Doorpakken

Sommige koel-vriescombinaties gaan wel 20 jaar mee, of nog langer.  Die van ons nou zo'n jaar of 15/ 16. De la's in het vriesgedeelte vierden hun eerste ducttape-lustrum . Al jaren zijn ze telkens opnieuw weer bij elkaar gehouden door dit ongeëvenaarde reparatiemiddel . De rubbers van de koelkast waren gebroken en gescheurd . Ook daar was met ducttape een provisorische reparatie uitgevoerd. De handvaten van de koelkast waren afgebroken. De vriezer moest vaker ontdooid worden, dus...

Niks dus! 

Er was wèl een vaker voorkomend fronsend voorhoofd bij het aanschouwen van het even vaak geopende als gesloten witgoed. 

"We moeten eigenlijk een nieuwe" deze woorden ontglipten ons steeds meer. 

De irritatie dat we te vaak dingen op het beloop lieten en geen actie ondernamen behalve dan door onze kleine ergernis lucht te geven zette mij tot daadkracht. We moesten toch es een keertje doorpakken ook. Laten we van ons uitstelgedrag ontdoen en actie ondernemen!. 

Het heeft nog enkele maanden geduurd  voor het zover was, want consumentengidsen en reviews moesten eerst zorgvuldig worden doorgenomen. 

Beslagen ten ijs komen!!

Zinvolle info werd genoteerd op een briefje dat helaas onderdeel bleek te zijn van de grote verdwijntruc waar ons huis bekend om staat. 

Achteraf denk ik wel eens, zijn we niet gewoon in een kapitalistische fuik gestapt om zomaar een toch nog goed werkend apparaat te vervangen? We waren immers altijd van het opgebruiken!?. Een apparaat pas vervangen als het uitgeput op de grond ligt... 

Wijsheid komt vaak achteraf, en dus te laat.

On-line een koelvriescombinatie aanschaffen was het niet voor ons. We wilden voor de aanschaf eerst fysiek contact met onze toekomstige vriend, die straks zo heerlijk onze etenswaren en dranken koud gaat houden.

We togen naar de winkel. 

Veel keus was er wat dat betreft niet in onze gemeente zodat we genoodzaakt waren de door ons gehate 'Media Markt' in te stappen. De onpersoonlijke gigant met klantvriendelijk geïnstrueerde medewerkers. 

Daar stonden we voor een aantal koel-vriescombinaties te dubben. La's te beoordelen op stevigheid. Energiegebruik af te lezen, inhoud te beoordelen, prijzen en merken te vergelijken. Een medewerker kwam erbij om vanuit goede bedoelingen gemaakte keuze's teniet te doen, en zo verstreek er ruim drie kwartier om een kogel door de kerk te duwen.

Een LG zou het worden. Een kast met een zeer ruime inhoud die net zou passen, Life is Good. 

De volgende dag zou het apparaat al geleverd kunnen worden. Tussen 8 uur s morgens en 10 uur s avonds, maar we zouden nog een wat preciezere tijd ontvangen op de mail.

Oké.

wordt vervolgd..

aurora- famous blue raincoat

                                   Uitvoering van het nummer van Leonard Cohen. Ik vind het prachtig

Lana Del Rey - Summer Bummer

 

Vliegen

 Je gaat vliegen zeg je. Vliegen naar het buitenland, en wat klinkt dat heerlijk  vogelachtig vrij!! Vliegen naar het buitenland!! Wie doet je wat! De wind door je haren, je armen gespreid, daar ga je dan.

Was het maar zo'n hemelse beleving. De werkelijkheid is anders.

Gister heb ik nog gevlogen in een Boeing 737.

Voordat ik aan boord was was het lang wachten in brede spiraalrijen voor het inchecken en vervolgens voor de  de security-check. Iedereen die wel eens vliegt weet dat.  Dat je op je sokken je broek moet zien op te houden wanneer je door het detectiepoortje moet en je je schoenen en je riem op een kunststof bak op een lopende band hebt moeten plaatsen  die net als de rest van je handbagage door röntgenapparatuur wordt geleid. 

Daarna door naar het vliegtuig.

Het gangpad is een kluwenrij van mensen die proberen hun trolleys koffers en tassen in overvolle bagagevakken  te proppen. Langzaam en al enigszins in zen-modus  bereikte ik mijn zitplaats, de plek waartoe ik de komende vier-en-een-half-uur tot was veroordeeld: De stoel 10E!  Ik zette me schrap  tussen twee anderen in. De heer en mevrouw E9 en E11.  

Iets meer dan 180  mensen aan boord'. 

'Vliegen' bedacht ik me toen, is eigenlijk het tegenovergestelde van vliegen. Jij vliegt niet, nee, je bevind je in een situatie waarin je voorlopig niet meer vrijuit kunt bewegen.  Wat vanaf nu nog mogelijk is aan beweging is beperkt tot het doen van kleine hoofdbewegingen. Met het enkelgewricht  kun je fijn spelen, en met de onderarmen vanaf het elleboogscharnier  kun je softenonachtig proberen dingen te pakken of oprapen . Escapades die soms tot verstoorde blikken leiden bij de buurtjes aan weerszijden.

De 'captain-crew' doet het met hun uniform voorkomen alsof je je in een driesterrenrestaurant bevindt wanneer ze met een opgetogen gezicht een bestelling bij je komen opnemen, waarvan het probleemloos verorberen  tot de hogere kunsten gerekend mag worden. 

Er zijn schermpjes waarop staat hoe lang het nog lijden is tot je op je bestemming bent.

In een vliegtuig zit je gevangen.

Ik probeer te verzitten, m'n  benen te bewegen, mezelf af te leiden door een spelletje te spelen op m'n mobiel. Ik deed mijn best te gaan slapen.  maar de piloot doet me door de speaker keer op keer wakker schrikken door rondgebrachte waar en taxfree producten aan te prijzen op een manier waar een doorgewinterde marktkoopman een puntje aan kan zuigen. Piloten vliegen ook nog een vliegtuig, maar dat doen ze er een beetje naast lijkt wel.

De gezagvoerder liet sympathiek wel weten boven welk eiland of welke stad we vlogen. De wolkeloze hemel moet het dan mogelijk hebben gemaakt voor degene die het geluk hadden  bij een beslagen ruitje te zitten, het vermelde gebied er vaag  doorheen te kunnen waarnemen. Ik zat niet bij zo'n raampje .

En als ik het toch over het vliegtuig heb, en dan hou ik er over op: er is gesleuteld aan de manier waarop de passagiers ingelicht moeten worden hoe te handelen en zich te gedragen in het vliegtuig; ook en vooral in een noodgeval. Wat je moet doen als je neerstort , of in het water beland. De uitleg daarvan wordt niet meer gedaan door stewards of stewardessen, nu is er het volgend filmpje te zien:

Bedenk dat ik bij het bekijken ervan niet eens de mogelijkheid zag  om op te staan.

Vliegen is je laten meevoeren. 

Laten we dat maar gewoon zeggen voortaan.

Ga je vliegen?

-Nee, ik word vervoerd. Op 10E 

Maar goed, waar je afgeleverd wordt, dat kan dan wel weer mooi zijn

ervaringen willen delen

Ik ben op La Gomera, een van de Canarische eilanden,  en rijd er rond. Ik kijk naar buiten en stel me voor hoe mijn zus zou reageren bij het zien van het uitzicht. Stel dat ze in de auto zou zitten. Hoe enthousiast zou ze zijn! 

Zo jammer dat ik het haar niet kan laten zien omdat ze door omstandigheden aan huis gekluisterd is.

Ik maak wel plaatjes, maar de beleving blijft nu eenmaal voor fotokijkers achterwege. De nieuwsgierigheid hoe het er om de volgende bocht uitziet! De verandering in hoogte, in lichtval. 

'Even stoppen bij het uitzichtpunt?'

De beweging die er is. De temperatuur die er heerst. Dat is alleen door de beleving ervan te vangen. I

Ik kan haar stem in gedachten horen wanneer ons in een volgend dal ons alweer een adembenemend uitzicht ontvouwd.

De deur kan meer open

 Altijd was ik op vakanties het liefst op mezelf. Andere mensen om me heen, daar wilde ik niet al teveel van hebben. Het je steeds maar weer moeten verhouden met anderen, daar had ik geen behoefte aan. Met Ingrid kan ik goed reizen, maar ik durf de stap niet aan om met anderen dagenlang op te trekken. 

Laat mij maar mijn Goddelijke eigen gang gaan. Eigen vervoer, eigen appartement, eigen plannen maken, geen gepraat aan m'n hoofd als ik daar geen zin in heb.

Vandaag kan ik die keuze wat loslaten. We zitten voor de verandering eens in een onderkomen waarin we geen eigen keuken en woonkamer hebben, maar die we delen met andere gasten. 

Nu ik er zit merk ik dat ik me daar prettig bij voel. Want uiteindelijk hoef je natuurlijk niets. Het kan heel aangenaam, interessant verrassend en verrijkend zijn om andere mensen in zo' n setting te ontmoeten.

Toen we in de vorige eeuw een tijd door Azië trokken heb ik ook ruimtes gedeeld met anderen, en hoewel contacten op zich heel plezierig konden verlopen en we er zelfs een goede vriendschap aan over hebben gehouden hield ik de boot toch zo lief mogelijk af. Nu kan ik dat terugvoeren op mijn onzekerheid waaronder ik zolang gebukt ben gegaan. Angst om afgewezen te worden en niet leuk of interessant genoeg.. Vaak vermeed ik contacten daarom. 

Inmiddels ben ik daar grotendeels vanaf -een enkele terugval daargelaten- en kan ik werkelijk genieten om contacten met anderen aan te gaan. 

Vanmorgen ontmoette ik een Syrische jongen die vier jaar in Nederland woont en de taal buitengewoon goed onder de knie had. Hij vertelde me over zijn leven, zijn studie, reisplannen en ambities. Op het terras met uitzicht over de oceaan nodigde ik hem uit om aan te schuiven. Het was gezellig en een fijne ontmoeting. 

Ik ervoer dat 

Een fijne ervaring op een prima locatie in een fijne sfeer. Dat zal niet overal zo zijn waar je met anderen ruimtes deelt, dat realiseer ik me uiteraard ook, maar  meer uit m'n eigen cocon stappen is iets dat ik  vaker zal gaan doen.

Online gebruikersgemak

Op een dag ga ik er aan onderdoor. Dan vinden ze me dood achter de laptop, getroffen door een hartaanval of een beroerte. Want beroerd word ik ervan! Ik, het vleesgeworden ongeduld van online dingen regelen. 

Als een magneet trek ik daarin het falen naar me toe.  Websites die uit de lucht vallen, betalingen die niet geaccepteerd worden, Informatie die niet volledig schijnt te zijn ( maar wat moet er nog bij!!!??) Data die niet kloppen, onvindbare informatie, bots die alleen antwoord hebben op dingen die ik niet hoef te weten, de wifi die niet werkt als ik het nodig heb, begrippen die ik niet begrijp, vraagstellingen die ik niet begrijp, dingen die het niet doen. links die me brengen waar ik niet wil. Ligt het aan mij!? of aan de site!? de inloggegevens kloppen niet, het wachtwoord wordt niet herkent. U wordt nu doorverbonden, en dan gebeurt er verder niets! Ik wordt opeens niet meer herkent, de digipas doet het niet, Ik krijg mijn paspoort niet goed gescand. 

Wat staat er nu precies?

Gaat  U er werkelijk aan onderdoor?

Ga dan naar Ikgaeraanonderdoor.nl en volg de instructies.

Wandel eiland

Wandel-aarzen. Daaronder valt wellicht de grootste groep mensen die dit eiland, la Gomera bezoeken. Waaronder ook veel ouderen. Het eiland kent talrijke wandelroutes van licht tot zwaar.  We ontmoetten vandaag op een wandeltocht een spichtige vrouw van 87 die moest toegeven dat de routes die ze liep elke keer wel steiler leken  te worden.

Het is een eiland waarvan mijn hart opengaat omdat het zoveel schoonheid in zich herbergt in de zin van 'ongerepte natuur' ! Het Canarische eiland is  nauwelijks groter dan Vlieland. Het kent geen internationaal vliegveld, goddank. Laat de meute wegblijven.

De sfeer is gemoedelijk ontspannen rustgevend. Geen getoeter, gestamp en geschreeuw. Aan de kust is er wel wat verkeer , maar na 20.00 overheerst het geluid van de branding .

Het is een eiland waarvan ik nu al weet dat ik er bij leven en welzijn ( mijn moeder zei dat ook altijd) nog eens zal terugkeren. Hopelijk al op korte termiijn. Ik wil er meer wandelingen maken. Ook met mijn kinderen. Hun kennis laten maken met dit paradijs waar bovendien veelal een voor mij ideale temperatuur heerst, 22 graden! 

Door de grond op La Gomera ( vakantie)

 Mijn vrouw zat in de bus en kon niet uit over het landschap waar we doorheen reden. De hele busrit heeft ze met haar camera in de aanslag en af en toe snel klikkend geroepen. FanTAStisch!! FanTAStisch toch!? En soms een meer ingehouden  'verdomme' als de bus net te snel reed om een mooi plaatje te schieten.

Ik was blij dat ze het zo mooi vond. Ik was ook blij dat ze zei dat rijden met het openbaar vervoer veel meer een 'reisgevoel' met zich meebracht. Meer dan wanneer je met een gehuurd autootje zelf een tochtje maakte. 

Het wachten op een busstation kan dan minder soepel verlopen, dat is even balen, maar het verhoogt wel het reisgevoel. Bijna een half uur voor vertrek waren we op het busstation aanwezig. We moesten aansluiten bij een lange rij van mensen. Een TE lange rij. We pasten er niet meer bij, De buschauffeur sloot de deuren en we moesten anderhalf uur wachten op een volgende bus. We hebben gekeken naar alternatief vervoer dat ons zou kunnen brengen, maar dat bleek geen redelijke optie. Dus dan de wachttijd maar zo goed mogelijk besteden. Ingrid schreef haar Polarsteps. Ik knoopte een praatje aan met andere wachtende reizigers. ('Reizigers' zeg ik dan meteen, geen 'toeristen' . Dan krijg je met mensen die op een lokaal busstation staan te wachten.  Het is hetzelfde maar het voelt anders.) Ik had een leuk gesprek met een Poolse psychologe over haar vakantie ( zeilend met een gezelschap tussen de eilanden) en de toestand in de wereld. 

Voorafgaand aan dit verhaal moest ik me door een ravijn van schaamte zien te slepen omdat ik een fout had gemaakt waardoor we geen auto hadden kunnen huren. Ik had de auto gehuurd niet op 18- 2 wat de bedoeling was, maar 18 - 3 . 18 Maart! Daar stond ik te kijk. In het kantoortje van het auto- verhuurbedrijf.  Ik had het on-line formulier niet goed ingevuld!. Ik was bij het invullen daarvan door een woud van mislukte aanvragen nog ongeduldiger geworden dan dat ik dit bij dit soort werkzaamheden van nature al ben, en eerlijk is eerlijk, ik ben daarin daardoor ook onzorgvuldig. Ik wil zo snel mogelijk alles afgehandeld hebben, en vul te snel in, of lees soms over zaken heen. Iets waar ik aan moet werken. Een kwartier zen-oefeningen doen en daarna in alle rust en kalmte zorgvuldigheid betrachten in dit soort bezigheden. Dat is nu het devies. 

Mijn vrouw wist hoezeer ik onder mijn eigen stommiteit leed en deed haar best zich zo snel mogeilijk in de situatie te berusten. ( 'daar heb ik niet mijn best voor hoeven doen hoor', was haar reactie bij het lezen van dit stukje)

We moesten nu, bij gebrek aan een auto met onze bagage sjouwend naar ons appartement, wat gelukkig niet erg ver was, maar torsend met rugzakken is het al gauw WEL ver!! Wat verstopt, waardoor we eerst fout liepen en even moesten zoeken. vonden we uiteindelijk zwetend en innerlijk wat vloekend  boven aan een trap de juiste deur van ons gehuurde appartement.   

Nu was het zaak om bij te komen en mijn stemming om te buigen naar 'positief',

een proces dat bemoeilijkt werd omdat de wifi in het onderkomen het niet bleek te doen en er contact hierover met de verhuurder moest worden opgenomen wat ook niet van een leien dakje ging. 

Maar uiteindelijk werd het geregeld. 

En de stemming keerde langzaam weder na een dag die op zich ook hele fijne elementen in zich droeg. Zo hebben we in Los Christianos  een overheerlijke maaltijd genoten bij een Indisch restaurant. 

Het eten op de Canarische eilanden is buitengewoon!!! Vooral de Aziatische restaurants!

Sport verbroederd

Het is een cliché om te zeggen dat sport de belangrijkste bijzaak is. Clichés zijn cliché geworden omdat ze een algemeen geldende waarheid bevatten, maar ik betwijfel of dat nog steeds opgaat  bij deze. Ik geloof dat we sport inmiddels tot één van de hoofdzaken kunnen benoemen waar het om draait in het leven. 

"Geef het volk brood en spelen" schreef de Romeinse dichter Juvenalis 100 jaar na Christus. Deze dichter schreef dit als kritiekpunt op het beleid van de Romeinse leiders van die tijd. Ze zouden het volk rustig houden met 'brood en spelen' en ze daarmee afleiden van politieke en maatschappelijke problemen.

Inmiddels gaat er onvoorstelbaar veel geld om in met name de voetbalwereld, maar ook waar het gaat om de organisatie van grote sportevenementen Er spelen  belangen mee die leunen op invloed, prestige, aanzien en geld zodanig dat een machtsstrijd in dit segment van de samenleving direct mag wedijveren met de gevestigde corrupte politieke machtsstrijd die er in de wereld woedt. Een en ander ligt direct in elkaars verlengde. Aan het hoofd van de Internationale voetbalbond staat al 10 jaar Gianni Infantino, een steenrijke Zwitser die net als alle invloedrijke personen boven de wet staan, omdat ze zorgen dat ze er boven kúnnen staan. Dat is macht. Hoe hoog het vuurtje ook wordt opgestookt onder hun voeten, ze komen overal mee weg. 

Grote voetbalevenementen worden ingezet ter meerdere eer en glorie van malafide machthebbers en daarmee Is sport politiek geworden. 

Ik kan daar veel over schrijven, maar dat zit ik in het kader van dit blog niet doen.

Ikzelf ben er ook niet precies uit waar ik sta in mijn eigen opvatting over sport en politiek.

Zo vind ik dat in principe alle landen, zonder uitzondering , moeten kunnen deelnemen aan grote sportevenementen.  Want waarom zou je het ene land uitsluiten en het andere niet? Ik kan wel wat landen opnoemen die in aanmerking zouden kunnen  komen om voor een ballotagecommissie te verschijnen

Ik vind het echter ook begrijpelijk dat landen weigeren om te gaan spelen in een gastland waarvan ze vinden dat het regime niet deugd. 

Kortom, de internationale  sportorganisatie moet niet gaan beslissen welke landen wel en niet mogen meedoen. De landen - in ons geval de KNVB- zelf mogen daar in mijn huidige optiek WEL keuzes in maken. Dan kun je  als land, wanneer de algemene opinie heerst dat het verwerpelijk is  dat bijvoorbeeld Rusland  op het toernooi verschijnt,  zelf weigeren om er te gaan spelen.

*

Sport moet verbroederen. Die kracht heeft het ook. In de jaren 60 heeft de toenmalige Sovjet Unie  dit wel heel letterlijk genomen. 

In de jaren 60 namen de zusjes Tamara en Irina Press uit dat land deel aan het onderdeel 'Atletiek' van de Olympische zomerspelen. Ze deden mee aan kogelstoten, discuswerpen en hordelopen en braken daarmee wereldrecords en wonnen 5 olympische titels. 

Maar hun uiterlijk voedde geruchten....

Toen het Internationaal Olympisch Comité besloot het geslacht van vrouwen grondiger te verifiëren dmv een chromosomentest zijn de 'zusjes' gestopt 

Of je worst lust

Gisteren heb ik dan toch maar die pot met bockworst opengemaakt. Af en toe, zo eens in het halfjaar  heb ik die hotdogbehoefte. Dat doet de gedachte daaraan me bijna kwijlen! Een broodje met worst en mosterd!.  Dan kan ik het niet laten en is het sterker dan de strijdende vegetariër in mij. Opeens  ligt er dan een blik of een pot met van die worsten in mijn winkelkarretje! 

Terwijl, dat is het gekke, het achteraf in de regel toch tegenvalt. Het is nooit helemaal wat ik in mijn hoofd had. Het valt altijd tegen. Knakworstjes.

Maar in een vlaag heb ik toch die pot aangeschaft. Broodjes erbij. En een paar avonden later, tegen bedtijd kwam de lekkere trek naar boven en heb ik de deksel van de pot opengemaakt en de bokworsten opgewarmd. 

De mosterd die we hadden aangeschaft leek wel zoete picalilly ,dat viel tegen, maar we hadden geen andere mosterd voorhanden. De worstjes gingen op de broodjes en... ... BAH . Weer niet! Ze smaakten me niet meer, Vieze geur. Vleesafval! Dat is nu al de zoveelste keer!! Dit keer werd ik er bijna misselijk van. Nog even gekeken of de bokworsten misschien niet over de datum waren, maar dat was niet het geval. Vanaf nu nu zit het gebeiteld in het hoofd: Nooit meer worstjes!!! Ik heb de rest weggegooid, en de smaak met yoghurt weggewerkt.

Verveelde ambulancebroeders

 Nu zou je toch denken, mensen die in een ambulance rijden, dat zijn goed geschoolde verpleegkundigen. Broeders die weten wat ze doen, bekwaam zijn, hun verantwoordelijkheid kennen. Ze komen voor situaties te staan waarin soms elke seconde telt...

Twee Duitse ambulancebroeders meenden ook deze kwaliteiten te bezitten, maar konden dat blijkbaar zelden of nooit aan de buitenwereld tonen! Vermoedelijk gebeurde er bij de ambulancedienst in die contreien niet veel spectaculairs of ernstigs, en de jongens begonnen zich misschien wat te vervelen. Ze zouden graan op verjaardagspartijtjes aangrijpende verhalen ten beste geven over hun werk, maar het was allemaal slechts marginaal wat hun sensatie-smullend  gehoor vernam, en daarom ras op zoek ging naar boeiender gesprekspartners.

De jongens besloten zichzelf meer in de kijker te spelen. Als er geen slachtoffers waren die gediend waren met de snelle komst van een reddende ambulance, dan moesten ze zelf er maar een aanzet toe geven. Zelf slachtoffers maken!

Het idee werd geboren ongelukken op de snelweg te veroorzaken. Niemand zag het, maar als wat we hadden kúnnen zien is dat de mannen ( 23 2n 32 jaar) vanaf een viaduct grote voorwerpen op de verkeersader wierpen. Een boomstam, betonplaten, een ijzeren stang.

Dan snel de ambulance in , wachten op de melding en dan gaan!! Zwaailichten aan, en de hoorn 'Tatoo tatoo! Gaaf man! Ze voelden zich belangrijk en gezien. Helden die bij auto-ongelukken snel ter plaatse waren en professionele hulp konden bieden! Wat zouden pa en ma trots zijn!

Het kon natuurlijk niet lang duren voor deze werkwijze enige achterdocht teweegbracht bij collega's en anderen. Dezelfde categorie ongelukken. Weer een betonplaat op de weg. De jongens werden betrapt en opgepakt want het geeft natuurlijk geen pas, dit gedrag.

Waarschijnlijk een jaar of twaalf het gevang in nu. Maar goed, dat is een spannende woonomgeving, daar maken ze misschien wèl wat mee om later nog es te vertellen

Illegaal wapenbezit

 Aangeklaagd voor het illegaal bezitten van munitie,

Dat kan de Fransman boven het hoofd hangen die twee weken geleden dank zij een operatie is geholpen. Een chirurg heeft bij de man een handgranaat uit de eerste wereldoorlog uit dienst anus verwijderd. 

Ik las het op het nieuws

Waarom de man de granaat heeft ingebracht ( toch met enige moeite lijkt me; een granaat van 3,7 cm in doorsnee) is nog even onduidelijk. Hij zal er, durf ik wel te vermoeden, enig seksuele voldoening uit hebben willen halen. Ruim 16 cm lang was het projectiel. 

Zou hij hebben geweten dat het een granaat was? En hoe is dat gegaan!? En willen wij dat weten!!?

Wat mensen al niet verzinnen; wat mensen zichzelf aandoen ook!! Zichzelf!! Als een ander dat uit woede bij de man gedaan zou hebben, dan zou ik me dat misschien beter hebben kunnen voorstellen.

De chirurg is zich 'kapot' geschrokken toen hij zich realiseerde dat het om een projectiel ging dat mogelijk nog had kunnen ontploffen. Je moet je het inderdaad niet voorstellen, maar gelukkig! dat is niet gebeurd. Het verhaal is met een sisser afgelopen. De verwijderde granaat, die achteraf ongevaarlijk bleek te zijn is overgedragen aan de explosievendienst.

Ik weet niet wat de jongens van de explosievendienst er mee gedaan hebben verder. Maar tegenwoordig kun je van alles verwachten.

Wat tegen de man is kwestie is gezegd zal toch op zijn minst zijn geweest: 'en nou niet meer doen hoor!'

 

Tattoo

Meer en meer mensen leveren hun huid uit aan de inktnaald van een tatoeëerder. Het taboe is er af! Jan en alleman versiert ( een deel van) het lichaam met tekeningen en/of teksten. We zien een groeiend aantal tattooshops in de winkelstraat. Het is het laatste decennia voor de wind gegaan met de branche.

Het maakt me als ik het zie nieuwsgierig. ' Wat zie ik daar nou op je lijf? 'zou ik dan willen vragen 'Wat is dat? Waarom heb je dat laten zetten?' Ik zou het allemaal wel willen weten. 'Hoe impulsief heb je hem laten zetten? Heb je spijt dat je het gedaan hebt?' Persoonlijk vind ik het zelden een fraai gezicht wanneer mensen zich met inkt hebben laten bewerken/ versieren. Zeker wanneer het gelaat ook is meegenomen. Ik weet niet of ik dat dapper of dom moet vinden. 

Meestal wel dom, omdat ik het doorgaans lelijk vind. Net zag ik iemand, die had een soort behangmotiefje over zijn armen. 

Hoger opgeleiden schijnen zich minder vaak te laten tatoeëren. Wat dat zegt? 

Laatst sprak ik iemand die er helemaal niets van moest hebben. Haar man was thuisgekomen met op zijn borst een groot rood hart getatoeëerd waarin in zwierige letters haar naam stond: 'HANNY, VOOR HET LEVEN!  Ze was er niet door gecharmeerd. Dat viel hem tegen, want hij had ingeschat dat ze verrast zou zijn. Het tegendeel was waar. Het eerste wat ze zei bij de aanblik ervan was ' Je kunt het toch wel laten verwijderen hè!?'

Maar dat was een lastige.

Het is opgelopen dit akkefietje tot grote desastreuze proporties  waarin ze hem op een bepaald moment onder verdoving heeft gebracht en hem in die staat een extra tatoeage heeft toegebracht.

Onder het hart heeft ze met inkt geprikt. ECHT NIET!!! GROETJES HANNIE .Toen hij uit zijn verdoving bijkwam en zag wat ze had aangericht is bij hem het licht utigegaan. Hij vloog haar woedend aan! Buren hoorden kabaal en belden 112. Al snel kon men de politiewagen horen aansnellen: "Ta-tooo, ta-tooo, ta-tooo"

 

Alles Op en tob!!

Nog even wakker worden

Opstaan heb ik vaker gedaan. Naar het toilet gaan ook. Ik zie elke dag in de morgen mijn hoofd in de spiegel. 

Toonbaar maken maar weer.. Voor zover mogelijk.  Daar gaan we!. Weer een dag . 

Het  'Goeiemorgen' dat uit mijn mond komt klinkt te vrolijk. De dag begint met een leugen. 

Uiteraard is het hier niet de plaats om te klagen. 

Niets hoeft. Alles is gelikt perfect. De punten van de palmbomen voor mijn appartement glinsteren in het licht van de zon. Marineblauw en pastelblauw vinden elkaar bij de horizon.

Ik hoef niets van de dag te maken. De dag maakt het al voor mij. 

Ik kan kiezen wat ik wil uit het meest overdadige uitgebreide ontbijt dat ik ooit gezien heb. Van mij wordt slechts verwacht dat ik van alles geniet.

Ik hoef alleen al deze veronderstelde geneugten over me heen te laten komen. Dat doe ik maar geniet extra van het zwemwater dat goddank  niet op lichaamstemperatuur is gebracht. Ik was er even bang voor. Een koude duik, dat houd me wakker.

Adeje

Dat is een uitgebreid kustbrouwsel op het eiland Tenerife; in korte tijd uit de grond  gestampt om de rijkere toerist aan te trekken. Je bevind je er op een andere planeet in een  aaneenschakeling van gigantische hotels/ appartementencomplexen, restaurants, speelhallen, souvenirwinkels, etagehoge winkelcentra,  opgetrokken uit koud kunststof

Zelfs de bomen lijken er van plastic. Een wereld waar het werkelijke leven is uitgeslagen en waar een enorm decor de echte wereld uit het zicht houdt. Alles ziet er onberispelijk uit. Er wordt in rondgesloft door de beoogde toeristen. Kennelijk zijn er veel mensen die het allemaal geweldig vinden.

Al dat pompeuze, dat opgeklopte, dat opgeblazen niets. Zo zie ik het. Ik word er altijd een beetje onpasselijk van. 

Je moet mij ook maar nooit in Las Vegas ofzo neerzetten. Ik ben er geen mens voor. 

*

Het sokkenmysterie

Het is al een jarenlang raadsel. Zeg: Mysterie 

Men neme vijf, zes handdoeken, een stuk of 20 washandjes, 12 onderbroeken en 10 paar sokken. Ze zijn toe aan de wastrommel dus je propt deze zaken in de machine. Alles zit er in. Kies een wasprogramma. Dat mag een lang of een kort programma zijn. Na afloop leeg je zorgvuldig de machine en je stopt de natte was in de droger. Je droogt de was 'kastdroog' of 'kastdroog +' en wanneer de machine klaar is verzamel je de schone en droge was teneinde alles op te vouwen en op te bergen.

Wanneer je alles opgevouwen hebt blijft er  één sok over. Je hebt nu 9 en een half paar sokken.

Één sok is onvindbaar. Waar is hij gebleven?

Wie het weet, mag het zeggen. We worstelen al jaren met dit vraagstuk, en hebben inmiddels 14 eenzame partnerloze sokken in een laatje liggen, hopend op de terugkeer van de sok uit die dimensie die nog zoveel voor ons mensen verbergt.

Wat moet ik? 

De eenzame sokken meenemen naar een Stonehenge en ze daar in het midden plaatsen? 

Vrij naar Aldous Huxley, de dichter:

"There are things known, and there are things unknown,

In between there are socks " 

Sport

 Het is algemeen bekend dat ik geen fanatieke sporter ben. Ik houd niet van sportverenigingen en daar lid van zijn. Het zit gewoonweg niet in de genen. Wanneer ik mijn familie naga van zowel vaders als moeders kant komt me geen enkele oom of tante voor de geest die het WEL in haar of zijn genen had. 

Misschien als ik heel ver mijn stamboom napluis, maar ik vermoed het niet. 

Ja, mijn oom Piet! Die tenniste eens in de week. Oud is hij er niet mee geworden.

Mijn vader heb ik wel eens een keer zien jeu-de-boullen. 

Als 8 of 9 jarig jongetje voetbalde ik wel in een team. Op zich vond ik het toen  geweldig om echte sportkleding te dragen. Ik was er trots op. Het voetbaltenue van de Stellendamse voetbalvereniging!! Ik zag ermee tof uit vond ik! Maar ik voetbalde niet denderend en elke fout die ik maakte drukte me in een wereld van veronderstelde minachting. De aard van het faalangstige beestje.  Het heeft niet lang geduurd voor me dat nekte en ik besloot niet meer te gaan. 

Op latere leeftijd, ik was 13 denk ik, voetbalde ik graag en vaak met jongens uit de buurt op het grasveldje voor de flat waarin ik woonde. Bijna dagelijks als het weer het toe liet. De teams waren snel gemaakt, Wiet en ik tegen de rest! Wiet en ik waren boezemvrienden toen. We brachten alle vrije tijd gezamenlijk door. Met hem beleefde ik mijn jeugdjaren voor een groot deel. Samen hadden we ongelofelijk veel lol. Tranen heb ik met hem gelachen. Buikpijn! We voelden elkaar feilloos aan. Zo ook met voetval. IK was de aangever, met de perfecte voorzet, hij de afmaker, met het schot of een kopbal tegen de paal .De paal die ons doel was! 

Daar heb ik van genoten. Heerlijk voetballen, zonder clubverband, gewoon met wie langskwam, Rudi, Michel, Hans, Paul, Freek, Hasso, Berndt, en anderen. 

Bezweet zaten we dan na afloop nog even op het gras te kletsen. Ik herinner me dat als een fijne tijd. Ik was populair en zorgeloos. 

Qua sport heb ik het ooit gepresteerd om van Den Haag naar Breda te lopen in één keer, ongeveer 80 kilometer. Maar vooral heb ik er talloze loopvakanties op nagehouden. Bepakt, struinend langs kusten en door bergen

Geheel onsportief kun je me daarop terugkijkend toch niet noemen. Alleen voor het sporten in clubverband was ik niet te porren

De laatste jaren is het vooral denksport waarmee ik me bezig houd. 

Sport kijken is wat anders! Wanneer ik me voor de buis zet bij een wereldkampioenschap voetbal of iets, dan ben ik niet de minst fanatieke! Ik kan losgaan! 

Gisteren zat ik te kijken naar een sportevenement van de Olympische Winterspelen die momenteel in Italië worden gehouden. De 1000 meter schaatsen voor vrouwen. Ik kijk graag naar schaatsen ( èn naar vrouwen...maar het ging vooral om het schaatsen). Meegesleept werd ik toen de slotritten door Nederlandse schaatsers zó van een sensationeel fenomenaal niveau waren,  met een snelheid die niet voor mogelijk werd gehouden.

Goud en zilver. Geweldig. Zo mooi, dat het me ontroerde. Meelevend met de schaatsters, de familie op de tribune, de spanning en de ontlading. Hier was naartoe geleefd en keihard gewerkt. De verhalen had ik gehoord. Geweldig!!. Niet eens vanuit nationalistische motieven. Ik kan evenzeer geroerd zijn bij een andere race, de 5000 meter voor vrouwen die door een Italiaanse tegen de verwachting in werd gewonnen. Emo TV rondom sport raakt me, dat is zonnneklaar. 

hoe betaal je een parkeerboete in Spanje?

Wanneer ik vanuit de kussens mijn hoofd optil na een ontspannen nacht zie ik dat de horizon er weer lekker strak bij ligt deze ochtend. Het is de voorlaatste dag in het appartementencomplex Dragons del Sur. Ik sta op, kleed me aan en geniet even van het uitzicht: De oceaan en zijn nimmer aflatende strijd tegen de kust.  Water spat in witte schuimexplosies  tegen de stoïcijnse rotsen in een kolkende  branding. 

Ik open de balkondeur en kijk of de buurtjes al buiten gezet zijn. Onze onderbuurtjes staan dag in dag uit 's morgens, 's middags en 's avonds op het balkon te kijken naar de activiteiten op straat , en lijken daarmee hun ultieme vakantie te beleven. 

Ze staan er nog niet

Even later wel, ik begon me al af te vragen.

Ik wek mijn vrouw zodat ze op tijd uit bed is om zich te goed te kunnen doen aan  haar keuze uit de uitgestalde heerlijkheden van een overvloedige ontbijtbuffet.

Al dagen werden hier voor ons appartement voorbereidingen getroffen voor een autorally. Dat hebben we geweten want straten waren afgezet en ons Japannertje die  voor elke kilometer te hard rijden irritante piepjes laat horen waarschuwt dan weer niet als je geparkeerd staat op een onjuiste plek. We hadden geen bord gezien, maar vonden 's morgens wel een akelig briefje onder de ruitenwisser. Boete van 80 euro. 

Hoe betaal je zoiets? De instructies ervoor stonden in microscopisch kleine Spaanse letters op het bonnenbriefje. Maar de instructies waren onvolledig en ik kon er geen wijs uit. Ik kom ook maar uit de provincie.

Ik ermee naar de receptionistes beneden in het appartement. Of zij het een en ander konden verhelderen, want het moest toch mogelijk zijn on line de transactie te doen?

De receptionisten waren buitengewoon behulpzaam en bogen zich uitgebreid over het probleem, logden in, belden, overlegden in rap Spaans,  bezochten verscheidene sites, vroegen raad bij Chat CPT en kwamen later opgelucht tot de conclusie dat ik beter naar het politiebureau kon gaan de volgende dag. Ze wisten zeker dat ik daar probleemloos mijn boete kon betalen. 

Ik bedankte ze voor de genomen tijd en moeite, en wanneer ik ze later weer eens passeerde zei ik 'Hola schattebouten' !

Het zou een luierdag worden. Geen tochtje vandaag. Morgen weer. Dan moeten we verkassen naar weer een ander appartement een dik uur verderop. 

Overbezorgd Koreaantje in Tenerife

 In een kleine gehuurde Hyundai over de wegen van Tenerife. Daar blijf je wel wakker bij. Niet alleen vanwege de schoonheid van het voorbijtrekkend landschap, maar ook omdat het even wennen is om in een andere auto te zitten als dat je gewend bent. Een die anders reageert. Ik probeerde een soepele rijstijl te hanteren in een schokkerig en wat onwillig reagerend vierwielertje. We moesten elkaar even leren kennen. De Hyundai is een overbezorgd japannertje Koreaantje dat me voortdurend met piepsignalen waarschuwt voor elke kilometer dat ik boven de maximaal toegestane snelheid zit. Wanneer ik met de wielen de onderbroken  middenstreep raak klinkt er ook een signaal en merk ik dat het stuur zich voegt naar dit signaal en corrigerende stuurbewegingen maakt. Ik wordt doodzenuwachtig van dat klote wagentje

Ingrid had als bijrijder veel lol toen ze zei dat ik nu eindelijk eens rijles kreeg. 

Ik werd helemaal ibbel van dat gepiep in die wagen, info op het display waar ik geen chocola van kan maken en een bergversnelling die onbetrouwbaar was. Ik kon ermee rijden maar er ontspannen mee rijden was andere koek, temeer ook omdat de kennismaking met de ingebouwde navigatie ook al niet zo gladjes verliep. Het doet het stressniveau dan vooral  stijgen wanneer je zoekend en laverend  door plaatsen met smalle, steile en onoverzichtelijke straatjes op verkeerde routes terecht komt. En dan moet je je best doen de stemming toch vooral ontspannen te houden, wat niet altijd meevalt.

Tenerife is overigens een prachtig eiland. Ideaal om er te overwinteren. Vandaag gaan we het binnenland in, om de omgeving van de Teide te zien. De Teide zelf hebben we al dominant majestueus kunnen aanschouwen, van een afstand,. De zwijgende heerser die het eiland rond zich heen domineert. De vulkaan is 3718 meter hoog en daarmee de hoogste van Spanje en een van de hoogste vulkanen ter wereld. In 1798 heeft de vulkaan voor het laatst met zijn vurige mond gesproken. Hij slaapt nu, maar het is niet ondenkbaar dat zijn hart onrustig is en hij het komende decennium tot een nieuwe uitbarsting komt. 

De vulkaan, het landschap, de zee het klimaat.

Het is niet gek dat er zoveel mensen op af komen. 

 

Slaapman

 Mocht ik de afgelopen maanden een tekort aan slaap hebben gehad, mijn lichaam haalt dat nu in met een constante behoefte aan rust, liggen en slapen. s Middags, 's avonds en 's nachts kan ik wanneer de omgeving dit toestaat, wegdommelen in vaak droomrijke spinsels terwijl mijn vakantiepartner, mijn vrouw, dit met een toenemende bezorgdheid gadeslaat. Ze ziet haar gezelschap voor het merendeel languit of met opgetrokken knieën op de bank of op het bed. Gezelligheid ziet er anders uit. Dat begrijp ik. 

Drank is er geen debet aan, mocht iemand dit vermoeden. Of dat ik te veel zou eten, dat valt reuze mee

Wat waarschijnlijker is, is de temperatuur die me loom maakt. Die me lui, maar me verder overigens wel aangenaam doet voelen. Mijn lichaam heeft  behoefte aan die warme koestering 

Maar , ook vanuit een schuldgevoel,  ik zou mezelf liever zien als energieke en enthousiaste jongen die tot in de nachtelijke uurtjes kwik en fief de wereld inkeek. Die voor zijn vrouw aangenaam gezelschap zou zijn

Helaas, de oogleden beginnen opeens loodzwaar te wegen en vallen in een kort onbewaakt moment toe. 

Vandaag ga ik een serieuze poging doen om de slaap de baas te blijven en telkens weer nieuwe energie in het hoofd en lichaam te stoppen.

Als ik daar maar niet nóg eerder moe van word...

Wordt vervolgd..

omarm de nareiziger

In Noord Nederland is het zelfs voor de zoutstrooimachines nauwelijks meer te doen om de weg op te gaan . Hier is het 21 graden. 

Ik ben eigenlijk meer naar mijn comfort zone toe gereisd als dat ik er in zat.

Ook voelt het niet onplezierig als ik straks de ontbijtzaal hier ga betreden, en er met een dienblad langs het buffet heen en weer loop. De keuze is reuze, en dat staat  op geen enkele manier een goed begin van de dag in de weg. 

Op de vierde verdieping van ons complex  bevindt zich een zwembad met daaromheen ligstoelen en rubber bedden in hemelbed-achtige constructies. De sfeer is er relaxed en aan de bar worden smakelijke versnaperingen voor je klaargemaakt, mocht je er natuurlijk wat bestellen. 

Het zwembadwater is koud maar hoe heerlijk is het om je daarin onder te dompelen wanneer de zon misschien net even te lang je lichaam heeft staan braden.

Psssssshhhhhh doet dan het water. In gedachten.

Dus zo is het om je toerist te voelen en te zijn. Heb ik het goddorie al die jaren bij het verkeerde eind gehad door me honend over dit segment van de samenleving uit te laten. Ik moest me zo nodig in allerlei bochten wringen om toch maar NIET tot deze groep gerekend te worden. 

Decennia lang hebben we  rondgetrokken en ons afzijdig gehouden van het 'toeristisch gepeupel' ; geslapen op campings en in het wild. Met een primusje en een gasvulling eitjes halen bij de supermarkt. Minimale bagage meesjouwend,    goedkope onderkomens regelen, en zie ons nu eens meepeupelen.

Het is ook ongetwijfeld moet ik zeggen een leeftijd gerelateerd  ding.  Wanneer de jaren in de benen zijn gaan zitten, in spieren en in botten, dan kun je jezelf wel weer voor nieuwe uitdagingen zetten maar het werkelijke plezier wordt er niet echt groter op, tenzij je 'overleven en afzien' tot je hobby's rekent. 

 

We hebben goede reizen gemaakt zeker! Buitengewoon genoten van al het nieuwe en mooie dat we tegenkwamen. Verschillende culturen gezien die ons vragen deed stellen bij onze eigen gewoontes.

Maar wat zijn welbeschouwd de zogenaamde reizigers anders dan vroege toeristen?

De eerder door ons verfoeide toeristenmassa  is niet anders dan een lichting nareizigers op de  geplaveide wegen die door de pioniers de 'backpackers'  gebaand zijn!. De reizigers die de rustige plekjes opzochten en daarmee uitbaters hebben gewekt( die er ontwikkelingskansen zagen, geld roken en  begonnen met bouwen van onderkomens en eetgelegenheden) hebben zich dit misschien niet eens gerealiseerd.

Goed of fout laat ik in het midden.

In Nederland wordt gesproken van 'backpackers.' 'Rugzakkers' klinkt niet avontuurlijk genoeg vermoedelijk. Daarmee zou je al meteen inboeten op een  gewenste stoere reputatie. 'Rugzakker' is een woord dat zich prima leent als scheldwoord denk ik 

Maar laat ik dat niet doen. Het zijn mensen, toeristen ook, die reizen met een laag budget, en keuzes moeten maken. Ik heb het gedaan. Het is goed geweest, en toerist zijn heeft meer dan ik dacht.

Masymasmytis

 Waarom er zo weinig over geschreven wordt weet ik niet, want het probleem is nijpend, en veelomvattend. De constatering valt op bij zowel de leek als de deskundige na talrijk uitgevoerde observaties, maar tot op heden wordt er geen actie ondernomen.  Terwijl  zoveel mensen er baat bij zouden hebben als er acuut maatregelen genomen zouden worden.

Ik heb het over Masymasmytis. Deze ziekte, die valt onder het autismespectrum heeft vele lijders en slachtoffers op zijn naam staan. Masymasmytis doet zich voor in de hersenen van groepen veelbezitters, miljardairs. en daaruitvloeiende machthebbers.  Het grote bezit dat zij op welke manier dan ook verworven hebben doet gaandeweg beslag op hun ego, en erger, het 'bezit' infecteert ook een deel van het denkvermogen. Door deze storing wordt  een gezond functioneren van de hersenen belemmerd en een gezond denkproces onmogelijk gemaakt. De hersenen zijn in dienst en gefocust op één enkel doel. Meer!   Het grote kenmerk van Masymasdmytis is dat mensen getuurd worden door hun gedachten om alsmaar meer geld, middelen en macht te vergaren. De focus ligt slechts daarop en er is weinig tot geen ruimte voor afwijkende gedachten, empathie, waardevolle vriendschappen, sociaal weldenken. Alles staat in het teken van deze onder autisme vallende afwijking. De afwijking is dan  niet aangeboren, maar verworven. Het is een vorm van verworven autisme. Andere deskundigen hebben het over een hoogfunctionerende depressie.

Het grootste en meest beangstigde verschil is dat deze ziekte er toe leiden kan dat andere mensen die onder de macht van de veelbezitters hun bestaan leiden

slachtoffer worden van diens uitlatingen en gedrag. 

Vanwege de macht en de invloed die deze mensen hebben wordt getalmd om hen de behandeling te geven waar zij zelf maar ook hun omgeving zoveel baat bij zou hebben. Een afkickkliniek is dan wel het minste wat we voor ze kunnen doen. Maar hoe dan ook. Politiek, deskundigen, mensen: Doe er wat aan!!

Op Vakantie naar Tenerife

 De stewardessen in het vliegtuig zouden door AI kunnen zijn ontworpen, met hun blauwe smetteloze uniforms, blonde lange haren blauwe ogen, acné verstopt onder poedertjes en zalfjes en net iets uit proportie qua postuur. 

Misschien waren ze wel AI  

Zes jaar geleden vlogen we voor het laatst. Terug van Kathmandu naar Amsterdam.

Nu vlogen we op Tenerife. Ik had niet gedacht daar ooit nog te komen, maar de bestemming bleek weertechnisch gezien het meest uitgelezen en te voldoen aan onze wensen met weercijfers die er niet om logen. 

Dus

We dompelen ons onder hier in de wereld van het massatoerisme, hotels en appartementencomplexen. 

De eerste aanblik die het eiland bij aankomst biedt is een sfeerloos in aller ijl voor toerisme klaargestoomd  geheel van goedkope luxe. 

Het appartementencomplex waar wij uiteindelijk belandden was qua ligging  wel een van de betere.

De reis verliep goed, maar 'soepeltjes' was ie niet te noemen. 

Het eerste deel, prima. Zoon en schoondochter begeleidden ons naar de luchthaven Bij hun hadden we een gezellige avond  doorgebracht en er geslapen. 

Bij het inchecken klopte er iets niet. Ik had ingecheckt met mijn roepnaam, niet mijn geboortenaam zoals ie vermeld staat in mijn fonkelnieuwe paspoort.

Dat werd even opzij staan. De beambte moest het protocol volgen en informeren hoe of wat nu verder. 

Duurde even maar het kwam goed. Bij het boarden ontstonden ook wat problemen door een onwillige mobiel die weigerde een begenodigde scancode te tonen, waarmee mijn vliegtuigreputatie er al ras begon uit te zien als dat van de provinciaal die op vakantie gaat.

Dat bekrachtigde ik daarna nog kort doordat ik mijn paspoort even niet kon vinden.

Bij aankomst in Tenerife was de afhandeling traag. De koffers wilden maar niet op de lopende band verschijnen. De rugzak van mij wel, maar die van mijn vrouw en veel medereizigers niet. Echter: geduld hebben is een groot goed, en vertrouwen hebben ook. Daar hield ik me  bewust mee bezig toen het na zo'n tien minuten mogelijk was  de rest van de bagage te laten verschijnen. De rugzak van mijn vrouw , die ze uit veiligheidsoverwegingen had verpakt in een hoes met slotje verscheen helaas niet en was nog steeds niet verschenen toen uiteindelijk  de lopende band zijn geloop staakte. 

Op een monitor die er hing zag ik voorbij komen dat grote bagage bij een andere lopende band zou worden afgeleverd. 

Lang verhaal kort; dat bleek ook zo te zijn.

Maar zoals gezegd, de rest verliep soepeltjes, al was mijn vrouw in het appartement zeer onaangenaam verrast doordat er zich  geen vrieslade in de koelkast van het appartement bevond zodat de zak ijsklontjes die we hadden gekocht bij een supermarktje zich noodgedwongen moest transformeren tot een zak water. Het balkon voldeed ook niet aan haar verwachtingen waardoor de stemming daalde, en verder afdreef naar een dieptepunt toen de sleutelkaart van het appartement niet bleek te werken.

Dat laatste probleem kon bij de receptie verholpen worden. 

Vanuit het appartement zien we de oceaan zich protesterend tegen de rotsachtige kust van het eiland slaan.  Woedend spat de zee zich in wit schuim meters omhoog. Een fraai schouwspel. Ik ik denk dan vaak aan die kust die al dat geweld en gebeuk moet weerstaan en ongewild door  de eeuwen heen kleine stukjes zal prijsgeven.

De honger die we 's middags stilden met een bordje frites deed me goed, ondanks dat de mayonaise in millibeetjes uit moeilijk te openen brede rietjes moest worden geknepen. 

.Welke irritante pestkop dat heeft bedacht mag van mij nog postuum in elkaar gebeukt worden.

Mijn vrouw had haar dag niet zo. Ze vond dat de frites naar oud vet smaakte

's Avonds in een Indiaas restaurant genoten we geweldig van een goede pittige maaltijd.   Dan kon nu de vakantie echt beginnen. 

Jammer dat we bij een late avondwandeling het spoor bijster raakten en elkaar verweten de verkeerde richting in te hebben geslagen. 

Vakantiestemming komt niet vanzelf

Els van den Akker

Je bent niet gepensioneerd zolang je nog een werknemer bij een organisatie bent waar je met je inzet geld verdient.  Zolang je na je 67e levensjaar nog steeds betaalde arbeid verricht ben je 'eigenlijk'  gepensioneerd. Maar niet echt helemaal. Je hebt de leeftijd bereikt waarop je je AOW ontvangen mag, maar daar ben je alleen geen gepensioneerde mee. 

Je telt nog mee. 

Gevoelsmatig. Als gepensioneerde tel je uiteraard sowieso mee. Ook wanneer jongeren daar schampere opmerkingen over maken alsof zij het alleenrecht hebben op het bestaan.

Ik heb er behoorlijk wat dienstjaren opzitten in de gezondheidszorg. Ik heb te maken gehad met  bewoners, cliënten die in veel verschillende categorieën ondergebracht waren. Van zwakbegaafd tot licht verstandelijk beperkt; van adhd , pdd NOS, autisme, naar psychische aandoening , mensen met een delier, mensen met een zware lichamelijke handicap met corsetten, canule's stoma's. Diabetice, mensen met spierdystrofie, MS, reuma,  in het bezit van badbrancards tiliften , hopen medicatie.

Ik kan daar nog zoveel aan toevoegen. Veel mensen ook met onbegrepen gedrag, waarvan op werkvergaderingen de waargenomen puzzelstukjes van dat gedrag aan elkaar werden gepast teneinde een goed zorgplan of behandelplan samen te stellen.

Buiten de mensen die ik naar beste kunnen heb begeleid, heb ik in al die jaren ook heel veel personeel voorbij zien trekken. 

Honderden personen 

Mensen die zich in een afhankelijkheidspositie bevonden en thuis geholpen moesten worden met hun ADL ( Algemeen Dagelijkse levensverrichtingen) moesten het doen met op hun af gestuurde werknemers. Ze moesten dealen met vaak tientallen en tientalleen veelal goedbedoelende  hulpverleners van verschillende pluimage. Elke keer weer een ander aan het bed aan wie  uitgelegd moest worden waar alles lag en  waar bij de assistentie op gelet moest worden.

Ik werk nog steeds. Voornamelijk bij mensen met een autismespectrumstoornis.. Elke week ben ik er minimaal een avond. Ik heb een vaste werkavond, De dinsdagavond. Daar werd door degene die roosterde altijd rekening mee gehouden. Dat had ik prima met haar geregeld.

Maar diegene hield ermee op en door de organisatie werd van buitenaf een persoon aangetrokken die zich voortaan over dit puzzelklusje zou ontfermen.

Er werd al snel iemand gevonden die hierin wel een zinvolle tijdsbesteding vond en dat werd Els van den Akker.  Zo hoorde ik.

En ik kende Els van den Akker. Ik had er zo'n 22 jaar geleden mee samengewerkt bij S&L Zorg. Els van den Akker. 

Jee. Dat was wat, want de samenwerking met haar liep indertijd niet meteen van een leien dakje.  Andere visies, andere benaderingswijzen andere energie.  Dat lag ook - eerlijk is eerlijk- wat bij mezelf. Ik kon soms regels soepeler hanteren als dat was afgesproken . Overigens  (vond ik) met goede argumenten. Maar het gaf echter wat wrevel bij Els.

De verhouding tussen konden we niet optimaal noemen.

Op de woning werd een Nieuwjaarsreceptie georganiseerd en we gingen aan de slag daar voorbereidingen voor te treffen. Er was ook bubbeltjeschampagne. We zouden op het Nieuwjaar gaan proosten. Els hield zich daarmee bezig en ik zag haar een suikerrandje aanbrengen aan het drinkgerei,  maar omdat er maar enkele champagne-achtige glazen waren deed ze dit in oude koffiemokken en bijeengezochte soorten kopjes. Ik vond dat geen gezicht en dat heb ik uitgebreid laten weten. Dat het er belachelijk en armoedig uitzag! 

Het was een opmerking zodanig geplaatst onder het kopje 'niet tactvolle opmerkingen'  dat ik meende te zien dat er bij Els rook uit haar oren kwam en haar gelaatskleur werd zelfs voor kreeften jaloersmakend rood. 

Nimmer ben ik dat voorval vergeten en ik had later spijt van mijn opmerkingen tegen mijn collega die zo haar best aan het doen was met minimale middelen het maximale er uit te halen.

Die Els. 

Die ging nu roosteren.  Zou ze mijn roosterwensen willen meenemen?

Ik besloot haar te mailen.

Vertellen dat ik me verder had ontwikkeld, dat ik het leuk vond haar weer eens te zien en bij te praten. 

Ik dacht : ik moet nog es excuus maken. Voor mijn houding toen.

Daags na mijn mailtje kreeg ik een mailtje terug. Mijn een grote glimlach was er van mijn schrijven kennis genomen, zo las ik. 

Ik had me vergist. Want Els van de Akker vertelde dat ze nooit mijn collega was geweest. Ze had niet bij dezelfde instelling gewerkt als ik, Nooit!

Ze was wel Els van den Akker, maar wel een andere!

Ik mailde terug: '...dat heb ik weer....' 

Kees

 "Je zit echt te zuipen! Zo snel als dat bij jou gaat!"

- Joh, ik nip!!! Ik zit me wezenloos te nippen.  Ik leef nou eenmaal om te ontsnappen!   Vrij zijn om in een rijtje te passen is niet vrij zijn vind ik. 

Als het 'Volle Leven' zoals jij zegt het leven is waarin je jezelf zoveel als mogelijk manifesteert, dan ben ik de Worst Kees! Laat mij nou maar lekker nippen

".............zuipen"

-Zuipen dan. Het beste wat ik heb gedaan in mijn leven! Sjaffie erbij,   èn een pakkend gedichtje gemaakt getiteld 'kutzooi' Het gaat zo

Het is eigenlijk één grote kutzooi,

en dat is Natuurlijk niet zo mooi!

Ik houd van warm. 

Ik ben ooit in het Zuiden geweest.

Hoogtepunt van mijn leven! 

Cou-que-loure chez la côte de lÉspagne. Dat was mijn grootste manifestatie. Daar! In de volle zon. Met slippers en  borsthaar een sangriaatje hijsen met wat  mokkels in het licht van de ondergaande zon. 

Daar teer ik nou nog een beetje op.

De zon en ik zijn vrienden. We zoeken elkaar steeds op.

Voor de rest veel tijd verdaan thuis op de bank met het luisteren naar politiek geleuter van weet ik veel wie op de tv en de radio. 

Hotemetoten . Dhr de Wanhoop-Nabij in discussie met dhr Dick Dun-in-de Broek. Haagsche kringen, Haagsche wallen. Een beetje kijken naar andermans manifestaties. 

Afin, da's ook leven. Niet volgens jouw idee maar goed. Daar heb je ook wel gelijk in. 

Die tv uitlaten. Da's beter. Je kunt beter jezelf monitoren dan naar een schermpje turen.

Jij zegt dat je wat maakt van je leven en ik niet. Je manifesteert  je met je uitgaan dit en je reizen dat en je interessante zaken huppeldepup zodat je aan het eind van je leven kunt zeggen dat je zo'n waardevol leven hebt gehad. Ondertussen het leven van miljoenen mensen degraderend die geen mogelijkheden, tijd, geld of gezondheid hadden voor al die fratsen. 

Maar jij wel! 

Nu heb jij zeker een zinvoller leven gehad!

Als je je van je oogkleppen wilt ontdoen, vouw ze dan niet naar binnen. 

Achterover leunen is beter dan voorover vallen, dat zeg ik.

Al die mensen die zich zo nodig moesten manifesteren hebben de wereld er vooralsnog niet beter op gemaakt. 

Proost! Ik neem er nog een, en een shaggie erbij ook! Een tevreden roker, geen onruststoker. That's me!

Ali and Nino, Man and Woman, the Statue of Love sculpture in Georgia

William Janz

William Janz
Zegt die naam iets? Gaat er een belletje rinkelen?

William Janz treedt op. Het is een zanger die zich laat horen in Nederlandse theaters. Er zullen mogelijk ook wel cd's van hem bestaan, ik weet het niet. Binnenkort doet hij het theater in mijn woonplaats aan. 

Ik ga er niet heen. Want het is niet het type zanger dat mijn hartje sneller kan laten slaan. 

Hij gaat voor het repertoire van Julio Iglesias, de beroemde Spaanse zanger. Mijn moeder hoorde bij de vrouwen die met de charmante uitstraling en  romantische liedjes van Julio wegliepen.  

William is imitator van Iglesias . Maar hij zingt al die lastige Spaanse teksten op z'n Nederlands.

De show waarmee hij nu rond toert heet 'Amor De Mis Amores' ( A  Tribute to Julio Iglesias)

Julio Iglesias wordt momenteel beschuldigd van vernedering van vrouwen en seksueel misbruik. De in zijn thuisland immens populaire  zanger, een op handen gedragen  Spaans coryfee , dreigt van zijn troon te vallen - al is het nog de vraag natuurlijk of het allemaal waar is.

Maar de verdenking is op hem geladen en donkere wolken pakken zich boven zijn hoofd samen. Julio Iglesias staat in de hoek. De media staan al klaar om hem met pek en veren het cachot in te bonjouren. Dat is momenteel  aan de gang en dan komt William Janz ongelukkigerwijs nú met zijn 'Tribute to Julio Iglesias' .

Hoe gaat dat vallen...

Hoe zou William zich voelen? 

Hoe zou het publiek zich voelen?

Marco Borsato, de Nederlandse zanger, beschuldigd van seksueel misbruik werd van de radio gemeden, de man kon niet meer optreden. Hij werd door de de oordelende en veroordelende mens beschimpt en opzij gezet.

Ik weet niet hoe dat met Julio gaat, maar hij zal er even niet best op staan

William Janz staat daar straks op het podium. Hoe zal hij zich voelen? Ik zou me ongemakkelijk voelen in zijn plaats. 

Maar waarschijnlijk zal hij voor Julio gaan, en  pleiten en zijn medeleven tonen voor deze 'onterecht' beschuldigde zanger. 

En dan zingen maar

Over Mi Amore enzo

en het publiek zit daar. Ongemakkelijker als dat ze zich eerst hadden voorgesteld denk ik zo.