Vlaanderen (3)

04.00 wakker. Rond 06.00 weer in slaap. Ik had de wekker gezet dit keer om me niet te verslapen.

Ik trof Bart de ochtend. Een sympathieke Belg die hier de boel mee-runt. Hij vertelde me over hoe vol de Lege Herberg in de zomer was geweest en had ook een aantal tips voor me. Zo zou ik ook eens een kijkje kunnen nemen in het dorpje Lissewege, slechts 5 kilometer hier vandaan. Dat moest de moeite waard zijn. 

Ik at mijn geroosterde boterhammen en constateerde dat het niet alleen grijs was buiten, maar dat het ook begonnen was te plenzen. 

Dat was niet erg. Het zou wel opklaren, en het gaf mij de gelegenheid in alle rust  achter mijn laptop plaats te nemen en wat ervaringen te delen. 

Het was al bijna middag toen ik vertrok. Lissewege! Nooit van gehoord!

Ik parkeerde bij de robuuste kerk. Lissewege wordt wel 'het witte dorp' genoemd want bijna alle huizen zijn er wit. Ze willen graag op de toeristische kaart gezet worden. Nog maar honderd meter had ik gewandeld toen mijn oog viel op een bordje 'beeldentuin' Een vrij toegankelijke appelboomgaard waar verschillende kunstenaars hun werk hadden uitgestald, en ik die al snel dingen mooi vind, kon me weer een tijdje vergapen. Uiteraard met mijn camera in de aanslag. Ook in de vrijwel geheel verlaten kerk waar slechts het 'Ave Maria' te horen was stonden veel werken van kunstenaars uitgestald. Wat een bijzondere beleving was dat. Hier werd een vorm van spiritualiteit over mij uitgestrooid die me niet helemaal onberoerd liet. Ik schreed langs de kunstwerken op de tonen van spiritueel gezang . 

En wat een plaats voor het beeld van Maria!  Midden in de kerk! 

Zo aanwezig

Ik bleef er een tijdje, totdat ik besloot het dorpje verder te gaan ontdekken. Winkeltjes waren  dicht, maar eet- etablissementen waren geopend. In een bescheiden maar sfeervol restaurantje bestelde ik een pannenkoek en een biertje. Er werden twee pannenkoeken geserveerd, met drie soorten suiker in kommetjes en een kuipje boter. Nooit geweten dat boter op een pannenkoek en daarop dan de suiker die gesmolten was zo verrukkelijk kon zijn.

Het dorp is niet groot, maar eromheen valt ook mooi te wandelen. Niet dat ik dat gedaan heb. Je hoeft niet alles te doen.  Gent en Sluis waren eveneens van mijn planbord afgesodemieterd  gevallen.  Wel besloot ik tot slot van dit beeldenuitstapje nog een kijkje te nemen bij de verderop gelegen abdijschuur Ter Doest, een restant van een cisterstijnenklooster uit 1100. Eenmaal daar bleek de omgeving van de schuur ook door werken van kunstenaars ingenomen. 

Daarna vond ik het fijn om even lekker in mijn cel op bed te liggen en wat te lezen. Ik ben bezig in 'Mythos' een boek van Stephen Fry waarin hij verhaald over  Griekse sagen en legende's. Tot mijn oogleden zwaar werden en ik even kon slapen. 

Eenmaal wakker had ik geen behoefte meer om me weer achter het stuur te zetten naar weer een nieuw stukje Vlaanderen. Ik schreef verder, schonk mezelf een bruisende Prosecco in en besloot mezelf op deze laatste avond ( ja, 't Is de moeite!..) weer te begeven naar het restaurant dat bij studering dicht bleek te zijn. Maar er zijn meerdere restaurants. Ik reed er een aantal af, die ik om verschillende redenen niks vond en trof toen een Indiaas restaurant waar ik een heerlijke chicken Vindaloo heb gegeten. 

Helemaal goed. Thuis weer vegetarisch doen. 

Voldaan naar de cel. Morgen huiswaarts, en dan over niet al te lange tijd gewoon weer terug. Er is nog wel wat dat ik zien wil en nog niet gezien heb. 

Vlaanderen (2)

Die nacht heb ik goed geslapen. Maar toen ik goed en wel keek hoe laat het was vertelde mijn gsm dat het nog maar net 04.00 was. 

Wederom in slaap vallen wilde niet meteen lukken. Het viel me op dat ik geen gezelschap nodig had om in overleg te moeten treden. Ik kon dat prima met mezelf. Oeverloze samenspraken met mijn hoofd, Zal ik er uit gaan? Zal ik gaan schrijven? Nog wat gaan lezen? 

Na een douche , verschillende spelletjes etc lukte het me toch rond 06.30u wederom in dromenland te geraken. Vervolgens werd ik pas om 09.45 wakker! Kutteputplus!! Het ontbijt zou hier zijn tot 09.30! 

Maar er was niemand. Er zal wel iemand geweest zijn want er stond op de ruimte waar het ontbijtbuffet wordt klaargezet wel een schaal met wat appels en een peer. 

Ik drukte op de knop 'koffie' op een koffiezetapparaat en proefde de smerigste koffie die ik van mijn leven gedronken heb, althans, het is bij een minislokje gebleven. 

Ik besloot nog niet meteen de hort op te gaan maar nog even wat te schrijven in de algemene ruimte. Na een tiental minuten  kwam daar de stem van de telefoon binnen met haar lijf. De eigenaresse(?) van het pand met wie ik de betaling voor dit onderkomen nog moest regelen. Ze zette snel wat voor me klaar op het buffet. 'Wilt U er ook boter bij?'

Ik zei dat een broodrooster niet nodig was, maar daar kreeg ik spijt van omdat het brood ongeroosterd wel erg veel weg had van voer in celblok C van de Stasigevangenis in Oost Duitsland. 

Plan van vandaag: Wederom naar Brugge. Ik wilde de Kathedraal nog in en naar Brusk! 

Toch fijn dat ik voor mezelf goed plannen kan uitstippelen.

Ik ga me niet weer te buiten aan superlatieven voor Brugge, waar zelfs de toeristenkoetsjes niet echt uit de toon vielen, en waar ik ervan genoot  rond te kuieren in het begijnhof waar ik toevallig langskwam. Ook de Kathedraal van Sint Salvator in Brugge vind ik prachtig, want het gebouw oogt niet Kathedralisch maar eerder als een immense burcht. Veel tijd had ik niet om er binnen rond te lopen want een stem galmde door een speaker in het huis van God , alsof het God zelf was,  in zeven talen dat de bezoekers verzocht werden de Kathedraal te verlaten want de Kathedraal ging sluiten. 

Op een schrijven bij de ingang zag ik dat om 14.00 de poorten weer open zouden gaan. Het was lunchtijd in de Kathedraal kennelijk. God moet ook lunchen.

Ik bracht wederom een heerlijke dag door in Brugge met als hoogtepunt de tentoonstelling waar ik de vorige dag eigenlijk al heen had gewild. Van die videokunstenaar. 

Ik kreeg geen spijt dat ik daar heen ben gegaan, want dit was weer heel bijzonder. 

Het lukt me helaas even niet om bewegende beelden te plaatsen hiervan, behalve dan een wat mislukt kort videootje,  maar neem van mij aan dat het fascinerend was. 'Trippy'

zei mijn dochter die zich graag bedient van Engelse terminologie.

Op een terrasje nam ik een Brugse Zot en daarbij wat salami-worstjes. Die deelde ik met een Schots stel naast me, want het was wat te veel. Die Brugse Zot niet. Die smaakte naar meer. Ik vind het een lekker blond biertje waar ik er nog een van bestelde. Het leven is mooi, dus we gaan niet doen of dat niet zo is. 

Om de dag te vervolmaken besloot ik die avond lekker uit eten te gaan. Ik vond niet al te ver rijden van de Lege Herberg een prima restaurant waar ik heb genoten van een supermaaltijd en uitkeek over de Vlaamse weiden. 

Wat een dag!

Ik heb geen moeite om alleen aan een tafeltje in een restaurant te zitten. Het eten wordt er niet minder om. 

In mijn cel voel ik me steeds meer thuis. Ik keek er nog wat tv op mijn mobiel en dronk nog wat totdat mijn oogleden zwaar werden. 

Vlaanderen (1)

 Mijn voornemen om er vaker alleen op uit te gaan tijdens mijn pensioen, in ieder geval zolang als dat Ingrid werkt dreigde voortdurend in een veelheid van kleine afspraken te stranden. Een paar dagen er op uit gaan betekent, dat werd duidelijk, dit goed van tevoren plannen!

Dit heb ik gedaan.  De eerste week van september. Vrij genomen van alle 'verplichtingen' om zelf mijn pad te volgen. Zonder reisgezelschap. 
De zin ging uit naar Zeeuws Vlaanderen en België. Cadzand, Brugge, Sluis en Gent. Het weer zou er goed zijn, en ik besloot dit keer geen privé-accommodatie te boeken maar te verblijven in een hostel! Ik heb weinig ervaring met hostels. Die ene keer in een hostel in La Gomera had ik bijzonder leuk gevonden. Ik kwam er in aanraking met andere reizigers, en er volgden leuke gesprekken. Wie weet wat voor leuke ontmoetingen ik nu in het geboekte hostel, 8 kilometer van Brugge, hebben zou!

Ik had me er wel van verzekerd dat ik de slaapkamer niet hoefde te delen met anderen. Dat vond ik zeker vanuit mijn ontbrekende slaapritme en mijn behoefte aan privacy fijner. Ik zou een privé badkamer hebben en toilet.

Ik vertrok op de 1e dinsdag van september met mijn brave ook wel zielige Verso. Zielig met z'n deuk aan de zijkant.. Jaren geleden opgelopen al. Maar Versootje  rijdt stug door! Zo'n deuk is ook wel een beetje stoer.

Het Zeeuws Vlaamse landschap is daar waar de hemel en het weer het voor het zeggen hebben. Nergens is het uitspansel zo alom vertegenwoordigd als op dit platte land. Meer nog als dat de bergen het doen, maakt het de mensen nietig.

Ik had een plan opgemaakt om deze dag naar Brugge te gaan, en misschien 's avonds  tegen zonsondergang  naar Cadzand .

De drank in de koelbox die ik bij me had zou ik wel koud willen laten. Ik had bedacht daarom eerst langs het hostel te rijden om te vragen of ik, ruim voor de inchecktijd, mijn drankvoorraad alvast bij hun kon plaatsen .

Het hostel lag in de plaats Dudzele.  Bij aankomst, na eerst onder andere een gasopslagplaats, zandophopingen ( zand dat gebaggerd was uit de Theems, heb ik me later laten vertellen. Het wordt hier gebruikt voor beton.) en metershoge schroothopen gepasseerd te hebben ( 'Ja, we hebben hier alles!" zei later een Belg trots!) zag ik de  'jeugdherberg' zoals het op het pand stond aangegeven. Het viel het me op dat de ruime parkeerplaats leeg was bezijden een transferbusje van het hostel zelf. 

Het gebouw leek verlaten. Ik tuurde naar binnen om te kijken of dat ik er iemand zag.

Niemand. Op de deur stond wel een telefoonnummer dat ik kon bellen wanneer niemand aanwezig was. 

Een vrouwenstem vertelde me dat het oké was dat ik mijn spullen vast binnen bracht en zij kon van afstand ook de voordeur openen.( oh techniek, wat kun je mooi zijn) Ik volgde haar instructies, vond er ook een doosje met mijn naam er op en daarin de sleutel ( de TAG) van mijn kamer. Kamer 2. De tag werkte ook en de stem aan de telefoon zei dat het oké was en dat ik nu meteen ingecheckt was. Later zou ze wel komen voor de betaling. 

62 euro per nacht.

Het doosje met mijn naam er op was het enige doosje geweest. Dat betekende dat er behalve mij geen andere personen verwacht werden. 

Dat was wel even schakelen. Ik moest er inwendig ook wel wat om lachen. Voor gezelschap naar een hostel gaan en er dan de enige gast zijn! De kamer die ik had was zoals je je een basis cel voor zou kunnen stellen in voormalig Oost- Berlijn.

Drie stapelbedden. Een miniwasbak, Een tafeltje van 1 vierkante meter en krukjes. 

Er was wel een raam, gelukkig. De douche was ook basis maar oké. 

Ik zwierf wat rond in het lege gebouw en installeerde me in mijn cel. Niet dat er bijster veel te installeren viel. Mijn bed opmaken. Er lag een lakenpakket, en een deken.

 

De jeugdherberg behoorde oorspronkelijk toe aan de roeivereniging. Er kwamen hier veel roeiers bivakkeren. Het Boudewijnkanaal waarnaast het onderkomen ligt, is namelijk ideaal voor die tak van sport. Een lang kanaal met zoet en zout water wat in de winter dus ook niet bevriest. 

Daarna Brugge in. Steeds op zoek naar mijn 'TAG' . Neurotisch bang om die kwijt te raken of te verliezen. Ik wilde me niet buitensluiten. Ik ben sowieso steeds bang om dingen te vergeten. Dubbelchecken is steeds wat ik doe. Teveel slordige ervaringen gehad, daar komt het door, Verstrooid als ik kan zijn.

Het viel me op toen ik de binnenstad met mijn auto naderde hoe druk het was, en door alle wegwerkzaamheden werd het er niet echt overzichtelijker op, maar in één keer wist ik toch naar de gekozen parkeerplaats te rijden. 

In de parkeerplaats zelf kun je zonder al te veel je best te doen en je komt er voor het eerst goed verdwalen. Groot. Maar in de lange gangen was het wel overzichtelijk waar er nog plaats was, want dan brandde er boven die plaats een groen ipv een rood lichtje. 

Het voelde goed om Brugge in te lopen. Stromen toeristen deden hetzelfde, werkelijk overal vandaan. Vooral Spaans hoorde ik om me heen. 

Maar Brugge bleek niet afgeladen. Ik had de ruimte. De drukte bij het station had zich keurig verspreid. 

Ik had me al meteen een doel gesteld. Ik wilde naar het museum 'Brusk' waar een tentoonstelling te zien was van de videokunstenaar Refik Anadol. Wie kent hem niet! 

Onderweg naar het museum, de route volgend vanaf mijn mobiel, passeerde ik echter zoveel moois dat ik gaandeweg zo nu en dan van mijn route ben afgeweken. 

Wat is Brugge een adembenemend prachtig stadje zoals het erbij ligt in het zonlicht!! Ik werd er helemaal door gegrepen. Het bewaarde Middeleeuwse karakter! Het stadje is in de twee wereldoorlogen gespaard gebleven voor de bommen die veel andere steden geheel of ten dele hebben vernield.  Heel veel staat nog overeind. De gehele historische binnenstad staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het is het walhalla ook voor chocolade- en of bierliefhebbers. En sowieso van de lekkerbekken onder ons. De stad heet 'Bourgondisch' te zijn

Ik heb er een tijd op het duizend jaar oude marktplein gezeten en er alleen maar gekeken aan de voet van de centraal gelegen plaats waar twee volkshelden waren uitgebeeld die in 1302  belangrijk waren in het Vlaams verzet tegen de Franse koning, Jan Breydel en Pieter de Coninck.  De markt werd gedomineerd door het Belfort.

In dit 'Venetië van het Noorden' schijnt moeilijk te ontkomen te zijn aan een rondvaart door de Brugse 'reien' ( kleine kanaaltjes)

Ik passeerde een majestueus gebouw waar een tentoonstelling van Salvador Dalí te zien was. Na op een schilderachtig terras (waar bootjes langs voeren met fotograferende en soms zwaaiende toeristen) enkele versnaperingen tot mij genomen te hebben 

ben ik de expositie over Dali gaan bekijken. Het onbetwist hoogtepunt ervan was een twaalf minuten durende ervaring waarin ik met een 3D bril op een ruimte betrad en me meteen in een surrealistische wereld bevond. Vanaf de voorplecht van een schip voer ik een adembenemende wereld binnen waarin schepselen van Dali een prominente rol speelden. Zo voer ik onder een langpotige olifant door. Geweldig!

Sowieso viel er veel kunst te aanschouwen. Ik liep verschillende ateliers binnen en vergaapte me waar ik me maar aan vergapen kon!

Het museum waar ik oorspronkelijk naar op weg was heb ik niet meer bezocht. Het zou te veel zijn geworden.

In een expositieruimte waar het gratis toegang was en ik het toch niet kon laten om binnen te kijken zag ik werken die me bijzonder aanspraken en waarvan ik vermoedde dat Ingrid die ook zouden boeien. Ik bedacht dat ik hier heel snel weer met haar zou moeten terugkomen! Het was maar een tijdelijke tentoonstelling!!  En ze moest dit toch ook zien!!!

 

Het was even zoeken naar de betaalautomaat in de garage, maar afin. Na een kleine 20 minuten was ik weer terug bij de Lege Herberg, en besloot al voor ik op de parkeerplaats uitgestapt was, dat ik wel meteen door kon gaan naar Cadzand. 

Dat gaf weer een andere 'vibe' zouden mijn kinderen zeggen, maar ik probeer al die Engelse termen te vermijden op dit Blog. Het strand van Cadzand zou me de kans geven om de prikkels van de dag genotzaam van me af te laten glijden in de ruimte die vergezichten bieden. Zeker wanneer vergezeld van een koel briesje en het het rustig ademen van de zee

Ik stilde m'n honger met een te snel gekocht frietje, waar ik eigenlijk helemaal geen zin in had en keek uit over het Zwin. Ik kuierde langs een duinmeer, zandverstuivingen en langs de vloedlijn tot de strandtent waarvan ik wist dat ie er was, maar niet dat ie gesloten was. Jammer maar helaas. Het was goed zo. Mijn grote behoefte aan een kop koffie zou ik uitstellen tot ik bij de brasserie bij camping Zwinhoeve aankwam. Gelukkig nog wel open!

Avond in een lege groepsaccommodatie. Ik dacht aan mijn periode in Den Haag  als 'nachtwaker' in een voormalig hotel dat wegens omstandigheden ruimte bood aan ( ex) psychiatrische patiënten. 

Daar werd ik door een van de mensen gezien als een verdacht figuur. Ik kon s nachts bespied worden vanachter een pilaar door deze roodbebaarde man, die zich daar achter had verstopt. 

Ik heb veel nachtdiensten gedraaid en door lege gangen en kamers gelopen. Het is bijna een 'thuis komen'

The Mysterious Painting that Obsessed Hitler

 

DTRH 2026

Volgend jaar weer!

Dat denk ik.  Zo sta ik er nu in. 

Overgehaald door mij kinderen ben ik drie jaar geleden voor het eerst naar 'Down the Rabbit Hole' gegaan. Een festival waar meer dan 40.000 bezoekers jaarlijks op afkomen.

Ik ben niet een mens die van menigtes houdt. Dat houd me altijd tegen om naar massabijeenkomsten te gaan. Menigtes zijn een beetje eng, omdat ze de individu in zich laten opgaan. Je bent opeens een onderdeel van. Een radertje van een groter geheel. 

Je gaat op in de massa. En daarin kan ineens van alles gebeuren . Ook dat wat je niet bevalt! 

Daarnaast is het niet altijd makkelijk om uit drommen mensen weg te geraken, als het er zoveel zijn.  Praktisch gezien is het lastig wanneer je bijvoorbeeld hoge nood hebt.

Menigtes zijn vaak schreeuwerig en opgewonden. Gevoelens en gedragingen die me alert laten zijn, en me me niet op mijn gemak laten voelen.

Bezwaren bezwaren. 

Maar bezwaren hoeven niet leidend te zijn. Daar kun je overheen stappen. Het enthousiasme waarmee de kinderen over het festival vertelden heeft me dat doen besluiten .

Een kaartje voor het festival is aan de prijs. De camping bij het festivalterrein is er bij inbegrepen. Daar kunnen we in een tentje tussen de jongeren  overnachten, maar dat zullen we niet gaan doen. Ik ga het festival bezoeken vanaf een camping 3 kilometer verderop. Met de fiets. 

Samen met Ingrid ga ik.  We hebben een tent kunnen lenen die ruim genoeg is . De camping heet de Muk. Nou ja, dat geeft niks. Een goeie tuk op de Muk. Het zal wel goed komen.

Het festival bestaat al een aantal jaren en alle kinderziektes zijn er inmiddels uit gehaald. Logistiek is het allemaal dik in orde, de voorzieningen talrijk. Er zijn grote podia voor de optredende artiesten, en buiten de muziek om is er genoeg te genieten op het terrein. Niet alleen kun  je er goed en gevarieerd eten. Ook zwemmen in het meer behoort tot de mogelijkheden, salsadansen, boten bouwen, yogaworkshops doen, kleikunstwerken maken, film kijken, en in de speakerscorner kun je aan een immer enthousiast gehoor kwijt wat je kwijt wilt. 

Vooral jonge mensen krijgen niet genoeg  van de muziek, waarbij elk ritme de aanzet blijkt tot bewegen. Zwieren met die armen, bewegen met dat lijf!! Meezingen. Juichen! Gaan! De massa viert feest! Maar dát is een leuke massa !!! Dat is geweldig, om al die vrolijke gezichten om je heen te zien. Dat is een massa die ik wèl graag zie. Wie wil er nou niet deel uitmaken van zoveel vrolijkheid om je heen op een festival waar ook nog es een keer de temperatuur goed is en de muziek niet alleen dansbaar, maar ook kwalitatief wat te bieden heeft!

Al ben ik al wat ouder, het is genieten van de bands, genieten van de vrolijkheid, de sfeer, de mensen!! Rondzwalken over het immense festivalterrein en je ogen de kost geven. Zoveel te zien!

Een praatje aanknopen, een biertje halen , weer naar een volgend concert. Het is geweldig! Kijk ze gaan!! Wat een feest!!!

Fijn dat ik dit drie dagen  kan zien en meebeleven allemaal. 

wandelen en wemelen

 Het was bijna meditatief te noemen, het wandelen van vanmorgen. Niet door de omgeving - die was zo bijzonder niet, maar door de muziek. Wanneer ik niet in de natuur loop maar in een woonwijk draag ik muziek in mijn oren. Mijn passen volgden automatisch het ritme waarin mijn stappen opgingen en er deel  van gingen uitmaken. Aangenaam werd ik er door meegedreven, voortgestuwd. Onstuitbaar werden mijn stappen, gestaag zwiepten mijn armen mee. Bijna als een  soldaat marcheerde ik langs  straten en pleinen. 

Maar de muziek, dat was het mooie, die was niet opzwepend of actief. Die was eerder kalm. Zenmateriaal zo je wilt. Had niets van een mars. Maar ik ging er in op. De zon zo nu en dan vermijdend, de wind koesterend op mijn huid. Het hield niet op, en als het op zou houden zou ik het nummer opnieuw opzetten. 

Links rechts. Gaan!  Links Rechts

Geen hindernis,  geen stoplicht die me tegen kon houden. Heerlijk.

*

Het is soms niet te bevatten dat de dingen die me zo kunnen ontroeren anderen volkomen koud laten. Hoopvol als een kind dat een beloning verwacht kijk ik naar de ogen van degene voor wie ik  zojuist een meesterwerk hebt opgezet. Ik heb dat aangekondigd! 'Luister, ik heb nou iets wat ik verschrikkelijk mooi vind!' Maar die begint er al vrij snel doorheen te praten!!!. Totaal niet aangedaan, compleet niet verrast of geroerd.  Faliekant gedesinteresseerd ! Ik waag het zelfs onbeschoft te noemen! Want respectloos!  Mocht hij krediet hebben opgebouwd, het is daarmee in 1 keer verdwenen! En ik weet nog niet zo net of ik met jou nog wel op vakantie wil!!

Ja ja, smaken verschillen, dat weet ik ook wel!  

*

Krediet opbouwen,

Bij echte vrienden is dat niet nodig. Die gaan onvoorwaardelijk voor elkaar. Gister zag ik een stuk van een documentaire over de vriendschap tussen Peter Heerschop en Viggo Waas. Die mannen gaan voor elkaar. Al kunnen ze elkaar uitmaken voor rotte vis, elkaar de les lezen, pijn doen- ze blijven twee mensen die van elkaar houden . 

Hoe mooi is dat. Ik ken daar zelf geen voorbeelden van in mijn eigen omgeving, omdat het zeldzaam is, denk ik. Dergelijke vriendschappen.  Doorgaans wordt het refrein van een liedje van 'Het Goede Doel' eerder bewaarheid. "Vriendschap is een illusie. Vriendschap is een droom. Een pakketje schroot met een dun laagje chroom"

Dat is die ene daad, die ene opmerking, die ene handeling die de chroomverpakking in stukken scheurt, en er daarna inderdaad weinig overblijft van waarde van al die jaren lachen, sporten, uitgaan en  avonturen. Al die jaren vriendschap, die geen ware vriendschap bleek.  Het was een aardige omgang met iemand met wie je indertijd wel op kon schieten.  Dat meer.

Vriendschap is lastiger te onderhouden wanneer de onderlinge woonadressen ver uit elkaar liggen. Net zoals Peter en Viggo, waar ik het net over had, die zagen en zien elkaar waarschijnlijk meerdere keren per week. Die kennen elkaar van haver tot gort. IK vermoed zelfs dat verhuizing van een van de twee niet aan de orde is wanneer de afstand tot de ander dan te groot wordt.

Gaat dat ver? Ja, 

maar het is ook mooi. 

Je zou dan kunnen  zeggen,, dan is het toch meer liefde dan vriendschap..?

Ware vriendschap is ook liefde denk ik.

Klassiek

Klassieke muziek. 

Ik heb me er weinig toe kunnen zetten om me te verdiepen in de werken van componisten. Muzikale composities die  nog steeds door een groot publiek worden beluisterd, bewonderd en beleefd. Composities die lang nadat ze zijn geschreven nog steeds tot de Grote Werken worden gerekend. Onmiskenbaar Eeuwigheidswaarde hebben.

Terwijl ik me op alle populaire stromingen stort en alle mogelijke aftakkingen daarvan, heb ik die andere muzikale boom wat terzijde laten staan. Die oude wijze maar saaie boom. Met z'n bombastische geluid, z'n appeligheid, z'n slaapverwekkendheid,  Het zal een tekortkoming mijnerzijds zijn misschien, veel klassieke muziek maakt me kriegel. 

Uiteraard zijn er uitzonderingen. Er zij klassieke werken die mij wel degelijk boeien en soms tot tranen kunnen beroeren. 

Werken van o.a. Grieg , Ravel, Mussorsky, Rachmaninof . Klassiek klinkende filmmuziek van films als bijv. 'Out of Africa', 'Dancing with Wolves' en 'La Meglio Gioventú' kan het sentiment in dikke tranen naar boven trekken. 

Op 'You Tube' heb ik nu een filmpje aangetroffen met een pianiste die ik bewoner Khatia Buniatishvili. Dat zette me ertoe om het te bekijken en te beluisteren. Ze heeft me ooit kunnen beroeren toen ze bijna in trance  'the Old Castle' van Mussorsky in een concertzaal speelde. ( Oh, die eikel in het publiek met z'n gehoest er doorheen!!!) 

Bij de YouTube video die ik hierbij plaats hoef je geen tempo-zakdoekjes te zoeken om het te beluisteren.  Misschien kun je het net als ik bewonderen. 

Maar wellicht word je er appelig van of verveeld. 

Dat maakt niet uit. Dan ga je wat anders doen

 

Geheugen

 De mooie dingen onthouden, de slechte vergeten. Hoort dat bij een ieder van ons? Het hoort bij mij. 
Blunders die ik in m'n leven gemaakt heb, die onthoud ik wel. Sommige. Die willen niet weg. Dan kan ik, wanneer iets me er aan doet herinneren , van schaamte in de grond zakken. 

Wat dat voor blunders waren? Daar ga ik het nu niet over hebben. Ik heb het veel te goed naar mijn zin. Dat wil ik graag zo houden. 

Over het algemeen echter, in grote lijnen terugkijkend op mijn leven tot dusver kan ik..... 

....Hè getver! Nou komen tóch allerlei dingen naar boven die ik dacht vergeten te zijn!  Ik had er niet meer aan gedacht. De dingen waar ik niet trots op ben. Ik had ze angstvallig weggemoffeld in een klein goed afsluitbaar hersenpannetje

Dat hoeft niet open nu!!

De mooie dingen onthoud ik, de slechte dingen verstop ik.. Zo had ik de bovenste zin moeten formuleren. Dat klopt beter. 

55 jaar geleden, andere tijden

 

Een mooi maar lastig principe

 Help, ik heb zo'n zin in een worstenbroodje.  Red me, ik wordt aangetrokken door een gekruide kippendij. Mijn God, stop me of ik grijp die gehaktbal en zet mijn tanden erin en laat het vleesnat over mijn kin druipen.

Het water loopt me bijna uit de mond wanneer ik me in winkelcentra begeef. 

Maar ik heb principes.

Principes die keer op keer op de proef gesteld worden, want ik wil het niet dat we omgaan met dieren zoals wij dat doen. Ze naar de slacht brengen zonder dat ze hebben kunnen leven. 

Ik heb te doen met varkens, met koeien, stieren. Ik vind het niet getuigen van respect hebben voor de schepping om dieren slechts als consumptiemateriaal te zien. Ik vind dat getuigen van afgestompt gedrag, domheid of wegkijken. We worden niet geconfronteerd met het vlees dat we eten. Het ligt kant en klaar gereed in de koeling en er word weinig of niet  bij stilgestaan dat het van een kadaver afkomstig is. Je krijgt een stuk kadaver op je bord. Je hebt niet gezien hoe het heeft geleefd, en hoe het tot zijn eind is gebracht. Gedood, opengesneden.

En geloof me, dat wil je ook niet zien.

Maar ik weet het.

Ik houd van vlees, en af en toe geef ik toe aan de verleiding. Dan denk ik daarbij 'wanneer iedereen dezelfde hoeveelheid vlees consumeert als ik, dan kunnen dieren op een andere, betere manier leven. '

Eieren koop ik slechts wanneer 'beter leven' er drie sterren aan heeft gegeven. Daar wil ik graag extra voor betalen. 

Vlees moet duurder. 

Vegetarisch eten staat onder de carnivoren bekend als smakeloos, maar dat komt voort uit onwetendheid.

Er zijn zulke lekkere maaltijden te maken zonder vlees.

Zonder een stuk kadaver op je bord, zonder een dierenlijk in je mond.

Dat bedenkt ik me ook in de supermarkt, en het lukt me steeds beter mezelf aan mijn principes te houden. Maar soms valt dat echt helemaal niet mee.

Lengte doet er toe

 In de groei ben ik in lengte achtergebleven. Gek genoeg had ik dat pas tegen 1980 echt in de gaten, ik was toen 21. Ik werd steeds kleiner omdat de mensen om mij heen steeds langer werden. Er was een groeispurt in Nederland gaande die mij gaandeweg meer en meer  in de schaduw zette, en me te midden van een schare publiek bij een voorstelling tegen schouders en ruggen aan deed kijken.  Ik zou een jongetje blijven. Een mannetje in een wereld van mannen. Gerritje in plaats van Ger.  

Mannen met minder postuur moeten meer hun best doen om serieus genomen te worden. Hun woeste aanvallen worden eerder gelabeld als tegenstribbelen. 

Ze hebben extra argumenten nodig om lumineuze ideeën kracht bij te zetten omdat ze in eerste instantie minder serieus genomen worden. 

Je moet  echt uit de goede hoek komen wil je er toe doen en dat de buitenwereld je opmerkt omdat er in eerste instantie over je heen gekeken wordt.  Behalve misschien door zwaarmoedigen die met gebogen hoofd het leven doorploegen op zoek naar gelijkgestemden. 

Ik heb last van mijn kleinere postuur, maar kan wel m'n toevlucht nemen tot humor. Want mensen kunnen me wel zien als een grappig mannetje.

In algemene zin worden de mannetjes die centimeters kleiner zijn dan het gemiddelde postuur ook gezien als lollig. Het zijn mensen die je makkelijker belachelijk kunt maken, voor de gek kunt houden of grappen mee uithalen. Want wie maalt er om als ze kwaad worden? Je hoeft er niet bang voor te zijn. Ze kunnen je niet neermaaien. 

Het zijn de groten die eerder de dienst uitmaken. De jaloersmakende mesomorfen!

Voor de duidelijkheid, wanneer je lang bent ben je natuurlijk niet automatisch groot! Er bestaan ook slungels. Die bespreek ik hier niet. Die vallen soms onder een andere categorie. De leptosomen

Mannen die in de groei wat achterbleven zijn aspirant slachtoffers in deze wereld . Hoe groter de man, hoe meer je moet oppassen met grapjes. Hoe sterker de man, hoe liever je hem te vriend houdt, want zo iemand kan nog wel es goed van pas komen.

Erger nog, is dat je soms meewarig wordt geobserveerd met je ondermaatste postuur. 

Ik heb het niet over de buitencategorie lilliputters hè. Want die kampen weer met andere zaken.

We kunnen er volgens mij  echt niet omheen. Wanneer je je lengte meehebt is er heel wat gewonnen. Als je daarnaast ook in de breedte wat vlees, botten pezen en spieren hebt zitten wordt het helemaal imposant. Dan heb je veel minder werk te verrichten als manager, leraar, begeleider, leidinggevende. Dan, zeggen de mensen ook 'kun je niet om iemand heen'. 

Nuance

Mensen die zich goed en stijlvol weten te kleden hebben. ook al zijn ze klein van stuk , iets meer kans om serieus opgemerkt te worden. 

Inmiddels ben ik gewend aan mijn lengte, en heb ermee leren leven en er ook vrijwel geen last meer van. Behalve bij sommige concerten dan toch. 

Wel goed dat bij verschillende openbare etablissementen de urinoirs op verschillende hoogtes hangen.  

Over hooiwagens en bidsprinkhanen

Met een aantal kennissen zaten we aan tafel te eten en te praten. Er viel me een spin op die in de hoek van de kamer zat. Het was een hooiwagen. Ik sprak hardop mijn gedachte uit 'Hoe zouden hooiwagens eigenlijk paren?' Niemand die me het kon vertellen. 

Maar het onderwerp kwam op voortplantende insecten en het schijnt bekend te zijn dat de vrouwtjesbidsprinkhanen, hun mannetje meteen na de daad verorberen.

Daarover fantaserend bedachten we of dat de mannetjes bid-sprinkhanen dit zouden weten van tevoren.. Want dan ga je wel een avontuur aan. 'Kom en Ren!' 

Veel mannetjes zouden er niet aan willen. Die zouden kiezen voor een bestaan als homofiel bij de andere mannetjessprinkhanen. 

Ik weet niet of ooit is onderzocht of het percentage homofiele bidsprinkhanen hoger ligt als bij andere insecten. 

Maar het brengt me tot googelen. AI weet er misschien meer van.

Het antwoord op mijn vraag.

Ik lees dat het aantal homofiele bidsprinkhanen eerder kleiner is dan bij andere insectengroepen. Bij ongeveer 100 insectengroepen is homoseksueel gedrag vastgesteld. 

Dus, misschien een leuk weetje om te delen op een verjaardag avond. 

En hoe hooiwagens paren? Gewoon, penis inbrengen, sperma spuiten . Niks bijzonders. Kind kan de was doen. 

Voor de echt geïnteresseerden - en wie is dat niet-  zie dit spannende filmpje over hooiwagens die hun best doen om een vrouwtje te verleiden. Het valt allemaal nog niet mee voor ze. Zeker niet als er meer kapers op de kust zijn, maar als het zover is.. "ze paren tot ze er bij neervallen" zegt de voice-over met iets afgunstigs in zijn stem

praatje

Wanneer ik ergens in een wachtkamer zit, in de rij sta of in de lift. Met mij valt altijd wel een praatje te maken. Sterker nog, ik ben vaak degene die een conversatie opstart. Ik wil laten zien dat dat kan! In het kader van onderlinge communicatie. Los van de tussenkomst van een mobiel. Ik wil laten zien dat dit nog steeds mogelijk is dat je op straat of waar dan ook elkaar niet hoeft te ontlopen. Ik groet mensen op straat vriendelijk. Ik wil ze laten zien dat we geen vreemden hoeven te zijn van elkaar maar elkaars gelijken. Daarom groet ik juist degenen waarvan ik weet dat ze bij een minderheidsgroepering horen vriendelijk. Donkere mensen bijvoorbeeld. Turken, Marokkanen

Even zozeer heb ik de neiging om mensen die ik zie  aan te spreken op een speciaal uiterlijk kenmerk. Niet negatief, vooral positief. Een afwijkende haarkleur die iemand heeft, een  apart hoofddeksel.  'Gaaf zeg!', zou ik dan willen zeggen 'Mooi!' en een enkele keer doe ik dat ook.

Ik zie ook veel mensen met tatoeages. Dan kan ik wel willen weten waarom voor die tattoo gekozen is, of wat het eigenlijk voorstelt. Gewoon nieuwsgierigheid! 

Maar soms, zoals vandaag, zag ik terwijl ik lekker in het zonnetje aan het wandelen was tegenover me een stelletje aankomen waarvan vrijwel geen enkel zichtbaar lichaamsdeel on-getatoeëerd was. Toen ze dichterbij kwamen schoot het in m'n hoofd dat ik ze vaderlijk zou aanhouden en verbijsterd uitroepen. 'Ah jongens, wat hebben jullie gedaan!!!! Jullie zitten helemaal onder de inkt!!!!!...Krijg je dat er nog af??'

Of als iemand zijn haar heeft zitten dat het lijkt of er een flinke wind heeft gestaan heb ik ook de neiging om er wat van te zeggen. 'Vervelend hè, die wind'

Ik kan dus ook een flauw pestkopje zijn. Op z'n minst in gedachten. Want ik zeg het niet echt. 

Afzien

 Op TV zag ik ooit een serie  waarin mensen zich vrijwillig opgaven voor een zware commandotraining. Ze kregen onmenselijk zware opdrachten te doen. De motivatie van de deelnemers was verschillend maar kwam er wel vaak op neer dat ze zich voor zichzelf wilden bewijzen. Zichzelf overwinnen zo je wilt. De grenzen onder ogen zien en merken dat die grenzen nog verder uitgerekt kunnen worden. Een mens kan meer dan dat hij vermoed. 

Loodzware opdrachten waarin bijvoorbeeld kilo's stenen op de rug door een stromende rivier meegetorst moeten worden, uren lang, terwijl je niet weet wanneer het stopt en je moet doorgaan. Je wordt fysiek en mentaal tot het aller-alleruiterste op de proef gesteld. Mensen vallen neer, zijn overgeleverd, hebben zelf geen inbreng, hebben veel pijn, zijn oververmoeid , kúnnen niet meer, zijn bang, gaan kapot, huilen soms, moeten afhaken en naar huis.

We zien ze afzien. Dagen achtereen

Hoe kijken de deelnemers later terug op deze fysieke en mentale marteling, als alles achter de rug is? 

Vrijwel zonder uitzondering als  een Geweldige Tijd!! Zeer blij met de opgedane ultieme ervaring!! Het was vormend geweest. Ze hebben werkelijk gevoeld dat ze bestonden!!  

Afzien als middel tot karaktervorming. Zou dat voor ons allemaal dan niet gelden? 

Op verschillende lagere niveaus zien we dat mensen zichzelf uitdagen. In de sportschool fysieke trainingen, lange afstandslopen. triathlon, noem maar op. je kunt het zo gek soms nog niet verzinnen!  Topsporters! 

Een significant verschil met de deelnemers van 'Kamp Koningsbrugge' want zo heette het programma waar ik het net over had - en er zijn meerdere varianten van het format- is dat de deelnemers hebben te gehoorzamen aan de bevelen die ze over zich uitgestrooid krijgen, en gewoon hebben uit te voeren wat wordt geëist zonder vragen te stellen. Je voert uit wat van je wordt verlangt. Zonder dat je weet hoe lang het gaat duren.

Wat dat betreft heb ik in mijn leven niet afgezien. Mijn haren gaan overeind staan als ik bevelen zou moeten opvolgen. Alles wat recalcitrant in mij is - mijn hele wezen- zou in het geweer komen. 

Ik zou geen goeie zijn voor in het leger waarschijnlijk. Tenzij de opdracht vriendelijk gevraagd wordt en ik me in het doel van de opdracht vinden kan. In gemakkelijk zittende kleding zonder al te veel ballast graag.

Van werkelijk 'Afzien' is in mijn leven nauwelijks sprake geweest. Los van bezorgd zijn, verdriet hebben, zou ik dan  als 'wapenfeiten'  moeten noemen: 

- bij regelmaat - jaren geleden weliswaar- heb ik op lastig en zwaar

 begaanbaar terrein met een rugzak van 11 kilo kilometers en kilometers

 gelopen, de nacht in een dunne slaapzak doorbrengend op  harde ondergrond

 op een stuk land bij zee. Soms  gewekt door insecten. Of regen. Dan betekende

 dat in de nacht verkassen. 

- Hevige kiespijn heeft me ooit over de vloer doen kruipen

- Nierstenen gaven niet te harden pijn

- Pijn bij het verwijderen van aangekoekt verband dat te lang over een 

  verbrand been had gezeten

-Op tochten in de bergen in struikgewas of in een vulkanisch landschap ben ik

  vast  komen te zitten, niet meer wetend welke kant ik op moest. Woest

  schreeuwend  ben ik verder gegaan.  

- In temperaturen moeten slapen van min tien graden Celsius in een ruimte            waar houtvuurrook hing dat er voor zorgde dat je ogen waanzinnig prikten.

   Buiten in de vrieskou kon je je behoefte doen. Lang geleden. In de Himalaya 

- Mentaal dat ik in een arbeidsconflict zat en ik me daardoor niet wilde laten

  afpoeieren en me ziek melden. Dat betekende veel interne spanning en deed

   me me maandenlang kotsend onderweg naar mijn werk begeven

Heeft het me gevormd? 

Ja!! Ik ben misschien geneigd te bagatelliseren als mensen klagen. Afzien is misschien zo gek nog niet. 

mijmeringen op 28 juni

 Bijna het einde van de maand. We hebben een hittegolf achter de rug.  De wereldkampioenschappen voetbal zijn begonnen. In de wereld is het onrustig als je  de media volgt. In mijn eigen omgeving veranderd er niet bijster veel. We hebben onze ditjes en datjes. Met of zonder sociale contacten. Binnen of buiten. Hobbeldehobbel flierefluitemans. Je kent het wel. In ontspannen of licht bezwaard gemoed. Enkele keren in de wolken, dan weer op straat.

De dingen die gebeuren moeten gebeuren,  of niet.  Me ergens druk over maken zet me niet snel aan tot actie . Maar niets laat me werkelijk onverschillig. Er is veel dat intern knaagt  Wat me kan doen sombermansen. Een mens die zijn geloof aan het verliezen is. Ik wil het niet zijn maar ik hoor mezelf vaker vooral zuchten. Ik begrijp de mensen steeds minder.  

Dat ik ook de hemel kan raken is geluk. Wie weet raak ik de hemel te vaak zonder er veel moeite voor te doen. Daar word je misschien wel lui van. Zeker als je vanaf de bank of het bed de hemel kunt beroeren. 

Er staan op mij een aantal op zich leuke activiteiten te wachten de komende tijd.

Dieper in Dieppe

*

Laatste dag Normandië voor wat betreft deze vakantie. Ik zal er wie weet nog eens terugkomen. 

Vandaag was ik wederom in het bekende Dieppe. Tijdens mijn eerste bezoek had ik het kasteel - een trekpleister toch van het stadje- links had laten liggen. Nu had ik me voorgenomen dit historisch monument wat dichterbij te gaan bekijken. Het is ooit gebpuwd, zo las ik, om de stad te beschermen voor een mogelijke aanval vanuit zee.

Niets nieuws. Veel kastelen posteren zich als onneembare vestingen, hoog op een heuvel gelegen, zodat je de vijand als snel in de smiezen krijgt. Mensen in het kasteel wilden zich veilig voelen. Elk kasteel had wel een verdedigende functie. Niet altijd voor de bescherming van de stad, dan toch In ieder geval voor het eigen behoud, met dubbele en metersdikke  ommuring, slotgrachten, ophaalbruggen, wachttorens met kantelen. kanonnen. Noem maar op. Ze hadden het er maar druk mee, met die verdediging en al die veronderstelde kapers op de kust.

Tegenwoordig herbergt het kasteel een kunstmuseum. Ik wandelde erheen. 

Ik toog langs de terrasjes aan de haven. Ik had begrepen dat vandaag de stad in de ban van muziek zou zijn, met overal optredens, maar kennelijk was ik voor de uitvoeringen . Wel zag ik muzikanten met gitaren hun instrumenten stemmen en waren er mensen bezig de laatste hand te leggen aan een podium.

Wat ik nog wel aan live muziek meekreeg was van een jong meisje die met een gitaar en een schriel stemmetje een liedje van Cat Stevens ten gehore bracht. Ik ving de zin op  "look at me, I am old, but I'm happy" Ach meisje toch.

Langs de havens bij al die eetgelegenheden om  de terrastafels smulpapen, opmerkelijk veel, en op de tafels omgeven door glazenstonden prominent vaak de grote zwarte pannen gevuld met mosselen. Het lijkt het mosselparadijs. Dat wil zeggen, niet voor de mosselen zelf dan. Misschien waren ze in de aanbieding, zoveel pannen op zoveel tafels.

Wat de pizza is voor Napels, is de mossel voor Dieppe, dacht ik nog. Later las ik dat in een ander seizoen Dieppe in de ban is van haring! Net als in Scheveningen vlaggetjesdag.  

Langs de boulevard werd geflaneerd en gewandeld.   Van de meeste mannen kan ik niet zeggen dat ze flaneren. Flaneren verondersteld het zien en gezien worden. Met  Gucci schoenen  , Ralph Lauren polo, Calvin Klein jeans en zo meer. De dames kunnen er nog wel eens flatteus bijlopen. Maar de mannen, het zal ze geloof ik een worst wezen!  Die hebben het allang opgegeven met hun dikke pens en kalig hoofd. Het enige dat ze nog kunnen doen is hun buik fier naar voren steken.  Met de borst naar voren...dat wil niet meer zo lukken, die is naar beneden gezakt. Daar blijft ook geen culotte meer op hangen. Het gedragen T shirt en  korte broek zijn hoogstwaarschijnlijk ergens in de aanbieding gekocht bij d'n Aldi Dondert niet of het bij elkaar past. 

Het zijn de mensen die me op de boulevard nog wel eens vriendelijk toeknikken en 'bonjour' zeggen. 

Soortgenoten onder elkaar. 

Vrienden.

Ik schetste een cliché beeld. In werkelijkheid waren er wel degelijk smaakvol gelede mannen op de boulevard te spotten. Jongere mannen. 

Het Kasteel was goed voor een paar fotootjes. Het gaat om het imposante bouwwerk want ik ben niet iemand die sterk de behoefte voelt om me te verdiepen in de geschiedenis van het kasteel. Wie er gewoond heeft, wie er heerste en wanneer? Welnee! Dat interesseert me eigenlijk niet en mocht dit door een gids aan mij worden vertelt, mijn hersenscellen halen hun schouders op en gooien de info op de lopende band naar de schredder.  Tenzij mijn interesse door de info wel gewekt is!!!  Dan blijft het er nog een paar dagen hangen voordat het de schredder ingaat . 

Nou, in ieder geval wel even het kasteel aangedaan en op eeuwenoude kinderkoppen gelopen. Het is toch mooi om je te bedenken hoe het er aan toe ging ten tijde van de bouw. En dat ik daar nu met een korte broek en een mobieltje rondloop.  

*

In liep de kerk van Saint Rémy binnen, een grote desolate kerk, de deuren naar buiten stonden open. Bij een van de deuren klonk gebral van aan lager wal geraakten die met elkaar vertier vonden in het leggen van een kaartspel. Hun stemmen klonken door in de Saint-Rémy. 

Ook deze kerk is behoorlijk aan restauratie toe. Ondanks  recentelijk nog uitgevoerde renovaties kreeg ik het gevoel bijna in een ruïne rond te lopen.  De glas in loodramen waren wel helder van kleur  en een gedeelte van de kerk was in tact.  Fascinerend.

Weer buiten  hervond ik mijn terrasje , zette me er neer en genoot van de sfeer.

*

Daarna weer de auto opzoeken. Ik wilde vanavond wanneer het eb was nog naar het strand met blote voeten door het water lopen, en een fotootje maken.

Daarna was er in het kader van het wereldkampioenschap voetbal een wedstrijd waar ik van gesmuld heb. Uruguay- KaapVerdië, en ik was voor KaapVerdië ( zoals ik vaak voor de underdog ben!) Wat een wedstrijd! 

Saint-Valéry

 Mijn conditiebewaker en stok achter de deur, mijn stappenteller  kan - ook al verzet ik vandaag geen poot -  tevreden zijn! Ik heb mijn gestelde limiet qua stappen ruimschoots overtroffen!!

Ik zeg 'stappenteller'. Dat is het ook, maar de appvariant die ik daarvan heb heet 'Pedometer'...

Dat vind ik een woord dat suggereert dat je je met hele andere stappen bezighoudt ..i

Ik zeg maar gewoon stappenteller

*

Uitslapen kan ik toch ook blijkbaar. Het was al na negenen  toen ik echt wakker was. Terwijl ik het de avond daarvoor niet laat had gemaakt.

Ik bleef nog wat liggen schrijven en appen. Ik had het plan opgevat om naar St Valéry s Somme te gaan vandaag- dat is goed aan te rijden binnen een uur en het is een mooi plaatsje. Ik ken het wel. Ik was er eerder . Voor ik weg ging nog een restje stokbrood van gisteren met beleg naar binnen gepropt. Bijna of ik haast had. Maar dat had ik niet. Immers de tijd aan mezelf. Lekker! Fijn ochtendje!  Ik wist eigenlijk niet of ik echt wel weg wilde, want ik voelde me goed.

De rit naar Valéry was onder het genot van een aantal lang niet gehoorde jazzrocknummers. 'Hazard Profile Pt 1' van de  Soft Machine weergaloos op de D 925!

En dan was er een min-uurtje. Elke vakantie kent ze. De uurtjes dat het tegen zit, dat de stemming overhoop gegooid wordt, en je alle zeilen moet bijzetten om je relativeringsvermogen naar boven te halen. 

Dat begon met het zoeken naar een parkeerplaats in St Valéry. Hortend rondcirkelend op zoek. Rijden, terugrijden, nog een keer, weer terug, en dan een plekje denken te vinden en gaan betalen bij een parkeerautomaat die ontwikkeld lijkt te zijn door iemand  met lichtelijk sadistische trekjes. Een automaat waar je een kleine 10 minuten voor moet uittrekken om al je gegevens goed in te voeren en dan, wanneer alles oké is, en wilt betalen laat weten via een bijna onleesbaar en vettig display dat je betaalkaart niet geaccepteerd wordt. Wilt U een bon?

Gelukkig ben ik ook in het bezit van een creditcard.!  Maar nee, hetzelfde laken een pak! Kaart niet geaccepteerd!. Dank U voor Uw bezoek.

Ik kreeg helemaal geen zin meer in het bezoek. Ik reed weg naar een andere plek om te parkeren. Die vond ik. Het was er wel vol, maar ik kon nog net op een smal plekje achteruit inparkeren. De chauffeur van de auto waarnaast ik terecht kwam had iets te melden. 

Ik stapte uit. Smal was het wel. Ik kon maar net uit de auto. De man sprak me in het Nederlands aan. Hij zei dat ik hem blokkeerde. 

Blokkeerde? Hij kon toch gewoon wegrijden? Nee, ik had hem geblokkeerd! Ik zag dat mijn auto nou niet meteen het toonbeeld was van keurig ingeparkeerd staan. Ik stond schuin. Dat kon beter.

De man bleef maar doorgaan over dat geblokkeerd zijn. Uiteindelijk wees hij ook op een deukje in zijn auto, linksvoor. Ik zou hem geraakt hebben bij het inparkeren.. 'Blokkeren' betekende klaarblijkelijk 'aangereden'! Ik was ervan overtuigd dat dit niet het geval was, en zei dat ook. Zijn vrouw kwam erbij om te vertellen dat ik mijn rijbewijs opnieuw moest halen...wat was dat nu opeens? Ik heb ook een signaalfunctie als ik ergens bijna tegenop zit met de Toyota. Bij het inparkeren had ik niets gehoord, gevoeld of bemerkt. Man en vrouw waren boos en ik ben weer weggereden. De man maakte nog foto's . Ook van mijn kenteken waarschijnlijk.

Mijn plezier was verdwenen door dit voorval en genieten in St Valéry zat er niet meer in. Ik ben, toen ik een gratis parkeerplaats had gevonden nog wel even een kijkje in de plaats gaan nemen, maar het toeristische vertier  aldaar irriteerde me en na een klein uur besloot ik te vertrekken.

Op weg naar de auto liep ik een oud klein kerkje binnen waar een kunstexpositie werd gehouden. Geen adembenemende zaken werden er geëxposeerd - tenminste voor mij niet- maar een en ander spreidde wel een creativiteit ten toon die mijn aandacht opeiste en toen ik later weer verder wandelde merkte ik op dat de lucht in mijn hoofd was opgeklaard! Hoe mooi is dat! Zo kan het werken als je gedachten opeens op andere dingen gericht zijn.

Het was lekker weer terug in m'n huissie te zijn, shoarma te maken en een leuke voetbalwedstrijd te zien. 

Daarna was het bijna  gedaan met de dag, waarvan het einde er -vanaf mijn klif gezien-  fascinerend uitzag.

Dagje Dieppe

Gedurende de dagen hier pleeg ik nauwelijks conversaties. Een enkele vraag of opmerking, dan wel tegen een Fransoos, dan wel tegen mezelf. Daar blijft het bij. Ik vind dat helemaal oké. Ik kan van de rust en de stilte houden. Van nature ben ik toch niet zo'n kletsmajoor. ( Ook al weer zo'n woord dat ik aan jongeren dreig te moeten uitleggen, zoals zij hun nieuwe woorden -vaak verkorte anglicismen-  aan mij moeten uitleggen). 

Als ik geluid wil zet ik muziek aan. 

Soms zing ik.

Ik heb in het huisje waar ik vertoef niet de beschikking over handdoeken. Die zaten niet bij de prijs - die toch niet laag was- inbegrepen. Ik heb het wel eerder meegemaakt maar doorgaans kun je ervan uitgaan dat de verhuurder van je onderkomen wel een setje handdoeken heeft klaargelegd. Vaak is er ook douchegel en shampoo. Hier niet. 

Ik heb een klein dun afdroogdoekje bij me. Vandaag zal ik in Dieppe nog wel wat kopen. Ik kan het ook tegen een meerprijs door de verhuurder handdoeken laten brengen, maar nee. 

Het is nog ochtend. De rotswanden aan zee  zie ik vanuit het slaapkamerraam oplichten in de eerste zonnestralen. 

*

Ik schrik een beetje van Dieppe, wanneer ik er rondkuier. Het komt  me niet over dat deze gemeente in Seine- Maritime zwemt in het geld. En als ze dat wel doen dan wordt het niet besteedt aan het onderhoud van wegen en gebouwen. Het oogt hier en daar wat armoedig. 

Ik nader de St Jaques Kerk die boven de huisjes uitsteekt en wellicht het centrum markeert. Ik weet het niet, ik loop maar wat, ik zwerf. De kerk is is zo'n dertienhonderd jaar geleden gebouwd oorspronkelijk  als podium voor de pelgrims op weg naar Santiago de la Compostella. Het gebouw is in de 100-jarige oorlog zwaar beschadigd geweest, en heropgericht. Maar nu is het ( wederom) dusdanig aan onderhoud toe dat ik me afvraag of dat er nog ooit van zal kunnen komen. De monument lijkt af te brokkelen.  Binnen was het sfeervol omdat de voorbije eeuwen er nog steeds in huizen,  tot de 20e eeuw, met een standbeeld van de Poolse Paus  (Paulus IV) maar er hangt ook een net om kleine loslatende steentjes en gruis op te vangen.  

Het verval is wat bijblijft als ik de kerk verlaat.

Binnen bidden de engelen voor behoud.

Ook het wegdek toont veel scheuren en barsten en de huizen ogen niet fris en pittoresk. 

Ik wandel door een lange winkelstraat met bekende namen en zie bij een tweede kerk een alleraardigst terrasje waar ik besluit te zitten en stil te genieten en te kijken naar de mensen en de cafeetjes.  Ik bestel er een Paix Dieu, een heerlijk abdijbier.  

Ik kuier verder door de stad en langs de kust. Niet bijzonder indrukwekkend, maar ook niet saai. Ik bezocht veel kustplaatsen en heb veel vergelijkingsmateriaal. Ik krijg oprechte trek en besluit langs de boulevard op een terras achter glas een moules marinière te bestellen. Een  Chardannay er bij. Ik krijg er geen spijt van. De bediening is er een met een glimlach en de mosselen gaan er in als...lekkere mosselen!! Op nog geen 70 cm van mij vandaan staat een meeuw geduldig te bedelen.  Hij blijft geduldig wachten. Wat zijn deze vogels groot van dichtbij. 

Meeuwen. Ze karakteriseren mede het kustgevoel van Normandië. Je kunt niet om ze heen. Je hoort hun gelach, hun gemor en geschreeuw overal langs de kust . Ook deze meeuw opent een enkele keer zijn snavel en stiet luid zijn meeuwenklanken uit. 

Ja meeuw, ik heb je gezien. Je krijgt niets van me.  ik ga je niet leren bedelen. 

Langs de havens wandel ik terug naar mijn geparkeerde auto

Zondag ga ik terug naar Dieppe. Dan schijnt er in het stadje wat te doen te zijn met muziek.