Het was bijna meditatief te noemen, het wandelen van vanmorgen. Niet door de omgeving - die was zo bijzonder niet, maar door de muziek. Mijn passen volgden automatisch het ritme waarin mijn stappen opgingen en er deel van gingen uitmaken. Aangenaam werd ik er door meegedreven, voortgestuwd. Onstuitbaar werden mijn stappen, gestaag zwiepten mijn armen mee. Als een soldaat marcheerde ik langs straten en pleinen.
Maar de muziek, dat was het mooie, die was niet opzwepend of actief. Die was eerder kalm. Zenmateriaal zo je wilt. Had niets van een mars. Maar ik ging er op. De zon zo nu en dan vermijdend, de wind koesterend op mijn huid. Het hield niet op, en als het op zou houden zou ik het nummer opnieuw opzetten.
Geen hindernis, geen stoplicht die me tegen kon houden. Heerlijk.
*
Het is soms niet te bevatten dat de dingen die me zo kunnen ontroeren anderen volkomen koud laten. Hoopvol als een kind dat een beloning verwacht kijk ik naar de ogen van degene voor wie ik zojuist een meesterwerk hebt opgezet. Ik heb dat aangekondigd! 'Luister, ik heb nou iets wat ik verschrikkelijk mooi vind!' Maar die begint er al vrij snel doorheen te praten!!!. Totaal niet aangedaan, compleet niet verrast of geroerd. Faliekant gedesinteresseerd ! Ik waag het zelfs onbeschoft te noemen! Want respectloos! Mocht hij krediet hebben opgebouwd, het is daarmee in 1 keer verdwenen! En ik weet nog niet zo net of ik met jou nog wel op vakantie wil!!
Ja ja, smaken verschillen, dat weet ik ook wel!
*
Krediet opbouwen,
Bij echte vrienden is dat niet nodig. Die gaan onvoorwaardelijk voor elkaar. Gister zag ik een stuk van een documentaire over de vriendschap tussen Peter Heerschop en Viggo Waas. Die mannen gaan voor elkaar. Al kunnen ze elkaar uitmaken voor rotte vis, elkaar de les lezen, pijn doen- ze blijven twee mensen die van elkaar houden .
Hoe mooi is dat. Ik ken daar zelf geen voorbeelden van in mijn eigen omgeving, omdat het zeldzaam is, denk ik. Dergelijke vriendschappen. Doorgaans wordt het refrein van een liedje van 'Het Goede Doel' eerder bewaarheid. "Vriendschap is een illusie. Vriendschap is een droom. Een pakketje schroot met een dun laagje chroom"
Dat is die ene daad, die ene opmerking, die ene handeling die de chroomverpakking in stukken scheurt, en er daarna inderdaad weinig overblijft van waarde van al die jaren lachen, sporten, uitgaan en avonturen. Al die jaren vriendschap, die geen ware vriendschap bleek. Het was een aardige omgang met iemand met wie je indertijd wel op kon schieten. Dat meer.
Vriendschap is lastiger te onderhouden wanneer de onderlinge woonadressen ver uit elkaar liggen. Net zoals Peter en Viggo, waar ik het net over had, die zagen en zien elkaar waarschijnlijk meerdere keren per week. Die kennen elkaar van haver tot gort. IK vermoed zelfs dat verhuizing van een van de twee niet aan de orde is wanneer de afstand tot de ander dan te groot wordt.
Gaat dat ver? Ja,
maar het is ook mooi.
Je zou dan kunnen zeggen,, dan is het toch meer liefde dan vriendschap..?
Ware vriendschap is ook liefde denk ik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten