Over hooiwagens en bidsprinkhanen

Met een aantal kennissen zaten we aan tafel te eten en te praten. Er viel me een spin op die in de hoek van de kamer zat. Het was een hooiwagen. Ik sprak hardop mijn gedachte uit 'Hoe zouden hooiwagens eigenlijk paren?' Niemand die me het kon vertellen. 

Maar het onderwerp kwam op voortplantende insecten en het schijnt bekend te zijn dat de vrouwtjesbidsprinkhanen, hun mannetje meteen na de daad verorberen.

Daarover fantaserend bedachten we of dat de mannetjes bid-sprinkhanen dit zouden weten van tevoren.. Want dan ga je wel een avontuur aan. 'Kom en Ren!' 

Veel mannetjes zouden er niet aan willen. Die zouden kiezen voor een bestaan als homofiel bij de andere mannetjessprinkhanen. 

Ik weet niet of ooit is onderzocht of het percentage homofiele bidsprinkhanen hoger ligt als bij andere insecten. 

Maar het brengt me tot googelen. AI weet er misschien meer van.

Het antwoord op mijn vraag.

Ik lees dat het aantal homofiele bidsprinkhanen eerder kleiner is dan bij andere insectengroepen. Bij ongeveer 100 insectengroepen is homoseksueel gedrag vastgesteld. 

Dus, misschien een leuk weetje om te delen op een verjaardag avond. 

En hoe hooiwagens paren? Gewoon, penis inbrengen, sperma spuiten . Niks bijzonders. Kind kan de was doen. 

Voor de echt geïnteresseerden - en wie is dat niet-  zie dit spannende filmpje over hooiwagens die hun best doen om een vrouwtje te verleiden. Het valt allemaal nog niet mee voor ze. Zeker niet als er meer kapers op de kust zijn, maar als het zover is.. "ze paren tot ze er bij neervallen" zegt de voice-over met iets afgunstigs in zijn stem

praatje

Wanneer ik ergens in een wachtkamer zit, in de rij sta of in de lift. Met mij valt altijd wel een praatje te maken. Sterker nog, ik ben vaak degene die een conversatie opstart. Ik wil laten zien dat dat kan! In het kader van onderlinge communicatie. Los van de tussenkomst van een mobiel. Ik wil laten zien dat dit nog steeds mogelijk is dat je op straat of waar dan ook elkaar niet hoeft te ontlopen. Ik groet mensen op straat vriendelijk. Ik wil ze laten zien dat we geen vreemden hoeven te zijn van elkaar maar elkaars gelijken. Daarom groet ik juist degenen waarvan ik weet dat ze bij een minderheidsgroepering horen vriendelijk. Donkere mensen bijvoorbeeld. Turken, Marokkanen

Even zozeer heb ik de neiging om mensen die ik zie  aan te spreken op een speciaal uiterlijk kenmerk. Niet negatief, vooral positief. Een afwijkende haarkleur die iemand heeft, een  apart hoofddeksel.  'Gaaf zeg!', zou ik dan willen zeggen 'Mooi!' en een enkele keer doe ik dat ook.

Ik zie ook veel mensen met tatoeages. Dan kan ik wel willen weten waarom voor die tattoo gekozen is, of wat het eigenlijk voorstelt. Gewoon nieuwsgierigheid! 

Maar soms, zoals vandaag, zag ik terwijl ik lekker in het zonnetje aan het wandelen was tegenover me een stelletje aankomen waarvan vrijwel geen enkel zichtbaar lichaamsdeel on-getatoeëerd was. Toen ze dichterbij kwamen schoot het in m'n hoofd dat ik ze vaderlijk zou aanhouden en verbijsterd uitroepen. 'Ah jongens, wat hebben jullie gedaan!!!! Jullie zitten helemaal onder de inkt!!!!!...Krijg je dat er nog af??'

Of als iemand zijn haar heeft zitten dat het lijkt of er een flinke wind heeft gestaan heb ik ook de neiging om er wat van te zeggen. 'Vervelend hè, die wind'

Ik kan dus ook een flauw pestkopje zijn. Op z'n minst in gedachten. Want ik zeg het niet echt. 

Afzien

 Op TV zag ik ooit een serie  waarin mensen zich vrijwillig opgaven voor een zware commandotraining. Ze kregen onmenselijk zware opdrachten te doen. De motivatie van de deelnemers was verschillend maar kwam er wel vaak op neer dat ze zich voor zichzelf wilden bewijzen. Zichzelf overwinnen zo je wilt. De grenzen onder ogen zien en merken dat die grenzen nog verder uitgerekt kunnen worden. Een mens kan meer dan dat hij vermoed. 

Loodzware opdrachten waarin bijvoorbeeld kilo's stenen op de rug door een stromende rivier meegetorst moeten worden, uren lang, terwijl je niet weet wanneer het stopt en je moet doorgaan. Je wordt fysiek en mentaal tot het aller-alleruiterste op de proef gesteld. Mensen vallen neer, zijn overgeleverd, hebben zelf geen inbreng, hebben veel pijn, zijn oververmoeid , kúnnen niet meer, zijn bang, gaan kapot, huilen soms, moeten afhaken en naar huis.

We zien ze afzien. Dagen achtereen

Hoe kijken de deelnemers later terug op deze fysieke en mentale marteling, als alles achter de rug is? 

Vrijwel zonder uitzondering als  een Geweldige Tijd!! Zeer blij met de opgedane ultieme ervaring!! Het was vormend geweest. Ze hebben werkelijk gevoeld dat ze bestonden!!  

Afzien als middel tot karaktervorming. Zou dat voor ons allemaal dan niet gelden? 

Op verschillende lagere niveaus zien we dat mensen zichzelf uitdagen. In de sportschool fysieke trainingen, lange afstandslopen. triathlon, noem maar op. je kunt het zo gek soms nog niet verzinnen!  Topsporters! 

Een significant verschil met de deelnemers van 'Kamp Koningsbrugge' want zo heette het programma waar ik het net over had - en er zijn meerdere varianten van het format- is dat de deelnemers hebben te gehoorzamen aan de bevelen die ze over zich uitgestrooid krijgen, en gewoon hebben uit te voeren wat wordt geëist zonder vragen te stellen. Je voert uit wat van je wordt verlangt. Zonder dat je weet hoe lang het gaat duren.

Wat dat betreft heb ik in mijn leven niet afgezien. Mijn haren gaan overeind staan als ik bevelen zou moeten opvolgen. Alles wat recalcitrant in mij is - mijn hele wezen- zou in het geweer komen. 

Ik zou geen goeie zijn voor in het leger waarschijnlijk. Tenzij de opdracht vriendelijk gevraagd wordt en ik me in het doel van de opdracht vinden kan. In gemakkelijk zittende kleding zonder al te veel ballast graag.

Van werkelijk 'Afzien' is in mijn leven nauwelijks sprake geweest. Los van bezorgd zijn, verdriet hebben, zou ik dan  als 'wapenfeiten'  moeten noemen: 

- bij regelmaat - jaren geleden weliswaar- heb ik op lastig en zwaar

 begaanbaar terrein met een rugzak van 11 kilo kilometers en kilometers

 gelopen, de nacht in een dunne slaapzak doorbrengend op  harde ondergrond

 op een stuk land bij zee. Soms  gewekt door insecten. Of regen. Dan betekende

 dat in de nacht verkassen. 

- Hevige kiespijn heeft me ooit over de vloer doen kruipen

- Nierstenen gaven niet te harden pijn

- Pijn bij het verwijderen van aangekoekt verband dat te lang over een 

  verbrand been had gezeten

-Op tochten in de bergen in struikgewas of in een vulkanisch landschap ben ik

  vast  komen te zitten, niet meer wetend welke kant ik op moest. Woest

  schreeuwend  ben ik verder gegaan.  

- In temperaturen moeten slapen van min tien graden Celsius in een ruimte            waar houtvuurrook hing dat er voor zorgde dat je ogen waanzinnig prikten.

   Buiten in de vrieskou kon je je behoefte doen. Lang geleden. In de Himalaya 

- Mentaal dat ik in een arbeidsconflict zat en ik me daardoor niet wilde laten

  afpoeieren en me ziek melden. Dat betekende veel interne spanning en deed

   me me maandenlang kotsend onderweg naar mijn werk begeven

Heeft het me gevormd? 

Ja!! Ik ben misschien geneigd te bagatelliseren als mensen klagen. Afzien is misschien zo gek nog niet. 

mijmeringen op 28 juni

 Bijna het einde van de maand. We hebben een hittegolf achter de rug.  De wereldkampioenschappen voetbal zijn begonnen. In de wereld is het onrustig als je  de media volgt. In mijn eigen omgeving veranderd er niet bijster veel. We hebben onze ditjes en datjes. Met of zonder sociale contacten. Binnen of buiten. Hobbeldehobbel flierefluitemans. Je kent het wel. In ontspannen of licht bezwaard gemoed. Enkele keren in de wolken, dan weer op straat.

De dingen die gebeuren moeten gebeuren,  of niet.  Me ergens druk over maken zet me niet snel aan tot actie . Maar niets laat me werkelijk onverschillig. Er is veel dat intern knaagt  Wat me kan doen sombermansen. Een mens die zijn geloof aan het verliezen is. Ik wil het niet zijn maar ik hoor mezelf vaker vooral zuchten. Ik begrijp de mensen steeds minder.  

Dat ik ook de hemel kan raken is geluk. Wie weet raak ik de hemel te vaak zonder er veel moeite voor te doen. Daar word je misschien wel lui van. Zeker als je vanaf de bank of het bed de hemel kunt beroeren. 

Er staan op mij een aantal op zich leuke activiteiten te wachten de komende tijd.

Dieper in Dieppe

*

Laatste dag Normandië voor wat betreft deze vakantie. Ik zal er wie weet nog eens terugkomen. 

Vandaag was ik wederom in het bekende Dieppe. Tijdens mijn eerste bezoek had ik het kasteel - een trekpleister toch van het stadje- links had laten liggen. Nu had ik me voorgenomen dit historisch monument wat dichterbij te gaan bekijken. Het is ooit gebpuwd, zo las ik, om de stad te beschermen voor een mogelijke aanval vanuit zee.

Niets nieuws. Veel kastelen posteren zich als onneembare vestingen, hoog op een heuvel gelegen, zodat je de vijand als snel in de smiezen krijgt. Mensen in het kasteel wilden zich veilig voelen. Elk kasteel had wel een verdedigende functie. Niet altijd voor de bescherming van de stad, dan toch In ieder geval voor het eigen behoud, met dubbele en metersdikke  ommuring, slotgrachten, ophaalbruggen, wachttorens met kantelen. kanonnen. Noem maar op. Ze hadden het er maar druk mee, met die verdediging en al die veronderstelde kapers op de kust.

Tegenwoordig herbergt het kasteel een kunstmuseum. Ik wandelde erheen. 

Ik toog langs de terrasjes aan de haven. Ik had begrepen dat vandaag de stad in de ban van muziek zou zijn, met overal optredens, maar kennelijk was ik voor de uitvoeringen . Wel zag ik muzikanten met gitaren hun instrumenten stemmen en waren er mensen bezig de laatste hand te leggen aan een podium.

Wat ik nog wel aan live muziek meekreeg was van een jong meisje die met een gitaar en een schriel stemmetje een liedje van Cat Stevens ten gehore bracht. Ik ving de zin op  "look at me, I am old, but I'm happy" Ach meisje toch.

Langs de havens bij al die eetgelegenheden om  de terrastafels smulpapen, opmerkelijk veel, en op de tafels omgeven door glazenstonden prominent vaak de grote zwarte pannen gevuld met mosselen. Het lijkt het mosselparadijs. Dat wil zeggen, niet voor de mosselen zelf dan. Misschien waren ze in de aanbieding, zoveel pannen op zoveel tafels.

Wat de pizza is voor Napels, is de mossel voor Dieppe, dacht ik nog. Later las ik dat in een ander seizoen Dieppe in de ban is van haring! Net als in Scheveningen vlaggetjesdag.  

Langs de boulevard werd geflaneerd en gewandeld.   Van de meeste mannen kan ik niet zeggen dat ze flaneren. Flaneren verondersteld het zien en gezien worden. Met  Gucci schoenen  , Ralph Lauren polo, Calvin Klein jeans en zo meer. De dames kunnen er nog wel eens flatteus bijlopen. Maar de mannen, het zal ze geloof ik een worst wezen!  Die hebben het allang opgegeven met hun dikke pens en kalig hoofd. Het enige dat ze nog kunnen doen is hun buik fier naar voren steken.  Met de borst naar voren...dat wil niet meer zo lukken, die is naar beneden gezakt. Daar blijft ook geen culotte meer op hangen. Het gedragen T shirt en  korte broek zijn hoogstwaarschijnlijk ergens in de aanbieding gekocht bij d'n Aldi Dondert niet of het bij elkaar past. 

Het zijn de mensen die me op de boulevard nog wel eens vriendelijk toeknikken en 'bonjour' zeggen. 

Soortgenoten onder elkaar. 

Vrienden.

Ik schetste een cliché beeld. In werkelijkheid waren er wel degelijk smaakvol gelede mannen op de boulevard te spotten. Jongere mannen. 

Het Kasteel was goed voor een paar fotootjes. Het gaat om het imposante bouwwerk want ik ben niet iemand die sterk de behoefte voelt om me te verdiepen in de geschiedenis van het kasteel. Wie er gewoond heeft, wie er heerste en wanneer? Welnee! Dat interesseert me eigenlijk niet en mocht dit door een gids aan mij worden vertelt, mijn hersenscellen halen hun schouders op en gooien de info op de lopende band naar de schredder.  Tenzij mijn interesse door de info wel gewekt is!!!  Dan blijft het er nog een paar dagen hangen voordat het de schredder ingaat . 

Nou, in ieder geval wel even het kasteel aangedaan en op eeuwenoude kinderkoppen gelopen. Het is toch mooi om je te bedenken hoe het er aan toe ging ten tijde van de bouw. En dat ik daar nu met een korte broek en een mobieltje rondloop.  

*

In liep de kerk van Saint Rémy binnen, een grote desolate kerk, de deuren naar buiten stonden open. Bij een van de deuren klonk gebral van aan lager wal geraakten die met elkaar vertier vonden in het leggen van een kaartspel. Hun stemmen klonken door in de Saint-Rémy. 

Ook deze kerk is behoorlijk aan restauratie toe. Ondanks  recentelijk nog uitgevoerde renovaties kreeg ik het gevoel bijna in een ruïne rond te lopen.  De glas in loodramen waren wel helder van kleur  en een gedeelte van de kerk was in tact.  Fascinerend.

Weer buiten  hervond ik mijn terrasje , zette me er neer en genoot van de sfeer.

*

Daarna weer de auto opzoeken. Ik wilde vanavond wanneer het eb was nog naar het strand met blote voeten door het water lopen, en een fotootje maken.

Daarna was er in het kader van het wereldkampioenschap voetbal een wedstrijd waar ik van gesmuld heb. Uruguay- KaapVerdië, en ik was voor KaapVerdië ( zoals ik vaak voor de underdog ben!) Wat een wedstrijd! 

Saint-Valéry

 Mijn conditiebewaker en stok achter de deur, mijn stappenteller  kan - ook al verzet ik vandaag geen poot -  tevreden zijn! Ik heb mijn gestelde limiet qua stappen ruimschoots overtroffen!!

Ik zeg 'stappenteller'. Dat is het ook, maar de appvariant die ik daarvan heb heet 'Pedometer'...

Dat vind ik een woord dat suggereert dat je je met hele andere stappen bezighoudt ..i

Ik zeg maar gewoon stappenteller

*

Uitslapen kan ik toch ook blijkbaar. Het was al na negenen  toen ik echt wakker was. Terwijl ik het de avond daarvoor niet laat had gemaakt.

Ik bleef nog wat liggen schrijven en appen. Ik had het plan opgevat om naar St Valéry s Somme te gaan vandaag- dat is goed aan te rijden binnen een uur en het is een mooi plaatsje. Ik ken het wel. Ik was er eerder . Voor ik weg ging nog een restje stokbrood van gisteren met beleg naar binnen gepropt. Bijna of ik haast had. Maar dat had ik niet. Immers de tijd aan mezelf. Lekker! Fijn ochtendje!  Ik wist eigenlijk niet of ik echt wel weg wilde, want ik voelde me goed.

De rit naar Valéry was onder het genot van een aantal lang niet gehoorde jazzrocknummers. 'Hazard Profile Pt 1' van de  Soft Machine weergaloos op de D 925!

En dan was er een min-uurtje. Elke vakantie kent ze. De uurtjes dat het tegen zit, dat de stemming overhoop gegooid wordt, en je alle zeilen moet bijzetten om je relativeringsvermogen naar boven te halen. 

Dat begon met het zoeken naar een parkeerplaats in St Valéry. Hortend rondcirkelend op zoek. Rijden, terugrijden, nog een keer, weer terug, en dan een plekje denken te vinden en gaan betalen bij een parkeerautomaat die ontwikkeld lijkt te zijn door iemand  met lichtelijk sadistische trekjes. Een automaat waar je een kleine 10 minuten voor moet uittrekken om al je gegevens goed in te voeren en dan, wanneer alles oké is, en wilt betalen laat weten via een bijna onleesbaar en vettig display dat je betaalkaart niet geaccepteerd wordt. Wilt U een bon?

Gelukkig ben ik ook in het bezit van een creditcard.!  Maar nee, hetzelfde laken een pak! Kaart niet geaccepteerd!. Dank U voor Uw bezoek.

Ik kreeg helemaal geen zin meer in het bezoek. Ik reed weg naar een andere plek om te parkeren. Die vond ik. Het was er wel vol, maar ik kon nog net op een smal plekje achteruit inparkeren. De chauffeur van de auto waarnaast ik terecht kwam had iets te melden. 

Ik stapte uit. Smal was het wel. Ik kon maar net uit de auto. De man sprak me in het Nederlands aan. Hij zei dat ik hem blokkeerde. 

Blokkeerde? Hij kon toch gewoon wegrijden? Nee, ik had hem geblokkeerd! Ik zag dat mijn auto nou niet meteen het toonbeeld was van keurig ingeparkeerd staan. Ik stond schuin. Dat kon beter.

De man bleef maar doorgaan over dat geblokkeerd zijn. Uiteindelijk wees hij ook op een deukje in zijn auto, linksvoor. Ik zou hem geraakt hebben bij het inparkeren.. 'Blokkeren' betekende klaarblijkelijk 'aangereden'! Ik was ervan overtuigd dat dit niet het geval was, en zei dat ook. Zijn vrouw kwam erbij om te vertellen dat ik mijn rijbewijs opnieuw moest halen...wat was dat nu opeens? Ik heb ook een signaalfunctie als ik ergens bijna tegenop zit met de Toyota. Bij het inparkeren had ik niets gehoord, gevoeld of bemerkt. Man en vrouw waren boos en ik ben weer weggereden. De man maakte nog foto's . Ook van mijn kenteken waarschijnlijk.

Mijn plezier was verdwenen door dit voorval en genieten in St Valéry zat er niet meer in. Ik ben, toen ik een gratis parkeerplaats had gevonden nog wel even een kijkje in de plaats gaan nemen, maar het toeristische vertier  aldaar irriteerde me en na een klein uur besloot ik te vertrekken.

Op weg naar de auto liep ik een oud klein kerkje binnen waar een kunstexpositie werd gehouden. Geen adembenemende zaken werden er geëxposeerd - tenminste voor mij niet- maar een en ander spreidde wel een creativiteit ten toon die mijn aandacht opeiste en toen ik later weer verder wandelde merkte ik op dat de lucht in mijn hoofd was opgeklaard! Hoe mooi is dat! Zo kan het werken als je gedachten opeens op andere dingen gericht zijn.

Het was lekker weer terug in m'n huissie te zijn, shoarma te maken en een leuke voetbalwedstrijd te zien. 

Daarna was het bijna  gedaan met de dag, waarvan het einde er -vanaf mijn klif gezien-  fascinerend uitzag.

Dagje Dieppe

Gedurende de dagen hier pleeg ik nauwelijks conversaties. Een enkele vraag of opmerking, dan wel tegen een Fransoos, dan wel tegen mezelf. Daar blijft het bij. Ik vind dat helemaal oké. Ik kan van de rust en de stilte houden. Van nature ben ik toch niet zo'n kletsmajoor. ( Ook al weer zo'n woord dat ik aan jongeren dreig te moeten uitleggen, zoals zij hun nieuwe woorden -vaak verkorte anglicismen-  aan mij moeten uitleggen). 

Als ik geluid wil zet ik muziek aan. 

Soms zing ik.

Ik heb in het huisje waar ik vertoef niet de beschikking over handdoeken. Die zaten niet bij de prijs - die toch niet laag was- inbegrepen. Ik heb het wel eerder meegemaakt maar doorgaans kun je ervan uitgaan dat de verhuurder van je onderkomen wel een setje handdoeken heeft klaargelegd. Vaak is er ook douchegel en shampoo. Hier niet. 

Ik heb een klein dun afdroogdoekje bij me. Vandaag zal ik in Dieppe nog wel wat kopen. Ik kan het ook tegen een meerprijs door de verhuurder handdoeken laten brengen, maar nee. 

Het is nog ochtend. De rotswanden aan zee  zie ik vanuit het slaapkamerraam oplichten in de eerste zonnestralen. 

*

Ik schrik een beetje van Dieppe, wanneer ik er rondkuier. Het komt  me niet over dat deze gemeente in Seine- Maritime zwemt in het geld. En als ze dat wel doen dan wordt het niet besteedt aan het onderhoud van wegen en gebouwen. Het oogt hier en daar wat armoedig. 

Ik nader de St Jaques Kerk die boven de huisjes uitsteekt en wellicht het centrum markeert. Ik weet het niet, ik loop maar wat, ik zwerf. De kerk is is zo'n dertienhonderd jaar geleden gebouwd oorspronkelijk  als podium voor de pelgrims op weg naar Santiago de la Compostella. Het gebouw is in de 100-jarige oorlog zwaar beschadigd geweest, en heropgericht. Maar nu is het ( wederom) dusdanig aan onderhoud toe dat ik me afvraag of dat er nog ooit van zal kunnen komen. De monument lijkt af te brokkelen.  Binnen was het sfeervol omdat de voorbije eeuwen er nog steeds in huizen,  tot de 20e eeuw, met een standbeeld van de Poolse Paus  (Paulus IV) maar er hangt ook een net om kleine loslatende steentjes en gruis op te vangen.  

Het verval is wat bijblijft als ik de kerk verlaat.

Binnen bidden de engelen voor behoud.

Ook het wegdek toont veel scheuren en barsten en de huizen ogen niet fris en pittoresk. 

Ik wandel door een lange winkelstraat met bekende namen en zie bij een tweede kerk een alleraardigst terrasje waar ik besluit te zitten en stil te genieten en te kijken naar de mensen en de cafeetjes.  Ik bestel er een Paix Dieu, een heerlijk abdijbier.  

Ik kuier verder door de stad en langs de kust. Niet bijzonder indrukwekkend, maar ook niet saai. Ik bezocht veel kustplaatsen en heb veel vergelijkingsmateriaal. Ik krijg oprechte trek en besluit langs de boulevard op een terras achter glas een moules marinière te bestellen. Een  Chardannay er bij. Ik krijg er geen spijt van. De bediening is er een met een glimlach en de mosselen gaan er in als...lekkere mosselen!! Op nog geen 70 cm van mij vandaan staat een meeuw geduldig te bedelen.  Hij blijft geduldig wachten. Wat zijn deze vogels groot van dichtbij. 

Meeuwen. Ze karakteriseren mede het kustgevoel van Normandië. Je kunt niet om ze heen. Je hoort hun gelach, hun gemor en geschreeuw overal langs de kust . Ook deze meeuw opent een enkele keer zijn snavel en stiet luid zijn meeuwenklanken uit. 

Ja meeuw, ik heb je gezien. Je krijgt niets van me.  ik ga je niet leren bedelen. 

Langs de havens wandel ik terug naar mijn geparkeerde auto

Zondag ga ik terug naar Dieppe. Dan schijnt er in het stadje wat te doen te zijn met muziek.

Le Tréport

Petit Caux, 18 juni, 16.00u

Het weerbericht: 

Broeierige  hitte strijd tegen verkoelende regen om de macht, en de goden rollen beheerst een bowlingbal door het hemels gewelf. 

We zullen zien hoe het uitpakt. We kijken naar de lucht en niet naar de voorspellingen van weer-on-line. Daar heb ik me al genoeg door laten misleiden. 

Maar goed, met de lucht kun je nu ook alle kanten op

Ik zit buiten aan tafel op mijn terrasje onder een hoera-parasol die tevergeefs stiekem naar de bliksem staat te lonken, maar die donderstraal heeft reeds het hazenpad gekozen. 

Vanmorgen ben ik na een Frans ontbijt ( 'Pain du Stock' ) in de auto gestapt en naar Le Tréport gereden. Nog geen half uur rijden van mijn verblijfplaats. Het blijkt een charmant havenstadje daar aan Het Kanaal. Een stadje dat zijn geschiedenis niet wil vergeten. Bij veel monumenten en aan de kust vind ik  bordjes die uitleg geven  over zijn historie. Ik stapte binnen in het de eeuwenoude Église Saint-Jacques , die sinds de oprichting in de 13e eeuw serieuze verwoestingen heeft moeten doorstaan maar toch weer opgebouwd is. Verderop nam ik de historische kabelbaan omhoog naar het hoger gelegen stadsdeel, waarvandaan ik met helder weer wellicht een indrukwekkender uitzicht had kunnen waarnemen, maar waarbij nu het zicht belemmerd werd door grijze mistbanken. Wat niet wegneemt dat het toch de moeite waard was. Meeuwen, de kustvogels bij uitstek, laveerden jaloersmakend op luchtstromen boven en onder de steile rotswanden. Ik zag beneden de vuurtoren. De haven. Het stadje - de oude huizen parallel in rechte straten

Rond te wandelen in Le Tréport stemde me goed. Ik genoot! 

Normandië, Bretagne, de Provence, de Alpen. Frankrijk heeft zoveel moois te bieden. En je hoeft alleen maar in de auto te stappen. Wel rijden ook dan natuurlijk!!  Hoewel het niet lang meer zal duren voordat je auto na een ingevoerde bestemming jou verder niet nodig heeft om te gaan. Dan heeft de auto jou en ben je overgeleverd aan zijn technisch vernuft, zoals we nu ook afhankelijk zijn van elektriciteit.  Een zegen?

Na een kleine drie uur rondkijkgenot ben ik weer terug gereden. 

Inmiddels is het tijdens dit schrijven gaan gieten. De parasol heb ik naar binnen gebonjourd. Dat lonken bleek toch niet helemaal tevergeefs. Zelf zit ik ook weer binnen.

Ik ben blij dat het vanmorgen in Le Tréport droog is gebleven. Het is een plaats om nog es te bezoeken. 

Je kunt hier ook nog naar Parc de Mouton Village. Daar kun je schapen bewonderen en knuffelen. Ik hou van dieren, maar daar liggen toch niet helemaal mijn behoeftes.

Nee, Dieppe, dat ligt nog wel te wachten. Daar ga ik binnenkort es een kijkje nemen. U hoort er van.

De avond bood weer rust. Het gedonder en het gekletter werd verdreven. De zon deed of er niks aan de hand was geweest en brandde er lustig op los. Het nodigde uit om , nu het eb was, met blote voeten door het water te lopen. De 'branding' kun je niet zeggen. De zee komt en gaat en klinkt hier als  wind in de bomen.

Dit keer ben ik eerst een stukje noordwaarts getogen. De centrale. Daarna weer terug.

Het deed me goed weer eens een strandwandeling te maken. 

Op de klif maakte ik me verder op om de zonsondergang te zien. De lucht was weer een schilderij. 

 

Even er uit

Op de wegen rond Antwerpen lijkt  het altijd herfst en rampspoed te zijn. Verkeer strompelt langs wegwerkzaamheden en schikt zich goedschiks dan wel kwaadschiks onder een ook nu weer  jankende hemel. De  ruitenwissers van mijn Toyota doen hard hun best om mij zicht te laten houden op deze mistroostigheid en de voorruit van de tranenstroom te ontdoen. Er  ontsnapte mij uiteindelijk een kleine zucht van opluchting toen ik de periferie van deze Belgische stad achter me kon laten.  Niets ten nadele van de stad Antwerpen zelf, maar de wegen er omheen.

Op weg naar Normandië, de kust. 

Vanmorgen afscheid genomen van Ingrid, mij vrouw en  vaste reispartner, om er een keer alleen op uit te gaan. Zomaar voor een paar dagen. Om te ervaren hoe dat is, hoe dat voelt. Het is iets dat ik me voorgenomen heb toen mijn pensioengerechtigde leeftijd in zicht kwam. Ingrid zou nog een aantal jaren doorwerken en ik zou tijd voor mezelf overhouden. Tijd die ik niet alleen in en om mijn woonplaats wilde slijten. Ik had plannen. Schotland, La Gomera!!! En meer! Echter, wilden die plannen niet stranden in de dagelijkse beslommeringen van afspraken ditjes en datjes dan moest er een planning gemaakt worden. Dit bleek toen het er na een jaar van pensioenbeleving nog niet van gekomen was om  zelfs maar een paar dagen op stap te gaan in m'n eentje. 

De agenda ter hand genomen en twee maal een week ingepland. Weken waarop ik zelf er op uit kan gaan, omdat er in die weken dan geen andere afspraken worden gepland.. 

Vreemd dat dat kon voelen als 'uit je comfortzône stappen'. Zo ontwent ben ik om alleen dingen te ondernemen! Zonder Ingrid weg te gaan! Maar daarom ook wel goed om eens te doen. 

Genoeg mannen die vaak voor werk wéken van huis zijn.

Denk aan zeelieden.  Waar is de tijd gebleven dat we die nog gewoon 'Matrozen' noemden...Oki en Doki. Dat was de tijd dat we ook nog gewoon 'negers' konden zeggen. 

Geen side-line bewandelen nu. 

In Nazareth tanken

Het grijs maakte langzaam baan voor blauw op deze rit die nog geen 5 uur zou duren . De D925 slingerde en ik slingerde in mijn auto mee door een vlak en licht heuvelachtig groot groen kleurenpalet onder een lichtblauwe hemel waarin lieflijke schape- en vederwolkjes langzaam oplosten. 

De temperatuur steeg en mijn onderdanen die in lange broekspijpen gevangen zaten kregen last van claustrofobie.

De portierraampjes omlaag gezoemd

Waar is de zee!?

Twee minuten voordat ik arriveerde bij mijn geboekte AirB&B huisje ontvouwde het water zich in zijn oneindigheid en mijn hele wezen ontvouwde mee. Wat een fijne omgeving!!  Huisje op de klif! 

Het huisje zelf voelde ook meteen als mijn hutje en ik ervoer blijheid en geluk! Ik zag de kliffen en de stranden beneden, en ik keek en ademde als een vrij levend wezen.  

Ik installeerde me. Liet weten dat ik er was, en wandelde een hoger gelegen klif op. De rand van een land, een continent. 

De zon liet zich gelden. Het biertje dat ik even in de vriesla had gelegd deed me bij terugkomst goed. 

Het strand beneden nodigde eveneens uit om er een kijkje te gaan nemen.  

Links de rotskusten waarlangs ik besloot te lopen. Rechts was op een niet al te grote afstand de kerncentrale van Penly. te zien. 

Lopen langs de kust betekent hier al snel ploeteren over keien en stenen. Gedreven door misschien nog een mooier uitzicht stapte ik dapper toch nog steeds ietsje verder

 Bij eb is er beter te wandelen. Maar nu beleefde ik door eigen toedoen een workout onder een overdadig schijnende zon. Gadegeslagen door kijvende meeuwen wankelde ik als een dronkaard over de stenenmassa. 

Miljarden stenen!! Meer stenen als dat Elon Musk geld heeft !!

Hijgend betrad ik de trap van het strand omhoog mijn klif op. Tijd om wat te eten te drinken en bij te komen.

De zon verdronk even na tien uur achter de horizon. Ik keek naar de scharkering van kleuren en de mensen beneden.

De TV mocht 's avonds uitblijven. Ik schreef mijn verhaaltje met een muziekje en een La Trappe Isid'or. Voelde me prima.

Dromen

 Dromen, dromen in je slaap. Het gebeurd. Ik weet dat het gebeurd, want ik wordt wakker en dan is er nog net een fragment dat me voor de geest staat. Waarschijnlijk de laatste droomfractie die is blijven treuzelen alvorens in de eeuwige vergetelheid te verdwijnen. Want dat doen ze. Bij mij tenminste. Ze lossen eenvoudigweg razendsnel op in het grote grijze niets. 

Dromen zouden toch iets te vertellen moeten hebben? Dat is wat veel mensen geloven. Dat dromen betekenis hebben. Je zou er lering uit kunnen trekken. Ze geven je onderbewustzijn vorm en wanneer je dit op een juiste manier leert te interpreteren - en daar bestaan veel cursussen voor- dan zou je daar in het dagelijks leven profijt van kunnen hebben. Je hebt immers, zo wordt beweerd niet voor niets dromen!

Je verwerkt in je slaap je ervaringen, gedachten en emoties, en wie weet is er ook nog een engeltje die kans ziet zich hierin te manifesteren met nieuwe inzichten. Je weet het niet. 

Misschien geven we dromen minder aandacht dan dat ze verdienen.  In veel religies worden dromen gezien als een belangrijk communicatiemiddel tussen het Goddelijke en de mens. Misschien moeten mensen die niet weten hoe ze hun leven vorm kunnen geven zich meer daarop richten in plaats van mee te hobbelen met een rugzak naar een Indiase Guru of Swami.

Uiteindelijk ben je zelf je beste raadgever. Alles wat  belangrijk voor je is weet je uiteindelijk zelf het best! Je moet er alleen naar leren luisteren. En naar leren kijken!! Je geweten kan -wie weet- zich middels dromen manifesteren! Ik vind dat een aannemelijke gedachte. .

Je kunt je trainen om beter dromen te onthouden.  Je kunt ze leren  interpreteren. Er is zoveel interessants over te lezen!

De boekwerken er over zijn niet te tillen. Die stapel wordt  vanzelf  lichter wanneer je het kaf van het koren scheidt.

Ik kan het allemaal wel leuk aanreiken aan anderen maar ik ben er zelf eerlijk gezegd tot dusver nauwelijks in geslaagd om met enige constructiviteit naar mijn dromen te kijken. De dromen waarvan de beelden in  mijn half-waken oplossen kenmerken zich vrijwel uitsluitend op 1 ding. En dat ding is het grote 'Niet Weten'

In mijn dromen ben ik vaak onderweg. Ik weet niet welke kant ik op moet, ik ben verdwaald,  mijn medereizigers kwijt, of mijn paspoort, mijn bagage. . 

Ik ben bezig met een bouwwerk waarvoor ik niet weet waarvoor het dient en of het in- of uit elkaar gehaald moet worden. Alles kenmerkt zich door Niet Weten

Wanneer mijn dromen me iets al jaren lang duidelijk proberen te maken is dat ik zoekend ben. 

Maar dat wist ik al.

Vandaag nog was ik de snoeischaar kwijt.

Yoann et Marie Bourgeois - Celui qui Tombe

 

De Heen in April

In Het hart van moeder aarde ademt

het briesje dat ontvlucht is uit de wind

een heggemus, een vink een winterkoninkje

Vertrouwd gelui van een verleden kerkklok

mensenstemmen, gedragen door lucht

Geruststellend gebed van kabbelend water

Alles komt goed

Schaduwen van buigzame takken op de zijgevel

van een huis met rode dakpannen onder

een blauwe hemel

Meerpalen met witgescheurde mutsen langs een oude haven 

Ik laat mijn lichaam hier, zittend op een bankje, gestreeld door de zon

Ik ga niet weg

Een aalscholver vliegt op

Een meerkoet verstopt zijn kopje in het water.

Onderweg in Duitßland

Op grote doorgaande snelwegen gaan we. 

We houden ons aan de geldende regels en we kunnen blijven rijden. We kunnen zelfs heel lang doorgaan,  zonder ergens echt aan te komen. Zolang de auto voortkart en kunt tanken wanneer het nodig is, kun je blijven gaan. 
Wanneer er geen ongelukken gebeuren door eigen of iemand anders toedoen kun je het pad vervolgen

Er zijn meestal vluchtstroken of vangrails.   Soms sta je in de file, soms zijn er wegversmallingen. Je rijdt soms in de regen. Dat hoort erbij.

Je kunt als je wilt van de grote snelweg afgaan wanneer je denkt dat je je bestemming gevonden hebt.

In Duitsland staat er bij zo'n afslag: 'Ausfahrt!'

'Uitvaart', zo ben ik dit geneigd te vertalen. De Uitrit. Je verdwijnt van de grote levensweg die je bracht bij je bestemming. Je kunt op een later moment besluiten om de weg weer op te gaan, terug te rijden of verder. Het is pas echt een uitrit wanneer je dodelijk verongelukt op de snelweg en er  afgevoerd moet worden. Op weg naar je Ausfahrt.

Gedachten die zo in het hoofd opkomen op de snelweg in Duitsland. Op weg naar huis. 

StreetArt

 Als er iets in de aanbieding moet zijn geweest in Berlijn de laatste jaren moet het wel de graffiti-spray verf zijn geweest. De Berlijnse jongens zijn er helemaal mee los gegaan in hun stad. Op z'n best kunnen we spreken van street-art. We komen muurschilderingen tegen waarvan we kunnen zeggen dat het kunst is, met een grote K zelfs, maar het overgrote deel van de gespoten verf valt toch onder geklodder, vind ik. Hoewel ik moet zeggen dat heel veel geklodder bij elkaar ook wel weer iets heeft, in ieder geval iets kleurrijks. En het besef dat je je hier midden in een cultuurverschijnsel bevind.

Gastendoekjes

Waar houdt een mens zich mee bezig? Al heel lang doemt bij mij de vraag op bijvoorbeeld, waarvoor gastendoekjes dienen.

Gasten krijgen het bij de betere onderkomens in hun toerusting  als aanvulling op de handdoeken, en een badlaken.. Elke gast een handdoek dus; waar is het gastendoekje dan voor bedoeld? Is het een handendroogdoekje voor als je je handen hebt gewassen? Dat zou kunnen, maar als dat zo is, waarom noemen ze het dan niet zo? 

Nee, ik heb gastendoekjes altijd gezien als doekjes die je als gast in bed kunt gebruiken wanneer je last hebt van zweet, of wanneer je bijvoorbeeld wat orgastisch vloeistof hebt gelekt. 

Zeg: intimiteitsdoekjes

Ik denk nog steeds dat ze daar eigenlijk stiekem voor bedoeld zijn. 

Ik lees op www.huistoppers dat  het doekje inderdaad voor 'verschillende doeleinden' kan worden gebruikt, en dat het niet eens perse bedoeld is voor alleen gasten of bezoekers..

Als richtlijn wordt op de site ook genoemd, en dat verbaast me  'Maar waar je het gastendoekje ook voor gebruikt, houd ze altijd schoon om de hygiënenormen te handhaven.'

Dan zijn het blijkbaar doekjes die je nergens voor kunt gebruiken. Doekjes om schoon te houden! De auteurs van de site zullen er zelf ook mee worstelen denk ik want een nieuwe alinea heeft als kop:

"Gastenhanddoek identificeren"

Dan gaat het erover hoe je ze kunt herkennen. Dat ze wat kleiner zijn dan een handdoek, en meer. Het is een behoorlijke worsteling rondom het onderwerp. Dat zie je wel.

Ik denk eigenlijk dat ik het toch bij het goede eind had. Ze zijn bedoeld voor intimiteiten. 

Maar het is een beetje een taboe-onderwerp.  Net zoals ze keukenrollen nog steeds keukenrollen noemen en geen slaapkamerrollen. 

Met de aanschaf van een pak Slaapkamerrollen sta je wellicht ook wat ongemakkelijker voor de kassa.

En eerlijk is eerlijk, in de keuken zijn ze ook buitengewoon handig. Hoe vaak ik die dingen niet gebruik!! De uitvinding van de keukenrol staat bij mij hoog. En, het zijn weggooipapiertjes en dat is hygiënischer nog dan een gastendoekje. Tenzij je het gastendoekje inderdaad NIET gebruikt. 

Berlijn

Uitjes,

Uitjes verrijken het leven. Leuke uitjes, gekke uitjes, toeristische uitjes, uitjes naar ander binnenland of buitenland, met of zonder anderen.

Dus dat moeten we niet nalaten te doen, zo nu en dan.

Momenteel zit ik middenin een uitje.

Utrecht, Breukelen, Loenen aan de Vecht, kasteel de Haar, en iets heel  anders dan toch: Berlijn.

Berlijn is een stad waarvan ik een ieder die er geweest is hoor zeggen hoe fantastisch het er is, en wat een fijne sfeer. 

Het kwam er echter lange tijd niet van om er eens zelf te koekeloeren en er mijn waaklampje op te steken, maar dit keer was de gelegenheid daar!

Met de flixbus, met de trein? 

We overwogen het één en ander, maar het werd uiteindelijk toch onze gebutste Toyota. Zelf rijden, zeven uurtjes vanaf Utrecht. 

Iets langer omdat de benen af en toe gestrekt moesten worden, de maagjes gevuld, en de blazen geleegd.

Het vertrek dat we hadden geboekt in een buitenwijk van Berlijn was klein maar aangenaam. Het weer zou ons de eerste dagen welgezind zijn , zo waren de verwachtingen. 

We settelden ons en de volgende morgen togen we dan de stad in. Het station bevond zich op loopafstand van ons onderkomen. Het was een van de redenen geweest waarom we voor dat onderkomen hadden gekozen. Het was even uitzoeken hoe we ons gewenste vervoerskaartje uit de automaat moesten krijgen. Het zijn puzzels waar je op een slecht leesbaar display moet zien uit te komen. Oh wat kun je lokettisten missen!  Nu is het steeds maar weer kiezen uit opties en menu's in de hoop daar terecht te komen wat gewenst is. Ingrid stond ervoor. Met haar neus bijna tegen het vettige display probeerde ze verschillende gegeven opties totdat daar het Eureka-moment was. Een kaartje dat ons de komende dagen zou vrijwaren van het kopen van meerdere vervoerstickets, en het stuntelen voor automaten. Namelijk eentje die 5 dagen geldig was voor metro, bus en trein in Berlijn.

Tralala.

Jammer alleen dat de vertrektijd van de trein die we hadden gekregen niet klopte met de werkelijke vertrektijd, maar wat is een half uur wachten als de zon schijnt. 

Het hoofdstation van Berlijn waar we moesten aufsteigen was immens!. Een enorme kas waarin allerhande voorzieningen rondom het vervoersbolwerk waren gestationeerd, steile roltrappen verbonden de verdiepingen met elkaar. in het metalen-glazen bouwwerk. 

Waar is de uitgang eigenlijk?

Even later bevonden we ons dan op het grote plein voor het station, ietwat overdonderd door moderne architectuur van een spiegelend gebouw de Kubus, inderdaad een vierkant met daarin driehoekige 'vouwen'

We vielen met ons neus in de boter, want op het plein gaven professionele jonge dansers een voorstelling van hun kunnen, en ze waren indrukwekkend goed!

Berlijn presenteerde zich zo meteen voor ons als de creatieve vrije stad die het beloofde te zijn.

Dit was geen uitje meer. Dit was een bezoek, een ervaring! We wandelden verder de stad in en er was veel om je ogen de kost te geven. Langs de monumenten, toeristische attracties en pleinen. De historie is hier nog geen voorbije historie maar nog duidelijk voelbaar, en bij tijd en wijle met een gevoel van beklemming liep ik er langs gedenkplaatsen voor Sinti , Joden, en bekeek ze. Dan de Rijksdag! 

De Duitsers tonen hun verleden en vegen het niet onder tafel. We worden op de terrasjes die we uiteraard aangedaan hebben ook altijd zeer voorkomend bediend, alsof ze nog steeds iets goed te maken hebben, denk ik wel eens. 

Berlijn is ook pompeus, veel oudere gebouwen laten zich onder meer stutten door pilaren en de daken zijn vervolmaakt met Romeins- Griekse beelden en voorstellingen. Schoonheid, en Dapperheid. Mythologie. Romeins- Grieks doet het hierdoor ook aan. Wat verder opvalt voor mij is de weidsheid van alles, grote grasvelden en pleinen waar duizenden mensen zich op kunnen bewegen en het toch niet echt vol loopt. 

Er valt veel over Berlijn te vertellen. Ik laat het in het kader van het blog hierbij, maar als je nieuwsgierig bent, ga er zelf eens kijken, zou ik zeggen. Tot dusver zag ik slechts het Centrum, maar er is hier volgens de gidsen en verhalen nog zo

oneindig veel meer te zien.

We maken er het beste van

 Op een herfstdag vind je jezelf voor de spiegel in de badkamer en sta je met een schaartje je wenkbrauwen bij te knippen. De winter komt er aan, dat is duidelijk. Daar staat de medicatiecassette. Er staan druppels en zalfjes.  In de agenda staan afspraken met fysiotherapie, oogcontrôle en een gehoormeting.

Het gebit en het gehoorapparaat staan al in de startblokken om deel uit te maken van een tanend leven .

De bloeddrukmeter komt regelmatig in beeld, en volgende maand is het tijd voor de jaarlijkse check-up, en sijpelt afgegeven bloed door ziekenhuisapparatuur teneinde vast te stellen of er wellicht nog meer plaats gemaakt moet worden in het medicatiekastje.

Hoe moet de winter er uit gaan zien?

Haren die ook uit beide neusgaten en aan alsmaar groter wordende oren groeien, terwijl hoofdharen zich tot een kleine verstopping in de afvoer van de douche nestelen.

Het wordt een steeds groter karwei daar voor die spiegel . Er appetijtelijk uitzien moet realistisch gezien tot de onmogelijkheden worden gerekend. 

De Walweg lijkt zijn werking te hebben gestaakt en de  nachtcrème blijkt 's morgens ook niet tot enig resultaat te hebben geleid.

De laatste eigen tanden laten zich poetsen, de nek roept om een colle. 

De leuning doet vaker dienst bij het gebruiken van de trap. Kou wordt kouder bij het afnemen van energie. De slaap slaat ook in de middag toe. 

Hijgen , puffen en steunen markeren een moeizame conversatie waarin dingen verkeerd begrepen worden.

Alles doet het nog, daar is alles mee gezegd. 

Onder die omstandigheden maken we er het beste van.  

AI en plaatjes

 

                              Wat je ook maar voor foto wilt, je kunt het laten maken door AI .

                           Zoals bovenstaande. 

                           Een ietwat deprimerend brouwsel uit mijn brein

Intussen ergens in Talibanië

 wat is dat!!?

hm??

Wat is dat! Dat wat je om hebt!!

oh dat? Ja, dat had ik je nog willen zeggen. Heb jij toevallig een zwart kastje gezien met een paar draden er aan en een knop er op?

????

Dat ben ik kwijt, moet hier ergens liggen

Maar wat is dat wat je OM hebt!!??

Ja, ik had het al eerder willen zeggen, maar je bent altijd zo druk..... het is een vest, je weet wel...

Nee, ik weet niks, maar het ziet er wel eng uit!!!

Valt wel mee toch? het is een bomvest. Heb ik gekregen van Ali Ben Akhbar

Bomvest? Bomgordel bedoel je!??

Ja, kun je ook zeggen, verdomme, waar is dat kastje nou!?

Maar, wat moet je ermee!?? Waarom geeft ie dat aan jou?? 

Dat vest had Ali nog liggen in zijn huisje. Hij deed er toch niks mee. 

En toen heeft ie het aan jou gegeven!?...

Ja. Nou.....!??.

Wat..

Ik heb gevraagd of ik hem mocht hebben! 

Om wat te doen dan? Dat is toch hartstikke gevaarlijk zo'n ding!?

Ja, maar....waar is dat KASTJE nou!?? Oh, op de wastafel misschien nog, bij het toilet!!

Wat ga je dan doen? Je gaat hem toch niet gebruiken...!?

Nou, dat was ik eigenlijk wel van plan

Maar, je zou je helemaal niet meer bezighouden met die gekke luitjes!! en politiek interesseerde je verder niks toch!!? Je gaat je toch niet opblazen zeker!! Waarvóór dan!??

Je krijgt straks veel geld als ik er niet meer ben. Genoeg om jaren rond te komen

???

Dat zei Ali nog.... wacht....yes! op de wastafel!!!

Waarom Baardmans! Waarom wil je weg? 

.........

Baardmans!??

32 maagden....weet je wat dat betekent voor een man? Wees eerlijk, bij ons kwam het er niet meer echt van hè? de afgelopen jaren...

.......

Dus ik dacht, ik trek de stoute schoenen aan. Deze jongen gaat de bloemetjes maar eens buiten zetten...

Ben je gek geworden!!!??? Geloof jij dat van die 32 maagden? Doe normaal man!!

Ali zei..

Wat weet Ali daar nou van!!??? Waarom blaast ie zichzelf niet op, die Ali van jou!! Is er ooit iemand terug gekomen om het te vertellen!

HET staat in de Heilige schrift!

Nooit iets gelezen over bomgordels hoor...nou, doe uit dat ding!.....

Maar...

Uit!!

En dan ga je maar naar die  Ali van jou toe en dan hang je dat ding maar bij hem om z'n schouders, en dat kastje, geef dat maar aan mij.

Ech nie....

Ech wel!

Dag zwarte kraai

Koffie met cake na afloop van een afscheidsdienst, daar kun je niet meer mee aankomen! Inmiddels is dat iets uit de jaren 60/ 70 . Toen er nog anders tegen de dood werd aangekeken. Met ontzag, angst, en respect. Over de dood had je het slechts fluisterend en niet zo in het openbaar. Daar rustte een taboe op. De dood was er, iedereen wist dat, maar het werd zo mogelijk verzwegen. Ook degene die zou komen te overlijden werd bemoedigend toegesproken dat hij of zij er wel weer bovenop zou komen. Moed houden.  

Dat er niet aan te ontkomen  viel, ook al 'vecht' je nog zo hard, was en is echter een onbetwistbaar feit.

Een geestelijke aan het sterfbed die de laatste sacramenten toebracht, ja, die stak het niet onder stoelen of banken. En ook in de kerkbanken kregen parochianen te horen van de dood. Daar wel. Voorgangers schilderden soms angstaanjagende taferelen van na de dood, over de hel en het eeuwig lijden; het voorland van alle niet gelovigen en mensen die zich niet aan Gods geboden hielden. 

Hoe verlaat je na zo'n dienst de kerk? 

Velen vluchten maar snel even de dorpskroeg in voor een stevige borrel. Even ontsomberen 

"In de hemel is geen bier, daarom drinken wij het hier" 

Niet helemaal 'andere tijden' echter. Nog steeds spelen zich in de naam van het geloof hemeltergende zaken af. 

Maar de dood heeft inmiddels voor veel mensen wel een ander aanzien gekregen. Je kunt en mag hem in het gezicht zien, hij mag nu ook in algemene zin in alle toonaarden besproken worden, niet ontkent. De media hebben daar voor mijns inziens voor een groot deel aan bijgedragen.

Een en ander is ook te merken bij de hedendaagse afscheidsdiensten, die niet langer omkaderd worden door zwarte kraaien maar door frisse begeleiders die na afloop rondgaan met warme saucijzenbroodjes en bitterballen, en een vriendelijk praatje maken. 

Er wordt gekeuveld en een wijntje gedronken

De dood heeft zijn macabere gezicht voor een groot deel verloren, en er wordt zelfs de spot mee gedreven. 

Maar in zekere zin wordt de dood nog wel op een afstand gehouden. De tendens is meer: "We vieren het leven wat de dode geleefd heeft" Dat kunnen wij hier in ons Nederland gelukkig vaak doen, want mensen hèbben vaak een mooi leven gehad. 

Wat wil ik zeggen? Ik weet het niet precies. Gister was ik bij een afscheidsdienst. Ik moest er kennelijk nog wat over kwijt.