une autre fenetre

retro

Het is de tijd van herhaling
We hebben dit eerder ingeademd
We hebben het vaker gezien, gehoord, geroken
Het jasje is niet nieuw, al zeg je van wel.
Op de radio is het back to the seventees
In de mode back to the sixtees
Retro is in
Foto’s van vroeger
Video’s van toen
Het is de tijd van herhaling
We hebben dit eerder ingeademd

alles heeft een ziel

Een ranke Thaise Bouddha, en een gezette Japanse Bouddha staan op mijn vensterbank.
Maria staat er ook, met de Heiland in haar armen.
En ze kijken niet naar buiten.
Ze kijken naar binnen.
Ze kijken natuurlijk niet echt. Het zijn maar beeldjes van hout, en die kunnen niet kijken.

Maar wie zegt dat alle dingen een ziel hebben?
Dat zijn toch nog wel hele volksstammen.

Zou dan de ziel van een keurig gesnoeid heggetje blij zijn?
En zou de ziel van de hardhouten tafel dezelfde zijn als de boom die hij ooit was?
Komt de ziel van de Japanse Bouddha nog ergens terecht als hij verbrand is of niet?

Davincini's mooi (3)

Mijn nieuws

Ik zoek het niet op
En het zoekt mij ook niet op

Geweld en geweldsmisdrijven,
Daar hoor ik van, van anderen.

Ik ben nooit geweldsslachtoffer geweest.
Maak nauwelijks gevaarlijke mensen mee.
die zwaaien met messen en zo meer
Of die mijn ruiten ingooien.

Ik zie vriendelijke mensen
waar ik me over kan verbazen.
Die naar mij knikken
en glimlachen

In mijn omgeving is het altijd veilig.
Kom bij mij.

Het onveiligst ben ik zelf.

ster blok

Hoogstandjes

"Nederland in beweging" krijgt radicale vormen

Voetbalcommentator zoekt werk

Razendsnel was zijn commentaar over de Nederlandse spelers:

"Westly Sneijder zit links op de bank. Rechts naast hem zit zijn vrouw. Westley, scherp, is moeiteloos het eerst bij de afstandsbediening van de TV. Hij richt: Bam! in 1 keer goed! Het toestel MOET wel reageren; hij zapt langs Nederland 1, Nederland 2, Nederland 3, kijk hem toch eens even. Kijk die duim toch eens flexibel over de knopjes gaan van die Afstands, bijna alsof hij wéét onder welk knopje welke zender zit, hij zapt naar RTL, Veronica, en daar draalt hij, hij kijkt, hij wacht even, wat gaat ie doen.Hij zou verder kunnen zappen, maar hij doet..Oh, hij legt de afstandsbediening neer, hij staat op en loopt naar de keuken! Westly Sneijder! Ongelofelijk! De Keuken! De koelkast gaat open, wat een beweging van die rechterhand, hij kijkt, hij zoekt, hij vindt: HAHAHAAAA! Hij ziet worst en PAKT die worst! In de keuken!, gewoon in de koelkast! Natuurlijk in de koelkast! Westly Sneijder! Fantastisch! En terug gaat hij. Razendsnelle bewegingen, een bordje, een mes. Hop! Daar liggen ze! Van geen kwaad bewust en daar liggen ze nu. Hij legt de worst op het bord, doet de koelkast dicht en loopt, alsof er nooit van enige blessure sprake is geweest, terug naar de bank in de living. Nee, niet de reservebank, maar Zijn bank, De bank van Westly Sneijder! Zijn bank waar hij zit op links! Hij zet het bord op een tafeltje dat hij speciaal voor dit doel lijkt te hebben gemaakt, en wat doet hij nou!!! Hij gaat NOG EEN KEER, door EEN ANDERE DEUR naar, Jawel: het Toilet!!!! JAAAAAA! Westly gaat naar de WC! Doet soepel de deur open, trekt aan een touwtje, en het licht brand! Het brand weer, nog STEEDS, en wij hier vragen ons af: Hoe lang zou het nog branden? Hoe vaak kan hij nog aan het touwtje trekken en dezelfde reactie van de lamp verwachten. De lamp die hij eigenhandig ingedraaid heeft...."

Mooie tijden (2)

Met Jiri

en ook nu nog, mooie tijden

Humor

MAVO-humor: een fiets op het dak gooien
HAVO-humor: iemand dreigen zijn fiets op het dak te gooien ...
VWO-humor: berekenen hoe het best een fiets op het dak kan worden
gegooid...
VBO-humor: een fiets op het dak gooien en de bezitter ook...
Hooliganhumor: het dak op een fiets gooien...
Amsterdamse humor: een gejatte fiets op het dak gooien...
Welzijnswerkershumor: een praatgroep oprichten voor mensen die een keer
een fiets op het dak willen gooien...
Handelaarshumor: een fietsenhandel op het dak beginnen...
Communistische humor: gezamenlijk onze fiets op het dak gooien...
Bouwvakkershumor: een dak bouwen om er een fiets op te gooien...
Ambtenarenhumor: een fiets in drievoud op het dak gooien...
Politiehumor: Hebben wij een fiets op het dak gegooid?...
Belgische humor: iemand meehelpen jouw fiets op het dak gooien...
Duitse humor: Je opa`s fiets op het dak gooien..
Sinterklaashumor: een fiets door de schoorsteen gooien...
Groenlinks-humor: geen fiets op het gooien omdat dit misschien de fiets
wel eens zou kunnen beschadigen.
PVDA-humor: Een fiets op het dak gooien maar alleen als niemand er last
van heeft en het dak en de fiets niet beschadigen.
VVD-humor: geloven dat de fiets vanzelf een keer op het dak terecht
komt...
D`66-humor: iets ergens op gooien, maar wat? En waarop?...
CDA-humor: geloven dat er ook op het dak gefietst wordt...
Clinton-humor: zweren, dat je geen fiets op het dak hebt gegooid...
NAVO-humor: steeds dreigen een fiets op het dak te gooien, maar het toch
niet doen!
Milieuorganisatiehumor: dak bezetten zodat er geen fietsen op gegooid
kunnen worden...
Lilliputterhumor: een fiets onder het dak gooien...
Zeeuwse humor: een goedkope fiets op het dak gooien...
Criminelen humor: Een fiets van het dak af jatten...
Gehandicapten humor: Een fiets niet op het dak kunnen gooien...
Bijstandshumor: Geen fiets kunnen betalen om op het dak te gooien...
Daklozenhumor: Geen dak hebben om een fiets op te gooien...
Luie humor: Fiets van `t dak af gooien...
Schele humor: Een fiets naast het dak gooien...
Patserhumor: Een fiets over het dak gooien...
Stocijnse humor: Fietsen worden nu eenmaal op daken gegooid...
Christelijke humor: Een fiets op het dak gooien en beweren dat het er
drie waren...
Fetisjistenhumor: Geil worden van fietsen op het dak gooien...
Rasti Rostelli humor: Als iek ien mijn viengers kniep, gooi jai een
fiets op het dak...
David Copperfield humor: Met veel rook- en lichteffecten net doen alsof
je een fiets op het dak gooit...
Dronken humor: denken dat je twee fietsen op het dak gooit...
Rechts-extremistenhumor: Het dak is VOL !




Veel humor te vinden op goedbeterbest. De link staat bij 'interessante/ leuke links

Nooit grappig

Je fotorolletje naar een ontwikkelingsland sturen is nooit grappig
Voor een gesloten deur staan op de open dag van een gesloten inrichting is nooit grappig
Een allergische student naar de uitslag vragen is nooit grappig
In een antiekwinkel vragen of ze nog iets nieuws hebben, is nooit grappig
De zoekfunctie niet kunnen vinden, is nooit grappig
met de brillenkoker teruggaan omdat je bril niet gaar wordt is niet grappig

Keith Richards

Als er IEMAND een levende legende is, dan is hij het wel.

Aquarius tijdperk

Het is een bekende meditatieve vorm je te kunnen focussen en concentreren op 1 object, en dan al het andere, je sores, je gedachten verder, los te laten.
Heilzaam
In deze tijden vindt deze vorm van meditatie veel aftrek.
Het aquarius-tijdperk lijkt zich dan toch daadwerkelijk te gaan nestelen in onze zielen. Als getroffen door een kosmische inpuls, besluiten mensen zich massaal te bedienen van deze meditatietechniek.

We kijken, allemaal tegelijk, met miljoenen, naar 1 voorwerp. Een bal. Sommigen willen de bal in het echt zien, sommigen gaan ritueel gekleed met anderen de bal zien op een groot scherm, en ook in vele huiskamers wordt op de TV de bal opgezocht. Om ernaar te kijken.

De bal maakt emoties los.W willen wat met de bal! We gaan lachen, huilen, zingen, springen. Emoties die er kennelijk uitmoeten en die deze meditatietechniek zo zinvol maakt.

Een voorganger, die op TV te horen is vertelt over de bal.
‘Een Mooie Bal!’zegt hij. ‘WAT een Bal’roept hij soms, en af en toe is het ‘een gedroomde bal ‘
Diep, diep diep meditatief.!



een ordinaire zonsverduistering, of misschien De BAL?

Olympische Spelen

'Het Olympisch Vuur in Peking krijgen' Dat vind ik geloof ik van de hele Spelen verreweg het boeiendste onderdeel. Zou de vlam, die vaak langs geheime, en soms ondergrondse routes gevoerd wordt, en omgeven is door atletische en gewapende beveiligingsmensen Peking bereiken?

Spannend hoor.
Als dat eenmaal gelukt is hoef ik het geloof ik niet allemaal meer te zien. Dan gaan we even bijkomen. Wat een evenement!

Hoeveel reserve-toortsten zouden ze hebben?

vrouwelijke president

En dan zijn er nog die er rouwig om zijn dat de volgende president van de V.S niet mevrouw Clinton is.

Vergeefse moeite?

Bergen op Zoom, 15 juni 2008

Beste heffingsambtenaar,

Hierbij teken ik bezwaar aan voor de mij opgelegde boete van Є 50,10 .Het betreft hier een naheffingsaanslag parkeerbelasting.

De parkeerboete heb ik opgelopen op het Mineurplein te Bergen op Zoom. Ik had daar mijn wagen, zoals vaker, geparkeerd. Bij het inrijden op het Mineurplein, achter andere persoonswagens ,viel mij op dat de slagbomen kennelijk open stonden, zoals vaker het geval was op de parkeerplaats. Het viel mij op dat er werkzaamheden plaats hadden, er stond een stellage. Het was druk maar het lukte me uiteindelijk een parkeerplaatsje te vinden, zeer smal. Mijn zoontje naast mij had niet de ruimte om zijn portier open te doen en uit te stappen, dus die moest er eerst uit. Ik bedacht me dat het vaak voorkwam dat de slagbomen van het Mineurplein buiten werking waren. Een kostenpost voor de gemeente.
Met mijn zoontje ging ik de stad in, en bij terugkomst bij de auto werd ik onaangenaam getroffen door een papiertje onder mijn ruitenwisser, waarop stond dat ik nu e 50,10 diende te betalen.
Nu woon ik al zo’n twaalf jaar in Bergen op Zoom, en al die tijd dat ik met mijn auto in de binnenstad moest zijn, heb ik keurig betaald. Ik ben naar andere automaten gelopen, als een automaat defect was. De gedachte om ergens gratis te gaan staan is niet bij me opgekomen. Maar eerlijk is eerlijk, in het verleden heb ik het niet altijd betreurd als er zich opeens een mogelijkheid voordeed tot gratis parkeren, zoals op het Mineurplein, als de slagbomen niet functioneerden.
Dat vond ik een welkome compensatie van het betalen bij, wat ik noem, klantonvriendelijke parkeerplaatsen, waar de tijd vantevoren bepaald moet worden, en waar je je soms tussen de bedrijven door naar toe moet spoeden om de automaat bij te vullen.
Dus hoewel ik soms maar een uurtje in de stad hoefde te zijn, koos ik er dan voor anderhalf uur parkeergeld te betalen. Dan kwam ik niet voor zo’n tussendoor haastactie te staan straks. Zo heb ik tientallen keren in Bergen op Zoom te veel aan parkeergeld betaald.

Ik ben mij niet bewust geweest dat het parkeerbeleid op het Mineurplein veranderd was. Toen ik later ging kijken zag ik inderdaad en geel bordje hangen, dat ik eerder, achter mijn voorligger aangereden, niet heb waargenomen, en inderdaad, de slagboom was helemaal verdwenen. Ik kan me zo voorstellen dat meer mensen het over het hoofd moeten hebben gezien. Er waren inderdaad meer wapperende papiertjes onder ruitenwissers waar te nemen.

Ik verzoek U , dat zal U duidelijk zijn, om restitutie van het door mij betaalde bedrag

Hieronder de gegevens:
Datum: 14 – 06 –08 , 16u28, verbalisantnummer 405868
De auto: een blauwe opel 65JVZP
Feitnummer: R409a

Hopend op Uw begrip,
Vriendelijke groet,

Naschrift 2 augustus 2008: inderdaad, vergeefse moeite

heavenly beauties

Naar eigen waarneming: slot (10 )

Daar stond hij dan.

Thuis had ie de stofzuiger aan de binnenkant tegen de voordeur gezet, en aan de deur het beveiligingskettingkje vastgemaakt. De deur ging hiermee niet verder open dan enkele centimeters. Het zit er ter voorkoming dat onbevoegden binnendringen, nadat ze bij je hebben aangebeld. Dat dit nu niet meer zou kunnen is een lachertje, dat wist Gert ook.
Het voordeurslot had Gert met twee schroevedraaiers uit de voordeur geschroefd en dat had hij bij zich. Meegenomen met de auto naar de stad.

Eerder op de dag was ie met boodschappen bepakt zijn eigen voordeur niet meer in gekomen. De sleutel wilde de deur slechts verder vergrendelen, maar niet meer openen. Proberen, nog eens proberen- geen beweging in te krijgen.
Gelukkig was een van de kinderen thuis. Na twee maal bij zichzelf aangebeld te hebben kwam de jongste, Goan van 8, aangesloft.

Het opruimen van de weekboodschappen was een tijdrovende bezigheid. Er was immers ingeslagen voor de hele week (he shit, vitaminepillen vergeten, en hij had eigelijk ook keukenrollen moeten kopen, en komkommers!). Daarna is hij gaan kijken naar het slot. Inderdaad, ontgrendelen lukte niet. Naaimachineolie bracht geen uitkomst.
Gert besloot het voordeurslot los te schroeven en mee te nemen naar ‘De Zeven Sloten’dé vakman op het gebied van sleutels en sloten.. Misschien kon ie nog gerepareerd worden, anders moest er een nieuw slot komen.Een aardige duit zou dat gaan kosten.

De kordaat optredende vader had zijn zoontje met een vriendje thuis gelaten, want nu de voordeur niet meer dicht kon, moest er een oogje in het zeil gehouden worden.
In de auto kwam Gert er achter dat hij zijn mobiel niet bij zich had. Als er thuis wat gebeurde kon niemand hem nu bereiken.
Slim bezig

Gert had natuurlijk beter met de fiets kunnen gaan. Parkeren in de parkeergarage in de stad alléén al besloeg minúten. Zoveel minuten als dat hij op de fiets naar het centrum zou zijn gefietst. Waarom toch weer die onlogische stap van de auto gekozen? (Wil je het weten Gert? Luiheid! Het lekker vinden om te zitten in je auto, anders niet! De prijs van benzine, het milieu, je kans op meer bewegen, het is allemaal kennelijk makkelijk opzij te zetten door gemakzucht).

Gert heeft die enorme zeikerd in zijn hoofd zitten.
Een zeikerd die gelijk heeft, dat is het ergste

Op de tweede verdieping kon hij zijn Opel in een parkeervak kwijt. Snel naar de slotenexpert, en kijk: Gert was meteen aan de beurt, geen wachtenden voor hem! Eerder die dag stond hij nog bij een kassa van een drogisterij om snel wat daar opgehaalde foto’s af te rekenen, toen het ook niet druk was, maar trof hij een kassiere, die in een plotse ingeving besloten had het hondje van een winkelende mevrouw te vertroetelen en lekkers te geven. ‘..en kijk es wat ik voor jou heb… een lekker koekje…’ Gert stond er bij met kromme tenen.

Nu werd de ongeduldige tot zijn genoegen meteen geholpen. ‘es kijken…’een met een overall geklede routinier draaide de sleutel rond in het slot. Zonder probleem. Hij deed het gewoon. Zoals het hoort bij een actie van Gert. “Kijk, je moet de sleutel wel hier proberen, aan de buitenkant, want als je het hier doet, dat is de binnenkant, dan doet ie het natuurlijk niet. Dat doe je hiermee open. Met de trekker van het slot. Dat hoort zo…’Ik had de sleutel toch ook aan de buitenkant geprobeerd’, dacht Gert in paniek, en zag zich al weer naar huis gaan met een slot dat het ‘gewoon’deed, en het er dan opnieuw inschroeven, om vervolgens te bemerken dat de deur weer niet open wilde gaan.
Gert verliet de winkel op weg naar de parkeergarage met, behalve dat, toch ook een blij gevoel. Misschien geen nieuw slot; dat scheelt! En voor niks naar de stad gaan, met een slot dat het ‘gewoon’deed, was toch ook een Gert-actie, zijn lotsbestemming waardig?
In de lift naar de tweede verdieping van de parkeergarage leek hij vast te komen zitten. De schuifdeur wilde niet meer open.
Gert ging een verdieping lager. Daar deed ie het wel.

Een geluksdag?

Thuis werd het slot met gezwinde spoed in de deur gezet. En er was niks mee aan de hand.

Gert hield nu maar verder op met klussen.

Fiona Apple - Never is a promise

Fiona apple,

met heel haar wezen.

De Fritzl-Fanclub, de eerste leden.

Fritzl krijgt liefdesbrieven
De Oostenrijkse eigenaar van de horrorkelder Josef Fritzl heeft in de gevangenis meer dan 20 liefdesbrieven ontvangen waarin vrouwen zich aan hem aanbieden.
De briefschrijfsters schrijven dat Fritzl verkeerd begrepen is en een goed hart heeft. Dit meldt de Belgische krant Het Laatste Nieuws. Zijn vrouwelijke ‘fans’ schrijven dat ze geloven dat Fritzl zijn dochter Elisabeth wilde behoeden voor drugs en drank, en door haar op te sluiten ervoor zorgde dat ze niet het slechte pad opging. Door kinderen bij zijn dochter te verwekken bezorgde hij haar tevens ‘ de vreugde van het moederschap

Twee films

Twee films, die me elke keer weer raken.

De een doet me huiveren, de andere lachen.

Ze gaan al een tijdje mee

'The Exorcist"van William Friedkin, en 'The Holy Grail'van Monty Python

Wezens in een supermarkt

In de supermarkt sta ik bij de schappen brood. Mijn buurvrouw staat naast mij. We kennen elkaar van hallo en dag, en van de kinderen op dezelfde school. Nu sta ik opeens naast haar in de supermarkt en ik zoek naar iets om tegen haar te zeggen, maar er schiet me niets te binnen. Ze komt van een andere planeet. Buurvrouw ‘phone-home’zeg ik wel eens. Ik zeg: ‘Tja, wat zullen we vandaag es voor brood kiezen’
Dan kijkt ze mij aan. Zij ziet ook iemand van een ander zonnestelsel. ‘Tsja…’zegt ze alleen maar.


Mijn winkelwagentje is al wat voller al ik de moeder zie van een ex-vrindinnetje van mijn dochter. Sinds mijn dochtertje niet meer wil spelen met haar dochtertje, vermijdt ze contact met mij. Ze kwam vorig jaar nog wekelijks bij ons wijn drinken in de tuin en vertelde over haar wel en wee, maar nu is ‘Negeren’ haar houding geworden. En zo ook nu. Wanneer ze mij waarneemt vlucht ze ogenblikkelijk met haar hoofd in een koelbak.

Voor een verkoopbalie staat een rij. Achter de balie staat een goudbruin meisje. Ze heeft haar zwart krullende haar opgestoken en ze helpt vriendelijk en met een innemende lach, een klant met mogelijk dezelfde herkomst. Een autochtoonse heks die in de rij staat te wachten draait zich om naar de klant achter haar: ‘Ze wijst met haar kin naar de verkoopster en ik hoor haar hard zeggen: ‘Die kwam later dan mij, en nou wordt ie eerst geholpen. Zeker omdat het van hetzelfde ras is!’.
Ik voel misselijkheid opkomen.

Buiten zie ik de heks even later in haar rolstoel stappen, en ik denk aan al die keren dat ik vroeger als verzorgende enkele van dit soort schepsels hielp hun akelige leven draaglijk te maken door ze te wassen, te kleden, en naar het toilet te begeleiden.
Vrouwelijke Hitlers in rolstoelen.
Oh, wat had ik ze graag in plaats daarvan laten barsten.

Maar dat doe je niet.
Je bent professioneel.

Maar die weggedrukte woede zou er zo toch nog maar es een keertje onverwacht uit kunnen komen.
Een keer zo iemand met rolstoel en al omver duwen. Heerlijk.
Moet kunnen met mijn achtergrond.
Ik zal er nog eens over schrijven.
En misschien krijg je wat meer begrip voor me,
en wie weet wil je dan zelf ook een keer een rolstoel omduwen.

Onderzoek

Nou, wat hebben we vandaag weer geleerd?!
Dat domme fruitvliegjes langer leven dan slimme fruitvliegjes. Dit is onderzocht. Een serieus onderzoek,
En nu zitten we met deze kennis.
Voor de geïnteresseerden, zie onderstaande link

http://www.elsevier.nl/nieuws/wetenschap/artikel/asp/artnr/208676/rss/true/index.html

Er is flink op gereageerd.
Mijn reactie is: zijn domme fruitvliegjes wel zo dom?

En natuurlijk roept het de vraag op: Geldt dit ook voor de Mensch?
Dan ken ik een aantal mensen die heel oud worden

neerlands hoop

Zijn laatste tournooi voor het Nederlands elftal gaat hij spelen. De plaat is geplaatst in het kader van 'voetbal is oorlog'
Edwin v.d. Sar

't Bluuft zoalst bluuft'

Daar lopen ze.
Rode gezonde konen, grote werklustige handen, harten van goud, recht door zee, de natuur in lijnen op het gezicht.
Zie ze gaan: Asperge stekend, aardbeienplukkend, koeien melkend, schapen scherend, eieren rapend.
Zie ze snuiven: in- en uit, die heerlijke plattelandslucht.
Het zijn de Zeewn.

Zeewn kun je vertrouwen, die winden er geen doekjes om. Die zeggen waar het op staat: “Joe gezicht stet mienietan” is typischs zo’n Zeewse uitdrukking. Ja, eerlijk zijn ze zeker! Jou zullen ze als niet Zeew niet zo snel vertrouwen. Maar dat weet je, want je komt daar als buitenstaander. En ‘vreemde lui, die hoorn niet in Zeewnland ee. Daar komt mar nerrigheid van. Je kriegt er poespas mee en dan benn de popn an ut dansen’ Harten van goud, jawel, ze kloppen dapper voor zichzelf, en angstig voor dat wat anders is. Het geloof is immers dat het andere slechts inbreuk maken kan en een gevaar oplevert voor wat er is: Het Heilige Bekende Geliefde en Oh Zo Vertrouwde!
En zo staan de Zeewn met hun laarzen in de klei te genieten van de ongereptheid van de natuur, dat ze koste wat kost verdedigen willen tegen oké, het water, maar vooral ook tegen stadse fratsen, rare gebruiken of ideeën.

Alleen in de zomer zijn de Zeewn wel genegen een tijdje vreemdelingen te gedogen. Dan worden vreemdelingen soms zelfs warm onthaald. Dit kunnen de Zeewn om twee redenen: ze hebben de zekerheid dat de bezoekers straks weer zullen ‘opdondrn’,
en ze kunnen er goed aan verdienen. Het is dan oogsttijd voor de Zeewn. De vreemdelingen worden in het seizoen vriendelijk volgeladen, ongemerkt leeggeschud en hartelijk uutgezwaaid, waarna de Zeewn weer tevreeje kunne kieke ner d’r gevulde portemonnee en ner’t land en de zee! Zo is’t!
EEE!
’t Bluuft zoalst bluuft.

God wordt bedankt en geloofd.

Daar lopen ze, rode gezonde konen, grote werklustige handen.

the beatles

Een legendarische band, waarvan ik, nu al bijna 45 jaar lang, met enige regelmaat weer eens een album opzet. En dan vind ik het wéér geweldig. Ongeëvenaard!

Milde kracht

Ik ben inmiddels in een fase in mijn leven beland die zich laat kenschetsen in bewoordingen als ' emotioneel rustiger vaarwater.'
Mijn wilde haren zijn er al jaren eerder op weggedreven. Mijn onrustige hormonen zijn er ook in gevallen; willen nog wel eens de kop opsteken maar wanneer je er even niet op let niet laten ze zich rustig met de kalme stroom meedrijven.
Tegendraadse bewegingen zijn er nauwelijks waar te nemen. Stroomversnellingen tonen zich slechts alleen in die van de aller lichtste categorie.

Een saai riviertje, zou je denken.
Dan kom je wellicht in de buurt.
Ter vergoelijking zou ik willen zeggen ‘zolang als het stroomt, stroomt het’
We bevinden ons hier niet in een poel.

Het stroomt.
Niet met begeestering, niet met passie, goed.
Maar het stroomt.
Op het hellend vlak van de leeftijd,
met de stootkracht van een milde kracht.

Davincini's mooi (2)

Meer, sprekende portretfoto's, kun je vinden door op de link te klikken die te vinden is onder 'interessante links'hier rechtsboven www.portraits-photos.org. De moeite waard.

een brief, niet van deze tijd

Gezeten langs dauwbedruppelde velden doe ik U woorden toekomen welke geboren zijn in de moordkuil van mijn ziel. Een gemeend en diep gevoelde weeklacht, welke zich niet als zodanig, maar toch als een sterk beroep op Uw gemoed voor Uw smaragdgroene en schrandere ogen zullen ontvouwen tussen strofen van verzengende hartstocht en radeloze liefde. Want pijn is er oh Iglesia, sinds de keer dat we elkaar voor het laatst troffen.
In mijn hoofd is sindsdien amper plaats voor andere zaken. Nog hoor ik de klank van Uw stem die riet laat ophouden te fluisteren, en beekjes doet stoppen te murmelen. Nog hoor ik Uw woorden, die ik bij me draag als parels, die tussen Uw rode en fijn gekrulde lippen mijn hart verwarmden.
Uw belofte. Uw belofte, nu al zoveel jaar gelee.
Mijn liefste, ik kan niet langer wachten.

In mijn dromen streel ik Uw blonde lange haren, volg met mijn vingers de lijnen van Uw wenkbrauwen, zie U Uw ogen opslaan, en dan, tussen mijn handen houd ik het teerste dat ooit uit Gods adem geschapen is, Uw gezicht!. Mijn hele wezen bemint. Totdat U Uw ogen neerslaat, en Uw gezicht doet buigen als ware dat U ging in biecht. Als ware dat U zich voor mijn ogen moet verbergen.
En dan, als ik Uw lippen, zacht als de zachtste boter voorzichtig aan wil raken, en ik verlang om wederom in Uw prachtige ogen te mogen verdrinken, is de droom wreed, en rukt mij van U vandaan. Een koude wind voert me naar donker onbekende oorden. Die ik nimmer heb kunnen plaatsen.
Nimmer, omdat ik met wijdgeopende ogen dan reeds ben ontwaakt. Geschrokken, en met de pijn van het gemis en het verlangen, dat me de Godgegeven dag, tot de slaap zijn intrede maakt, in zijn wurgende greep zal houden.

Mijn leven is niet geleefd zonder U, is onbetekenend zonder U.
Op mijn knieën zou ik mij zelfs willen vernederen, en smeken mij nu spoedig te berichten Uw belofte in te willigen. Ik zal U op handen dragen en liefhebben zoals de libelle de waterjuffer bemint. Ik zal U hooghouden en U alles schenken wat ik schenken kan. Ik heb U meer dan alles lief.

opgeblazen ballonbillen

Nog altijd beter dan leeggelopen ballonbillen

Taakje

“Ja natuurlijk, we zijn hier niet voor niets! We hebben een taak, een opdracht! We moeten inhoud geven aan de kosmos! en dan te beginnen hier op aarde!. Hij zeide: “Gaat heen en vermenigvuldigt U!” Ik plant me dus voort ja. De Godganse dag ben ik bezig. En ik heb natuurlijk de taak om het spul in leven te houden. Ook dat nog. En ik ben niet de enige. Naast mij, de buurman, denkt er net zo over. Die denkt arrogantweg dat hij de kosmos zelfs beter vorm kan geven dan ik, met zijn “Suikerbuikjes”.
En trouwens: iederéén schijnt te denken dat het universum beter af is met zijn of haar nageslacht! En er is niemand die een selectie maakt ofzo, en nu doet iedereen maar een dotje, en deze klomp in het heelal is nu vol, en het wordt een zootje. Een zootje!
Jongens, rustig aan nou!

In China hebben ze nog wel geprobeerd om het geboorteoverschot in hun land in de hand te houden, en dat was goed , anders waren er veel te veel Chinezen!. Vonden ze zelf ook!. Voor je het weet wemelt het straks van de Gelen in de kosmos. ‘t Zijn er zo wel meer dan genoeg.
Weet je - even tussendoor- dat als alle Chinezen tegelijkertijd een sprongetje zouden maken ( ‘1, 2 , 3, NAUW!!), dan zouden we het hier voelen.
Is that power, or something to laugh about?!’

We moeten nog maar even kijken met welk geslacht de aarde straks het best af is. Hoewel ik al heel wat geslachten meen af te kunnen schrijven.

We noemen geen namen”

mooie tijden

 

en ook nu nog, mooie tijden

grapjas

‘Een kind kan de was doen!’
-'Schat, daar moet je nou mee ophouden',zei ze bezweet 'elke keer als ik klaarkom zeg je dat! 1 keertje was wel leuk, maar nou vind ik het vervelend.'
'OK, sorry schat, laten we gaan slapen. Goh! Mijn vingers!'
- 'Hmm? Wat is er mee?'
'Ze staan nog steeds krom van begeerte. Welterusten schat,en als ik snurk, doe dan maar gewoon wat massageolie op mijn penis, ok?'

Angela - femme au lit

In de bowling

Meestal vrolijkheid troef hoor, in de bowling. Maar toen ik er laatst kwam ( ik moest er zijn, i.v.m. een kinderfeestje) , hoorde ik in het groepje naast me zuchten:
'Ik voel me soms als een bowlingbal die per ongeluk op de aangrenzende baan is gegooid. Het maakt niet uit of het een Strike wordt of niet. Een succes kan het toch nooit meer worden' Zijn toehoorder knikte bedachtzaam

Mijn God!De Deproos hadden een uitje!

Hees en kortademig klonk uit de mond van een 40-er met een te krap t-hirt: ‘Als ik op een tochtig perron op de trein wacht, en ik steek een shaggie op, komt er een controleur naar mij toe, en die wijst dan op een rond bordje met een rood randje’.

Nog wat onverstaanbaars werd gezegd

Elke keer als er uit het gezelschap ene Leon aan de beurt was, zei ie:'Nou,'t Zal wel weer niks worden'

Op zich gooiden ze niet zo slecht. De ballen bommelden nog al eens wat kegels om, en belandden niet in een van de goten. Maar een flauwe grijns was het maximale wat ik bij het uit 5 man tellende groepje aan vrolijkheid heb waargenomen.
Bij een strike werd nauwelijks gereageerd. ’t Werd tijd ’ hoorde ik dan mopperen.

Hoe is dit gezelschap erbij gekomen om met z’n vijven te gaan bowlen? Zou het een socio-therapeutische opdracht zijn geweest; vanuit de visie:‘Depressieven zijn er bij gebaat om gestimuleerd te worden om uit hun vaste omgeving te treden?’.Ik kreeg flauw het vermoeden. Hoe zou het gegaan zijn? In de groep is natuurlijk geïnventariseerd wat voor ideeën er leefden voor een leuk uitstapje, en toen er uiteindelijk iemand schouderophalend mompelde : ‘Bowlen?’ werd dit accuut aangegrepen als Het Voorstel Uit De Groep.
Uitstekend! De Bowling was een gezellige gelegenheid, ze zouden er afleiding vinden, misschien hun batterij wat opladen. Ze zouden er lekker wat kunnen drinken en een balletje gooien.

Als dat zo was, zou de therapeut dan één van de vijf zijn?
Er was er wel een bij die wat afweek van de rest. Hij was wat jonger, een jaar of dertig, zijn verschoten jeans flobberde niet onder zijn billen, zoals bij de anderen, maar stond er strak overheen gespannen. Hij was wat slanker, en hij droeg als enige geen t-shirt of trui, maar een overhemd.
Hij had ook de drankjes besteld.
Maar als hij de therapeut was, kon je hem met geen mogelijkheid betichten op werklust. Nee, dat was wel het laatste wat hij uitstraalde: werklust.
Ook hij kreunde wanneer hij van zijn zeteltje oprees omdat hij moest gooien.
“Ben ik?!”

Ik heb geen gelegenheid meer gehad er achter te komen hoe het werkelijk zat. De tijd zat er al snel op voor de groep. Na 20 minuten zag ik ze kreunend en steunend hun schoenen weer aantrekken, afrekenen ( de man in het overhemd), de jassen uit de garderobe halen en de bowling sjokkend verlaten.

Maar goed, misschien zat ik er wel helemaal naast, en was het gewoon een of ander personeelsuitje

volto donna

naar eigen waarneming (9)

Gert was jonger in de jaren zeventig: “ Vrijheid Blijheid!” was de leus.
Voor hem tenminste
Hij reageerde op dit levensgevoel door zich af te keren van alles wat gevestigde orde inhield. Zonder dat hij overigens een alternatief voor ogen had. Niets anders tenminste, dan vage, geromantiseerde ideeën, zoals zijn leven lang rondtrekken van dorp tot stad met een clownsact of een gitaar, en dan genoeg verdienen om de dag door te komen.
‘Naief?’ M’och, het gaat wel. Het had een keuze kunnen zijn. De route loopt naast de goot, dat wel, maar wanneer hij zich hiervan meer bewust zou zijn geweest, had hij het idee alleen aantrekkelijker gevonden.
Een beetje aan de zelfkant.
Prestaties leveren en aanzien verwerven vond Gert politiek volkomen incorrecte zaken . Hij spijbelde, liep weg en sloeg een pad in van dromen en doemdenken.
Zijn wereldvisie had ie met verroeste betonhaken in een donkere muur geslagen waarop in bloedrode graffiti-letters te lezen stond “No future!’
Met de onafwendbare ontwikkeling van wapentuig , met name van kern- en neutronenbommen, zag hij niet veel toekomst. De 40 zou hij, naar zijn overtuiging nooit halen. Nee, tegen die tijd zou de wereld een grote ruïne zijn. Dat dacht Gert stellig, en hij omarmde de gedachte als een excuus om er op los te leven. Niets te doen wat zoden aan de dijk zette. Bij het horen van het woord ‘verantwoordelijkheid’voelde hij een licht misselijkmakend gevoel in zijn maag.
Hij wist wellicht wel beter, maar hij kon overtuigen als hij zei dat zijn manier van leven toch tof was.

'WAT ZIJN WIJ AAN HET DOEN!?'

Bij rood licht doorrijden wanneer ander verkeer er niet door gehinderd wordt is met de fiets voor mij de gewoonste zaak van de wereld. Ik verbaas me echt, wanneer ik ’s nachts soms over verlaten wegen rijd, en voor een op rood staand stoplicht een fietser zie wachten. Tot het licht groen wordt.

In Zerken om Boom zie ik ze vaker.

Maar ik ben diegene die aangehouden word. Want ik houd me niet aan de regels, en “Wat zijn wij aan het doen?!’ Nou, wij rijden door rood.
Weet U dan niet dat ja dat weet ik.

Natuurlijk fiets ik door en ik bestempel mezelf hierbij niet als burgerlijk ongehoorzaam of ook maar in de geringste mate recalcitrant. .
Regels dienen om te voorkomen dat er fricties kunnen ontstaan.
Wanneer het doel ‘er ontstaan geen fricties’door het overtreden van de regel gewaarborgd blijft, maakt dit de regel overbodig..
Je vasthouden aan de regel is in dit geval zelfs absurd. Een doodstil kruispunt, met in de verste verte geen verkeer of wat daar op lijkt. Het is wijds, alle kanten kun je opkijken. En kijk, daar rijdt een eenzame fietser, een Mensch. Hij stopt omdat een stoplicht de kleur rood in zijn richting straalt.

Hoe verstard kun je zijn?

Wanneer je zo iemand ziet, is het best om daar meteen melding van te maken, zodat de Mensch op de fietsch eens terdege toegesproken kan worden: “ Waar denken wij waar wij mee bezig zijn?

Twee jaar TBS! Minstens!
Je zo verdacht opstellen in het donker. Daar schrikken mensen van hoor!

Pessimist

Gehoord op straat in het voorbijgaan:

"...over 4 weken hebben we de langste dag alweer gehad; gaat het weer winteren.."

Dolsma en van Wanten

Eerder had ik al iets van 'Draadstaal'op Davincini gezet. Deze vond ik ook meesterlijk!

Stilte

Gelezen: ‘Stilte is er altijd’

Wat een ontroerende waarheid:'Stilte is er altijd.' Welk een weerzinwekkende confrontatie met de lawaaierige en opdringerige Mensch. Wat een schaamte kan dit teweeg brengen bij een ieder die de stilte lief kan hebben.

Stilte is er altijd.
Please, Face it!

waterjuffer

“Vóór de paring brengt het mannetje zijn sperma over naar zijn secundaire geslachtsorgaan. Hij doet dit omdat het primaire orgaan aan het uiteinde van het achterlijf op een onbereikbare plaats voor het vrouwtje gesitueerd is. Dit gedeelte wordt namelijk bij het begin van de paring gebruikt om het vrouwtje met de achterlijfaanhangsels vast te pakken bij het halsschild (juffers) of achter de kop (echte libellen), waardoor ze in tandem gaan vliegen. Vervolgens wordt het paringswiel gevormd doordat de onderlijven bijeen gebracht worden. Het vrouwtje neemt dan het sperma over van het mannetje; bevruchting vindt pas plaats bij de eiafzet. Deze paringsmanier is uniek voor libellen. Copulatie kan plaatsvinden in de vlucht of in rust. De lengte van de paring is zeer variabel, van enkele seconden tot meerdere uren”

Dit lees ik allemaal nadat ik zo’n tandem door de tuin zag vliegen. Libelles’s zijn prachtig gekleurde diertjes.Ze vliegen parend voor mijn ogen langs. Of, vliegen? Ze glijden meer! Ze glijden door de lucht, en we horen het allemaal niet, maar wanneer we bij machte zouden zijn het ultrasone geluid op te vangen van hetgeen zich op dat moment zo schijnbaar sereen van bloem tot bloem afspeelt, dan zouden we spontaan zin krijgen onze broeken los te rukken en ook onze paringsdrift zijn vrije loop te laten.
Maar een paringswiel vormen? Zelfs de kunst van de Kama-Sutra zwijgt hierover.

De libelles kennen dit fenomeen wel. En reken maar dat ze ervan genieten.
Het lijken onschuldige lieve beestjes met van die blauw doorschijnende fragiele vleugeltjes. De engeltjes onder de insecten! Maar pas op! Engelen zijn geslachtsloos. En waterjuffers bezitten zelfs secundaire geslachtsdelen.

Op de foto kun je zien hoe het vrouwtje zich vastklampt aan een spriet of een halm om niet te bezwijken onder ultiem genot. ’t Kan soms uren duren, de geslachtsdaad bij de juffertjes.

Als ik een aantal keren mag reïncarneren, dan God, graag ook 1 keer in een libelle of waterjuffertje.

Ondertussen, in het gat van de markt

ALLEMAAL!

En we zitten in de kroeg
van twee tot 's morgens vroeg
en we gaan nog niet naar huis
want daar is het niet pluis.
en we schrijven er nog een,
en we schrijven er nog twee,
Tralalalala lalalalalalala

fenêtre

1 portie passie graag

Misschien is het een vorm van depressiviteit. Willen dat je wil. Willen dat je enthousiastme, begeestering op kunt brengen. Voor wat dan ook!
Dit is het gevoel dat je hebt van je avondje thuis.
Je bent loos. Futloos,lusteloos, passieloos.
Je gelooft niet meer in het nemen van de drempel. Hoe vaak heb je je er immers al, met al de weerzin die je in je had, overheen gezet?
En waar bleef achteraf de genoegdoening?

Je hebt een feest, maar je hebt geen zin erheen te gaan.
Je zit ’s avonds op de bank TV te kijken, terwijl het leven doorgaat. En dat weet je. Het leven gaat door. Terwijl jij op die bank zit.
En het maakt je rusteloos.
En je zapt door naar een ander kanaal.
Ook nix.
Je ziet jezelf de brand in een shaggie jagen, Rosé drinken.
Ouder worden.
En je denkt.
‘Dit is mijn leven’
En je zou willen sprankelen, bevlogen kunnen zijn. Ergens he-le-maal voor gaan.
Dat realiseer je je
En je zapt naar een ander kanaal,
Ook nix
en je jaagt de brand in een shaggie.

Een glaasje Rosé nog maar.

Dilemma

Iedereen komt het wel eens tegen, thuis, op het werk, in het hoofd, onderweg: ‘Het dilemma!’
Het dilemma dat ik aan wil gaan snijden draait om wilskracht,discipline en zelfopoffering.
Ik zal het uitleggen. In het kort.
Ik ben een Bourgondiër van nature – ik zit tegen het gastronomische aan. Ik kan daar enorm over uitweiden, maar ik kies er nu voor om het even samen te voegen tot het kernachtige zinnetje: ‘Ik houd buitensporig veel van lekker eten en drinken!’.
Ik houd ook verschrikkelijk veel van een lekker stukkie vlees.
Maar ik kan het niet met mijn geweten in overeenstemming brengen dat ik consumeer als carnivoor.
Zeker wanneer ik op TV een documentaire heb gezien over de manier waarop wij met leven omgaan, dan schaam ik me. Dan voel ik me slecht. Zo consumptiegericht omgaan met leven zoals we dat doen, voelt niet goed. En is ook niet goed. Respectloos. Misselijkmakend zelfs.

En in de supermarkt wint na een aantal dagen toch weer die consumerende struisvogel van mijn blijkbaar toch niet zo integere geweten
Bah! Loop ik opeens weer met gehakt half om half in mijn boodschappenkarretje.

Ik wil me niet laten verleiden door vlees, maar ik laat me er wel door verleiden.
Ik wil vegetariër worden.
Ik ga nu, voordat ik boodschappen ga doen, mezelf toezingen:

“Liefde
Liefde voor dieren

Een varken is niet zomaar eten
Een varken is een dier.
Een koe is niet zomaar eten
Een koe is een dier.
Een kip is niet zomaar eten
Een kip is een dier.

Je kunt het eten
Maar het is een dier”

En dan diep zuchten, en dan gaan
En ik denk aan de documentaires.
Heb je de varkens gezien?
Heb je gezien wat de Mensch ermee doet? De Mensch die zichzelf het Recht toe-eigend om te doen met het leven wat hij belieft?
Ken je de ware betekenis van het begrip ‘geen leven hebben?’
Kuikentjes krijgen geen leven
Ze komen uit het ei geworsteld, als het meest veelzijdige stukje vlees
Voor ons.

Ik denk
Een huisdier is ook een dier.
Honden en katten krijgen voedsel, waarvoor hongerige Afrikanen een moord zouden doen
Dat krijgen ze.
Waarom leggen we die meetlat zo scheef?
Een kat is ook en dier
Net als een kip.
Net als een koe.
Net als een varken

Kom op alsjeblieft met recepten voor heerlijke vegetarische schotels!
*

Het is makkelijk om filmpjes te zoeken over hoe het toegaat in de varkenshouderij. (gelukkig ook een aantal waarin gezocht wordt naar respectvolle manieren van)Maar, over het algemeen: ik kan er van gruwen.
Dit is niet zo'n filmpje. Maar het houd me wel wakker. Hoop ik

afbreken hoeft niet

Wie een muur afbreekt, bouwt een uitzicht op’ las ik eens. Een mooi gezegde. Ik houd van veel gezegden en spreekwoorden. Heldere wijsheden over de wetten, normen en waarden die de Mensch zichzelf ooit als waar gesteld heeft in een notedop. Zo is het en anders niet.
Wie de schoen past trekke hem aan
Zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten
Zoals de wind waait, waait zijn jasje.

Niet dat ik er tranen van in mijn ogen krijg, maar ze zijn wel mooi. Omdat je met beelspraak in een kort zinnetje zoveel kunt duidelijk maken. Je valt mensen in een gesprek niet persoonlijk aan als je met een dergelijk spreekwoord aankomt Je zegt niet :’ JIJ doet dit en Jij doet zo!! ‘Een toon waaraan veel mensen zich storen.
De boodschap wordt echter wel begrepen, en daar gaat het om.
Het verwijt van wijsneuzerigheid zal je wel ten deel kunnen vallen wanneer je spreekwoorden in een discussie gebruikt.
En wat is een wijsneus?! Iemand die meent alles beter te weten.

En als hij dat nou meent en hij heeft gelijk?
Ja, dan is hij gewoon wijs.

Anyway,we dwalen af; breek de muur af, bouw een uitzicht op, en zo niet, gooi dan zo nu en dan de luiken open en bekijk de wereld door een venstertje

Loesje kan zo leuk zijn

Ingeving

Zit ik te wachten op een ingeving, krijg ik jeuk op m'n rug!
Ik moet krabben, want die jeuk zal de ingeving niet zijn. Daarna weer de draad oppakken van het wachten!
Want het is niet zo máár wachten, dat heb ik inmiddels wel begrepen ( zie Davincini 7 april: gids) Dit wachten op een ingeving mag genoemd worden:" een regelrecht communicatieproces met entiteiten in andere dimensies", vriend Horatio!
Ga er maar aan staan!
Mijn engelen/ gidsen overleden familie en bekenden geef ik zo een kans zich te manifesteren. Ik ben even medium, een schrijfbuis!
Zij mogen mij nu de ogen openen.

Dus, allé, fluister maar in!

Of liever, zeg het maar gewoon.
Al dat gefluister tegenwoordig, het word me een beetje te trendy allemaal.
Robert Redfort bracht ons de paardenfluisteraar, die al snel navolging kreeg van de dolfijnfluisteraar; de babyfluisteraar rukt op naar het consultatiebureau.....een tsunami aan fluisteraars zal de spirituele markt doen opleven.
En dat duurt dat weer zo'n jaar of tien.

"Heee, psssssssst, 't is een boel onzin, maar't verdient goed"

muchacha en la ventana

Salvador Dali