zondag 28 juni 2009
Get Gone - Fiona Apple
Geen fantastische video, maar wel een schitterend nummer. De derde op deze blog van Fiona Apple. Graag had ik een live-uitvoering gehad, maar de kwaliteit van de YouTubefilmpjes is vaak ondermaats
Graancirkels
vrijdag 26 juni 2009 13:46
Het Australische eiland Tasmanië heeft last van een bijzondere plaag: kangoeroes die stoned graancirkels maken. De kleine kangoeroes, wallabies, dringen papavervelden binnen en vertonen daar vreemd gedrag.
Dat meldt de Britse zender BBC vrijdag.
Pijnstillers
De papaver wordt op het eiland geteeld voor medicinaal gebruik. Vijftig procent van de wereldvoorraad papaver die voor medicinaal gebruik wordt gekweekt, komt uit Australië. Van papaver worden morfine en andere pijnstillers gemaakt.
Het Australische parlement hield deze week hoorzittingen over de veiligheid van de papavervelden.
High
Openbaar aanklager op het eiland Lara Giddings zei daar dat de papaverteelt veel last heeft van de wallabies die de velden binnendringen. De kleine kangoeroes eten vervolgens de papaver en hoppen superstoned rond totdat ze omvallen. ‘We zien ‘graancirkels’ in de papavervelden van wallabies die high zijn,’ zei Giddings.
Ook een woordvoerder van papaverproducent Tasmanian Alkaloids stelt dat er meer dieren in de velden zijn waargenomen die zich vreemd gedragen. Zo zijn er verschillende verhalen van schapen die rondjes lopen na papaver te hebben gegeten.
Door Arne Hankel
Davincini: en ik maar denken dat die graancirkels gewoon door UFO's kwamen. Maar het kan nóg gekker
zaterdag 27 juni 2009
Han gaat ook weg
Han zat thuis, en hij kon op het internet kijken waar bekenden van hem zaten. Die schreven verhaaltjes en plaatsten foto’s op sites als www.waarbenjijnu.nl. Ze hadden het er maar druk mee
Marjan voer in Zeden de Luleälv af, en Luc zat te zweten in Kut, in Irak. Lea schreef hoe ze genoot in Baalhoek, bij het verdronken land van Saeftinge.
Over de post ontving hij van de postbode een echte ansichtkaart ( oh schoonheid, oh nostalgie)van Marcel, uit Taailand. Hij zat op Ko Klang. Op de kaart stond een palmboom tegen avondrood. Achterop stond een zonnetje getekend: 32 klein nulletje C .
Maar Han zat thuis.
Hij had zich ook aangemeld bij waarbenjijnu. En hij schreef: Ik ben thuis, met een AB op de bank, koud bier binnen handbereik, en een keuken vol lekkers. Overdag staat buiten de ligstoel in het zonnetje op mij te wachten. Ik heb vandaag uitsluitend Franse radiozenders opstaan, en ik geniet van een stokbroodje met camembert en andere typisch Franse dingen.
Gisteren, tijdens een imaginair dagje België, viel hij op BELGIË ÉÉN in een straatinterview met een Belg, die aan het shoppen was in Antwerp.
Hij kon zo een nichterig vals lachje hebben, deze Belg, als hij in z’n zoetgevooisde accent sprak over wankeren. ‘Ik ben de afgelopen periode meer aan het wankeren geslagen’ zei hij, en. ‘Ik leg twee maal daags de hand aan mijzelf’. Het duurde enige tijd voordat Han begreep waar hij over sprak. Het bleek te gaan over aftrekken. Het was de Belse omzetting van het Amerikaans knauwerige ‘Wanker.’ Maar hij zei het op z’n Bels. ‘Awel, ik ben een wanker.’ ( Met de a van ‘kan’.)
Het woordje leek thuis te horen in een aflevering van kabouter Plop. ‘Wankeren? Daar ben ik te moeoeoeoeo voor’ Plopperdeplop ( mutsje omhoog).
Onze zuiderburen, beter niet inlijven. Beter gewoon maar net doen of ze er niet zijn. Snel doorzappen naar Frankrijk. Voordat straks ook nog die lekgeschoten hond van Samsom en Gert op de proppen komt
Overmorgen gaat Han 1 dagje Duitsland/ Oostenrijk doen. Duitse zenders op. Lederhozen aan en een lekkere onbehouwen kroes op tafel die je met twee handen moet tillen. Hij zal schreeuwen naar de keuken dat hij wil ESSEN en laat het vet van m’n kin afdruipen bij het afkluiven van ein Wildgebrät. Duitsche schlagerzangers schiet hij dan af met een buks. (een niet zo bekend maar enig spelletje op het internet)
Ja, Han had het helemaal al geboekt in zijn hoofd. Hij zou de dag beginnen met het Oostenrijkse volkslied en eindigen met de onvergetelijke Oostenrijkse filmklassieker ‘Met Mijn Waldhoorn Tussen Jouw Alpen’
En Han begon een nieuwe site: www.vakantieismaarnetwatjeervanmaakt.nl
Marjan voer in Zeden de Luleälv af, en Luc zat te zweten in Kut, in Irak. Lea schreef hoe ze genoot in Baalhoek, bij het verdronken land van Saeftinge.
Over de post ontving hij van de postbode een echte ansichtkaart ( oh schoonheid, oh nostalgie)van Marcel, uit Taailand. Hij zat op Ko Klang. Op de kaart stond een palmboom tegen avondrood. Achterop stond een zonnetje getekend: 32 klein nulletje C .
Maar Han zat thuis.
Hij had zich ook aangemeld bij waarbenjijnu. En hij schreef: Ik ben thuis, met een AB op de bank, koud bier binnen handbereik, en een keuken vol lekkers. Overdag staat buiten de ligstoel in het zonnetje op mij te wachten. Ik heb vandaag uitsluitend Franse radiozenders opstaan, en ik geniet van een stokbroodje met camembert en andere typisch Franse dingen.
Gisteren, tijdens een imaginair dagje België, viel hij op BELGIË ÉÉN in een straatinterview met een Belg, die aan het shoppen was in Antwerp.
Hij kon zo een nichterig vals lachje hebben, deze Belg, als hij in z’n zoetgevooisde accent sprak over wankeren. ‘Ik ben de afgelopen periode meer aan het wankeren geslagen’ zei hij, en. ‘Ik leg twee maal daags de hand aan mijzelf’. Het duurde enige tijd voordat Han begreep waar hij over sprak. Het bleek te gaan over aftrekken. Het was de Belse omzetting van het Amerikaans knauwerige ‘Wanker.’ Maar hij zei het op z’n Bels. ‘Awel, ik ben een wanker.’ ( Met de a van ‘kan’.)
Het woordje leek thuis te horen in een aflevering van kabouter Plop. ‘Wankeren? Daar ben ik te moeoeoeoeo voor’ Plopperdeplop ( mutsje omhoog).
Onze zuiderburen, beter niet inlijven. Beter gewoon maar net doen of ze er niet zijn. Snel doorzappen naar Frankrijk. Voordat straks ook nog die lekgeschoten hond van Samsom en Gert op de proppen komt
Overmorgen gaat Han 1 dagje Duitsland/ Oostenrijk doen. Duitse zenders op. Lederhozen aan en een lekkere onbehouwen kroes op tafel die je met twee handen moet tillen. Hij zal schreeuwen naar de keuken dat hij wil ESSEN en laat het vet van m’n kin afdruipen bij het afkluiven van ein Wildgebrät. Duitsche schlagerzangers schiet hij dan af met een buks. (een niet zo bekend maar enig spelletje op het internet)
Ja, Han had het helemaal al geboekt in zijn hoofd. Hij zou de dag beginnen met het Oostenrijkse volkslied en eindigen met de onvergetelijke Oostenrijkse filmklassieker ‘Met Mijn Waldhoorn Tussen Jouw Alpen’
En Han begon een nieuwe site: www.vakantieismaarnetwatjeervanmaakt.nl
dinsdag 16 juni 2009
Zwevende scheerkoppen
Het is niet zo dat ik ze mis.
Het is meer dat ik ze niet meer zie, gelukkig.
Of is dat toeval?
Ik heb het over reclames.
Ja, reclame’s op zich, die zien we genoeg. Misselijk word je ervan, Persoonlijk heb ik al jaren geleden met mezelf afgesproken dat ik niet langer naar films ga kijken die door reclame onderbroken worden.
Ik vind het ook nu nog onbegrijpelijk dat dit mag.
Een speelfilm mag hopelijk door filmmakers in veel gevallen gezien worden als een kunstwerk, waarin de toeschouwer meegezogen wordt in het verhaal. Waarin een appèl op het inlevingsvermogen van de kijker wordt gedaan. Maar, hoe krijg je de kijker zo ver, als de laatste woorden van zijn stervende held op TV onderbroken worden door de frisheid van Robijntje.
Als de subtiel opgebouwde thriller je aardig op weg helpt naar het puntje van je stoel en je plots naar Willeke Alberti zit te kijken, in een winkel voor hoortoestellen.
Maar Robijntje en Willeke leven wonderbaarlijk genoeg nog steeds, ondanks de zware inbreuk die zij, en honderden anderen, maken op menig goede smaak.
Hoe zit dat met filmrechten? Waarom zie ik geen filmregisseurs die zich omdraaien in hun graf? Of daarvoor er al iets tegen doen?
Ik zou bij deze aan iedereen willen vragen het kijken naar door reclame onderbroken speelfilms te boycotten.
Dus ik mis het niet, in tegendeel, maar ik zie hem niet meer. Ik bedoel nu specifiek de reclame van het scheerapparaat. Die dingen die als het moederschip van de Enterprise aan komen snellen door het luchtruim. Met aan boord het Reflex Action en het Super Lift & Cutsystem and Eight Different razorheads! Is het apparaat met zijn beschermkapje en handig reinigingskwastje, zeer geluidloos in de kosmos verdwaald?
Moet Houston actie ondernemen om de Coolskin HQ 7742/ 33 te traceren?
Scheren met een scheerapparaat is iets voor watjes. Heren, daar kunnen we het toch over eens zijn!?. Een man die voor de spiegel een pijnlijk gezicht trekt als zijn kin een beetje prikt als hij het na het scheren met after-shave besprenkelt; een man die zich niet kan scheren omdat er geen stopcontact in de buurt is, wat moet je daarmee? Een scheerapparaat, ook al heet hij Coolskin or whatever, is een variant op de Ladyshave, niks anders. Dus zwevende scheerkoppen: Voortaan nat scheren! Met mesjes!, waarover later meer. Want daar valt ook heel veel over te vertellen
Het is meer dat ik ze niet meer zie, gelukkig.
Of is dat toeval?
Ik heb het over reclames.
Ja, reclame’s op zich, die zien we genoeg. Misselijk word je ervan, Persoonlijk heb ik al jaren geleden met mezelf afgesproken dat ik niet langer naar films ga kijken die door reclame onderbroken worden.
Ik vind het ook nu nog onbegrijpelijk dat dit mag.
Een speelfilm mag hopelijk door filmmakers in veel gevallen gezien worden als een kunstwerk, waarin de toeschouwer meegezogen wordt in het verhaal. Waarin een appèl op het inlevingsvermogen van de kijker wordt gedaan. Maar, hoe krijg je de kijker zo ver, als de laatste woorden van zijn stervende held op TV onderbroken worden door de frisheid van Robijntje.
Als de subtiel opgebouwde thriller je aardig op weg helpt naar het puntje van je stoel en je plots naar Willeke Alberti zit te kijken, in een winkel voor hoortoestellen.
Maar Robijntje en Willeke leven wonderbaarlijk genoeg nog steeds, ondanks de zware inbreuk die zij, en honderden anderen, maken op menig goede smaak.
Hoe zit dat met filmrechten? Waarom zie ik geen filmregisseurs die zich omdraaien in hun graf? Of daarvoor er al iets tegen doen?
Ik zou bij deze aan iedereen willen vragen het kijken naar door reclame onderbroken speelfilms te boycotten.
Dus ik mis het niet, in tegendeel, maar ik zie hem niet meer. Ik bedoel nu specifiek de reclame van het scheerapparaat. Die dingen die als het moederschip van de Enterprise aan komen snellen door het luchtruim. Met aan boord het Reflex Action en het Super Lift & Cutsystem and Eight Different razorheads! Is het apparaat met zijn beschermkapje en handig reinigingskwastje, zeer geluidloos in de kosmos verdwaald?
Moet Houston actie ondernemen om de Coolskin HQ 7742/ 33 te traceren?
Scheren met een scheerapparaat is iets voor watjes. Heren, daar kunnen we het toch over eens zijn!?. Een man die voor de spiegel een pijnlijk gezicht trekt als zijn kin een beetje prikt als hij het na het scheren met after-shave besprenkelt; een man die zich niet kan scheren omdat er geen stopcontact in de buurt is, wat moet je daarmee? Een scheerapparaat, ook al heet hij Coolskin or whatever, is een variant op de Ladyshave, niks anders. Dus zwevende scheerkoppen: Voortaan nat scheren! Met mesjes!, waarover later meer. Want daar valt ook heel veel over te vertellen
maandag 15 juni 2009
zaterdag 13 juni 2009
Milieupark
Het klinkt bijna alsof je je er speciaal voor moet kleden. Je vraagt je af of er entree geheven zal worden.
Is het weer wel goed genoeg om naar het milieupark te gaan?
Het milieupark!
Weet U wat dat is?
Een landgoed, een geurige kruidentuin, met een educatief dingetje over het milieu?
Mis!
Ik hoorde het pas van de week. Onze gemeente gaat nu ook plastic afval scheiden.( moet van Brussel) Ik las het woord in de introduktiefolder.
“U kunt de plastic zak deponeren in de oranje container op het MILIEUPARK op het Freudiaanse Versprekingsplein.”
Daar staan, in een hoekje van een parkeerplaats omgeven door vuil en scherven drie smerige, met graffiti bespoten containers. Twee glascontainers die ooit geel waren, en een uit zijn jasje gegroeide kledingcontainer, die opengereten vuilniszakken uitbraakt. Nu staat er dan een nieuwe schreeuwerig oranje container bij, voor plastic rommel.
Het zijn verzamelplaatsen voor brandend vuurwerk rond de jaarwisseling.
Om zoiets een milieupark te noemen?
Wat zou je zeggen van ‘Zooizerkhof !’
Dat dekt de lading wat meer denk ik
Is het weer wel goed genoeg om naar het milieupark te gaan?
Het milieupark!
Weet U wat dat is?
Een landgoed, een geurige kruidentuin, met een educatief dingetje over het milieu?
Mis!
Ik hoorde het pas van de week. Onze gemeente gaat nu ook plastic afval scheiden.( moet van Brussel) Ik las het woord in de introduktiefolder.
“U kunt de plastic zak deponeren in de oranje container op het MILIEUPARK op het Freudiaanse Versprekingsplein.”
Daar staan, in een hoekje van een parkeerplaats omgeven door vuil en scherven drie smerige, met graffiti bespoten containers. Twee glascontainers die ooit geel waren, en een uit zijn jasje gegroeide kledingcontainer, die opengereten vuilniszakken uitbraakt. Nu staat er dan een nieuwe schreeuwerig oranje container bij, voor plastic rommel.
Het zijn verzamelplaatsen voor brandend vuurwerk rond de jaarwisseling.
Om zoiets een milieupark te noemen?
Wat zou je zeggen van ‘Zooizerkhof !’
Dat dekt de lading wat meer denk ik
vrijdag 12 juni 2009
De Bewuste Tijd
Nooit eerder zijn mensen in het Westen zich zo bewust geweest van hun ‘Zijn’ hun eigen bestaan, inbreng, hun eigen kwaliteiten, en tekortkomingen..
Nooit eerder waren mensen in zo grote getale bereid om over hun eigen ontwikkeling, hun hele hebben en houwen te vertellen. Heb ik de indruk.
Mensen worden zich bewust van alles. Mensen ontwaken. Krijgen het vermogen zaken van verschillende kanten te bekijken.
Zulke mensen zie ik vaak. In mijn omgeving, en op TV
Het blijkt dat mensen zichzelf vaak verdomd goed kennen Ze eerlijk naar zichzelf kunnen kijken, en de bereidheid hebben om te veranderen.
De mens lijkt daarmee op een hoger plan te komen.
De impulsieve, primaire reactie zien we minder.
We zien nog wel groepjes of groepen mannen die zich graag willen laten gelden. Maar de mens is ondanks dat toch duidelijk opgenomen in een evolutiegolf, waarin de ratio meer en meer de boventoon gaat voeren, en emoties geen dingen meer zijn waardoor men zich rücksichtslos laat leiden
AllEEN IK Ben nog NIET zoVER en DAT IS KUT.!!
donderdag 11 juni 2009
Stoute schoenen
Er zijn dagen die niet stuk kunnen gaan.
Om de stoute schoenen aan te trekken is op zulke dagen niet eens veel moed nodig.
Het voelt alsof de tijd rijp is.
Uitgerust is hij wakker geworden.
De ochtendlucht heeft hij door het open raam opgesnoven. Het was een windstille, bewolkte dag. Een ideale dag.
De kinderen zijn vrolijk kwetterend aan het muesli- ontbijt geschoven en daarna met hun bekertjes vruchtensap de deur uit gegaan.
Maar daarvoor al, meteen na het opstaan, had hij ze uit de mand gepakt, de spijkerbroek met verfspatten, het blauw bevlekte t-shirt met ‘We do it with a smile’. Hij had ze aangetrokken, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Zijn outfit had hij vervolmaakt met het artistiek aandoende ateliershemd, en de afgedankte Kappa- schoenen.
‘Ga je verven pappa?’had zoonlief gevraagd.
Ja, Gert ging lekker een dagje wijten aan achterstallig onderhoud, en de verdere vervolmaking van de woning
Ongestoord kon hij zijn gang gaan. Eerst snel door het huis.
Een kwartier later leken de bedden onbeslapen, was er van een genoten ontbijt in de kamer en in de keuken geen spoor meer, was schone van vuile kleding gesorteerd en opgeruimd, en draaide de vaatwasmachine.
Zingend had hij dit alles gedaan.
Toen naar zolder. Een lekkere CD in de lade en aan de slag. Beginnen met de plintjes in de grondverf zetten. DAT moest al zo lang gebeuren!
‘We will we will rock you’
De pot met grondverf was kennelijk niet helemaal goed afgesloten geweest. In de bus die nog maar voor een vijfde gevuld was zat een harde gestolde verflaag.
No problem. Die kon je zo doorprikken, of beter: langs de randen lossnijden, anders was er een grote kans dat de gestolde laag zich zou mengen met de vloeibare verf er onder, en dan zat je met troeperige verf, met gestolde resten er in. Dat moest je niet hebben.
Het mes liet zich niet makkelijk door de plak jagen. Gert wilde dit ook voorzichtig doen want met kracht gaan werken, zou kunnen betekenen dat wanneer je er doorheen komt de vloeibare laag als een fonteintje omhoog zou komen. Nee, netjes langs de randen loshalen, en de ronde chemische plak er als één geheel uithalen.
Er zou toch nog wel vloeibare verf ónder zitten? Zeker weten deed Gert dit nog niet.
Gert besloot de hamer er bij te pakken. Tikken op het mes geven, en dan rondom werken.
Ja hoor, daar waren de tekenen van vloeibare verf.
‘Don’t stop me now’ hij zong het luidkeels mee.
Gevolgd door ‘SHIT” Dit zei hij toen hij zag dat de verf zich aan de onderkant van de pot over de vloer verspreide. Hij had per ongeluk de bodem van het verfblik losgeslagen.
Zijn outfit heeft hij die dag aangehouden. Hij stond ermee achter een winkelwagentje in de Aldi. Hij droeg het toen hij de was van het droogrek haalde. Hij lunchte ermee met zijn kinderen.
In de tijd dat hij met zijn kluskleding buiten liep, met vlotte tret en fier rechtop, heeft hij kunnen nagaan of zijn kleding als ‘pussy-magnet’dienst zou kunnen doen.
Dit bleek niet zo te zijn. De hoeveelheid vrouwelijke aandacht die hij kreeg bleef op dezelfde beperkte schaal steken. Maar van mannen kreeg hij duidelijk meer blikken toegeworpen. Joviaal groetten ze hem in het voorbijgaan, de mannen die schaftpauze hadden. Met een knipoog soms, of met een wijsvinger die omhoog wees, overigens een onverbloemd sexuele begroeting, die de spontane erectie symboliseerd. In de begroeting ligt ook de intentie van de begroeting besloten. Door de wijsvinger omhoog te steken zegt men eigelijk:: ‘Hallo, neuken?’
De middelvinger omhoog steken is geen begroeting. Het is een sterke afwijzing. Non-verbaal schelden: ‘Go Fuck- Yourselves’zoals onze bevrijders, de Amerikanen dat zo treffend aan kunnen geven’
Kluskleding is, zoals Gert die middag met licht ongenoegen waarnam, eerder een cock-dan een pussymagnet, en het krijgt naast leren kleding en uniformen iets nichterigs.
Wonderlijke uitkomst van dit onderzoekje, en het zet klussers in een ander daglicht
------
Om de stoute schoenen aan te trekken is op zulke dagen niet eens veel moed nodig.
Het voelt alsof de tijd rijp is.
Uitgerust is hij wakker geworden.
De ochtendlucht heeft hij door het open raam opgesnoven. Het was een windstille, bewolkte dag. Een ideale dag.
De kinderen zijn vrolijk kwetterend aan het muesli- ontbijt geschoven en daarna met hun bekertjes vruchtensap de deur uit gegaan.
Maar daarvoor al, meteen na het opstaan, had hij ze uit de mand gepakt, de spijkerbroek met verfspatten, het blauw bevlekte t-shirt met ‘We do it with a smile’. Hij had ze aangetrokken, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Zijn outfit had hij vervolmaakt met het artistiek aandoende ateliershemd, en de afgedankte Kappa- schoenen.
‘Ga je verven pappa?’had zoonlief gevraagd.
Ja, Gert ging lekker een dagje wijten aan achterstallig onderhoud, en de verdere vervolmaking van de woning
Ongestoord kon hij zijn gang gaan. Eerst snel door het huis.
Een kwartier later leken de bedden onbeslapen, was er van een genoten ontbijt in de kamer en in de keuken geen spoor meer, was schone van vuile kleding gesorteerd en opgeruimd, en draaide de vaatwasmachine.
Zingend had hij dit alles gedaan.
Toen naar zolder. Een lekkere CD in de lade en aan de slag. Beginnen met de plintjes in de grondverf zetten. DAT moest al zo lang gebeuren!
‘We will we will rock you’
De pot met grondverf was kennelijk niet helemaal goed afgesloten geweest. In de bus die nog maar voor een vijfde gevuld was zat een harde gestolde verflaag.
No problem. Die kon je zo doorprikken, of beter: langs de randen lossnijden, anders was er een grote kans dat de gestolde laag zich zou mengen met de vloeibare verf er onder, en dan zat je met troeperige verf, met gestolde resten er in. Dat moest je niet hebben.
Het mes liet zich niet makkelijk door de plak jagen. Gert wilde dit ook voorzichtig doen want met kracht gaan werken, zou kunnen betekenen dat wanneer je er doorheen komt de vloeibare laag als een fonteintje omhoog zou komen. Nee, netjes langs de randen loshalen, en de ronde chemische plak er als één geheel uithalen.
Er zou toch nog wel vloeibare verf ónder zitten? Zeker weten deed Gert dit nog niet.
Gert besloot de hamer er bij te pakken. Tikken op het mes geven, en dan rondom werken.
Ja hoor, daar waren de tekenen van vloeibare verf.
‘Don’t stop me now’ hij zong het luidkeels mee.
Gevolgd door ‘SHIT” Dit zei hij toen hij zag dat de verf zich aan de onderkant van de pot over de vloer verspreide. Hij had per ongeluk de bodem van het verfblik losgeslagen.
Zijn outfit heeft hij die dag aangehouden. Hij stond ermee achter een winkelwagentje in de Aldi. Hij droeg het toen hij de was van het droogrek haalde. Hij lunchte ermee met zijn kinderen.
In de tijd dat hij met zijn kluskleding buiten liep, met vlotte tret en fier rechtop, heeft hij kunnen nagaan of zijn kleding als ‘pussy-magnet’dienst zou kunnen doen.
Dit bleek niet zo te zijn. De hoeveelheid vrouwelijke aandacht die hij kreeg bleef op dezelfde beperkte schaal steken. Maar van mannen kreeg hij duidelijk meer blikken toegeworpen. Joviaal groetten ze hem in het voorbijgaan, de mannen die schaftpauze hadden. Met een knipoog soms, of met een wijsvinger die omhoog wees, overigens een onverbloemd sexuele begroeting, die de spontane erectie symboliseerd. In de begroeting ligt ook de intentie van de begroeting besloten. Door de wijsvinger omhoog te steken zegt men eigelijk:: ‘Hallo, neuken?’
De middelvinger omhoog steken is geen begroeting. Het is een sterke afwijzing. Non-verbaal schelden: ‘Go Fuck- Yourselves’zoals onze bevrijders, de Amerikanen dat zo treffend aan kunnen geven’
Kluskleding is, zoals Gert die middag met licht ongenoegen waarnam, eerder een cock-dan een pussymagnet, en het krijgt naast leren kleding en uniformen iets nichterigs.
Wonderlijke uitkomst van dit onderzoekje, en het zet klussers in een ander daglicht
------
woensdag 10 juni 2009
dinsdag 9 juni 2009
huisdieren (5) Pygme Jerboa
Na een tijdje puzzelen kan ik weer filmpjes op mijn blog zetten. Deze wilde ik er graag bij. Het is een filmpje van een Jerboa. Een diertje dat me, in al z'n onhandigheid, toch de kriebels bezorgde; me zelfs wat angst aanjoeg. Meer als welk ander filmmonster dan ook. Het wachten is op de film: 'The Day of the Jerboa'
Extremistisch Katholiek
Ze was zes toen hij begon. Zij speelde met poppen. De stiefvader met haar. Pijn, angst, terreur. Elke dag. Drie jaar lang. Het lichaampje dat hij verkrachtte werd niet langer dan 1 meter 36. Negen jaar oud. En plotseling groeide er een tweeling in een kinderlijfje van 33 kilo. Het meisje zou eraan sterven, zeiden de dokters. Vorige week kreeg ze een abortus. Maar de verkrachter gaat naar de hemel. De anderen naar de hel, bepaalde de Braziliaanse katholieke kerk dit weekend.
Verkrachten is minder erg dan abortus plegen
‘Natuurlijk’, zei aartsbisschop Cardoso van Recife met zijn blaffende stemmetje. ‘Die man heeft een zonde begaan. Maar abortus is een veel zwaardere misdaad dan verkrachting of roof.’ Logisch toch? ‘Wie verkracht wordt niet geëxcommuniceerd. Wie abortus pleegt wel. Dat staat in de Canon 1398’, wist zijne Hoogwaardige Excellentie de bisschop.
Geëxcommuniceerd
Iedereen die aan de abortus van het meisje meewerkte is nu de katholieke kerk uitgezet: allereerst de moeder van het meisje die de verkrachter liet opsluiten. Maar ook de directeur van het ziekenhuis, de dokters, verpleegsters, assistenten en secreraresses die bij de ingreep betrokken waren. Ze mogen nooit meer ter communie. Geen doop, niet trouwen, en geen begrafenis in de kerk.
Volgens de Braziliaanse wet deden ze niets verkeerd. Abortus is hier (uitsluitend) toegestaan als een vrouw verkracht is. Óf als het leven van de moeder in gevaar is. Allebei was het geval. Toch beschuldigt de aartsbisschop hen van ‘moord’. En erger: ‘Het vertrappen van de wet van God.’
Davincini: Het nieuws dat de mensen geëxcommuniceerd zijn, moet door betrokkenen met gejuich ontvangen zijn. Van DIE club hoef je toch zeker geen lid meer te zijn, En het scheelt wat administratieve rompslomp van je laten uitschrijven.
World on the blink: Peru
In de Peruaanse Amazone is het oorlog. De schokkende foto’s, gemaakt door vrijwilligers van de Belgische hulporganisatie Catapa, liegen er niet om. Een nog onbekend aantal dode indianen, omdat ze hun regenwoud willen beschermen tegen verwoesting door buitenlandse oliebedrijven. 22 dode politieagenten, omdat ze de weg moesten vrijmaken voor ‘de ontwikkeling en de rijkdom van de meerheden in Peru’, zoals president Alan García het noemt. Bos tegen olie. Milieu versus economie. Meer zwart- wit kan haast niet.
Aangekondigd bloedbad
Het was de kroniek van een aangekondigd bloedbad. Al meer dan twee maanden protesteren de 56 inheemse volken van de Peruaanse Amazone. Ze blokkeren wegen en rivieren. Omdat ze woedend zijn over een wetsdecreet van de sociaaldemocraat García. Dat decreet maakt het mogelijk grootste deel van het Peruaanse regenwoud weg te geven aan buitenlandse gas- en oliebedrijven. Die kunnen er nu vrijelijk graven en boren, zonder dat de oorspronkelijke bewoners of lokale overheden er nog iets over te zeggen hebben.
‘Nep-indianen’
García wenste niet naar de inheemse bevolking te luisteren. ‘Nep-indianen’, noemde hij ze, misleid door een ‘criminele nep-leider’. Hij doelde hiermee Alberto Pizango, de voorzitter van de bond van indianenvolken van de Peruaanse Amazone AIDESEP. De organisatie bestaat al meer dan 25 jaar en heeft 350.000 leden, in meer dan 1300 indianengemeenschappen die 16 verschillende inheemse taalgroepen vertegenwoordigen.
Vorig jaar wist deze ‘nep’-leider met zijn ‘nep’-indianen de uitvoering van het decreet nog via het parlement tegen te houden. Maar toen datzelfde parlement vrijdag besloot om García zijn zin te geven, barstte de bom.
Keel doorgesneden
De indianen waren razend. Gewapend met hun speren kwamen ze bij de blokkades opdagen. García stuurde zwaar bewapende special troopers van de politie om aan de protesten een einde te maken. Uit helikopters werden traangasgranaten gegooid. Daarna begon de politie op de demonstranten te schieten. Groepen indianen namen geweren van de politie af, en schoten terug. Ze gijzelden 38 politieagenten, waarvan er 9 werden vermoord.
De indianen zeggen: ‘Gedood tijdens een bevrijdingsactie door hun collega’s.’
President García zegt: ‘Barbaars afgeslacht door de wilden. Met speren doorboord, en met messen de keel doorgesneden.’
Wat bezielt die indianen?
‘Het regenwoud is onze moeder’, zei een van de indiaanse slachtoffers zaterdag. Voor de inheemse bevolking is het ondenkbaar dat hun moeder wordt ‘verkocht’ . Dat buitenlandse bedrijven erin gaan zitten boren. Wat voor president García een ‘unieke kans tot rijkdom en ontwikkeling voor de meerderheid in Peru’ is, is voor de indianen de dood van de oermoeder. ‘Hoe kunnen wij en de wereld leven als het regenwoud wordt vernietigd?’ vroeg de indiaanse vrouw zich af.
Wereld-dilemma
Twee diametraal tegenovergestelde wereldvisies. En in het Latijns Amerikaanse continent leiden ze weer eens tot bloedvergieten. Ooit door Europa en de VS gebruikt als plundercontinent. Nu het meest vooruitgeschoven strijdperk van een wereld-dilemma: Economische ontwikkeling, of klimaatbehoud? Het zwarte goud, of het groene woud?
…in Latijns Amerika uitgevochten
In Bolivia is er, na eeuwen van uitsluiting, voor het eerst de indiaanse meerderheid aan de macht. ‘Nationalisatie van de grondstoffen’. Niet voor niets was dat de slogan waarmee de indiaanse cocaboer Evo Morales daar aan de macht kwam.
In Peru is de tot vrije-markt fundamentalist gerecycelde sociaaldemocraat Alan García ervan overtuigd dat het verkopen van de bodemschatten aan buitenlandse bedrijven de enige kans is. ‘Als we zelf het geld hadden om de Amazone te exploiteren hadden we dat allang gedaan.’
Voor García geen enkele twijfel: de Amazone is er om uitgebuit te worden.
Niet voor niets gaf hij gisteren de schuld van de indianenopstand aan de die andere linkse leider van Latijns Amerika. ‘Ik kan het niet bewijzen. Maar Hugo Chávez van Venezuela zit hier achter. Hij wil niet dat ook wij olie hebben’, zei de president, en riep de noodtoestand uit. Het hele Amazonegebied is nu door hem tot ‘militaire zone’ verklaard. En alle bewoners hebben een uitgaansverbod, zodat er niet meer kan worden geprotesteerd.
Marjon van Royen
Davincini: ( sprakeloos)
donderdag 4 juni 2009
dinsdag 2 juni 2009
Leendert
Zijn gedachten ordenen, dat was goed, en ze dan nog op papier kunnen krijgen, dat was het helemaal! Succesvol was hij tot op heden niet geweest. Zijn hoogtepunt: ‘Het was allenig maar een luchtje!’de karnavalskraker die nu nog steeds in lokale cafe’s rond de vastenavond ten gehore werd gebracht.
Veel had hij niet bereikt. Zijn huwelijk was kinderloos gestrand, internetvriendschappen liepen steevast op niets uit.
Hij was uitgaanstype af, voelde zich minder thuis onder de mensen, en bracht vele avonden door in zijn niet onknusse, maar enigszinds vervuilde woning. Alleen, achter de TV, of achter de PC.
Zo overdacht Leendert onder de grijze ochtendlucht zijn leven..
Jaren ervan speelden zich af in de sigarettenfabriek. De ins en outs van het produktieproces had hij er leren kennen. Het was niet iets waarover hij zich op de borst kon slaan. ‘Hij bracht kanker aan de man’, zo had hij over zijn werk horen spreken. Misschien hadden ze nog gelijk ook.
In de spiegel zag hij een beeld dat hem niet vrolijk stemde. Kwabben, er kwamen kwabben, overal.
En hij stelde zich voor dat hij, wanneer hij zou sterven, de film van zijn leven zou zien. Om de tijd te vullen zou hij de volledige versie van ‘Het was allenig maar een luchtje’te zien krijgen waarschijnlijk.
En als Gaston van de Postcodeloterij op de stoep stond?
Maar die stond niet op de stoep.
En die zou er nooit komen te staan.
Afwachten maar dan.
Kijken of hij oud werd.
Veel had hij niet bereikt. Zijn huwelijk was kinderloos gestrand, internetvriendschappen liepen steevast op niets uit.
Hij was uitgaanstype af, voelde zich minder thuis onder de mensen, en bracht vele avonden door in zijn niet onknusse, maar enigszinds vervuilde woning. Alleen, achter de TV, of achter de PC.
Zo overdacht Leendert onder de grijze ochtendlucht zijn leven..
Jaren ervan speelden zich af in de sigarettenfabriek. De ins en outs van het produktieproces had hij er leren kennen. Het was niet iets waarover hij zich op de borst kon slaan. ‘Hij bracht kanker aan de man’, zo had hij over zijn werk horen spreken. Misschien hadden ze nog gelijk ook.
In de spiegel zag hij een beeld dat hem niet vrolijk stemde. Kwabben, er kwamen kwabben, overal.
En hij stelde zich voor dat hij, wanneer hij zou sterven, de film van zijn leven zou zien. Om de tijd te vullen zou hij de volledige versie van ‘Het was allenig maar een luchtje’te zien krijgen waarschijnlijk.
En als Gaston van de Postcodeloterij op de stoep stond?
Maar die stond niet op de stoep.
En die zou er nooit komen te staan.
Afwachten maar dan.
Kijken of hij oud werd.
maandag 1 juni 2009
zondag 31 mei 2009
Pinksteren
Is een Heilige Geestige een komediant die niet aan blasfemie doet?
Ja beste mensen, dit soort vragen roept deze tijd van het jaar op. De tijd van Pinksteren.
Wat Is Pinksteren? We vertellen van de Uitstorting van de Heilige Geest.
In de gemeente waar ik woon verschijnt een weekblad, en op de voorpagina daarvan staat op deze eerste Pinksterdag het volgende te lezen: "Wie op zondag spontaan wil gaan barbecueën, maar geen vlees in huis heeft, kan binnenkort ook in Bergen op Zoom nog dezelfde dag alle boodschappen in huis halen. Vier supermarkten in Bergen op zoom krijgen binnenkort toestemming om iedere zondag de deuren openen"
'Gatverdamme'', denk ik, 'wat een misselijkmakend voorbeeld. De Burger Wil BarB-Que, Kadavers eten!!! Schuif alles opzij!!
"Heilige Geest, time for action, stort U uit! Over hen!! Nu!!
Ja beste mensen, dit soort vragen roept deze tijd van het jaar op. De tijd van Pinksteren.
Wat Is Pinksteren? We vertellen van de Uitstorting van de Heilige Geest.
In de gemeente waar ik woon verschijnt een weekblad, en op de voorpagina daarvan staat op deze eerste Pinksterdag het volgende te lezen: "Wie op zondag spontaan wil gaan barbecueën, maar geen vlees in huis heeft, kan binnenkort ook in Bergen op Zoom nog dezelfde dag alle boodschappen in huis halen. Vier supermarkten in Bergen op zoom krijgen binnenkort toestemming om iedere zondag de deuren openen"
'Gatverdamme'', denk ik, 'wat een misselijkmakend voorbeeld. De Burger Wil BarB-Que, Kadavers eten!!! Schuif alles opzij!!
"Heilige Geest, time for action, stort U uit! Over hen!! Nu!!
zaterdag 30 mei 2009
Mieren
‘Kijk naar de mieren, gij luiaard’zo staat geschreven.
OK.
Zak chips,
biertje,
kussen op het tuinbankje,
parasol.
Es kijken…..
Miertjes.
Tut-tut-tut-tuttuttut
Wat een bedoening
En dat allemaal voor de inistandhouding van jullie soort.
Maar evolutie kennen jullie niet he?
Stukje chip?
Of bouwen jullie ondergronds gangen met iets meer finesse dan 1000en jaren geleden?
Ik geloof het niet echt.
Nee mieren; ik zou zeggen:
‘Kijk naar mij!!!’
Ik evolueer ook niet echt, maar doe tenminste niet alsof ik daar de hele tijd mee bezig ben.
Wat zegt Wikipedia?
Mieren mieren en mieren neuken.
Hmmmm
OK.
Zak chips,
biertje,
kussen op het tuinbankje,
parasol.
Es kijken…..
Miertjes.
Tut-tut-tut-tuttuttut
Wat een bedoening
En dat allemaal voor de inistandhouding van jullie soort.
Maar evolutie kennen jullie niet he?
Stukje chip?
Of bouwen jullie ondergronds gangen met iets meer finesse dan 1000en jaren geleden?
Ik geloof het niet echt.
Nee mieren; ik zou zeggen:
‘Kijk naar mij!!!’
Ik evolueer ook niet echt, maar doe tenminste niet alsof ik daar de hele tijd mee bezig ben.
Wat zegt Wikipedia?
Mieren mieren en mieren neuken.
Hmmmm
maandag 25 mei 2009
zondag 24 mei 2009
Gerts kado (2)
Thuis had Gert zijn best gedaan de frituurpan weer als nieuw terug in de doos te krijgen. De pan blonk weer,en stond heringepakt in oorspronkelijk plastic en piepschuim. De Winkel zou hem terug nemen. Immers: het was nog geen 8 dagen geleden dat hij het ding gekocht had, en hij had het bonnetje.
( 'had het bonnetje' dient altijd uitgeproken te worden met de tanden stevig op elkaar om er de juiste lading aan te geven
Gert plaatste de doos op de balie van de klantenservice. Hoe vaak had hij al niet met dozen bij een klantenservice gestaan? Een vertrouwd ritueel was het; bijna als de bar van een stamkroeg. Nonchalant leunend met de elleboog op de bar was hij getuige van een gesprek tussen een gezette kroegbaas en een corpulente klant. Het ging over het overgewicht van de klant. De slotconclusie was: ‘Liever rolletjes dan botjes’ De ander beaamde dit: ‘Zo is dat!’
Hierna Gert, of nee. De baliemedewerkster liet weten dat ze eerst nog een dringend telefoontje gepleegd moest worden en dat ze daarna naar hem zou komen, o.k?
Nee, niet OK.
‘Is er geen andere medewerkster?’vroeg Gert, een vraag die hem ogenblikkelijk het stempel: ‘ongeduldige zeikerd’ opleverde.
‘Meneer kan kennelijk niet wachten’scheerde de baliewerkster naar haar collega. Gert dacht aan rolletjes vet aan het spit boven een gigantische Bar-B-Que. Het laatste plaatje in een Asterix album.
De collega tilde de onwillige fritespan onhandig uit de doos, waarbij het piepschuim brak.
Maar even later was Gert op weg naar huis. Achterin hobbelde verbouwereerd frituurpan 2 . In zijn doos te wachten wat Gerts aanraking met ZIJN knoppen en elementen doen zou.
( 'had het bonnetje' dient altijd uitgeproken te worden met de tanden stevig op elkaar om er de juiste lading aan te geven
Gert plaatste de doos op de balie van de klantenservice. Hoe vaak had hij al niet met dozen bij een klantenservice gestaan? Een vertrouwd ritueel was het; bijna als de bar van een stamkroeg. Nonchalant leunend met de elleboog op de bar was hij getuige van een gesprek tussen een gezette kroegbaas en een corpulente klant. Het ging over het overgewicht van de klant. De slotconclusie was: ‘Liever rolletjes dan botjes’ De ander beaamde dit: ‘Zo is dat!’
Hierna Gert, of nee. De baliemedewerkster liet weten dat ze eerst nog een dringend telefoontje gepleegd moest worden en dat ze daarna naar hem zou komen, o.k?
Nee, niet OK.
‘Is er geen andere medewerkster?’vroeg Gert, een vraag die hem ogenblikkelijk het stempel: ‘ongeduldige zeikerd’ opleverde.
‘Meneer kan kennelijk niet wachten’scheerde de baliewerkster naar haar collega. Gert dacht aan rolletjes vet aan het spit boven een gigantische Bar-B-Que. Het laatste plaatje in een Asterix album.
De collega tilde de onwillige fritespan onhandig uit de doos, waarbij het piepschuim brak.
Maar even later was Gert op weg naar huis. Achterin hobbelde verbouwereerd frituurpan 2 . In zijn doos te wachten wat Gerts aanraking met ZIJN knoppen en elementen doen zou.
Gerts kadootje ( 1)
Is het verstandig een 86-jarige een frituurpan te geven?
Dat hangt af van lichamelijke condities van de oude.
Staat het nog stevig in de steunzolen? Trilt het met de handen? Kan het nog voldoende zien? Die dingen.
Gerts moeder had onlangs laten vallen dat ze graag een frituurpan wilde. Met een kijkvensterglas.
‘Je hebt toch al een wasmaschine met een kijkvensterglas?!’zei Gert, maar zijn moeder reageerde hier niet op. Ze is 86; zijn humor heeft ze nooit begrepen, en het zal er hoogstwaarschijnlijk nooit meer van komen.
Gert besloot dat er een pan zou komen. Hij zou er eentje kopen voor haar verjaardag.
In de Witgoedwinkel BV bekeek hij enkele exemplaren op gebruikersgemak. De als ‘gezondere frituurpan’ bekendstaande pan, moest afvallen.Gert geloofde niet in het procédé. Je zou een gezonder frietje eten omdat het niet in 3 liter, maar in een halve liter vet is gebakken. Maar vet is vet.. 50 liter, 10 liter, een halve liter.
Een alternatief zou zijn de ovenfrites.
Maar ovenfrites is meer iets dat bleke vegetariërs naast hun linzen moeten eten, vindt Gert.
Bij de Pannengigant vond hij een pan met een schreeuwige sticker op de doos: De beste koop van 2008! Gert ging er voor. Het was een pan zonder kijkvensterglas, maar aangeraden werd met open deksel te frituren, en dan kon je alles nog veel beter zien.
Op de verjaardag pakte zijn moeder het pak uit. Dat ging zoals gewoonlijk niet vanzelf. Ze was, net als zijn vader, niet erg handig in het uitpakken van kadootjes. Uitpakken van kadootjes moest altijd een gehaast ritueel zijn, een zenuwachtig gestoei met het ontvangene, waarvan je je gaandeweg moest af gaan vragen, of het nog heel uit de verpakking komen zou. Er werd geroepen om een schaar, er kon niet zo snel een schaar gevonden worden, en toen er wel een schaar was kwam de discussie op gang waar de schaar het beste in het kado gezet kon worden.
Dit keer kwamen er geen pleister bij te pas, maar duidelijk kwam het woordje ‘Nee’op in Gerts hoofd op de vraag of het verstandig is om iemand van 86 een frituurpan te geven.
Gert zei dat hij de pan zelf over vier dagen in zou komen wijden. Dan kon hij zijn moeder aan de pan laten ruiken, en kon ze even onder begeleiding een kroketje in het frituurmandje doen.
Op een maandagavond stond Gert voor de deur, precies om half zes, zoals hij had gezegd.. Patatman!
Hij had blokken Ossewit bij zich, goddelijke snacks, en kwaliteitsfrites!
De tafel stond al gedekt. Majonaise en alles!
86, maar wel voortvarend.
Volleerd toog Gert in de keuken aan het werk. Sneed twee blikken Ossewit in kleinere hompen en verdeelde ze over het verwarmingselemant van de nieuwe pan. Stekkertje er in en op temperatuur brengen maar!
Waar zit de kunst in het frituren? Die is er niet.
Maar dan moet ie het wel doen. En hij deed het niet. Vreeeemmmmmd.
Was het stopcontact wel goed? Moest patatman het apparaat resetten?
Proberen maar.
Maar niets gebeurde.
Het lot sloeg een arm om Gerts schouder terwijl hij keek naar een lampje dat niet aan wilde slaan.
Als allerlaatste poging om het apparaat aan de praat te krijgen werd het gehate braaf meegeleverde boekje open geslagen. Een pro dient de gebruiksaanwijzing te bezien als een overbodig schrijven, zéker niet voor hem bedoeld, maar voor anderen. Sullen. Bebrilde sullen op terlenka sokken met altijd een open gulp.
Nu stond Gert op het punt zichzelf naar dat niveau te verlagen. Echter om in een daaropvolgend zweetuitspattend moment te lezen: “….in deze pan UITSLUITEND VLOEIBAAR frituurvet gebruiken”
Shit! Stekker er uit. Er moet vloeibaar vet in. Kon hij dat nog ergens kopen? Het was al bijna zes uur, en dan gingen de winkels dicht. Snel!
Bij zijn ouders in de buurt zoog De Spar de mensen uit. Gert kon er nog net twee veel te dure flessen fritesolie krijgen, waarmee hij even later weer in de lift op weg was naar de 10e verdieping. Daar woonden ze, het naar frites snakkende echtpaar waar de mayonaisefles als een baken van geloof en volharding nog steeds op tafel stond.
Zijn moeder was bezig hompen ossewit uit de nieuwe pan in een plastic zakje te doen.
Eigelijk wist hij het al.
Natuurlijk zou er ook geen lampje gaan branden wanneer hij het ding zou vullen met drie liter olie. Hoe hij ook aan de schakelaar zou draaien en zou resetten.
Wat hij deed was kijken of het klopte.
En het klopte.
De friteszaak in de buurt was dicht. En Gerts moeder vroeg of hij een broodje wilde. Of een kopje soep..
Dat hangt af van lichamelijke condities van de oude.
Staat het nog stevig in de steunzolen? Trilt het met de handen? Kan het nog voldoende zien? Die dingen.
Gerts moeder had onlangs laten vallen dat ze graag een frituurpan wilde. Met een kijkvensterglas.
‘Je hebt toch al een wasmaschine met een kijkvensterglas?!’zei Gert, maar zijn moeder reageerde hier niet op. Ze is 86; zijn humor heeft ze nooit begrepen, en het zal er hoogstwaarschijnlijk nooit meer van komen.
Gert besloot dat er een pan zou komen. Hij zou er eentje kopen voor haar verjaardag.
In de Witgoedwinkel BV bekeek hij enkele exemplaren op gebruikersgemak. De als ‘gezondere frituurpan’ bekendstaande pan, moest afvallen.Gert geloofde niet in het procédé. Je zou een gezonder frietje eten omdat het niet in 3 liter, maar in een halve liter vet is gebakken. Maar vet is vet.. 50 liter, 10 liter, een halve liter.
Een alternatief zou zijn de ovenfrites.
Maar ovenfrites is meer iets dat bleke vegetariërs naast hun linzen moeten eten, vindt Gert.
Bij de Pannengigant vond hij een pan met een schreeuwige sticker op de doos: De beste koop van 2008! Gert ging er voor. Het was een pan zonder kijkvensterglas, maar aangeraden werd met open deksel te frituren, en dan kon je alles nog veel beter zien.
Op de verjaardag pakte zijn moeder het pak uit. Dat ging zoals gewoonlijk niet vanzelf. Ze was, net als zijn vader, niet erg handig in het uitpakken van kadootjes. Uitpakken van kadootjes moest altijd een gehaast ritueel zijn, een zenuwachtig gestoei met het ontvangene, waarvan je je gaandeweg moest af gaan vragen, of het nog heel uit de verpakking komen zou. Er werd geroepen om een schaar, er kon niet zo snel een schaar gevonden worden, en toen er wel een schaar was kwam de discussie op gang waar de schaar het beste in het kado gezet kon worden.
Dit keer kwamen er geen pleister bij te pas, maar duidelijk kwam het woordje ‘Nee’op in Gerts hoofd op de vraag of het verstandig is om iemand van 86 een frituurpan te geven.
Gert zei dat hij de pan zelf over vier dagen in zou komen wijden. Dan kon hij zijn moeder aan de pan laten ruiken, en kon ze even onder begeleiding een kroketje in het frituurmandje doen.
Op een maandagavond stond Gert voor de deur, precies om half zes, zoals hij had gezegd.. Patatman!
Hij had blokken Ossewit bij zich, goddelijke snacks, en kwaliteitsfrites!
De tafel stond al gedekt. Majonaise en alles!
86, maar wel voortvarend.
Volleerd toog Gert in de keuken aan het werk. Sneed twee blikken Ossewit in kleinere hompen en verdeelde ze over het verwarmingselemant van de nieuwe pan. Stekkertje er in en op temperatuur brengen maar!
Waar zit de kunst in het frituren? Die is er niet.
Maar dan moet ie het wel doen. En hij deed het niet. Vreeeemmmmmd.
Was het stopcontact wel goed? Moest patatman het apparaat resetten?
Proberen maar.
Maar niets gebeurde.
Het lot sloeg een arm om Gerts schouder terwijl hij keek naar een lampje dat niet aan wilde slaan.
Als allerlaatste poging om het apparaat aan de praat te krijgen werd het gehate braaf meegeleverde boekje open geslagen. Een pro dient de gebruiksaanwijzing te bezien als een overbodig schrijven, zéker niet voor hem bedoeld, maar voor anderen. Sullen. Bebrilde sullen op terlenka sokken met altijd een open gulp.
Nu stond Gert op het punt zichzelf naar dat niveau te verlagen. Echter om in een daaropvolgend zweetuitspattend moment te lezen: “….in deze pan UITSLUITEND VLOEIBAAR frituurvet gebruiken”
Shit! Stekker er uit. Er moet vloeibaar vet in. Kon hij dat nog ergens kopen? Het was al bijna zes uur, en dan gingen de winkels dicht. Snel!
Bij zijn ouders in de buurt zoog De Spar de mensen uit. Gert kon er nog net twee veel te dure flessen fritesolie krijgen, waarmee hij even later weer in de lift op weg was naar de 10e verdieping. Daar woonden ze, het naar frites snakkende echtpaar waar de mayonaisefles als een baken van geloof en volharding nog steeds op tafel stond.
Zijn moeder was bezig hompen ossewit uit de nieuwe pan in een plastic zakje te doen.
Eigelijk wist hij het al.
Natuurlijk zou er ook geen lampje gaan branden wanneer hij het ding zou vullen met drie liter olie. Hoe hij ook aan de schakelaar zou draaien en zou resetten.
Wat hij deed was kijken of het klopte.
En het klopte.
De friteszaak in de buurt was dicht. En Gerts moeder vroeg of hij een broodje wilde. Of een kopje soep..
Nonsence-block
Vaak wanneer Gert zich zette om te gaan schrijven, en met de pen in de aanslag voor een blanco papier zat, waarop hij de woorden, zinnen, spinsels of zieleroerselen zou schrijven die tesaam een beeld van zijn gedachtengoed weer zouden geven, gebeurde het.
Zijn hoofd werd acuut zo leeg als het papier zelf. Alsof het blanco vel, een zacht kussen, over het ademen van zijn hersenen werd gedrukt, en hem bijna comateus, achterliet, de lege blik op het blanke vel.Zijn pen een leeggespoten fontein. Nog slechts een huls in Gerts handen.
Het enige, eerste en laatste wat hij dan op wilde schrijven, en wat in hem op kwam was ‘KUT’
‘Kutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutk’
Overigens: 'gedachtengoed' Je hoort er weinig meer van. Het afgelopen decenium leek het iets exclusiefs voor Pim Fortuyn. Hij had dat, schijnbaar: Een gedachtengoed.
Mooi hoor.Klinkt interessant. Wil ik ook wel. Maar zoiets kun je volgens mij alleen postuum toegewezen krijgen.
Behalve als het het gedachtengoed is van iemand anders. zoals de leden van de LPF indertijd. Die kregen een gedachtengoed bij leven.
Postuum zijn zij hooguit mensen die met het gedachtengoed van Pim Fortuyn opgezadeld hebben gezeten.
Zijn hoofd werd acuut zo leeg als het papier zelf. Alsof het blanco vel, een zacht kussen, over het ademen van zijn hersenen werd gedrukt, en hem bijna comateus, achterliet, de lege blik op het blanke vel.Zijn pen een leeggespoten fontein. Nog slechts een huls in Gerts handen.
Het enige, eerste en laatste wat hij dan op wilde schrijven, en wat in hem op kwam was ‘KUT’
‘Kutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutk’
Overigens: 'gedachtengoed' Je hoort er weinig meer van. Het afgelopen decenium leek het iets exclusiefs voor Pim Fortuyn. Hij had dat, schijnbaar: Een gedachtengoed.
Mooi hoor.Klinkt interessant. Wil ik ook wel. Maar zoiets kun je volgens mij alleen postuum toegewezen krijgen.
Behalve als het het gedachtengoed is van iemand anders. zoals de leden van de LPF indertijd. Die kregen een gedachtengoed bij leven.
Postuum zijn zij hooguit mensen die met het gedachtengoed van Pim Fortuyn opgezadeld hebben gezeten.
zaterdag 16 mei 2009
daar gaan we heen!
In het plaatselijke theater is veel te zien dit seizoen. We kregen de gids binnen van theaterseizoen 2009 - 2010.
Ernesto & Marcellino en Wilfried Finkers komen ook met een programma. In de gids staat dat ze laten zien dat er in het leven meer is dan alleen diepgang. Vol overtuiging tonen ze ons de onzin van het bestaan.
Kijk, dat lijkt me wel wat. Daar heb je wat aan!
Hoewel er aan de andere kant natuurlijk wel al veel mensen zijn die ons laten zien dat er in het leven meer is dan diepgang.
Tja.
Wat nou?
Gaan of niet gaan?
Dat wordt weer keuzes maken.
Ernesto & Marcellino en Wilfried Finkers komen ook met een programma. In de gids staat dat ze laten zien dat er in het leven meer is dan alleen diepgang. Vol overtuiging tonen ze ons de onzin van het bestaan.
Kijk, dat lijkt me wel wat. Daar heb je wat aan!
Hoewel er aan de andere kant natuurlijk wel al veel mensen zijn die ons laten zien dat er in het leven meer is dan diepgang.
Tja.
Wat nou?
Gaan of niet gaan?
Dat wordt weer keuzes maken.
zondag 10 mei 2009
Druiveland
Camping Druiveland bij Overijsse ( België) , daar waren we.
In de gids, en ook in de folder hadden we gezien wat er daar zoal geboden werd.
une table de ping-pong
een petit-magazin
een wasmachine en een droogrtommel
een location de vélos
een trekkershut
mooie fiets- en wandelroute’s
en niet te vergeten: rust
Een simpele camping dus. Voor de rustzoeker. Mensen die graag in een trekkershut willen verblijven, en dan met de fiets de omgeving verkennen en daarna het bezwete shirt in de wasmachine en de droogtrommel gooien.
Genieten is genieten.
Ik ken rustzoekers die campings mijden waar zich une table de ping pong bevindt. Die dingen trekken immers jeugd, en die gaan dan hangen, en die hoor je vervolgens ’s avonds over het terrein lallen.
Zeker wanneer je het constante geraas van de nabij gelegen E411 niet meerekent, kun je spreken van een rustige camping. Daar doet de pingpongtafel niets aan af. Bovendien zijn er grote plekken met wijds uitzicht, water en electriciteit. Waarom daar niet over gerept in hun wervende folder?
Men heeft het nota bene over de fiets- en wandelroute’s alsof ze die zelf in de streek aangelegd hebben voor ons. Met z’n tweetjes.
De eerste zagen wij al voor we de kans hadden gekregen naar de receptie te gaan. Ik had de auto met caravan geparkeerd voor de gesloten slagboom ( wel zo dat andere rustzoekers er gemakkelijk langs zouden kunnen).
Een bleke, ietwat slozige verschijning liep ons tegemoet en heette ons welkom.
Dat was vriendelijk.
Misschien kon ze van opgetogenheid niet op haar bureaustoeltje blijven zitten – ZO BLIJ dat er eindelijk weer gasten aankwamen – dat kon ook. De camping bood immers een stille, hunkerende aanblik.
We betraden het kantoortje waar de inschrijfformaliteiten hun aanvang konden gaan nemen.
- een kaartje voor de slagboom, 50 euro borg
- Campingcarnet? Nee, die hebben we niet
- Hoeveel nachten we zouden blijven? Dat wisten we nog niet
Die dingen
In het kantoortje stond in een hoek een opstelling met brochures en folders die de weinig verheffende omgeving torenhoog aanprezen. In een andere hoek stond een legkastje waar in, zo leek het even, haastig wat dingen waren neergezet: een fles zonnebrandcrême, een blikje Kronebourg, een kuipje smeerkaas, plastic flesjes met lang houdbare melk, twee pakjes spagetti en nog wat van die dingen. Het drong tot me door dat dit wel eens zou kunnen zijn, wat in de ANWB gids middels een handig pictogram werd aangeduid als ‘campwinkel’ Geopend van half mei tot half september.
Achter in de auto reed ik rond met een aanzienlijk grotere voorraad aan levensmiddelen. En als de inhoud van dit legkastje inderdaad de campwinkel was, dan was mijn Opel Zafira de SRV campingwagen. De ironie moet in mijn stem doorgeklonken zijn toen ik haar vroeg, of dat wat ik daar zag staan de kampwinkel was. ‘U moet daar niet mee lachen’zei ze. Want de belangrijkste zaken had zij hiermee toch in huis.
Er was geen wijn, geen cola, geen eieren. Er stond 1 blikje bier, zielig op een plankje, alsof het erop wachte als op de kermis met een softie-bal van het schap omvergegooid te worden.
Rustzoekers moesten waterdrinkers zijn. En wílden ze wat anders, dat was er altijd nog dat blikje bier in de kampwinkel!
Allee, zij was er in ieder geval content mee.
Ze prees als een medewerkster van de plaatselijke VVV de omgeving aan. Voor ons Nederlanders, verwend en blasé, bleek de streek als geheel toch eerder een ondermaats campingwinkeltje.
Maar ach, met goed weer was het er voor de rest goed toeven.
In de gids, en ook in de folder hadden we gezien wat er daar zoal geboden werd.
une table de ping-pong
een petit-magazin
een wasmachine en een droogrtommel
een location de vélos
een trekkershut
mooie fiets- en wandelroute’s
en niet te vergeten: rust
Een simpele camping dus. Voor de rustzoeker. Mensen die graag in een trekkershut willen verblijven, en dan met de fiets de omgeving verkennen en daarna het bezwete shirt in de wasmachine en de droogtrommel gooien.
Genieten is genieten.
Ik ken rustzoekers die campings mijden waar zich une table de ping pong bevindt. Die dingen trekken immers jeugd, en die gaan dan hangen, en die hoor je vervolgens ’s avonds over het terrein lallen.
Zeker wanneer je het constante geraas van de nabij gelegen E411 niet meerekent, kun je spreken van een rustige camping. Daar doet de pingpongtafel niets aan af. Bovendien zijn er grote plekken met wijds uitzicht, water en electriciteit. Waarom daar niet over gerept in hun wervende folder?
Men heeft het nota bene over de fiets- en wandelroute’s alsof ze die zelf in de streek aangelegd hebben voor ons. Met z’n tweetjes.
De eerste zagen wij al voor we de kans hadden gekregen naar de receptie te gaan. Ik had de auto met caravan geparkeerd voor de gesloten slagboom ( wel zo dat andere rustzoekers er gemakkelijk langs zouden kunnen).
Een bleke, ietwat slozige verschijning liep ons tegemoet en heette ons welkom.
Dat was vriendelijk.
Misschien kon ze van opgetogenheid niet op haar bureaustoeltje blijven zitten – ZO BLIJ dat er eindelijk weer gasten aankwamen – dat kon ook. De camping bood immers een stille, hunkerende aanblik.
We betraden het kantoortje waar de inschrijfformaliteiten hun aanvang konden gaan nemen.
- een kaartje voor de slagboom, 50 euro borg
- Campingcarnet? Nee, die hebben we niet
- Hoeveel nachten we zouden blijven? Dat wisten we nog niet
Die dingen
In het kantoortje stond in een hoek een opstelling met brochures en folders die de weinig verheffende omgeving torenhoog aanprezen. In een andere hoek stond een legkastje waar in, zo leek het even, haastig wat dingen waren neergezet: een fles zonnebrandcrême, een blikje Kronebourg, een kuipje smeerkaas, plastic flesjes met lang houdbare melk, twee pakjes spagetti en nog wat van die dingen. Het drong tot me door dat dit wel eens zou kunnen zijn, wat in de ANWB gids middels een handig pictogram werd aangeduid als ‘campwinkel’ Geopend van half mei tot half september.
Achter in de auto reed ik rond met een aanzienlijk grotere voorraad aan levensmiddelen. En als de inhoud van dit legkastje inderdaad de campwinkel was, dan was mijn Opel Zafira de SRV campingwagen. De ironie moet in mijn stem doorgeklonken zijn toen ik haar vroeg, of dat wat ik daar zag staan de kampwinkel was. ‘U moet daar niet mee lachen’zei ze. Want de belangrijkste zaken had zij hiermee toch in huis.
Er was geen wijn, geen cola, geen eieren. Er stond 1 blikje bier, zielig op een plankje, alsof het erop wachte als op de kermis met een softie-bal van het schap omvergegooid te worden.
Rustzoekers moesten waterdrinkers zijn. En wílden ze wat anders, dat was er altijd nog dat blikje bier in de kampwinkel!
Allee, zij was er in ieder geval content mee.
Ze prees als een medewerkster van de plaatselijke VVV de omgeving aan. Voor ons Nederlanders, verwend en blasé, bleek de streek als geheel toch eerder een ondermaats campingwinkeltje.
Maar ach, met goed weer was het er voor de rest goed toeven.
zaterdag 25 april 2009
zondag 12 april 2009
six drummers and an apartment
Dit is ook een zeer veel bekeken filmpje. En niet onterecht. We krijgen een goed geplande muzikale overval op een appartemant van een bejaard echtpaar te zien.
zaterdag 11 april 2009
where the hell is Matt?
Matt Harding was (of is)een reiziger. Hij maakte er een gewoonte van om voor de touristical highlights een dansje te maken, dan zette hij het op You Tube.
Later lukte het hem ook anderen daarin te betrekken (op You Tube legt hij het allemaal uit) Er gaat een positieve kracht van uit)
Op You Tube is dit filmpje inmiddels 20215261(!)keer bekeken
woensdag 8 april 2009
Beatles - All you need is love
The Beatles.
OK. Ouwe lul. Nostalgie. Je mag het allemaal zeggen.
Wikipedia:
"All You Need Is Love" is een lied van de Beatles geschreven door John Lennon (alhoewel het zoals gebruikelijk toegeschreven wordt aan Lennon-McCartney).
Dit lied is speciaal geschreven voor het live-televisieprogramma Our World op 25 juni 1967. Dit programma was het eerste live-programma dat via de satelliet werd uitgezonden in 26 landen. Het toonde een groot aantal scènes uit verschillende landen en er werd ook een bezoek gebracht aan de studio waarin de Beatles op dat moment bezig waren een nieuwe opname te maken. Het programma trok 350 miljoen kijkers.
All You Need is Love begon met de eerste maten van La Marseillaise, ongetwijfeld om de televisiekijkers (en vooral de Fransen) te verrassen.
Davincini:
Ik herinner me dit live-televisieprogramma. 'All you need is love'is een monument, het boegbeeld van Flower Power. Kippevel wanneer John Lennon begint te zingen. De simpele boodschap. Geen cynisme.
dinsdag 7 april 2009
boven is het stil
In ieder geval een boek met een fraaie omslag. Maar ook de moeite van het lezen waard
zaterdag 4 april 2009
gebeeldhoude vrouwen
In Caïro heb ik de schatten uit het graf van Tut-Anch Amon gezien. Zeer indrukwekkend.
Net zoals dit (bovenstaande) beeld dat in het archeologisch museum aldaar stond tentoongesteld. Het door Tutmosis gebeeldhoude hoofd van Nefertiti ( betekent: 'de mooie vrouw is gekomen')
Ze leefde ongeveer 3360(!) geleden, en wordt dagelijks nog door honderden bekeken.
Wat ik met haar heb? 'k Weet het niet zeker, maar volgens mij had ik in een vorig leven een hevige verhouding met haar.
dinsdag 31 maart 2009
quote
"Dat globale denken van ons bestaat niet werkelijk zolang we elke dag weer, zonder schaamte, onze stront wegspoelen met schoon drinkwater"
Lousche
maandag 30 maart 2009
Lebbis
Misschien leuk voor de mensen die regelmatig naar Frankrijk gaan. Lebbis gaat een croissantje halen bij de bakker in Frankrijk ( vanaf 01,28)
Verzuiling
Het was achterhaald, gebaseerd op verzuiling, die indeling bij onze publieke omroep. Persoonlijk vond ik dat de verschillen tussen de omroepen steeds kleiner werden.
Die vroegere bolwerkjes integreerden toch min of meer bij elkaar, werkten ook samen, afin, ik had er geen last van.
Waar ik wel last van dreig te krijgen is hoe de nieuwe publieke omroep eruit komt te zien.
Naast de grote omroepen krijgen we, om er een paar te noemen,
De VPRO, voor de linkse denkers
Llink, voor de milieu-activisten
Omroep Max, voor de ouderen,
Wakker Nederland voor de Telegraaf-lezers
Omroep C voor de liefhebbers van cultuur
Powned voor stijlloze mensen
De EO voor de Christenen
De IO voor Islamieten
Alsof dat geen verzuiling is.
De publieke omroep wordt een onoverzichtelijke verzameling van allerhande ideeële of (a)sociale clubjes die op de buis willen. In hun eigen kader. Ik noem het de Nieuwe Verzuiling.
En wat moet ik ermee?
Als oudere, milieu-bewuste, links georienteerde cultuurliefhebber weet ik het even niet. Moet ik me dan bij vier omroepen aanmelden?
Liever minder clubjes, breed aanbod!
Kleine clubjes, fuseer U!
Die vroegere bolwerkjes integreerden toch min of meer bij elkaar, werkten ook samen, afin, ik had er geen last van.
Waar ik wel last van dreig te krijgen is hoe de nieuwe publieke omroep eruit komt te zien.
Naast de grote omroepen krijgen we, om er een paar te noemen,
De VPRO, voor de linkse denkers
Llink, voor de milieu-activisten
Omroep Max, voor de ouderen,
Wakker Nederland voor de Telegraaf-lezers
Omroep C voor de liefhebbers van cultuur
Powned voor stijlloze mensen
De EO voor de Christenen
De IO voor Islamieten
Alsof dat geen verzuiling is.
De publieke omroep wordt een onoverzichtelijke verzameling van allerhande ideeële of (a)sociale clubjes die op de buis willen. In hun eigen kader. Ik noem het de Nieuwe Verzuiling.
En wat moet ik ermee?
Als oudere, milieu-bewuste, links georienteerde cultuurliefhebber weet ik het even niet. Moet ik me dan bij vier omroepen aanmelden?
Liever minder clubjes, breed aanbod!
Kleine clubjes, fuseer U!
zondag 29 maart 2009
mislukt feestje
De deur uitgekeken werd hij. Ze had hem wel VIER KEER gevraagd of hij wat wilde drinken en ELKE KEER had hij NEE gezegd, NEE DANKJEWEL!
En je kon het zo gèk niet bedenken of het was in huis! Shandy, Martini, Port, Bier enzovoorts
Ze had hem er op gewezen dat hij dan voor de gezelligheid iets moest drinken, maar hij bleef weigeren! Ook Piet heeft nog gepoogd hem te overreden desnoods een glaasje water te drinken, maar nee hoor.
De sfeer kwam er die avond dan ook niet in! Hij verziekte de boel met z’n onaangepaste gedrag.
Niet alleen voor mij, ook voor de anderen, want voor de rest dronk iederéén iets, maar hij niet hoor!
Nee, die hoeft hier niet meer te komen!
Niet eens gezellig wat drinken!
Dan word je mooi te kijk gezet als gastvrouw! Toch?
En je kon het zo gèk niet bedenken of het was in huis! Shandy, Martini, Port, Bier enzovoorts
Ze had hem er op gewezen dat hij dan voor de gezelligheid iets moest drinken, maar hij bleef weigeren! Ook Piet heeft nog gepoogd hem te overreden desnoods een glaasje water te drinken, maar nee hoor.
De sfeer kwam er die avond dan ook niet in! Hij verziekte de boel met z’n onaangepaste gedrag.
Niet alleen voor mij, ook voor de anderen, want voor de rest dronk iederéén iets, maar hij niet hoor!
Nee, die hoeft hier niet meer te komen!
Niet eens gezellig wat drinken!
Dan word je mooi te kijk gezet als gastvrouw! Toch?
dinsdag 24 maart 2009
Iwan Iljitsj
"En als mijn hele leven nu eens verkeerd is geweest?" De gedachte kwam bij hem op dat wat wat tevoren volkomen onmogelijk had geleken, namelijk dat hij zijn leven niet had geleefd zoals hij had behoren te doen, uiteindelijk wel eens waar kon zijn. De gedachte kwam bij hem op dat zijn nauwelijks waarneembare impulsen, die hij onmiddellijk had onderdrukt, wel eens echt konden zijn en de rest vals. En zijn beroepsbezigheden, en de indeling van zijn leven en dat van zijn gezin, en zijn sociale en ambtelijke interesses, waren misschien allemaal vals. Hij probeerde dit alles voor zichzelf te verdedigen en plotseling voelde hij hoe zwak het was wat hij verdedigde.
Er viel niets te verdedigen...
(Uit: De dood van Iwan Iljitsj - Leo Tolstoj)
Er viel niets te verdedigen...
(Uit: De dood van Iwan Iljitsj - Leo Tolstoj)
maandag 23 maart 2009
Onder zee
Achthonderd kilometer boven Siberië botsten een Russische en een Amerikaanse communicatiesateliet tegen elkaar. Een stille explosie (door de afwezigheid van lucht is er geen geluid) was het gevolg.
En niet in de ruimte, maar in de Atlantische oceaan, daar botsten een Britse en een Franse onderzeeër op elkaar. Ze waren beide beladen met kernwapens.
En een maand later botste een nucleair aangedreven onderzeeër van de Amerikaanse Marine op een ander Amerikaans marinevaartuig in de Straat van Hormuz, bij Iran. Hierbij is 90.000 liter diesel in zee gestroomd.
Onderzeeërs die tegen andere boten aanvaren. Hoe druk ís het in die Straat van Hormuz? En hoe kan dat gebeuren? Die dingen zijn toch uitgerust met de meest geavanceerde apparatuur? Dat is toch High Tec, waar onze allerte parking-assist in de auto bij in het niet valt?
Ik wil daar wel meer over weten.
De zee was tot nu toe natuur; aan de kust genoot ik van een door maan en wind bewogen wateroppervlak. Dit beeld wijzigt zich nu. Aan de kust vermoed ik dat onder het uitgestrekte waterige camouflagekleed voortdurend nucleaire en met kernwapens beladen duikboten heen en weer koersen, en waarin commandanten de vaartuigen besturen alsof ze de hoofdrolspelers zijn in de virtuele wereld van een meesterlijk ontworpen computerspel.
Met mooie vrouwen (vrouwelijk personeel) en actie!
De eerstkomende tijd zal er, vrees ik, geen zonsondergang boven zee zijn die dat beeld weg krijgt
En niet in de ruimte, maar in de Atlantische oceaan, daar botsten een Britse en een Franse onderzeeër op elkaar. Ze waren beide beladen met kernwapens.
En een maand later botste een nucleair aangedreven onderzeeër van de Amerikaanse Marine op een ander Amerikaans marinevaartuig in de Straat van Hormuz, bij Iran. Hierbij is 90.000 liter diesel in zee gestroomd.
Onderzeeërs die tegen andere boten aanvaren. Hoe druk ís het in die Straat van Hormuz? En hoe kan dat gebeuren? Die dingen zijn toch uitgerust met de meest geavanceerde apparatuur? Dat is toch High Tec, waar onze allerte parking-assist in de auto bij in het niet valt?
Ik wil daar wel meer over weten.
De zee was tot nu toe natuur; aan de kust genoot ik van een door maan en wind bewogen wateroppervlak. Dit beeld wijzigt zich nu. Aan de kust vermoed ik dat onder het uitgestrekte waterige camouflagekleed voortdurend nucleaire en met kernwapens beladen duikboten heen en weer koersen, en waarin commandanten de vaartuigen besturen alsof ze de hoofdrolspelers zijn in de virtuele wereld van een meesterlijk ontworpen computerspel.
Met mooie vrouwen (vrouwelijk personeel) en actie!
De eerstkomende tijd zal er, vrees ik, geen zonsondergang boven zee zijn die dat beeld weg krijgt
zaterdag 21 maart 2009
21 maart 2009
Wanneer ik deze ochtend buiten kom hoor ik hoe de hatelijk juichende meeuwen het gegak van ganzen overkrijsen.
Dan wordt het stiller
Maar wanneer ik luister hoor ik veel. Het zachte geruis van de A58, geritsel tussen de bladeren achter de planten, getsjilp in een boom aan de straatkant, gefladder van een kleine mus.
Ik doe een duit in deze ochtendsymfonie en voeg er het metalige geluid van een lepeltje aan toe, dat roert in een kopje koffie.
Twee fietsers fietsen uit mijn zicht over de straat voorbij. Hun stemmen sterven weg en maken plaats voor het gekoer van een duif
Me zo op geluid concentrerend hoor ik mezelf de warme koffie naar binnen slokken. In kleinere slokjes als dat ik dit gewoon ben te doen.
Hoog in de lucht hoor ik een vliegtuig. Ik kijk en ontdek een oplichtend stipje dat zich naar het Oosten beweegt.
Vandaag is het zaterdag, 21 maart, begin van de lente. En dat laat zich aanvoelen. Ik zit op een tuinbankje achter ons huis, een groene binnenplaats tussen het huis en de bijkeuken. De zon voelt al warm, en de lucht is strakblauw. Het is praktisch windstil
De nacht was mooi, en ik voel me heerlijk, kalm.
Deze lente-ochtend is te mooi om te verslapen.
Overigens ben blij dat anderen dat wel doen.
Blijf lekker liggen menschen.
Laat mij maar. Ik ben een beetje raar.
Dan wordt het stiller
Maar wanneer ik luister hoor ik veel. Het zachte geruis van de A58, geritsel tussen de bladeren achter de planten, getsjilp in een boom aan de straatkant, gefladder van een kleine mus.
Ik doe een duit in deze ochtendsymfonie en voeg er het metalige geluid van een lepeltje aan toe, dat roert in een kopje koffie.
Twee fietsers fietsen uit mijn zicht over de straat voorbij. Hun stemmen sterven weg en maken plaats voor het gekoer van een duif
Me zo op geluid concentrerend hoor ik mezelf de warme koffie naar binnen slokken. In kleinere slokjes als dat ik dit gewoon ben te doen.
Hoog in de lucht hoor ik een vliegtuig. Ik kijk en ontdek een oplichtend stipje dat zich naar het Oosten beweegt.
Vandaag is het zaterdag, 21 maart, begin van de lente. En dat laat zich aanvoelen. Ik zit op een tuinbankje achter ons huis, een groene binnenplaats tussen het huis en de bijkeuken. De zon voelt al warm, en de lucht is strakblauw. Het is praktisch windstil
De nacht was mooi, en ik voel me heerlijk, kalm.
Deze lente-ochtend is te mooi om te verslapen.
Overigens ben blij dat anderen dat wel doen.
Blijf lekker liggen menschen.
Laat mij maar. Ik ben een beetje raar.
woensdag 18 maart 2009
The Sound of Fritzl
Vervelend toch, dat gedoe rondom die Fritzl!. Dat moet maar snel voorbij zijn.
Oostenrijk ziet liever geen vuile was. Negeert doorgaans vuile was, eigelijk. Wat genegeerd wordt bestaat niet!
De volksaard is gemüttlich en het gezegde, dat ongetwijfelt op menig tegeltje zal prijken luidt: “Schein, Nicht Sein”
En nou zitten ze allemaal met van die nare fremdgangers, journalisten.
De knusse Oostenrijker heeft er niets mee. ‘Ze verlustigen zich liever in hun imago van Mozart, Sound of Music en skieën’hoorde ik de Engelse journalist Allan Hall zeggen.
Maar dat imago gaat scheurtjes vertonen. In gedachten zie ik onder de poppedeinerige vakwerkhuisjes, énig met die bloembakjes vol violen, keldertjes. Enge keldertjes.
En het woord ‘deienkletser’roept bij mij bepaald geen gemüttliche associaties meer op.
dinsdag 17 maart 2009
Bits and Bobs
Wie herinnerd zich de animatie-filmpjes van Monty Python? Dit filmpje overstijgt dit. In de categorie: volslagen absurd. Bits and Bobs
Spaarlamp
COVENTRY - Spaarlampen zijn ongezond. Tenminste, dat zeggen Britse artsen. Die trekken ten strijde tegen de spaarlamp, omdat deze UV-straling afgeeft en kwik bevat.
'Gezondheidsproblemen door spaarlampen'
De Europese Unie heeft plannen om tegen 2012 alle gloeilampen te verbieden, zodat de consument verplicht wordt om spaarlampen te kopen. Britse artsen zijn daar echter niet over te spreken, en trekken fel van leer tegen die plannen.
De artsen, verenigd in de groepen Right to Light en Spectrum Alliance, pleiten ervoor om gloeilampen in bepaalde situaties toch toe te laten, bijvoorbeeld voor mensen met huidallergieën. Die mensen zouden last kunnen ondervinden van de spaarlampen door de UV-straling die deze afgeven.
Huidkanker
Bovendien hebben studies uitgewezen dat spaarlampen het risico op huidkanker verhogen. Een extra glazen omhulsel rond de spaarlamp kan overigens veel UV-straling tegenhouden, maar daar is de consument amper of niet van op de hoogte.
De Britse artsen zijn ook tegen de spaarlampen omdat ze kwik bevatten. Het gaat weliswaar om kleine hoeveelheden en de kwik komt alleen vrij als de lamp breekt, maar toch kunnen de gevolgen groot zijn.
Als een lamp breekt, moet de kamer ontruimd en 15 minuten gelucht worden. Maar zelfs dan kunnen de kwikconcentraties enkele weken later nog steeds erg hoog zijn. Tapijten, gordijnen en andere stoffen kunnen de kwik opnemen en nog lange tijd giftige dampen afgeven.
Er is ook een probleem met de elektromagnetische straling, die door spaarlampen wordt veroorzaakt. De straling blijkt tot op één meter afstand nog heel hoog te zijn.
Door: Redactie
Bron: GezondheidsNet.be - 16-03-2009
Davincini:
Daar komen ze NOU mee, nu iedereen hier al bijna op de spaarlamp is overgeschakeld! De consument is de naieve bedonderde stumpert. Zoals zo vaak. Het is schandalig, de prijzen die er bij de introduktie van de spaarlamp voor zo'n kwikhouder moest worden uitgeteld.
Het is een voorbeeld van hoe produktiebelang ver boven consumentenbelang staat. Natuurlijk wisten we dat al, maar we tuinen er toch steeds weer in met z'n allen.
Meisjes moeten zich laten inenten tegen baarmoederhalskanker. Want er is nu een vaccin. Benieuwd wat daar later nog over te melden is.
vrijdag 13 maart 2009
het moeras
Ik woon praktisch aan de rand van de bossen en de weilanden. Het patteland. Ik houd hier van.
Ik houd van het lopen daar. En wanneer er genoeg open plekken zijn, kan ik in een bos genieten.
Een stuk bos staat bekent als ‘homobos’’, een ontmoetingsplaats voor mannen.
Tussen de struiken zou je ‘overal condooms’zien. Ik ga er vaker wandelen. Ik ben er nimmer door iemand benaderd. Sterker nog:: ik zie er, afgezien van een enkeling op de parkeerplaats,niemand!
Ik wandel er graag. Ik volg er dezelfde paden, langs sombere bomen en donkere wateren. Het gezoem van de A58 verderop laat ik dan gaandeweg achter. Ik laat me meevoeren in een feestje van vogelgekrakeel. Ik weet niet welke vogels ik hoor, maar het zijn er deze keer opvallend veel. Elk moment kan daar de boze stiefmoeder met haar mandje met appelen aan komen zetten.
Ik houd van het lopen daar. En wanneer er genoeg open plekken zijn, kan ik in een bos genieten.
Een stuk bos staat bekent als ‘homobos’’, een ontmoetingsplaats voor mannen.
Tussen de struiken zou je ‘overal condooms’zien. Ik ga er vaker wandelen. Ik ben er nimmer door iemand benaderd. Sterker nog:: ik zie er, afgezien van een enkeling op de parkeerplaats,niemand!
Ik wandel er graag. Ik volg er dezelfde paden, langs sombere bomen en donkere wateren. Het gezoem van de A58 verderop laat ik dan gaandeweg achter. Ik laat me meevoeren in een feestje van vogelgekrakeel. Ik weet niet welke vogels ik hoor, maar het zijn er deze keer opvallend veel. Elk moment kan daar de boze stiefmoeder met haar mandje met appelen aan komen zetten.
Ik zit op een zonbeschenen plekje bij een plas. Ik noem het: het moeras. In het zwarte water staan dode bomen te weerspiegelen en te rimpelen. Ik zie gakkende ganzen die me nieuwsgierig in het oog houden. Een specht vuurt zijn mitrailleur leeg in het bos.
Er is een kalmte die over me komt.
De bomen, het water, de ganzen, de vogelgeluiden, de zon, en ik..
Even wil ik hier nooit meer weg.
donderdag 12 maart 2009
crisis
Kom, laten we niet pessimistisch gaan doen over die crisis.
Gaat wel voorbij.
Voorlopig hebben we nog een dak boven ons hoofd.
het feuilleton (slot)
Een enkele maal, herinnerde Galahan zich, had Scherpenzeel zijn schoen uitgetrokken bij een ondervraging van een verdachte, en hij had dreigend met die schoen in de handpalm van zijn linkerhand geslagen. Hij hanteerde de schoen als wapen. En, het WAS ook een wapen, in feite, met die metalen plaatjes onder zijn schoenzolen.
Galahan zelf liet liever gewoon zijn gummiknuppel in z’n handpalm dansen, wanneer het op machtsvertoon aankwam. Hoe vaak hadden ze zo niet samen tegenover opstandig schorriemorrie gestaan. Er zijn nog tientallen foto’s van.
‘Scherpenzeel’zo had Galahan Scherpenzeel altijd genoemd. Bij zijn achternaam. Nooit bij zijn voornaam. En het speet Galahan dat hij nooit naar de voornaam van zijn adjudant had gevraagd. ’t Was altijd ‘Scherpenzeel zus’ en ‘Scherpenzeel zo’geweest, en na een jaar werd het enigszinds gênant om naar diens voornaam te vragen.
Wanneer hij belde, en zijn vrouw nam op klonk deze altijd gehaast: ‘ik zal mijn man even geven’en deze zei steevast: ‘Scherpenzeel hier!’
Ach, nou ja, ‘what’s in a name?’ Galahan ging niet zo ver dat hij andere methoden aanwendde om de voornaam van zijn adjudant op te sporen. Dit moest simpel zijn, maar elke keer nam hij zich voor: ‘ík vraag het hem morgen wel’en dan kwam het er niet van.
De verdachte stond op vanachter de tafel en sprak: ‘Dat zult U aan mijn advocaat moeten vragen heren. Zonder hem heeft U niets aan mij. Van mij krijgt U namelijk niets meer te horen’
-‘Geen sikkepit?’informeerde de getergde rechercheur
‘Geen sikkepit! Dus, laat U mij een afspraak met hem maken. Dan ga ik. U hoort van mij.’
‘We zijn de lolligste thuis!?’Wat klonk dat goed. Precies tegelijkertijd spraken Galahan en Scherpenzeel deze woorden uit. Galagan met z’n droge, nasale stem, en Scherpenzeel ,met z’n hoge stem, die kinderen verwachtingsvol kon doen opkijken vanuit hun bezigheden..
Achteraf was dit de ommezwaai in hun carrière geweest.
Al jaren staan ze nu als muzikaal komisch duo Harry en Kees op de planken.
Met wisselend succes.
Galahan zelf liet liever gewoon zijn gummiknuppel in z’n handpalm dansen, wanneer het op machtsvertoon aankwam. Hoe vaak hadden ze zo niet samen tegenover opstandig schorriemorrie gestaan. Er zijn nog tientallen foto’s van.
‘Scherpenzeel’zo had Galahan Scherpenzeel altijd genoemd. Bij zijn achternaam. Nooit bij zijn voornaam. En het speet Galahan dat hij nooit naar de voornaam van zijn adjudant had gevraagd. ’t Was altijd ‘Scherpenzeel zus’ en ‘Scherpenzeel zo’geweest, en na een jaar werd het enigszinds gênant om naar diens voornaam te vragen.
Wanneer hij belde, en zijn vrouw nam op klonk deze altijd gehaast: ‘ik zal mijn man even geven’en deze zei steevast: ‘Scherpenzeel hier!’
Ach, nou ja, ‘what’s in a name?’ Galahan ging niet zo ver dat hij andere methoden aanwendde om de voornaam van zijn adjudant op te sporen. Dit moest simpel zijn, maar elke keer nam hij zich voor: ‘ík vraag het hem morgen wel’en dan kwam het er niet van.
De verdachte stond op vanachter de tafel en sprak: ‘Dat zult U aan mijn advocaat moeten vragen heren. Zonder hem heeft U niets aan mij. Van mij krijgt U namelijk niets meer te horen’
-‘Geen sikkepit?’informeerde de getergde rechercheur
‘Geen sikkepit! Dus, laat U mij een afspraak met hem maken. Dan ga ik. U hoort van mij.’
‘We zijn de lolligste thuis!?’Wat klonk dat goed. Precies tegelijkertijd spraken Galahan en Scherpenzeel deze woorden uit. Galagan met z’n droge, nasale stem, en Scherpenzeel ,met z’n hoge stem, die kinderen verwachtingsvol kon doen opkijken vanuit hun bezigheden..
Achteraf was dit de ommezwaai in hun carrière geweest.
Al jaren staan ze nu als muzikaal komisch duo Harry en Kees op de planken.
Met wisselend succes.
dinsdag 10 maart 2009
het belang van kennis
We hoeven niet te rekenen want we hebben een calculator
We hoeven niet te leren spellen want we hebben spellingscontrôle
We hoeven niet te zoeken, want we hebben Wikipedia
Gemak dient de mens.
Maar waartoe, denk ik wel eens?
Gemak maakt wellicht ook dommer. Rekenen en Schrijven zijn zaken waar momenteel door jongeren niet hoog op gescoord wordt. Het kan kinderen vaak ook niet interesseren. Ze begrijpen niet waarom ze dingen moeten leren, waarvoor immers zulke handige oplossingen uitgevonden zijn.
Je hoeft toch ook niet te leren zelf vuur te maken als er aanstekers bestaan?
Laat kinderen daarom het belang zien.
Leer kinderen het belang van het je fatsoenlijk uit leren drukken. Het belang van zelfstandig berekeningen kunnen maken.
Het belang van oorzaak en gevolg.
Dat als wij niets doen, er nog steeds kinderen doodgaan van de honger
We hoeven niet te leren spellen want we hebben spellingscontrôle
We hoeven niet te zoeken, want we hebben Wikipedia
Gemak dient de mens.
Maar waartoe, denk ik wel eens?
Gemak maakt wellicht ook dommer. Rekenen en Schrijven zijn zaken waar momenteel door jongeren niet hoog op gescoord wordt. Het kan kinderen vaak ook niet interesseren. Ze begrijpen niet waarom ze dingen moeten leren, waarvoor immers zulke handige oplossingen uitgevonden zijn.
Je hoeft toch ook niet te leren zelf vuur te maken als er aanstekers bestaan?
Laat kinderen daarom het belang zien.
Leer kinderen het belang van het je fatsoenlijk uit leren drukken. Het belang van zelfstandig berekeningen kunnen maken.
Het belang van oorzaak en gevolg.
Dat als wij niets doen, er nog steeds kinderen doodgaan van de honger
zondag 8 maart 2009
Salad fingers
Mijn voorliefde voor het klein absurdisme deed me besluiten deze animatie van David Firth op het blog te plaatsen.
vrijdag 6 maart 2009
knorrepot
Ik mag er niet aan denken wat er gebeurd als ik een oude man ben. Ik zal niet de makkelijkste zijn. Ik zal een vreselijke man zijn. Ondankbaar, eeuwig sikkeneurig. Met altijd iets in het blikveld dat stoort, waar ik mijn omgeving op wijs. Ik maak al mijn ongerief kenbaar in woord en gebaar. Ik verwacht dat ik op mijn wenken bediend word, en beklaag me als niet onmiddellijk gevolg wordt gegeven aan mijn bevelen, die ik voor de vorm in het begin nog zal laten klinken als vriendelijke verzoeken.
Ik heb het met name over de oude man die weinig zelf meer kan. Die zijn dagen slijt in de rolstoel. Die geholpen moet worden bij het wassen.
Die man kun je geloof ik maar beter uit het raam kieperen of bij het grof vuil dumpen.
Ouwe vervelende mannen, moeten in jongere jaren al iets naars hebben gehad.
Deze jongen is bijvoorbeeld verwend. De meeste tegenslagen die ik in mijn leven had, waren zelfgekozen. Los van ‘pech met de auto’, of huishoudelijke sores.
Ik ben ongeduldig, vaak gehaast. ‘Lang wachten op mijn beurt’ doet mij vloeksputteren en tenenkrommen.
Naast ‘verwent’, is bovenstaande eigenschap geen factor die mijn populariteit onder de gezondheidszorgers zal doen toenemen..
‘Jaloezie’, ook zo’n onuitstaanbaar ondeugd. Jawel, ik ben er mee behebt. Zet maar in de rij. Mijn jaloersheid kan zo sterk zijn dat ik ‘TV- programma’s over mensen die reizen, iets dat me mateloos boeien kan, domweg niet kijk. Ik kan er niet goed tegen, word er ook ongedurig van.
Ziehier de ingredienten voor de ‘knorrepot’die ik zijn zal. Ik moet daar iets aan doen, tenzij ik zou willen zijn als de man waartegen over een jaar of dertig sussend gesproken zal worden ‘Nou nou meneer D, hebben we weer eens slecht geslapen vannacht?’
Ik heb het met name over de oude man die weinig zelf meer kan. Die zijn dagen slijt in de rolstoel. Die geholpen moet worden bij het wassen.
Die man kun je geloof ik maar beter uit het raam kieperen of bij het grof vuil dumpen.
Ouwe vervelende mannen, moeten in jongere jaren al iets naars hebben gehad.
Deze jongen is bijvoorbeeld verwend. De meeste tegenslagen die ik in mijn leven had, waren zelfgekozen. Los van ‘pech met de auto’, of huishoudelijke sores.
Ik ben ongeduldig, vaak gehaast. ‘Lang wachten op mijn beurt’ doet mij vloeksputteren en tenenkrommen.
Naast ‘verwent’, is bovenstaande eigenschap geen factor die mijn populariteit onder de gezondheidszorgers zal doen toenemen..
‘Jaloezie’, ook zo’n onuitstaanbaar ondeugd. Jawel, ik ben er mee behebt. Zet maar in de rij. Mijn jaloersheid kan zo sterk zijn dat ik ‘TV- programma’s over mensen die reizen, iets dat me mateloos boeien kan, domweg niet kijk. Ik kan er niet goed tegen, word er ook ongedurig van.
Ziehier de ingredienten voor de ‘knorrepot’die ik zijn zal. Ik moet daar iets aan doen, tenzij ik zou willen zijn als de man waartegen over een jaar of dertig sussend gesproken zal worden ‘Nou nou meneer D, hebben we weer eens slecht geslapen vannacht?’
Wetenschap (2)
Veel slanke mensen zijn toch gevaarlijk dik
Bijna de helft van de slanke mensen is innerlijk te dik. Dat betekent dat ze intern levensgevaarlijk veel vetmassa hebben, zonder dat ze hier uiterlijk iets van merken. Verder beweert de Britse professor Jimmy Bell dat veel dikke mensen wel kerngezond zijn.
Kwalen
Professor Bell verricht al jaren onderzoek naar obesitas en overgewicht, meldt nu.nl. Daarbij viel hem op dat veel slanke mensen kampen met kwalen die je verwacht bij overgewicht als hart- en vaatziekten, diabetes type 2 of een te hoge bloeddruk. Toen hij honderden slanke vrijwilligers onder de scanner legde, ontdekte hij de oorzaak van deze klachten. Slanke mensen kampen vaak ook intern met vet, vooral rond de organen.
Tofi en lothi
Hij bedacht zelfs een naam voor deze mensen: de 'tofi's', deze afkorting komt van 'thin outside, fat inside'. Wat zoveel betekent als dun vanbuiten, dik vanbinnen. Aan hun lichaam is op het eerste gezicht niets te zien, maar met een scan wordt duidelijk dat deze mensen veel 'orgaanvet' hebben. Bell zegt dat er ook zoiets bestaat als een 'lothi', de afkorting van 'large outside, thin inside'. Dit zijn dus dikke mensen die kerngezond zijn.
Onderzoeker Bell raadt daarom slanke mensen aan ook gezond te leven en ongeveer drie uur per week intensief te bewegen. Dit slankt je niet alleen uiterlijk af, maar het vermindert ook de vetmassa rond de organen. (ep)
Davincini:
Volgens mij heeft het te maken met mensen die zich niet uiten. De binnenvetters. Daar zou nu eens onderzoek naar moeten komen voor een wat aanvullend beeld. Dat binnenvetters ook daadwerkelijk meer intern vet hebben.
En misschien blijkt dan wel dat slanke mensen meer opkroppen dan de gezellige gastronomische medemens, die Bourgondisch van leer trekt.
Wat moet zulks een bericht bij obsessief slanken wel niet teweeg brengen? Als je net uit je annorexia-periode komt, kan dit nieuws een terugval betekenen.
Niet doen, annorexiaatjes! Gewoon dooreten, maar praat er wel over.
Abonneren op:
Posts (Atom)