Gummbah weer

 

Voorbeschouwing

Vanmorgen wakker gekukelekuut door de wijkhaan. Niemand weet hoe dit stuk pluimvee hier terecht is gekomen. Het gekleurde gevogelte loopt nu al maanden weldoorvoed door diverse voortuintjes te scharrelen en laat elke morgen - veel te lang- weten dat de dag begonnen is.

Het is maandag. Een van mijn eerst opkomende gedachten is dat ik binnenkort in een ander, voor mij nieuw land wakker zal worden

Marokko,

Ik ben er nog nooit geweest, maar dat gaat veranderen. Volgende week deze tijd ben ik als het vliegtuig er een beetje wil landen in Fes. Noord Marokko. 

Een kleine vier weken zal ik er, samen met Ingrid in quarantaine gaan   hopelijk mooie ervaringen op gaan doen en nieuwe dingen zien. Even wennen zal het zijn aan de andere cultuur!  Ingrid  met een nikab achter me aan, daar zal ik me wel snel in kunnen vinden. ( knipoogopmerking) maar in het straatbeeld en op terrasjes slechts piemeldragers zien, dat lijkt me een stuk minder gezellig. We zullen wel merken hoe dat voelt. 

Allahzijdank is het geen ramadan. Megafoons aan minaretten waaruit onverstaanbare gebeden en lofuitingen schallen behoren niet tot mijn favoriete slaapliedjesrepertoir.

En ook is het dan nóg lastiger als je een keer een wijntje wil drinken of een koel biertje wil pakken. Dat kun je in Marokko nu eenmaal niet doen op een terrasje buiten.  

Muntthee, dat zal ik drinken.  Thee met takken.

Het is slechts  ruim twee uur vliegen voor je in dat andere continent bent. 

We gaan er steden zien en met een gehuurde auto het land door. Atlas gebergte, woestijn, strand. We zullen ons verbazen wellicht. Dat is een groot goed! Je kunnen verbazen! Zeker als je wat ouder bent!. Als kind val je van de ene verbazing in de andere door alles wat op je pad komt want er is dan zoveel nieuw voor je!! Ouderen hebben vaak al veel gezien 

Voor Marokko dat voor een groot deel zijn vermogen haalt uit de Marokkaanse diaspora ( arbeiders in Europa die geld sturen naar hun familie) is het toerisme de belangrijkste inkomstenbron. Dus we zijn er bepaald niet de eersten.

Wij zullen straks ons het edele spel van het 'afdingen' eigen gaan maken.

De komende dagen zijn we thuis nog bezig met dingen af te ronden voor vertrek.

Vandaag ga ik met enige tegenzin mijn spieren wakker maken op e-gym, en mijn ogen op laten meten.  Ik heb geen klachten maar het kan toch zijn dat je gaandeweg ongemerkt minder bent gaan zien. Dat ga ik laten testen.

Ik zal een uur lang de benewagen in beweging zetten omdat ik me voorgenomen heb dat elke dag te doen.

Ik doe wat boodschappen en ga heen en weer karren naar Breda om er voor vier weken afscheid te nemen van mijn zus.

Maar eerst even wat opruimen. Dussss...ik stop nu

 

Klassieke muziek

Zou dat nu de leeftijd zijn, dat je naarmate je ouder wordt steeds meer klassieke muziek kan waarderen? 

Of is het deels jeugdsentiment? De muziek die hier onder gespeeld wordt ken ik nog van heel vroeger, mijn vader zette de lp van dit muziekstuk regelmatig op.

Het is ook de pianiste, Khatia, die zo vol overgave speelt en magistraal is in wat ze doet. Ze beheerst de piano volledig en maakt het voor mij ook fascinerend om naar te kijken. 

Hoe dan ook. Het grijpt me en moet dan ok een plaats krijgen op dit blog

Stappen

 Alleen op pad zijn vind ik niet vervelend. Ik ben tot de ontdekking gekomen dat ik het goed met mezelf kan vinden. Dat schreef ik al. In m'n eentje thuis zijn is minder. Ik houd me wel bezig maar dat is wat het is. Ik doe dingen niet met tegenzin maar zonder veel begeestering of voldoening, en ik heb toch een zekere mate van voldoening nodig, merk ik!  Spelletjes spelen en daarbij scoren, boeken lezen helemaal van begin tot eind. De afwas doen en al die kleine werkzaamheden waardoor het huis er opgeruimd uitziet. Nieuwe muziek downloaden, een podcast luisteren. 

(Eigenlijk doe ik precies ook deze dingen als ik niet in m'n uppie ben). Cryptootje. Een filmpje.

Allemaal leuk en aardig, maar..

Ik merk het als ik naar buiten loop, de tuin in. Ik voel het! Ik moet buiten zijn, niet binnen. Buiten wordt mijn geest wakker. Buiten is het leven . Sorry mooie binnen-sierplanten, jullie mogen er ook zijn hoor! Maar tussen vier muren, ook al is het daarbinnen buitengewoon knus ingericht en zeeft er licht door joekels van ramen naar binnen. Het waait het niet. Er zwiepen geen takken en er vliegen geen vogels.

Dan trek ik wandelschoenen aan. Ik heb nog geen idee waar ik heen ga. Naar de stad, naar het bos, naar het water, naar de hei. 

Lopen. Snuiven. Kijken. 

Naast het lekkere van buiten zijn is er ook de beleving onderdeel te zijn van de wereld om je heen.  Ik kan mezelf wat aan de zijlijn plaatsen en met muziek op m'n hoofd door straten in de wijk banjeren. De muziek vermengd zich dan met de omgeving en beïnvloedt dan mijn manier van kijken naar die omgeving, zoals filmmuziek ook de sfeer kan zetten. Daarnaast is er de hoop dat ik misschien onderweg nog iets boeiends zie of ga meemaken. 

Vaak heb ik wel een doel nodig in het hoofd.  Een La Trappe Isi d'Or op een terrasje, of een worstenbroodje bij de bakker. Even grasduinen in de Bieb of rondneuzen in een tweedehandswinkel. Of gewoon een traject lopen in de natuur! 

Ik kan er bijzonder van genieten en volg verwonderd mijn eigen voetstappen die soms kanten opdraven die ik van tevoren niet gepland had, maar die gehoor hebben gegeven aan een plots impulsieve  gedachte.

Onderweg zijn geeft me een vrij gevoel.  Toch kan ik er niet alle voldoening uithalen die ik zoek in een dag, maar tegelijkertijd weet ik ook niet precies wàt ik dan eigenlijk zoek.

Dan overvalt me een enkele keer een sombere gedachte: Ik loop hier omdat ik het thuis niet kon vinden. 

Dan kan ik mijmeren

Ik ben liever buiten dan binnen of andersom

Ik ben het liefst alleen of met anderen, dat weet ik nooit zo goed.

Ik ben wel vrij. Vrij! Ik kan doen wat ik wil! Hoe mooi is dat! Ik ervaar dat als rijkdom en ben er dankbaar voor.

Het is een geschenk en ik wil dat geschenk niet verkwanselen. Wat dàt dan weer inhoudt is denk ik toch: meer zinvol bezig willen zijn. Productief, en ook voor anderen wat kunnen betekenen! 

Het dilemma waar ik intern dan altijd weer mee worstel is dat daarmee dan ook mijn vrijheid weg is. 

Mensen kunnen tobben. Ik ben er soms één van. 

Vlaanderen (3)

04.00 wakker. Rond 06.00 weer in slaap. Ik had de wekker gezet dit keer om me niet te verslapen.

Ik trof Bart de ochtend. Een sympathieke Belg die hier de boel mee-runt. Hij vertelde me over hoe vol de Lege Herberg in de zomer was geweest en had ook een aantal tips voor me. Zo zou ik ook eens een kijkje kunnen nemen in het dorpje Lissewege, slechts 5 kilometer hier vandaan. Dat moest de moeite waard zijn. 

Ik at mijn geroosterde boterhammen en constateerde dat het niet alleen grijs was buiten, maar dat het ook begonnen was te plenzen. 

Dat was niet erg. Het zou wel opklaren, en het gaf mij de gelegenheid in alle rust  achter mijn laptop plaats te nemen en wat ervaringen te delen. 

Het was al bijna middag toen ik vertrok. Lissewege! Nooit van gehoord!

Ik parkeerde bij de robuuste kerk. Lissewege wordt wel 'het witte dorp' genoemd want bijna alle huizen zijn er wit. Ze willen graag op de toeristische kaart gezet worden, en doen er veel moeite voor. Ze zijn festivals gaan organiseren om maar mensen te trekken.  Nog maar honderd meter had ik gewandeld toen mijn oog viel op een bordje 'beeldentuin' Het betrof een vrij toegankelijke appelboomgaard waar verschillende kunstenaars hun werk hadden uitgestald Ik die al snel dingen mooi vind, kon me weer een tijdje vergapen. Uiteraard met mijn camera in de aanslag. Ook in de vrijwel geheel verlaten kerk waar slechts het 'Ave Maria' te horen was stonden veel werken van kunstenaars uitgestald. Wat een bijzondere beleving was dat. Hier werd een vorm van spiritualiteit over mij uitgestrooid die me niet helemaal onberoerd liet. Ik schreed langs de kunstwerken op de tonen van spiritueel gezang . 

En wat een plaats voor het beeld van Maria!  Midden in de kerk! 

Zo aanwezig

Ik bleef er een tijdje, totdat ik besloot het dorpje verder te gaan ontdekken. Winkeltjes waren  dicht, maar eet- etablissementen waren geopend. In een bescheiden maar sfeervol restaurantje bestelde ik een pannenkoek en een biertje. Er werden twee pannenkoeken geserveerd, met drie soorten suiker in kommetjes en een kuipje boter. Nooit geweten dat boter op een pannenkoek en daarop dan de suiker die gesmolten was zo verrukkelijk kon zijn.

Het dorp is niet groot, maar eromheen valt mooi te wandelen. Niet dat ik dat gedaan heb. Je hoeft niet alles te doen.  Gent en Sluis waren eveneens van mijn planbord afgesodemieterd  gevallen.  Dat gebeurt als je loopt zoals je pad loopt Wel besloot ik tot slot van dit beeldenuitstapje nog een kijkje te nemen bij de verderop gelegen abdijschuur Ter Doest, een restant van een cisterstijnenklooster uit 1100. Eenmaal daar bleek de omgeving van de schuur ook door werken van kunstenaars ingenomen. 

Daarna vond ik het fijn om even lekker in mijn cel op bed te liggen en wat te lezen. Ik ben bezig in 'Mythos' een boek van Stephen Fry waarin hij verhaald over  Griekse sagen en legende's. Tot mijn oogleden zwaar werden en ik even kon slapen. 

Eenmaal wakker had ik geen behoefte meer om me weer achter het stuur te zetten naar weer een nieuw stukje Vlaanderen. Ik schreef verder, schonk mezelf een bruisende Prosecco in en besloot mezelf op deze laatste avond ( ja, 't Is de moeite!..) weer te begeven naar het restaurant dat bij controle dicht bleek te zijn. Ik reed een aantal andere eetgelegenheden af, die ik om verschillende redenen niks vond en trof toen -HOERA!-  een Indiaas restaurant waar ik een heerlijke chicken Vindaloo heb gegeten!! 

Helemaal goed. 

Thuis weer vegetarisch doen. 

Voldaan naar de cel. Morgen huiswaarts, en dan over niet al te lange tijd gewoon weer terug. Er is nog wel wat dat ik zien wil en nog niet gezien heb. 

Vlaanderen (2)

Die nacht heb ik goed geslapen. Maar toen ik goed en wel keek hoe laat het was vertelde mijn gsm dat het nog maar net 04.00 was. 

Wederom in slaap vallen wilde niet meteen lukken. Het viel me op dat ik geen gezelschap nodig had om in overleg te moeten treden. Ik kon dat prima met mezelf. Oeverloze samenspraken met mijn hoofd, Zal ik er uit gaan? Zal ik gaan schrijven? Nog wat gaan lezen? 

Na een douche , verschillende spelletjes etc lukte het me toch rond 06.30u wederom in dromenland te geraken. Vervolgens werd ik pas om 09.45 wakker! Kutteputplus!! Het ontbijt zou hier zijn tot 09.30! 

Maar er was niemand. Er zal wel iemand geweest zijn want er stond op de ruimte waar het ontbijtbuffet wordt klaargezet wel een schaal met wat appels en een peer. 

Ik drukte op de knop 'koffie' op een koffiezetapparaat en proefde de smerigste koffie die ik van mijn leven gedronken heb, althans, het is bij een minislokje gebleven. 

Ik besloot nog niet meteen de hort op te gaan maar nog even wat te schrijven in de algemene ruimte. Na een tiental minuten  kwam daar de stem van de telefoon binnen met haar lijf. De eigenaresse(?) van het pand met wie ik de betaling voor dit onderkomen nog moest regelen. Ze zette snel wat voor me klaar op het buffet. 'Wilt U er ook boter bij?'

Ik zei dat een broodrooster niet nodig was, maar daar kreeg ik spijt van omdat het brood ongeroosterd wel erg veel weg had van voer in celblok C van de Stasigevangenis in Oost Duitsland. 

Plan van vandaag: Wederom naar Brugge. Ik wilde de Kathedraal nog in en naar Brusk! 

Toch fijn dat ik voor mezelf goed plannen kan uitstippelen.

Ik ga me niet weer te buiten aan superlatieven voor Brugge, waar zelfs de toeristenkoetsjes niet echt uit de toon vielen, en waar ik ervan genoot  rond te kuieren in het begijnhof waar ik toevallig langskwam. Ook de Kathedraal van Sint Salvator in Brugge vind ik prachtig, want het gebouw oogt niet Kathedralisch maar eerder als een immense burcht. Veel tijd had ik niet om er binnen rond te lopen want een stem galmde door een speaker in het huis van God , alsof het God zelf was,  in zeven talen waarmee de bezoekers verzocht werden de Kathedraal te verlaten want de Kathedraal ging sluiten. 

Op een schrijven bij de ingang zag ik dat om 14.00 de poorten weer open zouden gaan. Het was lunchtijd in de Kathedraal kennelijk. God moet ook lunchen.

Ik bracht wederom een heerlijke dag door in Brugge met als hoogtepunt de tentoonstelling waar ik de vorige dag eigenlijk al heen had gewild. Van die videokunstenaar, Refik Anadol.

Ik kreeg geen spijt dat ik daar heen ben gegaan, want dit was weer heel bijzonder. 

Het lukt me helaas even niet om bewegende beelden te plaatsen hiervan, behalve dan een wat mislukt kort videootje,  maar neem van mij aan dat het fascinerend was. 'Trippy'

zei mijn dochter die zich graag bedient van Engelse terminologie.

Op een terrasje nam ik een Brugse Zot en daarbij wat salami-worstjes. Die deelde ik met een Schots stel naast me, want het was wat te veel. Die Brugse Zot niet. Die smaakte naar meer. Ik vind het een lekker blond biertje waar ik er nog een van bestelde. Het leven is mooi, dus we gaan niet doen of dat niet zo is. 

Om de dag te vervolmaken besloot ik die avond lekker uit eten te gaan. Ik vond niet al te ver rijden van de Lege Herberg een prima restaurant waar ik heb genoten van een supermaaltijd en uitkeek over de Vlaamse weiden. 

Wat een dag!

Ik heb geen moeite om alleen aan een tafeltje in een restaurant te zitten. Het eten wordt er niet minder om. 

In mijn cel voel ik me steeds meer thuis. Ik keek er nog wat tv op mijn mobiel en dronk nog wat totdat mijn oogleden zwaar werden. 

Vlaanderen (1)

 Mijn voornemen om er vaker alleen op uit te gaan tijdens mijn pensioen, in ieder geval zolang als dat Ingrid werkt dreigde voortdurend in een veelheid van kleine afspraken te stranden. Een paar dagen er op uit gaan betekent, dat werd duidelijk, dit goed van tevoren plannen!

Dit heb ik gedaan.  De eerste week van september. Vrij genomen van alle 'verplichtingen' om zelf mijn pad te volgen. Zonder reisgezelschap. 
De zin ging uit naar Zeeuws Vlaanderen en België. Cadzand, Brugge, Sluis en Gent. Het weer zou er goed zijn, en ik besloot dit keer geen privé-accommodatie te boeken maar te verblijven in een hostel! Ik heb weinig ervaring met hostels. Die ene keer in een hostel in La Gomera had ik bijzonder leuk gevonden. Ik kwam er in aanraking met andere reizigers, en er volgden leuke gesprekken. Wie weet wat voor leuke ontmoetingen ik nu in het geboekte hostel, 8 kilometer van Brugge, hebben zou!

Ik had me er wel van verzekerd dat ik de slaapkamer niet hoefde te delen met anderen. Dat vond ik zeker vanuit mijn ontbrekende slaapritme en mijn behoefte aan privacy fijner. Ik zou een privé badkamer hebben en toilet.

Ik vertrok op de 1e dinsdag van september met mijn brave ook wel zielige Verso. Zielig met z'n deuk aan de zijkant.. Jaren geleden opgelopen al. Maar Versootje  rijdt stug door! Zo'n deuk is ook wel een beetje stoer.

Het Zeeuws Vlaamse landschap is daar waar de hemel en het weer het voor het zeggen hebben. Nergens is het uitspansel zo alom vertegenwoordigd als op dit platte land. Meer nog als dat de bergen het doen, maakt het de mensen nietig.

Ik had een plan opgemaakt om deze dag naar Brugge te gaan, en misschien 's avonds  tegen zonsondergang  naar Cadzand .

De drank in de koelbox die ik bij me had zou ik wel koud willen laten. Ik had bedacht daarom eerst langs het hostel te rijden om te vragen of ik, ruim voor de inchecktijd, mijn drankvoorraad alvast bij hun kon plaatsen .

Het hostel lag in de plaats Dudzele.  Bij aankomst, na eerst onder andere een gasopslagplaats, zandophopingen ( zand dat gebaggerd was uit de Theems, heb ik me later laten vertellen. Het wordt hier gebruikt voor beton.) en metershoge schroothopen gepasseerd te hebben ( 'Ja, we hebben hier alles!" zei later een Belg trots!) zag ik de  'jeugdherberg' zoals het op het pand stond aangegeven. Het viel het me op dat de ruime parkeerplaats leeg was bezijden een transferbusje van het hostel zelf. 

Het gebouw leek verlaten. Ik tuurde naar binnen om te kijken of dat ik er iemand zag.

Niemand. Op de deur stond wel een telefoonnummer dat ik kon bellen wanneer niemand aanwezig was. 

Een vrouwenstem vertelde me dat het oké was dat ik mijn spullen vast binnen bracht en zij kon van afstand ook de voordeur openen.( oh techniek, wat kun je mooi zijn) Ik volgde haar instructies, vond er ook een doosje met mijn naam er op en daarin de sleutel ( de TAG) van mijn kamer. Kamer 2. De tag werkte ook en de stem aan de telefoon zei dat het oké was en dat ik nu meteen ingecheckt was. Later zou ze wel komen voor de betaling. 

62 euro per nacht.

Het doosje met mijn naam er op was het enige doosje geweest. Dat betekende dat er behalve mij geen andere personen verwacht werden. 

Dat was wel even schakelen. Ik moest er inwendig ook wel wat om lachen. Voor gezelschap naar een hostel gaan en er dan de enige gast zijn! De kamer die ik had was zoals je je een basis cel voor zou kunnen stellen in voormalig Oost- Berlijn.

Drie stapelbedden. Een miniwasbak, Een tafeltje van 1 vierkante meter en krukjes. 

Er was wel een raam, gelukkig. De douche was ook basis maar oké. 

Ik zwierf wat rond in het lege gebouw en installeerde me in mijn cel. Niet dat er bijster veel te installeren viel. Mijn bed opmaken. Er lag een lakenpakket, en een deken.

 

De jeugdherberg behoorde oorspronkelijk toe aan de roeivereniging. Er kwamen hier veel roeiers bivakkeren. Het Boudewijnkanaal waarnaast het onderkomen ligt, is namelijk ideaal voor die tak van sport. Een lang kanaal met zoet en zout water wat in de winter dus ook niet bevriest. 

Daarna Brugge in. Steeds op zoek naar mijn 'TAG' . Neurotisch bang om die kwijt te raken of te verliezen. Ik wilde me niet buitensluiten. Ik ben sowieso steeds bang om dingen te vergeten. Dubbelchecken is steeds wat ik doe. Teveel slordige ervaringen gehad, daar komt het door, Verstrooid als ik kan zijn.

Het viel me op toen ik de binnenstad met mijn auto naderde hoe druk het was, en door alle wegwerkzaamheden werd het er niet echt overzichtelijker op, maar in één keer wist ik toch naar de gekozen parkeerplaats te rijden. 

In de parkeerplaats zelf kun je zonder al te veel je best te doen en je komt er voor het eerst goed verdwalen. Groot. Maar in de lange gangen was het wel overzichtelijk waar er nog plaats was, want dan brandde er boven die plaats een groen ipv een rood lichtje. 

Het voelde goed om Brugge in te lopen. Stromen toeristen deden hetzelfde, werkelijk overal vandaan. Vooral Spaans hoorde ik om me heen. 

Maar Brugge bleek niet afgeladen. Ik had de ruimte. De drukte bij het station had zich keurig verspreid. 

Ik had me al meteen een doel gesteld. Ik wilde naar het museum 'Brusk' waar een tentoonstelling te zien was van de videokunstenaar Refik Anadol. Wie kent hem niet! 

Onderweg naar het museum, de route volgend vanaf mijn mobiel, passeerde ik echter zoveel moois dat ik gaandeweg zo nu en dan van mijn route ben afgeweken. 

Wat is Brugge een adembenemend prachtig stadje zoals het erbij ligt in het zonlicht!! Ik werd er helemaal door gegrepen. Het bewaarde Middeleeuwse karakter! Het stadje is in de twee wereldoorlogen gespaard gebleven voor de bommen die veel andere steden geheel of ten dele hebben vernield.  Heel veel staat nog overeind. De gehele historische binnenstad staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het is het walhalla ook voor chocolade- en of bierliefhebbers. En sowieso van de lekkerbekken onder ons. De stad heet 'Bourgondisch' te zijn

Ik heb er een tijd op het duizend jaar oude marktplein gezeten en er alleen maar gekeken aan de voet van de centraal gelegen plaats waar twee volkshelden waren uitgebeeld die in 1302  belangrijk waren in het Vlaams verzet tegen de Franse koning, Jan Breydel en Pieter de Coninck.  De markt werd gedomineerd door het Belfort.

In dit 'Venetië van het Noorden' schijnt moeilijk te ontkomen te zijn aan een rondvaart door de Brugse 'reien' ( kleine kanaaltjes)

Ik passeerde een majestueus gebouw waar een tentoonstelling van Salvador Dalí te zien was. Na op een schilderachtig terras (waar bootjes langs voeren met fotograferende en soms zwaaiende toeristen) enkele versnaperingen tot mij genomen te hebben 

ben ik de expositie over Dali gaan bekijken. Het onbetwist hoogtepunt ervan was een twaalf minuten durende ervaring waarin ik met een 3D bril op een ruimte betrad en me meteen in een surrealistische wereld bevond. Vanaf de voorplecht van een schip voer ik een adembenemende wereld binnen waarin schepselen van Dali een prominente rol speelden. Zo voer ik onder een langpotige olifant door. Geweldig!

Sowieso viel er veel kunst te aanschouwen. Ik liep verschillende ateliers binnen en vergaapte me waar ik me maar aan vergapen kon!

Het museum waar ik oorspronkelijk naar op weg was heb ik niet meer bezocht. Het zou te veel zijn geworden.

In een expositieruimte waar het gratis toegang was en ik het toch niet kon laten om binnen te kijken zag ik werken die me bijzonder aanspraken en waarvan ik vermoedde dat Ingrid die ook zouden boeien. Ik bedacht dat ik hier heel snel weer met haar zou moeten terugkomen! Het was maar een tijdelijke tentoonstelling!!  En ze moest dit toch ook zien!!!

 

Het was even zoeken naar de betaalautomaat in de garage, maar afin. Na een kleine 20 minuten was ik weer terug bij de Lege Herberg, en besloot al voor ik op de parkeerplaats uitgestapt was, dat ik wel meteen door kon gaan naar Cadzand. 

Dat gaf weer een andere 'vibe' zouden mijn kinderen zeggen, maar ik probeer al die Engelse termen te vermijden op dit Blog. Het strand van Cadzand zou me de kans geven om de prikkels van de dag genotzaam van me af te laten glijden in de ruimte die vergezichten bieden. Zeker wanneer vergezeld van een koel briesje en het het rustig ademen van de zee

Ik stilde m'n honger met een te snel gekocht frietje, waar ik eigenlijk helemaal geen zin in had en keek uit over het Zwin. Ik kuierde langs een duinmeer, zandverstuivingen en langs de vloedlijn tot de strandtent waarvan ik wist dat ie er was, maar niet dat ie gesloten was. Jammer maar helaas. Het was goed zo. Mijn grote behoefte aan een kop koffie zou ik uitstellen tot ik bij de brasserie bij camping Zwinhoeve aankwam. Gelukkig nog wel open!

Avond in een lege groepsaccommodatie. Ik dacht aan mijn periode in Den Haag  als 'nachtwaker' in een voormalig hotel dat wegens omstandigheden ruimte bood aan ( ex) psychiatrische patiënten. 

Daar werd ik door een van de mensen gezien als een verdacht figuur. Ik kon s nachts bespied worden vanachter een pilaar door deze roodbebaarde man, die zich daar achter had verstopt. 

Ik heb veel nachtdiensten gedraaid en door lege gangen en kamers gelopen. Het is bijna een 'thuis komen'