Tia

Helderziend

Sommige mensen zijn dat. Tegen wil en dank soms. Maar anderen kunnen er wel wat mee. Al is het maar een boterham verdienen. Die danken zeer voor deze buitengewone gave

Helderziendheid. 'Second Sight 'zeggen de Engelsen.

Ik had ook zoiets, maar toch ook weer heel anders.

Ik had 'dubbelziendheid' . Een paar minuten. Drie of vier, en dat was minder. Dat is geen gave ook. Het is eerder iets dat zou kunnen duiden op een storing in de doorstroming van bloed in de hersenen. Een zogenaamd Transient Ischemic Attack. Kortweg TIA.

Daar wilde ik helemáál  niet aan en toen het voorbij was, ben ik de auto ingestapt om naar mijn werkt te rijden

Misschien kwam dat dubbel zien wel omdat ik een tijd achter de laptop had gezeten en in één keer snel was opgestaan omdat ik plots merkte dat het laat was en ik me moest haasten.

Niets aan de hand. Ik draaide mijn dienst.

s Avonds op de bank voor de tv leek het zich even opnieuw voor te doen, dat dubbelzien, maar het verdween na enkele seconden.

Lang verhaal kort: volgende dag toch maar even langs de dokter, op diens advies naar de spoedeisende hulp en daarna in een ziekenhuisbed om het TIA protocol te ondergaan .Een vragenlijst,  24 uur hartbewaking, 10 keer bloeddruk meten, saturatie opnemen, glucose prikken, en een motorische check-up.

Zo heb ik vanuit bed een kijkje kunnen nemen in de wereld die ziekenhuis heet . Met z'n systeemplafond en met veel geklets en overleg in de verte, rammelende karren en gepiep van monitoren. Een nieuwe ervaring voor me waarin vooral witgekleede dames figureerden die een computerstellage in- en uit de 4 persoonskamer reden waarop ik lag 

En dan opeens een klein leger van vier witgeklede dames met mondkapjes die zich rond mijn bed posteerden. Doktoren. Met vragen en vriendelijk doordringende blikken.

Ik deelde de kamer met oudere dames. Daar babbelde ik soms mee. Er was tv. Ik had m'n mobiel en mijn zorgzame vrouw bracht me behalve de nodige toiletartikelen en kleren ook een Ipad; boeken tijdschriften pennen en een schrijfblok. Ik hoefde me niet te vervelen.

Ik voelde me goed, er waren geen verontrustende resultaten te zien op de monitor. 

Ik heb bovendien geleerd dat een blikje bier consumeren in het ziekenhuisbed tegen het protocol is. 

Of het een TIA was, of iets met de doorbloeding van mijn ogen. Zekerheid is er niet en zullen we ook niet krijgen.  Na 24 uur mocht ik losgekoppeld worden en weg.

Ik was blij maar ook moe toen ik thuis enigszinds beteuterd naar mijn medicatievoorschriften zat te kijken. 

Vroeg naar bed. Veel geslapen. De volgende morgen zag ik dat de antieke klok in de kamer een paar minuten achter stond. Ik zette hem gelijk en met de sleutel wond ik het mechanisme verder op.  

Pieter Derks: geen belastingaangifte

Thea

Nooit eerder kocht ik voor mezelf een kookboek. 

Ik was laatst bij de garage. Daar zou Suzy ( mijn Suzuki) een beurt krijgen en ik had daarom tijd te doden want het zou anderhalf uur duren , schatte de garagehouder in.

Het was aangenaam weer en ik besloot een kijkje te gaan nemen in het  smaakvol ingerichte Kringloopcentrum, een ruime kilometer verderop. Veel meer viel er toch niet in de omgeving, een bedrijvencentrum te doen.  Tenzij je ervan houdt om je te verlekkeren aan glimmende BMW's en Mitsubishi's in helverlichte autoshowrooms

Ik naar de tweedehandsgigant.

Ik ben geen kopert. Mijn oog valt in de winkel op veel dingen die ik mooi of leuk vind, maar de gedachte daarbij is onmiddelijk: 'en dan heb ik het thuis, en dan!?' Niet meteen de klant waar de middenstand reikhalzend naar uitkijkt.

Ik bewoog me op het gemak kringlopend langs snuisterijen, en bladerend en snuffelend in de boekenhoek had ik opeens een kookboek in  handen met daarin recepten die me werkelijk echt het water in de mond deden lopen en die me ook leuk leken om zelf te fabriceren!. Ik houd wel van currygerechten en in dit boek stonden er wel 100! Het was een boek met alleen maar curry's eigelijk. En niet de minste! Heeeerlijk zag het er allemaal uit ook. Oh jongens!

3 eurootjes. Nou, wie doet je wat! Hier kon ik echt wat aan hebben!

In mijn APK goedgekeurde Suzy reed ik terug naar huis, 14 kilometer verderop. Blij met het boek en gerechten uitzoekend die ik binnenkort klaar zou kunnen gaan maken was ik even later thuis aan tafel gezeten. 

Toen mijn dochter en haar vriend op bezoek kwamen liet ik het boek zien. Voor haar als vegetarische levensgenietseter en curryliefhebster  stonden er vast ook een aatal gerechten in die goed in de smaak zouden vallen.

Haar oog viel echter al gauw op de schrijfster ervan, ene Thea Spierings, en er ontspon zich een levendige lacherige discussie dat iemand met een Nederlandse naam toch geen recepten voor authentike curry's kan schrijven. Dat vond zij!   Maar hoe belangrijk is authentiek? Als het maar smakelijk is! Thea was waarschijnlijk een begeesterd iemand die enthousiast recepten uitprobeerde en die die wilde delen. dacht ik. 

Dochter bleef lacherig

Ik wilde mijn aankoop verdedigen.  

Vriend had inmiddels bedaard zijn mobiel ter hand genomen om te kijken wat Google over Thea Spierings te melden had. Over haar stond in het kookboek immers niets te lezen. Geen persoonlijke noot of zelf maar een fotootje. 

Ik hoopte dat hij zou stuiten op een foto van een vriendelijk ogende vrouw met licht Aziatische trekken. Een artikel over Thea waarin ze haar liefde voor de Aziatische keuken enthousiast uit de doeken doet. Iemand die al jaren bezig is met smaak en opmaak.  'Zie je wel!? ' zou ik dan luchtig tegen mijn dochter zeggen....!

Thea Spierings....

Vriend van dochter begon mondhoeken omhoog te trekken toen hij de eerste informatie van het alwetende Google onder ogen kreeg.

En hij liet het ook mij zien

Het eerste dat me onaangenaam trof was dat Thea Spierings niet alleen een boek over curry's had geschreven en samengesteld. Maar het was ook de vrouw achter kookboeken als: 'Pasta en noedels', 'Dineren in stijl', 'Taco's en Tortilla's', '100 groene smoothies', 'Heerlijk Hollands' en zo nog een stuk of wat kookboeken . 

Geen specialiste op het gebied van curry's waarschijnlijk nee, slikte ik toegevend.

Er was een fotootje te zien van Thea, een vrouw met zeer onaangename trekken. Er bij stond een artikel over haar.  Overgenomen uit Faceboek. Daarin gaat ze tekeer over het personeel van de Jumbo. Ze beticht de werknemers daar van levensgevaarlijk gedrag.

Ze waren niet opzij gegaan toen zij een aantal dozen frikandellen uit de vriezer wilde halen, en ook verderop in de winkel had het personeel haar zo dwars gezeten toen ze hamburgers wilde pakken dat ze van nijd een emmer mayonaisse uit haar winkelwagentje naar hen toe had gesmeten.

Ik kon het niet geloven. Was dit...mijn Thea Spierings!?  De schrijfster van mijn curryboek? 

Gedesillusioneerd keek ik naar buiten. De lucht betrok. Achter me werd gelachen.

Zouden er niet meer Thea Spieringsen zijn!? 

Dit kon niet over de kookboekenschrijfster gaan, toch??

Zoeken. Kijken. 

Tuurlijk! Er zijn meer Thea Spieringsen!!! Geen aantrekkelijke typjes overigens , maar ze zijn er wel!! Dus. Dat artikeltje ging over een andere! Dat kon niet anders!! Gelukkig.

Vanmorgen las ik het artikeltje over Thea nog eens. Het had de bedenkelijke kop "Keigevaarlijk dat personeel niet opflikkert als ik dozen frikandel uit het schap haal."

Ik zag ook opeens nevenartikelen, met koppen als

'Poetin bereidt tot wapenstilstand als Macron stopt met bellen'

'Claudia de Brey wéér niet uitgenodigd bij Vredesoverleg tussen Rusland en Oekraïne'

'Schoolkrant stopt met berichtgeving over Amsterdamse onderwereld'

Stom, natuurlijk stom!

Het was een artikeltje uit de satirische online krant van 'Nieuwspaal'

Ik was er ingetuind, net als de anderen trouwens. Altijd kijken van welke nieuwsbron het artikel komt!

Nee, zie je wel. Dat kon de echte Thea niet gedaan hebben! Maar ze is wel van mijn denkbeeldig voetstuk gevallen. Met die batterij kookboeken van haar. 

Afin. Toch maar een paar curry's proberen. Voordeel van de twijfel geven. Misschien is Thea gewoon van alle markten thuis.  

The Dark Side of Shoebill Chicks | Africa | BBC Earth

Alles

      Alles blijft

   Alles gaat voorbij

Alles blijft voorbijgaan

                                                           Jules Deelder, 

                                         Rotterdams dichter ( 1944-2019)

Antropomorfisme

Loekie is alweer een tijdje terug op het scherm. Dat is de zo koddig gevonden leeuwtjespop waarvan hele volksgroepen hebben gebedeld of ie alsjeblieft weer tussen de reclames door mocht figureren en 'asjemenou' mag zeggen. 
-Kinderen die dat gevraagd hebben? 
Nee hoor. Volwassenen wilden de leeuw na 17 jaar afwezigheid weer terug.  Kinderen konden niet eens weten wat Loekie was, tenzij de ouders oude opnamen hadden bewaard, en hun kroost er op de bank bij hadden geroepen: kóm es kijken hoe leuk!. 

Afin, de wens is ingewilligd en in gedachten zie ik de petitie-ondertekenaars van "Loekie terug" gniffelend de reclameblokken bekijken in een film die voor de rest wordt doorgespoeld.

Sideline: ik bedenkt net dat als je op het Rode Plein in Moskou met een bord gaat staan waarop staat : 'Loekie terug!!!' je waarschijnlijk onmiddelijk overmeesterd wordt door de ordehandhaving en 15 jaar gevangenis tegemoet kan zien . In dit geval wel e-nigs-zins te begrijpen 

In tegenstelling tot radioreclame's die mijn persoonlijke grens van stupide verdraagzaamheid nu gevaarlijk dicht beginnen te benaderen kan ik me voorstellen dat mensen bewondering kunnen hebben hoe knap tv commercials in elkaar kunnen zitten. Maar ik denk niet dat de mensen van het actie-commitee 'Loekie moet terug'daar bijster veel oog voor hebben. Die wachten eerder op de reclames, schat ik zo in, waarin pratende dieren figureren , net als hamsters bijvoorbeeld .die dan roepen : 'Hamsterûûû' Hoe succesvol was die reclame niet!!

Zou SUN ook zo'n succes hebben gehad met zijn pratende vaatwasmachine en daarin ook kletsende kommen, borden schalen en pannen? Er is in ieder geval voor deze vorm van reclame gekozen door mensen waarvan je mag verwachten dat ze er zicht op hebben. Vaatwastabletten zijn toch geen producten waarin je kinderen moet zien over te halen om ze aan te schaffen. Ze zijn ge-ent op volwassenen

Maar het houdt niet op als je naar commercials kijkt. Pratende gehaktballen, kaasblokjes in optocht,  Giechelend fruit.  

Dat gaat ver hoor. Een achtergelaten winkelwagentje kan zelfs mensen naar de kleenex doen grijpen. Of de oude lamp die bij het oud vuil wordt gezet . 

Mensen smullen ervan. Volwassenen. Een muisje die een hart op een beslagen ruit tekent...tranen biggelen over de wangen. vertederd wordt ernaar gekeken.

Mensen zullen altijd wel ergens kinderen blijven denk ik. Misschien is dat gewoon lief. Ik neem ze niets kalijk. Noem ze niet infantiel. Nee 

Maar soms denk ik het wèl even. 

  

Virusremmers anders

 .. en hij besloot de lezing over sexuele verlangens met :
"Al met al zou ik me zonder mijn piemel behoorlijk vervelen en flink onhand zijn!", Het was een persoonlijke  bekentenis die onder het merendeel van de mannelijke toehoorders de hoofden licht instemmend deed knikken, en waarderend klonk daarna applaus. 

Dat had hij er goed vanafgebracht. Een snelle teug uit zijn zakflacon. Helaas was er te weinig ruimte om toehoorders de kans te geven nog van gedachten te wisselen en een pijpje te roken want het was tijd om bij Herman te gaan kijken. Die lag opgebaard te wezen in het rouwcentrum op een steenworp afstand en er was een bezichtiging gaande. 

Er was voor gekozen Herman zijn kenmerkende outfit aan te trekken. Het geruite flanellen overhemd, en daaronder een zwart t-shirt. 

Een vredige uitdrukking lag op het gelaat. Krullen op het voorhoofd. 

Naar de kersverse weduwe werden woorden gesproken als: Hij ligt er mooi bij.

'Zo mooi heeft hij er nog nooit bijgelegen', zei ze dan. 'En dan juist NU de oven in, het is zo oneerlijk'.

De pandemie had heel wat teweegebracht. De consternatie was groot geweest toen uiteindelijk bleek dat het virus geen vat kreeg op mensen met enig percentage alcohol in het bloed. Dat balletje kwam aan het rollen toen bleek dat vooral orthodox moslims en andere niet-drinkers slachtoffer werden. De overheid schoot laagbetaalden te hulp met flesjes Beerenburg en pleegzuster bloedwijn. Maar dat kwam helaas voor Herman te laat.

De wereld zou er in de nabije toekomst beter uit kunnen komen te zien. De geslonken wereldbevolking leek een kentering te kunnen gaan betekenen in het onverbeterlijk verder onleefbaar maken door de mens van de leefomgeving. Het milieu zelf had zich verweerd. zo zei men

Jammer dat er zoveel Russen aan de wodka zaten, schamperde een enkeling die het niet zo met dat volk op had. Ja, die mensen heb je ook

Ook pijprokers leken een moeilijker prooi voor het zeer besmettelijke virus, en zo deed de pijprokende leraar opnieuw zijn intrede in het onderwijs. Maar ook in het straatbeeld zag men veel pijprokers. 

Ze zochten elkaar op in zonsopganggroepen. Elke dag moest gevierd worden.

Niet gedacht dat ik dat allemaal nog mee zou maken. Maar het had wel wat

De Beste Fietsenmakers - Sluipschutters (S5A1)

Ontroerd

Nu het wemelen is gaan hemelen
is er plaats in mijn hoofd gekomen voor andere zaken
Onder andere sentimenten. 
Sentimenten gevoed door herinneringen, dankbaarheid, schoonheid.

De uitingsvorm: tranen!  Niet van verdriet. Wel van ontroering
Aangezwengeld door muziek. Het hoeft niet per sé muziek te zijn uit
'Mijn Tijd' zoals mensen dat zo idioot plegen te noemen, waarmee ze bedoelen, de tijd dat ze de daadwerkelijke leeftijd hadden van zeer jong tot 25. Muziek uit hun eerste kwart eeuw. Daarna zijn ze blijkbaar 'uit de tijd' gegleden. 

Ik leef nú, voor de duidelijkheid!. Ik beschouw dit evenzeer als 'mijn tijd' Ik ben godverdomme nog niet afgeschreven,.

Er zijn veel muziekstukken, nummers die me rechtstreeks treffen in het hart, of in mijn buik. Dat weet ik niet precies, maar de tranen wellen op.

Dat kan bij verschillende genre's zijn. Soms zelfs bij zogenaamd chaotische nummers, nummers waarvan anderen zeggen: mag die klereherrie alsjeblieft uit!!?

Dan kan ik zitten snikken. Omdat ik die chaos, en de weg daar uit prachtig vind.

Of omdat de gedrevenheid en emotie van een uitvoerende artiest me zo heerlijk van slag kan brengen

Daar is dus meer plaats voor.  Voor die dingen.

Je hebt er niet veel aan, of misschien wel. Tranen van ontroering zouden kunnen ontladen, wordt soms beweerd. Het zal allemaal wel. Het beste wat ik doe is er maar van genieten, en dat doe ik ook. Heimelijk ben ik er steeds weer naar op zoek. Naar muziek waarbij ik blijf hangen. Die me raakt. 

Floating Points - Kuiper (Live)

Klaar voor een spannende space, techno funk en jazz reis ? Dan speel af!

spreekwoorden schrappen

We zijn er inmiddels achter dat we zijn bedot:

Rust Roest namelijk niet
En Arbeid Adelt ook niet!
Geld stinkt wèl!

Misdaad loont

En als je een kuil graaft voor een ander, dan valt ie er gewoon in. 

God

Ah, daar is God!
Ik had hem als een tijdje niet meer gezien

Hij was er wel, maar verstopt achter de wolken

Wat heb ik Hem gemist! Dat besef ik

nu ik Hem weer voel.

Zijn onmetelijke warmte

Nu ik hem weer meemaak, dat heldere licht

Dat blauw opeens,  die warmte

waarin ik me gekoesterd voel

en mijn hart zich opent

God laat niet zomaar naar zich kijken

maar dat hoeft ook niet

want je voelt Hem. 

God is liefde

Zoals in de woestijn

in kleine nederzettingen mensen juichen

wanneer eindelijk het water uit de hemel gutst

 

Genieten? Hoe pak je dat aan?

Ik hoor zo vaak dat mensen alles uit het leven willen halen. Dan gaan ze zoeken en doen. In zichzelf. Buiten zichzelf. Capaciteiten en talenten mogen niet ongebruikt gelaten worden, want dat is zonde. Ze zoeken naar de beste versie van zichzelf. 

Ik weet niet wat ik ervan denken moet. Het is misschien wel de beste manier waarop je je leven kunt leiden. 

Maar  je hoeft toch alleen maar te kunnen genieten?  Dan denk ik ook weer. Dan vraag ik me af: waar komt dat maniakale  toch opeens vandaan? Dat je van alles moet doen en kunnen en ervaren...?

Doe normaal en relax man!! Komt vanzelf goed! Rustig maar!

.....................................Of ben ik gewoon lui?

Dikpik

Ik herinner me van vroeger sprak opa, lang voor de komst van het internet, de pornoboekjes van toen. De Rosie, the Chick, de Candy. Ik weet niet of ze nu nog bestaan, maar indertijd lagen er schappen vol mee in de kantoorboekhandel. Ze vonden gretig aftrek, zou je enigzinds plastisch kunnen zeggen. Als puber wil je natuurlijk je licht opsteken . Sex was  spannend. Er ging een wereld open bij het zien van al die foto's en verhalen.

Er stonden ook verschillende rubrieken in de boekjes. Vragen van lezers, en werkelijk  serieuze antwoorden daarop . En ook, kontaktadvertenties!  Mensen die sexuele wensen en verlangens hadden en daar een partner bij zochten lieten dat middels een advertentie weten, meestal voorzien van een fotootje.

Dat fotootje was meestal een kiekje waarop een  zeer schaars gekleed of meestal naakt lichaam van de adverteerder of adverteerster te zien was. Doorgaans zonder hoofd. Mannen en vrouwen toonden hun vleeswaar. De term dickpick bestond nog niet. Je kon reageren op de advertenties onder nummer. 

Nu worden dickpics ongevraagd gestuurd naar vrouwen middels whatsapp en andere media. Misschien zijn dat mannen die vroeger ook die plaatjes in de Rosie of de chick hebben gezien en hebben gedacht dat dat dus de gangbare manier is om vrouwen te verleiden.

En er zijn vast ook vrouwen die daar warm voor lopen, net zoals er vrouwen zijn die 's nachts hun wekker zetten om naar curling te kijken onder het genot van een zakje maden met mayo.

Maar andere vrouwen vinden het afsotelijk. Dus mannen, niet doen. Je hebt er niets aan. Hoe groot je penis ook is, het maakt het alleen maar nog afstotelijker. Wanneer je een vrouw leuk vind kun je wellicht beter een bloemetje geven.

Of een foto van een picnic!  Vind ze vast veel leuker!

Jippie

Ik mag Jippie zeggen, en daar ben ik blij om. 'Jippie Jippie Jippie!!'

Hoppa.

Jippie betekent niets. Het is alleen maar een vreugdekreet. Een veel leukere als het uit het Duits stammende 'Hoera!" Dat riepen jagers vroeger wanneer ze een dier hadden neergeknald. Ik heb er niets mee. Ook niet met 'hieperdepiep'

Maar Jippie klinkt goed. 

Tenminste als je het niet te somber uitspreekt. want dan klinkt het al snel als 'Dippie"met een D.

Vrolijk uitroepen dus, Jippie. Als je muts op hebt, of een ander hoofddeksel, gooi dat dan in de lucht wanneer je het uitroept!  Dat oogt grappig. Oefen het maar voor de spiegel.

Lach erbij. Dans erbij, zing!

En dan, op 5 mei, ga je naar buiten en laat iedereen zien wat je ervan brouwt!! Allemaal!

Want we zijn vrij! 

De Commercial Breek!

Daar heb je hem weer! Die reclame die als een gladjanus langs de reclamecodecommissie is geglipt. 
( album voor Suske en Wiske: De Glippende Gladjanus)

Hij komt elke dag op diverse radiozenders  voorbij, en kan wat mij betreft nu al voor de Loden Loekie  genomineerd worden. Of erger! De makers moeten een jaar opgesloten worden is een penitiaire inrichting. 

Met hun app voor de beveiliging. 

Want daar doel ik op

Een verschrikkelijk slecht gespeeld spotje waarin een man en een vrouw net in bed liggen. Zij vraagt of hij het alarm heeft aangezet. Maar, oh jee, hij is het vergeten!!!  Zij is slim en gebruikt dan de app om het alsnog te doen en dan kan hij rustig slapen. Hij zegt dan tegen zijn vrouw dat het hem toch wel een veilig gevoel geeft. 

De conversatie klinkt robotesk. Onwerkelijk. Eng.  Hele enge mensen. Die denk ik ook niet vrijen omdat het zo'n troep geeft.  Stel je voor, straks krijg je enge diertjes in je matras!

Dan zou een volgende commercial deze kunnen zijn. We zien onrustige mensen in bed liggen. Ze hebben kennelijk overal jeuk want ze krabben zich een ongeluk. Van slapen komt het niet. Wat is het probleem? In het matras hebben zich wantsen verschanst. Wat is de meest waarschijnlijke oorzaak? Gemorst sperma! Dus: als je vrijt, gebruik Super Hygienic Condoom, zal er dan gezegd worden.  Uw matras wordt niet vochtig en een goede nachtrust is verzekerd. Behalve als er natuurlijk een klein produkt als een baby moet komen, zal een vrouwelijke voice-over dan besmuikt zeggen. snel. 

Maar ik dwaal af.  Mensen pantseren hun woning.

Mensen slapen schijnbaar beter wanneer het huis een onneembare vesting is geworden waarvan je mag hopen dat ze er in geval van brand nog uit kunnen komen. Met de app.

De commercial heeft als doel angst aan te wakkeren bij mensen. Dag mag, want de systemen moeten verkocht worden. Maar zou dat eigenlijk niet aangepakt moeten worden? Het versterkt immers het wantrouwen in deze toch al kille samenleving waarin onvermoeibaar gestreeft wordt naar verdere ontmenselijking.. 

We wonen echter nog niet in een getto!!. Doe dan ook niet of dat wel zo is!

Nóg een commercial waar ik zwaar mijn bedenkingen tegen heb is die van het particulier onderwijs. Dat zou  het beste uit je kind halen omdat het reguliere onderwijs dat nu eenmaal NIET kan! Ouders ( waarschijnlijk DIE ouders die ook verzekeringen afsluiten speciaal voor hoger opgeleiden) gaan op zoek naar dat beste particulier onderwijs dat lang niet iedereen kan betalen en die de minder daadkrachtigen doet vrezen dat het onderwijs dat hun kind geniet benedenmaats is , en dat hen wellicht met een schuldgevoel opzadelt: "had ik meer verdiend, dan had ik het mijn kind ook kunnen geven" En wat voor een stempel krijgt het onderwijs intussen opgediend!!

Los ervan of de kinderen het ZELF ook zo'n feest vinden trouwens.

Gatverdamme, in wat voor land zijn we terecht gekomen? 

Penguin chicks rescued by unlikely hero | Spy In The Snow | BBC Earth

Weer ongelofelijke opnamen, dit maal van pinguins. Fascinerend!!

media overschrijdend gedrag

( nav een talkshow gisteravond)

Nieuwtje in omroepland!!

Sexueel grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer!! 

Van bekende Nederlanders nog wel!!

Een opgewonden gejaagde sfeer heerst in diverse redactieruimtes! Smullen smullen smullen. 

En dan de uitzending. Wie heeft het met wie gedaan? Wat heeft ie precies gezegd? En wat heb jij toen gedaan? 

Zat er een bobbel in zijn broek? Oh verontwaardiging!  Uitdagend gekleed moet natuurlijk kunnen! Oh verontwaardiging!! Het zijn schoften die misbruik maken van hun positie. Vooral niet laten merken dat we er van smullen. Laten we onze tv gezichten opzetten.  

Wat er precies is gebeurd weten we niet, maar ons mediageil hart kan niet wachten. Details willen we horen! Details. En dan verontwaardigd zijn. En oh zo meevoelen.

Verontwaardiging zag ik ook in het gezicht van een vrouw die vrijwel niets anders doet als voor de tv hangen en dan ook nog es zelf vaak met haar hoofd op de buis toetert. Een ander soort verontwaardiging betrof het hier. 

Ik las het in haar ogen: Waarom deed ie dat bij jullie, en niet bij mij??? 

Het nieuws is het nieuws. Het mag er zijn en gehoord worden. Maar voordat er onderzoek is gedaan, houd je in Godsnaam in. Glijdt niet af en veeg je mond alsjeblieft schoon. Die kwijldraden krijg je niet weggeschminckt. Die kunnen we zien. Beetje misselijkmakend is dat.

De kuil

Zogenaamd verlicht gaan ze; de verzoolden, de halbakkenen, soppend in hun eigen kruidentuin onder een morsig oudroze hemel.

Een utopisch verkoold doel achterna als bezeten doch verdoemde atlantisjagers. Vastgeklonken oogkleppen sterken de overtuiging en voor vertroebeling daarvan is geen plaats.

Dus

Wat voor nut heeft het andere beelden aan te bieden die in het blikveld slechts in de weg kunnen staan van dat wat nagestreeft wordt. Het struint en ploegt voort . Het vertrapt en vernield. Het orakelt en blaat.  Het hoort met verstopt oor. Niets komt binnen.

De Wereld is Niet Rond zeggen ze. Ook niet plat. De wereld is een kuil. 

Stingray Ambushes Army Of Crabs | Blue Planet II | BBC Earth

Dit is ook natuur. 

Kijken op groot beeld! Hier kan geen science fiction horror film tegenop!!

Verbaas je over de opnametechniek;  de stem ken je: David Attenborough

DakhaBrakha - Baby (Live on KEXP)

Een muziekgezelschap uit de Oekraine waar ik vrolijk van word, 

en die ik heel goed vind bovendien

gaande weg

 Vrij associerend lig ik, de laatste restjes sijpelen uit mijn hersenpan. Een papagaai naast mijn schouder, de snavel in mijn oor; ze houden van oorsmeer, die ara's . Nooit geweten.

Ik verbaas me nergens meer over, maar ik kan nog wel bewonderen

De radio speelt in mijn achterzak en ik hoor de Doors, met de stem van Jim Morrisson die steeds overledener gaat klinken. Door de ramen zie ik mensen voor  KlapVeeTeeVee. De schoorsteen rookt. Mijn schoenen wringen, Vrouwenogen ontnemen me de adem. Slanke rondborstige vrouwen maken mijn benen week. Ik kapseis. Een man met een kliffhangerhoofd doet zich te goed voor de kleptomatiek en komt daarna mijn kant op om me te laten weten dat de dag aanstaande is dat het zal gaan gebeuren. De ruiters met Ankie van Grunsven voorop doen de Armageddon draf . Max heeft zich verstapt op weg naar de Formule 1 . 

Ik wil nog één keer terrasje spelen

De koekoek loeit. De papagaai is in de war. In de verte klinkt de donder, en Wodan blijkt eigelijk een driftige kabouter die weigert in therapie te gaan. Weg ambities, weg grootheidswaan. 

De toekomst komt naar me toe  De  lucht betrekt. Meeuwen krijsen. Alles fladdert. 
en de papagaai vliegt op. wazig wordt het,  Nooit eerder voelde ik me zo alleen.
En op Mars wordt het drukker en drukker
De laatste flarden van beeld geluid reuk en gevoel versnipperen en verdwijnen in de steeds dichter wordende mist.
Ze kunnen me niet meer laten dwalen in deze bizarre tocht. 

Ik ga nergens meer naar toe.

Ik ben er al

nieuwe carriere

Nu ik sinds 1 januari als psycholoog werkzaam ben voel ik me onbegrepener dan ooit. Mensen hebben nog onvoldoende vertrouwen in mijn begeleiding en gaan liever naar de concurent.

Terwijl, ik heb toch behoorlijk wat ervaring in het leven. Ik weet wat het is om vooroordelen te hebben en hoe je daar vanaf kunt komen. Ik weet hoe het is om te leven en te werken en daar een balans in te kunnen vinden. Ik weet te graven. De diepte in te gaan. Ik weet mensen te bewegen. 

Ik weet van verleidingen en verslavingen, Van verdriet en angst, van eenzaamheid. Van onbegrepen zijn.

Maar goed, het is pas mijn eerste dag als psycholoog, dus misschien ben ik te ongeduldig.

Ik heb wel richtingaanwijzerbordjes geplaatst in de wijk. 

Misschien is het beter dat ik in de zomer mijn carrière vorm ga geven als straat-psycholoog. Dat ik een tafel neerzet bij een park  en dat ik daar dan aan zit, en dat bezoekers een voor een kunnen aanschuiven voor een psychologisch consult. 

Moet dat nog even bezien. Er komt wel veel bij kijken, merk ik wel, zo'n nieuwe carrière.

Misschien anders toch maar als makelaar beginnen. 

In naam van het geloof

 Geloven is niet weten, want als je het wist dan hoefde je er niet het niet meer te geloven.

Je hebt mensen die geloven dingen zo sterk, dat het voor hen bijna een weten is geworden.
Maar dat is het niet. Het blijft geloven.  Er horen rituelen bij.  Communicatie met iets of iemand. Met een visueel onwaarneembare.

Er zijn mensen die bereidt zijn om voor het geloof te sterven. Die weigeren resoluut iets anders te geloven als datgene waarin ze geloven. 

Wat daarvan te denken?

Zijn dat helden,  dommerikken, merkwaardige wezens, principiëlen of levensmoeie mensen? Of een combinatie van deze?

Hoeveel honderduizenden zijn er in naam van het geloof wel niet verbrand , opgehangen, neergesabeld, doorkliefd , uiteengetrokken en gemarteld naar beste creatieve kunnen van ons sadistisch medemens? 

Er zijn zoveel naamloze helden.

Ze wilden en zouden hun geloof  niet verraden. 

Zou jij dat kunnen?

Als je gevraagd wordt: Geloof je in Jezus? en je weet dat als je de waarheid spreekt en bevestigend antwoord, dat je dan dezelfde middag nog op de brandstapel beland....

pfoe..

Khatia Buniatishvili - Recital: Ravel, Mussorgsky. Live HD at Salle Pley...

Een heel pianoconcert! En wat voor één! Ik heb er van genoten!! 

Omdat de gepasioneerdheid en overgave van de pianiste me raakt

Omdat het stuk van Mussorgsky 'Pictures at an Exibition' al zo'n 50 jaar een jaarlijks feest voor mij is om dat te horen . maar dan de bewerkte popversie van Emerson Lake & Palmer...die hebben me op het spoor van Mussorgsky gezet. 

En omdat ik de melodiën van sommige stukken zo prachtig vind dat ze me kunnen ontroeren.  En ze spannend vind om naar te kijken.

Met name 'Il Vecchio Castello ( the old Castle), Bydio,  en La Cabana de Baba-Yaga ( The hut of Baba Yaga)

Luister en kijk ook. Khatia neemt je mee in haar vervoering , beheersing en technische vaardigheid op de vleugel. En wees blij dat je leeft en je dit ook mag zien en luisteren.  

probeer je niet te irriteren aan gekuch uit de zaal

Hein de Kort

 

Herfst in zwart wit

                             Oke, de herfst is het seizoen van de kleuren. 

 

                             Maar ook zonder die kleuren is het bos de moeite waard

                                                                           Hoewel? 

Mijn band

deze foto.

Dat waren de mannen. De mannen die ik volgde.  Muzikaal gesproken dan.  In de eerste jaren na de ontdekking van de band die ze vormden deed ik dat zeer gedreven.

Ik zocht informatie over ze.
Ik had ze nimmer anders gezien dan op foto's, die ik uiteraard koesterde en herbekeek want bewegende beelden had ik niet. 
Het waren mijn helden. Zij maakten de muziek die aansloeg bij mij.Het was de muziek die me boeide, en die ik keer op keer herbeluisterde tot ik elke noot kon dromen. De teksten van hun nummers kende ik uiteraard  woord voor woord. Het waren de Pink Floyd. Er ging geen dag voorbij dat ik hun muziek niet draaide. 

De Pink Floyd nam  mythische vormen aan. Zo veel bands en andere muziekgroepen zag ik op tv, Maar nooit míjn band.  Ik moest het doen met wat ik had
Ik kocht de muziektijdschrifen waarin berichten stonden over de band want ik wilde alles weten.  Ik had de Muziek-Expres als tijdschtift. Ik las de spaarzame interviews met de bandleden. Ik zonk weg in de foto's. Ook in bovenstaande foto. Het was de binnenkant van de uitklaphoes van het album 'Meddle'. Die had ik uiteraard meteen na het uitkomen ervan gekocht. De intrigerende buitenkant van de hoes stelde, daar kwam ik pas later achter, een oor voor. De foto van de bandleden in zwart wit lieten niet  mannen zien die je onmiddelijk zou willen omarmen.  en wellicht wilden ze zich ook niet als goedlachse jongens  profileren, al wist ik helemaal niets wist van 'profileren'. Waarschijnlijk kende ik het woord niet of nauwelijks.
Maar het waren ze wel. Mijn helden! De mensen die de muziek maakten die me raakte en beroerde.  Op de foto aan de binnenkant van het schitterende album Meddle intrigeerde mij het meest die jongen het meest links. De blik in zijn ogen ofzo. Daar moest ik het meest naar kijken. Het was Roger Waters en hij speelde verschilende instrumenten maar was toch voornamelijk bassist. Bas. 

Ik droomde weg om zelf ook bas te spelen, in een band te spelen. Maar bij dromen bleef het.
Ik woonde met mijn 3 jaar oudere zus nog bij mijn ouders. Ook zij had op haar kamer vaak muziek aanstaan van Pink Floyd. Ze stond wekenlang op met 'Cirrus Minor' , een nummer dat tot droefheid stemt en waar mijn vader op dat moment van de dag begrijpelijkerwijs achteraf  geen behoefe aan had. De triesheid sijpelde er van af. 
Ik begon me bij het beluisteren van de Pink Floyd telkens meer te identificeren met de basspeler. En de man die het uit kon schreeuwen bij 'Careful with that axe Eugene" Een nummer van het album 'Ummagumma' waarbij die schreeuw centraal staat. Dat was ook Roger Waters. Introvert als een bassist, extrovert in een schreeuw. Een schreeuw die hij later ook nog zou laten horen in The Wall.
Want Pink Floyd bleef niet onder de radar, bleef geen psychedelisch rockbandje, maar vernieuwde en verbeterde en professionaliseerde.
Ik zag de eerste beelden van de band op de Duitse TV. Ik wist niet dat er een concert van ze op tv zou komen. In een verloren uurtje was ik tv gaan kijken en langs wat zenders gezappt en met een schok hoorde ik plots de geluiden van mijn band en zag beelden!!!. Bewegende beelden van ze! !!Ze speelden dat nummer. Mijn nummer!  1 Van mijn nummers!! Ik zette de TV harder en ik slokte de beelden op terwijl tegelijkertijd de voordeur opengedraaid werd en mijn ouders met een oom en tante binnenkwamen. "Zo, we zijn er weer"en nu was er visite dus de tv moest uit. 
Even nog!!!           Nee, er is nu bezoek 
De film, in de gids opgespoord heette: Pink Floyd live at Pompeï. Jaren later zou ik hem lenen bij een videotheek. 
Ze braken door. Pink Floyd, met Dark Side of the Moon, Wish You where Here, Animals en The Wall.
Bewegend materiaal te over nu...en af en toe....kijk ik nog wel eens. 

Stalin en de Top 2000

Wat ik nu aan het doen ben - het slaat eigenlijk nergens op. Ik wilde eerst zeggen: 'Met totaal onbelangrijke zaken!!'

Maar wat is belangrijk en wat niet? En wie bepaald dat? Bepaal Jij dat? Laat het weten of dat zo is, maar ik dacht: Niemand bepaald dat! Uiteindelijk is er geloof ik  niet buitengewoon veel van wezenlijk belang. We doen maar wat. We leven ons leven en houden ons bezig. Dingen doen zich voor of niet. We pakken dingen op of laten ze liggen. We proberen het goed te hebben, ons lekker te voelen.

Waar het allemaal goed voor is op de lange termijn;  sterker nog: òf het wel ergens goed voor is, is de vraag. Zelf maken we het niet meer mee, sterfelijk als we zijn, om te weten of dat wat we deden belangrijk was. 

Er zullen figuren zijn die zichzelf belangrijker vinden dan hun medemens  en  bewonderaars om zich heen verzamelen die gepassioneerd beweren dat wat zij doen en vorm  geven van een werkelijk toegevoegde waarde is . Het gaat hierbij veelal niet over accountants of notarissen, en al helemaal niet over managers, maar vooraleer over muzikanten, voetballers, kunstenaars en professoren. Edoch,  hoe succesvol en belangrijk díe zijn? De tijd zal het leren. 

Wrang is wel dat we vooral kennis hebben van de daden van mensen die volkeren hebben opgeruid in hun honger naar meer land en invloed. Machthebbers . Doerakken die heersten over opstandige volkeren. Generaals van veldslagen bijvoorbeeld. Dat soort creaturen waren het die 'de geschiedenis bepaalden' wordt dan gezegd. Die deden er toe. Hebben hun stempel gedrukt. En in zekere zin is dat natuurlijk ook zo. 

Gelukkig krijgen de Goeden ook een vermelding in de boeken, maar eerder zijdelings ( Nelson Mandela, Mahatma Gandi).

Maar vooral  zijn het de machthebbers. De geloofbrengers. Daarover gaat het met name wanneer we de geschiedenisboeken die op de scholen rondcirkelen bekijken.  

En de anderen...de bobsleeers, de timmermannen en meubelmakers, de agrariërs, filiaalhouders, paardemenners, muzikanten, marktkooplui, kortom het gepeupel; die hebben er allemaal mee van doen en moeten hun leefomstandigheden  zich door de jaren heen laten welgevallen door wat bekokstoofd werd en word door de leiders.

Hun namen zijn vergeten, hun geschiedenissen niet wijd en zijd verspreidt. 

Uitzonderingen zij er op elke regel. Er zijn filosofen, wtenschappers, componisten en architecten die ook in de geschiedenisboeken terecht zijn gekomen en zo de tand des tijds hebben doorstaan en waarvan je dus kunt zeggen dat ze zeker wat hebben meegebracht.

Maar ik dwaal nogal af.  Ik dwaal ver ver af. 

Naar een ander continentje.

Want waar begon ik mee? 

Ik hield me bezig met iets. Namelijk nummers te sorteren waarvan ik vind dat die een plaats zouden moeten hebben  in de top 2000 lijst, die uitgezonden gaat worden aan het eind van het jaar op radio 2.  Dat is om een boel redenen onbelangrijk. 

Als er vroeger ook een top 2000 zou zijn geweest, dan zouden de favoriete nummers van Stalin, Churchill, Hitler en Napoleon misschien wèl ergens genoemd worden ( stel dat ze die ingevuld zouden hebben) . Aan de hand daarvan werden er dan misschien wel analyses gemaakt. 

Maar ja. Die zijn er niet. Ze zijn er te laat mee begonnen op Radio 2. De Radio was nog niet uitgevonden ook. 

Wat is belangrijk? 

Die vraag valt niet te beantwoorden in algemene zin. 

Wat belangrijk is voor jou hoeft niet gerelateerd te zijn in de belangrijkheid voor het leven op aarde in algemene zin. Dus doe lekker je ding en maak je geen zorgen. Tenzij je graag nog over 1000 jaar herinnerd wilt worden. 

Maar we hebben geconcludeerd dat je dan een volk moet gaan leiden of iets in die zin, en dat betekent meestal een carriereswitch die niet voor iedereen is weggelegd. 

Belangrijk is dat als je aan het eind van je leven bent  en je tevreden kunt terugkijken.

Gummbah weer

 ...omdat ik er zo om moet lachen.

Orwell's final warning - Picture of the future

Mensen

Ik weet niet meer goed wat ik moet schrijven over mensen

Mensen kunnen me misselijk maken maar ook ontroeren.
Doen lachen of doen huilen. 
Ik vind ze boeiend of ze laten me compleet onverschillig.
Ze zijn lollig of weerzinwekkend

behulpzaam of afgunstig
vriendelijk of grof
empatisch of egoistisch 
blind of ziende
doof of horende

Vandaag ben ik helemaal niet blij met mensen. Morgen weer wel
Hoop ik
 

Sommigen zouder beter zwijgen

Hij was er beroerd aan toe

Hij zweette, moest braken en hij had behoorlijke diarree.

Maar iedereen was het er over eens, dat vergeleken met die woordenstroom van vorige week ( en ook  die van de week daarvoor) 

dit verreweg het beste was wat uit hem kwam

                                                                                                                      LOUSCHE

Protest

Het Nederlands elftal in Quatar staat klaar op het veld

De hand op het hart 

Hé! niet het Nederlandse volkslied kinkt,

Maar het Nepalese 

                                         Lousche

Dienstverlening

Dus ik ga de apotheek uit. en ik loop naar mijn fiets. Dan komt er een vrouw naar me toe. Zo rond de 50, beetje gerefomeerd typje. Puntige bril op, en zij vraagt aan mij: "mag ik U wat vragen?"

Ik knik en zet mijn meest uitnodigende gezicht op.

Ze zegt: 'Weet U ook de weg naar residentie Bieduinen?'

Ik zeg haar: "ja hoor, dat is hier niet ver vandaan, U gaat hier rechtdoor langs het winkelcentrum de Putseweg in. Dat is een vrij drukke weg maar met een voetpad er naast. En dan loopt U ongeveer anderhalve kilometer door langs het Joods Kerkhof en links een gebouw dat gesloopt word, een oude steenhouwerij. Dan kort daarna is er een bushalte en dan bent U er bijna. Daarna gaat U de eerstvolgende rechtsaf en dan aan het eind van de laan ziet U de residentie"

Ze zegt vriendelijk "Dank U wel hoor"en vervolgt haar weg in de door mij aangegeven richting.

Dan herinner in me plots dat ik nog dat formulier in mijn schoudertas heb zitten, en waar ik nu iets mee kan doen.

Ik neem een holletje achter de mevrouw aan, en zeg: Mevrouw?  Mag ik U nog even wat vragen

Ze heeft ook een uitnodigend gezicht bij zich

Ik zeg: zou U zo vriendelijk willen zijn een paar vragen te beantwoorden? Ik heb hier een formulier. 

Ze kijkt vragend maar antwoord niet ontkennend 

"Goed, ik zeg wel dat dit gesprek opgenomen wordt voor persoonlijke ontwikkelingsdoeleinden :

*Vindt U dat U goed geholpen bent door mij?* Kunt U mij misschien beoordelen op een schaal van 1 tot 10?  *Wat vond U het prettigst in het kontakt? En wat het minst prettig? * Waarom heeft U mij gekozen om de weg te vragen?  Vraagt U vaker aan anderen de weg? Zo ja, Hoe vind U deze ervaring in vergelijking met eerdere ervaringen? Vind U dat Uw vraag door mij naar tevredenheid is beantwoord? Heeft U ook verbeterpunten voor mij? In hoeverre was de informatie die U kreeg duidelijk? Kunt U op een schaal van 1 op 5 aangeven hoe duidelijk de informatie was die U kreeg?

*Hoe bepalend was het uiterlijk van mij de weg te vragen? 

*Zou U de volgende keer weer de weg aan mij vragen? 

* Is het waarschijnlijk dat U andere wandelaars zult adviseren om aan mij de weg te vragen? 

* Bent U geïnteresserd in een maandelijkse nieuwsbrief van mij? 

Ze zei dat ik een gekke drol was. 

Bon

 

ik heb een krokant-bon. Geldig tot 16 december 2021. Het is een bon ter waarde van 1 puntzak friet. (Meer info kan ik krijgen op www.krokant.nu..ik kan bijv vragen of het inclusief mayonaise is) 

Zou de bon ooit verzilverd gaan worden?  Dan moet ik naar Ossendrecht rijden. Een kwartier met de auto. Daar kan ik de bon  inwisselen in de achtertuin van een restaurant.  Wel enigszins  omslachtig

Beter is het misschien om het te combineren als ik daar een keer in de buurt moet zijn of er langs kom. Hopen dat ik dan zin in frites heb

Laat ik er in ieder geval eens beter op letten, op die bonnen. Ik heb vaker tegoedbonnen.  Die bewaar ik zorgvuldig in m'n bureaula totdat de uiterste inleverdatum verstreken is en dan gaan ze bij het oud-papier.  Achteraf jammer soms

Bonnen van een andere orde, snelheidsovertredingen en parkeerbonnen  verdwijnen niet in de la. Die betaal ik meteen! Hop! En weg! Zondegeld. Daar wil ik zo kort mogelijk mee in m'n hoofd zitten. Bovendien geldt voor deze bonnen, dat als je niet snel betaald, de boete zich zal verhogen. Dat speelt óók mee in de rapheid waarbij de bewezen overtredingen afgehandeld worden. Eerlijk is eerlijk

Een 'bon' kan  prettig zijn. Vraag het de Fransen. Vraag het chocoladeliefhebbers. 

Bon heeft veel betekenissen. Als ik Wikipedia mag geloven zijn er wel 20 defenities

Het gebruik van het woord 'bon' wordt tegenwoordig in de betekenins van 'tegoedbon' vervangen door het woord "Voucher" Dat is Engels. 

BON is ook een afkorting en staat voor Beter Onderwijs Nederland. 

Nou, Beter Onderwijs Nederland!!! Verzin es gewoon een Nederlndse naam voor 'tegoedbon! Verdorie, komen we weer met dat Engels aankakken!!

'Voucher' We hebben toch verdorie een eigen taal! 

Het is allemaal begonnen  nadat Managers met hun Managertaal Nederland binnenvielen eind jaren 80.:  Die uitwas van Anglicismen!!

Het is tijd om ons voor eens en altijd van die Managers te ontdoen!!. En niet alleen Dáárom!

Dank zij die managers zijn we niet meer gewoon overspannen, maar krijgen we een burnout!!!

STOP HET MANAGEN, LATEN WE GEWOON WEER DE BOEL GOED REGELEN!!

David Bowie - The Hearts Filthy Lesson (Official Music Video)

Die man mis ik. Bowie. 

Ik zag deze wat macabere maar buitengewoon kunstzinnige clip met hemvoorbij komen.

Het nummer is goed

De video fascinerend. 

Er is geen enkele man waar ik zo gek op ben als Bowie

De slagboom, de automaat en de automobilist

Ik zit in de auto. Ik kom nauwelijks boven het portierraam uit. Ik zie mezelf wel eens voorbijrijden in reflecterende ramen. Dan neem ik het zelf waar: Deze Toyota Verso is veel te groot voor mij. Het is geen gezicht, dat kleine bolletje achter dat stuur. Ik moet op zn minst een kussentje. Maar dat is ook zowat

Ik ben er wel mee op vakantie geweet en heb er mee gereden. Over tolwegen ! Ik heb  gestaan op parkeerplaatsen waarbij er een ticket gepakt moet worden en later betaald  middels een automaat, welke is geplaatst voor de slagboom. Het is zaak  zo dichtbij mogelijk de auto langs de automaat te plaatsen, om vanachter het stuur makkelijker de nodige handelingen door het geopende portierraam te kunnen aanvangen en voltooien. 

Wat een overschatting was dat van mij dat ik dat inderdaad vanachter het stuur dacht te kunnen doen met mijn veiligheidsgordel nog OM! 

De handeling was simpel. De automaat had een kaartje in zijn gleufbek, en dat kaartje moest ik er uit trekken, dat was alles. Na deze handeling zou de roodwitte slagboom die nu horizontaal een barriere voor de auto vormde om door te rijden, omhoog gaan, en dan kon ik weer verder.

Ik rekte me uit om bij het kaartje te kunnen. En verder rekte ik me uit, en verder. De gordel rekte mee. En net met de toppen van mijn vingers en met een steeds roder aanlopend hoofd kon ik de rand van het kaartje, de ticket, raken. Maar ik moest er aan kunnen trekken!!!. Verdomde ticket. Die automaat liet niet makkelijk los ook! Ik zal...ik rekte me verder uit maar verdomme. Nee! Ik moest er aan geloven. De gordel moest uit. Het portier moest open want kaboutertje grijshoofd kan er niet bij. De vernedering van het klein zijn.! Achter me zitten Germanen in een Mercedes breed te grijnzen en nemen het stuitend tafereel op waarbij ze lachend opmerkingen tegen elkaar maken. Ik zou bijna mijn middelvingertje naar ze omhoog steken.

Une chorégraphie Originale par Sadeck Waff

welterusten lief

Het verlangde warme bed is daar

De koestering

Daar kun je uitademen

Het lichaam laten

Daar kunnen de najaarslfarden het overnemen,

kunnen de spinsels ontrafelen 

Glijden naar een onzichtbare schans

waarna aards vagevuur dooft

Morgen mag maar hoeft niet

Wanneer bestaat niet langer

Pasta Basta

Italianen zijn boeren. Boeren in de zin van: 'Wat ie niet kent, dat eet ie niet'

Kijk, wij Hollanders, wij aten zo'n 55 jaar geleden niet veel anders als aardappelen, groente, vlees.

Stamppotje. Jus, spruitjes, witlof, kool, spinazie, gehaktbal, karbonade, speklapje. Dan heb ik het leeuwendeel van ons voedingspatroon van toen wel te pakken. Ik krijg er nu gewoon zin in als ik het opschrijf.  Dat is ons typisch Holland eten. He-le-maal niks mis mee. Je ziet wel eens mensen misprijzend kijken wanneer ze over een Hollands gerecht horen, mensen uit Holland met een bepaalde air. Het is meer een houding denk ik, bij die mensen. Een houding die moet aantonen dat je een man van de wereld bent , en een verfijnde smaak hebt. Niet meer moet denken aan die maaltijden 'van toen'. Ze kijken erbij alsof ze het over kots hebben. Geen idee hoe ze erbij komen, en ze zitten er ook falikant naast.  In mijn optiek laat je eerder  zien dat je een stumper bent. Geen goede jeugd hebt gehad waarschijnlijk, en het eten uit die tijd associeert mèt die slechte jeugd. Zou dat kunnen? 

Met Hollandse maaltijden was niets mis. Ik luister even  niet naar betweterige diëtisten en andere voedingsdeskunigen.  Mensen vonden het heerlijk en werden er oud mee. Maar daarnaast was de Nederlander bereid om ook ook eens iets anders te proberen toen dat eenmaal zijn intrede deed. Bij sommige gezinnen duurde het een tijdje, maar uiteindelijk zijn verreweg de meeste Nederlanders overstag gegaan. Want we kwamen in aanraking met andere culturen, wij gingen als graag reizende Nederlanders naar anders culturen toe, of ze kwamen zelf hierheen en daar kwam ook die aanraking met andere voeding. We gingen over op chili con carne, nasi, bami, couscous, shoarma, dönner, ravioli, lasagna, tzatziki, moussaka en sufflaki, baklava en tirimasu, sushi, en noem het allemaal maar op. We waren Nederlanders en geen stug volk wat dat betreft. We hielden het 'andere'eten niet buiten de deur. Pizza's deden massaal hun intrede. 

Maar nu de Italianen.

Italianen eten pasta. Basta. Pastadeegballen die ze in alerlei vormen presenteren. Ravioli, tagliatelli, spagetti, macarani, gnochi, pizza's natuurlijk.  Deze Mediterranen  zitten er in mijn ( let wel) gebrekkige Italiaanse optiek helemaal in vastgekleeft. Ik loop hier in Noord Italië vaker langs terrasjes waar ik Italianen hun pasta's naar binnen zie werken. Een immer weke deegmassa van lange slierten of doorbuigende pizza's doordrenkt mat een tomatendiarree, altijd maar weer die tomatendiarree waar dan wat tussen drijft van wat dan iets van groente zal zijn, of vis, of kaas. Prakken pasta, waar ik ook kijk. Italianen eten éénzijdig. Op de menukaarten in de restaurants zie je het ook. Pasta voor, pasta na. Net alsof je hier in Holland in een goed restaurant gaat eten en je de keus hebt tussen gebakken aardappeltjes, gekookte aardappelen, krieltjes, patat, vlaamse of Franse frites, stamppot, puree, potertjes, gepofte aardappeltjes, aardappel-gratin, rösti rondjes, pommes duchesses, of pommes parisiennes. 

Persoonlijk vind ik dat je met aardappelen ( ach, wat een woord! laten we het zeggen op de manier waarop de Fransen het doen''les Pommes de Terres' ) veel meer kunt variëren dan met pasta. Kale pasta is week spul. Hoezeer ze ook hun best doen om het in verschillende hoedanigheden te presenteren, het blijft week. Mais Les Pommes de Terres! Je kunt ze frituren, bakken, koken, in de oven doen etc, en dan veranderd er behalve de vorm ook iets met de smaak van de pomme. Die kan krokant worden bijvoorbeeld. Afin.. 

Rijst zie je ze hier in Noord Italie ook vrijwel nooit eten trouwens, of sushi of welk ander wilekeurig gerecht dan ook.

Overigens eet ik zelf ook wel eens pasta hoor. Met smaak. Met veel groente er bij en niet te veel tomatenpulp . Dat kan genieten zijn. 

Je schijnt van te veel pasta eten ook heel druk te gaan praten en gesticuleren trouwens. Maar dat zal wel een fabeltje zijn

Van hem die niets te klagen heeft ( en dus makkelijk praten)

Klagen doe je niet. Hoor je niet te doen. Mensen die klagen worden dan ook zeuren genoemd. Zeurders moeten aanpakken, en niet blijven hangen in geklaag . Of ze moeten leren om met hun ongenoegen te leven. De eeuwige pijn, de mislukte dingen, dat ongeluk, dat verdriet, die frustatie . Hou er in Godsnaam mee op om het er alsmaar over te hebben.  

Uit het, laat het weten, misschien dat de ander je een tip kan geven, maar zo niet, hou er over op. Val de ander verder niet lastig, want hij gaat er genoeg van krijgen en laat je op een gegeven moment links liggen, en dan heb je weer wat om over te klagen.  In Israël weten ze dat. Je moet niemand tot last zijn met telkens hetzelfde verhaal over je misère, dan kun je beter tegen een muur zeuren. Ze hebben een muur gebouwd voor de klagers. 'Ga daar maar klagen' hebben ze bedacht. 

Wij hebben geen klaagmuur, maar allerlei peuten in het leven geroepen waar mensen tegen mogen klagen, en die we kunnen aanraden op het moment dat we het gezeur zelf he-le-maal beu zijn.

Maar een keer je ongenoegen uiten en daarvoor aandacht vragen is natuurlijk wat anders. Dat doe je onder familie, vrienden, goede luisteraars. 

Ik ga even wat delen. Ik durf het bijna niet te doen, want het heeft iets weg van klagen en ik weet wel dat ik daar eigenlijk totaal geen reden toe heb!! Nu al helemáál niet. Ik verblijf momenteel in een appartementje op Murano, Venetië. Ik heb vakantie, en alles zit ( praktisch) mee.  Maar over dat woord tussen haakje, praktisch, daar wil ik het over hebben. 

Reizen moet je liggen, en ik houd ervan. Al kun je je afvragen wat dat is: reizen. In een gesprek daarover laatst kwamen we er achter dat reizen veelal te doen heeft met ontmoetingen. Gesprekken hebben met anderen. Openstaan voor anderen. Jarenlang heb ik gelift. Als lifter door het buitenland was ik werkelijk op reis. Ik ontmoette veel mensen en hoorde wat ze bezig hield. 

Nu rijd ik met mijn vrouw door Noord Italië in onze Toyota. We spreken de taal niet, we komen enkel in kontakt met de mensen die ons bedienen in de restaurants, de kassameisjes, en de verhuurders van appartementen. We zijn toeristen. Ik zou graag willen zeggen dat we reizigers waren, maar op de keeper beschouwd is dat niet waar. We zijn toeristen die een ander sfeertje willen proeven dan thuis en mooie dingen zien. 

Dus dat doen we. Naar hartelust!

En bij het rondtrekken horen tegenslagen. Dat weten we ook. We zijn op de  bonnefooi op pad. Dat klinkt veel mensen avontuurlijk/ romantisch in de oren. "Leuk zeg!"is een veelgehoorde reactie. 

Het regelen ervan is echter waar het kan gaan wringen. Keer op keer zijn wij immers genoodzaakt een onderkomen te zoeken voor de nacht.  Een hotel of liever nog een appartementje. Het zoeken naar zo'n gelegenheid is vaak  een wat nerveuzige bezigheid. Ze liggen niet voor het oprapen, die hotelletjes, Veel  zijn er buiten het seizoen niet open. Bovendien zoeken wij een betaalbare gelegenheid ( wie betaald er in Godsnaam 263 euro per nacht !!??)en goed bereikbaar. Het moet een 'buiten'hebben ( een balkon of tuin) wifi, en het liefst een badkamer die je niet hoeft te delen. Het liefst ook in de buurt zijn waar wij willen zijn.  Zo'n slaapgelegenheid vinden voor de komende nacht, dat is een zoektocht op je mobiel langs 'maps' van Google, apps als Booking.com, en AirB&B. Een zoektocht die afhankelijk is van de ontvangst van het wereldwijde web. Want valt de verbinding weg...dan kun je niet veel. En de verbinding VALT nog al eens weg. Wanneer je wilt boeken, je wilt bellen met een hopelijk énigsinds voor ons verstaanbare Italiaanse verhuurster, wanneer je je het Italiaanse adres hebt doorgegeven aan de navigatie en deze halverwege uitvalt. Wanneer de routebeschrijving niet klopt, wanneer de boeking door een communicatiestoring fout loopt, wanneer het onmogelijk is ergens te parkeren, of om te draaien als je verkeerd gereden bent, op steile smalle hellingen moet keren en wanneer je hoort dat de onderkant van de auto de grond raakt.  Wanneer je moe bent en je benen en voeten pijn doen. Wanneer je je onderkomen eindelijk bereikt hebt en je nog een klein half uur moet rijden om de sleutel elders op te gaan halen. Je je spullem naar 5 hoog moet brengen in een flat zonder lift. 

'Leuk zeg! Avontuurlijk! Romantisch!' Maar dan even niet. 

Zo, ik heb het gedeeld. Je hoort me er verder niet over . Niet zeuren. 

Overigens heb ik een geweldige vakantie voor de rest,  en zonder dollen- ik schreef het al eerder: er zijn mensen die natuurlijk meer dan terecht klagen. Mensen kunnen het in het leven behoorlijk voor hun kiezen krijgen, en tegengewerkt worden. Die zullen ook nooit 'zeuren'genoemd worden. Voor hen moeten we er uiteraard zijn.

Moloko - Pure Pleasure Seeker [Pinkpop 2004-05-31]

lekker man