Afdruipen

Het was een macho niet overkomen. Die had lekker onbekommerd op een terrasje in de zon naar voorbijlopend  volk zitten kijken. Hij had zich misschien net als ik verbaasd over de diversiteit ervan. De Dame (?) in de Nikab naast de Westerse die haar benen niet onder stoelen of banken, en zeker niet in een nikab stak. 

Hij had misschien net als ik een lekker flesje koude tonic besteld.

Maar daar begon het verschil.

Het flesje werd op tafel gezet een jongen die voor ober speelde. Glas erbij, keurig! Maar toen ik het flesje wilde openen bleek het dopje ervan niet echt mee te willen werken. Het zat behoorlijk vast blijkbaar, en er moest enige kracht gezet worden teneinde het koude vocht in te schenken en door mijn dorstige keelgat te laten glijden.

De dop weigerde dienst. Er zat geen beweging in. Meer kracht was blijkbaar nodig om het flesje te openen. Een oplettende omstander had misschien geamuseerd staan kijken naar het geworstel van die meneer aan dat tafeltje met zijn flesje. 

Potverdomme!!!

Het lukt niet,

Hoe is het mogelijk!! Het was me deze vakantie al een keer eerder overkomen trouwens. Misschien is het wel iets om me zorgen over te maken. Ik heb minder kracht in de handen blijkbaar. 

Ik wenkte de jongen die het flesje helaas  in een handomdraai open had. Ik had ergens liever gezien dat hij er ook heel veel meer moeite voor had moeten doen. 

Maar dat was nog niet alles. 

Terwijl ik langzaam n het reine kwam met mezelf over mijn falen aangaande het flesje, en ik weer openstond voor genieten naderde een gezelschap van zo'n man of 12 het terras. Ze overwogen om er te gaan eten. Dit werd ogenblikkelijk opgemerkt en opgepakt door bedienend personeel die als wilden te keer gingen om de groep tot hun clientèle in te palmen. Ze lieten er geen gras over groeien! Er werd in aller ijl ruimte gecreëerd , want het gezelschap wilde bij elkaar zitten en de stoelen en tafels werden voor dit doel haastig bij elkaar gescharreld. Deze kans om geld binnen te harken wilden ze niet voorbij laten gaan. Hopla, nog een stoel erbij, en terwijl ik een slok van mijn tonic nam was ook opeens mijn tafeltje verdwenen in de overspannen haast waarmee te werk werd gedaan. 

Wat krijgen we nou!?

Zat ik daar opeens in de openlucht op een stoeltje.

Nog geen minuut later vroegen ze wat dwingend om mijn stoel. 

Ik ben opgestaan en heb een bediende laten weten dat ik het geen stijl vond. en dat ik hier nooit meer heen zou gaan ( hè hè) , maar de dollartekens stonden al in de ogen en ik kon als een loser afdruipen.

En ik denk dat een echte macho dit niet was overkomen. 

Maar ik had ook geen zin om stuurs op mijn stoel te blijven zitten. Zonder tafeltje. 

Marokko, laatste dagen en terugblik

En zo zijn we bezig met het laatste weekje Marokko. Dat wil zeggen, het laatste weekje in 2026.. Ik sluit niet uit dat er volgend jaar weer een kleine periode zal zijn dat ik het land bezoek. Want dit landschap boeit me en maakt me  nieuwsgierig naar meer. 

Het is voor mij gebleken een ideaal land te zijn voor een 'roadtrip'.  De lange wegen die tot in de oneindigheid door het Atlasgebergte kronkelen, en waar je verdomd weinig andere auto's tegenkomt geven me achter het stuur van de auto gezeten een goed gevoel. Het ruige gebergte met z'n hoogtes en dalen bieden uitzichten op onwerkelijke landschappen zoals in epische films als 'Games of Thrones' of 'In de ban van de ring' te zien zijn. Ik mocht in zo'n decor rijden. 

Zo nu en dan wenste ik in een '4-wheeldrive' te rijden, wanneer de weg bestond uit een hobbelige ondergrond van aarde en stenen, maar het had ook wel wat om daar noodgedwongen zeer langzaam overheen te manoeuvreren met de kleine Honda.

Wat doet muziek ook veel bij zo'n tocht! Hoe relaxed of spannend wil je de tocht maken? Je past je muziek aan en de beleving van je tocht wordt gestuurd door ritme en sfeer van muziek. 

Soms is het wenselijk te rijden zonder andere klanken, de motor uit te zetten, uit te stappen en in verwondering en fascinatie te kijken naar die lege onherbergzame wereld. Zon op je huid, een lichte bries langs je wang. Stilte, of toch soms nog ergens een vogel.

Dan was er de nieuwe ervaring met het soort steden als Fez, Mèknes, Tafraout, en meer. Steden met medina's.  Lang heb ik gedacht dat Medina ook een stad was in Marokko, maar het zijn de oude binnensteden die zo genoemd worden en zich kenmerken door hun smalle steegjes en straatjes. Die een beroep doen op je oriëntatie wanneer je er eenmaal in begonnen bent rond te dwalen. Ik kan van mezelf zeggen dat ik niet helemaal kan vertrouwen op mijn oriëntatie-vermogen, om de simpele reden deze vaak aangeboren vaardigheid totaal niet aanwezig lijkt.

Waar zouden we zijn zonder Google-maps en internet? Dan zouden we gewoon met een grote stadsplattegrond rond moeten lopen of het aan mensen vragen die er wonen. Er zijn genoeg mensen die bij het zien van een onzekere westerse blik hun diensten aanbieden om de weg te wijzen, maar de betrouwbaarheid daarvan is beslist niet te garanderen. Je beland eerder in een tapijtshop van iemand z'n moeder, of in de keramiekhandel van iemand z'n oom.

Katten, de steden zijn bevolkt door mensen en katten. Er zijn weinig steegjes in de medina waar je er geen kunt ontdekken. Honderden komen we er tegen als we langs de uitbaters lopen op weg naar bijvoorbeeld een terrasje. 

Soms onverzorgde exemplaren maar over het algemeen zitten ze goed in hun vacht. Ze worden ook wel geholpen/ gevoerd door bewoners, immers de katten zorgen ervoor dat er geen muizen-of rattenplaag kan ontstaan. 

Nieuwe dingen allemaal

Het was alleen al daarom een reis die de moete waard was voor mij.  Wat is dat nou, dat Marokko, waar zovelen van zijn inwoners toch liever hun heil zoeken in het buitenland?

Ik heb armoede gezien, mensen die in erbarmelijke situaties hun bestaan uitzitten, zonder uitzicht. Wanneer je daar geboren wordt, is er maar één weg, dat is de uitweg uit dat alles, op zoek naar een beter bestaan.

Het is niet allemaal even mooi. Er is een afvalprobleem in Marokko. De verwerking van veel plastic troep is nog niet op gang gekomen en biedt sommige gebieden een triest  rommelig onverzorgd en verpeste aanblik. Ik vermoed dat dit binnenkort door de Marokkaanse regering aangepakt zal gaan worden omdat, zo ik al eerder schreef Marokko zich goed wil presenteren nu het wereldkampioenschap voetbal voor de deur staat.

De cultuur, de hijab, de nikab  die door veel vrouwen nog gedragen wordt. Is dat puur een teken van onderdrukking? Je kunt het nuanceren, maar duidelijk is wel dat de positie van de vrouwen onderdoet voor de positie van mannen. (  understatement) Wat er achter de voordeur gebeurt, dat weten we niet. Maar dat geldt evenzogoed voor Nederland waar eveneens vrouwenmishandeling plaatsvind. Laten we eerst naar onszelf kijken.

De architectuur, de kunst, de omgangsvormen, de geuren, het vakmanschap van handarbeiders, het eten, de Tajines. 

Marokko heeft me veel laten zien en ervaren

Dankbaar dat ik het mee heb mogen maken.

Nu morgen naar Marrakesh, en dat zal dan de laatste stad zijn die we bezoeken voor we weer huiswaarts gaan.

 

Over afvallen

Je ziet het er volgens mij niet o-gen-blikkelijk vanaf maar ik heb een buikje. Een buikje zoals de meeste mannen van mijn leeftijd, maar laat dat geen excuus zijn. 

Een excuus? Wat zeg ik nu!? Raar.

Waarom een excuus maken? Voor wie zou ik een excuus moeten maken? 

Ik hoef toch niet bij mensen op bezoek te komen en me te excuseren voor mijn buikje?

'Hé hallo, hoe is het? Ik heb wèl een buikje bij me. Is het goed als die ook mee komt?'

Zover is het gelukkig nog niet. Dat je bijvoorbeeld ergens je entree maakt in een kamer met mensen die gezellig roezemoezen en dat dat geroezemoes dan opeens wat stilvalt en je schuinse blikken op je gericht ziet, en je ze bijna hoort fluisteren.....'Daar is ie...die met dat buikje waarover ik het laatst had......erg hè!??' 

Waarom over het buikje schrijven? 

Nou, als ik voor de spiegel sta zonder wat aan en ik kijk er in, dan begrijp ik heel goed dat mijn vrouw me soms 'compact-man' noemt. 

Een gedrongen ventje. 

Het lukt me wel om er een olijk hoofdje boven te trekken. Het is een klein hoofdje maar ik kan er wel mensen mee laten lachen als ik er grimassen mee maak.

Het is leuk als je mensen kunt laten lachen. Ik doe dat graag. Mensen laten (glim)lachen. 

En wat het uiterlijk betreft, Ik weet wat m'n instelling moet zijn:

'Tevreden zijn met wat je bent! En dat vervolgens uitstralen!' Dat is in veel gevallen het geheim van echte schoonheid denk ik.

Ben je niet tevreden met jezelf en lukt het niet om dat te veranderen ? Blijf je je zorgen maken over hoe anderen je uiterlijk beoordelen, dan is het een pré om 'smaak' te hebben. Dan kun je je  naar die smaak kleden en opmaken. Maskeren noemen ze dat. Mensen zijn er goed in. 

Fijn dus als je smaak hebt. Ik zelf werk er aan, en leer langzaam aan meer oog te krijgen voor bijvoorbeeld goede kledingcombinaties.

Kleren maken de man, zegt men, en daar zit wat in. 

Maar je gedrag is natuurlijk ook een ding. Belangrijker nog! want een hork in een driedelig pak blijft een hork, kleding helpt daar niet heel veel aan

Je zorgen maken over je uiterlijk is een luxe. Denk aan al die mensen bij wie je samen dit wereldbolletje deelt. 

Een gedeelte is blij dat ze überhouBt kleren hebben om aan te doen. Er zijn mensen die druk in de weer zijn om te zorgen dat er 's avonds weer wat te eten is.

Bedenk ook dat gezondheid nummer 1 is. 

#Stichtelijke praatjes en open deuren

Goed, ik heb een buikje, ik vind mezelf er vast beter uitzien zonder buikje. Mijn vrouw vindt dat ook. Ik ga es kijken of het me nu lukt om  slanker te worden, maar ik weiger me ongelukkig te voelen als dat niet meteen lukt!  Eerlijk gezegd leek me een verblijf in Marokko een prima gelegenheid om wat gewicht kwijt te raken en daarmee mijn BMI tevreden te stellen. Met het eenzijdig eten in dit land en het lastig verkrijgen van een pilske moest dat toch kunnen. Struinend het land ontdekken in een temperatuur van tegen de 30 graden  zou met zweet ( vochtverlies) gepaard gaan en alles bij elkaar genomen zou de weegschaal bij thuiskomst toch vrolijke cijfertjes moeten kunnen laten zien.

Het eten is hier echter wel prima te makken...Er wordt ons hier vaker 's morgens een ontbijt voorgeschoteld dat we bij lange na niet op kunnen. 

Met de lunch en het diner zit het ook wel snor. Dus wat dat betreft schiet het niet op. Intern heb ik dat bourgondische hè. Daar doe je niks aan behalve ervan genieten . Dat zijn genen.

Zo zie je maar, er valt veel te raaskallen over afvallen.  Dieetgoeroes verdienen er een dikke boterham mee (!) 

Maar wat blijft: 'Tevreden zijn met hoe je bent en dat uitstralen'

Bij Tinghir

Een haan heeft zich al meermaals laten horen

Omgeven door omhoog gestuwd 

roze-achtig gegroefd en gehavend maar

majestueus vorsend steen sta ik.

Langzaam lost grijze waterdamp op.

Bergwanden laten hun pieken zien

in ochtendlicht

Daar beneden een stadje met

zandkastelen

Groen gebladerte, palmen.

Vogelgekwetter

De rivier ruist

De wind aait

Mensenstemmen

Dof gehak klinkt

Daar! Blauw!!

De hemel

Elles en Barry

Hoe kom ik nou aan Elles Berger en Barry Hughes? 

Namen die niemand  wat zegt natuurlijk. Namen waar je buiten de bejaardensoos niet mee hoeft aan te komen.

Ze zaten in mijn hoofd, die twee vanmorgen.

Ze waren getrouwd, pasten op het oog van geen kanten bij elkaar, maar ze bleven tot het eind toe getrouwd. 

Elles Berger was omroepster voor de VARA. Ze kondigde programma's aan . Daar ken ik haar van. Voor mij had ze iets erudiets.

Barry Hughes was voetbaltrainer. Hij was een geinponem en bracht met zijn kale kop o.a.de carnavalskraker op de markt: 'k Heb op mijn kop een kamerbreed tapijt' .

Daar ken ik ze van, maar hoe ze de afgelopen nacht het kronkelige pad van mijn hoofd hebben gevonden? 

Wanneer ik ze google zie ik dat ze beiden niet meer in leven zijn. Er is wel een heleboel meer te vertellen over ze. Natuurlijk. Twee levens. Mensen waren meer als wat ze voor de kost deden, de rol die ze speelden.

Maar goed. 

Wat moet ik er mee...geen flauw idee.

Ze even noemen in een stukje

Over 4 jaar...

Ze zijn in de race voor de finale van het WK voetbal van 2030, Marokko!!!

Samen met Spanje en Portugal is het land aangewezen om de Spelen der Spelen te organiseren!! Waar de finale uiteindelijk gespeeld gaat worden is nog niet beslist.

Er wordt gehoopt en wellicht gebeden dat dit in Casablanca zal plaatsvinden.

Te hopen voor de mensen hier dat Allah dan zo akhbar is dat ie dat voor elkaar weet te boksen!

Allah hoeft het niet alleen te doen. Als je de verhalen mag geloven is de Marokkaanse overheid ook flink bezig de mouwen  op te stropen. Het land wil zich profileren als uitermate geschikt gastland en wil zich daarom uiteraard van zijn beste kant laten zien. 

Er moet wel wat gebeuren om het land wat aan te harken denk ik zo. Alleen al de hoeveelheden afval langs de kant van de weg. Niet echt bevorderlijk voor het reclameplaatje dat het land aan de wereld wil laten zien. Afvalscheiding is misschien daarom iets waar ze mee kunnen beginnen.

Wat ik zie en weet is dat het wegennet,  de infrastructuur  verbetert wordt, 

Wat ik hoor is dat buitenlanders die zich met een gehuurde auto door het land begeven niet meteen bang hoeven te zijn voor een bekeuring bij een verkeersovertreding. Dit was voorheen wel zo. Buitenlanders waren rijk zat en waarom zou je die niet pakken voor een beetje meer geld in het laatje!? 

Nu worden de buitenlanders meer met rust gelaten. Dat is beter voor het image. En image, daar draait het om.

Het is beter voor mij ook. Want het is hier praktisch onmogelijk  om je bijvoorbeeld aan de maximum snelheid te houden. Er is soms geen logica te vinden in de snelle afwisseling van de borden langs de kant van de weg. Het is of ze die borden lukraak ergens hebben geplaatst.. Soms nog geen 300 meter uit elkaar. 20, 40, 80, 60, 40 , 20. De borden volgen elkaar in rap tempo op. 80 mag je rijden op een traject met onoverzichtelijke haarspeldbochten! Op lange overzichtelijke rechte stukken weg soms 40.

1 keer ben ik aangehouden ( tot dusver) bij een controlepost langs de kant van de weg. Ik was er langzaam voorbijgereden omdat de geüniformeerde beambten zich  niet leken bezig te houden met mijn Honda. Maar onmiddellijk werd er toch gefloten en gebaard dat ik langs de weg moest stilstaan. 

Ik moest mijn rijbewijs tonen en beantwoorden waarom ik niet gestopt was. Ik vertelde dat ik pas in Marokko was, het niet had begrepen enz. 

De beambte leek toch voet bij stuk te houden en liep met mijn rijbewijs naar een hokje en kwam terug met het papier, mijn bekeuring van 400 dirham dat ik moest betalen en ik moest invullen en ondertekenen. Ik heb toen nogmaals, zij het met wat meer emotie uitgelegd dat ik het ècht niet had begrepen, ik was nu pas op vakantie en nu dit... voortaan bla bla . En... met succes!!!! Ik mocht voor deze keer door!  De les was wel geleerd. Bij elke volgende controlepost wachtte ik tot ik een teken kreeg dat ik verder mocht, door op de Noord-Afrikaanse wegen.

Marokkanen worden nu zèlf vaker bekeurd want geld in het laatje moet er blijven komen! 

Ook wordt strenger ingegrepen en gestraft bij ruzies op straat bijvoorbeeld. Ik weet niet of er veel openbare ruzies zijn. Wijzelf zijn er wel van één  getuige geweest. We zagen vanachter ons glaasje op een terrasje twee luid kijvende vrouwen die daarmee maar door gingen; elkaar telkens opnieuw opzochten en elkaar bijna te lijf gingen. Dat was waarschijnlijk ook gebeurd als niet een van de vrouwen door een man uit de situatie werd gehaald. Nu bleef de schade beperkt tot gebroken terrasmeubilair dat de vrouwen in hun woede tegen de grond kapot hadden gesmeten. 

Alles wat het land in aanzien schaadt dient te worden aangepakt. Loslopende straathonden worden opgepakt en volgens verhalen vaak doodgeschoten.

Alles voor het goede doel(punt)

Er is in de steden ook veel in het verkeer te verbeteren denk ik, en hoe zal dat gaan met al die voetballiefhebbers die straks allemaal een biertje willen hebben? Ze zullen toch niet allemaal met die mierzoete Thee en sinaasappelsap de overwinning van hun elftal willen vieren??

We zullen het zien.

Benieuwd of ik in ieder geval zonder bekeuring terug kan komen.

Tuimelen en ronddrentelen

Op mijn mobiel had ik een stuk of 8 foto's staan. Gewoon, zelf geschoten plaatjes . Op elk ervan was een strakblauwe Middellandse Zee te zien. Heel klein beetje jammer was dat..

Ik heb ze genomen onder de enthousiaste geluiden van mijn vrouw want vanaf het strand waar wij liepen zagen we grote vissen boven het water duikelen; wij dachten dolfijnen. Fraai om die dieren zo nu en dan met hun  lijf boven water het leven te zien vieren. 

Maar om te fotograferen, dat was een ander ding. Lastig!

Het was wel grappig en hartverwarmend om Ingrid zo enthousiast te horen. Dat vond ik eigenlijk nog leuker dan die gladgeschoren vissen !

Een jongen die de zee hier kent omdat hij langs de kust in een restaurantje werkt, hielp ons echter uit de droom en zei dat het geen dolfijnen waren die zich hier lieten zien maar vissen die volgens hem 'Negro's' heten

Google kon bij Negro's niets anders vermelden dan 'Negers' Maar die waren het niet. Die hebben armen. 

Wrang, associeer ik even, nu het over zwemmen gaat; We zitten vlak bij de Spaanse enclave Ceuta. Marokkanen op zoek naar een beter bestaan zijn soms bereidt om dit zwemmend te bereiken.

Helaas voor deze naamloze helden - ze worden vaak terug gestuurd.!! 

Rondreizend in Marokko kun je je de uitzichtloosheid van de mensen in de arme provincies voorstellen. Wonend in een onherbergzaam gebied het kostje bij elkaar scharrelen tussen stof en afval. Wanneer er niets te verliezen is, kunnen sommigen een wanhoopspoging doen op zoek naar een beter bestaan. 

Illegaal oversteken. Hoe dan ook!

Na enig speurwerk denk ik te weten wat we hebben gezien: Tuimelaars.

*

Ons  oriëntatie-vermogen is vanmorgen bij het verlaten van ons onderkomen in de Medina wederom op de proef gesteld en we zijn zwaar gezakt voor het examen.

We raakten er telkens de weg kwijt en ik kan me voorstellen dat mensen met een aanleg voor claustrofobie ten zeerste afgeraden wordt zonder gids de smalle steegjes van het doolhof te betreden.  We sjokten met onze rugzakken en handbagage door de gangetjes onder poortjes om na een bocht dezelfde soort steegjes te zien en poortjes. 

Terwijl we dachten dat we de weg nu wel wisten!!! Oh wat Jut-en Jullerig voel ik me dan!!! Dat onbeholpen ronddrentelen!!! We hebben een aantal keer de weg moeten vragen. Lekkere reizigers zijn wij!!

*

Nog even dit:

Gisteren gegeten in een sjieke bed&breakfast zoals het bedoeld is.

Andere invalshoeken

 De koning was er niet.

Het koninklijk paleis was leeg.

Desalniettemin werd het goed bewaakt door onder andere gewapende beveiligers. Ook het ruime plein voor de koningswoning was afgezet met dranghekken. Verboden gebied , midden in de stad!! Waar je evenzogoed een met platanen omzoomd sfeervol terras had kunnen plaatsen!! Bijvoorbeeld terrassen waar voor de verandering alleen vrouwen zouden op mogen plaatsnemen! 

Hoe revolutionair zou dat zijn!!

Al met al oogde een vrije doortocht tot de deuren van het paleis onmogelijk. Het grote plein saai leeg. Niets dat zich er verder op bevond! Geen betegeld fonteintje zelfs, Niets!

De buitenkant van het het gebouw echter, zou volgens de reisgidsen ook al de moeite waard zijn. Dat kon je natuurlijk, - zij het van een afstandje-  wèl zien!!

Was het de moeite waard?

Nee hoor. Gewoon een ruime poort in een witte muur. 

Die witte muur is ook al geen bijzonderheid omdat wij ons hier in Tétouan bevinden, die als bijnaam heeft 'de witte stad' omdat alle huizen er wit zijn!! 

En die poort sprak óók niet tot de verbeelding

Binnen de muren van de koningswoning is historisch gezien veel te genieten voor de geschiedenisliefhebber, zo kunnen we weten. Maar helaas zoals gezegd, die komt er niet in.!

Derhalve kan het gebouw als toeristische attractie wat mij betreft uit reisgidsen  geschrapt worden.

De poorten van de medina zijn fraaier. 

Het was daar dat ik even mijn billen op een bankje in de zon plette, van de omgeving genoot en voorbijgangers keek en observeerde. Dat doe ik altijd graag.

Zo viel mijn oog op een stel van achter in de 20, begin dertig. Hij zag er goed uit!  Haar, kleding, snor, postuur.  Dik in orde!!  Hij sloeg zijn arm af en toe liefdevol op zijn vrouw naast hem. Hoe zij er uit zag weet ik niet, want al haar vormen alsmede haar gelaat werden door een zwarte stof bedekt. Een nikaab. Het liet alleen haar ogen vrij. in de volksmond een 'brievenbusnikaab'. geheten. 

Blijkbaar genoten ze ook van de omgeving. Ik zag haar een foto maken van ( mag ik aannemen) haar man, die voor haar poseerde voor de bezienswaardigheid. Zij keek door de lens.  Samen bogen ze zich over het display van de camera en bekeken  het resultaat van de klik op het toestel. Er werd niet opnieuw een kiekje geschoten dus naar ik aanneem waren ze tevreden met hoe hij er op stond. 

Toen was ik benieuwd. 

Zou hij nu ook een foto gaan maken van haar!!???

Ja hoor, daar ging ze, ze ging staan en ze poseerde. 

Misschien heeft ze gelachen op de foto, maar dat weten we niet. 

Thuis heeft ze misschien wel een heel album met foto's van haar en haar nikaab.

Maar het kan natuurlijk ook zijn, dat deze vrouw de nikaab droeg omdat ze niet wílde dat iemand zou zien dat ze met een andere man, een geheime liefde aan de wandel was!!! 

Hoe spannend is zo'n date! 

Kijk, dan komen de dingen in een ander daglicht te staan.

Misschien was het niet eens een vrouw! Onwaarschijnlijk maar dat kan ook nog!!!

Of een beroemde actrice of zangeres, die eens anoniem over straat wilde.  

Interessant toch, reizen in een andere cultuur. Je leert zoveel!  Dat je de dingen ook vanuit andere invalshoeken kunt bekijken. 

over reizigers

' Ja ja, wie vele reizen doet, kan veel verhalen', pavlofte mijn moeder steevast wanneer het over reizen ging." Natuurlijk, het klopt dat je meer ziet, ruikt , hoort proeft en voelt wanneer je een reiziger bent, en dat hoeft niet allemaal even plezierig te zijn, maar het is onmiskenbaar een ervaring die je rijker maakt. Wanneer die ervaringen dan ergens tussen de hersenkronkels ook nogeens post willen vatten heb je er ook langere tijd nog wat aan!

Edoch, het is niet zo dat de reiziger gegarandéérd meer beleeft dan de thuisblijver. De thuisblijver kan de reiziger evengoed verhalen over de wederwaardigheden die zijn voorgevallen terwijl de reiziger urenlang in een vliegtuig zat te knikkebollen, of rondhing bij een of ander paleis van een sjeik wiens naam en daden al bij de eerste douchebeurt in het hostel waren weggespoeld. 

Dit als troost voor de mensen voor wie reizen allemaal niet zo hoeft. De huismussen, de gehechten, de andere prioriteitenhebbenden, de principiëlen, de veiligheidszoekers!!

Dit gezegd hebbende

Mijn beleving als reiziger wordt hier wat het voelen betreft vooral bepaald door de temperatuur. De klamheid waarmee m'n overhemd aan m'n lijf plakt, Zweetdruppels die van mijn voorhoofd op de grond vallen. Gloeiendhete Marokkaanse muntthee en tahinschotels.

*

Bewerkte tegeltjes en mozaïek , ze zijn er gek op hier. Paleizen, moskeeën, elk gebouw van enige statuur is ermee behangen. Trapjes, geveltjes, vloeren, zelfs plafonds! Tegelwerk en mozaïek. En hoe kunstig het ook is, het verveelt me wel een beetje, die keramische huisvlijt. Tegeltjes, tegeltjes!!!. In ons verblijf!!  De ontvangstkamer! De slaapkamer!!  Rijen tegels met hetzelfde kleurrijke tierlantijnmotief heeft de zetter tegen de muur geplakt. 

Vind ik het mooi? Nee. Ik vind het wat gladjes allemaal. 

Wanneer mijn partner het huis zou willen betegelen met 'authentieke Marokkaanse tegeltjes' zouden de rapen gaar zijn. Geen denken aan!! Hooguit op het toilet. 

Morgen trekken we verder. Fes is alles waarvan we in Marokko tot dusver een indruk van hebben kunnen krijgen, en er is nog zoveel meer te zien..

Trefwoorden van Fes voor mij zijn: medina, doolhof,  Oosterse sfeer, kleurrijke souks, handnijverheid, armoede, geprevel door speakers boven de stad, de blauwe poort, de tegeltjes

en vanaf het dak van ons verblijf uitkijken over de daken naar de uitlopers van het  rifgebergte!

Medina

Het is niet moeilijk om te verdwalen in de Medina van Fes. 

We hadden ook niet de illusie dat dit ons niet zou gaan gebeuren toen we het doolhof inliepen. Aanvankelijk alsmaar rechtdoor maar dan bij een T splitsing maak je een keuze en dan ga je. Links of rechts .Langs kleurrijke uitspanningen waar vakwerk- en handwerkslieden hun producten fabriceren of verkopen. Koperslagers, messenslijpers, tapijtwevers. We zien leerlooierijen, naaiateliers, slagerijen, Veel winkels niet groter dan een kleine berging volgestouwd met keramiek, lederwaren. Sieraden links en rechts in smalle rechte of kronkelige steegjes waar maar geen einde aan leek te komen. 

Na een aantal uren wilden we wel weer uit die mêlee. We hadden al ingeschat dat dit enige tijd kon gaan duren. 

Mensen aan wie we het vroegen wilden soms meelopen om ons de weg te wijzen, maar de betrouwbaarheid van hun informatie trok ik in twijfel. Toen  vermoeidheid en dorst zich deden gelden stak enige irritatie de kop op.

We hadden een overvloed aan prikkels gehad. 

We hadden ons nog even op sleeptouw laten nemen door een tanige matig Engels sprekende man die ons de  werkplaatsen liet zien van de leerbewerkers. Met een wandelstok liep hij voor ons uit en wees op dingen in de omgeving die hij het vermelden waard vond. Geitehuid wordt gereinigd, sterk gemaakt en geverfd. Er waren bakken waarin zich smerige vloeistoffen bevonden waarin de huiden dit proces ondergingen.

 Duivenpoep en roggenvel zijn er ook te vinden, Die zaken zijn nodig om slagvellen voor djembé's en andere instrumenten te maken. Ik kan zeggen dat het er behoorlijk smerig rook. Ik kan ook zeggen dat het me geen leven lijkt om daarin te moeten werken voor zo weinig geld.  Het is lelijk en vies. 

Uiteindelijk zijn we de Messina uitgekomen, en hebben we wat drinken gehaald. 

Geen bier hier, zoals gezegd. Ik zit hier aan de takke-thee en tonic! Mochten we hier nog ergens een koelkastmagneet tegenkomen, dan is eentje met een blauwe knoop  een treffend souvenirtje. 

Maar wat zijn we rijk in Nederland. Ik voel me een koloniaal zo nu en dan. Als je ziet hoe hard hier mensen moeten werken voor weinig loon. We lopen er met onze gevulde portemonnees en onze rugzakjes voorbij. 

Fes

Als ik een reisverslag zou maken zou ik kunnen vertellen dat ik vanmorgen vroeg ben opgestaan om de zonsopgang te kunnen zien vanaf ons 3 niveau dakterras. Ik zou vertellen dat ik op het hoogste dakterras ben gaan staan en de omgeving in me heb opgenomen, wetende dat die opnamen weken later voor een groot deel gewist zouden zijn. 

Het ontoereikende geheugen....

Dit indachtig zijnde zou ik een poging doen de dingen te noteren die mij zijn opgevallen die ochtend leunend over de omheining van het dakplaatsje. 

Laat ik het maar gewoon doen, een impressie geven van een ochtenduur boven Fes, Marokko.

*

De zon zou deze oktoberochtend zijn heldere hoofdje boven de golvende horizon uitsteken om zeventien minuten over zes. 

Ik was ruim op tijd . Al een uurtje wakker.  In Nederland is het twee uren later.

Het rood boven de uitlopers van het Atlasgebergte was het eerste wat mij trof. Daarna de geluiden van de omgeving. Veel vogelgeluiden. Gierzwaluwen. Het vertrouwde geluid van een haan.  Een onzichtbare hond die denkt dat ie ook een haan is begroet dof blaffend  de maandag. 

Af en toen zie ik een ranke zilverreiger hoog boven  de platte omheinde daken vliegen ,als aangetrokken door het eerste ochtendlicht

Het zijn de dieren en vooral de vogels die het op dit uur voor het zeggen hebben. In de grootste medina die Marokko rijk is is geen gemotoriseerd verkeer toegestaan en ook niet mogelijk. 9000 Steegjes vormen een doolhof zo smal dat ze op geen enkele kaart allemaal te vinden zijn. 

De afwezigheid van het geronk, eigen aan gemotoriseerd verkeer ontbreekt dus, en dat is aangenaam.

De oude zandkleurige stad overziend zie ik de honderden satellietontvangers, en merk ik op dat in een dunne hoge palm verderop speakers zijn  bevestigd. Verderop staat nog zo'n palm, en er zijn er meer. Daardoor klinken de oproepen tot gebed. 

De temperatuur is heerlijk. Zelfs al heeft de zon zich nog niet helemaal laten zien. Het is een zoele ochtend. Ik geniet ervan dit weer allemaal te mogen meemaken. 

Gisteren hebben we na slechts drie uren vliegen voet gezet op dit continent.  Onverwacht was het er behoorlijk bewolkt  en had het er zelfs geregend! 

Wel 26 graden

De eerste aanblik van de oude stad was fraai. Iets dat zich laat omschrijven als 'Bijbels' voor mij. Een blik op de oude steden. Fes bestaat al zo'n duizend (!) jaar.

De eerste indrukken nadat we uit de taxi waren gestapt waren navenant.  Schilderachtige taferelen ( die ik later zal beschrijven) streelden het oog terwijl we bepakt onze weg zochten naar ons geboekte onderkomen, waar we door een vriendelijke man ontvangen werden met een kop thee tussen muren van mozaïek . Lage kleurige banken, kussens.  We zijn in een andere wereld. 

Onze kamer bevond zich op drie hoog en de man stond er op Ingrids rugzak naar boven te sjouwen en dat niet door haar te laten doen. Hij was bovendien zeer behulpzaam bij het in orde maken van de wifi op onze telefoons, en de gekochte simkaart goed te installeren op Ingrids mobiel. 

's Avonds zijn we naar een restaurant gegaan dat ons aangeraden was ( Mamma's touch) en wat geen foute keuze bleek. Prima gegeten in een overigens wel op toeristen gerichte gelegenheid.

Het was op de terugweg even zoeken naar ons verblijf. IN het donker werd het feeërieke licht van de lantaarns in de steegjes niet altijd recht gedaan door hoopjes afval langs de kant waartussen katten en kittens proberen nog iets eetbaars te vinden. De winkeltjes gingen sluiten. 

En terwijl de nacht zich aankondigde sloten we af met een watertje en een tonic buiten op ons terras.

JUDELJOO

 

"Judeljoho klinkt zijn lied

Judeljoho klinkt zijn lied

Judeljoho en anders niet!"

Met die zinnen in mijn hoofd ontwaakte ik nog voor de ochtendschemering ingetreden was.  

Het zijn de eindzinnen van een oud hollandsch liedje, waarvan het voorafgaande deel me vanmorgen niet te binnen wil schieten en waar ik een hulplijn voor zal moeten gebruiken als ik die kennis weer tot me zou willen nemen.

De raarste dingen ploppen soms op in die schedel van mij. 

Oud Hollandse liederen ( ook van Judeljoho!)weet ik nog,  werden op  familiebijeenkomsten in ons ouderlijk huis, maar ook later nog na het borreltje of cognacje geestdriftig door alle aanwezigen meegezongen.

Veel liederen uit het boek "Merck toch hoe Sterck" weet ik nog. Mijn vader begeleidde het familiezangkoor - en ze konden werkelijk zingen- met mondharmonica. 

"Een scheepje in den havenland! Hojo Hojo Hojo" 

"Daar was laatst een meisje loos" Dat werk

Het was leuk en oergezellig. Er werd veel gelachen. Ik genoot daarvan als jongetje. 

Waarom dat gejudeljoo nu in me opkomt? Het was het geluid van een vogel, daar ging het liedje over. 

*

'Judeljoo' gegoogeld.

Meteen krijg ik het volledige lied te horen. 

'Kom mee naar buiten allemaal, dan groeten wij de Wielewaal'

Het gaat over de Wielewaal dus. Die de zomer aankondigt!

Toeval wil dat de Vogelbescherming Nederland juist voor de 31e keer het jaarlijkse Birdwatch evenement had georganiseerd, zo las ik op Nu.nl. Tienduizenden (!) vogelaars over verschillende Europese landen tellen dan overvliegende trekvogels.

Je hebt overal mensen voor. 

Zouden ze dat liggend doen? Staand lijkt me dat je dan op een gegeven moment zo'n last van je nek krijgt!

Ze hebben er heel wat geteld! Er is zelfs een zeldzame notenkraker waargenomen in Twente! En roodkeelpiepers, parelduikers en zelfs een grote burgemeester!

Geen woord over de Wielewaal helaas. Dat zou mooi zijn geweest. Maar dat is geen trekvogel, maar een zangvogel. Die houdt natuurlijk zijn snavel nu de zomer voorbij is. Maar voor ons is de zomer niet voorbij. De temperaturen in Marokko mogen er zijn! Judeljoo!!!

                     De Wielewaal

Bufferzône

 Vanmorgen , kort na het wakker worden , liet mijn dochter me vanuit Leiden ( waar ze woont) beelden zien van volle straten. Mensen in het rood bewogen zich centrumwaarts.  Een deel zette zich in de stad aan grote tafels aan het ontbijt.  ( van haring en wittebrood?) Het is er een andere 3 oktober als in de rest van het land. Mijn dochter liep er bij gebrek aan kleding van die kleur rond in haar rode pyama.

Ik ben opgestaan en het viel me op dat er geen uitbundig gekraai klonk van de wijkhaan, een geluid waaraan ik me na maanden was beginnen te hechten. 

Hij is weg....dood? 

Ik bewoog me gewoontegetrouw na de toiletgang naar de weegschaal. Die bleek me niet goed gezind vandaag. Het display  liet zien dat ik er in drie weken tijd ruim bijna twee kilo bij had gekregen.  Mijn BMI was daar niet blij mee. 

Het zal misschien een onbewuste actie  zijn om een bufferzône aan te leggen nu ik de komende maand in het alcoholarme Marokko ga doorbrengen.  

De laatste dagen heb ik bovendien verschrikkelijk lekker en wat veel gegeten! 

Ik ga niet zeggen wat precies want dat vind ik saaie leeskost, en je hebt er niks aan. 

Het zou je hongerig kunnen maken. Dat wel.

Vandaag  voorbereidingen treffen voor het vertrek morgen.

Dat betekent ook wat Mien Dobbelsteenachtige activiteiten ondernemen, 

Het huis moet toch in een acceptabel hygiënische toestand worden achtergelaten. De dag voor vertrek noem ik de  plumeaudag.

Ik kan ook zeggen de zuig- en sopdag, maar dat klink zo...ik weet niet....

Even lucht

 De revolutie kan wat mij betreft beginnen.

Van de ivoren torens moet elke onderste steen naar boven

Niet omdat we jaloers op de inwoners zijn.

Maar lieve mensen

Er zijn er simpelweg tevéél die zich op grond van bedenkelijke malversaties verheven voelen boven anderen.

Daar word ik soms niet goed van

Het gaat over dat rechtse tuig dat zwelgt in zelfgenoegzaamheid.

Het slag volk met  gecoiffeerde hoofden, coole piercings en merkschoenen. Die zich bedienen met een brallerig geaffecteerd zeepbellenjargon. A-socialen met hun zogenaamde nonchalance,  geoefende maniertjes en  slinks gemanipuleer.

Het interesseert me nix, die Rolex, die Porche, dat gebotoxte hoofd en  gerestylde huis. Die gebleekte tanden kunnen me gestolen worden. 

Dat mag allemaal misschien wat rancuneus klinken, maar dat is het niet. Ik hoef niets van dat al! Ik ben tevreden, maar af en toe moet ik wat lucht geven aan mijn gevoelens van onrecht. Mensen die zich door beleggingen en investeringen verrijken en zich daarmee een air aanmeten kan ik niet altijd even goed uitstaan. 

Maar het is er uit,

hè hè

lekker!

Zo, we gaan de dag in. Leuke dingen doen

Gummbah weer

 

Voorbeschouwing

Vanmorgen wakker gekukelekuut door de wijkhaan. Niemand weet hoe dit stuk pluimvee hier terecht is gekomen. Het gekleurde gevogelte loopt nu al maanden weldoorvoed door diverse voortuintjes te scharrelen en laat elke morgen - veel te lang- weten dat de dag begonnen is.

Het is maandag. Een van mijn eerst opkomende gedachten is dat ik binnenkort in een ander, voor mij nieuw land wakker zal worden

Marokko,

Ik ben er nog nooit geweest, maar dat gaat veranderen. Volgende week deze tijd ben ik als het vliegtuig er een beetje wil landen in Fes. Noord Marokko. 

Een kleine vier weken zal ik er, samen met Ingrid in quarantaine gaan   hopelijk mooie ervaringen op gaan doen en nieuwe dingen zien. Even wennen zal het zijn aan de andere cultuur!  Ingrid  met een nikab achter me aan, daar zal ik me wel snel in kunnen vinden. ( knipoogopmerking) maar in het straatbeeld en op terrasjes slechts piemeldragers zien, dat lijkt me een stuk minder gezellig. We zullen wel merken hoe dat voelt. 

Allahzijdank is het geen ramadan. Megafoons aan minaretten waaruit onverstaanbare gebeden en lofuitingen schallen behoren niet tot mijn favoriete slaapliedjesrepertoir.

En ook is het dan nóg lastiger als je een keer een wijntje wil drinken of een koel biertje wil pakken. Dat kun je in Marokko nu eenmaal niet doen op een terrasje buiten.  

Muntthee, dat zal ik drinken.  Thee met takken.

Het is slechts  ruim twee uur vliegen voor je in dat andere continent bent. 

We gaan er steden zien en met een gehuurde auto het land door. Atlas gebergte, woestijn, strand. We zullen ons verbazen wellicht. Dat is een groot goed! Je kunnen verbazen! Zeker als je wat ouder bent!. Als kind val je van de ene verbazing in de andere door alles wat op je pad komt want er is dan zoveel nieuw voor je!! Ouderen hebben vaak al veel gezien 

Voor Marokko dat voor een groot deel zijn vermogen haalt uit de Marokkaanse diaspora ( arbeiders in Europa die geld sturen naar hun familie) is het toerisme de belangrijkste inkomstenbron. Dus we zijn er bepaald niet de eersten.

Wij zullen straks ons het edele spel van het 'afdingen' eigen gaan maken.

De komende dagen zijn we thuis nog bezig met dingen af te ronden voor vertrek.

Vandaag ga ik met enige tegenzin mijn spieren wakker maken op e-gym, en mijn ogen op laten meten.  Ik heb geen klachten maar het kan toch zijn dat je gaandeweg ongemerkt minder bent gaan zien. Dat ga ik laten testen.

Ik zal een uur lang de benewagen in beweging zetten omdat ik me voorgenomen heb dat elke dag te doen.

Ik doe wat boodschappen en ga heen en weer karren naar Breda om er voor vier weken afscheid te nemen van mijn zus.

Maar eerst even wat opruimen. Dussss...ik stop nu

 

Klassieke muziek

Zou dat nu de leeftijd zijn, dat je naarmate je ouder wordt steeds meer klassieke muziek kan waarderen? 

Of is het deels jeugdsentiment? De muziek die hier onder gespeeld wordt ken ik nog van heel vroeger, mijn vader zette de lp van dit muziekstuk regelmatig op.

Het is ook de pianiste, Khatia, die zo vol overgave speelt en magistraal is in wat ze doet. Ze beheerst de piano volledig en maakt het voor mij ook fascinerend om naar te kijken. 

Hoe dan ook. Het grijpt me en moet dan ok een plaats krijgen op dit blog

Stappen

 Alleen op pad zijn vind ik niet vervelend. Ik ben tot de ontdekking gekomen dat ik het goed met mezelf kan vinden. Dat schreef ik al. In m'n eentje thuis zijn is minder. Ik houd me wel bezig maar dat is wat het is. Ik doe dingen niet met tegenzin maar zonder veel begeestering of voldoening, en ik heb toch een zekere mate van voldoening nodig, merk ik!  Spelletjes spelen en daarbij scoren, boeken lezen helemaal van begin tot eind. De afwas doen en al die kleine werkzaamheden waardoor het huis er opgeruimd uitziet. Nieuwe muziek downloaden, een podcast luisteren. 

(Eigenlijk doe ik precies ook deze dingen als ik niet in m'n uppie ben). Cryptootje. Een filmpje.

Allemaal leuk en aardig, maar..

Ik merk het als ik naar buiten loop, de tuin in. Ik voel het! Ik moet buiten zijn, niet binnen. Buiten wordt mijn geest wakker. Buiten is het leven . Sorry mooie binnen-sierplanten, jullie mogen er ook zijn hoor! Maar tussen vier muren, ook al is het daarbinnen buitengewoon knus ingericht en zeeft er licht door joekels van ramen naar binnen. Het waait het niet. Er zwiepen geen takken en er vliegen geen vogels.

Dan trek ik wandelschoenen aan. Ik heb nog geen idee waar ik heen ga. Naar de stad, naar het bos, naar het water, naar de hei. 

Lopen. Snuiven. Kijken. 

Naast het lekkere van buiten zijn is er ook de beleving onderdeel te zijn van de wereld om je heen.  Ik kan mezelf wat aan de zijlijn plaatsen en met muziek op m'n hoofd door straten in de wijk banjeren. De muziek vermengd zich dan met de omgeving en beïnvloedt dan mijn manier van kijken naar die omgeving, zoals filmmuziek ook de sfeer kan zetten. Daarnaast is er de hoop dat ik misschien onderweg nog iets boeiends zie of ga meemaken. 

Vaak heb ik wel een doel nodig in het hoofd.  Een La Trappe Isi d'Or op een terrasje, of een worstenbroodje bij de bakker. Even grasduinen in de Bieb of rondneuzen in een tweedehandswinkel. Of gewoon een traject lopen in de natuur! 

Ik kan er bijzonder van genieten en volg verwonderd mijn eigen voetstappen die soms kanten opdraven die ik van tevoren niet gepland had, maar die gehoor hebben gegeven aan een plots impulsieve  gedachte.

Onderweg zijn geeft me een vrij gevoel.  Toch kan ik er niet alle voldoening uithalen die ik zoek in een dag, maar tegelijkertijd weet ik ook niet precies wàt ik dan eigenlijk zoek.

Dan overvalt me een enkele keer een sombere gedachte: Ik loop hier omdat ik het thuis niet kon vinden. 

Dan kan ik mijmeren

Ik ben liever buiten dan binnen of andersom

Ik ben het liefst alleen of met anderen, dat weet ik nooit zo goed.

Ik ben wel vrij. Vrij! Ik kan doen wat ik wil! Hoe mooi is dat! Ik ervaar dat als rijkdom en ben er dankbaar voor.

Het is een geschenk en ik wil dat geschenk niet verkwanselen. Wat dàt dan weer inhoudt is denk ik toch: meer zinvol bezig willen zijn. Productief, en ook voor anderen wat kunnen betekenen! 

Het dilemma waar ik intern dan altijd weer mee worstel is dat daarmee dan ook mijn vrijheid weg is. 

Mensen kunnen tobben. Ik ben er soms één van. 

Vlaanderen (3)

04.00 wakker. Rond 06.00 weer in slaap. Ik had de wekker gezet dit keer om me niet te verslapen.

Ik trof Bart de ochtend. Een sympathieke Belg die hier de boel mee-runt. Hij vertelde me over hoe vol de Lege Herberg in de zomer was geweest en had ook een aantal tips voor me. Zo zou ik ook eens een kijkje kunnen nemen in het dorpje Lissewege, slechts 5 kilometer hier vandaan. Dat moest de moeite waard zijn. 

Ik at mijn geroosterde boterhammen en constateerde dat het niet alleen grijs was buiten, maar dat het ook begonnen was te plenzen. 

Dat was niet erg. Het zou wel opklaren, en het gaf mij de gelegenheid in alle rust  achter mijn laptop plaats te nemen en wat ervaringen te delen. 

Het was al bijna middag toen ik vertrok. Lissewege! Nooit van gehoord!

Ik parkeerde bij de robuuste kerk. Lissewege wordt wel 'het witte dorp' genoemd want bijna alle huizen zijn er wit. Ze willen graag op de toeristische kaart gezet worden, en doen er veel moeite voor. Ze zijn festivals gaan organiseren om maar mensen te trekken.  Nog maar honderd meter had ik gewandeld toen mijn oog viel op een bordje 'beeldentuin' Het betrof een vrij toegankelijke appelboomgaard waar verschillende kunstenaars hun werk hadden uitgestald Ik die al snel dingen mooi vind, kon me weer een tijdje vergapen. Uiteraard met mijn camera in de aanslag. Ook in de vrijwel geheel verlaten kerk waar slechts het 'Ave Maria' te horen was stonden veel werken van kunstenaars uitgestald. Wat een bijzondere beleving was dat. Hier werd een vorm van spiritualiteit over mij uitgestrooid die me niet helemaal onberoerd liet. Ik schreed langs de kunstwerken op de tonen van spiritueel gezang . 

En wat een plaats voor het beeld van Maria!  Midden in de kerk! 

Zo aanwezig

Ik bleef er een tijdje, totdat ik besloot het dorpje verder te gaan ontdekken. Winkeltjes waren  dicht, maar eet- etablissementen waren geopend. In een bescheiden maar sfeervol restaurantje bestelde ik een pannenkoek en een biertje. Er werden twee pannenkoeken geserveerd, met drie soorten suiker in kommetjes en een kuipje boter. Nooit geweten dat boter op een pannenkoek en daarop dan de suiker die gesmolten was zo verrukkelijk kon zijn.

Het dorp is niet groot, maar eromheen valt mooi te wandelen. Niet dat ik dat gedaan heb. Je hoeft niet alles te doen.  Gent en Sluis waren eveneens van mijn planbord afgesodemieterd  gevallen.  Dat gebeurt als je loopt zoals je pad loopt Wel besloot ik tot slot van dit beeldenuitstapje nog een kijkje te nemen bij de verderop gelegen abdijschuur Ter Doest, een restant van een cisterstijnenklooster uit 1100. Eenmaal daar bleek de omgeving van de schuur ook door werken van kunstenaars ingenomen. 

Daarna vond ik het fijn om even lekker in mijn cel op bed te liggen en wat te lezen. Ik ben bezig in 'Mythos' een boek van Stephen Fry waarin hij verhaald over  Griekse sagen en legende's. Tot mijn oogleden zwaar werden en ik even kon slapen. 

Eenmaal wakker had ik geen behoefte meer om me weer achter het stuur te zetten naar weer een nieuw stukje Vlaanderen. Ik schreef verder, schonk mezelf een bruisende Prosecco in en besloot mezelf op deze laatste avond ( ja, 't Is de moeite!..) weer te begeven naar het restaurant dat bij controle dicht bleek te zijn. Ik reed een aantal andere eetgelegenheden af, die ik om verschillende redenen niks vond en trof toen -HOERA!-  een Indiaas restaurant waar ik een heerlijke chicken Vindaloo heb gegeten!! 

Helemaal goed. 

Thuis weer vegetarisch doen. 

Voldaan naar de cel. Morgen huiswaarts, en dan over niet al te lange tijd gewoon weer terug. Er is nog wel wat dat ik zien wil en nog niet gezien heb. 

Vlaanderen (2)

Die nacht heb ik goed geslapen. Maar toen ik goed en wel keek hoe laat het was vertelde mijn gsm dat het nog maar net 04.00 was. 

Wederom in slaap vallen wilde niet meteen lukken. Het viel me op dat ik geen gezelschap nodig had om in overleg te moeten treden. Ik kon dat prima met mezelf. Oeverloze samenspraken met mijn hoofd, Zal ik er uit gaan? Zal ik gaan schrijven? Nog wat gaan lezen? 

Na een douche , verschillende spelletjes etc lukte het me toch rond 06.30u wederom in dromenland te geraken. Vervolgens werd ik pas om 09.45 wakker! Kutteputplus!! Het ontbijt zou hier zijn tot 09.30! 

Maar er was niemand. Er zal wel iemand geweest zijn want er stond op de ruimte waar het ontbijtbuffet wordt klaargezet wel een schaal met wat appels en een peer. 

Ik drukte op de knop 'koffie' op een koffiezetapparaat en proefde de smerigste koffie die ik van mijn leven gedronken heb, althans, het is bij een minislokje gebleven. 

Ik besloot nog niet meteen de hort op te gaan maar nog even wat te schrijven in de algemene ruimte. Na een tiental minuten  kwam daar de stem van de telefoon binnen met haar lijf. De eigenaresse(?) van het pand met wie ik de betaling voor dit onderkomen nog moest regelen. Ze zette snel wat voor me klaar op het buffet. 'Wilt U er ook boter bij?'

Ik zei dat een broodrooster niet nodig was, maar daar kreeg ik spijt van omdat het brood ongeroosterd wel erg veel weg had van voer in celblok C van de Stasigevangenis in Oost Duitsland. 

Plan van vandaag: Wederom naar Brugge. Ik wilde de Kathedraal nog in en naar Brusk! 

Toch fijn dat ik voor mezelf goed plannen kan uitstippelen.

Ik ga me niet weer te buiten aan superlatieven voor Brugge, waar zelfs de toeristenkoetsjes niet echt uit de toon vielen, en waar ik ervan genoot  rond te kuieren in het begijnhof waar ik toevallig langskwam. Ook de Kathedraal van Sint Salvator in Brugge vind ik prachtig, want het gebouw oogt niet Kathedralisch maar eerder als een immense burcht. Veel tijd had ik niet om er binnen rond te lopen want een stem galmde door een speaker in het huis van God , alsof het God zelf was,  in zeven talen waarmee de bezoekers verzocht werden de Kathedraal te verlaten want de Kathedraal ging sluiten. 

Op een schrijven bij de ingang zag ik dat om 14.00 de poorten weer open zouden gaan. Het was lunchtijd in de Kathedraal kennelijk. God moet ook lunchen.

Ik bracht wederom een heerlijke dag door in Brugge met als hoogtepunt de tentoonstelling waar ik de vorige dag eigenlijk al heen had gewild. Van die videokunstenaar, Refik Anadol.

Ik kreeg geen spijt dat ik daar heen ben gegaan, want dit was weer heel bijzonder. 

Het lukt me helaas even niet om bewegende beelden te plaatsen hiervan, behalve dan een wat mislukt kort videootje,  maar neem van mij aan dat het fascinerend was. 'Trippy'

zei mijn dochter die zich graag bedient van Engelse terminologie.

Op een terrasje nam ik een Brugse Zot en daarbij wat salami-worstjes. Die deelde ik met een Schots stel naast me, want het was wat te veel. Die Brugse Zot niet. Die smaakte naar meer. Ik vind het een lekker blond biertje waar ik er nog een van bestelde. Het leven is mooi, dus we gaan niet doen of dat niet zo is. 

Om de dag te vervolmaken besloot ik die avond lekker uit eten te gaan. Ik vond niet al te ver rijden van de Lege Herberg een prima restaurant waar ik heb genoten van een supermaaltijd en uitkeek over de Vlaamse weiden. 

Wat een dag!

Ik heb geen moeite om alleen aan een tafeltje in een restaurant te zitten. Het eten wordt er niet minder om. 

In mijn cel voel ik me steeds meer thuis. Ik keek er nog wat tv op mijn mobiel en dronk nog wat totdat mijn oogleden zwaar werden.