The Mysterious Painting that Obsessed Hitler

 

DTRH 2026

Volgend jaar weer!
Dat denk ik.  Zo sta ik er nu in. 
Overgehaald door mij kinderen ben ik drie jaar geleden voor het eerst naar 'Down the Rabbit Hole' gegaan. Een festival waar meer dan 40.000 bezoekers jaarlijks op afkomen.
Ik ben niet een mens die van menigtes houdt. Dat houd me altijd tegen om naar massabijeenkomsten te gaan. Menigtes zijn een beetje eng, omdat ze de individu in zich laten opgaan. Je bent opeens een onderdeel van. Een radertje van een groter geheel. 
Je gaat op in de massa. En daarin kan ineens van alles gebeuren . Ook dat wat je niet bevalt! 
Daarnaast is het niet altijd makkelijk om uit drommen mensen weg te geraken, als het er zoveel zijn.  Praktisch gezien is het lastig wanneer je bijvoorbeeld hoge nood hebt.
Menigtes zijn vaak schreeuwerig en opgewonden. Gevoelens en gedragingen die me alert laten zijn, en me me niet op mijn gemak laten voelen.
Bezwaren bezwaren. 
Maar bezwaren hoeven niet leidend te zijn. Daar kun je overheen stappen. Het enthousiasme waarmee de kinderen over het festival vertelden heeft me dat doen besluiten .
Een kaartje voor het festival is aan de prijs. De camping bij het festivalterrein is er bij inbegrepen. Daar kunnen we in een tentje tussen de jongeren  overnachten, maar dat zullen we niet gaan doen. Ik ga het festival bezoeken vanaf een camping 3 kilometer verderop. Met de fiets. 
Samen met Ingrid ga ik.  We hebben een tent kunnen lenen die ruim genoeg is . De camping heet de Muk. Nou ja, dat geeft niks. Een goeie tuk op de Muk. Het zal wel goed komen.

Het festival bestaat al een aantal jaren en alle kinderziektes zijn er inmiddels uit gehaald. Logistiek is het allemaal dik in orde, de voorzieningen talrijk. Er zijn grote podia voor de optredende artiesten, en buiten de muziek om is er genoeg te genieten op het terrein. Niet alleen kun  je er goed en gevarieerd eten. Ook zwemmen in het meer behoort tot de mogelijkheden, salsadansen, boten bouwen, yogaworkshops doen, kleikunstwerken maken, film kijken, en in de speakerscorner kun je aan een immer enthousiast gehoor kwijt wat je kwijt wilt. 
Vooral jonge mensen krijgen niet genoeg  van de muziek, waarbij elk ritme de aanzet blijkt tot bewegen. Zwieren met die armen, bewegen met dat lijf!! Meezingen. Juichen! Gaan! De massa viert feest! Maar dát is een leuke massa !!! Dat is geweldig, om al die vrolijke gezichten om je heen te zien. Dat is een massa die ik wèl graag zie. Wie wil er nou niet deel uitmaken van zoveel vrolijkheid om je heen op een festival waar ook nog es een keer de temperatuur goed is en de muziek niet alleen dansbaar, maar ook kwalitatief wat te bieden heeft!
Al ben ik al wat ouder, het is genieten van de bands, genieten van de vrolijkheid, de sfeer, de mensen!! Rondzwalken over het immense festivalterrein en je ogen de kost geven. Zoveel te zien!
Een praatje aanknopen, een biertje halen , weer naar een volgend concert. Het is geweldig! Kijk ze gaan!! Wat een feest!!!
Fijn dat ik dit drie dagen  kan zien en meebeleven allemaal. 

wandelen en wemelen

 Het was bijna meditatief te noemen, het wandelen van vanmorgen. Niet door de omgeving - die was zo bijzonder niet, maar door de muziek. Wanneer ik niet in de natuur loop maar in een woonwijk draag ik muziek in mijn oren. Mijn passen volgden automatisch het ritme waarin mijn stappen opgingen en er deel  van gingen uitmaken. Aangenaam werd ik er door meegedreven, voortgestuwd. Onstuitbaar werden mijn stappen, gestaag zwiepten mijn armen mee. Bijna als een  soldaat marcheerde ik langs  straten en pleinen. 

Maar de muziek, dat was het mooie, die was niet opzwepend of actief. Die was eerder kalm. Zenmateriaal zo je wilt. Had niets van een mars. Maar ik ging er in op. De zon zo nu en dan vermijdend, de wind koesterend op mijn huid. Het hield niet op, en als het op zou houden zou ik het nummer opnieuw opzetten. 

Links rechts. Gaan!  Links Rechts

Geen hindernis,  geen stoplicht die me tegen kon houden. Heerlijk.

*

Het is soms niet te bevatten dat de dingen die me zo kunnen ontroeren anderen volkomen koud laten. Hoopvol als een kind dat een beloning verwacht kijk ik naar de ogen van degene voor wie ik  zojuist een meesterwerk hebt opgezet. Ik heb dat aangekondigd! 'Luister, ik heb nou iets wat ik verschrikkelijk mooi vind!' Maar die begint er al vrij snel doorheen te praten!!!. Totaal niet aangedaan, compleet niet verrast of geroerd.  Faliekant gedesinteresseerd ! Ik waag het zelfs onbeschoft te noemen! Want respectloos!  Mocht hij krediet hebben opgebouwd, het is daarmee in 1 keer verdwenen! En ik weet nog niet zo net of ik met jou nog wel op vakantie wil!!

Ja ja, smaken verschillen, dat weet ik ook wel!  

*

Krediet opbouwen,

Bij echte vrienden is dat niet nodig. Die gaan onvoorwaardelijk voor elkaar. Gister zag ik een stuk van een documentaire over de vriendschap tussen Peter Heerschop en Viggo Waas. Die mannen gaan voor elkaar. Al kunnen ze elkaar uitmaken voor rotte vis, elkaar de les lezen, pijn doen- ze blijven twee mensen die van elkaar houden . 

Hoe mooi is dat. Ik ken daar zelf geen voorbeelden van in mijn eigen omgeving, omdat het zeldzaam is, denk ik. Dergelijke vriendschappen.  Doorgaans wordt het refrein van een liedje van 'Het Goede Doel' eerder bewaarheid. "Vriendschap is een illusie. Vriendschap is een droom. Een pakketje schroot met een dun laagje chroom"

Dat is die ene daad, die ene opmerking, die ene handeling die de chroomverpakking in stukken scheurt, en er daarna inderdaad weinig overblijft van waarde van al die jaren lachen, sporten, uitgaan en  avonturen. Al die jaren vriendschap, die geen ware vriendschap bleek.  Het was een aardige omgang met iemand met wie je indertijd wel op kon schieten.  Dat meer.

Vriendschap is lastiger te onderhouden wanneer de onderlinge woonadressen ver uit elkaar liggen. Net zoals Peter en Viggo, waar ik het net over had, die zagen en zien elkaar waarschijnlijk meerdere keren per week. Die kennen elkaar van haver tot gort. IK vermoed zelfs dat verhuizing van een van de twee niet aan de orde is wanneer de afstand tot de ander dan te groot wordt.

Gaat dat ver? Ja, 

maar het is ook mooi. 

Je zou dan kunnen  zeggen,, dan is het toch meer liefde dan vriendschap..?

Ware vriendschap is ook liefde denk ik.

Klassiek

Klassieke muziek. 

Ik heb me er weinig toe kunnen zetten om me te verdiepen in de werken van componisten. Muzikale composities die  nog steeds door een groot publiek worden beluisterd, bewonderd en beleefd. Composities die lang nadat ze zijn geschreven nog steeds tot de Grote Werken worden gerekend. Onmiskenbaar Eeuwigheidswaarde hebben.

Terwijl ik me op alle populaire stromingen stort en alle mogelijke aftakkingen daarvan, heb ik die andere muzikale boom wat terzijde laten staan. Die oude wijze maar saaie boom. Met z'n bombastische geluid, z'n appeligheid, z'n slaapverwekkendheid,  Het zal een tekortkoming mijnerzijds zijn misschien, veel klassieke muziek maakt me kriegel. 

Uiteraard zijn er uitzonderingen. Er zij klassieke werken die mij wel degelijk boeien en soms tot tranen kunnen beroeren. 

Werken van o.a. Grieg , Ravel, Mussorsky, Rachmaninof . Klassiek klinkende filmmuziek van films als bijv. 'Out of Africa', 'Dancing with Wolves' en 'La Meglio Gioventú' kan het sentiment in dikke tranen naar boven trekken. 

Op 'You Tube' heb ik nu een filmpje aangetroffen met een pianiste die ik bewoner Khatia Buniatishvili. Dat zette me ertoe om het te bekijken en te beluisteren. Ze heeft me ooit kunnen beroeren toen ze bijna in trance  'the Old Castle' van Mussorsky in een concertzaal speelde. ( Oh, die eikel in het publiek met z'n gehoest er doorheen!!!) 

Bij de YouTube video die ik hierbij plaats hoef je geen tempo-zakdoekjes te zoeken om het te beluisteren.  Misschien kun je het net als ik bewonderen. 

Maar wellicht word je er appelig van of verveeld. 

Dat maakt niet uit. Dan ga je wat anders doen

 

Geheugen

 De mooie dingen onthouden, de slechte vergeten. Hoort dat bij een ieder van ons? Het hoort bij mij. 
Blunders die ik in m'n leven gemaakt heb, die onthoud ik wel. Sommige. Die willen niet weg. Dan kan ik, wanneer iets me er aan doet herinneren , van schaamte in de grond zakken. 

Wat dat voor blunders waren? Daar ga ik het nu niet over hebben. Ik heb het veel te goed naar mijn zin. Dat wil ik graag zo houden. 

Over het algemeen echter, in grote lijnen terugkijkend op mijn leven tot dusver kan ik..... 

....Hè getver! Nou komen tóch allerlei dingen naar boven die ik dacht vergeten te zijn!  Ik had er niet meer aan gedacht. De dingen waar ik niet trots op ben. Ik had ze angstvallig weggemoffeld in een klein goed afsluitbaar hersenpannetje

Dat hoeft niet open nu!!

De mooie dingen onthoud ik, de slechte dingen verstop ik.. Zo had ik de bovenste zin moeten formuleren. Dat klopt beter. 

55 jaar geleden, andere tijden

 

Een mooi maar lastig principe

 Help, ik heb zo'n zin in een worstenbroodje.  Red me, ik wordt aangetrokken door een gekruide kippendij. Mijn God, stop me of ik grijp die gehaktbal en zet mijn tanden erin en laat het vleesnat over mijn kin druipen.

Het water loopt me bijna uit de mond wanneer ik me in winkelcentra begeef. 

Maar ik heb principes.

Principes die keer op keer op de proef gesteld worden, want ik wil het niet dat we omgaan met dieren zoals wij dat doen. Ze naar de slacht brengen zonder dat ze hebben kunnen leven. 

Ik heb te doen met varkens, met koeien, stieren. Ik vind het niet getuigen van respect hebben voor de schepping om dieren slechts als consumptiemateriaal te zien. Ik vind dat getuigen van afgestompt gedrag, domheid of wegkijken. We worden niet geconfronteerd met het vlees dat we eten. Het ligt kant en klaar gereed in de koeling en er word weinig of niet  bij stilgestaan dat het van een kadaver afkomstig is. Je krijgt een stuk kadaver op je bord. Je hebt niet gezien hoe het heeft geleefd, en hoe het tot zijn eind is gebracht. Gedood, opengesneden.

En geloof me, dat wil je ook niet zien.

Maar ik weet het.

Ik houd van vlees, en af en toe geef ik toe aan de verleiding. Dan denk ik daarbij 'wanneer iedereen dezelfde hoeveelheid vlees consumeert als ik, dan kunnen dieren op een andere, betere manier leven. '

Eieren koop ik slechts wanneer 'beter leven' er drie sterren aan heeft gegeven. Daar wil ik graag extra voor betalen. 

Vlees moet duurder. 

Vegetarisch eten staat onder de carnivoren bekend als smakeloos, maar dat komt voort uit onwetendheid.

Er zijn zulke lekkere maaltijden te maken zonder vlees.

Zonder een stuk kadaver op je bord, zonder een dierenlijk in je mond.

Dat bedenkt ik me ook in de supermarkt, en het lukt me steeds beter mezelf aan mijn principes te houden. Maar soms valt dat echt helemaal niet mee.

Lengte doet er toe

 In de groei ben ik in lengte achtergebleven. Gek genoeg had ik dat pas tegen 1980 echt in de gaten, ik was toen 21. Ik werd steeds kleiner omdat de mensen om mij heen steeds langer werden. Er was een groeispurt in Nederland gaande die mij gaandeweg meer en meer  in de schaduw zette, en me te midden van een schare publiek bij een voorstelling tegen schouders en ruggen aan deed kijken.  Ik zou een jongetje blijven. Een mannetje in een wereld van mannen. Gerritje in plaats van Ger.  

Mannen met minder postuur moeten meer hun best doen om serieus genomen te worden. Hun woeste aanvallen worden eerder gelabeld als tegenstribbelen. 

Ze hebben extra argumenten nodig om lumineuze ideeën kracht bij te zetten omdat ze in eerste instantie minder serieus genomen worden. 

Je moet  echt uit de goede hoek komen wil je er toe doen en dat de buitenwereld je opmerkt omdat er in eerste instantie over je heen gekeken wordt.  Behalve misschien door zwaarmoedigen die met gebogen hoofd het leven doorploegen op zoek naar gelijkgestemden. 

Ik heb last van mijn kleinere postuur, maar kan wel m'n toevlucht nemen tot humor. Want mensen kunnen me wel zien als een grappig mannetje.

In algemene zin worden de mannetjes die centimeters kleiner zijn dan het gemiddelde postuur ook gezien als lollig. Het zijn mensen die je makkelijker belachelijk kunt maken, voor de gek kunt houden of grappen mee uithalen. Want wie maalt er om als ze kwaad worden? Je hoeft er niet bang voor te zijn. Ze kunnen je niet neermaaien. 

Het zijn de groten die eerder de dienst uitmaken. De jaloersmakende mesomorfen!

Voor de duidelijkheid, wanneer je lang bent ben je natuurlijk niet automatisch groot! Er bestaan ook slungels. Die bespreek ik hier niet. Die vallen soms onder een andere categorie. De leptosomen

Mannen die in de groei wat achterbleven zijn aspirant slachtoffers in deze wereld . Hoe groter de man, hoe meer je moet oppassen met grapjes. Hoe sterker de man, hoe liever je hem te vriend houdt, want zo iemand kan nog wel es goed van pas komen.

Erger nog, is dat je soms meewarig wordt geobserveerd met je ondermaatste postuur. 

Ik heb het niet over de buitencategorie lilliputters hè. Want die kampen weer met andere zaken.

We kunnen er volgens mij  echt niet omheen. Wanneer je je lengte meehebt is er heel wat gewonnen. Als je daarnaast ook in de breedte wat vlees, botten pezen en spieren hebt zitten wordt het helemaal imposant. Dan heb je veel minder werk te verrichten als manager, leraar, begeleider, leidinggevende. Dan, zeggen de mensen ook 'kun je niet om iemand heen'. 

Nuance

Mensen die zich goed en stijlvol weten te kleden hebben. ook al zijn ze klein van stuk , iets meer kans om serieus opgemerkt te worden. 

Inmiddels ben ik gewend aan mijn lengte, en heb ermee leren leven en er ook vrijwel geen last meer van. Behalve bij sommige concerten dan toch. 

Wel goed dat bij verschillende openbare etablissementen de urinoirs op verschillende hoogtes hangen.