Stappen

 Alleen op pad zijn vind ik niet vervelend. Ik ben tot de ontdekking gekomen dat ik het goed met mezelf kan vinden. Dat schreef ik al. In m'n eentje thuis zijn is minder. Ik houd me wel bezig maar dat is wat het is. Ik doe dingen niet met tegenzin maar zonder veel begeestering of voldoening, en ik heb toch een zekere mate van voldoening nodig, merk ik!  Spelletjes spelen en daarbij scoren, boeken lezen helemaal van begin tot eind. De afwas doen en al die kleine werkzaamheden waardoor het huis er opgeruimd uitziet. Nieuwe muziek downloaden, een podcast luisteren. 

(Eigenlijk doe ik precies ook deze dingen als ik niet in m'n uppie ben). Cryptootje. Een filmpje.

Allemaal leuk en aardig, maar..

Ik merk het als ik naar buiten loop, de tuin in. Ik voel het! Ik moet buiten zijn, niet binnen. Buiten wordt mijn geest wakker. Buiten is het leven . Sorry mooie binnen-sierplanten, jullie mogen er ook zijn hoor! Maar tussen vier muren, ook al is het daarbinnen buitengewoon knus ingericht en zeeft er licht door joekels van ramen naar binnen. Het waait het niet. Er zwiepen geen takken en er vliegen geen vogels.

Dan trek ik wandelschoenen aan. Ik heb nog geen idee waar ik heen ga. Naar de stad, naar het bos, naar het water, naar de hei. 

Lopen. Snuiven. Kijken. 

Naast het lekkere van buiten zijn is er ook de beleving onderdeel te zijn van de wereld om je heen.  Ik kan mezelf wat aan de zijlijn plaatsen en met muziek op m'n hoofd door straten in de wijk banjeren. De muziek vermengd zich dan met de omgeving en beïnvloedt dan mijn manier van kijken naar die omgeving, zoals filmmuziek ook de sfeer kan zetten. Daarnaast is er de hoop dat ik misschien onderweg nog iets boeiends zie of ga meemaken. 

Vaak heb ik wel een doel nodig in het hoofd.  Een La Trappe Isi d'Or op een terrasje, of een worstenbroodje bij de bakker. Even grasduinen in de Bieb of rondneuzen in een tweedehandswinkel. Of gewoon een traject lopen in de natuur! 

Ik kan er bijzonder van genieten en volg verwonderd mijn eigen voetstappen die soms kanten opdraven die ik van tevoren niet gepland had, maar die gehoor hebben gegeven aan een plots impulsieve  gedachte.

Onderweg zijn geeft me een vrij gevoel.  Toch kan ik er niet alle voldoening uithalen die ik zoek in een dag, maar tegelijkertijd weet ik ook niet precies wàt ik dan eigenlijk zoek.

Dan overvalt me een enkele keer een sombere gedachte: Ik loop hier omdat ik het thuis niet kon vinden. 

Dan kan ik mijmeren

Ik ben liever buiten dan binnen of andersom

Ik ben het liefst alleen of met anderen, dat weet ik nooit zo goed.

Ik ben wel vrij. Vrij! Ik kan doen wat ik wil! Hoe mooi is dat! Ik ervaar dat als rijkdom en ben er dankbaar voor.

Het is een geschenk en ik wil dat geschenk niet verkwanselen. Wat dàt dan weer inhoudt is denk ik toch: meer zinvol bezig willen zijn. Productief, en ook voor anderen wat kunnen betekenen! 

Het dilemma waar ik intern dan altijd weer mee worstel is dat daarmee dan ook mijn vrijheid weg is. 

Mensen kunnen tobben. Ik ben er soms één van.