In Het hart van moeder aarde ademt
het briesje dat ontvlucht is uit de wind
een heggemus, een vink een winterkoninkje
Vertrouwd gelui van een verleden kerkklok
mensenstemmen, gedragen door lucht
Geruststellend gebed van kabbelend water
Alles komt goed
Schaduwen van buigzame takken op de zijgevel
van een huis met rode dakpannen onder
een blauwe hemel
Meerpalen met witgescheurde mutsen langs een oude haven
Ik laat mijn lichaam hier, zittend op een bankje, gestreeld door de zon
Ik ga niet weg
Een aalscholver vliegt op
Een meerkoet verstopt zijn kopje in het water.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten