Dag zwarte kraai

Koffie met cake na afloop van een afscheidsdienst, daar kun je niet meer mee aankomen! Inmiddels is dat iets uit de jaren 60/ 70 . Toen er nog anders tegen de dood werd aangekeken. Met ontzag, angst, en respect. Over de dood had je het slechts fluisterend en niet zo in het openbaar. Daar rustte een taboe op. De dood was er, iedereen wist dat, maar het werd zo mogelijk verzwegen. Ook degene die zou komen te overlijden werd bemoedigend toegesproken dat hij of zij er wel weer bovenop zou komen. Moed houden.  

Dat er niet aan te ontkomen  viel, ook al 'vecht' je nog zo hard, was en is echter een onbetwistbaar feit.

Een geestelijke aan het sterfbed die de laatste sacramenten toebracht, ja, die stak het niet onder stoelen of banken. En ook in de kerkbanken kregen parochianen te horen van de dood. Daar wel. Voorgangers schilderden soms angstaanjagende taferelen van na de dood, over de hel en het eeuwig lijden; het voorland van alle niet gelovigen en mensen die zich niet aan Gods geboden hielden. 

Hoe verlaat je na zo'n dienst de kerk? 

Velen vluchten maar snel even de dorpskroeg in voor een stevige borrel. Even ontsomberen 

"In de hemel is geen bier, daarom drinken wij het hier" 

Niet helemaal 'andere tijden' echter. Nog steeds spelen zich in de naam van het geloof hemeltergende zaken af. 

Maar de dood heeft inmiddels voor veel mensen wel een ander aanzien gekregen. Je kunt en mag hem in het gezicht zien, hij mag nu ook in algemene zin in alle toonaarden besproken worden, niet ontkent. De media hebben daar voor mijns inziens voor een groot deel aan bijgedragen.

Een en ander is ook te merken bij de hedendaagse afscheidsdiensten, die niet langer omkaderd worden door zwarte kraaien maar door frisse begeleiders die na afloop rondgaan met warme saucijzenbroodjes en bitterballen, en een vriendelijk praatje maken. 

Er wordt gekeuveld en een wijntje gedronken

De dood heeft zijn macabere gezicht voor een groot deel verloren, en er wordt zelfs de spot mee gedreven. 

Maar in zekere zin wordt de dood nog wel op een afstand gehouden. De tendens is meer: "We vieren het leven wat de dode geleefd heeft" Dat kunnen wij hier in ons Nederland gelukkig vaak doen, want mensen hèbben vaak een mooi leven gehad. 

Wat wil ik zeggen? Ik weet het niet precies. Gister was ik bij een afscheidsdienst. Ik moest er kennelijk nog wat over kwijt.

Pension Nada

In het Pension Nada werd vandaag een nieuw project aangevangen. 
De opdracht:  help een handje mee met het schoonhouden van de wijk en vraag bij de gemeente om de benodigde spullen ( een grijper, verstevigde vuilniszakken).

Aanvang:19-03-2026,  09.45 

Bellen

Het nummer van de gemeente Bergen op Zoom blijkt het nummer te zijn van de gemeente Woensdrecht, maar ik kan wel worden doorverbonden als ik duidelijk 'BERGEN OP ZOOM' heb ingesproken.

Dat doe ik. Ik wordt door een keuzemenu geleid. Dat klinkt smakelijk, een keuzemenu, in een knus restaurantje

"Ik vind: Aan de telefoon zou je doorverwezen moeten worden op een andere manier. 'Er worden nu een aantal afdelingen genoemd waar U met Uw probleem terecht zou kunnen! DAT moeten ze zeggen! Veel beter toch?!! Dat keuzemenu moeten we bij de restaurants laten!  "

Dat zei een gast in het Pension, en daar zat wat in. 

Maar het is ook en vooral eigen aan het gemuggenzift van verveelde bejaarden.

Het duurde enkele minuten voor ik Doortje van het klantcontactcentrum aan de telefoon kreeg. Ik legde haar uit wat ik wilde doen en nodig had. Ik had gehoord dat de gemeente me deze zaken voor het algemeen doel kon verstrekken.

Dat klopt ook.

Maar dan moest ik dat aanvragen op de website - want Doortje kon hierin niets voor me betekenen. 

Echt niet?

Echt niet

De website was overzichtelijk en ik vond heel snel waar ik een aanvraag kon doen. Er stond een link naar een email adres. waarnaar ik even een mailtje moest doen met wat persoonlijke gegevens en dan zou het voor elkaar zijn.

De link werkte niet. 

Toen ik de link kopieerde en invoerde als e-mailadres, werd het adres niet herkend.

Dat schoot niet op.

Ik besloot opnieuw  te bellen. 

BERGEN OP ZOOM, keuzemenu, klantcontactcentrum, Sjaan.  

Ik legde Sjaan uit wat het probleem was.

Ze hoorde me aan en zei, dan moet U een mailtje sturen naar...en ze gaf me het e-mailadres dat niet herkend werd ,en dus niet werkte.

Toen ik haar dit nogmaals zei, nam ze mijn gegevens op, zou deze doorspelen naar de desbetreffende afdeling en dan zou ik van hun een mailtje krijgen.

Fijn, dank U wel

We zullen zien . Pauzetijd. 19-03-2026, 10.15 

12.27u Mailtje van ene Karremans

"Wij vinden het heel leuk dat u mee wilt doen met deze dag.

Maar er is zoveel animo onder de bewoners van onze gemeente dat wij geen spullen meer genoeg hebben om zwerfvuil te rapen. Het enige wat wij nog hebben is vuilniszakken en handschoenen.

Als U daar wat mee kan doen hoor ik het graag"

Ik had me voor geen dag aangemeld. Ik mailde terug dat ik wat nodig had om tijdens een wandeling in de wijk waar ik vaker wandel zwerfvuil te rapen. Telefoonnummer erbij, dan kon Karremans terugbellen als hij het niet begreep of dat het misschien niet mogelijk was. 

Afwachten maar weer.

Meteen een mail terug! ( het kan wèl!) met de mededeling dat ik eind volgende week kan langskomen op een adresje waar ik spullen kan krijgen. Dan is er weer genoeg

Kijk. Hier lijkt schot in te zitten

vandaag is rood de kleur

 Mooi rood is niet lelijk. Dit is de positieve gedachte die bij mij opkomt bij het zien van mijn bloed op een keukenrolvel.

Het is lichter dan het rood van rode wijn, minder waterig dan het rood van  siroopmix van de Aldi. maar ook niet stroperig. 

Ik zie het de laatste weken te vaak;  de keukenrol staat naast het bed, in de buurt.  Het is mijn neus, waaruit zomaar opeens bloed kan komen. Het rechterneusgat. Dan moet ik er vliegensvlug bij zijn aangezien ik bloedverdunners heb en het bloed dan meer dan druppelsgewijs het lichaam verlaat. Je zou bijna kunnen zeggen, 'het stroomt er dan uit'

De oorzaak is niet bekend. Sceptici zullen beweren dat pensionado's nu ze niets meer omhanden hebben met hun vingers in de neus zitten, maar dat is niet zo.

De andere positieve gedachte is, ik moet nu steeds nieuw bloed gaan aanmaken, dat is denk ik wel goed!

Het verschijnsel doet zich vooral voor in de nacht en in de vroege ochtend. Dan is het alle hens aan dek om het beddengoed niet te zeer te besmeuren en zorgen dat ik de rode naar ijzer ruikende stroom kan stelpen door mijn neus dicht te knijpen - Dat is zo je begrijpen kunt niet prettig. Ik slaap er beroerd door, want ik denk het elke keer te voelen komen, en soms klopt dat gevoel ook!

ik weet wat ik moet doen. Dokter gaf me inmiddels ook een spraytje en een zalfje. 

Bukken of tillen doet er geen goed aan,, evenals lichamelijke spanning. Bij seksuele opwinding is een rood orgasme door de neus niet meteen dat wat je voor ogen hebt.

Ook wanneer je je ontlasten moet op het toilet is het zaak zeer gecontroleerd te persen aangezien het onhandig is om naast het vegen ook de neus  te moeten dichtknijpen. 

'Een wondje, boven in de neus' dacht de dokter. Ik heb een verwijsbrief laten maken voor de KNO arts. Over 4 dagen ben ik aan de beurt, maar ik heb wel laten weten dat, als er eerder een plekje vrijkomt, ik daar graag gebruik van wil maken. Het wondje moet ws dichtgebrand worden. 

leven in het patserparadijs

Er wordt geconstateerd!  Er wordt in meegegaan. Want, niets meer aan doen;  zo is het nu eenmaal!  Iedereen aanpassen!.  Geef het maar een plaats in je wereldbeeld, je toekomst en in je verwachtingen, en ga ermee om.

'De Wereld is verhard'

DAT is de constatering. Deze wordt bevestigd. Het wordt officieel erkent als de nieuwe realiteit waar we in terecht zijn gekomen. Er zijn klootzakken die de dienst uitmaken. Er is tuig dat graag sloopt. Er zijn mensen zonder besef van normen en waarden. Er zijn mensen die vinden dat ze boven de wet staan. En die hebben nu gewonnen.

 'De wet' is iets van vroeger. Verdragen, besluiten, pacten, overeenkomsten...ze zijn vervangen door 'deals'.  Doe jij dit voor mij, dan doe ik dat voor jou, en anders moet je het zelf maar weten. We weten waar je woont. 

Het enige dat er toe doet is het recht van de sterkste 

Fatsoen is een woord, dat uit de vocabulaire wordt geschrapt- Het is het grootste manco van de politiek. Hufterigheid heeft kunnen gedijen, want . verontwaardiging hierover uitspreken alleen heeft zoals verwacht geen zoden aan de dijk gezet. 

AI hierover:

De observatie dat "de wereld is verhard" wordt in 2026 ondersteund door verschillende trends die wijzen op toegenomen polarisatie, sociale spanningen en een ruwere omgangsvorm. Deze verharding uit zich op verschillende niveaus:

Sociaal en Maatschappelijk

• Agressie en onrust: Er is sprake van toenemende agressie in de samenleving, met incidenten tegen mensen met een publieke taak en een stijging in verbale agressie, bijvoorbeeld in de zorg.
• Verharde communicatie: De sociale onrust neemt toe, gedreven door onzekerheid en opeenvolgende crisissen, wat leidt tot meer angst en een 'ik-gericht' sentiment.
• Mentale uitputting: Er heerst een algemeen gevoel van "achterblijven" en onbehagen, deels aangewakkerd door algoritmes die ontevredenheid voeden. 

Politiek en Geopolitiek

• Polarisatie: De politieke en sociale polarisatie neemt toe, waarbij groepen in de samenleving elkaar meer wantrouwen.
• Geopolitieke spanningen: 2026 wordt gekenmerkt door escalerende geopolitieke risico's en economische fragmentatie, met intense concurrentie tussen grootmachten.
• Democratische druk: In veel delen van de wereld staan politieke vrijheden en burgerrechten onder druk, wat wijst op een verschuiving richting autoritaire tendensen. 
• - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Het levert niet bij aan de gedachte dat we een fijne tijd tegemoetgaan.

Lieve mensen, we hebben er mee te maken. We lijken een minderheid te zijn, maar ik wil daar niet aan. Ik geloof dat we met meer zijn. 

Er zijn veel mensen die positief  bezig zijn. Vergeet ze niet,  steun ze. Laat je niet meeslepen in negativiteit. 

Ik ben de laatste die zegt dat dat makkelijk is. Maar misschien vind je een weg. 

Doorpakken ( 5)

 En vanaf dan ging eigenlijk alles gesmeerd.  Maandag werd inderdaad de LG opgehaald door mensen die dat met aandacht en voorzichtigheid deden en dan zou dinsdag de Bosch komen, van 60 cm breed. 

Het aantal mailtjes rondom bezorging en beoordeling bereikte inmiddels bijna de 30. 

60 cm breed. Dat zou maar net net net passen. Of...net Niet!!

We besloten zoals gezegd met hamer en beitel te werk te gaan om het nisje net de benodigde millimeters groter te hakken. Het stucwerk liet iets moeilijker los dan ik had verwacht maar stukje bij beetje....

Dinsdag telefoon:

Veel geruis, er werd gebeld vanuit een auto, moeilijk verstaanbaar: 

UUBNTTHÛSMNIR!!??

Ja ik ben thuis

OKEETWINTGGMNUUUTEMNIR

oke, tot zo

En daar was wederom de inmiddels bekende witte vrachtwagen voor de deur en werd de nieuwe koelkast uitgeladen en de deur in de gewenste draairichting gemonteerd.

Zo kan het ook

Inmiddels hakte ik gespannen nog wat verder in de uitsparing en sprak de hoop uit dat de koelkast passen zou.

Even leek dat de verkeerde opmerking. Een van de mannen zei dat het hun niet toegestaan was het apparaat dat zelf 60 cm was te plaatsen in een ruimte van maar 60 cm breed ivm met beschadiging van het witgoed. 

'Jullie proberen het maar! mijn verantwoording!!' zei ik. De chauffeur was schappelijk en zou z'n best voor me doen. 

Hoe spannend was dat.

Maar jawel, ook dankzij het beitelwerk lukte het de mannen de koel-vriescombinatie het nisje in te krijgen.

Opluchting alom, vooral bij mij. Ik ging bijna juichen.

Ik dankte de mannen hartelijk. Ik had natuurlijk koffie gezet enzo.

En daar stond ie dan eindelijk. 

De ruimte binnen in de koelkast viel eigenlijk toch een beetje tegen..

Maar dat was misschien en hopelijk een kwestie van wennen.

Tot zover de fridge-saga. Eigenlijk niets bijzonders allemaal . Maar het geeft wel een kijkje in ons leventje wanneer we eens even lekker willen doorpakken. 

Doorpakken (4)

 Schaam schaam schaam,

Zit ik me nu druk te maken over een futiliteit? Hoe kleinzielig!! Al die mensen die leven in ramp- en oorlogsgebieden. Wat zouden ze graag in mijn makkelijk zittende verwende schoentjes willen staan! 

Druk maken om een koelkastje, hoe durf je!! Heb je me gehoord?

- Ja Meneer Geweten

Dat in het hoofd hebbende keerde de rust weer terug in het huis.  

Met een smoes dat ik werkelijk de koelkast dit weekend nodig had belde ik naar de Mediamarkt. Het filiaal zelf kun je niet bellen, het contact dient via een  centraal nummer aangegaan te worden,  waar je eerst een chatbot in de war moet zien te  brengen voordat je een medewerker aan de lijn krijgt. 

De medewerker was traag van begrip, maar na een geduldige uitleg begreep hij mijn verhaal en zou hij zou zijn best doen dezelfde dag nog een andere onbeschadigde Boschkast te laten bezorgen, al gaf hij me heel weinig kans dat dit zou lukken. Maar hij zou het sowieso laten weten. 

Daar hoorde ik verder niets meer van. 

Sommige dingen weet je van tevoren.

Nogmaals bellen. De chatbot wederom knock-out geluld, en ik kreeg een andere medewerker aan de telefoon. ( of misschien dezelfde die zei dat ie een ander was- exact dezelfde stem!) Deze was zo mogelijk nog trager Hij beweerde last te hebben van medewerkers die toezeggingen doen die ze niet waar kunnen maken. Hij zei dat de koel-vriescombinatie die we besteld hadden niet meer voorradig was. Hij kon ook niet zeggen wanneer deze dus bezorgd zou worden. 

Wel wanneer de LG opgehaald zou worden. Dat zou zondag zijn. 

Ik besloot toch nog de Mediamarkt in te gaan, teneinde in een face-to face contact iets meer duidelijkheid te verkrijgen. Het portierraampje van de Suzuki open vanwege de stoom uit m'n oren. Boos op mezelf vooral!  Ik had dit beter moeten aanpakken! Ik kalmeerde mezelf wederom door te denken aan Gaza, de Palestijnen, Oekraïne. 

Vrij rustig betrad ik daarom de elektronicagigant. 

De koelkast die zou komen nog es goed bekeken. Deze was drie millimeter  breder dan wat er in het nisje past... ai... Klote nisje. Ik zal er wat stucwerk van  moeten afbeitelen. 

Komt goed.

Hoop ik

De medewerkster die ik sprak vertelde me dat er nog tal van 'mijn' koelkasten voorradig waren - zij het NIET in mijn woonplaats, maar wel in het distributiecentrum. 

Ze kon niet zeggen wanneer die geleverd zou worden. Eerst moest de LG terug en dat zou dan maandag kunnen gebeuren.

Niet zondag?

Nee, maandag.

Van alle afspraken en verwikkelingen rondom de bestellingen werd mijn inbox inmiddels al gevuld met meer dan 20 berichten.

Ik weet nog de introductie van e-mail! Hoe leuk het was! Het uittesten ervan met mailtjes naar familie, vrienden en bekenden. Leuke dingen doorsturen! Nu is het de commercie die het medium hoofdzakelijk in beslag neemt. Ik ontvang dagelijks mails van elke activiteit die ik ondernomen heb en van winkels die ik ben binnengelopen, de eetgelegenheden die ik aan heb aangedaan en de telefoontjes die ik heb gepleegd. 

Of ik er tevreden over was. Wat beter kon.  

Beter is dat ze die mailtjes niet meer sturen. Het is een reden om ze te boycotten.

Doorpakken ( 3)

Die avond zijn we de Suzuki ingestapt en wederom naar de MediaMarkt gekart. 

Daar moesten we de koop ongedaan maken, en dan dus de Bosch koelkast bestellen.

Een oudere werknemer die het klappen van de zweep al lang achter de rug had stond ons te woord en luisterde verbaasd naar mijn verhaal over de 'onmogelijkheid om de LG koelkastdeur draairichting te veranderen' Hij stelde met zekerheid dat dit gewoon mogelijk is.  Natuurlijk!! Geen enkel probleem! 

Het juiste gereedschap om dit te te doen zal de monteur niet meegeleverd hebben gekregen. Dat zal de verklaring zijn waarom het niet gebeurd is..

Dus het zou alsnog kunnen plaatsvinden.

Maar, bekende ik, hij is misschien ook net iets te hoog, en ik vertelde het verhaal van het plateautje. 

Bovendien, constateerde ik, de ventilatie van de LG zat aan de zijkant, en de zijkant zou strak tegen de muur aan komen. Er zou geen ruimte zijn voor ventilatie. De verkoper erkende dit, en ja. Bij de Bosch zat de ventilatie aan de achterkant, en dan was er ventilatorisch gezien geen probleem. Kom op. Kopen dus die Bosch! Ook al was ie een stukje kleiner en had ie minder inhoud! 

De verkoper keuvelde langer door dan voor mij wenselijk was eer we hem uiteindelijk bedankten voor zijn begeleiding in ons koopproces. 

Bij de kassa van Mediamarkt werd administratief vastgelegd dat de LG aangemeld zou worden voor de ophaaldienst. Dan zou ook de Bosch geleverd  worden. Het geld van de reeds betaalde  LG zou worden teruggestort zodra hij ingeleverd was. Dat leveren zou dan gebeuren op vrijdag. 

Thuis was er toch nog even twijfel over de nieuwe aankoop, want eenmaal thuis nog eens  op inspectie zag ik dat de nis in de keuken achterin iets meer ruimte had; misschien was het voor de ventilatie toch niet zo'n probleem geweest. Dan zou de LG, als we het kastje er boven zouden verwijderen , misschien toch mogelijk zijn..? 

Nee, nou hadden we een keus gemaakt hoor. We bleven niet aan de gang! De Bosch was ook al betaald!

Donderdagnacht kreeg ik een mail van de bezorgdienst. In de voormiddag zou de Bosch zijn intrede maken in het gezin!

Fijn!

Een sympathieke chauffeur gaf me een hand maar sprak wel meteen de teleurstellende woorden: 'ik heb slecht nieuws voor U meneer'

-Hoezo?

De koelkast is beschadigd meneer! Hier! kom kijken! 

Ik klom in de vrachtwagen en door een gat in de kartonnen doos constateerde ik krassen en deuken in de deur van de koelkast. 

Dat was niks. Nee, dat ging ik niet accepteren. 

Dat begreep de bezorger. 

Hij nam nog even de situatie in de keuken in ogenschouw en sprak ook over de mogelijkheid de LG te plaatsen door het kastje boven te verwijderen. 

Maar de beslissing was nu eenmaal anders genomen.

Nee, hij kon de LG nu niet meenemen. Dat zou dan gebeuren wanneer de volgende Bosch bezorgd zou worden. 

Wanneer?

Dat wist hij niet.

En zo was er bij zijn vertrek niets gebeurd,  behalve dan dat het stressniveau dat in huis was komen te hangen door mijn uitstraling een ieder die het huis zou betreden onmiddellijk zou hebben  doen omkeren. 

Doorpakken ( 2)

Tegen middernacht ontving ik een mailtje dat de bezorgdienst in de middaguren zou arriveren.

Mooi mooi mooi mooi. Service hoor! De ene dag bestellen, de dag daarna de bezorging! Alles werd dan geregeld hadden we afgesproken! De koelkast die in de keuken stond zou meegenomen worden en de nieuwe zou worden geplaatst en bovendien zou de monteur de deur monteren in de juiste draairichting. Want de koelkast moest naar links openen en niet naar rechts. Het kost wel extra geld om dat te laten doen. 40 Euro. Iedereen die een koelkast wil die linksdraaiend moet openen is de pineut. Die moet  40 euro bij het aankoopbedrag optellen!

Op dit laatste bedrag had mijn vrouw korting weten af te dingen in een kortdurend betoog met de verkoper in de winkel. 

Een witte vrachtwagen - hoe toepasselijk voor witgoed- kwam de afgesproken middag voorgereden en twee man stapten uit om de klus te klaren.

Eerst de oude koelkast weg! Die moest uit zijn nis in de keuken getrokken worden. Dat was mezelf niet gelukt. 

De twee mannen zouden dat klusje toch wel kunnen klaren? 

Met zichtbare tegenzin vingen ze aan. Maar gelukkig kwam er beweging in onze oude kameraad. Hij liet zich van zijn plek schuiven. Zijn plek was precies tussen de aanrecht en de muur geweest, staand op een klein plateau, en aan de bovenkant aansluitend met een aan de muur bevestigd keukenkastje. Het leek wel een inbouwkoelkast, zo naadloos als dat het geplaatst was. 

Maar de mannen kregen hem er uit en even laten verdween de kast op een steekwagen verbaasd zijn woning. 

Verbaasd, want hij deed het toch nog? Waarom dan weg???

De lege nis was niet helemaal leeg. Zwarte viezigheid en stof van jaren lagen op het plateau en kleefden aan de muren die nu onbeschaamd smerig zichtbaar waren voor het oog. Met grote spoed reinigde ik die plek met een haastig sopje terwijl de mannen de nieuwe LG uit de wagen gingen bevrijden.

Het plateautje kon nu weg want de nieuwe koelkast zou passen zonder dat plateautje, zo hadden we opgemeten. 

Hier schrok ik wel wat. Want dat plateautje bleek er niet alleen voor esthetische redenen geplaatst, zo bleek. Het plateautje beschermde een metalen gasleiding die laag over de vloer liep, Waarop je natuurlijk geen koel-vriescombinatie kunt plaatsen

Ai!

Dat plateautje konden we niet weghalen. 

Maar dan zou de nieuwe koelkast misschien niet passen...! Een constatering die me op een onaangename manier opwarmde.

Daar kwamen de mannen binnen met de enorme kartonnen doos op de steekwagen. In die doos, de nieuwe LG! 

De koel-vriescombinatie werd van zijn piepschuim en kartonnen verpakking ontdaan en stond reusachtig te wachten op het vervolg. 

Het vervolg was: de deur omzetten van rechts- naar linksdraaiend. De bezorgers waren hierin duidelijk: dat kon niet met deze koelkast!. Wel met Bosch koelkasten of met Samsung bijvoorbeeld, maar bij een LG was dit niet mogelijk. Het was nu al de derde keer dat dit voorkwam en dat ze voor dit dilemma stonden, zo beweerden ze.

Dus jullie kunnen de deur niet omzetten? Er leken bevestigingsmogelijkheden aanwezig te zijn...

-Nee meneer, dat gaat niet

Ja, maar dan hoef ik de LG niet te hebben!! Neem hem dan maar weer mee terug!

- Nee, dat gaat nu niet, maar U kunt hem gewoon zolang gebruiken, U gaat naar de Mediamarkt, nieuwe kopen! Als die bezorgd wordt nemen we de LG mee. De LG die toch niet zou passen nu het plateau essentieel was. De enige manier zou zijn om het wèl passend te maken was het kastje boven de te plaatsen koelkast verwijderen. Maar goed, als de koelkast niet in de gewenste richting geopend kon worden, dan moesten we toch een koelkast nemen die iets minder lang was, de tweede keus in de winkel en geprezen in de consumentengids, de Bosch! 

De mannen verlieten het huis. Pontificaal midden in het huis de reusachtige LG achterlatend en in de keuken de lege nis...

Doorpakken

Sommige koel-vriescombinaties gaan wel 20 jaar mee, of nog langer.  Die van ons nou zo'n jaar of 15/ 16. Maar het apparaat  is aan vervanging toe. De la's in het vriesgedeelte bijvoorbeeld vierden recentelijk hun eerste duct tape-lustrum . Al jaren zijn ze telkens opnieuw weer bij elkaar gehouden door dit ongeëvenaarde reparatiemiddel . De rubbers van de koelkast waren gebroken en gescheurd . Ook daar was met duct tape een provisorische reparatie uitgevoerd. De handvaten van de koelkast waren afgebroken. De vriezer moest vaker ontdooid worden, dus...

Niks dus! 

Er verscheen wèl vaker een fronsend voorhoofd bij het aanschouwen van het even vaak geopende als gesloten witgoed. 

"We moeten eigenlijk een nieuwe".  Deze woorden ontglipten ons steeds meer. 

De irritatie dat we te vaak dingen op het beloop lieten en geen actie ondernamen, behalve dan door onze ergernis er over lucht te geven, zette mij tot daadkracht. We moesten toch es een keertje doorpakken ook!  Laten we ons van ons uitstelgedrag ontdoen en actie ondernemen!. 

Het heeft nog enkele maanden geduurd  voor het zover was, want consumentengidsen en reviews moesten eerst zorgvuldig worden doorgenomen. 

Beslagen ten ijs komen!!

Zinvolle info werd genoteerd op een briefje dat helaas onderdeel bleek te zijn van de grote verdwijntruc waar ons huis bekend om staat. 

Achteraf denk ik wel eens, zijn we niet gewoon in een kapitalistische fuik gestapt om zomaar een toch nog goed werkend apparaat te vervangen? We waren immers altijd van het opgebruiken!?. Een apparaat pas vervangen als het uitgeput op de grond ligt... 

Wijsheid komt vaak achteraf, en dus te laat.

On-line een koel-vriescombinatie aanschaffen was het niet voor ons. We wilden voor de aanschaf eerst fysiek contact met onze toekomstige vriend, die straks zo heerlijk onze etenswaren en dranken koud gaat houden.

We togen naar de winkel. 

Veel keus was er wat dat betreft niet in onze gemeente, zodat we genoodzaakt waren de door ons gehate 'Media Markt' in te stappen. De onpersoonlijke gigant met klantvriendelijk geïnstrueerde medewerkers. 

Daar stonden we voor een aantal koel-vriescombinaties te dubben. La's te beoordelen op stevigheid. Energiegebruik af te lezen, inhoud te beoordelen, prijzen en merken te vergelijken. Een medewerker kwam erbij om vanuit goede bedoelingen gemaakte keuzes teniet te doen, en zo verstreek er ruim drie kwartier om een kogel door de kerk te duwen.

Een LG zou het worden. Een kast met een zeer ruime inhoud die net zou passen. Life is Good. 

De volgende dag zou het apparaat al geleverd kunnen worden. Tussen 8 uur s morgens en 10 uur s avonds, maar we zouden nog een wat preciezere tijd ontvangen op de mail.

wordt vervolgd..

aurora- famous blue raincoat

                                   Uitvoering van het nummer van Leonard Cohen. Ik vind het prachtig

Lana Del Rey - Summer Bummer

 

Vliegen

 Je gaat vliegen zeg je. Vliegen naar het buitenland, en wat klinkt dat heerlijk  vogelachtig vrij!! Vliegen naar het buitenland!! Wie doet je wat! De wind door je haren, je armen gespreid, daar ga je dan.

Was het maar zo'n hemelse beleving. De werkelijkheid is anders.

Gister heb ik nog gevlogen in een Boeing 737.

Voordat ik aan boord was was het lang wachten in brede spiraalrijen voor het inchecken en vervolgens voor de  de security-check. Iedereen die wel eens vliegt weet dat.  Dat je op je sokken je broek moet zien op te houden wanneer je door het detectiepoortje moet en je je schoenen en je riem op een kunststof bak op een lopende band hebt moeten plaatsen  die net als de rest van je handbagage door röntgenapparatuur wordt geleid. 

Daarna door naar het vliegtuig.

Het gangpad is een kluwenrij van mensen die proberen hun trolleys koffers en tassen in overvolle bagagevakken  te proppen. Langzaam en al enigszins in zen-modus  bereikte ik mijn zitplaats, de plek waartoe ik de komende vier-en-een-half-uur tot was veroordeeld: De stoel 10E!  Ik zette me schrap  tussen twee anderen in. De heer en mevrouw E9 en E11.  

Iets meer dan 180  mensen aan boord'. 

'Vliegen' bedacht ik me toen, is eigenlijk het tegenovergestelde van vliegen. Jij vliegt niet, nee, je bevind je in een situatie waarin je voorlopig niet meer vrijuit kunt bewegen.  Wat vanaf nu nog mogelijk is aan beweging is beperkt tot het doen van kleine hoofdbewegingen. Met het enkelgewricht  kun je fijn spelen, en met de onderarmen vanaf het elleboogscharnier  kun je softenonachtig proberen dingen te pakken of oprapen . Escapades die soms tot verstoorde blikken leiden bij de buurtjes aan weerszijden.

De 'captain-crew' doet het met hun uniform voorkomen alsof je je in een driesterrenrestaurant bevindt wanneer ze met een opgetogen gezicht een bestelling bij je komen opnemen, waarvan het probleemloos verorberen  tot de hogere kunsten gerekend mag worden. 

Er zijn schermpjes waarop staat hoe lang het nog lijden is tot je op je bestemming bent.

In een vliegtuig zit je gevangen.

Ik probeer te verzitten, m'n  benen te bewegen, mezelf af te leiden door een spelletje te spelen op m'n mobiel. Ik deed mijn best te gaan slapen.  maar de piloot doet me door de speaker keer op keer wakker schrikken door rondgebrachte waar en taxfree producten aan te prijzen op een manier waar een doorgewinterde marktkoopman een puntje aan kan zuigen. Piloten vliegen ook nog een vliegtuig, maar dat doen ze er een beetje naast lijkt wel.

De gezagvoerder liet sympathiek wel weten boven welk eiland of welke stad we vlogen. De wolkeloze hemel moet het dan mogelijk hebben gemaakt voor degene die het geluk hadden  bij een beslagen ruitje te zitten, het vermelde gebied er vaag  doorheen te kunnen waarnemen. Ik zat niet bij zo'n raampje .

En als ik het toch over het vliegtuig heb, en dan hou ik er over op: er is gesleuteld aan de manier waarop de passagiers ingelicht moeten worden hoe te handelen en zich te gedragen in het vliegtuig; ook en vooral in een noodgeval. Wat je moet doen als je neerstort , of in het water beland. De uitleg daarvan wordt niet meer gedaan door stewards of stewardessen, nu is er het volgend filmpje te zien:

Bedenk dat ik bij het bekijken ervan niet eens de mogelijkheid zag  om op te staan.

Vliegen is je laten meevoeren. 

Laten we dat maar gewoon zeggen voortaan.

Ga je vliegen?

-Nee, ik word vervoerd. Op 10E 

Maar goed, waar je afgeleverd wordt, dat kan dan wel weer mooi zijn

ervaringen willen delen

Ik ben op La Gomera, een van de Canarische eilanden,  en rijd er rond. Ik kijk naar buiten en stel me voor hoe mijn zus zou reageren bij het zien van het uitzicht. Stel dat ze in de auto zou zitten. Hoe enthousiast zou ze zijn! 

Zo jammer dat ik het haar niet kan laten zien omdat ze door omstandigheden aan huis gekluisterd is.

Ik maak wel plaatjes, maar de beleving blijft nu eenmaal voor fotokijkers achterwege. De nieuwsgierigheid hoe het er om de volgende bocht uitziet! De verandering in hoogte, in lichtval. 

'Even stoppen bij het uitzichtpunt?'

De beweging die er is. De temperatuur die er heerst. Dat is alleen door de beleving ervan te vangen. I

Ik kan haar stem in gedachten horen wanneer ons in een volgend dal ons alweer een adembenemend uitzicht ontvouwd.

De deur kan meer open

 Altijd was ik op vakanties het liefst op mezelf. Andere mensen om me heen, daar wilde ik niet al teveel van hebben. Het je steeds maar weer moeten verhouden met anderen, daar had ik geen behoefte aan. Met Ingrid kan ik goed reizen, maar ik durf de stap niet aan om met anderen dagenlang op te trekken. 

Laat mij maar mijn Goddelijke eigen gang gaan. Eigen vervoer, eigen appartement, eigen plannen maken, geen gepraat aan m'n hoofd als ik daar geen zin in heb.

Vandaag kan ik die keuze wat loslaten. We zitten voor de verandering eens in een onderkomen waarin we geen eigen keuken en woonkamer hebben, maar die we delen met andere gasten. 

Nu ik er zit merk ik dat ik me daar prettig bij voel. Want uiteindelijk hoef je natuurlijk niets. Het kan heel aangenaam, interessant verrassend en verrijkend zijn om andere mensen in zo' n setting te ontmoeten.

Toen we in de vorige eeuw een tijd door Azië trokken heb ik ook ruimtes gedeeld met anderen, en hoewel contacten op zich heel plezierig konden verlopen en we er zelfs een goede vriendschap aan over hebben gehouden hield ik de boot toch zo lief mogelijk af. Nu kan ik dat terugvoeren op mijn onzekerheid waaronder ik zolang gebukt ben gegaan. Angst om afgewezen te worden en niet leuk of interessant genoeg.. Vaak vermeed ik contacten daarom. 

Inmiddels ben ik daar grotendeels vanaf -een enkele terugval daargelaten- en kan ik werkelijk genieten om contacten met anderen aan te gaan. 

Vanmorgen ontmoette ik een Syrische jongen die vier jaar in Nederland woont en de taal buitengewoon goed onder de knie had. Hij vertelde me over zijn leven, zijn studie, reisplannen en ambities. Op het terras met uitzicht over de oceaan nodigde ik hem uit om aan te schuiven. Het was gezellig en een fijne ontmoeting. 

Ik ervoer dat 

Een fijne ervaring op een prima locatie in een fijne sfeer. Dat zal niet overal zo zijn waar je met anderen ruimtes deelt, dat realiseer ik me uiteraard ook, maar  meer uit m'n eigen cocon stappen is iets dat ik  vaker zal gaan doen.

Online gebruikersgemak

Op een dag ga ik er aan onderdoor. Dan vinden ze me dood achter de laptop, getroffen door een hartaanval of een beroerte. Want beroerd word ik ervan! Ik, het vleesgeworden ongeduld van online dingen regelen. 

Als een magneet trek ik daarin het falen naar me toe.  Websites die uit de lucht vallen, betalingen die niet geaccepteerd worden, Informatie die niet volledig schijnt te zijn ( maar wat moet er nog bij!!!??) Data die niet kloppen, onvindbare informatie, bots die alleen antwoord hebben op dingen die ik niet hoef te weten, de wifi die niet werkt als ik het nodig heb, begrippen die ik niet begrijp, vraagstellingen die ik niet begrijp, dingen die het niet doen. links die me brengen waar ik niet wil. Ligt het aan mij!? of aan de site!? de inloggegevens kloppen niet, het wachtwoord wordt niet herkent. U wordt nu doorverbonden, en dan gebeurt er verder niets! Ik wordt opeens niet meer herkent, de digipas doet het niet, Ik krijg mijn paspoort niet goed gescand. 

Wat staat er nu precies?

Gaat  U er werkelijk aan onderdoor?

Ga dan naar Ikgaeraanonderdoor.nl en volg de instructies.

Wandel eiland

Wandel-aarzen. Daaronder valt wellicht de grootste groep mensen die dit eiland, la Gomera bezoeken. Waaronder ook veel ouderen. Het eiland kent talrijke wandelroutes van licht tot zwaar.  We ontmoetten vandaag op een wandeltocht een spichtige vrouw van 87 die moest toegeven dat de routes die ze liep elke keer wel steiler leken  te worden.

Het is een eiland waarvan mijn hart opengaat omdat het zoveel schoonheid in zich herbergt in de zin van 'ongerepte natuur' ! Het Canarische eiland is  nauwelijks groter dan Vlieland. Het kent geen internationaal vliegveld, goddank. Laat de meute wegblijven.

De sfeer is gemoedelijk ontspannen rustgevend. Geen getoeter, gestamp en geschreeuw. Aan de kust is er wel wat verkeer , maar na 20.00 overheerst het geluid van de branding .

Het is een eiland waarvan ik nu al weet dat ik er bij leven en welzijn ( mijn moeder zei dat ook altijd) nog eens zal terugkeren. Hopelijk al op korte termiijn. Ik wil er meer wandelingen maken. Ook met mijn kinderen. Hun kennis laten maken met dit paradijs waar bovendien veelal een voor mij ideale temperatuur heerst, 22 graden! 

Door de grond op La Gomera ( vakantie)

 Mijn vrouw zat in de bus en kon niet uit over het landschap waar we doorheen reden. De hele busrit heeft ze met haar camera in de aanslag en af en toe snel klikkend geroepen. FanTAStisch!! FanTAStisch toch!? En soms een meer ingehouden  'verdomme' als de bus net te snel reed om een mooi plaatje te schieten.

Ik was blij dat ze het zo mooi vond. Ik was ook blij dat ze zei dat rijden met het openbaar vervoer veel meer een 'reisgevoel' met zich meebracht. Meer dan wanneer je met een gehuurd autootje zelf een tochtje maakte. 

Het wachten op een busstation kan dan minder soepel verlopen, dat is even balen, maar het verhoogt wel het reisgevoel. Bijna een half uur voor vertrek waren we op het busstation aanwezig. We moesten aansluiten bij een lange rij van mensen. Een TE lange rij. We pasten er niet meer bij, De buschauffeur sloot de deuren en we moesten anderhalf uur wachten op een volgende bus. We hebben gekeken naar alternatief vervoer dat ons zou kunnen brengen, maar dat bleek geen redelijke optie. Dus dan de wachttijd maar zo goed mogelijk besteden. Ingrid schreef haar Polarsteps. Ik knoopte een praatje aan met andere wachtende reizigers. ('Reizigers' zeg ik dan meteen, geen 'toeristen' . Dan krijg je met mensen die op een lokaal busstation staan te wachten.  Het is hetzelfde maar het voelt anders.) Ik had een leuk gesprek met een Poolse psychologe over haar vakantie ( zeilend met een gezelschap tussen de eilanden) en de toestand in de wereld. 

Voorafgaand aan dit verhaal moest ik me door een ravijn van schaamte zien te slepen omdat ik een fout had gemaakt waardoor we geen auto hadden kunnen huren. Ik had de auto gehuurd niet op 18- 2 wat de bedoeling was, maar 18 - 3 . 18 Maart! Daar stond ik te kijk. In het kantoortje van het auto- verhuurbedrijf.  Ik had het on-line formulier niet goed ingevuld!. Ik was bij het invullen daarvan door een woud van mislukte aanvragen nog ongeduldiger geworden dan dat ik dit bij dit soort werkzaamheden van nature al ben, en eerlijk is eerlijk, ik ben daarin daardoor ook onzorgvuldig. Ik wil zo snel mogelijk alles afgehandeld hebben, en vul te snel in, of lees soms over zaken heen. Iets waar ik aan moet werken. Een kwartier zen-oefeningen doen en daarna in alle rust en kalmte zorgvuldigheid betrachten in dit soort bezigheden. Dat is nu het devies. 

Mijn vrouw wist hoezeer ik onder mijn eigen stommiteit leed en deed haar best zich zo snel mogeilijk in de situatie te berusten. ( 'daar heb ik niet mijn best voor hoeven doen hoor', was haar reactie bij het lezen van dit stukje)

We moesten nu, bij gebrek aan een auto met onze bagage sjouwend naar ons appartement, wat gelukkig niet erg ver was, maar torsend met rugzakken is het al gauw WEL ver!! Wat verstopt, waardoor we eerst fout liepen en even moesten zoeken. vonden we uiteindelijk zwetend en innerlijk wat vloekend  boven aan een trap de juiste deur van ons gehuurde appartement.   

Nu was het zaak om bij te komen en mijn stemming om te buigen naar 'positief',

een proces dat bemoeilijkt werd omdat de wifi in het onderkomen het niet bleek te doen en er contact hierover met de verhuurder moest worden opgenomen wat ook niet van een leien dakje ging. 

Maar uiteindelijk werd het geregeld. 

En de stemming keerde langzaam weder na een dag die op zich ook hele fijne elementen in zich droeg. Zo hebben we in Los Christianos  een overheerlijke maaltijd genoten bij een Indisch restaurant. 

Het eten op de Canarische eilanden is buitengewoon!!! Vooral de Aziatische restaurants!

Sport verbroederd

Het is een cliché om te zeggen dat sport de belangrijkste bijzaak is. Clichés zijn cliché geworden omdat ze een algemeen geldende waarheid bevatten, maar ik betwijfel of dat nog steeds opgaat  bij deze. Ik geloof dat we sport inmiddels tot één van de hoofdzaken kunnen benoemen waar het om draait in het leven. 

"Geef het volk brood en spelen" schreef de Romeinse dichter Juvenalis 100 jaar na Christus. Deze dichter schreef dit als kritiekpunt op het beleid van de Romeinse leiders van die tijd. Ze zouden het volk rustig houden met 'brood en spelen' en ze daarmee afleiden van politieke en maatschappelijke problemen.

Inmiddels gaat er onvoorstelbaar veel geld om in met name de voetbalwereld, maar ook waar het gaat om de organisatie van grote sportevenementen Er spelen  belangen mee die leunen op invloed, prestige, aanzien en geld zodanig dat een machtsstrijd in dit segment van de samenleving direct mag wedijveren met de gevestigde corrupte politieke machtsstrijd die er in de wereld woedt. Een en ander ligt direct in elkaars verlengde. Aan het hoofd van de Internationale voetbalbond staat al 10 jaar Gianni Infantino, een steenrijke Zwitser die net als alle invloedrijke personen boven de wet staan, omdat ze zorgen dat ze er boven kúnnen staan. Dat is macht. Hoe hoog het vuurtje ook wordt opgestookt onder hun voeten, ze komen overal mee weg. 

Grote voetbalevenementen worden ingezet ter meerdere eer en glorie van malafide machthebbers en daarmee Is sport politiek geworden. 

Ik kan daar veel over schrijven, maar dat zit ik in het kader van dit blog niet doen.

Ikzelf ben er ook niet precies uit waar ik sta in mijn eigen opvatting over sport en politiek.

Zo vind ik dat in principe alle landen, zonder uitzondering , moeten kunnen deelnemen aan grote sportevenementen.  Want waarom zou je het ene land uitsluiten en het andere niet? Ik kan wel wat landen opnoemen die in aanmerking zouden kunnen  komen om voor een ballotagecommissie te verschijnen

Ik vind het echter ook begrijpelijk dat landen weigeren om te gaan spelen in een gastland waarvan ze vinden dat het regime niet deugd. 

Kortom, de internationale  sportorganisatie moet niet gaan beslissen welke landen wel en niet mogen meedoen. De landen - in ons geval de KNVB- zelf mogen daar in mijn huidige optiek WEL keuzes in maken. Dan kun je  als land, wanneer de algemene opinie heerst dat het verwerpelijk is  dat bijvoorbeeld Rusland  op het toernooi verschijnt,  zelf weigeren om er te gaan spelen.

*

Sport moet verbroederen. Die kracht heeft het ook. In de jaren 60 heeft de toenmalige Sovjet Unie  dit wel heel letterlijk genomen. 

In de jaren 60 namen de zusjes Tamara en Irina Press uit dat land deel aan het onderdeel 'Atletiek' van de Olympische zomerspelen. Ze deden mee aan kogelstoten, discuswerpen en hordelopen en braken daarmee wereldrecords en wonnen 5 olympische titels. 

Maar hun uiterlijk voedde geruchten....

Toen het Internationaal Olympisch Comité besloot het geslacht van vrouwen grondiger te verifiëren dmv een chromosomentest zijn de 'zusjes' gestopt 

Of je worst lust

Gisteren heb ik dan toch maar die pot met bockworst opengemaakt. Af en toe, zo eens in het halfjaar  heb ik die hotdogbehoefte. Dat doet de gedachte daaraan me bijna kwijlen! Een broodje met worst en mosterd!.  Dan kan ik het niet laten en is het sterker dan de strijdende vegetariër in mij. Opeens  ligt er dan een blik of een pot met van die worsten in mijn winkelkarretje! 

Terwijl, dat is het gekke, het achteraf in de regel toch tegenvalt. Het is nooit helemaal wat ik in mijn hoofd had. Het valt altijd tegen. Knakworstjes.

Maar in een vlaag heb ik toch die pot aangeschaft. Broodjes erbij. En een paar avonden later, tegen bedtijd kwam de lekkere trek naar boven en heb ik de deksel van de pot opengemaakt en de bokworsten opgewarmd. 

De mosterd die we hadden aangeschaft leek wel zoete picalilly ,dat viel tegen, maar we hadden geen andere mosterd voorhanden. De worstjes gingen op de broodjes en... ... BAH . Weer niet! Ze smaakten me niet meer, Vieze geur. Vleesafval! Dat is nu al de zoveelste keer!! Dit keer werd ik er bijna misselijk van. Nog even gekeken of de bokworsten misschien niet over de datum waren, maar dat was niet het geval. Vanaf nu nu zit het gebeiteld in het hoofd: Nooit meer worstjes!!! Ik heb de rest weggegooid, en de smaak met yoghurt weggewerkt.