Thuis had Gert zijn best gedaan de frituurpan weer als nieuw terug in de doos te krijgen. De pan blonk weer,en stond heringepakt in oorspronkelijk plastic en piepschuim. De Winkel zou hem terug nemen. Immers: het was nog geen 8 dagen geleden dat hij het ding gekocht had, en hij had het bonnetje.
( 'had het bonnetje' dient altijd uitgeproken te worden met de tanden stevig op elkaar om er de juiste lading aan te geven
Gert plaatste de doos op de balie van de klantenservice. Hoe vaak had hij al niet met dozen bij een klantenservice gestaan? Een vertrouwd ritueel was het; bijna als de bar van een stamkroeg. Nonchalant leunend met de elleboog op de bar was hij getuige van een gesprek tussen een gezette kroegbaas en een corpulente klant. Het ging over het overgewicht van de klant. De slotconclusie was: ‘Liever rolletjes dan botjes’ De ander beaamde dit: ‘Zo is dat!’
Hierna Gert, of nee. De baliemedewerkster liet weten dat ze eerst nog een dringend telefoontje gepleegd moest worden en dat ze daarna naar hem zou komen, o.k?
Nee, niet OK.
‘Is er geen andere medewerkster?’vroeg Gert, een vraag die hem ogenblikkelijk het stempel: ‘ongeduldige zeikerd’ opleverde.
‘Meneer kan kennelijk niet wachten’scheerde de baliewerkster naar haar collega. Gert dacht aan rolletjes vet aan het spit boven een gigantische Bar-B-Que. Het laatste plaatje in een Asterix album.
De collega tilde de onwillige fritespan onhandig uit de doos, waarbij het piepschuim brak.
Maar even later was Gert op weg naar huis. Achterin hobbelde verbouwereerd frituurpan 2 . In zijn doos te wachten wat Gerts aanraking met ZIJN knoppen en elementen doen zou.
zondag 24 mei 2009
Gerts kadootje ( 1)
Is het verstandig een 86-jarige een frituurpan te geven?
Dat hangt af van lichamelijke condities van de oude.
Staat het nog stevig in de steunzolen? Trilt het met de handen? Kan het nog voldoende zien? Die dingen.
Gerts moeder had onlangs laten vallen dat ze graag een frituurpan wilde. Met een kijkvensterglas.
‘Je hebt toch al een wasmaschine met een kijkvensterglas?!’zei Gert, maar zijn moeder reageerde hier niet op. Ze is 86; zijn humor heeft ze nooit begrepen, en het zal er hoogstwaarschijnlijk nooit meer van komen.
Gert besloot dat er een pan zou komen. Hij zou er eentje kopen voor haar verjaardag.
In de Witgoedwinkel BV bekeek hij enkele exemplaren op gebruikersgemak. De als ‘gezondere frituurpan’ bekendstaande pan, moest afvallen.Gert geloofde niet in het procédé. Je zou een gezonder frietje eten omdat het niet in 3 liter, maar in een halve liter vet is gebakken. Maar vet is vet.. 50 liter, 10 liter, een halve liter.
Een alternatief zou zijn de ovenfrites.
Maar ovenfrites is meer iets dat bleke vegetariërs naast hun linzen moeten eten, vindt Gert.
Bij de Pannengigant vond hij een pan met een schreeuwige sticker op de doos: De beste koop van 2008! Gert ging er voor. Het was een pan zonder kijkvensterglas, maar aangeraden werd met open deksel te frituren, en dan kon je alles nog veel beter zien.
Op de verjaardag pakte zijn moeder het pak uit. Dat ging zoals gewoonlijk niet vanzelf. Ze was, net als zijn vader, niet erg handig in het uitpakken van kadootjes. Uitpakken van kadootjes moest altijd een gehaast ritueel zijn, een zenuwachtig gestoei met het ontvangene, waarvan je je gaandeweg moest af gaan vragen, of het nog heel uit de verpakking komen zou. Er werd geroepen om een schaar, er kon niet zo snel een schaar gevonden worden, en toen er wel een schaar was kwam de discussie op gang waar de schaar het beste in het kado gezet kon worden.
Dit keer kwamen er geen pleister bij te pas, maar duidelijk kwam het woordje ‘Nee’op in Gerts hoofd op de vraag of het verstandig is om iemand van 86 een frituurpan te geven.
Gert zei dat hij de pan zelf over vier dagen in zou komen wijden. Dan kon hij zijn moeder aan de pan laten ruiken, en kon ze even onder begeleiding een kroketje in het frituurmandje doen.
Op een maandagavond stond Gert voor de deur, precies om half zes, zoals hij had gezegd.. Patatman!
Hij had blokken Ossewit bij zich, goddelijke snacks, en kwaliteitsfrites!
De tafel stond al gedekt. Majonaise en alles!
86, maar wel voortvarend.
Volleerd toog Gert in de keuken aan het werk. Sneed twee blikken Ossewit in kleinere hompen en verdeelde ze over het verwarmingselemant van de nieuwe pan. Stekkertje er in en op temperatuur brengen maar!
Waar zit de kunst in het frituren? Die is er niet.
Maar dan moet ie het wel doen. En hij deed het niet. Vreeeemmmmmd.
Was het stopcontact wel goed? Moest patatman het apparaat resetten?
Proberen maar.
Maar niets gebeurde.
Het lot sloeg een arm om Gerts schouder terwijl hij keek naar een lampje dat niet aan wilde slaan.
Als allerlaatste poging om het apparaat aan de praat te krijgen werd het gehate braaf meegeleverde boekje open geslagen. Een pro dient de gebruiksaanwijzing te bezien als een overbodig schrijven, zéker niet voor hem bedoeld, maar voor anderen. Sullen. Bebrilde sullen op terlenka sokken met altijd een open gulp.
Nu stond Gert op het punt zichzelf naar dat niveau te verlagen. Echter om in een daaropvolgend zweetuitspattend moment te lezen: “….in deze pan UITSLUITEND VLOEIBAAR frituurvet gebruiken”
Shit! Stekker er uit. Er moet vloeibaar vet in. Kon hij dat nog ergens kopen? Het was al bijna zes uur, en dan gingen de winkels dicht. Snel!
Bij zijn ouders in de buurt zoog De Spar de mensen uit. Gert kon er nog net twee veel te dure flessen fritesolie krijgen, waarmee hij even later weer in de lift op weg was naar de 10e verdieping. Daar woonden ze, het naar frites snakkende echtpaar waar de mayonaisefles als een baken van geloof en volharding nog steeds op tafel stond.
Zijn moeder was bezig hompen ossewit uit de nieuwe pan in een plastic zakje te doen.
Eigelijk wist hij het al.
Natuurlijk zou er ook geen lampje gaan branden wanneer hij het ding zou vullen met drie liter olie. Hoe hij ook aan de schakelaar zou draaien en zou resetten.
Wat hij deed was kijken of het klopte.
En het klopte.
De friteszaak in de buurt was dicht. En Gerts moeder vroeg of hij een broodje wilde. Of een kopje soep..
Dat hangt af van lichamelijke condities van de oude.
Staat het nog stevig in de steunzolen? Trilt het met de handen? Kan het nog voldoende zien? Die dingen.
Gerts moeder had onlangs laten vallen dat ze graag een frituurpan wilde. Met een kijkvensterglas.
‘Je hebt toch al een wasmaschine met een kijkvensterglas?!’zei Gert, maar zijn moeder reageerde hier niet op. Ze is 86; zijn humor heeft ze nooit begrepen, en het zal er hoogstwaarschijnlijk nooit meer van komen.
Gert besloot dat er een pan zou komen. Hij zou er eentje kopen voor haar verjaardag.
In de Witgoedwinkel BV bekeek hij enkele exemplaren op gebruikersgemak. De als ‘gezondere frituurpan’ bekendstaande pan, moest afvallen.Gert geloofde niet in het procédé. Je zou een gezonder frietje eten omdat het niet in 3 liter, maar in een halve liter vet is gebakken. Maar vet is vet.. 50 liter, 10 liter, een halve liter.
Een alternatief zou zijn de ovenfrites.
Maar ovenfrites is meer iets dat bleke vegetariërs naast hun linzen moeten eten, vindt Gert.
Bij de Pannengigant vond hij een pan met een schreeuwige sticker op de doos: De beste koop van 2008! Gert ging er voor. Het was een pan zonder kijkvensterglas, maar aangeraden werd met open deksel te frituren, en dan kon je alles nog veel beter zien.
Op de verjaardag pakte zijn moeder het pak uit. Dat ging zoals gewoonlijk niet vanzelf. Ze was, net als zijn vader, niet erg handig in het uitpakken van kadootjes. Uitpakken van kadootjes moest altijd een gehaast ritueel zijn, een zenuwachtig gestoei met het ontvangene, waarvan je je gaandeweg moest af gaan vragen, of het nog heel uit de verpakking komen zou. Er werd geroepen om een schaar, er kon niet zo snel een schaar gevonden worden, en toen er wel een schaar was kwam de discussie op gang waar de schaar het beste in het kado gezet kon worden.
Dit keer kwamen er geen pleister bij te pas, maar duidelijk kwam het woordje ‘Nee’op in Gerts hoofd op de vraag of het verstandig is om iemand van 86 een frituurpan te geven.
Gert zei dat hij de pan zelf over vier dagen in zou komen wijden. Dan kon hij zijn moeder aan de pan laten ruiken, en kon ze even onder begeleiding een kroketje in het frituurmandje doen.
Op een maandagavond stond Gert voor de deur, precies om half zes, zoals hij had gezegd.. Patatman!
Hij had blokken Ossewit bij zich, goddelijke snacks, en kwaliteitsfrites!
De tafel stond al gedekt. Majonaise en alles!
86, maar wel voortvarend.
Volleerd toog Gert in de keuken aan het werk. Sneed twee blikken Ossewit in kleinere hompen en verdeelde ze over het verwarmingselemant van de nieuwe pan. Stekkertje er in en op temperatuur brengen maar!
Waar zit de kunst in het frituren? Die is er niet.
Maar dan moet ie het wel doen. En hij deed het niet. Vreeeemmmmmd.
Was het stopcontact wel goed? Moest patatman het apparaat resetten?
Proberen maar.
Maar niets gebeurde.
Het lot sloeg een arm om Gerts schouder terwijl hij keek naar een lampje dat niet aan wilde slaan.
Als allerlaatste poging om het apparaat aan de praat te krijgen werd het gehate braaf meegeleverde boekje open geslagen. Een pro dient de gebruiksaanwijzing te bezien als een overbodig schrijven, zéker niet voor hem bedoeld, maar voor anderen. Sullen. Bebrilde sullen op terlenka sokken met altijd een open gulp.
Nu stond Gert op het punt zichzelf naar dat niveau te verlagen. Echter om in een daaropvolgend zweetuitspattend moment te lezen: “….in deze pan UITSLUITEND VLOEIBAAR frituurvet gebruiken”
Shit! Stekker er uit. Er moet vloeibaar vet in. Kon hij dat nog ergens kopen? Het was al bijna zes uur, en dan gingen de winkels dicht. Snel!
Bij zijn ouders in de buurt zoog De Spar de mensen uit. Gert kon er nog net twee veel te dure flessen fritesolie krijgen, waarmee hij even later weer in de lift op weg was naar de 10e verdieping. Daar woonden ze, het naar frites snakkende echtpaar waar de mayonaisefles als een baken van geloof en volharding nog steeds op tafel stond.
Zijn moeder was bezig hompen ossewit uit de nieuwe pan in een plastic zakje te doen.
Eigelijk wist hij het al.
Natuurlijk zou er ook geen lampje gaan branden wanneer hij het ding zou vullen met drie liter olie. Hoe hij ook aan de schakelaar zou draaien en zou resetten.
Wat hij deed was kijken of het klopte.
En het klopte.
De friteszaak in de buurt was dicht. En Gerts moeder vroeg of hij een broodje wilde. Of een kopje soep..
Nonsence-block
Vaak wanneer Gert zich zette om te gaan schrijven, en met de pen in de aanslag voor een blanco papier zat, waarop hij de woorden, zinnen, spinsels of zieleroerselen zou schrijven die tesaam een beeld van zijn gedachtengoed weer zouden geven, gebeurde het.
Zijn hoofd werd acuut zo leeg als het papier zelf. Alsof het blanco vel, een zacht kussen, over het ademen van zijn hersenen werd gedrukt, en hem bijna comateus, achterliet, de lege blik op het blanke vel.Zijn pen een leeggespoten fontein. Nog slechts een huls in Gerts handen.
Het enige, eerste en laatste wat hij dan op wilde schrijven, en wat in hem op kwam was ‘KUT’
‘Kutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutk’
Overigens: 'gedachtengoed' Je hoort er weinig meer van. Het afgelopen decenium leek het iets exclusiefs voor Pim Fortuyn. Hij had dat, schijnbaar: Een gedachtengoed.
Mooi hoor.Klinkt interessant. Wil ik ook wel. Maar zoiets kun je volgens mij alleen postuum toegewezen krijgen.
Behalve als het het gedachtengoed is van iemand anders. zoals de leden van de LPF indertijd. Die kregen een gedachtengoed bij leven.
Postuum zijn zij hooguit mensen die met het gedachtengoed van Pim Fortuyn opgezadeld hebben gezeten.
Zijn hoofd werd acuut zo leeg als het papier zelf. Alsof het blanco vel, een zacht kussen, over het ademen van zijn hersenen werd gedrukt, en hem bijna comateus, achterliet, de lege blik op het blanke vel.Zijn pen een leeggespoten fontein. Nog slechts een huls in Gerts handen.
Het enige, eerste en laatste wat hij dan op wilde schrijven, en wat in hem op kwam was ‘KUT’
‘Kutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkutk’
Overigens: 'gedachtengoed' Je hoort er weinig meer van. Het afgelopen decenium leek het iets exclusiefs voor Pim Fortuyn. Hij had dat, schijnbaar: Een gedachtengoed.
Mooi hoor.Klinkt interessant. Wil ik ook wel. Maar zoiets kun je volgens mij alleen postuum toegewezen krijgen.
Behalve als het het gedachtengoed is van iemand anders. zoals de leden van de LPF indertijd. Die kregen een gedachtengoed bij leven.
Postuum zijn zij hooguit mensen die met het gedachtengoed van Pim Fortuyn opgezadeld hebben gezeten.
zaterdag 16 mei 2009
daar gaan we heen!
In het plaatselijke theater is veel te zien dit seizoen. We kregen de gids binnen van theaterseizoen 2009 - 2010.
Ernesto & Marcellino en Wilfried Finkers komen ook met een programma. In de gids staat dat ze laten zien dat er in het leven meer is dan alleen diepgang. Vol overtuiging tonen ze ons de onzin van het bestaan.
Kijk, dat lijkt me wel wat. Daar heb je wat aan!
Hoewel er aan de andere kant natuurlijk wel al veel mensen zijn die ons laten zien dat er in het leven meer is dan diepgang.
Tja.
Wat nou?
Gaan of niet gaan?
Dat wordt weer keuzes maken.
Ernesto & Marcellino en Wilfried Finkers komen ook met een programma. In de gids staat dat ze laten zien dat er in het leven meer is dan alleen diepgang. Vol overtuiging tonen ze ons de onzin van het bestaan.
Kijk, dat lijkt me wel wat. Daar heb je wat aan!
Hoewel er aan de andere kant natuurlijk wel al veel mensen zijn die ons laten zien dat er in het leven meer is dan diepgang.
Tja.
Wat nou?
Gaan of niet gaan?
Dat wordt weer keuzes maken.
zondag 10 mei 2009
Druiveland
Camping Druiveland bij Overijsse ( België) , daar waren we.
In de gids, en ook in de folder hadden we gezien wat er daar zoal geboden werd.
une table de ping-pong
een petit-magazin
een wasmachine en een droogrtommel
een location de vélos
een trekkershut
mooie fiets- en wandelroute’s
en niet te vergeten: rust
Een simpele camping dus. Voor de rustzoeker. Mensen die graag in een trekkershut willen verblijven, en dan met de fiets de omgeving verkennen en daarna het bezwete shirt in de wasmachine en de droogtrommel gooien.
Genieten is genieten.
Ik ken rustzoekers die campings mijden waar zich une table de ping pong bevindt. Die dingen trekken immers jeugd, en die gaan dan hangen, en die hoor je vervolgens ’s avonds over het terrein lallen.
Zeker wanneer je het constante geraas van de nabij gelegen E411 niet meerekent, kun je spreken van een rustige camping. Daar doet de pingpongtafel niets aan af. Bovendien zijn er grote plekken met wijds uitzicht, water en electriciteit. Waarom daar niet over gerept in hun wervende folder?
Men heeft het nota bene over de fiets- en wandelroute’s alsof ze die zelf in de streek aangelegd hebben voor ons. Met z’n tweetjes.
De eerste zagen wij al voor we de kans hadden gekregen naar de receptie te gaan. Ik had de auto met caravan geparkeerd voor de gesloten slagboom ( wel zo dat andere rustzoekers er gemakkelijk langs zouden kunnen).
Een bleke, ietwat slozige verschijning liep ons tegemoet en heette ons welkom.
Dat was vriendelijk.
Misschien kon ze van opgetogenheid niet op haar bureaustoeltje blijven zitten – ZO BLIJ dat er eindelijk weer gasten aankwamen – dat kon ook. De camping bood immers een stille, hunkerende aanblik.
We betraden het kantoortje waar de inschrijfformaliteiten hun aanvang konden gaan nemen.
- een kaartje voor de slagboom, 50 euro borg
- Campingcarnet? Nee, die hebben we niet
- Hoeveel nachten we zouden blijven? Dat wisten we nog niet
Die dingen
In het kantoortje stond in een hoek een opstelling met brochures en folders die de weinig verheffende omgeving torenhoog aanprezen. In een andere hoek stond een legkastje waar in, zo leek het even, haastig wat dingen waren neergezet: een fles zonnebrandcrême, een blikje Kronebourg, een kuipje smeerkaas, plastic flesjes met lang houdbare melk, twee pakjes spagetti en nog wat van die dingen. Het drong tot me door dat dit wel eens zou kunnen zijn, wat in de ANWB gids middels een handig pictogram werd aangeduid als ‘campwinkel’ Geopend van half mei tot half september.
Achter in de auto reed ik rond met een aanzienlijk grotere voorraad aan levensmiddelen. En als de inhoud van dit legkastje inderdaad de campwinkel was, dan was mijn Opel Zafira de SRV campingwagen. De ironie moet in mijn stem doorgeklonken zijn toen ik haar vroeg, of dat wat ik daar zag staan de kampwinkel was. ‘U moet daar niet mee lachen’zei ze. Want de belangrijkste zaken had zij hiermee toch in huis.
Er was geen wijn, geen cola, geen eieren. Er stond 1 blikje bier, zielig op een plankje, alsof het erop wachte als op de kermis met een softie-bal van het schap omvergegooid te worden.
Rustzoekers moesten waterdrinkers zijn. En wílden ze wat anders, dat was er altijd nog dat blikje bier in de kampwinkel!
Allee, zij was er in ieder geval content mee.
Ze prees als een medewerkster van de plaatselijke VVV de omgeving aan. Voor ons Nederlanders, verwend en blasé, bleek de streek als geheel toch eerder een ondermaats campingwinkeltje.
Maar ach, met goed weer was het er voor de rest goed toeven.
In de gids, en ook in de folder hadden we gezien wat er daar zoal geboden werd.
une table de ping-pong
een petit-magazin
een wasmachine en een droogrtommel
een location de vélos
een trekkershut
mooie fiets- en wandelroute’s
en niet te vergeten: rust
Een simpele camping dus. Voor de rustzoeker. Mensen die graag in een trekkershut willen verblijven, en dan met de fiets de omgeving verkennen en daarna het bezwete shirt in de wasmachine en de droogtrommel gooien.
Genieten is genieten.
Ik ken rustzoekers die campings mijden waar zich une table de ping pong bevindt. Die dingen trekken immers jeugd, en die gaan dan hangen, en die hoor je vervolgens ’s avonds over het terrein lallen.
Zeker wanneer je het constante geraas van de nabij gelegen E411 niet meerekent, kun je spreken van een rustige camping. Daar doet de pingpongtafel niets aan af. Bovendien zijn er grote plekken met wijds uitzicht, water en electriciteit. Waarom daar niet over gerept in hun wervende folder?
Men heeft het nota bene over de fiets- en wandelroute’s alsof ze die zelf in de streek aangelegd hebben voor ons. Met z’n tweetjes.
De eerste zagen wij al voor we de kans hadden gekregen naar de receptie te gaan. Ik had de auto met caravan geparkeerd voor de gesloten slagboom ( wel zo dat andere rustzoekers er gemakkelijk langs zouden kunnen).
Een bleke, ietwat slozige verschijning liep ons tegemoet en heette ons welkom.
Dat was vriendelijk.
Misschien kon ze van opgetogenheid niet op haar bureaustoeltje blijven zitten – ZO BLIJ dat er eindelijk weer gasten aankwamen – dat kon ook. De camping bood immers een stille, hunkerende aanblik.
We betraden het kantoortje waar de inschrijfformaliteiten hun aanvang konden gaan nemen.
- een kaartje voor de slagboom, 50 euro borg
- Campingcarnet? Nee, die hebben we niet
- Hoeveel nachten we zouden blijven? Dat wisten we nog niet
Die dingen
In het kantoortje stond in een hoek een opstelling met brochures en folders die de weinig verheffende omgeving torenhoog aanprezen. In een andere hoek stond een legkastje waar in, zo leek het even, haastig wat dingen waren neergezet: een fles zonnebrandcrême, een blikje Kronebourg, een kuipje smeerkaas, plastic flesjes met lang houdbare melk, twee pakjes spagetti en nog wat van die dingen. Het drong tot me door dat dit wel eens zou kunnen zijn, wat in de ANWB gids middels een handig pictogram werd aangeduid als ‘campwinkel’ Geopend van half mei tot half september.
Achter in de auto reed ik rond met een aanzienlijk grotere voorraad aan levensmiddelen. En als de inhoud van dit legkastje inderdaad de campwinkel was, dan was mijn Opel Zafira de SRV campingwagen. De ironie moet in mijn stem doorgeklonken zijn toen ik haar vroeg, of dat wat ik daar zag staan de kampwinkel was. ‘U moet daar niet mee lachen’zei ze. Want de belangrijkste zaken had zij hiermee toch in huis.
Er was geen wijn, geen cola, geen eieren. Er stond 1 blikje bier, zielig op een plankje, alsof het erop wachte als op de kermis met een softie-bal van het schap omvergegooid te worden.
Rustzoekers moesten waterdrinkers zijn. En wílden ze wat anders, dat was er altijd nog dat blikje bier in de kampwinkel!
Allee, zij was er in ieder geval content mee.
Ze prees als een medewerkster van de plaatselijke VVV de omgeving aan. Voor ons Nederlanders, verwend en blasé, bleek de streek als geheel toch eerder een ondermaats campingwinkeltje.
Maar ach, met goed weer was het er voor de rest goed toeven.
zaterdag 25 april 2009
zondag 12 april 2009
six drummers and an apartment
Dit is ook een zeer veel bekeken filmpje. En niet onterecht. We krijgen een goed geplande muzikale overval op een appartemant van een bejaard echtpaar te zien.
zaterdag 11 april 2009
where the hell is Matt?
Matt Harding was (of is)een reiziger. Hij maakte er een gewoonte van om voor de touristical highlights een dansje te maken, dan zette hij het op You Tube.
Later lukte het hem ook anderen daarin te betrekken (op You Tube legt hij het allemaal uit) Er gaat een positieve kracht van uit)
Op You Tube is dit filmpje inmiddels 20215261(!)keer bekeken
woensdag 8 april 2009
Beatles - All you need is love
The Beatles.
OK. Ouwe lul. Nostalgie. Je mag het allemaal zeggen.
Wikipedia:
"All You Need Is Love" is een lied van de Beatles geschreven door John Lennon (alhoewel het zoals gebruikelijk toegeschreven wordt aan Lennon-McCartney).
Dit lied is speciaal geschreven voor het live-televisieprogramma Our World op 25 juni 1967. Dit programma was het eerste live-programma dat via de satelliet werd uitgezonden in 26 landen. Het toonde een groot aantal scènes uit verschillende landen en er werd ook een bezoek gebracht aan de studio waarin de Beatles op dat moment bezig waren een nieuwe opname te maken. Het programma trok 350 miljoen kijkers.
All You Need is Love begon met de eerste maten van La Marseillaise, ongetwijfeld om de televisiekijkers (en vooral de Fransen) te verrassen.
Davincini:
Ik herinner me dit live-televisieprogramma. 'All you need is love'is een monument, het boegbeeld van Flower Power. Kippevel wanneer John Lennon begint te zingen. De simpele boodschap. Geen cynisme.
dinsdag 7 april 2009
boven is het stil
In ieder geval een boek met een fraaie omslag. Maar ook de moeite van het lezen waard
zaterdag 4 april 2009
gebeeldhoude vrouwen
In Caïro heb ik de schatten uit het graf van Tut-Anch Amon gezien. Zeer indrukwekkend.
Net zoals dit (bovenstaande) beeld dat in het archeologisch museum aldaar stond tentoongesteld. Het door Tutmosis gebeeldhoude hoofd van Nefertiti ( betekent: 'de mooie vrouw is gekomen')
Ze leefde ongeveer 3360(!) geleden, en wordt dagelijks nog door honderden bekeken.
Wat ik met haar heb? 'k Weet het niet zeker, maar volgens mij had ik in een vorig leven een hevige verhouding met haar.
dinsdag 31 maart 2009
quote
"Dat globale denken van ons bestaat niet werkelijk zolang we elke dag weer, zonder schaamte, onze stront wegspoelen met schoon drinkwater"
Lousche
maandag 30 maart 2009
Lebbis
Misschien leuk voor de mensen die regelmatig naar Frankrijk gaan. Lebbis gaat een croissantje halen bij de bakker in Frankrijk ( vanaf 01,28)
Verzuiling
Het was achterhaald, gebaseerd op verzuiling, die indeling bij onze publieke omroep. Persoonlijk vond ik dat de verschillen tussen de omroepen steeds kleiner werden.
Die vroegere bolwerkjes integreerden toch min of meer bij elkaar, werkten ook samen, afin, ik had er geen last van.
Waar ik wel last van dreig te krijgen is hoe de nieuwe publieke omroep eruit komt te zien.
Naast de grote omroepen krijgen we, om er een paar te noemen,
De VPRO, voor de linkse denkers
Llink, voor de milieu-activisten
Omroep Max, voor de ouderen,
Wakker Nederland voor de Telegraaf-lezers
Omroep C voor de liefhebbers van cultuur
Powned voor stijlloze mensen
De EO voor de Christenen
De IO voor Islamieten
Alsof dat geen verzuiling is.
De publieke omroep wordt een onoverzichtelijke verzameling van allerhande ideeële of (a)sociale clubjes die op de buis willen. In hun eigen kader. Ik noem het de Nieuwe Verzuiling.
En wat moet ik ermee?
Als oudere, milieu-bewuste, links georienteerde cultuurliefhebber weet ik het even niet. Moet ik me dan bij vier omroepen aanmelden?
Liever minder clubjes, breed aanbod!
Kleine clubjes, fuseer U!
Die vroegere bolwerkjes integreerden toch min of meer bij elkaar, werkten ook samen, afin, ik had er geen last van.
Waar ik wel last van dreig te krijgen is hoe de nieuwe publieke omroep eruit komt te zien.
Naast de grote omroepen krijgen we, om er een paar te noemen,
De VPRO, voor de linkse denkers
Llink, voor de milieu-activisten
Omroep Max, voor de ouderen,
Wakker Nederland voor de Telegraaf-lezers
Omroep C voor de liefhebbers van cultuur
Powned voor stijlloze mensen
De EO voor de Christenen
De IO voor Islamieten
Alsof dat geen verzuiling is.
De publieke omroep wordt een onoverzichtelijke verzameling van allerhande ideeële of (a)sociale clubjes die op de buis willen. In hun eigen kader. Ik noem het de Nieuwe Verzuiling.
En wat moet ik ermee?
Als oudere, milieu-bewuste, links georienteerde cultuurliefhebber weet ik het even niet. Moet ik me dan bij vier omroepen aanmelden?
Liever minder clubjes, breed aanbod!
Kleine clubjes, fuseer U!
zondag 29 maart 2009
mislukt feestje
De deur uitgekeken werd hij. Ze had hem wel VIER KEER gevraagd of hij wat wilde drinken en ELKE KEER had hij NEE gezegd, NEE DANKJEWEL!
En je kon het zo gèk niet bedenken of het was in huis! Shandy, Martini, Port, Bier enzovoorts
Ze had hem er op gewezen dat hij dan voor de gezelligheid iets moest drinken, maar hij bleef weigeren! Ook Piet heeft nog gepoogd hem te overreden desnoods een glaasje water te drinken, maar nee hoor.
De sfeer kwam er die avond dan ook niet in! Hij verziekte de boel met z’n onaangepaste gedrag.
Niet alleen voor mij, ook voor de anderen, want voor de rest dronk iederéén iets, maar hij niet hoor!
Nee, die hoeft hier niet meer te komen!
Niet eens gezellig wat drinken!
Dan word je mooi te kijk gezet als gastvrouw! Toch?
En je kon het zo gèk niet bedenken of het was in huis! Shandy, Martini, Port, Bier enzovoorts
Ze had hem er op gewezen dat hij dan voor de gezelligheid iets moest drinken, maar hij bleef weigeren! Ook Piet heeft nog gepoogd hem te overreden desnoods een glaasje water te drinken, maar nee hoor.
De sfeer kwam er die avond dan ook niet in! Hij verziekte de boel met z’n onaangepaste gedrag.
Niet alleen voor mij, ook voor de anderen, want voor de rest dronk iederéén iets, maar hij niet hoor!
Nee, die hoeft hier niet meer te komen!
Niet eens gezellig wat drinken!
Dan word je mooi te kijk gezet als gastvrouw! Toch?
dinsdag 24 maart 2009
Iwan Iljitsj
"En als mijn hele leven nu eens verkeerd is geweest?" De gedachte kwam bij hem op dat wat wat tevoren volkomen onmogelijk had geleken, namelijk dat hij zijn leven niet had geleefd zoals hij had behoren te doen, uiteindelijk wel eens waar kon zijn. De gedachte kwam bij hem op dat zijn nauwelijks waarneembare impulsen, die hij onmiddellijk had onderdrukt, wel eens echt konden zijn en de rest vals. En zijn beroepsbezigheden, en de indeling van zijn leven en dat van zijn gezin, en zijn sociale en ambtelijke interesses, waren misschien allemaal vals. Hij probeerde dit alles voor zichzelf te verdedigen en plotseling voelde hij hoe zwak het was wat hij verdedigde.
Er viel niets te verdedigen...
(Uit: De dood van Iwan Iljitsj - Leo Tolstoj)
Er viel niets te verdedigen...
(Uit: De dood van Iwan Iljitsj - Leo Tolstoj)
maandag 23 maart 2009
Onder zee
Achthonderd kilometer boven Siberië botsten een Russische en een Amerikaanse communicatiesateliet tegen elkaar. Een stille explosie (door de afwezigheid van lucht is er geen geluid) was het gevolg.
En niet in de ruimte, maar in de Atlantische oceaan, daar botsten een Britse en een Franse onderzeeër op elkaar. Ze waren beide beladen met kernwapens.
En een maand later botste een nucleair aangedreven onderzeeër van de Amerikaanse Marine op een ander Amerikaans marinevaartuig in de Straat van Hormuz, bij Iran. Hierbij is 90.000 liter diesel in zee gestroomd.
Onderzeeërs die tegen andere boten aanvaren. Hoe druk ís het in die Straat van Hormuz? En hoe kan dat gebeuren? Die dingen zijn toch uitgerust met de meest geavanceerde apparatuur? Dat is toch High Tec, waar onze allerte parking-assist in de auto bij in het niet valt?
Ik wil daar wel meer over weten.
De zee was tot nu toe natuur; aan de kust genoot ik van een door maan en wind bewogen wateroppervlak. Dit beeld wijzigt zich nu. Aan de kust vermoed ik dat onder het uitgestrekte waterige camouflagekleed voortdurend nucleaire en met kernwapens beladen duikboten heen en weer koersen, en waarin commandanten de vaartuigen besturen alsof ze de hoofdrolspelers zijn in de virtuele wereld van een meesterlijk ontworpen computerspel.
Met mooie vrouwen (vrouwelijk personeel) en actie!
De eerstkomende tijd zal er, vrees ik, geen zonsondergang boven zee zijn die dat beeld weg krijgt
En niet in de ruimte, maar in de Atlantische oceaan, daar botsten een Britse en een Franse onderzeeër op elkaar. Ze waren beide beladen met kernwapens.
En een maand later botste een nucleair aangedreven onderzeeër van de Amerikaanse Marine op een ander Amerikaans marinevaartuig in de Straat van Hormuz, bij Iran. Hierbij is 90.000 liter diesel in zee gestroomd.
Onderzeeërs die tegen andere boten aanvaren. Hoe druk ís het in die Straat van Hormuz? En hoe kan dat gebeuren? Die dingen zijn toch uitgerust met de meest geavanceerde apparatuur? Dat is toch High Tec, waar onze allerte parking-assist in de auto bij in het niet valt?
Ik wil daar wel meer over weten.
De zee was tot nu toe natuur; aan de kust genoot ik van een door maan en wind bewogen wateroppervlak. Dit beeld wijzigt zich nu. Aan de kust vermoed ik dat onder het uitgestrekte waterige camouflagekleed voortdurend nucleaire en met kernwapens beladen duikboten heen en weer koersen, en waarin commandanten de vaartuigen besturen alsof ze de hoofdrolspelers zijn in de virtuele wereld van een meesterlijk ontworpen computerspel.
Met mooie vrouwen (vrouwelijk personeel) en actie!
De eerstkomende tijd zal er, vrees ik, geen zonsondergang boven zee zijn die dat beeld weg krijgt
zaterdag 21 maart 2009
21 maart 2009
Wanneer ik deze ochtend buiten kom hoor ik hoe de hatelijk juichende meeuwen het gegak van ganzen overkrijsen.
Dan wordt het stiller
Maar wanneer ik luister hoor ik veel. Het zachte geruis van de A58, geritsel tussen de bladeren achter de planten, getsjilp in een boom aan de straatkant, gefladder van een kleine mus.
Ik doe een duit in deze ochtendsymfonie en voeg er het metalige geluid van een lepeltje aan toe, dat roert in een kopje koffie.
Twee fietsers fietsen uit mijn zicht over de straat voorbij. Hun stemmen sterven weg en maken plaats voor het gekoer van een duif
Me zo op geluid concentrerend hoor ik mezelf de warme koffie naar binnen slokken. In kleinere slokjes als dat ik dit gewoon ben te doen.
Hoog in de lucht hoor ik een vliegtuig. Ik kijk en ontdek een oplichtend stipje dat zich naar het Oosten beweegt.
Vandaag is het zaterdag, 21 maart, begin van de lente. En dat laat zich aanvoelen. Ik zit op een tuinbankje achter ons huis, een groene binnenplaats tussen het huis en de bijkeuken. De zon voelt al warm, en de lucht is strakblauw. Het is praktisch windstil
De nacht was mooi, en ik voel me heerlijk, kalm.
Deze lente-ochtend is te mooi om te verslapen.
Overigens ben blij dat anderen dat wel doen.
Blijf lekker liggen menschen.
Laat mij maar. Ik ben een beetje raar.
Dan wordt het stiller
Maar wanneer ik luister hoor ik veel. Het zachte geruis van de A58, geritsel tussen de bladeren achter de planten, getsjilp in een boom aan de straatkant, gefladder van een kleine mus.
Ik doe een duit in deze ochtendsymfonie en voeg er het metalige geluid van een lepeltje aan toe, dat roert in een kopje koffie.
Twee fietsers fietsen uit mijn zicht over de straat voorbij. Hun stemmen sterven weg en maken plaats voor het gekoer van een duif
Me zo op geluid concentrerend hoor ik mezelf de warme koffie naar binnen slokken. In kleinere slokjes als dat ik dit gewoon ben te doen.
Hoog in de lucht hoor ik een vliegtuig. Ik kijk en ontdek een oplichtend stipje dat zich naar het Oosten beweegt.
Vandaag is het zaterdag, 21 maart, begin van de lente. En dat laat zich aanvoelen. Ik zit op een tuinbankje achter ons huis, een groene binnenplaats tussen het huis en de bijkeuken. De zon voelt al warm, en de lucht is strakblauw. Het is praktisch windstil
De nacht was mooi, en ik voel me heerlijk, kalm.
Deze lente-ochtend is te mooi om te verslapen.
Overigens ben blij dat anderen dat wel doen.
Blijf lekker liggen menschen.
Laat mij maar. Ik ben een beetje raar.
woensdag 18 maart 2009
The Sound of Fritzl
Vervelend toch, dat gedoe rondom die Fritzl!. Dat moet maar snel voorbij zijn.
Oostenrijk ziet liever geen vuile was. Negeert doorgaans vuile was, eigelijk. Wat genegeerd wordt bestaat niet!
De volksaard is gemüttlich en het gezegde, dat ongetwijfelt op menig tegeltje zal prijken luidt: “Schein, Nicht Sein”
En nou zitten ze allemaal met van die nare fremdgangers, journalisten.
De knusse Oostenrijker heeft er niets mee. ‘Ze verlustigen zich liever in hun imago van Mozart, Sound of Music en skieën’hoorde ik de Engelse journalist Allan Hall zeggen.
Maar dat imago gaat scheurtjes vertonen. In gedachten zie ik onder de poppedeinerige vakwerkhuisjes, énig met die bloembakjes vol violen, keldertjes. Enge keldertjes.
En het woord ‘deienkletser’roept bij mij bepaald geen gemüttliche associaties meer op.
dinsdag 17 maart 2009
Bits and Bobs
Wie herinnerd zich de animatie-filmpjes van Monty Python? Dit filmpje overstijgt dit. In de categorie: volslagen absurd. Bits and Bobs
Spaarlamp
COVENTRY - Spaarlampen zijn ongezond. Tenminste, dat zeggen Britse artsen. Die trekken ten strijde tegen de spaarlamp, omdat deze UV-straling afgeeft en kwik bevat.
'Gezondheidsproblemen door spaarlampen'
De Europese Unie heeft plannen om tegen 2012 alle gloeilampen te verbieden, zodat de consument verplicht wordt om spaarlampen te kopen. Britse artsen zijn daar echter niet over te spreken, en trekken fel van leer tegen die plannen.
De artsen, verenigd in de groepen Right to Light en Spectrum Alliance, pleiten ervoor om gloeilampen in bepaalde situaties toch toe te laten, bijvoorbeeld voor mensen met huidallergieën. Die mensen zouden last kunnen ondervinden van de spaarlampen door de UV-straling die deze afgeven.
Huidkanker
Bovendien hebben studies uitgewezen dat spaarlampen het risico op huidkanker verhogen. Een extra glazen omhulsel rond de spaarlamp kan overigens veel UV-straling tegenhouden, maar daar is de consument amper of niet van op de hoogte.
De Britse artsen zijn ook tegen de spaarlampen omdat ze kwik bevatten. Het gaat weliswaar om kleine hoeveelheden en de kwik komt alleen vrij als de lamp breekt, maar toch kunnen de gevolgen groot zijn.
Als een lamp breekt, moet de kamer ontruimd en 15 minuten gelucht worden. Maar zelfs dan kunnen de kwikconcentraties enkele weken later nog steeds erg hoog zijn. Tapijten, gordijnen en andere stoffen kunnen de kwik opnemen en nog lange tijd giftige dampen afgeven.
Er is ook een probleem met de elektromagnetische straling, die door spaarlampen wordt veroorzaakt. De straling blijkt tot op één meter afstand nog heel hoog te zijn.
Door: Redactie
Bron: GezondheidsNet.be - 16-03-2009
Davincini:
Daar komen ze NOU mee, nu iedereen hier al bijna op de spaarlamp is overgeschakeld! De consument is de naieve bedonderde stumpert. Zoals zo vaak. Het is schandalig, de prijzen die er bij de introduktie van de spaarlamp voor zo'n kwikhouder moest worden uitgeteld.
Het is een voorbeeld van hoe produktiebelang ver boven consumentenbelang staat. Natuurlijk wisten we dat al, maar we tuinen er toch steeds weer in met z'n allen.
Meisjes moeten zich laten inenten tegen baarmoederhalskanker. Want er is nu een vaccin. Benieuwd wat daar later nog over te melden is.
vrijdag 13 maart 2009
het moeras
Ik woon praktisch aan de rand van de bossen en de weilanden. Het patteland. Ik houd hier van.
Ik houd van het lopen daar. En wanneer er genoeg open plekken zijn, kan ik in een bos genieten.
Een stuk bos staat bekent als ‘homobos’’, een ontmoetingsplaats voor mannen.
Tussen de struiken zou je ‘overal condooms’zien. Ik ga er vaker wandelen. Ik ben er nimmer door iemand benaderd. Sterker nog:: ik zie er, afgezien van een enkeling op de parkeerplaats,niemand!
Ik wandel er graag. Ik volg er dezelfde paden, langs sombere bomen en donkere wateren. Het gezoem van de A58 verderop laat ik dan gaandeweg achter. Ik laat me meevoeren in een feestje van vogelgekrakeel. Ik weet niet welke vogels ik hoor, maar het zijn er deze keer opvallend veel. Elk moment kan daar de boze stiefmoeder met haar mandje met appelen aan komen zetten.
Ik houd van het lopen daar. En wanneer er genoeg open plekken zijn, kan ik in een bos genieten.
Een stuk bos staat bekent als ‘homobos’’, een ontmoetingsplaats voor mannen.
Tussen de struiken zou je ‘overal condooms’zien. Ik ga er vaker wandelen. Ik ben er nimmer door iemand benaderd. Sterker nog:: ik zie er, afgezien van een enkeling op de parkeerplaats,niemand!
Ik wandel er graag. Ik volg er dezelfde paden, langs sombere bomen en donkere wateren. Het gezoem van de A58 verderop laat ik dan gaandeweg achter. Ik laat me meevoeren in een feestje van vogelgekrakeel. Ik weet niet welke vogels ik hoor, maar het zijn er deze keer opvallend veel. Elk moment kan daar de boze stiefmoeder met haar mandje met appelen aan komen zetten.
Ik zit op een zonbeschenen plekje bij een plas. Ik noem het: het moeras. In het zwarte water staan dode bomen te weerspiegelen en te rimpelen. Ik zie gakkende ganzen die me nieuwsgierig in het oog houden. Een specht vuurt zijn mitrailleur leeg in het bos.
Er is een kalmte die over me komt.
De bomen, het water, de ganzen, de vogelgeluiden, de zon, en ik..
Even wil ik hier nooit meer weg.
donderdag 12 maart 2009
crisis
Kom, laten we niet pessimistisch gaan doen over die crisis.
Gaat wel voorbij.
Voorlopig hebben we nog een dak boven ons hoofd.
het feuilleton (slot)
Een enkele maal, herinnerde Galahan zich, had Scherpenzeel zijn schoen uitgetrokken bij een ondervraging van een verdachte, en hij had dreigend met die schoen in de handpalm van zijn linkerhand geslagen. Hij hanteerde de schoen als wapen. En, het WAS ook een wapen, in feite, met die metalen plaatjes onder zijn schoenzolen.
Galahan zelf liet liever gewoon zijn gummiknuppel in z’n handpalm dansen, wanneer het op machtsvertoon aankwam. Hoe vaak hadden ze zo niet samen tegenover opstandig schorriemorrie gestaan. Er zijn nog tientallen foto’s van.
‘Scherpenzeel’zo had Galahan Scherpenzeel altijd genoemd. Bij zijn achternaam. Nooit bij zijn voornaam. En het speet Galahan dat hij nooit naar de voornaam van zijn adjudant had gevraagd. ’t Was altijd ‘Scherpenzeel zus’ en ‘Scherpenzeel zo’geweest, en na een jaar werd het enigszinds gênant om naar diens voornaam te vragen.
Wanneer hij belde, en zijn vrouw nam op klonk deze altijd gehaast: ‘ik zal mijn man even geven’en deze zei steevast: ‘Scherpenzeel hier!’
Ach, nou ja, ‘what’s in a name?’ Galahan ging niet zo ver dat hij andere methoden aanwendde om de voornaam van zijn adjudant op te sporen. Dit moest simpel zijn, maar elke keer nam hij zich voor: ‘ík vraag het hem morgen wel’en dan kwam het er niet van.
De verdachte stond op vanachter de tafel en sprak: ‘Dat zult U aan mijn advocaat moeten vragen heren. Zonder hem heeft U niets aan mij. Van mij krijgt U namelijk niets meer te horen’
-‘Geen sikkepit?’informeerde de getergde rechercheur
‘Geen sikkepit! Dus, laat U mij een afspraak met hem maken. Dan ga ik. U hoort van mij.’
‘We zijn de lolligste thuis!?’Wat klonk dat goed. Precies tegelijkertijd spraken Galahan en Scherpenzeel deze woorden uit. Galagan met z’n droge, nasale stem, en Scherpenzeel ,met z’n hoge stem, die kinderen verwachtingsvol kon doen opkijken vanuit hun bezigheden..
Achteraf was dit de ommezwaai in hun carrière geweest.
Al jaren staan ze nu als muzikaal komisch duo Harry en Kees op de planken.
Met wisselend succes.
Galahan zelf liet liever gewoon zijn gummiknuppel in z’n handpalm dansen, wanneer het op machtsvertoon aankwam. Hoe vaak hadden ze zo niet samen tegenover opstandig schorriemorrie gestaan. Er zijn nog tientallen foto’s van.
‘Scherpenzeel’zo had Galahan Scherpenzeel altijd genoemd. Bij zijn achternaam. Nooit bij zijn voornaam. En het speet Galahan dat hij nooit naar de voornaam van zijn adjudant had gevraagd. ’t Was altijd ‘Scherpenzeel zus’ en ‘Scherpenzeel zo’geweest, en na een jaar werd het enigszinds gênant om naar diens voornaam te vragen.
Wanneer hij belde, en zijn vrouw nam op klonk deze altijd gehaast: ‘ik zal mijn man even geven’en deze zei steevast: ‘Scherpenzeel hier!’
Ach, nou ja, ‘what’s in a name?’ Galahan ging niet zo ver dat hij andere methoden aanwendde om de voornaam van zijn adjudant op te sporen. Dit moest simpel zijn, maar elke keer nam hij zich voor: ‘ík vraag het hem morgen wel’en dan kwam het er niet van.
De verdachte stond op vanachter de tafel en sprak: ‘Dat zult U aan mijn advocaat moeten vragen heren. Zonder hem heeft U niets aan mij. Van mij krijgt U namelijk niets meer te horen’
-‘Geen sikkepit?’informeerde de getergde rechercheur
‘Geen sikkepit! Dus, laat U mij een afspraak met hem maken. Dan ga ik. U hoort van mij.’
‘We zijn de lolligste thuis!?’Wat klonk dat goed. Precies tegelijkertijd spraken Galahan en Scherpenzeel deze woorden uit. Galagan met z’n droge, nasale stem, en Scherpenzeel ,met z’n hoge stem, die kinderen verwachtingsvol kon doen opkijken vanuit hun bezigheden..
Achteraf was dit de ommezwaai in hun carrière geweest.
Al jaren staan ze nu als muzikaal komisch duo Harry en Kees op de planken.
Met wisselend succes.
dinsdag 10 maart 2009
het belang van kennis
We hoeven niet te rekenen want we hebben een calculator
We hoeven niet te leren spellen want we hebben spellingscontrôle
We hoeven niet te zoeken, want we hebben Wikipedia
Gemak dient de mens.
Maar waartoe, denk ik wel eens?
Gemak maakt wellicht ook dommer. Rekenen en Schrijven zijn zaken waar momenteel door jongeren niet hoog op gescoord wordt. Het kan kinderen vaak ook niet interesseren. Ze begrijpen niet waarom ze dingen moeten leren, waarvoor immers zulke handige oplossingen uitgevonden zijn.
Je hoeft toch ook niet te leren zelf vuur te maken als er aanstekers bestaan?
Laat kinderen daarom het belang zien.
Leer kinderen het belang van het je fatsoenlijk uit leren drukken. Het belang van zelfstandig berekeningen kunnen maken.
Het belang van oorzaak en gevolg.
Dat als wij niets doen, er nog steeds kinderen doodgaan van de honger
We hoeven niet te leren spellen want we hebben spellingscontrôle
We hoeven niet te zoeken, want we hebben Wikipedia
Gemak dient de mens.
Maar waartoe, denk ik wel eens?
Gemak maakt wellicht ook dommer. Rekenen en Schrijven zijn zaken waar momenteel door jongeren niet hoog op gescoord wordt. Het kan kinderen vaak ook niet interesseren. Ze begrijpen niet waarom ze dingen moeten leren, waarvoor immers zulke handige oplossingen uitgevonden zijn.
Je hoeft toch ook niet te leren zelf vuur te maken als er aanstekers bestaan?
Laat kinderen daarom het belang zien.
Leer kinderen het belang van het je fatsoenlijk uit leren drukken. Het belang van zelfstandig berekeningen kunnen maken.
Het belang van oorzaak en gevolg.
Dat als wij niets doen, er nog steeds kinderen doodgaan van de honger
zondag 8 maart 2009
Salad fingers
Mijn voorliefde voor het klein absurdisme deed me besluiten deze animatie van David Firth op het blog te plaatsen.
vrijdag 6 maart 2009
knorrepot
Ik mag er niet aan denken wat er gebeurd als ik een oude man ben. Ik zal niet de makkelijkste zijn. Ik zal een vreselijke man zijn. Ondankbaar, eeuwig sikkeneurig. Met altijd iets in het blikveld dat stoort, waar ik mijn omgeving op wijs. Ik maak al mijn ongerief kenbaar in woord en gebaar. Ik verwacht dat ik op mijn wenken bediend word, en beklaag me als niet onmiddellijk gevolg wordt gegeven aan mijn bevelen, die ik voor de vorm in het begin nog zal laten klinken als vriendelijke verzoeken.
Ik heb het met name over de oude man die weinig zelf meer kan. Die zijn dagen slijt in de rolstoel. Die geholpen moet worden bij het wassen.
Die man kun je geloof ik maar beter uit het raam kieperen of bij het grof vuil dumpen.
Ouwe vervelende mannen, moeten in jongere jaren al iets naars hebben gehad.
Deze jongen is bijvoorbeeld verwend. De meeste tegenslagen die ik in mijn leven had, waren zelfgekozen. Los van ‘pech met de auto’, of huishoudelijke sores.
Ik ben ongeduldig, vaak gehaast. ‘Lang wachten op mijn beurt’ doet mij vloeksputteren en tenenkrommen.
Naast ‘verwent’, is bovenstaande eigenschap geen factor die mijn populariteit onder de gezondheidszorgers zal doen toenemen..
‘Jaloezie’, ook zo’n onuitstaanbaar ondeugd. Jawel, ik ben er mee behebt. Zet maar in de rij. Mijn jaloersheid kan zo sterk zijn dat ik ‘TV- programma’s over mensen die reizen, iets dat me mateloos boeien kan, domweg niet kijk. Ik kan er niet goed tegen, word er ook ongedurig van.
Ziehier de ingredienten voor de ‘knorrepot’die ik zijn zal. Ik moet daar iets aan doen, tenzij ik zou willen zijn als de man waartegen over een jaar of dertig sussend gesproken zal worden ‘Nou nou meneer D, hebben we weer eens slecht geslapen vannacht?’
Ik heb het met name over de oude man die weinig zelf meer kan. Die zijn dagen slijt in de rolstoel. Die geholpen moet worden bij het wassen.
Die man kun je geloof ik maar beter uit het raam kieperen of bij het grof vuil dumpen.
Ouwe vervelende mannen, moeten in jongere jaren al iets naars hebben gehad.
Deze jongen is bijvoorbeeld verwend. De meeste tegenslagen die ik in mijn leven had, waren zelfgekozen. Los van ‘pech met de auto’, of huishoudelijke sores.
Ik ben ongeduldig, vaak gehaast. ‘Lang wachten op mijn beurt’ doet mij vloeksputteren en tenenkrommen.
Naast ‘verwent’, is bovenstaande eigenschap geen factor die mijn populariteit onder de gezondheidszorgers zal doen toenemen..
‘Jaloezie’, ook zo’n onuitstaanbaar ondeugd. Jawel, ik ben er mee behebt. Zet maar in de rij. Mijn jaloersheid kan zo sterk zijn dat ik ‘TV- programma’s over mensen die reizen, iets dat me mateloos boeien kan, domweg niet kijk. Ik kan er niet goed tegen, word er ook ongedurig van.
Ziehier de ingredienten voor de ‘knorrepot’die ik zijn zal. Ik moet daar iets aan doen, tenzij ik zou willen zijn als de man waartegen over een jaar of dertig sussend gesproken zal worden ‘Nou nou meneer D, hebben we weer eens slecht geslapen vannacht?’
Wetenschap (2)
Veel slanke mensen zijn toch gevaarlijk dik
Bijna de helft van de slanke mensen is innerlijk te dik. Dat betekent dat ze intern levensgevaarlijk veel vetmassa hebben, zonder dat ze hier uiterlijk iets van merken. Verder beweert de Britse professor Jimmy Bell dat veel dikke mensen wel kerngezond zijn.
Kwalen
Professor Bell verricht al jaren onderzoek naar obesitas en overgewicht, meldt nu.nl. Daarbij viel hem op dat veel slanke mensen kampen met kwalen die je verwacht bij overgewicht als hart- en vaatziekten, diabetes type 2 of een te hoge bloeddruk. Toen hij honderden slanke vrijwilligers onder de scanner legde, ontdekte hij de oorzaak van deze klachten. Slanke mensen kampen vaak ook intern met vet, vooral rond de organen.
Tofi en lothi
Hij bedacht zelfs een naam voor deze mensen: de 'tofi's', deze afkorting komt van 'thin outside, fat inside'. Wat zoveel betekent als dun vanbuiten, dik vanbinnen. Aan hun lichaam is op het eerste gezicht niets te zien, maar met een scan wordt duidelijk dat deze mensen veel 'orgaanvet' hebben. Bell zegt dat er ook zoiets bestaat als een 'lothi', de afkorting van 'large outside, thin inside'. Dit zijn dus dikke mensen die kerngezond zijn.
Onderzoeker Bell raadt daarom slanke mensen aan ook gezond te leven en ongeveer drie uur per week intensief te bewegen. Dit slankt je niet alleen uiterlijk af, maar het vermindert ook de vetmassa rond de organen. (ep)
Davincini:
Volgens mij heeft het te maken met mensen die zich niet uiten. De binnenvetters. Daar zou nu eens onderzoek naar moeten komen voor een wat aanvullend beeld. Dat binnenvetters ook daadwerkelijk meer intern vet hebben.
En misschien blijkt dan wel dat slanke mensen meer opkroppen dan de gezellige gastronomische medemens, die Bourgondisch van leer trekt.
Wat moet zulks een bericht bij obsessief slanken wel niet teweeg brengen? Als je net uit je annorexia-periode komt, kan dit nieuws een terugval betekenen.
Niet doen, annorexiaatjes! Gewoon dooreten, maar praat er wel over.
woensdag 4 maart 2009
huisdieren (4)
Wie heeft er nu precies gelijk?
De mens, altijd druk en in de weer. Afspraak hier, mobiel telefoongesprek daar, met laptop op schoot in de trein, kerstshoppen in Londen, voetballen op zondagmiddag, cursus onderwatervingerverven in Oost-Knollendam, receptie op het werk, Pauw & Witteman op maandagavond, tandartsafspraak verzetten wegens vergadering op het werk, tuinterras aanleggen, hond te eten geven...
Of toch de kat? Luierend op de vensterbank, kopjes geven als het haar zint, eten staat altijd klaar, een muis als speelkameraad, 18 uur slapen per dag, geen gedachten aan gisteren of morgen...
Ik geloof dat ik het wel weet. Weet u het al?
Yatha'vah susaha'sati
Johannes
berichtje komt van verlicht.nl. Echt de moeite waard om daar eens op te klikken en te bekijken. De link staat bij 'interessante/ leuke links'
dinsdag 3 maart 2009
het feuilleton (1)
‘Nee’
-‘Dus je ontkent het?’
‘Nee, ik zei alleen ‘nee’omdat het me zo lekker in de mond lag’
De inspecteur kende ze , die knapen die dropen van sarcasme en onverschilligheid.
-‘En ‘Ja’ligt je zeker NIET lekker in de mond?!’
‘Nee’
Bah, die kotsmisselijke grappen.
–‘Dus je zegt ‘Nee’alleen als lekkere klank, los van betekenis?’
‘Nee nee’
-‘Ja dus’
‘Nee nee’
Wat haatte hij die grijns
- ‘Nog 1 keer: heb je de punaisemoord op 1 februari jongstleden gepleegd of niet.!?’
‘Nee’
-‘En als je het wel gedaan had, zou je het dan zeggen?’
‘Ik denk het niet’
Inspecteur Galahan zuchtte en wierp een radeloze blik naar zijn adjudant Scherpenzeel. Samen hadden ze voor smeulende en snoeihete vuren gestaan, maar met deze figuur stonden ze voor een dilemma.
Scherpenzeel nam een fiere houding aan, stak de handen in zijn zakken en sprak met zijn karakteristiek hoge stem, die hem onder het korps de naam ‘Pino’had bezorgd: ‘We vonden in Uw woning 12 kratten punaises. Waarvoor gebruikt U die?’
Scherpenzeels trots: De confronterende open vraag
‘Ik verzamel ze’
-‘U verzamelt punaises?’
‘Nee nee’
-‘Twee maal nee is JA, moet ik het ZO zien?
‘Nee’
Scherpenzeel keek naar het plafond van het kantoor, haalde de handen uit zijn zakken, vouwde zijn armen op zijn rug en begon ferm te ijsberen. Het geklik van de taps onder zijn schoenen klonk hel in het sobere kantoor. Een tafel, drie stoelen. Meer was er in de ruimte niet te vinden. Galahan en hij plachten onderling over de ruimte ook niet te spreken als kantoor, maar over ‘de verhoorkamer'
Galahan hernam het woord:’Hoe verklaart U de bloedsporen in Uw huis. Er is bloed gevonden op de trap, de vloer, de muren en het plafond van de woonkamer. Ook vonden we bij de vuile was bebloede kleren’
Klik-klak klik-klak klik-klak’, klonken de schoenen van Scherpenzeel. Een blik van volle verstandhouding tussen de gelauterde ambtenaren bracht de schrandere adjudant tot stand.
Wordt vervolgd
-‘Dus je ontkent het?’
‘Nee, ik zei alleen ‘nee’omdat het me zo lekker in de mond lag’
De inspecteur kende ze , die knapen die dropen van sarcasme en onverschilligheid.
-‘En ‘Ja’ligt je zeker NIET lekker in de mond?!’
‘Nee’
Bah, die kotsmisselijke grappen.
–‘Dus je zegt ‘Nee’alleen als lekkere klank, los van betekenis?’
‘Nee nee’
-‘Ja dus’
‘Nee nee’
Wat haatte hij die grijns
- ‘Nog 1 keer: heb je de punaisemoord op 1 februari jongstleden gepleegd of niet.!?’
‘Nee’
-‘En als je het wel gedaan had, zou je het dan zeggen?’
‘Ik denk het niet’
Inspecteur Galahan zuchtte en wierp een radeloze blik naar zijn adjudant Scherpenzeel. Samen hadden ze voor smeulende en snoeihete vuren gestaan, maar met deze figuur stonden ze voor een dilemma.
Scherpenzeel nam een fiere houding aan, stak de handen in zijn zakken en sprak met zijn karakteristiek hoge stem, die hem onder het korps de naam ‘Pino’had bezorgd: ‘We vonden in Uw woning 12 kratten punaises. Waarvoor gebruikt U die?’
Scherpenzeels trots: De confronterende open vraag
‘Ik verzamel ze’
-‘U verzamelt punaises?’
‘Nee nee’
-‘Twee maal nee is JA, moet ik het ZO zien?
‘Nee’
Scherpenzeel keek naar het plafond van het kantoor, haalde de handen uit zijn zakken, vouwde zijn armen op zijn rug en begon ferm te ijsberen. Het geklik van de taps onder zijn schoenen klonk hel in het sobere kantoor. Een tafel, drie stoelen. Meer was er in de ruimte niet te vinden. Galahan en hij plachten onderling over de ruimte ook niet te spreken als kantoor, maar over ‘de verhoorkamer'
Galahan hernam het woord:’Hoe verklaart U de bloedsporen in Uw huis. Er is bloed gevonden op de trap, de vloer, de muren en het plafond van de woonkamer. Ook vonden we bij de vuile was bebloede kleren’
Klik-klak klik-klak klik-klak’, klonken de schoenen van Scherpenzeel. Een blik van volle verstandhouding tussen de gelauterde ambtenaren bracht de schrandere adjudant tot stand.
Wordt vervolgd
Wetenschap (1)
'Mannen raken opgewonden van geur rotte eieren'
dinsdag 3 maart 2009 15:36
Italiaanse wetenschappers denken een geduchte concurrent te hebben gevonden voor de erectiepil Viagra: een middel met het gas dat de geur van rotte eieren afscheidt, want die zou erecties veroorzaken bij mannen.De geur van rotte eieren zou mannen een erectie bezorgen
De geur van rotte eieren laat mannen bepaald niet onberoerd, aldus de Italiaanse wetenschappers tegen Britse media.
Waterstofsulfide
Volgens een onderzoek van de Universiteit van Napels veroorzaakt deze lucht een erectie bij de man, zo schrijft het wetenschappelijk tijdschrift Proceedings of the National Academy of Science journal.
De stank wordt veroorzaakt door waterstofsulfide, aldus een van de onderzoekers. Deze stof blijkt ervoor te zorgen dat de zenuwen in de penis zich ontspannen.
Zwellichaampjes
Dit stimuleert de bloedtoevoer naar de penis, waardoor de zwellichaampjes makkelijker opzwellen en mannen dus eenvoudiger een erectie krijgen.
De wetenschappers hopen dat ze met deze ontdekking een rivaal voor de erectiepil Viagra kunnen ontwikkelen.
Door Robin van der Kloor
Davincini:
Dat gaat lekker ruiken in de slaapkamers.
Probeer dan nog maar eens je erectieprobleem verborgen te houden.
Overigens wel raar dat het middel dat er voor zorgt dat de zenuwen in de penis zich ontspannen, er voor zorgt dat de penis juist in gespannen toestand komt te staan.
Waar gaat dit bericht toe leiden? Gaan wij in de Hollandsche slaapkamer binnenkort op het nachtkastje een electrisch kookplaatje zien.? Een doos eieren onder het bed? Afzuigkap (!) erboven?
Benieuwd wat deze methode zal gaan betekenen voor de sexualiteitsbeleving van de vrouw. 'k Ben bang dat deze er niet echt op vooruit zal gaan.
Benieuwd hoe ze dat in de markt gaan zetten.
dinsdag 3 maart 2009 15:36
Italiaanse wetenschappers denken een geduchte concurrent te hebben gevonden voor de erectiepil Viagra: een middel met het gas dat de geur van rotte eieren afscheidt, want die zou erecties veroorzaken bij mannen.De geur van rotte eieren zou mannen een erectie bezorgen
De geur van rotte eieren laat mannen bepaald niet onberoerd, aldus de Italiaanse wetenschappers tegen Britse media.
Waterstofsulfide
Volgens een onderzoek van de Universiteit van Napels veroorzaakt deze lucht een erectie bij de man, zo schrijft het wetenschappelijk tijdschrift Proceedings of the National Academy of Science journal.
De stank wordt veroorzaakt door waterstofsulfide, aldus een van de onderzoekers. Deze stof blijkt ervoor te zorgen dat de zenuwen in de penis zich ontspannen.
Zwellichaampjes
Dit stimuleert de bloedtoevoer naar de penis, waardoor de zwellichaampjes makkelijker opzwellen en mannen dus eenvoudiger een erectie krijgen.
De wetenschappers hopen dat ze met deze ontdekking een rivaal voor de erectiepil Viagra kunnen ontwikkelen.
Door Robin van der Kloor
Davincini:
Dat gaat lekker ruiken in de slaapkamers.
Probeer dan nog maar eens je erectieprobleem verborgen te houden.
Overigens wel raar dat het middel dat er voor zorgt dat de zenuwen in de penis zich ontspannen, er voor zorgt dat de penis juist in gespannen toestand komt te staan.
Waar gaat dit bericht toe leiden? Gaan wij in de Hollandsche slaapkamer binnenkort op het nachtkastje een electrisch kookplaatje zien.? Een doos eieren onder het bed? Afzuigkap (!) erboven?
Benieuwd wat deze methode zal gaan betekenen voor de sexualiteitsbeleving van de vrouw. 'k Ben bang dat deze er niet echt op vooruit zal gaan.
Benieuwd hoe ze dat in de markt gaan zetten.
donderdag 26 februari 2009
Domme Descartes
Dus ík maar denken dat ik bestond.
Nou, voor háár niet hoor.
En daar ging het me om, eigelijk.
dinsdag 24 februari 2009
one-legged tango
Dit is al het tweede filmpje met een dansende eenpoter, realiseer ik me. Maar,ik moet zeggen, het heeft toch een eigen schoonheid, en....doe het maar eens ná!
maandag 23 februari 2009
zondag 22 februari 2009
overval
‘Oeps! Een bekende’.
Ik beweeg me al enigszinds op mijn hoede door ons stadje, maar dan is ze er toch opeens. Achter me in de rij voor de kassa van de Xenos: ‘De kennis’. En ze is me voor. Pats! Meteen met de vraag waarmee ik telkens zo worstel. Zo onbehouwen en plompverloren gesteld, en tegelijk de norm. Ze zegt: ‘Hee, HOE GAAT HET MET JE?’
Er veranderd iets in mijn ademhaling. Wat ga ik zeggen? Wat wil ze weten, wat wil ze horen? Is ze oprecht geinteresseerd? Doodnerveus word ik ervan. Beter kon ze me vragen naar de zin van het leven. Minder persoonlijk.
Antwoord ik kortweg: ‘goed’, dan zal ze daar hoogstwaarschijnlijk genoegen mee nemen, maar het voelt slap en oneerlijk. Ik geef hiermee de microfoon aan haar, zodat zíj kan vertellen. Hoe het met haar is.
En begrijp me goed, dat MAG ze ook, best prima, maar NIET HIER NU, in de rij voor de kassa van de Xenos. Ook niet in de rij voor de kassa van de Hema, de V&D, or whatever.
Vertel ik zelf wat? Waaróm het goed gaat? Of ga ik zeuren over de dingen die mij in m’n leven dwarszitten? Moeilijke keuzes. Al moeilijk genoeg wanneer je met zelfgekozen vrienden op een zelfgekozen moment achter een zelfgekozen glaasje wijn een boom probeert op te zetten.
Vertel ik over de gezondheidstoestand van mijn ouders? Mijn schrijnende werkervaringen? De clubjes van mijn kinderen? Of neem ik de tijd en deel haar mee wat ik wèrkelijk belangrijk vind?
‘dat is dan vier vijf-en-negentig’redt het kassameisje mij.
Ik betaal, doe de boodschappen in mijn tas, zeg snel gedag en ‘doe de groeten’ en loop verder.
Nou, lopen? ’t Is bijna rennen!
’doe de groeten’zei ik, mijmer ik na : Kon ik nou echt niks beters verzinnen?’
22 feb. 2009, 00.30u
Het symbool van de Nederlandse Spoorwegen. Als kind tekende ik het na. Geniaal in zijn eenvoud vond ik het.
Op een zaterdagnacht zap ik, na een televisie-avondje, nog even door teletekst. Ik wilde weten wat voor weer de komende dagen voorspeld werd. Bladerend in de sector ‘weer en verkeer’trof mij een mededeling rondom het treinverkeer in ons land. Had ik het goed gezien? Mijn zap-duim had de bladzij alweer doen verdwijnen, toen mijn hersenen het op waarde begonnen te schatten.
Waren mijn hersenen zo traag, of mijn rechterduim zo snel?
Ik bladerde terug naar, ik meen pagina 571, of ik het goed had gezien.
Ja hoor, het stond er echt!
‘Het treinverkeer loopt volgens plan’
Zaterdagnacht, 22 februari 00.30u. Vol ongeloof keek ik naar deze zo koel en zakelijk geformuleerde mededeling. Geen uitroepstekens erachter, niks!
Maar wat een POWER ging hierachter schuil. Een power die mij bijna deed besluiten de N.S. te bellen, te feliciteren, te bejubelen: ’Jongens! Hoe is het mogelijk?! Gefeliciteerd!’
In de regelkamer en in het hoofdkantoor van de Nederlandse Spoorwegen. te Utrecht zag ik flessen champagne, zakdoeken, en medewerkers die elkaar in de armen vielen. Computerschermen met vuurwerk en juichende directieleden.
Als burger, die normaliter alleen van vertragingen hoort door onderhoudswerkzaamheden, bladeren, sneeuw, stroomstoringen, draadbreuken en kapotte bovenleidingen, vond ik het bijna ontroerend, dat korte zinnetje, zo op teletekst.
Het zal wel ooit eerder op het scherm hebben gestaan, maar ik had het nog niet eerder gezien.
Als het ècht bijzonder zou zijn zou Philip Freriks er in zijn 20.00u journaal waarschijnlijk melding van maken. Misschien wel als opening: ‘Goedenavond dames en heren, de treinen lopen vandaag volgens plan!’
Te laat-komers moeten overschakelen op andere excuses.
Geen obstakels die we niet aankunnen. It’s under control! Fantastisch!’
vrijdag 20 februari 2009
In 'Het derde oog'
Laatste nieuws.
Uit 'stad en streek'
Gerard Plein is gisteren door zes medecursisten uit clubgebouw ‘Het derde oog’ gesmeten. Het slachtoffer heeft hierbij enkele schaafwonden opgelopen.
Gerard nam deel aan de kursus transcendente meditatie. Bij het uitblazen van zijn negatieve energie koos hij ervoor om dit telkens in de richting van mede-cursist Anton Haring te doen. het boterde al enige tijd niet tussen de twee trancedante rivalen Na een tweetal waarschuwingen is Gerard door de zes medecursisten hardhandig naar buiten gewerkt.
Kursusleider Cees A.van Hoorn was voor commentaar niet bereikbaar. ‘Hij zit verderop te leviteren’zo werd ons door een cursist medegedeeld
Frank
Je ziet ze steeds vaker, de afwijkende overlijdensadvertenties:
Overleden:
Frank Willems (1929 – 2009)
We kunnen hem niet dankbaar genoeg zijn.
Frank gaat donderdag 19 februari, geheel naar zijn persoonlijke wens, 'op in alle dingen' en wordt gecollecteerd door de gem. dienst ‘Van Gansewinkel’ vanaf zijn voormalige woonadres Voorstraat 19, te Halsteren.
Diegenen die bij dit afscheid aanwezig willen zijn, verzoeken wij zich 10.00u ’s morgens te melden op bovenstaand adres.
Na het uitzwaaien volgt een informele ‘after-funeral-discussion and cake’.
In snackbar: ‘Het Halve Maantje’ (Voorstraat 2 te Halsteren) zullen we om 17.00 genieten van een eenvoudig doch voedzame maaltijd á la Frank
In ‘De Grote Slok’ tenslotte, aan de Voorstraat 12 te Halsteren wordt aansluitend ‘Franks Night’georganiseerd. Muziek, films, foto’s. kunst, kortom al de dingen die voor Frank belangrijk waren zullen de revue passeren, Uiteraard onder het genot van een lekker hapje en drankje.
Gelegenheid tot condeleance krijgt U bij het verlaten van de zaal.
Doe maar bloemen!
Overleden:
Frank Willems (1929 – 2009)
We kunnen hem niet dankbaar genoeg zijn.
Frank gaat donderdag 19 februari, geheel naar zijn persoonlijke wens, 'op in alle dingen' en wordt gecollecteerd door de gem. dienst ‘Van Gansewinkel’ vanaf zijn voormalige woonadres Voorstraat 19, te Halsteren.
Diegenen die bij dit afscheid aanwezig willen zijn, verzoeken wij zich 10.00u ’s morgens te melden op bovenstaand adres.
Na het uitzwaaien volgt een informele ‘after-funeral-discussion and cake’.
In snackbar: ‘Het Halve Maantje’ (Voorstraat 2 te Halsteren) zullen we om 17.00 genieten van een eenvoudig doch voedzame maaltijd á la Frank
In ‘De Grote Slok’ tenslotte, aan de Voorstraat 12 te Halsteren wordt aansluitend ‘Franks Night’georganiseerd. Muziek, films, foto’s. kunst, kortom al de dingen die voor Frank belangrijk waren zullen de revue passeren, Uiteraard onder het genot van een lekker hapje en drankje.
Gelegenheid tot condeleance krijgt U bij het verlaten van de zaal.
Doe maar bloemen!
woensdag 18 februari 2009
Oh, zit dat zo!???
Ik las vandaag in de Volkskrant de volgende werkelijk onthutsende, schokkende en verschrikkelijke cijfers:
Het kost in totaal (minimaal) 3000 miljard (3.000.000.000.000) dollar om de kredietcrisis op te lossen
Het kost "slechts" 200 miljard (200.000.000.000) om de honger uit de wereld te helpen.
Snapt u nog waar wij met zijn allen mee bezig zijn?
Het kost in totaal (minimaal) 3000 miljard (3.000.000.000.000) dollar om de kredietcrisis op te lossen
Het kost "slechts" 200 miljard (200.000.000.000) om de honger uit de wereld te helpen.
Snapt u nog waar wij met zijn allen mee bezig zijn?
zondag 15 februari 2009
Collecteren
‘Het is eigelijk niet meer van deze tijd’hoorde ik laatst iemand zeggen. Het ging over het huis-aan-huis collecteren voor een nobel doel.
Of ‘nobel doel?’
Dat maken we ZELF wel uit of het een nobel doel is!!
Het schooien van deur tot deur met een rammelbus met gleuf is wellicht een restant van vroeger. Van ver voor de tijd dat mensen zeiden: ‘Ik heb al gegireerd’.
Mensen hoeven ook niet meer wakker te worden gemaakt door kerkklokken als ze naar de kerk willen gaan. Ze hebben een digitale wekker. Met ingesteld favoriete tune om bij wakker te worden.. Dolly Parton’s ‘nine-to-five’or whatever.
Maar daarom hoeft het luiden van de klokken nog niet meteen tot het verleden te horen.
Of vindt U dat gezien het dalende bezoekersaantal kerken zowiezo tegen de vlakte moeten?
Dat kan. We kunnen Nederland updaten. Moeten we eerst wat afbreken.
Vuurtorens bijvoorbeeld! Kunnen opgeruimd! Zijn overbodig!. De zeevaart zit niet meer op een jagend licht te wachten.
Watertorens, weg ermee!. Ze zijn niet langer in gebruik, dus wat staat het er nog?
Molens! Kom op!.
Vol is vol!
Dat kan ook gaan over de vergaarbak van ons cultureel erfgoed.
Kennelijk hechten we zeer aan de dingen. Markeerplaatsen.Ze ontlenen ons de identiteit van pré-multiculti. En daar houden we van.
De huis-aan huis collectant wordt gedoogd. Geprezen wordt hij zelfs, voor diens inzet. Maar eerlijk is eerlijk, eigelijk zou hij klompen moeten dragen.
Of ‘nobel doel?’
Dat maken we ZELF wel uit of het een nobel doel is!!
Het schooien van deur tot deur met een rammelbus met gleuf is wellicht een restant van vroeger. Van ver voor de tijd dat mensen zeiden: ‘Ik heb al gegireerd’.
Mensen hoeven ook niet meer wakker te worden gemaakt door kerkklokken als ze naar de kerk willen gaan. Ze hebben een digitale wekker. Met ingesteld favoriete tune om bij wakker te worden.. Dolly Parton’s ‘nine-to-five’or whatever.
Maar daarom hoeft het luiden van de klokken nog niet meteen tot het verleden te horen.
Of vindt U dat gezien het dalende bezoekersaantal kerken zowiezo tegen de vlakte moeten?
Dat kan. We kunnen Nederland updaten. Moeten we eerst wat afbreken.
Vuurtorens bijvoorbeeld! Kunnen opgeruimd! Zijn overbodig!. De zeevaart zit niet meer op een jagend licht te wachten.
Watertorens, weg ermee!. Ze zijn niet langer in gebruik, dus wat staat het er nog?
Molens! Kom op!.
Vol is vol!
Dat kan ook gaan over de vergaarbak van ons cultureel erfgoed.
Kennelijk hechten we zeer aan de dingen. Markeerplaatsen.Ze ontlenen ons de identiteit van pré-multiculti. En daar houden we van.
De huis-aan huis collectant wordt gedoogd. Geprezen wordt hij zelfs, voor diens inzet. Maar eerlijk is eerlijk, eigelijk zou hij klompen moeten dragen.
donderdag 12 februari 2009
de smaak van sneeuw
Van Leslie Schwartz.
"Een prachtige observatie van de invloed van een tragedie op de bijzondere bewoners van een bergdorp. Leslie Schwartz schrijft met precisie en elegantie" ( Janet Fitch)
woensdag 11 februari 2009
zondag 8 februari 2009
maak wat van je leven
Omdat elke dag je laatste kan zijn, hebben we het weekend besloten er op uit te gaan. We waren uitgenodigd in Wissant,en hebben genoten van de omgeving daar.
vrijdag 6 februari 2009
donderdag 5 februari 2009
Spam
Wat NOU weer in mijn mailbox?! Een enquête?! Er komt te veel spam reclame-onzin binnen. Het is het best om het meteen ongelezen te verwijderen.
Maar deze las ik ( waarom eigelijk? Had ik niks te doen?)
Het was de ‘wintereditie van de nationale voordeel enquete’.
Of ik mee wilde doen en bij regelmaat enquetes wilde invullen en dan korting krijgen blablabla.
Die eeuwige terreur. Méér willen ze weten! Meer meer. Nee, ALLES!. ALLES willen ze weten!
En dan lees je de bekende grote letters:
Gratis 2 DVD's naar keuze cadeau, en kans maken op superhoofdprijzen?
En dan de iets kleinere letters:
Als dank voor uw deelname ontvangt u per mail, gegarandeerd een code cadeau waarmee u 2 gratis DVD's kunt huren bij Huppeldepup, dé grootste online videotheek van Nederland!
Met vriendelijke groet,
Team Nationale Enquêtes
Ik mag, als dank voor mijn deelname, twee GRATIS DVD’s HUREN!
Ze bedoelen natuurlijk:DVD’s gratis huren.
Nou, ik ben óm hoor!
Nee, ik werd niet door dit aanbod verleid tot het invullen van de enquête. Voor mijn principiele bezwaren om mee te werken met dit soort dingen moet je met iets beters over de brug komen.
Een vliegvacantie voor vijf personen, naar Malaga , en dan een apartementje en een autootje.
Dat wil ik.
DAN mag je mij een keertje spam sturen en wat vragen. Anders niet.
Maar deze las ik ( waarom eigelijk? Had ik niks te doen?)
Het was de ‘wintereditie van de nationale voordeel enquete’.
Of ik mee wilde doen en bij regelmaat enquetes wilde invullen en dan korting krijgen blablabla.
Die eeuwige terreur. Méér willen ze weten! Meer meer. Nee, ALLES!. ALLES willen ze weten!
En dan lees je de bekende grote letters:
Gratis 2 DVD's naar keuze cadeau, en kans maken op superhoofdprijzen?
En dan de iets kleinere letters:
Als dank voor uw deelname ontvangt u per mail, gegarandeerd een code cadeau waarmee u 2 gratis DVD's kunt huren bij Huppeldepup, dé grootste online videotheek van Nederland!
Met vriendelijke groet,
Team Nationale Enquêtes
Ik mag, als dank voor mijn deelname, twee GRATIS DVD’s HUREN!
Ze bedoelen natuurlijk:DVD’s gratis huren.
Nou, ik ben óm hoor!
Nee, ik werd niet door dit aanbod verleid tot het invullen van de enquête. Voor mijn principiele bezwaren om mee te werken met dit soort dingen moet je met iets beters over de brug komen.
Een vliegvacantie voor vijf personen, naar Malaga , en dan een apartementje en een autootje.
Dat wil ik.
DAN mag je mij een keertje spam sturen en wat vragen. Anders niet.
Abonneren op:
Posts (Atom)