18 juni

Petit Caux, 18 juni, 16.00u

Het weerbericht: 

Broeierige  hitte strijd tegen verkoelende regen om de macht, en de goden rollen beheerst een bowlingbal door het hemels gewelf. 

We zullen zien hoe het uitpakt. We kijken naar de lucht en niet naar de voorspellingen van weer-on-line. Daar heb ik me al genoeg door laten misleiden. 

Maar goed, met de lucht kun je nu ook alle kanten op

Ik zit buiten aan tafel op mijn terrasje onder een hoera-parasol die tevergeefs stiekem naar de bliksem staat te lonken, maar die donderstraal heeft reeds het hazenpad gekozen. 

Vanmorgen ben ik na een Frans ontbijt ( 'Pain du Stock' ) in de auto gestapt en naar Le Tréport gereden. Nog geen half uur rijden van mijn verblijfplaats. Het blijkt een charmant havenstadje daar aan Het Kanaal. Een stadje dat zijn geschiedenis niet wil vergeten. Bij veel monumenten en aan de kust vind ik  bordjes die uitleg geven  over zijn historie. Ik stapte binnen in het de eeuwenoude Église Saint-Jacques , die sinds de oprichting in de 13e eeuw serieuze verwoestingen heeft moeten doorstaan maar toch weer opgebouwd is. Verderop nam ik de historische kabelbaan omhoog naar het hoger gelegen stadsdeel, waarvandaan ik met helder weer wellicht een indrukwekkender uitzicht had kunnen waarnemen, maar waarbij nu het zicht belemmerd werd door grijze mistbanken. Wat niet wegneemt dat het toch de moeite waard was. Meeuwen, de kustvogels bij uitstek, laveerden jaloersmakend op luchtstromen boven en onder de steile rotswanden. Ik zag beneden de vuurtoren. De haven. Het stadje - de oude huizen parallel in rechte straten

Rond te wandelen in Le Tréport stemde me goed. Ik genoot! 

Normandië, Bretagne, de Provence, de Alpen. Frankrijk heeft zoveel moois te bieden. En je hoeft alleen maar in de auto te stappen. Wel rijden ook dan natuurlijk!!  Hoewel het niet lang meer zal duren voordat je auto na een ingevoerde bestemming jou verder niet nodig heeft om te gaan. Dan heeft de auto jou en ben je overgeleverd aan zijn technisch vernuft, zoals we nu ook afhankelijk zijn van elektriciteit.  Een zegen?

Na een kleine drie uur rondkijkgenot ben ik weer terug gereden. 

Inmiddels is het tijdens dit schrijven gaan gieten. De parasol heb ik naar binnen gebonjourd. Dat lonken bleek toch niet helemaal tevergeefs. Zelf zit ik ook weer binnen.

Ik ben blij dat het vanmorgen in Le Tréport droog is gebleven. Het is een plaats om nog es te bezoeken. 

Je kunt hier ook nog naar Parc de Mouton Village. Daar kun je schapen bewonderen en knuffelen. Ik hou van dieren, maar daar liggen toch niet helemaal mijn behoeftes.

Nee, Dieppe, dat ligt nog wel te wachten. Daar ga ik binnenkort es een kijkje nemen. U hoort er van.

De avond bood weer rust. Het gedonder en het gekletter werd verdreven. De zon deed of er niks aan de hand was geweest en brandde er lustig op los. Het nodigde uit om , nu het eb was, met blote voeten door het water te lopen. De 'branding' kun je niet zeggen. De zee komt en gaat en klinkt hier als  wind in de bomen.

Dit keer ben ik eerst een stukje noordwaarts getogen. De centrale. Daarna weer terug.

Het deed me goed weer eens een strandwandeling te maken. 

Op de klif maakte ik me verder op om de zonsondergang te zien. De lucht was weer een schilderij. 

 

Even er uit

Op de wegen rond Antwerpen lijkt  het altijd herfst en rampspoed te zijn. Verkeer strompelt langs wegwerkzaamheden en schikt zich goedschiks dan wel kwaadschiks onder een ook nu weer  jankende hemel. De  ruitenwissers van mijn Toyota doen hard hun best om mij zicht te laten houden op deze mistroostigheid en de voorruit van de tranenstroom te ontdoen. Er  ontsnapte mij uiteindelijk een kleine zucht van opluchting toen ik de periferie van deze Belgische stad achter me kon laten.  Niets ten nadele van de stad Antwerpen zelf, maar de wegen er omheen.

Op weg naar Normandië, de kust. 

Vanmorgen afscheid genomen van Ingrid, mij vrouw en  vaste reispartner, om er een keer alleen op uit te gaan. Zomaar voor een paar dagen. Om te ervaren hoe dat is, hoe dat voelt. Het is iets dat ik me voorgenomen heb toen mijn pensioengerechtigde leeftijd in zicht kwam. Ingrid zou nog een aantal jaren doorwerken en ik zou tijd voor mezelf overhouden. Tijd die ik niet alleen in en om mijn woonplaats wilde slijten. Ik had plannen. Schotland, La Gomera!!! En meer! Echter, wilden die plannen niet stranden in de dagelijkse beslommeringen van afspraken ditjes en datjes dan moest er een planning gemaakt worden. Dit bleek toen het er na een jaar van pensioenbeleving nog niet van gekomen was om  zelfs maar een paar dagen op stap te gaan in m'n eentje. 

De agenda ter hand genomen en twee maal een week ingepland. Weken waarop ik zelf er op uit kan gaan, omdat er in die weken dan geen andere afspraken worden gepland.. 

Vreemd dat dat kon voelen als 'uit je comfortzône stappen'. Zo ontwent ben ik om alleen dingen te ondernemen! Zonder Ingrid weg te gaan! Maar daarom ook wel goed om eens te doen. 

Genoeg mannen die vaak voor werk wéken van huis zijn.

Denk aan zeelieden.  Waar is de tijd gebleven dat we die nog gewoon 'Matrozen' noemden...Oki en Doki. Dat was de tijd dat we ook nog gewoon 'negers' konden zeggen. 

Geen side-line bewandelen nu. 

Het grijs maakte langzaam baan voor blauw op deze rit die nog geen 5 uur zou duren . De D925 slingerde en ik slingerde in mijn auto mee door een vlak en licht heuvelachtig groot groen kleurenpalet onder een lichtblauwe hemel waarin lieflijke schape- en vederwolkjes langzaam oplosten. 

De temperatuur steeg en mijn onderdanen die in lange broekspijpen gevangen zaten kregen last van claustrofobie.

De portierraampjes omlaag gezoemd

Waar is de zee!?

Twee minuten voordat ik arriveerde bij mijn geboekte AirB&B huisje ontvouwde het water zich in zijn oneindigheid en mijn hele wezen ontvouwde mee. Wat een fijne omgeving!!  Huisje op de klif! 

Het huisje zelf voelde ook meteen als mijn hutje en ik ervoer blijheid en geluk! Ik zag de kliffen en de stranden beneden, en ik keek en ademde als een vrij levend wezen.  

Ik installeerde me. Liet weten dat ik er was, en wandelde een hoger gelegen klif op. De rand van een land, een continent. 

De zon liet zich gelden. Het biertje dat ik even in de vriesla had gelegd deed me bij terugkomst goed. 

Het strand beneden nodigde eveneens uit om er een kijkje te gaan nemen.  

Links de rotskusten waarlangs ik besloot te lopen. Rechts was op een niet al te grote afstand de kerncentrale van Penly. te zien. 

Lopen langs de kust betekent hier al snel ploeteren over keien en stenen. Gedreven door misschien nog een mooier uitzicht stapte ik dapper toch nog steeds ietsje verder

 Bij eb is er beter te wandelen. Maar nu beleefde ik door eigen toedoen een workout onder een overdadig schijnende zon. Gadegeslagen door kijvende meeuwen wankelde ik als een dronkaard over de stenenmassa. 

Miljarden stenen!! Meer stenen als dat Elon Musk geld heeft !!

Hijgend betrad ik de trap van het strand omhoog mijn klif op. Tijd om wat te eten te drinken en bij te komen.

De zon verdronk even na tien uur achter de horizon. Ik keek naar de scharkering van kleuren en de mensen beneden.

De TV mocht 's avonds uitblijven. Ik schreef mijn verhaaltje met een muziekje en een La Trappe Isid'or. Voelde me prima.

Dromen

 Dromen, dromen in je slaap. Het gebeurd. Ik weet dat het gebeurd, want ik wordt wakker en dan is er nog net een fragment dat me voor de geest staat. Waarschijnlijk de laatste droomfractie die is blijven treuzelen alvorens in de eeuwige vergetelheid te verdwijnen. Want dat doen ze. Bij mij tenminste. Ze lossen eenvoudigweg razendsnel op in het grote grijze niets. 

Dromen zouden toch iets te vertellen moeten hebben? Dat is wat veel mensen geloven. Dat dromen betekenis hebben. Je zou er lering uit kunnen trekken. Ze geven je onderbewustzijn vorm en wanneer je dit op een juiste manier leert te interpreteren - en daar bestaan veel cursussen voor- dan zou je daar in het dagelijks leven profijt van kunnen hebben. Je hebt immers, zo wordt beweerd niet voor niets dromen!

Je verwerkt in je slaap je ervaringen, gedachten en emoties, en wie weet is er ook nog een engeltje die kans ziet zich hierin te manifesteren met nieuwe inzichten. Je weet het niet. 

Misschien geven we dromen minder aandacht dan dat ze verdienen.  In veel religies worden dromen gezien als een belangrijk communicatiemiddel tussen het Goddelijke en de mens. Misschien moeten mensen die niet weten hoe ze hun leven vorm kunnen geven zich meer daarop richten in plaats van mee te hobbelen met een rugzak naar een Indiase Guru of Swami.

Uiteindelijk ben je zelf je beste raadgever. Alles wat  belangrijk voor je is weet je uiteindelijk zelf het best! Je moet er alleen naar leren luisteren. En naar leren kijken!! Je geweten kan -wie weet- zich middels dromen manifesteren! Ik vind dat een aannemelijke gedachte. .

Je kunt je trainen om beter dromen te onthouden.  Je kunt ze leren  interpreteren. Er is zoveel interessants over te lezen!

De boekwerken er over zijn niet te tillen. Die stapel wordt  vanzelf  lichter wanneer je het kaf van het koren scheidt.

Ik kan het allemaal wel leuk aanreiken aan anderen maar ik ben er zelf eerlijk gezegd tot dusver nauwelijks in geslaagd om met enige constructiviteit naar mijn dromen te kijken. De dromen waarvan de beelden in  mijn half-waken oplossen kenmerken zich vrijwel uitsluitend op 1 ding. En dat ding is het grote 'Niet Weten'

In mijn dromen ben ik vaak onderweg. Ik weet niet welke kant ik op moet, ik ben verdwaald,  mijn medereizigers kwijt, of mijn paspoort, mijn bagage. . 

Ik ben bezig met een bouwwerk waarvoor ik niet weet waarvoor het dient en of het in- of uit elkaar gehaald moet worden. Alles kenmerkt zich door Niet Weten

Wanneer mijn dromen me iets al jaren lang duidelijk proberen te maken is dat ik zoekend ben. 

Maar dat wist ik al.

Vandaag nog was ik de snoeischaar kwijt.

Yoann et Marie Bourgeois - Celui qui Tombe

 

De Heen in April

In Het hart van moeder aarde ademt

het briesje dat ontvlucht is uit de wind

een heggemus, een vink een winterkoninkje

Vertrouwd gelui van een verleden kerkklok

mensenstemmen, gedragen door lucht

Geruststellend gebed van kabbelend water

Alles komt goed

Schaduwen van buigzame takken op de zijgevel

van een huis met rode dakpannen onder

een blauwe hemel

Meerpalen met witgescheurde mutsen langs een oude haven 

Ik laat mijn lichaam hier, zittend op een bankje, gestreeld door de zon

Ik ga niet weg

Een aalscholver vliegt op

Een meerkoet verstopt zijn kopje in het water.

Onderweg in Duitßland

Op grote doorgaande snelwegen gaan we. 

We houden ons aan de geldende regels en we kunnen blijven rijden. We kunnen zelfs heel lang doorgaan,  zonder ergens echt aan te komen. Zolang de auto voortkart en kunt tanken wanneer het nodig is, kun je blijven gaan. 
Wanneer er geen ongelukken gebeuren door eigen of iemand anders toedoen kun je het pad vervolgen

Er zijn meestal vluchtstroken of vangrails.   Soms sta je in de file, soms zijn er wegversmallingen. Je rijdt soms in de regen. Dat hoort erbij.

Je kunt als je wilt van de grote snelweg afgaan wanneer je denkt dat je je bestemming gevonden hebt.

In Duitsland staat er bij zo'n afslag: 'Ausfahrt!'

'Uitvaart', zo ben ik dit geneigd te vertalen. De Uitrit. Je verdwijnt van de grote levensweg die je bracht bij je bestemming. Je kunt op een later moment besluiten om de weg weer op te gaan, terug te rijden of verder. Het is pas echt een uitrit wanneer je dodelijk verongelukt op de snelweg en er  afgevoerd moet worden. Op weg naar je Ausfahrt.

Gedachten die zo in het hoofd opkomen op de snelweg in Duitsland. Op weg naar huis. 

StreetArt

 Als er iets in de aanbieding moet zijn geweest in Berlijn de laatste jaren moet het wel de graffiti-spray verf zijn geweest. De Berlijnse jongens zijn er helemaal mee los gegaan in hun stad. Op z'n best kunnen we spreken van street-art. We komen muurschilderingen tegen waarvan we kunnen zeggen dat het kunst is, met een grote K zelfs, maar het overgrote deel van de gespoten verf valt toch onder geklodder, vind ik. Hoewel ik moet zeggen dat heel veel geklodder bij elkaar ook wel weer iets heeft, in ieder geval iets kleurrijks. En het besef dat je je hier midden in een cultuurverschijnsel bevind.

Gastendoekjes

Waar houdt een mens zich mee bezig? Al heel lang doemt bij mij de vraag op bijvoorbeeld, waarvoor gastendoekjes dienen.

Gasten krijgen het bij de betere onderkomens in hun toerusting  als aanvulling op de handdoeken, en een badlaken.. Elke gast een handdoek dus; waar is het gastendoekje dan voor bedoeld? Is het een handendroogdoekje voor als je je handen hebt gewassen? Dat zou kunnen, maar als dat zo is, waarom noemen ze het dan niet zo? 

Nee, ik heb gastendoekjes altijd gezien als doekjes die je als gast in bed kunt gebruiken wanneer je last hebt van zweet, of wanneer je bijvoorbeeld wat orgastisch vloeistof hebt gelekt. 

Zeg: intimiteitsdoekjes

Ik denk nog steeds dat ze daar eigenlijk stiekem voor bedoeld zijn. 

Ik lees op www.huistoppers dat  het doekje inderdaad voor 'verschillende doeleinden' kan worden gebruikt, en dat het niet eens perse bedoeld is voor alleen gasten of bezoekers..

Als richtlijn wordt op de site ook genoemd, en dat verbaast me  'Maar waar je het gastendoekje ook voor gebruikt, houd ze altijd schoon om de hygiënenormen te handhaven.'

Dan zijn het blijkbaar doekjes die je nergens voor kunt gebruiken. Doekjes om schoon te houden! De auteurs van de site zullen er zelf ook mee worstelen denk ik want een nieuwe alinea heeft als kop:

"Gastenhanddoek identificeren"

Dan gaat het erover hoe je ze kunt herkennen. Dat ze wat kleiner zijn dan een handdoek, en meer. Het is een behoorlijke worsteling rondom het onderwerp. Dat zie je wel.

Ik denk eigenlijk dat ik het toch bij het goede eind had. Ze zijn bedoeld voor intimiteiten. 

Maar het is een beetje een taboe-onderwerp.  Net zoals ze keukenrollen nog steeds keukenrollen noemen en geen slaapkamerrollen. 

Met de aanschaf van een pak Slaapkamerrollen sta je wellicht ook wat ongemakkelijker voor de kassa.

En eerlijk is eerlijk, in de keuken zijn ze ook buitengewoon handig. Hoe vaak ik die dingen niet gebruik!! De uitvinding van de keukenrol staat bij mij hoog. En, het zijn weggooipapiertjes en dat is hygiënischer nog dan een gastendoekje. Tenzij je het gastendoekje inderdaad NIET gebruikt. 

Berlijn

Uitjes,

Uitjes verrijken het leven. Leuke uitjes, gekke uitjes, toeristische uitjes, uitjes naar ander binnenland of buitenland, met of zonder anderen.

Dus dat moeten we niet nalaten te doen, zo nu en dan.

Momenteel zit ik middenin een uitje.

Utrecht, Breukelen, Loenen aan de Vecht, kasteel de Haar, en iets heel  anders dan toch: Berlijn.

Berlijn is een stad waarvan ik een ieder die er geweest is hoor zeggen hoe fantastisch het er is, en wat een fijne sfeer. 

Het kwam er echter lange tijd niet van om er eens zelf te koekeloeren en er mijn waaklampje op te steken, maar dit keer was de gelegenheid daar!

Met de flixbus, met de trein? 

We overwogen het één en ander, maar het werd uiteindelijk toch onze gebutste Toyota. Zelf rijden, zeven uurtjes vanaf Utrecht. 

Iets langer omdat de benen af en toe gestrekt moesten worden, de maagjes gevuld, en de blazen geleegd.

Het vertrek dat we hadden geboekt in een buitenwijk van Berlijn was klein maar aangenaam. Het weer zou ons de eerste dagen welgezind zijn , zo waren de verwachtingen. 

We settelden ons en de volgende morgen togen we dan de stad in. Het station bevond zich op loopafstand van ons onderkomen. Het was een van de redenen geweest waarom we voor dat onderkomen hadden gekozen. Het was even uitzoeken hoe we ons gewenste vervoerskaartje uit de automaat moesten krijgen. Het zijn puzzels waar je op een slecht leesbaar display moet zien uit te komen. Oh wat kun je lokettisten missen!  Nu is het steeds maar weer kiezen uit opties en menu's in de hoop daar terecht te komen wat gewenst is. Ingrid stond ervoor. Met haar neus bijna tegen het vettige display probeerde ze verschillende gegeven opties totdat daar het Eureka-moment was. Een kaartje dat ons de komende dagen zou vrijwaren van het kopen van meerdere vervoerstickets, en het stuntelen voor automaten. Namelijk eentje die 5 dagen geldig was voor metro, bus en trein in Berlijn.

Tralala.

Jammer alleen dat de vertrektijd van de trein die we hadden gekregen niet klopte met de werkelijke vertrektijd, maar wat is een half uur wachten als de zon schijnt. 

Het hoofdstation van Berlijn waar we moesten aufsteigen was immens!. Een enorme kas waarin allerhande voorzieningen rondom het vervoersbolwerk waren gestationeerd, steile roltrappen verbonden de verdiepingen met elkaar. in het metalen-glazen bouwwerk. 

Waar is de uitgang eigenlijk?

Even later bevonden we ons dan op het grote plein voor het station, ietwat overdonderd door moderne architectuur van een spiegelend gebouw de Kubus, inderdaad een vierkant met daarin driehoekige 'vouwen'

We vielen met ons neus in de boter, want op het plein gaven professionele jonge dansers een voorstelling van hun kunnen, en ze waren indrukwekkend goed!

Berlijn presenteerde zich zo meteen voor ons als de creatieve vrije stad die het beloofde te zijn.

Dit was geen uitje meer. Dit was een bezoek, een ervaring! We wandelden verder de stad in en er was veel om je ogen de kost te geven. Langs de monumenten, toeristische attracties en pleinen. De historie is hier nog geen voorbije historie maar nog duidelijk voelbaar, en bij tijd en wijle met een gevoel van beklemming liep ik er langs gedenkplaatsen voor Sinti , Joden, en bekeek ze. Dan de Rijksdag! 

De Duitsers tonen hun verleden en vegen het niet onder tafel. We worden op de terrasjes die we uiteraard aangedaan hebben ook altijd zeer voorkomend bediend, alsof ze nog steeds iets goed te maken hebben, denk ik wel eens. 

Berlijn is ook pompeus, veel oudere gebouwen laten zich onder meer stutten door pilaren en de daken zijn vervolmaakt met Romeins- Griekse beelden en voorstellingen. Schoonheid, en Dapperheid. Mythologie. Romeins- Grieks doet het hierdoor ook aan. Wat verder opvalt voor mij is de weidsheid van alles, grote grasvelden en pleinen waar duizenden mensen zich op kunnen bewegen en het toch niet echt vol loopt. 

Er valt veel over Berlijn te vertellen. Ik laat het in het kader van het blog hierbij, maar als je nieuwsgierig bent, ga er zelf eens kijken, zou ik zeggen. Tot dusver zag ik slechts het Centrum, maar er is hier volgens de gidsen en verhalen nog zo

oneindig veel meer te zien.

We maken er het beste van

 Op een herfstdag vind je jezelf voor de spiegel in de badkamer en sta je met een schaartje je wenkbrauwen bij te knippen. De winter komt er aan, dat is duidelijk. Daar staat de medicatiecassette. Er staan druppels en zalfjes.  In de agenda staan afspraken met fysiotherapie, oogcontrôle en een gehoormeting.

Het gebit en het gehoorapparaat staan al in de startblokken om deel uit te maken van een tanend leven .

De bloeddrukmeter komt regelmatig in beeld, en volgende maand is het tijd voor de jaarlijkse check-up, en sijpelt afgegeven bloed door ziekenhuisapparatuur teneinde vast te stellen of er wellicht nog meer plaats gemaakt moet worden in het medicatiekastje.

Hoe moet de winter er uit gaan zien?

Haren die ook uit beide neusgaten en aan alsmaar groter wordende oren groeien, terwijl hoofdharen zich tot een kleine verstopping in de afvoer van de douche nestelen.

Het wordt een steeds groter karwei daar voor die spiegel . Er appetijtelijk uitzien moet realistisch gezien tot de onmogelijkheden worden gerekend. 

De Walweg lijkt zijn werking te hebben gestaakt en de  nachtcrème blijkt 's morgens ook niet tot enig resultaat te hebben geleid.

De laatste eigen tanden laten zich poetsen, de nek roept om een colle. 

De leuning doet vaker dienst bij het gebruiken van de trap. Kou wordt kouder bij het afnemen van energie. De slaap slaat ook in de middag toe. 

Hijgen , puffen en steunen markeren een moeizame conversatie waarin dingen verkeerd begrepen worden.

Alles doet het nog, daar is alles mee gezegd. 

Onder die omstandigheden maken we er het beste van.  

AI en plaatjes

 

                              Wat je ook maar voor foto wilt, je kunt het laten maken door AI .

                           Zoals bovenstaande. 

                           Een ietwat deprimerend brouwsel uit mijn brein

Intussen ergens in Talibanië

 wat is dat!!?

hm??

Wat is dat! Dat wat je om hebt!!

oh dat? Ja, dat had ik je nog willen zeggen. Heb jij toevallig een zwart kastje gezien met een paar draden er aan en een knop er op?

????

Dat ben ik kwijt, moet hier ergens liggen

Maar wat is dat wat je OM hebt!!??

Ja, ik had het al eerder willen zeggen, maar je bent altijd zo druk..... het is een vest, je weet wel...

Nee, ik weet niks, maar het ziet er wel eng uit!!!

Valt wel mee toch? het is een bomvest. Heb ik gekregen van Ali Ben Akhbar

Bomvest? Bomgordel bedoel je!??

Ja, kun je ook zeggen, verdomme, waar is dat kastje nou!?

Maar, wat moet je ermee!?? Waarom geeft ie dat aan jou?? 

Dat vest had Ali nog liggen in zijn huisje. Hij deed er toch niks mee. 

En toen heeft ie het aan jou gegeven!?...

Ja. Nou.....!??.

Wat..

Ik heb gevraagd of ik hem mocht hebben! 

Om wat te doen dan? Dat is toch hartstikke gevaarlijk zo'n ding!?

Ja, maar....waar is dat KASTJE nou!?? Oh, op de wastafel misschien nog, bij het toilet!!

Wat ga je dan doen? Je gaat hem toch niet gebruiken...!?

Nou, dat was ik eigenlijk wel van plan

Maar, je zou je helemaal niet meer bezighouden met die gekke luitjes!! en politiek interesseerde je verder niks toch!!? Je gaat je toch niet opblazen zeker!! Waarvóór dan!??

Je krijgt straks veel geld als ik er niet meer ben. Genoeg om jaren rond te komen

???

Dat zei Ali nog.... wacht....yes! op de wastafel!!!

Waarom Baardmans! Waarom wil je weg? 

.........

Baardmans!??

32 maagden....weet je wat dat betekent voor een man? Wees eerlijk, bij ons kwam het er niet meer echt van hè? de afgelopen jaren...

.......

Dus ik dacht, ik trek de stoute schoenen aan. Deze jongen gaat de bloemetjes maar eens buiten zetten...

Ben je gek geworden!!!??? Geloof jij dat van die 32 maagden? Doe normaal man!!

Ali zei..

Wat weet Ali daar nou van!!??? Waarom blaast ie zichzelf niet op, die Ali van jou!! Is er ooit iemand terug gekomen om het te vertellen!

HET staat in de Heilige schrift!

Nooit iets gelezen over bomgordels hoor...nou, doe uit dat ding!.....

Maar...

Uit!!

En dan ga je maar naar die  Ali van jou toe en dan hang je dat ding maar bij hem om z'n schouders, en dat kastje, geef dat maar aan mij.

Ech nie....

Ech wel!

Dag zwarte kraai

Koffie met cake na afloop van een afscheidsdienst, daar kun je niet meer mee aankomen! Inmiddels is dat iets uit de jaren 60/ 70 . Toen er nog anders tegen de dood werd aangekeken. Met ontzag, angst, en respect. Over de dood had je het slechts fluisterend en niet zo in het openbaar. Daar rustte een taboe op. De dood was er, iedereen wist dat, maar het werd zo mogelijk verzwegen. Ook degene die zou komen te overlijden werd bemoedigend toegesproken dat hij of zij er wel weer bovenop zou komen. Moed houden.  

Dat er niet aan te ontkomen  viel, ook al 'vecht' je nog zo hard, was en is echter een onbetwistbaar feit.

Een geestelijke aan het sterfbed die de laatste sacramenten toebracht, ja, die stak het niet onder stoelen of banken. En ook in de kerkbanken kregen parochianen te horen van de dood. Daar wel. Voorgangers schilderden soms angstaanjagende taferelen van na de dood, over de hel en het eeuwig lijden; het voorland van alle niet gelovigen en mensen die zich niet aan Gods geboden hielden. 

Hoe verlaat je na zo'n dienst de kerk? 

Velen vluchten maar snel even de dorpskroeg in voor een stevige borrel. Even ontsomberen 

"In de hemel is geen bier, daarom drinken wij het hier" 

Niet helemaal 'andere tijden' echter. Nog steeds spelen zich in de naam van het geloof hemeltergende zaken af. 

Maar de dood heeft inmiddels voor veel mensen wel een ander aanzien gekregen. Je kunt en mag hem in het gezicht zien, hij mag nu ook in algemene zin in alle toonaarden besproken worden, niet ontkent. De media hebben daar voor mijns inziens voor een groot deel aan bijgedragen.

Een en ander is ook te merken bij de hedendaagse afscheidsdiensten, die niet langer omkaderd worden door zwarte kraaien maar door frisse begeleiders die na afloop rondgaan met warme saucijzenbroodjes en bitterballen, en een vriendelijk praatje maken. 

Er wordt gekeuveld en een wijntje gedronken

De dood heeft zijn macabere gezicht voor een groot deel verloren, en er wordt zelfs de spot mee gedreven. 

Maar in zekere zin wordt de dood nog wel op een afstand gehouden. De tendens is meer: "We vieren het leven wat de dode geleefd heeft" Dat kunnen wij hier in ons Nederland gelukkig vaak doen, want mensen hèbben vaak een mooi leven gehad. 

Wat wil ik zeggen? Ik weet het niet precies. Gister was ik bij een afscheidsdienst. Ik moest er kennelijk nog wat over kwijt.

Pension Nada

In het Pension Nada werd vandaag een nieuw project aangevangen. 
De opdracht:  help een handje mee met het schoonhouden van de wijk en vraag bij de gemeente om de benodigde spullen ( een grijper, verstevigde vuilniszakken).

Aanvang:19-03-2026,  09.45 

Bellen

Het nummer van de gemeente Bergen op Zoom blijkt het nummer te zijn van de gemeente Woensdrecht, maar ik kan wel worden doorverbonden als ik duidelijk 'BERGEN OP ZOOM' heb ingesproken.

Dat doe ik. Ik wordt door een keuzemenu geleid. Dat klinkt smakelijk, een keuzemenu, in een knus restaurantje

"Ik vind: Aan de telefoon zou je doorverwezen moeten worden op een andere manier. 'Er worden nu een aantal afdelingen genoemd waar U met Uw probleem terecht zou kunnen! DAT moeten ze zeggen! Veel beter toch?!! Dat keuzemenu moeten we bij de restaurants laten!  "

Dat zei een gast in het Pension, en daar zat wat in. 

Maar het is ook en vooral eigen aan het gemuggenzift van verveelde bejaarden.

Het duurde enkele minuten voor ik Doortje van het klantcontactcentrum aan de telefoon kreeg. Ik legde haar uit wat ik wilde doen en nodig had. Ik had gehoord dat de gemeente me deze zaken voor het algemeen doel kon verstrekken.

Dat klopt ook.

Maar dan moest ik dat aanvragen op de website - want Doortje kon hierin niets voor me betekenen. 

Echt niet?

Echt niet

De website was overzichtelijk en ik vond heel snel waar ik een aanvraag kon doen. Er stond een link naar een email adres. waarnaar ik even een mailtje moest doen met wat persoonlijke gegevens en dan zou het voor elkaar zijn.

De link werkte niet. 

Toen ik de link kopieerde en invoerde als e-mailadres, werd het adres niet herkend.

Dat schoot niet op.

Ik besloot opnieuw  te bellen. 

BERGEN OP ZOOM, keuzemenu, klantcontactcentrum, Sjaan.  

Ik legde Sjaan uit wat het probleem was.

Ze hoorde me aan en zei, dan moet U een mailtje sturen naar...en ze gaf me het e-mailadres dat niet herkend werd ,en dus niet werkte.

Toen ik haar dit nogmaals zei, nam ze mijn gegevens op, zou deze doorspelen naar de desbetreffende afdeling en dan zou ik van hun een mailtje krijgen.

Fijn, dank U wel

We zullen zien . Pauzetijd. 19-03-2026, 10.15 

12.27u Mailtje van ene Karremans

"Wij vinden het heel leuk dat u mee wilt doen met deze dag.

Maar er is zoveel animo onder de bewoners van onze gemeente dat wij geen spullen meer genoeg hebben om zwerfvuil te rapen. Het enige wat wij nog hebben is vuilniszakken en handschoenen.

Als U daar wat mee kan doen hoor ik het graag"

Ik had me voor geen dag aangemeld. Ik mailde terug dat ik wat nodig had om tijdens een wandeling in de wijk waar ik vaker wandel zwerfvuil te rapen. Telefoonnummer erbij, dan kon Karremans terugbellen als hij het niet begreep of dat het misschien niet mogelijk was. 

Afwachten maar weer.

Meteen een mail terug! ( het kan wèl!) met de mededeling dat ik eind volgende week kan langskomen op een adresje waar ik spullen kan krijgen. Dan is er weer genoeg

Kijk. Hier lijkt schot in te zitten

vandaag is rood de kleur

 Mooi rood is niet lelijk. Dit is de positieve gedachte die bij mij opkomt bij het zien van mijn bloed op een keukenrolvel.

Het is lichter dan het rood van rode wijn, minder waterig dan het rood van  siroopmix van de Aldi. maar ook niet stroperig. 

Ik zie het de laatste weken te vaak;  de keukenrol staat naast het bed, in de buurt.  Het is mijn neus, waaruit zomaar opeens bloed kan komen. Het linkerneusgat. Dan moet ik er vliegensvlug bij zijn aangezien ik bloedverdunners heb en het bloed dan meer dan druppelsgewijs het lichaam verlaat. Je zou bijna kunnen zeggen, 'het stroomt er dan uit'

De oorzaak is niet bekend. Sceptici zullen beweren dat pensionado's nu ze niets meer omhanden hebben met hun vingers in de neus zitten, maar dat is niet zo.

De andere positieve gedachte is, ik moet nu steeds nieuw bloed gaan aanmaken, dat is denk ik wel goed!

Het verschijnsel doet zich vooral voor in de nacht en in de vroege ochtend. Dan is het alle hens aan dek om het beddengoed niet te zeer te besmeuren en zorgen dat ik de rode naar ijzer ruikende stroom kan stelpen door mijn neus dicht te knijpen - Dat is zo je begrijpen kunt niet prettig. Ik slaap er beroerd door, want ik denk het elke keer te voelen komen, en soms klopt dat gevoel ook!

ik weet wat ik moet doen. Dokter gaf me inmiddels ook een spraytje en een zalfje. 

Bukken of tillen doet er geen goed aan,, evenals lichamelijke spanning. Bij seksuele opwinding is een rood orgasme door de neus niet meteen dat wat je voor ogen hebt.

Ook wanneer je je ontlasten moet op het toilet is het zaak zeer gecontroleerd te persen aangezien het onhandig is om naast het vegen ook de neus  te moeten dichtknijpen. 

'Een wondje, boven in de neus' dacht de dokter. Ik heb een verwijsbrief laten maken voor de KNO arts. Over 4 dagen ben ik aan de beurt, maar ik heb wel laten weten dat, als er eerder een plekje vrijkomt, ik daar graag gebruik van wil maken. Het wondje moet ws dichtgebrand worden. 

leven in het patserparadijs

Er wordt geconstateerd!  Er wordt in meegegaan. Want, niets meer aan doen;  zo is het nu eenmaal!  Iedereen aanpassen!.  Geef het maar een plaats in je wereldbeeld, je toekomst en in je verwachtingen, en ga ermee om.

'De Wereld is verhard'

DAT is de constatering. Deze wordt bevestigd. Het wordt officieel erkent als de nieuwe realiteit waar we in terecht zijn gekomen. Er zijn klootzakken die de dienst uitmaken. Er is tuig dat graag sloopt. Er zijn mensen zonder besef van normen en waarden. Er zijn mensen die vinden dat ze boven de wet staan. En die hebben nu gewonnen.

 'De wet' is iets van vroeger. Verdragen, besluiten, pacten, overeenkomsten...ze zijn vervangen door 'deals'.  Doe jij dit voor mij, dan doe ik dat voor jou, en anders moet je het zelf maar weten. We weten waar je woont. 

Het enige dat er toe doet is het recht van de sterkste 

Fatsoen is een woord, dat uit de vocabulaire wordt geschrapt- Het is het grootste manco van de politiek. Hufterigheid heeft kunnen gedijen, want . verontwaardiging hierover uitspreken alleen heeft zoals verwacht geen zoden aan de dijk gezet. 

AI hierover:

De observatie dat "de wereld is verhard" wordt in 2026 ondersteund door verschillende trends die wijzen op toegenomen polarisatie, sociale spanningen en een ruwere omgangsvorm. Deze verharding uit zich op verschillende niveaus:

Sociaal en Maatschappelijk

• Agressie en onrust: Er is sprake van toenemende agressie in de samenleving, met incidenten tegen mensen met een publieke taak en een stijging in verbale agressie, bijvoorbeeld in de zorg.
• Verharde communicatie: De sociale onrust neemt toe, gedreven door onzekerheid en opeenvolgende crisissen, wat leidt tot meer angst en een 'ik-gericht' sentiment.
• Mentale uitputting: Er heerst een algemeen gevoel van "achterblijven" en onbehagen, deels aangewakkerd door algoritmes die ontevredenheid voeden. 

Politiek en Geopolitiek

• Polarisatie: De politieke en sociale polarisatie neemt toe, waarbij groepen in de samenleving elkaar meer wantrouwen.
• Geopolitieke spanningen: 2026 wordt gekenmerkt door escalerende geopolitieke risico's en economische fragmentatie, met intense concurrentie tussen grootmachten.
• Democratische druk: In veel delen van de wereld staan politieke vrijheden en burgerrechten onder druk, wat wijst op een verschuiving richting autoritaire tendensen. 
• - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Het levert niet bij aan de gedachte dat we een fijne tijd tegemoetgaan.

Lieve mensen, we hebben er mee te maken. We lijken een minderheid te zijn, maar ik wil daar niet aan. Ik geloof dat we met meer zijn. 

Er zijn veel mensen die positief  bezig zijn. Vergeet ze niet,  steun ze. Laat je niet meeslepen in negativiteit. 

Ik ben de laatste die zegt dat dat makkelijk is. Maar misschien vind je een weg. 

Doorpakken ( 5)

 En vanaf dan ging eigenlijk alles gesmeerd.  Maandag werd inderdaad de LG opgehaald door mensen die dat met aandacht en voorzichtigheid deden en dan zou dinsdag de Bosch komen, van 60 cm breed. 

Het aantal mailtjes rondom bezorging en beoordeling bereikte inmiddels bijna de 30. 

60 cm breed. Dat zou maar net net net passen. Of...net Niet!!

We besloten zoals gezegd met hamer en beitel te werk te gaan om het nisje net de benodigde millimeters groter te hakken. Het stucwerk liet iets moeilijker los dan ik had verwacht maar stukje bij beetje....

Dinsdag telefoon:

Veel geruis, er werd gebeld vanuit een auto, moeilijk verstaanbaar: 

UUBNTTHÛSMNIR!!??

Ja ik ben thuis

OKEETWINTGGMNUUUTEMNIR

oke, tot zo

En daar was wederom de inmiddels bekende witte vrachtwagen voor de deur en werd de nieuwe koelkast uitgeladen en de deur in de gewenste draairichting gemonteerd.

Zo kan het ook

Inmiddels hakte ik gespannen nog wat verder in de uitsparing en sprak de hoop uit dat de koelkast passen zou.

Even leek dat de verkeerde opmerking. Een van de mannen zei dat het hun niet toegestaan was het apparaat dat zelf 60 cm was te plaatsen in een ruimte van maar 60 cm breed ivm met beschadiging van het witgoed. 

'Jullie proberen het maar! mijn verantwoording!!' zei ik. De chauffeur was schappelijk en zou z'n best voor me doen. 

Hoe spannend was dat.

Maar jawel, ook dankzij het beitelwerk lukte het de mannen de koel-vriescombinatie het nisje in te krijgen.

Opluchting alom, vooral bij mij. Ik ging bijna juichen.

Ik dankte de mannen hartelijk. Ik had natuurlijk koffie gezet enzo.

En daar stond ie dan eindelijk. 

De ruimte binnen in de koelkast viel eigenlijk toch een beetje tegen..

Maar dat was misschien en hopelijk een kwestie van wennen.

Tot zover de fridge-saga. Eigenlijk niets bijzonders allemaal . Maar het geeft wel een kijkje in ons leventje wanneer we eens even lekker willen doorpakken.