Je hebt van die films die meer zijn dan films alleen. Het zijn monumenten.
Weet je wat mensen tegen me kunnen zeggen wanneer ik zeg dat ik de komende weken op vakantie ben in Italië?
Goede reis? Nee, die bedoel ik niet
Veel plezier? Nope
Dat zeggen ze inderdaad ook wel. Maar daar hoor je me niet over. Daar wil ik het niet over hebben. Dat zijn opmerkingen die op zich hout snijden. De lieden die deze woorden bij het afscheid nemen uitspreken wensen me een goede reis toe, zonder narigheid of ongelukken neem ik dan aan; en 'Veel Plezier' slaat op de wens dat je samen op de reis lol kunt hebben en elkander niet stiekem de hersens in wil slaan. Mooie wensen, dank je wel lieve vrienden
Waar het bij mij wringt, en ik weet - af en toe ben ik een beetje een zeikert- is de soms bijna dwingend uitgesproken - ik zou bijna zeggen - Verwensing: 'Geniet er van!!'
Wat moet je daarop zeggen? Wat zèg je daarop!? Wat verwàcht men van je?? Dat je dat dan niet doet? Je zit op een zonovergoten terrasje onder een fleurige parasol. Het is een schilderachtig en pitoresk Italiaans plaatsje waar je neer bent gestreken en het glas met vino blanco staat voor je. Druppeltjes parelen aan de buitenkant van het glas. Maar wat doe je? Je kijkt apatisch en ook wat sjacherijnig rond je heen. Niet wetend wat te voelen, een beetje radeloos. Totdat je plots de wijze les te binnen schiet die je bij het vertrek is meegegeven , en die je bij de herinnering ervan je partner doet aanstoten: Herman zei dat we ervan moeten genieten. Laten we dát dan doen!
Proost! Op Herman!
Verwacht Herman zo iets? Dat we zonder zijn opmerking anders niet genieten konden? Wat DENKT Herman wel!?
Of moeten deze meegegeven woorden je in het geheugen flitsen wanneer je bijkomt met een bloedend hoofd in een obscuur steegje en merkt dat je van al je bezittingen bent beroofd ?
Geniet ervan! Ik weet niet anders als dat ik daar voortaan op zal reageren met: "Wat dacht jezelf!?? Dat ik dat anders niet zou doen? Ben ik een idioot? Waarom denk je dat ik op vakantie ga!? Het enige waarvan ik echt ga genieten is dat jij er niet bij bent met je idiote opmerkingen! Ga zelf genieten!! Want JIJ komt er zelf niet op!
Nee, dat doe ik natuurlijk niet. Dat zeg ik niet. Daar ben ik te vriendelijk voor. Misschien denk ik het eventjes.
Het valt niet mee om een chaoot te zijn.
Veel tijd gaat voor de chaoot zitten in zaken waarvan gestructureerden geen weet hebben. Die bekijken met verbazing deze ziel die s avonds uitgeput neerploft op de bank, en bevragen hem hoe het komt dat hij zo moe is.
Bij ADHD-ers is het duidelijk dat ze moe zijn. Iedereen kan zien dat deze en aanverwante groepen druk zijn, beweeglijk, niet te stuiten. Ook van mensen in de omgeving van een ADHD-er kan men zich levendig voorstellen dat ze s avonds alleen maar rust om zich heen kunnen verdragen.
Een chaoot echter lijdt gedurende de dag doorgaans in stilte. Zijn voornaamste dagtaak is het opsporen van gebruiksartikelen of andere benodigdheden. Hij is voortdurend alles kwijt. Sleutels, zijn tas, zijn mobiel, , de oplader, de portemonnaie, het boek of het tijdschrift dat hij aan het lezen was, de agenda, de krant, de Ipad....
De chaoot weet waar het ligt, waar het moet liggen want daar heeft hij het voor het laatst gezien, maar het ligt er niet meer. Het is verdwenen. Het lag er net nog...hij had het zèlf...maar het is weg. Heel vervelend is het wanneer de chaoot zijn bril kwijt is, omat ook zijn niet toereikende gezichtsvermogen dan parten gaat spelen bij het opsporen ervan. In wazige ruimten is het immers dubbel zo moeilijk het kleinood te hervinden. Ten einde raad gaat hij dan soms eerst op zoek naar zijn zonnebril op sterkte ( als die tenminste op zijn plek ligt) om daarmee als een Stevie Wonder verder op zoek te gaan naar zijn gewone bril. De chaoot denkt omgeven te zijn door kwelgeesten, kwaadaardige entiteiten die hem het leven zuur willen maken. Die zijn spullen geniepig snel op een onbewaakt ogenblik ergens anders neerleggen. Het zijn dezelfden die alles wat hij op de grond laat vallen compleet onzichtbaar maken. Een pen op de grond...de doorgewinterde chaoot zoekt nog even voor de vorm, maar diep van binnen weet hij dat hij de pen nooit meer terug zal zien. Hij kan beter meteen een ander zoeken.
Klussen is derhalve voor de chaoot tot mislukken gedoemd. Hij vindt tientallen schroevendraaiers als hij er eentje moet hebben, behalve die ene die hij Echt nodig heeft! Hij heeft verschillende gereedschappen, spijkertjes, ringetjes, moertjes, sleuteltjes en flupdingetjes nodig om een kastje te monteren, en de chaoot heeft al die zaken welliswaar in het begin van de excercitie keurig gesorteerd, maar in de loop van de strijd, waarin soms zelf een compleet kastenpaneel kan verdwijnen, is hij kruipend over de vloer waar te nemen, met het radeloze hoofd speurend onder stoelen en tafels.
De chaoot wordt daarom vaak ten onrechte onhandig genoemd.
Chaotisme is door de huidige wetenschap nooit bekeken als afwijking op zich, waarvoor je je kunt laten behandelen, maar altijd als verschijnsel van iets anders. Van een gebrek aan concentratievermogen. Je kunt handreikingen krijgen van deskundigen en anderen in diverse publicaties en tijdschriften over hoe je meer structuur in het leven aan kunt brengen.
Maar daar is de geboren chaoot niet mee geholpen. Hij zal er mee moeten zien te leven. Het is niet anders. Hij moet vrienden zien te sluiten met de onzichtbare duiveltjes om hem heen.
Goed, ik ga er weer es op uit. Waar zijn m'n schoenen...
Nu, na het opheffen van de privacy ( eigenlijk toch nog een koud kunstje) is er de openbaarheid en de contrôle.
We hebben er zelf goed aan meegewerkt met onze 'likes' en 'dislikes'. Onze filmpjes.
Nederland wordt nu beter bewaakt. De veiligheid is er bij gebaat dat beelden van camera's aan lantaarnpalen en gevels worden bekeken door Deze of later Gene. Die zal dan weloverwogen besluiten of dat wat hij ziet hem bevalt of niet, en wat voor stappen er te nemen zijn
Is alles wel in de hakenkruis?
"wat heb je tegen onze regering?"
"Je stemt op de SP hé?"
"Je hebt je negatief uitgelaten over ons..wat wilde je...iets organiseren???"
"Wat heb je tegen China?"
"We weten waar je woont. We weten waar je heen gaat. Want we kennen je. Je algoritme. Het algoritme van je vrienden"
Hoera voor het grenzeloze internet. De toegenomen kennis, het onbenul. De middelen en mogelijkheden worden buiten bereik misbruikt omdat het kan. Mensen zijn grenzeloos creatief als het om macht gaat.
Zo..tijdje bezig geweest met het document, maar nu is het af!
Alleen nog even uitprinten.
Kent U dat zinnetje? 'Alleen nog even uitprinten?' Je zou ook kunnen zeggen: 'Even printen' trouwens
Maar hoe dan ook: het is een zinnetje dat ik in ieder geval beter niet kan zeggen. Het woordje 'EVEN' alleen al. Over een nóg rekbaarder woord zal ik lang moeten nadenken. Soms gaan er weken over dat woordje heen.
Mensen zeggen van het Hele Leven: 'Het duurt maar even....' hou dat in gedachten als iemand je vriendelijk zegt dat het maar even duurt
En dan het woordje '(uit)printen' .
Wellicht is dat, besef ik, een persoonlijk dingetje van mij, hoewel het me geen moeite kost me voor te stellen dat er veel meer radelozen zijn bij wie het woordje 'uitprinten' ongenoegen teweeg brengt. Printers en ik leven in onmin met elkaar namelijk. We verstaan elkaar niet goed.
Hij staat er altijd mooi bij, de printer. Ze stonden er altíjd mooi bij trouwens, maar deze, de vijfde alweer, bijzonder! Een statig zwart met de tijd mee ding is het. Alle mogelijke kleuren cardridges op een rij . Mooie hagelwitte A-viertjes in de la. Fraai displaytje. Een blauw Wifilampje dat kan knipperen en constant kan branden...Smart-functies.. Wie doet je wat met zo'n apparaat in huis
Dat zou je denken.
Maar telkens weer die gruwel. Dat niet luisteren van de printer naar mijn commando's!. Printen is zó vaak zo vaak een beetje doodgaan. Printen is zo dikwijls het in gruzelementen gooien van mijn harmonisch samenzijn met mezelf. Want er wordt niets afgedrukt. Hoe vaak is het niet voorgekomen dat ik de printer door de ruit naar buiten heb gegooid, het ding daarna weer opgehaald heb en het daarna nóg een keer door de raam smeet? Printen brengt de stoom naar mijn oren. Als ik zo volhardend bezig ben blijven passerende mensen op straat nieuwsgierig staan op het volume van mijn opzwellend gevloek
Want hij doet het niet. En ik doe de stekker er in en de stekker er uit en probeer het met wifi en zonder wifi, met snoer en zonder snoer en ik schakel on-line smart hulpdiensten in en en ik begrijp niet wat ik fout doe of wat mijn printer fout doet en ik heb er ook geen geduld voor om het uit te zoeken bij dat klote apparaat dat Godnogantoe ook nog moet kunnen scannen en kopiëren.
Als ik vraag voor wie dit herkenbaar is zie ik in gedachten de handen omhoog gaan in 's lands beste inrichtingen.
Kijk dan! De twee broertjes.
Ze kijken me vanaf de kast vrolijk aan
Bijna té vrolijk.
Alsof ze blij zijn dat ze er niet meer zijn.
Zij lekker in een Hemels Rijk, en wij hier nog in het aards geploeter
'Maak er maar het beste van mensen, veel plezier daar'.dat lijken ze te willen zeggen
Bij één van de twee zie ik in de ogen een zweem van mededogen
Die vindt het wellicht ietwat sneu
De ander feest!! Op de foto heft hij in lente-achtig licht een glas Chardonnay, een intens tevreden lach op het gelaat.
Hiernamaals, je zou er zin in gaan krijgen bij het zien van die twee. Daar wil je bij zijn.
Spullen gewoon in de kliko weggooien.
Wat kan het schelen wie het nog gebruiken kan allemaal?
Bekijk jezelf in de spiegel
en zie een kleine A-sociaal
Lousche
Het was een te lieve man. Misschien ook wel een bange man. Hij was voorzichtig met alles en iedereen.
Hij ving de bijen, vliegen, en andere onfortuinlijke insekten die binnenshuis paniekerig zoemend tegen de binnenkant van de ruiten stuiterden, en hielp ze naar buiten.
Hij legde na het afdrogen van het bestek de lepels zachtjes bij de andere lepels, en de vorken ook netjes bij zijn vriendjes .
Hij had aandacht voor de dingen alsof het levende wezens waren. Zo voorzichtig als hij alles beetpakte . Alsof hij een relatie met ze had. Of iets goed te maken. Het zal in de geneeskunde vast een naam hebben, deze afwijking.
Mensen benaderde hij uiterst voorzichtig. Hij vond het ingewikkelde wezens. Hij voelde zich er doorgaans ongemakkelijk bij en wist dikwijls niet hoe hij ze moest behandelen en dan zweeg hij maar. Hield zich een beetje op afstand. Keek, observeerde. Glimlachte soms naar hen. Bedacht daarbij hoe schaapahtig dit moest lijken in de ogen van de ander. Hij vond het leven met hun gecompliceerd.
Daarom zocht hij gelegenheden op waarbij hij alleen kon zijn. Situaties waarin hij niet snel lastig gevallen zou worden. Een baan hebben als vuurtorenwachter sprak hem aan. Maar door een speling in het lot was hij juist terecht gekomen in een werksituatie waarin je bij uitstek te maken kreeg met mensen. Mensen die niet helemaal tot wasdom waren gekomen, en die men elk lustrum schaarde onder een andere noemer. Nu werden ze " mensen met een verstandelijke beperking"genoemd ." Maar hij beschreef ze in zijn dagboeken als "Oliedommen": 'Ik werk met O.D.ers' zo formuleerde hij ze daarin.
Met oliedommen had hij minder moeite als met gewone mensen. Hij nam ze ter hand en liet ze hun ding doen. Het waren mensen, maar ook te definiëren als projecten met zorgplannen. Er was een afstand waarmee hij goed overweg kon. Hij hoefde met deze lieden geen band op te bouwen, geen relatie te beginnen, geen onderhoudend gesprek te voeren. Aan het eind van de slaapdienst deed hij rond 10.00 's morgens de deur achter zich dicht en eenmaal in zijn auto was er het geluksmoment en de weldaad van het alleen zijn.
Geen ongewenste geluiden. Heerlijk geen ongewenste geluiden.
In zijn huis had zijn vrouw kunnen zijn. Maar doorgaans was ze er niet. Ze had haar werk overdag. En verder was er niemand in de ruime hoekwonig aan de verkeersluwe straat. Hun 3 kinderen waren elders bezig hun leven vorm te geven. Het was er stil. De enige geluiden die in de komende uren tot hem zouden komen zouden de geluiden zijn die hij zelf toe liet, los van bijvoorbeeld een ronkende vuilniswagen. Daar viel mee te leven, mits het niet te lang duurde.
Thuis kon hij aleen zijn tot hij wenste dat hij dat niet meer was. Dan begon er na uren van - even grofweg- kleine huishoudelijke klusjes en beslommeringen, een wandeling in het bos, een woordspelletje, en het beluisteren en bekijken van YouTube filmpjes soms een gevoel van appeligheid de kop op te steken. Dan was zijn behoefte om alleen te zijn bevredigd. Dan keek hij naar haar uit en zette hij liefdevol koffie.
Het gecompliceerde om met mensen om te gaan was tegelijkertijd ook wel het boeiende, en het hing af van zijn stemming welke van die invalshoeken op de voorgrond trad. In de omgang met anderen beschermde hij zich door vooral vragen te stellen. Zo hoefde hij zelf niet veel te vertellen. Uit ervaring wist hij dat hem dat beroerd af ging. Hij kwam onvoldoende uit de verf, grapjes kwamen niet over, mensen begonnen te geeuwen wanneer hij even te lang aan het woord was. En hij had het merkwaardig vermogen om met één opmerking levendige discussies mors- en morsdood te slaan .
Bovendien, en dat enigszinds tot troost: Hij had ervaren dat de meeste mensen het liefst zichzèlf hoorden. Dezen beschouwden hem als een fijne toehoorder, iemand die werkelijk geïnteresseerd en belangstellend was. Een vriend. En zo zweeg hij meer en meer en schrok hij wanneer iemand in het gezelschap waar hij tussen verzeild was geraakt plots het woord tot hem richtte en vroeg: "En? Hoe is het met jou!!"
Zijn antwoord kwam tegenwoordig als Pavlov naar buiten: 'Goed! en met jou?'
wordt tzt vervolgd
Wat is er toch veel moois te zien en te horen. Daar word ik blij van. Echt. Zonder dat zou ik het alléén maar zijn. Murf. 'Murw' schreven ze vooral vroeger. Met een w. Maar 'Murf 'mag ook.
Ik ben Murf. Minder aangenaam kennis maken. Want zo stel ik me liever niet voor aan anderen.
Of misschien ben ik het niet, maar HEB ik het wèl. Een ziekte die je gemoed aantast.
Liever zou ik strijdbaar zijn. Geloof hebben in verbetering. Begeesterd zijn. Hoop hebben. Maar ik dreig deze mooie motivaties en drijfveren volkomen te verliezen. Ik bezat ze al niet voor de volle 100 procent, (eerlijk is eerlijk) dus dan is het ook sneller bekeken. De spreuk van Gandhi op het toilet doet me soms even 'opleven': "Wees Zelf de Verandering die je in de Wereld wilt zien". Ik kan deze gedachte niet lang innestelen, want de Murf is er en heeft zijn plek er ook veroverd. Ik ben in Murfenland en probeer niet te verzuren.
Ik heb stevige wapens: ik noemde al 'schoonheid kunnen zien en horen'. Maar ook: liefde kunnen voelen. Ik kan genieten van kleine dingen. En die halen me dan uit Murfenland.
Waardoor de Murf zoveel terrein dreigt te winnen? Van de ellende in de krant, het onbegrip en het snelle oordelen van mensen, hun korte lontjes en lange tenen, het onvermogen om met vrijheid om te gaan. Het geweld.Foute machthebbers, Corruptie, De haat, de domheid. het gebrek aan fatsoen en empathie. De oneerlijkheid, het wanbeleid ( om maar eens wat te noemen)
Wanhopig vecht ik tegen de Murf die mijn belangrijk wapen wil omsmeden in cinisme en onverschilligheid: mijn humor
In dit stukje bijvoorbeeld is humor he-le-maal niet te vinden
Hongerleiders
Een hongerleider, dat is een leider in honger, Een hongerstaker. Hij die zich omwille van wat hij of zij recht vindt en niet gehoord wordt protesteert door niet te eten en zichzelf uitmergelt. Een zelfmartelaar. Hij wint het van de trek en de honger Hij leid voor de goede zaak de strijd op die manier. Als Bourgondiër zijnde buig ik diep voor deze zelfdiscipline. Ik heb grenzeloos bewondering voor mensen die zwijgen om niet te varraden ook al worden ze gemarteld. Al die naamloze helden die nu nog steeds bestaan. Vergeleken daarbi is jezelf uithongeren een plezieriger optie. Maar goed. Je hebt altijd mensen die baas-boven baas zijn. Een hongerleider verdient ook een standbeeld.
Er zijn mensen die het als een gevecht zien als je kanker hebt en hoe je daar dan mee om gaat. Of je er tegen 'vecht'of niet. De 'Oneerlijke strijd" , We zien het soms staan in rouwadvertenties. Wanneer je kanker zo beziet, het gezwel aanschouwelijk maakt als vijand, dan krijgt het iets heröisch. Die strijd. Wilskracht, Geloof. De vijand overwinnen, De hele mikmak wordt erbij gehaald. Maar moet je het zo willen zien?
Mensen kunnen in die optiek kanker verslaan. 'de kanker is overwonnen', is dan wat je hoort. Die ander kon het niet, maar JIJ wel. Je was sterker!. Wilskrachtiger!. Je was er slecht aan toe maar functioneert weer. Als je dat kunt zeggen kun je daaraan toevoegen dat je een echte kankerleider bent.
Volgens mij moet je met het krijgen van serieuze ziekte's uit de wereld blijven van strijd voeren, overwinnen en verliezen. En het zijn bijna in alle gevallen ook de artsen en hun methodieken die je doen genezen, en niet de 'strijd'die je levert.
We kunnen zo ook podia bouwen voor Teringleiders en Typhusleiders en noem maar op. Als je je zenuwen de baas kan in zeer stressvolle situaties ben je een Zenuwleider eerste klas. Dan mag je workshops geven. Vanavond training krigen van een heuse Zenuwleider.
En aan de andere kant: Er zijn in deze tijd meer en meer Wereldlijders. Met een lange ij. Die lijden mee met het leed dat Moeder Aarde door oliedomme mensen aangedaan wordt. ( Moet ik voorbeelden geven? Nee hè?)Die willen het moment van de dag des oordeels dat voor de deur staat uitstellen. En dat van uitstel afstel komt dat zullen ze dan alleen maar toejuichen.
Wereldleiders zijn er niet. Ja, God. Die van voor ons allen. Maar die is kwijt.
Hij was eigenlijk iets te klein voor de Toyota- Verso waar hij in reed. Hij zou bijna een kussentje op de zitting leggen. Ondanks dat: het gaf hem wèl een rijk gevoel. Wat een ruimte!!! Allemaal voor mij!! dacht hij dan . Lange mensen die met hun kruin de bovenkant van de carrosserie voelen door de bekleding heen, die hebben dat gevoel niet waarschijnlijk. Die voelen zich niet rijk. Hij wel!
Achter de auto werd meegetrokken de rijdende reclame voor duct-tape die hij nog steeds zijn 'caravan'noemde. Het was elke keer weer een feestje als de sleurhut bij het optrekken nog steeds op het chassis bleef staan. Het ding dateerde uit de tijd van de kernramp van Bürstner Tsjernobyl.
Maar de caravan afschrijven, nee daarvoor was het nog te vroeg. Je kon er immers nog in slapen? er was kastruime en je kon er op een tweepitsgastoestel kokkerellen . Dat het kacheltje het niet meer deed, het koelkastje het begeven had en dat alles kraakte, sleepte en piepte, los zat of juist te vast, dat was bijzaak. De verwondering elke keer dat het na een flinke hoosbui nog steeds droog bleef in het onderkomen!!! Onbetaalbaar. Dan proosten ze op God!
En daarna zagen even later toch het Licht. Want wat zou het heerlijk zijn om een sleurhut te hebben, die verwarmde wat hij verwarmen moest en koelde wat koud moest zijn. Eentje waarin je wellicht ook wel geriefelijk zou kunnen zitten!!!
Nu, na deze ingeving, staat de gehavende trouwe huisvriend beteuterd op Marktplaats zachtjes te schreien en klussers die een projectje zoeken overbieden elkaar om hem mee te kunnen nemen.
We zijn geen robotten dus waarom zouden we ons wel zo gaan gedragen?
Een pleidooi voor onsamenhangendheid en onzin. De taal waar robotten niet van terug hebben.
Zich koesteren in warmte. Dat was wat hij doorgaans het allerliefste deed. Een lome kat op de vensterbank die even af en toe eens wakker wordt en dan zijn oogjes even dichtknijpt en zijn pootjes likt in afwachting van het schaaltje Sheba of ander voer, waar menig hongerende Afrikaan zich graag aan te goed zou doen. Geaaid worden door een zachte vrouwenhand.Keer op keer. Dat was zijn wens voor een volgend leven. Hij zou het op een briefje schrijven en zich laten verzekeren dat het er in zijn kist word bijgestopt. Aanhef: "lieve lieve God. Ten eerste bedankt voor het moois dat U me hebt gegeven. Complimenten hoe U de aarde heeft gemaakt. En alles er om heen!!! Zo groot ook!!! Petje af!U kan veel hoor!! En omdat U zoveel voor elkaar krijgt, en schept en zo meer. Zou U mij dan misschien als het kan in een volgend leven als huiskat kunnen laten leven? Alstublieft?
\Hij dacht niet zoals ik dat God misschien wel es heel boos zou kunnen worden. Waarom zou hij deze mens, vol van zonden, laten we wel wezen, een dienst verlenen? En hoe komt hij, onbeduidend blaaskaakje er bij dat hij überhaubt terug zou mogen keren? Hoeveel kansen had meneer gehad willen hebben?
Niemand zal je begrijpen als jezelf niet láát begrijpen. Dan ga je je graf in met je onbegrepen ziel en zaligheid. en laat de nabestaanden carabolerend met vraagtekens achter, in een poging antwoorden te vinden op het waarom van al je beweegredenen.
Een van de eerste robotten was opblaasbaar. Zonder afstandsbediening of wat. Ze waren dienstbaar. Ze werden nooit begraven, maar gedumpt in een container. Toen hij er aan terugdacht dat hij dat gedaan had ging hij weer pijnlijk schaamtevol door de grond. Hij was een pooier.
Waar dit op slaat? Nergens op. Het onderscheidt ons van hen, de robots. Want die komen er aan.
De auto is eigenlijk iets te groot voor mijn formaat. Ik kom wel boven m'n stuur uit maar veel is het niet. Ik ben onderweg naar misschien wel een belangrijk keerpunt in m'n leven. Ik denk echter aan hele andere dingen. Dagelijkse beslommeringen. Herinneringen. Van zenuwen geen spoor.
Waarom zou ik ook? Ik heb niks te verliezen. Zó veel hangt er niet van af of ik al dan niet aangenomen zal worden.
Hoogstwaarschijnlijk geeft het ook extra gedoe allemaal, zo'n nieuwe baan. Gedoe waar je helemaal niet op zit te wachten, als puntje paaltje ontmoet.
In de binnenspiegel van de Toyota bekijk ik mezelf meerdere keren zorgelijk. Die wallen.Die kleine oogjes. Ik zie er moe uit . En wat staat dat mondje smal en met die mondhoeken zo naar beneden. Tjeesz. Ik vervolg mijn weg al grimassen makend met mijn gezichtsspieren om het geheel levendiger en florisanter te laten ogen. Af en toe check ik in de spiegel. Wanneer ik grote ogen maak en mn lippen enigszinds tuit is dat een lichte verbetering. Maar zo ga ik niet bij het gesprek zitten, want echt een ontspannen indruk maak je er niet door.
Een baan voor vier jaar. En daarna ... het botte werkbijltje erbij neergooien en met een stel afstandsbedieningen in een ivoren toren de wereld en zijn bewoners verontwaardigd beschimpen als een Archie Bunker 2.0
Los van geld verdienen en mezelf dienstbaar maken. Los ook van de vanzelfsprekendheid van alles maar aan kunnen. Dat dan ook wel weer. Hallo verval.
Ik ben er . Mooi op tijd. Daar staat het gebouw waar ik wezen moet. Ik heb nog een paar sterke pepermuntjes genomen. De telefoon op vliegtuigstand gezet. Zelfverzekerd bel ik aan. Stel mezelf voor aan twee mensen. De één wil een hand. De ander niet. Er is immers nog een pandemie. Ik ga zitten en er wordt gevraagd of ik wat wil drinken en of ik het heb kunnen vinden. 'Nee. Ik niet. Maar Google wel, Dus ben ik daar maar achter gaan rijden.' Als niemand lacht kan ik het nu al schudden.
Het gesprek liep niet bijzonder, maar het zou toch el es kunnen zijn dat ze me aannemen. Tuurlijk ook wel weer goed, en wie weet ook wel weer een verrijking, een verandering van werkkring, maar pffff...
Als God een mier is, dan zou dat voor mij een zeer onaangename verrassing zijn, Want dan kom ik vast niet in de hemel. Ik heb in mijn leven namelijk nogal wat mieren gedood. Met de hak op de diertjes gestampt heb ik. Stamp stamp., en dan stevig draaien met m'n volle 75 kilo gewicht. Maar dat tilde ik mn voet op en dan dribbelde dat wat verbouwereerd tuttuttut gewoon verder! Ik heb een mierenverdelgercarrière die er op zich zijn mag, maar die vaak niet het gewenste resultaat opleverde. Dat wil zeggen, dat ze zich niet makkelijk lieten vernietigen.
Ik verdelgde niet voor de lol, laat dat duidelijk zijn. Ik deed dat omdat ons terras begon te verzakken en het werkelijk tot jeukens toe wemelde van die 'nijvere werkertjes'zoals ze genoemd worden. Overigens heb ik vaker onderzoek gedaan naar de bezigheden en activiteiten van mieren en ik ben tot de ontnuchterende conclusie gekomen dat de beestjes ook vaak bij God niet weten wat ze aan het doen zijn. "Ijverig ijsberen", dat lijken ze te doen. Doen alsof ze het druk hebben.
Na natuurvriendelijke pogingen te hebben ondernomen om de beestjes weg te jagen begon ik, toen dit niet werkte overgestapt op gifsoorten waar nooit een goedkeuringssticker op zal komen te staan van welke milieu-organisatie dan ook.
Het was mieren pesten. Toegangswegen voor mieren heb ik dichtgegooid met zand, nikkelen muntjes heb ik geplaatst ( alweer zo'n OMA WEET RAAD methode die niet werkt) Koffiedrap heb ik gestrooid.zoals een tipgeefster op het internet meegaf; kokend water goot ik over kolonies, mierenlokdoosjes heb ik neergezet, en uiteindelijk gifspray gekocht. Dat laatste bleek effectief. Eigenaardig was wel dat er daarna nog wèl mierjes verschenen, maar die waren dat een hele maat kleiner. En na nog een keer gifsprayen werden ze nóg kleiner. Alsof het een verjongingskuur was, die ik ze had gegeven.
Ik zit in een zaal met stoelen die op geruime afstand van elkaar staan. Er begint zo een concert. Met een gsm scan ik een QR code die me de bestellijst laat zien van het gebouw waar ik vertoef. Ik maak een keuze, en open mijn bankrekening middels mijn vingerafdruk. De betaling is in een aantal seconden overgemaakt en nog geen minuut later verschijnt er bij mijn stoel een heerschap met een zwarte monddoek voor en een houten kist in zijn handen. Hij draagt handschoenen en daarmee vist hij mijn bestelling uit het kistje.
Ik zoom in met de camera van mijn gsm om een opname te maken van de zangeres die optreedt.
En ik vind het allemaal gewoon.
Lachen als iemans valt.
Bron van vermaak, Iemand struikelt en valt PLONS in een zwembad. Of glijdt uit. Stoot zijn hoofd, valt van de trap noem maar op. Je kent het wel. Die blooper filmpjes in funny video programma s . De lachmachine s lachen met je mee. Hahahahahaha.
Maar ik ben niet zoals de anderen. Ik lach niet mee. Ik vind het niet leuk. Ik snap niet waarom mensen dan gaan of moeten lachen. Zeker niet als degene die valt zich waarschijnlijk behoorlijk bezeert...of in het zwembad valt met zijn mobiel in zijn broekzak en weet ik veel wat allemaal meer. Ik doe niet 'hahaha' dan. Ik zie er de humor niet van in. Het zal wel een tekortkoming zijn van mijn kant. Datgene wat mensen in het algemeen doet bulderen van de pret, daar frons in de wenkbrauwen of vertrekt mijn gelaat zich in een pijnlijke grimas.
De wijsheid: 'Geen beter vermaak dan leedvermaak' wordt in Medialand ten volle begrepen, en volledig uitgemolken. Mensen krijgen ze zo ver dat ze zichzelf ook voor gek laten zetten op tv. Die krijgen een emmer smurrie over zich heen als ze een vraag fout hebben beantwoord bijvoorbeeld.
Waar Nederland ( en niet alleen Nederland - wat dacht je van Japan?- ) krom ligt voor de buis, kijk ik meewarig naar het scherm en de enige reden waarom ik nog even blijf kijken is de verbazing die me treft waarom mensen dit doen, en dit leuk vinden.
Momenteel waart er een populair format rond in menig studio waarin vips komisch uitgedost een kunstje doen en dat dan een jury moet raden wie of dat het is. Mensen genieten van dat soort programma's. Mensen die zich verkleden. Ik heb het altijd stuitent gevonden. Mannen die zich als vrouwen voordoen met een vooropgezet doel om anderen te laten lachen.
Ik niet. Ik hoor er wat dat betreft niet bij. Ik vind het goedkoop. Walgelijk zelfs. Ik ben misschien wel raar.
Zeker omdat ik om dingen kan lachen waar anderen dan weer niet de humor van in zien. Het blog staat er vol mee.
.
De wolken stonden helemaal open. Ik zag het vanuit bed. De witte gordijnen waren nog dicht maar ik kon zien dat het helder was buiten.
Mijn partner lag nog in diepe slaap. Haar aanraken, wat ze normaal prettig vindt, had nu het tegenovergestelde effect. Ze draaide haar rug naar me toe. het leek demonstratief. De Chineese muur.
Ik besluit daarom op te staan.
Ochtenden zijn ongerept. Ook al is er nog wat op te ruimen van de vorige avond. Alle geluiden klinken puur. Ik ben er in een nieuwe wereld in een nieuwe dag en dat voelt goed.
Dit alles duurt net zolang tot de opdracht gaat overheersen. Om op tijd ergens te zijn bijvoorbeeld en je voorbereidingen moet gaan treffen. Daarvan verschoond blijven, dat is de kunst.
Ik zette me achter m'n laptop om wat te schrijven. Als ik ergens op de dag inspiratie heb, dan is het in de ochtend. Ik had de achterdeur naar de tuin geopend en vogelgeluidjes verrijkten het ochtendgevoel tot geluksgevoel. Ik keek naar het scherm van de laptop en het scherm keek naar mij.
Er zat een zinnetje in mijn hoofd. Het was zich er kort na het ontwaken gaan nestelen. Het was me in de nacht ingefluisterd door een iets.
" Ik verkoop jou mijn DNA en algoritme!! Dan zal je het beleven mannetje! " Ik schreef het op.
Het is een zinnetje dat vragen opwerpt. Over de toekomst, die me altijd als wonderlijk en uitdagend heeft toegeschenen, maar die me nu vervult met iets dat zich het best laat omschrijven als angst.
Tegen die angst heb ik een geweldig wapen hoor. Ik kan tegen de bierkaai in denken en met humor schermen.
Algoritmen en DNA. Daartoe lijken wij mensen te zijn gereduceert.We kunnen er niet omheen, En hoe lang gaat het duren voordat al die informatie als bestand Dav. is opgeslagen en wellicht te kopieren is, te verhandelen en te implanteren? Daarnaast worden we gecontroleerd in ons handelen en straks ook in ons denken. Ik wil niemand somber maken maar we gaan in een noodtempo die kant op. Onze kleinkinderen maken het mee.
Als mijn algoritme en DNA gekopieerd wordt, dat is allemaal zo erg niet. Ik heb immers een algoritme om een puntje aan te zuigen en mijn DNA lijkt ook ok!
Maar ja...anderen hebben algoritme s , daar lusten de honden geen brood van. En wie beslist wie wat krijgt.
Kijk, daar zou het nu al over moeten gaan in de politiek!
Ik sloot het stukje af met die zin. Een glimlach.
Ik drukte op de knop van het koffiezetapparaat. Het pruttelde tevreden als een snorrende kat
.
Het was eindelijk zover.
Het stond al in de krant dat ze waren gesignaleerd.
Heel misschien was het fake nieuws. Maar de tekenen konden we in onze omgeving ook goed waarnemen. Niemand twijfelde er daarom aan
De apocalyptische ruiters waren onderweg.
We zagen het in de lucht waarin overdag een gapend zwart gat te zien was. terwijl er toch een vage zon scheen. Een gat dat langzaam aan steeds groter werd en waarover in het nieuws en in praatprogramma s nu al dagen door wetenschappers werd gebakkeleid, en dat de burgerij angst inboezemde.
Op radio 2 was er nu al bijna een week de 'end-of-the-world day' met veelal sombere liedjes en een enkele vrolijke. En op radio 4 speelden ze de muziek die ze al jaren afspelen.
Op radio 1 een vormend programma hoe het voelt om geen bucket list meer te hoeven hebben, en verder ontpopten veel radiostations zich als Christelijk, en zonden preken en psalmen uit ter meerdere glorie van God.
Veel mensen kwamen bij elkaar op pleinen en in gote zalen om te mediteren.
Ook waren er inderhaast op facebook georganiseerde dance events.Electronische muziek waarvan je de onrustige beat al van kilometers afstand kon horen, alsof men hoopte dat daardoor het naderend onheil afgewimpeld zou kunnen worden.
Vleeseters ontwikkelden varkensoren. Veelvraten verloren de kracht in hun benen en tijgerden over de vloer van hun woning, zo liet men ons geloven.
Mooie dingen waren er ook. Schuchtere dieren verloren hun schuchterheid . Buiten naar de lucht starend bemerkte je soms opeens dat er een merel op je schouder neerstreek bijvoorbeeld. Je zag dieren die zich normaal verborgen hielden . Een fret, een bunzing, schildpadden, muizen eekhoorns, herten zelfs. Je zag ze gewoon op straat.
En het geronk van motoren stopte. Auto s weigerden te rijden. Er was geen beweging meer in een vliegtuig te kijgen. Nee, we twijfelden niet. De ruiters waren onderweg.
Niets meer aan te doen. Keihard bidden. Dat misschien.
Het is te veel en het maakt me onrustig dat er zo veel is.
Eén liedje
Geschreven op een ballorige maandagavond. Na de chili concarne van z'n moeder zat hij met zijn gitaar op de studeerkamer van z'n vader. Er was niks op tv.
Het tokkelen op het instrument klonk leuk. Het melodietje kwam vanzelf. Woorden even later ook.
Vrienden vonden het pakkend klinken, en opperden een demootje op te sturen naar de platenproducent. Die zag er een dikbelegde boterham in en hij kreeg gelijk.
Het werd een boterham, zo dik belegd, dat je er nauwelijks overheen kon kijken.
Dat liedje schrijven, welke engel op zijn schouders had hem daartoe aangezet? Hoe wondelijk WAS dit!
Hij kon er zijn leven mee vooruit. Hij zong het in Amerika, Japan,en in heel Europa! Aan financiele middelen heeft het hem in heel zijn leven nooit ontbroken.
Zo n gouden actie! Voila! Even een liedje schrijven en dan een leven lang reizen en genieten: Bahama s, Malediven, Canarische shit
In mijn kamer slingert een ukulele en er staat een pracht van een djembé.
Nu die engel nog:...... Oehoe!??
...............
Voorlopig zal ik de loonslaaf zijn die weet dat hij met z'n zevenenzestigste met pensioen zal gaan mocht ie tijd van leven hebben. Ook niet erg hoor. Maar afin; je denkt wel eens, gewoon
Ik vond nog een stukje dat ik geschreven heb toen ik 5 weken in Nepal was, in november 2019.
Het Wemelt in Mijn Hoofd en het Kruipt in mijn Voeten
Dat staat er boven aan dit blog te lezen. En was ook zeker zo toen ik aan Davincini begon. Nu is dat minder. Mijn hoofd wemelt nog wel maar er zit een grijze laag overheen, Een grijze laag waartegen ik me met ironie, relativistme, en een enkele keer sarcasme ( al is dat laatste zeker niet mijn favoriet) probeer te wapenen. Tot op heden met wisselend succes . Maar toch heb ik steeds weer die openingen gevonden waardoor het licht naar binnen kon schijnen en waarin warmte en schoonheid hun weg vonden.
Laat ik niet dramatisch doen. Dat is nog steeds zo. Het lukt me nog steeds me te wapenen. Maar niet altijd meer even goed. Het lijkt soms of in de nacht de firma Bunkerbouw BV de grijze laag heeft verstevigd met een extra betonnen laag, waardoor het lastiger is daar weer een bres in te slaan.
Prikkels om je heen kunnen je stimuleren en aanzetten tot actie en gedrevenheid. Prikkels om je heen kunnen je evengoed verlammen en je neerzetten in passiviteit. Een cataleptisch geestelijke wereld.
Klinkt ernstig. Is ernstig. Ik moet zien te voorkomen dat dit vaker optreedt.De oorzaken laten zich raden. Het zijn de zaken die de we zien en horen op de TV, het internet en de radio. Het Nieuws.
Door het nieuws intensief te volgen wordt mijn wereldbeeld er niet vrolijker op, en doet me dagelijks meer in mijn overtuiging sterken dat de meeste machthebbers hun macht misbruiken ten koste van ALLES. Alles moet er aan geloven om de machthebber zich in zijn egobad te laten oreren.
Ieder persoon met een tegengeluid of kritische vraag wordt onschadelijk gemaakt, en daarbij wordt geen enkel middel geschuwd. Culturen worden uitgeroeid. Mensen worden gedood, gemarteld.
Dat zie ik. Dat hoor ik. Dat merk ik.
Beton.
Het alternatief is dat ik me door dit nieuws niet laat beïnvloeden. Dat ik alles ter kennisgeving aanneem en me aldus verrijkt kan voelen dat ik zo goed mijn algemene ontwikkeling op peil weet te houden.
Of dat ik het nieuws NIET voor kennisgeving aanneem en op een of andere manier probeer een steentje bij te dragen aan de oplossing van het probleem! Ik probeer me krampachtig op te trekken aan geweldige initiatieven van verbeteraars! Ik vrees echter dat de betonnen laag die zich heeft gevormd dat licht, dat geloof en dat vertrouwen niet meer toelaten kan. Al heb ik die strijd nog niet he-le-maal opgegeven. Er zit nog een laatste vonkje, dat echter eerder lijkt te doven dan op te vlammen
Er is nog een alternatief.
Ik kan ervoor zorgen dat ik het nieuws niet langer ga consumeren. Al vaker heb ik geschreven dat ik niets opschiet om overladen te worden met de bagger van de wereld die dagelijks over me heen word gestort.
Alles wat ik weten moet komt heus wel tot me. Mijn struisvogelhoofd kijkt heus wel es op.
Laat me. Laat me. Kijken naar de bloemen die nu weer in de lente de kop opsteken. De vogeltjes in de tuin. De wolken in de blauwe lucht, glinsterend licht op het water, wind in mijn haren, zon op mijn huid, kijk.
Dan gaat het weer echt wemelen.
Mensen mogen niet zonder meer buiten komen en samen scholen.
Dat schijnt anders - als het wel zou mogen - in grote getale te gebeuren. Macaber!
Na negenen als het donker is .In februari, wanneer de temperatuur rond het vriespunt gaat schommelen, en wanneer alle restaurants en cafe's gesloten zijn. Dan opeens komen ze met z'n allen de straat op en gaan ze klitten en samen scholen bij elkaar. Dan gaan ze handen geven en in elkaars tronie ademen. Hanggroepen vormen. De doerakken, de corona-ontkenners en andere buitenlanders
Daarom heeft het kabinet besloten een avondklok in te stellen. Dan blijven ze binnen.
En het werkt. De mensen zijn van de straat.
Ze zijn bij elkaar in de studentenflat. Tot de volgende ochtend. Gezellig. Ze blijven bij elkaar slapen. Het is niet anders. Ze kunnen niet over straat terug naar huis. Het is coronatijd en er is een avondklok. Je moet er het beste van maken.
In Westenschouwe is geen studentenflat. Sterker nog: er zijn geen studenten. Sterker nog. Er zijn maar weinig inwoners. En de bewoners die er zijn: die houden zich ook aan de avondklok. Als er geen avondklok zou zijn zou je misschien door de godverlaten straten een enkeling een ommetje zien maken.
Maar langs zee wandelen over een onafzienbare vlakte. Door de polder fietsen. Of door de duinen. Over de dijk heerlijk tegen de wind in struinen. Dat genoegen wordt ze ontnomen. In het dorpscafe waar normaal 4 vaste gasten komen staat het pikke-tanissie te wachten achter een brandschone toog.
Hulde voor deze lieden. Deze plattelanders die zich gelaten onderwerpen aan een maatregel, bedoeld om stedelingen niet in de verleiding te brengen om na negenen uit hun avondklok te stappen - voor reisbewegingen gaan zorgen- en zich onder deze gemoedelijke dorpsgenoten te mengen: de cafegangers die nu niet gebogen over de toog met hun jonge jenever in de hand de toestand van de wereld konden bekommentariëren. Die niet buiten mogen komen vanwege, zo heet het absurdistisch- de kans om besmet te raken.
Fotograag Helmut Newton, vanavond is er een korte documentaire over hem en zijn foto's op TV.
Hij maakt werken zoals deze.
Ik vind ze mooi.
Sensueel ook.
Misschien daarom wel zo mooi
Nacht.
Donker nog. Zonder bril moest ik mijn ogen focussen op de plek waar het nachtklokje stond. Kijken of ik uit de lichtgevende digitale tekentjes cijfers kon zien te destilleren.
04.05
Mijn keel voelde droog. Ik had wat vocht nodig. Dit alles droomde ik, of ervoer ik wakend. Ergens daartussenin. Halfslaap.
Ik wilde of moest even wat koud water drinken. Uit de kraan in de badkamer. Mijn benen gehoorzaamden als automatisch op deze gedachte en zwierden geluidloos van onder het dekbed naar buiten de bedrand, en het bovenlichaam werd er als vanzelf door meegevoerd, opgetild en het lichaam bewoog zich blootsvoets muisstil naar de slaapkamerdeur. Dorst is iets dat gelest moet.
als automatisch, zonder vrije wil
Bij de slaapkamerdeur draaide ik me om naar het bed. Alsof ik iets miste
En daar lag ik, In bed. Daar lag ik zelf. Ogen dicht . Te slapen? Dat was gek. Ik was opgestaan en lag nog in bed. Ik was opgestaan. Uit mezelf. Uitgetreden.
Was dit het einde? Was ik in mijn bed gestorven? Was ik nu mijn geest? Een geest die nog even wat wilde drinken voor hij naar het hiernamaals zou gaan?
Dat leek me sterk. Komaan. Drinken. Terug naar bed.
Eenmaal terug bij het bed lag ik er voor ik het goed en wel in de gaten had in . Niet meer halfslaperig, half dromend. Maar klaarwakker
Als er ooit voor gekozen is om een standbeeld van iemand te plaatsen dan is dat, daar mag je toch van uitgaan met instemming en goedkeuring van velen gebeurd. Het is er gekomen. Het heeft er gestaan. Het staat er inmiddels al 100 jaar of meer. Het is gezien door je voorouders. Bovendien is het mede-bepalend geweest voor het stadsbeeld en het heeft ook een monumentale status gekregen Het standbeeld is monument geworden. Met dezelfde waarde als die schattige trap-en klokgeveltjes verderop, of die kerktoren. Het is eén geheel. Het verhaalt de geschiedenis. Zo was het. Zo waren onze huizen, zo was ons geloof. Zo waren onze helden. Prachtig die steden die nog zoveel geschiedenis in zich herbergen en ons daarmee zoveel vertellen.
Een standbeeld weghalen moet je niet zomaar doen. De beelden van al die roemruchte lieden die in hun tijd de status van held kregen zijn markeerpunten in onze vaderlandse geschiedenis. Door ze weg te halen ontken je de betekenis die deze personen wis en waarachtig wel hebben gehad.
Nu blijkt dat die rol niet altijd even fraai of heldhaftig was. We hebben tot onze ontzetting ontdekt we ze nu ipv helden eerder misdadigers zouden moeten noemen. Er zijn onder verantwoordelijkheid van die lieden mensen verhandeld. Er is gekeken of slaven dreven. Door hun direct toedoen zijn mensen vermoord, landen leeggeplunderd noem maar op. Onze trots brokkelde af tot diepe schaamte. Van borst vooruit tot hoofd omlaag
Moeten we nu tegen die lieden opkijken als we er langs fietsen? Als we een wandelingetje maken? Worden we daar vrolijk van? Voelt dat goed? Die mensen verdienen toch geen standbeeld!
Nee, misschien niet. Kan ik me goed voorstellen. Maar moeten ze dan weg? Of moeten we ze herlabelen? Ik bedoel: niet alleen er het etiket van 'boef opplakken. Maar ook en vooral zou het niet kunnen we de standbeelden uit het verleden gaan zien als monumenten? Kunstwerken die ons eraan moeten herinneren dat we niet zomaar klakkeloos achter iemand aan moeten lopen. Dat kan en magongemakkelijk voelen, maar dat is niet erg. Het is Kunst, èn we zijn er tevens door gewaarschuwd. We kunnen nu ook wel eens mensen op het schild hijsen, waaraan we later liever niet meer herinnerd willen worden dat we dat deden, Zie dit standbeeld. Zie deze man waarvan iedereen zei dat het een held was. Hij werd toegejuicht. Geprezen!
Hier is lering uit te trekken. De kans dat je van geschiedenis kunt leren kun je hier goed bij de hoorns pakken
Dan is er nog een alternatief. We kunnen onze geschiedenis weergeven. Mèt de wijsheid van nu Dit kan door de standbeelden van de mensen die we nu misdadigers zouden noemen te laten staan en ze uit te breiden. Kunstenaars kunnen zich wat mij betreft buigen over deze uitdaging. Omdat ik geen kunstenaar ben noem ik een plat voorbeeld dat je bijvoorbeeld een kooi kunt zetten. Kooien zoals die er in deze tijd bestaan. Een kooi om de ontmaskerde held. Een symbool van hoe we NU over de man denken. We behouden de geschiedenis MET het heden en nemen het mee. We ontkennen het niet, maar laten zien hoe er nu tegenaan gekeken wordt.Anno 2021.
Nederland komt er uit te zien, met beelden uit het verleden van al die mannen in kooien.
Zinloos geweld. weet je dat nog? Dat is zo n 22 jaar geleden denk ik. We waren tegen Zinloos Geweld. Dat hield simpelweg ongeveer in dat als iemand zomaar een ander neerslaat , neersteekt, beroofd of verkracht , dat je dan laat weten dat je dat niet oke vind, maar verwerpelijk. Oude lakens werden uit de kast getrokken en hup: Allemaal de straat op. Spandoeken. Stop zinloos geweld! Wegingen ervoor. Wie van die mensen heeft werkelijk gedacht dat het daarna minder zou worden?
Er kwam een tegel met een lieveheersbeestje er op. Het lieveheersbeestje werd het symbool tegen zinloos geweld Waarom een lieveheersbeestje? Omdat....een lieveheersbeestje ook tegen zinloos geweld is? Omdat hij Lieveheersbeestje heet!?? Nee, het is omdat er niemand is die een lieveheersbeestje kaad doet ( los van mieren en vogels). Als een lieveheersbeestje op je hand gaat zitten sla je hem niet dood. Dan blaas je hem weg!
Die tegels werden geplaatst bij met name lagere en middelbare scholen. Daar lagen ze dan robuust te liggen omdat..kinderen dat dan zien en denken....(ik weet niet wat voor kronkel er achter zat.) Misschien dachten ze wel dat je alleen op DIE TEGEL niet aan zinloos geweld mocht doen. Of dat een kind er op moest staan en die mocht je er dan niet vanaf duwen of slaan, maar die moest je er dan af BLAZEN. De lieveheersbeestjes vervaagden en er is niet veel veranderd. Sterker nog, het geweld is zinlozer dan ooit. Verbaal geweld ook! Er wordt wat afgescholden. De sociale media zijn deels gedegradeerd tot a-sociale media. Je kunt er de Vuillakkentaal goed leren. Maar wie heeft daar voordeel aan?
Ach. Misschien wij wel. Een heleboel onvrede, frustratie en boosheid is nu gekanaliseerd en vind paats op zolderkamertjes achter notebooks en laptops. Waar zouden deze zielen anders met hun gevoelens heengaan?
Wanneer geweld zinvol wordt?
Daar wordt verschillend over gedacht. Heeft veel van doen met zelfverdediging. Geweld in oorlogstijd valt er geloof ik niet onder.
We sukkelen wat door, met onze goede bedoelingen. Lief hoor, maar vaak Zinloos bedacht. Want ieder weldenkend mens zal tegen zinloos geweld zijn. Dat was ook al voor het tegeltje met het lieveheersbeestje uit de hoge hoed kwam rollen. Blijft wel de vraag waarom mensen zo graag naar vechtfilms kijken enzo....
Partijtje
Wat voor associatie hebben we met dit woord?
Een politiek partijtje. Die associatie had ik als eerste..daar zijn er heden ten dage ( naar mijn smaak te) veel van.
Sidelne
Misschien
is het grappig om een politieke partij te beginnen. Het enige dat je nodig hebt is
kiezers. Hoe moeilijk kan dat zijn die te krijgen!? Populaire jngeren lukt het via sociale media miljoenen volgers te krijgen. Ze zijn rolmodellen, kunnen hun invloed gebruiken. Ze kunnen een politieke partij beginnen als ze dat zouden willen! En als ZIJ dat
kunnen, dan moet dat met een beetje hulp voor anderen voor ons ook mogelijk
zijn. Hoe gaaf is dat!? Beetje interessant het Binnenhof opwandelen en af en toe
interrumperen in de microfoon van de Tweede Kamer. De Kamer leunend over de lessenaar toespreken; het
kan het leven nèt dat beetje extra meegeven. Niet
dat politiek daarvoor bedoeld is. Maar dat is vaker zo in de
politiek.
Een kinderpartijtje. Ook een associatie. Kinderfeestje. Dat heeft niet veel met een politike partij te maken, zou je in eerste instantie denken. Een Partij wordt gevormd door een groep mensen die rondom een gemeenschappelijke doelstelling zich met elkaar verbonden weet. Hoeft geen politiek te zijn. Er zijn ook bijvoorbeeld jachtpartijen, Zo beschouwt en bezien:
is een kinderpartijtje dan ook geen Partij? Een Kinderpartij. Doelstelling: Gezamenlijk een feestje bouwen. Grut verzamelt zich om dit onder begeleiding voor elkaar te brengen. De jarige Jet of Job is de voorzitter van de dag. Het is een partijtje dat zich aan het eind van de dag of avond weer opheft. Los of het doel gehaald is of niet. Het kan een feestje zijn geweest dat in het water viel. tenslotte. Het maakt niet uit. Over tot de orde van de dag. Volgende maand weer een partijtje
Hebben volwassenen ook partijtjes zoals kinderen? Jawel. Maar vaak met een andere doelstelling. Bijvoorbeeld een steekpartij, waarbij iemand een ander met een scherp voorwerp verwonden gaat. Niet te verwarren met het Steack- partijtje. Dat is een Bar-be-que.
Het woord steekpartijtje, in z n verkleinvorm, wordt weinig gebruikt. Zoals gezegd, het is voor volwassenen en die willen dan ook graag als zodanig behandeld worden, Steekpartijen winnen tegenwoordig aan populariteit. Hoewel ze lelijk kunnen aflopen. Het zijn korte partijtjes meestal. Ik kan er een andere keer over uitwijden
De uitnodigingen voor een steekpartijtje wijken meestal ook cruciaal af ten opzichte van de uitnodiging voor een kinderpartijtje. In kleur en gebruik van balonnen, slingers en postzegels vooral
Hoe het genoemd wordt wanneer iemand in z n eentje een steekpartij houdt kan ik niet vertellen. Bij mijn weten komt dat niet vaak voor. Strikt genomen kan dat ook niet een echt partijtje zijn. Immers, daar zijn doorgaans meer leden voor nodig dan zomaar eentje. Hoewel er uitzonderingen zijn. Die komen we later tegen
Lynchpartijen heb je ook, bij tijd en wijlen populair in orthodoxe gemeenschappen. De meetsal fanatieke luitjes die zich daarmee bezighouden zijn niet zelden lange tijd bezig om het allemaal goed te organiseren. En ze doen het niet voor zichzelf. Nee, een lynchpartij organiseer je voor een ander. Dit lijkt echter socialer dan het is..
Zuippartijen heb je ook. Dat is dan weer net niet in orthodoxe gebieden. De deelnemers van een zuippartij vinden elkaar aan het eind van het gebeuren als ze geluk hebben in erbarmelijke toestand onder de tafel . Dan is het ook ten einde
Waar veel mensen behoefte aan hebben is aan een lekkere vrijpartij. Dat lijkt een wedstrijdje maar dat is het niet. In die zin.Bijzonder hierbij : Als het goed gespeeld wordt kent het spel enkel winnaars. Je kan pas echt winnen nadat je je hebt overgegeven.
Misschien hebben de meeste mensen bij het woord partijtje de associatie met een voetbalpartijtje. Een partijtje darten, basketballen, poolen, pokeren, kortom een spelletje spelen. Een partijtje is dan een spelletje uitoefenen. Achteraf kun je soms zeggen dat het een moordpartij was. Niemand is dan daadwerkelijk vermoord. Het betekent dat je het een behoorlijk spannende partij vond.
Je kunt ook een partijtje janken. Dat is overigens geen spel, maar een spontane uiting van een gemoedstoestand. Het enige partijtje dat je individueel kunt uitoefenen, zonder daarvoor andere partijleden uitgenodigd te hebben.
Verdere betekenissen. Hier haal ik de Dikke Van Dale er even bij:
*gedeelte van iets: bijv, de sterk onwikkelde schouderpartijen van een bokser.
sideline: Het is misschien ook wel aardig om een politieke partij DE SCHOUDERPARTIJ te noemen, Dat zou dan een troostpartij en uithuilpartij zijn voor mensen die geneigd zijn vaak in de slachtofferrol te kruipen bijv. Of die vinden dat ze het buitengewoon slecht getroffen hebben met de overheid
* ( muziek) door een bepaalde stem of bepaald instrument uitgevoerd gedeelte bij samenspel. Bijvoorbeeld een partij triangelspelers die uit de maat klingelt en zijn eigen feestje of partijtje in het orkest viert
* Onbepaalde hoeveelheid: Een partij koffie ( niet te verwarren met de koffiepartij!! Dit is een zuippartijtje voor koffiedrinkers)
* Huwelijkskandidaat : een huwelijkskandidaat kan een goede partij zijn. Helemaal in zn eentje. Daar kun je tegen zeggen: ‘je bent een goede partij.
Je hoeft er geen te spelen, niet een te organiseren, je hoeft er niet voor in een bepaalde gemoedstoestand te zijn, je hoeft voor bijna niemand iets te doen behalve dan voor degene van wie je de partij bent natuurlijk. Want dat ben je dan wel.
Je bent in je een eentje een partij. Maar niet voor je zelf!
Kun je een partijtje boos zijn, maar ja. Zo is het.
