kant op. Zomaar, een keertje. Vaak ging ik naar Zuid Frankrijk en de Atlantische Kust, en daar zal ik bij leven en welzijn nog vaak komen, maar nu ga ik de andere kant op.
Denk ik.
Ik zou op het laatste moment een afzwaaiert kunnen maken.
Ik zal een tijdje niks posten. Over twee weken ben ik terug. Lees alles in de tussentijd nog maar es over. Of stuur me wat leuks.

wijsheid

Heb je de overvloed aller wensen bereikt- en dan?
Heb je op het hoofd van je vijand de voet gezet -en dan?
heb je je vriend met rijkdom en macht beloond- en dan?
Behoud je je lichaam en leven duizend eonen lang- en dan?

(Bhartrihari 7e eeuw voor chr.)

Caravan

We hebben een Caravan.

’t Zijn nooit dingen waar je als man echt trots op kan wezen. Hoe luxe het er ook van binnen uitziet, kom op, het is en blijft een sleurhut. Je hebt kleine en grote sleurhutten. Van grote slerhutten heb je meer troep als je ermee omslaat. Een caravan die omgeslagen is, kun je namelijk niet meer rechtop zetten. Bij een omgeslagen caravan heb je een frame, en een heeeeeeleboel latjes en kleine onderdelen.

De merknamen van de caravans lijken bedoeld om kopers te ontmoedigen. Je kunt er als man niet mee op je werk komen: Ja, we hebben een Kip gekocht, een Kip-caravan! Geen wonder dat de Kip het niet heeft gered.

Maar de nog rondhobbelende hutjes hebben ook niet echt namen die tot de verbeelding spreken.
"…dus ik rijd met mijn Aeroplast de berg op.’

‘Ik draaide mijn Wilk de camping op, en toen…’.

‘Met mijn Weippert in de bossen’

‘Ik heb een Tabbert gekocht! Ik dacht eerst aan een Hobby, maar het is een Tabbert geworden’

‘Ik heb een kerruven gekocht’
-Oh ja? Wat voor één?
‘een Knaus’
-Een Wat???
‘een Knaus!’

Wodt de rest van je leven DAN nog maar eens serieus genomen.

de tieten zijn ontsnapt

Een grappige animatie van Emiel Stevenhagen.

boom (vr)

De Mensch

Er is vaker over geschreven, maar het blijft me verbazen.

Waarom delen Menschen elkander mee wat de weertoestand is?
Ik heb het over wezens die elkaar in dezelfde weerconditie tegenkomen. Gewoon buiten, in de openlucht.
Het doet me soms denken aan een onvermogen tot communicatie. Een onzekerheid die in een eerst gesproken zin al meteen aan het voetlicht komt.
Veel Menschen hebben deze tekortkoming. Hoewel, in het beste geval het misschien een soort onbeholpenheid zou kunnen zijn, in een poging ijs te breken of om te peilen hoe de muts van de aangesprokene staat.

Wanneer er een snerpende wind waait, en ik ’s morgens met mijn handschoenen aan het ijs van mijn auto heb staan krabben, lijkt het me toch duidelijk dat de temperatuur over het algemeen niet als ‘behaaglijk warm’wordt opgevat. Het kwik hangt bij wijze van spreken bevroren onder in de thermometer. Ik kom door de pekel aangereden waar ik wezen moet, ik sluit het portier terwijl mijn adem zichtbaar in de lucht verdwijnt, en dan staat daar een Mensch (eentje van het soort Homo Sapiens), die zelf, net als ik, ook als een soort Michelin mannetje is uitgedost. Deze opent vervolgens zijn mond, waaruit dan geluid komt, klanken die klinken als woorden die wij ook wel gebruiken: ‘Hoi…..koud he?’
Ik denk: Wat doe ik? Maak ik dit geestelijk onvermogen meteen bespreekbaar?
Ik kies van niet, maar reageer op z’n Mensch terug: ‘Ja, verschrikkelijk koud!’
Een enkele keer zeg ik: ‘Mnou, ik vind het behoorlijk warm, eigelijk. Ik snap niet wat ik eigelijk met die sjaal om moet, en die muts en die ski-broek.
Dan lacht de Mensch ook wel weer. Als het goed is (het ijs gebroken)

Wanneer de Mensch in plaats daarvan echter informeert: ‘Hoe bedoel je?’ loop dan meteen door! Want deze zijn soms gevaarlijk!!!

van onze europa-deskundige

Een rustige Italiaan zie je nog wel eens. Maar een drukke Noor? Ik heb persoonlijk geen enkele ervaring met een drukke Noor. Ik heb nooit tegen een Noor hoeven te zeggen: ‘Nou nou, doe nou es effe rustig!’ Bedrukte Noren bestaan wel, die zijn er m.i. te over, maar drukke Noren? Driftig gebarende, ratelende Noren? Nooit!
Zouden die in Noorse inrichtingen zitten? Waar ze dan kalmerende middelen toegediend krijgen? Ergens in de naaldbossen weggestopt…..

Lijkt me een zonderlinge ervaring voor een nietsvermoedende rugzaktoerist. Opgeschrikt na mijmeringen in de stilte,alleen het geluid van je voetstappen, wat wind in de bomen, het geluid van een stroompje en dan opeens opgeschrikt worden door een kakafonie van mensenstemmen die rap en hard door elkaar schreeuwen. Dan de inrichting waarnemen en achter de beslagen ruiten ze bezig zien.

Het blijft merkwaardig dat je ze niet in het openbaar ziet.

Noorwegen als land onderscheidt zich echter op veel terreinen in positieve zin t.o.v. veel andere landen in Europa. Emancipatorisch kunnen wij er nog een puntje aan zuigen. De sociale voorzieningen zijn goed. Het milieu.
Noorwegen doet het goed
Dus, ze hoeven zich ook niet druk te maken.

Net als de Italianen, met bijvoorbeeld een Berlusconi. Daar word je onrustig van hoor!

Bjork - Come to me

Op zich heb ik niet zo veel met de stem van Bjork, wel met het type. Bijzonder is ze zeker. En deze uitvoering van 'Come to me'moet je toch even luisteren.

lyrisch

Sex is heerlijk,
Een sip van een geweldig verassend glas wijn, een film op het puntje van je stoel met stokkende adem.
Een roman waarin je wezenloos verdrinkt, muziek die recht je hart binnenkomt, je laat snikken.
Tranen van het lachen, dubbelgevouwen om een cabaretier. Je één voelen met de natuur en daarin wandelen in vroeg strijklicht. Uitlopers van de golven voelen in een warme zomer wanneer je met blote voeten langs een schitterende zee loopt. De zwerverachtige vrijheid op pad in een nieuw land. Elkaar perfect aanvoelen in een persoonlijke bekentenis of een filosofische bespiegeling. De sprookjesachtige schoonheid van herfstkleuren in een oud bos. De lieve lieve ogen van die ik lief heb zien. Mijn kinderen zien genieten. Egyptische kunstschatten vol geduldige schoonheid. De glinstering ven een dauwdruppel, een gouden spinrag. Scherende meeuwen tussen hoge golven.
Licht, warmte
En sex is heerlijk

Maar
Sex en liefde, liefde en sex. Liefdevolle hartstocht
heeft geen vergelijk.Kent geen vergelijk. Is anders, staat er mijlenver boven, is verheven, hemels, spiritueel, goddelijk.

En ik maak dit in dit leven mee.
Het is ongelofelijk
Het laat me des te meer zeggen:

Ik ben dankbaar dat ik dit mee mag maken. Amen.

Fiona Apple - I Know

Wat een emotie. Prachtig nummer. Wel helemaal kijken!

ervaring op een vroege ochtend

Vanmorgen vond ik in mijn bed een been,
Een bobbelig been met blauw dikke aderen erop.
Haren op schilferende huid.

Ik zag een rimpelige vette worm

Ik zag een hangbuik.Slap uitgespreid als een aangespoelde kleurloze kwal over het onderlaken.

Het vormde allemaal een smakeloos geheel, dat been, die worm, die kwal.
Wonderlijk hoe ik zelf bij machte was een en ander te laten bewegen. Als een surrealistische kunstenaar had ik de gave het geheel leven in te blazen,op te tillen. Te laten staan. Steunend op voeten te zetten. En voor een spiegel haastige correcties toe te passen. Anton Heyboer met een enkele streek met een flinke kwast De kwal werd opgeslokt, de worm bedekt, de kuiten gestrekt.

En daar stond ik, nu bijna 50, compleet met armen en borst en hoofd ook nog:'Goedenmorgen wereld!'te zeggen

16 april 2008

Ger zat buiten, op een blauw houten bankje achter het huis in de tuin.
De adem van de lucht voelde kil in zijn nek. De zon laveerde prima tussen de half bewolkte hemel, en voelde goed. Daarom zat hij daar, in zijn afgeschermde achtertuintje. Om die warmte te voelen; zijn lijf en ziel te updaten naar een nieuwe lente, een nieuw begin, een nieuwe geboorte..

Het trof daarom niet dat delen van de luchtmacht juist dit uur besloten hadden hun toppiloten oefeningen te laten doen in hun straaljagers. Net boven de streek waar hij woonde. Net boven, dus ook, zijn tuintje!.
Oorverdovend kwam het met een Mach of wat over.
Maar hoe vreemd.
Kijkend in de richting waarvan het grootste aantal decibellen kwam zag Ger geen toestel, want dat moest zich dan natuurlijk verder weg bevinden; immers: ze gaan sneller als het geluid! Ze zijn het geluid voor!
In dit geval was het echter anders. Het episch centrum van het megagebulder lag ruim VOOR de straaljager. De piloot vloog dus ACHTER het geluid!
Hup, DAAR was het geluid, en JA DAAR was het vliegtuig!
En Ger dacht: Gottegot, typisch weer onze Nederlandse Luchtmacht. Wil ook zo graag mee doen, maar ach ach , kijk dat toch es an.

Smaak

Vandaag deed ik boodschappen in de supermarkt.
Ik sloeg in voor de hele week.
Bij de groente-afdeling viel me op dat steeds meer groenten apart verpakt worden.
Hygiene voorschriften zeker. Die komkommers in strak plastic. Je zou het er benauwd van krijgen!.
Wat kun je van de groenten zeggen?

Veel groenten hebben door de manier waarop ze geteeld worden hun authentieke smaak verloren.
Net als de Nederlandse tomaat. Die smaakt naar niets.
Dit wordt erkend, ook inmiddels door de telers zelf.
Mag ik aannemen. Want in de groenteschappen kom ik tot mijn verbazing het fenomeen tegen van de ‘smaak’producten.
Zo ook de smaaktomaat. De tomaat die smaak heeft, hij ligt naast de gewone tomaat in de schappen.
Wat zal ik kiezen?

Ik kan niet wachten op de smaakspruit en de smaaksla.

We moeten aannemen dat groenten waarvan in de benaming geen ‘smaak’ is toegevoegd, van inferieure kwaliteit zijn.

‘Heeft U ook een kropje sla? Of wacht….laten we gek doen, maar er maar een smaaksla van!
Wat? Twee keer zo duur?’

1000 schitterende zonnen

Een fragment uit een prachtig boek van Khaled Hosseini. .

‘Dit wordt voor Uw dochter een keizersnede. Weet U wat dat is? We moeten haar buik opensnijden en het kind eruit halen, het is een stuitligging.’
Ík begrijp het niet,’zei Mariam.
De dokter zei dat het kind in een positie lag dat het er niet zelf uit kon komen.'En zoals het er nu uitziet, hebben we al te veel tijd verloren. We moeten met haar meteen naar de operatiekamer.’
Laila knikte met een vertrokken gezicht en haar hoofd zakte opzij.
‘Ik moet u nog wel even iets vertellen,’zei de dokter. Ze kwam dichterbij Mariam staan, boog zich naar haar over en sprak op zachte en vertrouwelijke toon met haar. Er zat nu iets ongemakkelijks in haar stem.
‘Wat zegt ze?’kreunde Laila.’Is er iets mis met de baby?’
‘Maar hoe houdt ze dat uit?’zei Mariam.
De dokter moest iets beschuldigends in die vraag hebben gehoord, want ze schakelde over op een defensieve toon.
‘Denkt u dat ik het op deze manier wil’? vroeg ze.’Maar wat kan ik anders? Ze geven me niet wat ik nodig heb. Ik heb ook geen röntgenapparaat, geen zuigcurettage, geen zuurstof, zelfs geen eenvoudige antibiotica. Als NGO’s geld aanbieden, jagen Taliban hen weg. Of ze sluizen het geld door naar waar de mannen verzorgd worden.’
‘Maar hebt u dan niets om haar te geven, dokter sahib? Vroeg Mariam.
‘Wat is er toch aan de hand? Kreunde Laila.
‘U kunt het medicijn kopen, maar…’
‘Sachrijf maar op hoe het heet,’zei Mariam. ‘U schrijft het op en ik ga het halen.’
Onder de burka schudde de dokter ferm haar hoofd.’Daar is geen tijd voor,’zei ze.’In de eerste plaats heeft niemand van de dichtbijgelegen apotheken het in huis. Dus u moet zich door het verkeer heen worstelen van de ene plek naar de andere, misschien wel de hele stad door, en het is niet erg waarschijnlijk dat u het ooit vindt. Het is nu bijna halfnegen, dus u wordt waarschijnlijk gearresteerd omdat u de avondklok overschrijdt. Zelfs als u het medicijn vindt, bestaat er de kans dat u het niet kunt betalen. Of u komt in een soort veiling terecht waarbij u moet opbieden tegen iemand anders die even wanhopig is. Er is geen tijd. Het kind moet er nu uit.’
‘Zeg me wat er aan de hand is!’zei Laila. Ze had zich nu op haar ellebogen opgericht.
De dokter haalde diep adem en zei dat het ziekenhuis geen verdovingsmiddelen had.
‘Maar als we het uitstellen, zul je je kind verliezen.’
‘Snij me maar open,’zei Laila. Ze viel terug op het bed en trok haar knieën op.’Snij me open en geef me mijn kind.’

12 april 2008

Iemand geinteresseerd in mijn bezigheden van vandaag?

Of heb je genoeg aan je eigen bezigheden?

Nee, dat zal wel niet.

Nou. De hoogtepunten dan:

Ik graaide vandaag per ongeluk in een poepbroek.
Ik heb een rodekool-stamppot gemaakt
Of andersom

Anyway, het was mijn dag niet.

vakantie-ideetjes, Frankrijk

Millau



Colliore



Mont Saint Michel.



Cirque de Gavernie




Carcassonne



Wissant

Ten einde raad

Gezien op TV, een man die ten einde raad was

Hij voorzag in zijn levensonderhoud middels een arbeidscontract, zoals zovelen. Zijn werk bestond er uitsluitend uit te voorkomen dat keukentjes elkaar met hun snaveltjes zouden gaan pikken. Bijna 10.000 stuks per dag redde hij er. In twee en een halve seconde had hij een kuikentje gekapt. Gecoiffured. Gerestyled. Dat deed hij door de scherpe snaveltjes van de kuikens een kort moment tegen een gloeiende plaat te houden. Het scherpe ging er dan van af. En dan was er weer een kuikentje gered.
Vanaf zijn zetel kon hij zonder te bukken bij de piepende geeldonzige aanvoer. En wat een tempo had hij ontwikkeld. Dit werk deed hij nu 25 jaar. Het was onafgebroken zijn lust en zijn leven geweest , maar oh noodlot. Schouderpijn belette hem het werk voort te zetten. Hij was genoodzaakt zich ziek te melden, en de arbeidsongeschikheidsverzekering waarvoor hij in zijn leven al kapitalen aan premie had betaald, zou eindelijk zijn dienst bewijzen. Alleen, de verzekeringsmaatschappij deed moeilijk, en wilde niets uitkeren.

De strijd tegen die maatschappij, Interpolis, werd aangegaan.

Ik heb dat niet meer zo gevolgd. Ik kon alleen maar denken: Hoe kan iemand 25 jaar lang zijn dagen vullen met uitsluitend het afbranden van snaveltjes van klein pluimvee?
Wat ben je dan?
Bijna 10.000 per dag!!
Hoe ga je dan naar je werk? Hoe kom je dan thuis? Praat je over je werk thuis?
Is hij een voorbeeld? Voor wie?

Het zijn uitzendingen die me raken. Ze houden me bezig.

Verwaaide geest

Mensen die langere tijd onder narcose zijn geweest, kunnen vaak dagen, soms wel weken verward zijn. De boel in de bovenkamer is dan nog niet helamaal aan kant. Ze schakelen zonder waarschuwing over van een redelijk te volgen verhaal tot wartaal. Op onzin.
Nu is dat bij mij, als liefhebber en kundige op het gebied van het Onzinnige natuurlijk een graag gezien fenomeen. Het fragmentarische droomdenken, met elementen uit verschillende realiteiten, wordt dan samengesmolten en gevormd tot een voor de patient logisch geheel, en als dusdanig overtuigend verwoord.
Maar zie er maar eens een touw aan vast te knopen.

Ingrid zei lachend: "Ik denk niet dat ik het bij jou zou merken dat je dan anders praat"( ), en dat nog geen minuut nadat mijn oudste zoon mij( bij wijze van grap, of om mij te paaien voor het een of ander) een wijze man had genoemd.
En van mij wordt verwacht dat ik betekenis aan woorden geef.. Mensen strooien maar wat over je uit, aan allerlei lariekoek. Zo van: Bak er maar wat van!.
Maar ik doe het niet meer hoor. Ik beschouw hierbij de hele mensheid als permanent zojuist ontwaakt uit een hele diepe narcose. Dat verklaart een hoop.

naar eigen waarneming (8)

Tegen dat Gert gisternacht naar bed ging, dronk hij zijn laatste glas Chardonnay en draaide nog een ‘Tobacco Farm’. Samsom had hij vanwege de prijs jaren geleden verruild met deze shag, maar het voelde nog niet helemaal goed.
De avond was voorbijgegleden. Hij had met Ingrid van gedachten gewisseld over de gezondheidstoestand van zijn zwager na een hartoperatie, en een thriller op TV had wat voor wat verstrooing gezorgd. Zij ging naar bed. Hij kwam zo.
Gert dacht aan beschermengelen die je door operaties heen loodsten. Je hoorde wel eens van die verhalen. Onwillikeurig dacht hij ook aan zijn eigen gids, of gidsen. Half hardop riep hij ze aan: "En, wie zijn mijn gidsen? "
Na die uitgesproken vraag viel een houten masker op de kast. Een Balinees masker, dat al weken aan een staande schemerlamp hing. Het kwam met een bonk op de kast terecht en Gert beschouwde dit als een bevestiging dat een gids geantwoord had.En wie?! Op de kast stond een foto van zijn overleden schoonouders.



Hij zag de vergenoegelijke pose van zijn schoonvader op de foto. Het masker lag er bijna tegenaan. ‘Ja ja mannetje, grinnikte hij, we houden je in de gaten’

gids

Het tijdperk van de waterman doet onze ogen openen voor de dingen tussen hemel en aarde.
We praten over reïncarnatie, de geesteswereld en transcedente meditatietechnieken op dezelfde toon als dat we vragen of dat het potje pindakaas even doorgegeven kan worden.
Zo is het tegenwoordig ook gebruikelijk van gedachten te wisselen over je voormalige ‘Engel op de schouder ‘die in de evolutievaart nu kortweg ‘De Gids’ wordt genoemd. De gidsen zijn onzichtbaar, maar wel heel vaak, bijna voortdurend (wie zal het zeggen?) om je heen. De heldere gedachte die je krijgt, dat steengoede idee waar je plotseling opkomt, heeft die gids je naar alle waarschijnlijkheid ingefluisterd. ‘Beslissingen neem je niet alleen’, zo leert ons de ‘alles is één' leertheorie in dit watermantijdperk.
Je bent nimmer alleen. Waarom je druk maken over ‘Big Brother’ als entiteiten je toch al voortdurend bespieden, al heet dat dan geen bespieden, maar begeleiden. Tenminste, dat mag ik hopen, want er zullen wellicht verschillende kwaliteiten bestaan in gidsenland. Zouden er ook goedwillende maar wat klunzige gidsen bestaan? Of kwaadwillende?
Meest voorkomende gidsen zijn de geesten van overledenen, die je nog in levende lijve hebt gekend. Familieleden meestal. Je moeder, je vader, je oma. Ze kijken nu over mijn schouder mee. Op dit moment wellicht..

Pfff... Even goed op mezelf laten inwerken. Kun je bijvoorbeeld de geest van je overleden moeder zeggen weg te gaan. Want ik heb liever niet dat ze alles ziet wat ik doe! Nee. Mag je zeggen: Kom over een week maar even terug?
Ik ben er nog niet klaar mee, dat voel ik wel.

Wordt vervolgd

Ingrid

mijn lief, steun en thuis

wijsheid

"Er is niets mis met verlangen, maar het geluk dat het oplevert draagt het zaadje van lijden al weer in zich"

zegt Lama Lobsang in nummer 2 van The Happinez (2008)
Het kan maar weer eens gezegd zijn.

leonard nimoy

Nee, dit is niet Leonard Ninoy. Ik weet ook niet wie het wel is. Kan ook niet zaggen dat haar gezicht me bekend voorkomt. De foto is wel genomen door Leonard. Hij speelde dr. Spock met de puntige oren in de allereerste en onovertroffen star-trek serie.
Ik vind dat hij mooie foto's maakt. In ieder geval deze

blocked

Nu ik achter de schrijftafel zit met op de achtergrond de geluiden van snerpend irritante cartoonfiguren,
orden ik mijn gedachten als een roeier die stroomopwaarts roeit,

O zalig zijn voor even de doven.
O hopeloos het gevecht in mijn hoofd.
Tussen willen en willen
Tussen niet nalaten en doen

Garbo meets Edvard Munch

The Scream

geduldoefening

Lente 2008 is bijna twee weken jong.
Dat kun je zien aan ontspruitende bloesems, kleine bloemetjes, en aan de kalender.
Maar voor de rest….
Sniffende en snuivende mensen lopen of fietsen gebogen onder egaal grijs. Takken zwiepen in de wind, tuinstoelen staan nog veilig in de berging.
Hologigen zie je, en ongeschoren bleke hoofden achter autoruiten.
De weerman sprak over dikke jassen die goed dicht moeten. Komend weekend moet het geluk binnenskamers gezocht worden.
Erwtensoep en ganzenbord.

Ik kan niet meer wachten.
Ik wil kleur! Ik wil zonlicht! Ik wil dartele en frivole mensen zien stralen! Ik wil blauwe luchten, volle terrassen, ik wil liefde. Ik wil horen lachen. Ik wil warmte. Warmte.

spiegel

Douchecabine

Ik vind het maar niks, zo'n douchecabine. Als ik ga douchen, is de douchecabine namelijk ook nat. Nou, en dan moet je de vrouw horen. Want kalk hier en schimmel daar, en het is toch maar een kleine moeite zus, en doe niet zo moeilijk zo. Terecht overigens.
Maar het is inmiddels DUS een feit, dat de ‘after-shower’ niet dat is wat de naam misschien doet vermoeden: Lekker nog wat zoel nagenieten van de warme stralen die zojuist over je ljf gegleden zijn en die je weer in harmonie brachten met jezelf.Eeen soort joga oefening zonder poespas. NEE ‘After-shower’wil zeggen dat het trekkertje ter hand moet worden genomen om de beslagen ruiten van de douchecabine van overtollig vocht te ontdoen. En dat moet je meteen doen. Niet als je je sokken al hebt aangedaan. Nee. Je droogt jezelf af, je droogt de muren om te voorkomen dat kalkresten de tegels gaan ontsieren, en je besteedt extra zorg aan de voegen. Voor je het weet zijn ze groen uitgeslagen. Dat is een vies gezicht, en je krijgt het ook bijna niet meer schoon, en dan neem je het trekkertje ter hand voor de ruiten. Tweederde van de totale douchetijd zit hem nu in het reinigen der cabine. Als je hard doorwerkt merk je niet hoe koud kippevel aanvoelt. En terwijl je zo bezig bent krijg je door de weer heldere ruiten zicht op de spiegel boven de wastafel, en dan zie je jezelf staan met je trekkertje. Je ziet dat je niet meer de jongste bent, je ziet ook een buikje, en de after shower bereikt het tegendeel van wat het woord beoogde: Disharmonie van lichaam en geest, en dit beeld van disharmonie zal zich voor de gansche dag in je nestelen. Twee uren lang hardnekkige meditatie is dan misschien nog het enige wat de rest van de dag redden kan.

Chantal Thomas

College filosofie

Dus, beste leerling, nog één maal: ‘ onzin verwerp je niet, onzin dient omarmt te worden!!’

-‘Maar meneer, waarom moet het bij U altijd nergens over gaan?’ Wereldvreemd keek hij hem aan. Een koe, in een vijvertje.
En dat terwijl hij, als leraar, toch echt alles uit de kast had gehaald om een en ander te verduidelijken. Zo had hij de relativiteitstheorie op de zingeving losgelaten; hij had laten zien dat zin slechts kon bestaan bij gratie van de onzin, hij had omkeerbare vergelijkingsmodules geschetst, en hij had met voorbeelden aangetoond dat onzinnige besluiten tot grote resultaten kunnen leiden, dat grote helden onzin hadden gepreekt. Uitgebreid had hij gedoceerd over de invloed van de tijd op zin en onzin. Ja, al die dingen had hij tot in den treuren besproken met zijn student, die nu, na ruim driekwart jaar studie, zich bij hem durfde te vervoegen met de vraag: ‘Waarom moet het bij jou altijd nergens over gaan?’

Als laatste poging zijn student de ware kennis bij te brengen had hij gezegd: Kun jij mij een voorbeeld geven van een zinnige vraag?

‘Meester, mag ik naar huis?’

‘Mag’ impliceert of ik je toestemming moet geven. Moet ik dat? Is dat nodig? Zijn wij niet groot en mans genoeg?
‘Ik’ bestaat pas bij de gratie van ‘Ik ben’, en wij zijn het er nog helemaal niet over eens of jij wel bent? Toch? Laat staat wie je bent en wat je bent?!
En ‘naar huis’ is natuurlijk sowieso relatief.
Ander voorbeeld.

Nawoord:
Onzinnige lessen hebben de neiging uit te lopen. Net als onzinnige vergaderingen