Vlaanderen (1)

 Mijn voornemen om er vaker alleen op uit te gaan tijdens mijn pensioen, in ieder geval zolang als dat Ingrid werkt dreigde voortdurend in een veelheid van kleine afspraken te stranden. Een paar dagen er op uit gaan betekent, dat werd duidelijk, dit goed van tevoren plannen!

Dit heb ik gedaan.  De eerste week van september. Vrij genomen van alle 'verplichtingen' om zelf mijn pad te volgen. Zonder reisgezelschap. 
De zin ging uit naar Zeeuws Vlaanderen en België. Cadzand, Brugge, Sluis en Gent. Het weer zou er goed zijn, en ik besloot dit keer geen privé-accommodatie te boeken maar te verblijven in een hostel! Ik heb weinig ervaring met hostels. Die ene keer in een hostel in La Gomera had ik bijzonder leuk gevonden. Ik kwam er in aanraking met andere reizigers, en er volgden leuke gesprekken. Wie weet wat voor leuke ontmoetingen ik nu in het geboekte hostel, 8 kilometer van Brugge, hebben zou!

Ik had me er wel van verzekerd dat ik de slaapkamer niet hoefde te delen met anderen. Dat vond ik zeker vanuit mijn ontbrekende slaapritme en mijn behoefte aan privacy fijner. Ik zou een privé badkamer hebben en toilet.

Ik vertrok op de 1e dinsdag van september met mijn brave ook wel zielige Verso. Zielig met z'n deuk aan de zijkant.. Jaren geleden opgelopen al. Maar Versootje  rijdt stug door! Zo'n deuk is ook wel een beetje stoer.

Het Zeeuws Vlaamse landschap is daar waar de hemel en het weer het voor het zeggen hebben. Nergens is het uitspansel zo alom vertegenwoordigd als op dit platte land. Meer nog als dat de bergen het doen, maakt het de mensen nietig.

Ik had een plan opgemaakt om deze dag naar Brugge te gaan, en misschien 's avonds  tegen zonsondergang  naar Cadzand .

De drank in de koelbox die ik bij me had zou ik wel koud willen laten. Ik had bedacht daarom eerst langs het hostel te rijden om te vragen of ik, ruim voor de inchecktijd, mijn drankvoorraad alvast bij hun kon plaatsen .

Het hostel lag in de plaats Dudzele.  Bij aankomst, na eerst onder andere een gasopslagplaats, zandophopingen ( zand dat gebaggerd was uit de Theems, heb ik me later laten vertellen. Het wordt hier gebruikt voor beton.) en metershoge schroothopen gepasseerd te hebben ( 'Ja, we hebben hier alles!" zei later een Belg trots!) zag ik de  'jeugdherberg' zoals het op het pand stond aangegeven. Het viel het me op dat de ruime parkeerplaats leeg was bezijden een transferbusje van het hostel zelf. 

Het gebouw leek verlaten. Ik tuurde naar binnen om te kijken of dat ik er iemand zag.

Niemand. Op de deur stond wel een telefoonnummer dat ik kon bellen wanneer niemand aanwezig was. 

Een vrouwenstem vertelde me dat het oké was dat ik mijn spullen vast binnen bracht en zij kon van afstand ook de voordeur openen.( oh techniek, wat kun je mooi zijn) Ik volgde haar instructies, vond er ook een doosje met mijn naam er op en daarin de sleutel ( de TAG) van mijn kamer. Kamer 2. De tag werkte ook en de stem aan de telefoon zei dat het oké was en dat ik nu meteen ingecheckt was. Later zou ze wel komen voor de betaling. 

62 euro per nacht.

Het doosje met mijn naam er op was het enige doosje geweest. Dat betekende dat er behalve mij geen andere personen verwacht werden. 

Dat was wel even schakelen. Ik moest er inwendig ook wel wat om lachen. Voor gezelschap naar een hostel gaan en er dan de enige gast zijn! De kamer die ik had was zoals je je een basis cel voor zou kunnen stellen in voormalig Oost- Berlijn.

Drie stapelbedden. Een miniwasbak, Een tafeltje van 1 vierkante meter en krukjes. 

Er was wel een raam, gelukkig. De douche was ook basis maar oké. 

Ik zwierf wat rond in het lege gebouw en installeerde me in mijn cel. Niet dat er bijster veel te installeren viel. Mijn bed opmaken. Er lag een lakenpakket, en een deken.

 

De jeugdherberg behoorde oorspronkelijk toe aan de roeivereniging. Er kwamen hier veel roeiers bivakkeren. Het Boudewijnkanaal waarnaast het onderkomen ligt, is namelijk ideaal voor die tak van sport. Een lang kanaal met zoet en zout water wat in de winter dus ook niet bevriest. 

Daarna Brugge in. Steeds op zoek naar mijn 'TAG' . Neurotisch bang om die kwijt te raken of te verliezen. Ik wilde me niet buitensluiten. Ik ben sowieso steeds bang om dingen te vergeten. Dubbelchecken is steeds wat ik doe. Teveel slordige ervaringen gehad, daar komt het door, Verstrooid als ik kan zijn.

Het viel me op toen ik de binnenstad met mijn auto naderde hoe druk het was, en door alle wegwerkzaamheden werd het er niet echt overzichtelijker op, maar in één keer wist ik toch naar de gekozen parkeerplaats te rijden. 

In de parkeerplaats zelf kun je zonder al te veel je best te doen en je komt er voor het eerst goed verdwalen. Groot. Maar in de lange gangen was het wel overzichtelijk waar er nog plaats was, want dan brandde er boven die plaats een groen ipv een rood lichtje. 

Het voelde goed om Brugge in te lopen. Stromen toeristen deden hetzelfde, werkelijk overal vandaan. Vooral Spaans hoorde ik om me heen. 

Maar Brugge bleek niet afgeladen. Ik had de ruimte. De drukte bij het station had zich keurig verspreid. 

Ik had me al meteen een doel gesteld. Ik wilde naar het museum 'Brusk' waar een tentoonstelling te zien was van de videokunstenaar Refik Anadol. Wie kent hem niet! 

Onderweg naar het museum, de route volgend vanaf mijn mobiel, passeerde ik echter zoveel moois dat ik gaandeweg zo nu en dan van mijn route ben afgeweken. 

Wat is Brugge een adembenemend prachtig stadje zoals het erbij ligt in het zonlicht!! Ik werd er helemaal door gegrepen. Het bewaarde Middeleeuwse karakter! Het stadje is in de twee wereldoorlogen gespaard gebleven voor de bommen die veel andere steden geheel of ten dele hebben vernield.  Heel veel staat nog overeind. De gehele historische binnenstad staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het is het walhalla ook voor chocolade- en of bierliefhebbers. En sowieso van de lekkerbekken onder ons. De stad heet 'Bourgondisch' te zijn

Ik heb er een tijd op het duizend jaar oude marktplein gezeten en er alleen maar gekeken aan de voet van de centraal gelegen plaats waar twee volkshelden waren uitgebeeld die in 1302  belangrijk waren in het Vlaams verzet tegen de Franse koning, Jan Breydel en Pieter de Coninck.  De markt werd gedomineerd door het Belfort.

In dit 'Venetië van het Noorden' schijnt moeilijk te ontkomen te zijn aan een rondvaart door de Brugse 'reien' ( kleine kanaaltjes)

Ik passeerde een majestueus gebouw waar een tentoonstelling van Salvador Dalí te zien was. Na op een schilderachtig terras (waar bootjes langs voeren met fotograferende en soms zwaaiende toeristen) enkele versnaperingen tot mij genomen te hebben 

ben ik de expositie over Dali gaan bekijken. Het onbetwist hoogtepunt ervan was een twaalf minuten durende ervaring waarin ik met een 3D bril op een ruimte betrad en me meteen in een surrealistische wereld bevond. Vanaf de voorplecht van een schip voer ik een adembenemende wereld binnen waarin schepselen van Dali een prominente rol speelden. Zo voer ik onder een langpotige olifant door. Geweldig!

Sowieso viel er veel kunst te aanschouwen. Ik liep verschillende ateliers binnen en vergaapte me waar ik me maar aan vergapen kon!

Het museum waar ik oorspronkelijk naar op weg was heb ik niet meer bezocht. Het zou te veel zijn geworden.

In een expositieruimte waar het gratis toegang was en ik het toch niet kon laten om binnen te kijken zag ik werken die me bijzonder aanspraken en waarvan ik vermoedde dat Ingrid die ook zouden boeien. Ik bedacht dat ik hier heel snel weer met haar zou moeten terugkomen! Het was maar een tijdelijke tentoonstelling!!  En ze moest dit toch ook zien!!!

 

Het was even zoeken naar de betaalautomaat in de garage, maar afin. Na een kleine 20 minuten was ik weer terug bij de Lege Herberg, en besloot al voor ik op de parkeerplaats uitgestapt was, dat ik wel meteen door kon gaan naar Cadzand. 

Dat gaf weer een andere 'vibe' zouden mijn kinderen zeggen, maar ik probeer al die Engelse termen te vermijden op dit Blog. Het strand van Cadzand zou me de kans geven om de prikkels van de dag genotzaam van me af te laten glijden in de ruimte die vergezichten bieden. Zeker wanneer vergezeld van een koel briesje en het het rustig ademen van de zee

Ik stilde m'n honger met een te snel gekocht frietje, waar ik eigenlijk helemaal geen zin in had en keek uit over het Zwin. Ik kuierde langs een duinmeer, zandverstuivingen en langs de vloedlijn tot de strandtent waarvan ik wist dat ie er was, maar niet dat ie gesloten was. Jammer maar helaas. Het was goed zo. Mijn grote behoefte aan een kop koffie zou ik uitstellen tot ik bij de brasserie bij camping Zwinhoeve aankwam. Gelukkig nog wel open!

Avond in een lege groepsaccommodatie. Ik dacht aan mijn periode in Den Haag  als 'nachtwaker' in een voormalig hotel dat wegens omstandigheden ruimte bood aan ( ex) psychiatrische patiënten. 

Daar werd ik door een van de mensen gezien als een verdacht figuur. Ik kon s nachts bespied worden vanachter een pilaar door deze roodbebaarde man, die zich daar achter had verstopt. 

Ik heb veel nachtdiensten gedraaid en door lege gangen en kamers gelopen. Het is bijna een 'thuis komen'