gedachten over voetbal

Het Is maar een spelletje.

Kun je dat nog wel zeggen van voetbal? Ik dacht het niet. 

De hoeveelheid geld die ermee gemoeid is, de politiemacht die ingezet moet worden bij risicowedstrijden, de belangen - Ik vind het buitenproportioneel. Het beleid rond voetbal heeft bij mij geleid tot spelbederf. Het plezier in het volgen van voetbaltoernooien is  bij mij dan ook nagenoeg verdwenen.

Voetbal is business. Misselijkmakende business soms. Voetbal geeft heibel. 

Ik was verknocht aan voetbal. Toen ik 11 was werd Feijenoord Europees Kampioen. Ik was 12:  Ajax werd Europees Kampioen.  Toen ik 13 was deden ze dat nog eens dunnetjes over, en daarna NOG een keer. Drie keer werd Ajax kampioen. Met nagenoeg hetzelfde team. Oh de shirts waarin ze speelden, de Ajax shirts!  De spelers waren helden!. De euforie was magistraal. Het land vierde feest! We waren iedereen de baas.

Feest ging toen nog zonder dat er iets noemenswaardig vernietigd werd.

Het was niet zo dat de sterspelers meteen bij een andere club een contract gingen tekenen. Er was een transfermarkt, maar er waren ook spelers die bij de club 'hoorden'. Je had echte Ajaxieden. Echte Feijenoorders ook trouwens, 

Het kan aan mijn leeftijd liggen, maar ik kan momenteel de transfermarkt niet meer bijbenen. 

Ik begrijp dan ook de supporters niet goed meer die zo fanatiek voor een club zijn. Waar zijn ze eigenlijk voor?

Voor de club. Maar wat is de club dan? Het stadion in de stad? Heeft dat diezelfde magische uitwerking op hen als bij mij het zien van Nederlandse ploegen die de Champions Leage wonnen? Misschien is het dat.

Als Feijenoord in een ander stadion was gaan spelen, was het dan supporters kwijt geraakt?

Zo nee. Wat is dan de clubliefde? Niet voor de spelers, want die komen en gaan. De bobo's ook. 

Dan ben je voor een club omdat je altijd al voor de club was. Je vader misschien ook al. 

Ik vind overdreven clubliefde niet fijn. Intolerant. Kortzichtig. Kleuterachtig. Onsportief, dom 

Waarom moet een Feijenoord supporter tegen Ajax zijn en andersom? Dat spelletje was leuk maar is nu leuk geweest. Plaagstootjes. Beetje pesten. Oké. het hoort er bij. Nu het is geëscaleerd. De lol is er af. Er zijn hooligans. Supporters die er niet voor terugdeinzen om geweld te gebruiken, Soms zijn het helemaal geen supporters. 

Het voetbal is stuk gemaakt. De lol is er voor een groot deel af.

Ik houd van mooi voetbal. Daar kan ik gelukkig nog steeds van genieten. Niet gebonden aan een club, daar ben ik gelukkig los van, van die idiotie. Maar ik houd van mooie acties van een speler. Of van spelers onderling. Een team dat elkaar goed weet te vinden. Dat kan een buitenlandse ploeg zijn, of Feijenoord, Ajax of noem maar op. 

Ik ben voor voetbal, niet voor clubs. Maar als een club lekker draait kan ik daar wezenloos van genieten en daar even lekker voor gaan zitten. Hup Ajax! Hup Feijenoord! Hup allemaal! Laat wat moois zien.

En hooligans, ga lekker tegen elkaar vechten ergens in een stadion. Niet bij het voetbal maar gewoon in de ring, in een arena. Georganiseerd. Net als de gladiatoren vroeger. Spreek af wat voor wapens er gebruikt mogen worden en ga er op los. Jullie kunnen vast publiek krijgen. 

gekoesterd beeld

Ik heb een beeld dat ik koester. Al jarenlang. Het is een beeld dat ik vooral ken uit films. Italiaanse films met name.

Het laat zich zien in mediterrane sferen. Het is het zonnig beeld van een klein domein, een licht chateau met een goed verzorgde tuin met ceders en fruitbomen er om heen, en in de beschutting daarvan voor dat chateau staat een lange met wit tafellaken gedekte tafel met kleurrijke lekkernijen en goed gevulde flessen. Daaraan  zitten smaakvol geklede mensen die plezier met elkaar hebben . Praten plagen en lachen. Het is een fijn samenzijn. Ze drinken en proeven van lekkernijen. Er worden verhalen verteld. Anekdotes. Er struinen verderop wat dieren. Pauwen. Kippen Geiten. 

Voor mij is dit het beeld van het paradijs op aarde.

Een heel klein beetje van dit beeld- ik kreeg het in ieder geval voor ogen- had ik gezeten aan tafel op uitnodiging van de eigenaar en eigenaresse van het Chateau. 

Buiten was de temperatuur aangenaam. Op tafel stonden 7  flessen waarvan we konden kiezen en in Goed Engels werd er gesproken en naar elkaar geluisterd. De mediterrane sfeer was er . Hier in het zuidwesten van Frankrijk, bij een gehucht nabij het stadje Saintes. 

Kabbelen

De ventilator met de grote wieken hangt roerloos aan het plafond alsof hij het ook veel te warm vind om nu te gaan draaien.  

Ze wil hem niet laten merken dat ze teleurgesteld is en dat ze haar verlangens andermaal aan moet stampen dieper de grond in.

Ze zullen terugkomen . Haar verlangens zijn als onkruid. Dat moet woekeren en om zich heen grijpen.

Ze kust gedag en stapt in haar 2e hands Volkswagen Beetle.

De parkeerplaats is voller dan gehoopt en wijst haar met haar neus op haar laksheid, nu ze een ouder stel met een pasje voor zich ziet stoeien met een weerbarstige paal waarop een klein toetsenbord is aangebracht en een display dat spiegelt in de zon. 

De duinovergang gaat omhoog langs struiken en geboomte. Naar beneden langs glanzend helmgras.

Vloed spoelt de mensen op een hoop. Ze had eerder moeten weggaan maar het dekbed en Jan Willem hebben haar langer laten liggen dan ze eigenlijk had gewild. Maar vooruit. Het maakt niet uit.

Zo zwaar was het ook weer niet maar warm zacht zand is fijner als je stil kunt blijven staan.

Ze passeert een gelegenheid waar mensen achter glas op elkaar gaan lijken. Kinderen lopen tussen houten palen onder hen. . De zee is nu geen gulzig beest, maar laat zich nauwelijks horen. Ademt zachtjes wiegend in de warmte van de vroege middagzoen.. Een meer meer. Minder woest dan dat ze hem graag heeft. Ze zou zich willen laten dopen in de golven en ontwaken uit een kabbelend leven. 

Ze loopt en stopt daar waar de geluiden haar bevallen. Ze laat haar lasten naast zich ploffen en kijkt om zich heen.

Strandpaal 41.

Dan maakt ze zich op om zich te koesteren aan de zoele elementen. Even denkt ze nog aan het flesje Nivea factor 30 dat ze thuis bij de kapstok had neergezet om het niet te vergeten. Er is altijd wel wat, maar nu wil ze rust

Warmte, zo nu en dan een zacht briesje. Meer niet. Eigenlijk toch wel wel fijn even, zo'n zee zonder geluid en golven . Die maken maar onrustig.

God in Frankrijk

Het is geen reizen wanneer je met 120 kilometer per uur over de autosnelweg van Frankrijk scheert.  Het is het je verplaatsen in een geavanceerd stuk blik op wielen. 
Desondanks kan ik daar zeer van genieten. Ik zie graag de landschappen aan me voorbij trekken onder het genot van het beluisteren van eigen muziek dat op een passend volumeniveau door  goede speakers de auto tot een kleine studio maakt . 
Ruim 5 uren waren we vandaag onderweg om te arriveren  in een volgend verblijf - gister al gereserveerd- en wel een gîte bij een chateau, waar we ons - zo bleek al snel na aankomst -ons kasteelheer en kasteelvrouw konden wanen in een riant en smaakvol ingericht onderkomen.

In hoeveel onderkomens we in ons leven de nacht hebben doorgebracht weet ik niet . De meeste ben ik vergeten maar sommige verblijven vergeet je niet, en daar hoort deze waar we nu zitten vast ook bij. 

De omgeving is prikkelarm. Binnen loopafstand kun je hier paarden zien lopen in een weiland. Kippen. Je kunt zien hoe groen het is. We zagen ook twee kleine reetjes, We zagen het langzaam donker worden. En dat waren de directe externe prikkels. 

We hebben ons terras en ons verblijf. Ik zit nu buiten met de laptop. Het is een zoele nazomeravond Ik heb een goed glas witte wijn naast me staan. Ik zie achter een boom een bijna volle maan de kop opsteken om het chateau en ons verblijf in een feeëriek schijnsel te zetten. 

Hoe rijk kun je je voelen?

God in Frankrijk is er ook. We zagen hem net en hij groette ons. Enigszins jaloers

Maar we nodigen hem uit. Hij mag er bij komen..

Attention! Blasé!

 In dromen ben ik standaard op zoek naar een locatie in vaak een andere stad, een ander land met zeer gebrekkige middelen of in abominabele omstandigheden. Mijn hersenen produceren s nachts beelden die bij een ander mens onrust zouden opwekken. Ik ben er aan gewend te dwalen. Ik wordt uitgerust wakker na een gemist tentamen in een vreemde stad in een gebouw waar ik de weg niet weet en met een auto die ik niet naar links kon sturen en met hinderpalen die er in het wegdek zijn neergezet.
Alles went.
Het leven op het platteland tussen schapen heeft nu zijn bekoring, maar er komt een dag dat je het geluid van  grazende schapen  niet meer uit kunt staan en de kleur groen je gaat vervelen. Zo jachtig zijn wij.
Gelukkig is het nu nog niet zo ver. 

Wanneer we er op uit trekken, een nieuw plaatsje gaan bekijken, zoals gister het stadje Pont Audemer, kunnen we ons wel eens betrappen op een milde vorm van blasé gedrag.  Eerdere stadjes waren dan qua stijl imposanter, leuker, schilderachtiger, authentieker of sfeervoller, terwijl op zich: pont Audemer is gewoon een mooi plaatsje.! Wat gaan we NOU krijgen!! Heel mooi. 

Kijk, het is geen Venetië

Maar je moet de St Pieterberg niet naast de Mont Blanc leggen. Nieuwe plaatsen moet je fris, blanco en onbedorven ingaan. 

Alles heeft zijn eigen schoonheid Halleluja.

Dat moeten we deze vakantie voor ogen houden. 

                                       Pont Audemer! De Moeite Waard!

vakantie, dag 1: Naar Normandië

Zo rijdend langs de westkust van Frankrijk valt het me op hoeveel we er allemaal al van gezien hebben en hoeveel we al kennen. Francofielen als we zijn. Waar zijn we NIET geweest!? Het is eigenaardig dat het plaatsje dat we morgen gaan zien tot op heden aan onze aandacht is ontsnapt.

Vanmiddag zijn we vertrokken.  Kamers gestofzuigd? Vuilnisbakken geleegd? Planten water gegeven? Ramen dicht? Vloertjes gedweild? Banden op spanning gebracht? Alles ingepakt? Bederfelijke waar weggegooid? 
Volgens mij hebben we alles bij ons wat we nodig hebben , En alles wat we niet bij ons hebben? wie maalt er om!!? Ik niet. 
Wat hadden we niet bij ons? ( en dat was wel een missertje!) : Een 'milieu vignet!', Dat is een sticker die je op je op je auto moet plakken en waarmee je ook toegang hebt met de auto tot grotere steden in Frankrijk en Spanje Zo'n ding kun je nergens kopen en moet per se online aangevraagd worden. Het duurt dan zo'n dag of 10 voordat je die thuis hebt, maar je kunt wel binnen twee dagen online een bevestiging krijgen van de aanvraag en samen met de factuur een bewijs krijgen DAT je hem hebt aangevraagd. Dat moet je dan uitprinten en op je dashboard achter de voorruit van de auto leggen. Kind kan de was doen. Aanvragen, Afwachten, Printer regelen. Hoe moeilijk kan het zijn. Maar we hebben vakantie en dus heerlijk alle tijd...
Verder vergeten: ( dat tot dusver is opgemerkt.) Een plastic voorraadpot voor koffie), en een rol keukenpapier, kwamen we later nog achter..

A LA CAMPAGNE
Dat kun je wel zeggen. Nauwelijks nog maar van de snelweg af ( wat was het lekker doorrijden- zeer rustig op de weg en maximumsnelheden waar ze in Nederland een puntje aan kunnen zuigen) en daar sloegen we in Normandië mevrouw Google volgend smalle paden in tussen veel groen. Onderweg was de accommodatie geregeld door mijn uitstekende bijrijder en vrouw. Een landelijk huisje zou het zijn en dat WAS het ook. 

We parkeerden de auto in het  avondlicht en we werden met gejuich ontvangen. Blatende schapen waren het. Ik heb nooit geweten dat er zo iets bestond als enthousiast blaten - ik had er ook nog nooit zo over nagedacht moet ik eerlijk zeggen. Maar het was dat ze hun pootjes niet enthousiast in de lucht kunnen gooien maar anders hadden ze het zeker gedaan!

Ook veel kippen liepen er rond. Ik zag een ezel.

We voelden ons meteen goed in het landelijk onderkomen. Een prikkelarme en ontspannende omgeving waar je gewoon rustig kan ademhalen. Leuk keukentje. Behalve de geluiden van blatende schapen vogelgeluiden en de geluiden die we zelf produceerden was het er heerlijk stil. Hoe landelijk kan een kopje klinken dat op het aanrecht wordt neergezet, Een bord dat uit de kast wordt gepakt. Het pruttelen van een koffiezetapparaat. 

Het bracht een natuurlijk ontspannen avond. Met nog even een spelletje aan de kleine keukentafel, een warme douche en bijtijds naar bed.

De ochtend bracht meer zalige rust. Ochtendlicht . Uit het raam zie ik de bedauwde velden met daarin enkele haastige kippen en een dampend rund. De dag gaat beginnen maar er begint niets nieuws. Behalve dat de ochtend zich langzaam uitrekt.

dat heb ik weer natuurlijk

Zul je net zien:

Gaston aan de deur 

en de kernbom valt

..daar sta je dan met je koffertje

                              

                                               Lousche

alles gaat voorbij

Verderop staan meedogenloze monsters paraat

Eigenwijze sprieten schieten op tussen scheefliggend plaveisel.
Achter onbewoonbaar verklaarde huizen staan roestige staketsels. 
Houten schotten waar ramen zaten
Een schuifelend geluid doet me omkijken

Slordig neergezette hekken. 
Er ligt wat ooit een kastje was, een vuilniszak, een modderplas. 
Naast een bladderdeur heeft  een naamplaatje gehangen. Dat huis was 

ooit....

Daarbinnen werd ooit liefgehad en zette ze als ze thuiskwam altijd de thermostaat op 21.                   

Evolution of Dance by Years

..dit loopt tot 2000. Leuk om te zien en een feestje van herkenning voor de ouderen onder ons, 

Solomun - Kackvogel (music video)

zonder titel

Als een repeterend liedje in een slapeloze nacht
Nu ik niet langer op je wacht

Niet moedeloos, niet somber

want ik weet dat je er bent

Het geheugen toetst me en doet me 

ontwaken uit een dromerige mijmering

Zo, maar soms ook anders

begint een nieuwe maandag

Beneveld komt weer langzaam het beeld van je lippen naar boven

En je ogen, je haren je benen

Mijn God, wat als ik niet kan weten, niet kan vergeten

Dan dat alles een droom, een niet

Alleen het gevoel

als een repeterend liedje in een slapeloze nacht

Meisje aan zee

 De mooiste schelpen die je vond liet je liggen bij de vloedlijn

Je ogen glommen het licht van water

en onder je voeten kletste en spatte een uitloper van zee

Je richtte je blik op de lijn tussen water en lucht

Als ik daar eens op zou kunnen balanceren dacht je

Achter je werden indrukken gewist.

Jij keek niet terug. Je genoot van een kalme luchtstroom die de warmte van de zon over je gezicht legde

Overweldigende ruimte vulde je kleine lichaam en je adem blies je dankbaar terug

De wereld zette zich onder je voeten in beweging. Je liet hem dansen als een ballerina, een circusartiest.

 

nog even

Gordijnen voor een herinnering
kleuren van roze tot mauve
Een kier daglicht op de stoel met daarop de kleren die je er nog niet lang geleden
van een afstandje op hebt geworpen
Voor je in bed stapte. Warm en moe.
De regelmaat van je ademhaling stelt me meer gerust dan het tikken van de klok beneden in de kamer.
Geluiden van buiten storen.
Het mag nog duren voor ik me mengen moet. Even nog
Vlieg maar vliegtuig
Kras maar kraai
Ik sluit de wereld achter ramen en onder dekbedovertrek met vertrouwde lavendelgeur
De regelmaat van je ademhaling is me liever dan het tikken van de klok

als ik..

Als ik op gehoor zou kunnen vliegen
Dan zong ik wat voor jou
in je eigen taal

Muizenissen

De tonen van je gedachten.

Even een dromerige oogopslag voor je weer terugvalt

Een restje lippenstift op een half geopende mond

Aan het bed hangt een houten knaap met een nieuw masker voor het komend ritueel

'Stronteigenwijs' zeg je in je droom. Je praat in je slaap en ik hoor

'wanneer was het ook alweer?'

De nachten zijn onrustig als de dagen

Kon ik je dromen vangen in een vlindernet

dan zouden ze door de mazen glippen en donker wemelen

in deze kamer waarin laatst een bezoeker opmerkte dat het hier dus gebeurde

Hoog boven ronkt een toestel van de KLM met een klootzak aan boord die een stewardess de les wil lezen

De vleermuizen zijn vertrokken en je kruipt in je slaap zacht tegen me aan

Ochtend

De ochtend is op tijd

Licht bestrijkt de daken

Er kwispelt een poedel; aan een lijn zit zijn baas. Met een lome tred 

heeft hij zich van zolder naar beneden gezet om zich

uit te laten waaien met plastic zakjes in een spijkerbroek

De supermarkt is donker , nog de ogen toe en doof voor dauw

De lantaarns langs de weg staan keurig in de houding in stoïcijnse verwachting.

Daar bromt een fiets, de poedel draait en trekt

Schaduwen onthullen de wijk waarin hij woont en hij denkt aan de haan die in een ander land de dag inluidt

Weemoed komt net als de waterige zon

De ochtend is niet op tijd,

maar voor hem merkt hij 

veel te laat

maar dood zijn wil je niet

 Ik word binnenkort 65. Dan hoor je definitief bij 'de ouderen' En, uitzonderingen en jubelverhalen daargelaten ( mijn opa is 92 en die kan nog ALLES!!) ervaar ik dat vaak niet als plezierig. Dat ouder worden. 

In deze tijd die zich katalyserend naar het armageddon spoed zou je zeggen dat je beter ouder kunt zijn dan jong. Immers, de ouderen hebben al een tijdsgewricht ( en wat voor één!) achter de rug. Maar hoe is dat voor de jongeren?

Ouder worden zoals ik ouder word ervaar ik in mijn minder energieke periodes, die steeds talrijker worden als  fysieke en mentale teloorgang. Weemoed steekt zijn kop steeds hoger op. 

De stekker past in steeds minder stopcontacten, 

In mijn somberste periodes voelt het als aan de kant staan en getolereerd worden. 

Ik bevind me in de pillengeneratie, zeg ik soms half schertsend. Het leven ligt niet langer voor me. Ik ben wel voornemens het op zo een prettig mogelijke manier af te maken. 

Mooi sierlijk streepje er onder 

*

Gelukkig strijkt de vogel uit Pandora's doos af en toe op mijn  schouder en doet er een hoopje waarmee je weer even vooruit kunt 
Mijn kinderen worden 100, je zult het nèt zien. Ik moet me geen zorgen maken.

Zo spreekt  mijn ongevaarlijke en positievere andere ik.

Iedereen is schizofreen die niet verstard is. 

Het is mijn optimistische tegenhanger die kijkt wat nog wèl kan in mijn aankomende pensionado-vrijheid. Ik mag me gelukkig prijzen, want 

tenslotte ben ik nog niet lichamelijk hulpbehoevend. Hoeveel plannen kan ik nog maken!!! en ik kan er nog veel van verwezenlijken ook, als het een beetje meezit!

Gewoon maar niet zeuren dus, want ik kan nog alles. Bijbenen met jongere generaties moet je alleen gewoon niet willen. 

Bella56

 Het wanhopig geloei dat klonk over de vlakte in de windstille nacht bleek tevergeefs voor Bella 56, toen het ook bij de groep feestvierders geen gehoor vond, behalve de opmerking van die ene gast, die echter niets anders deed dan dat hij het opmerkte.

De gast bevond zich in een hottub behorend bij een groepsaccomodatie. Hij hoorde bij de groep die kennelijk iets te vieren had, en die het verblijf hadden afgehuurd.

Nogmaals klonk het door merg en been gaande geluid voor ieder die er oor voor had. 

Maar dat was niemand.

En zo gleed Bella's wanhoopskreet samen met haar laatste ademtocht  doelloos over het Oostbrabantse landschap. 

bezinningsmoment

 Het klopt, ik schrijf weinig meer.

Het maakt me zo verschrikkelijk moe, dat alles wat ik schrijf zo luchtledig is. Zo nietszeggend. Zo flauw. Zo gewoon, zo al zo vaak geschreven   

in tijdschriften en magazines.

De vraag die opdoemt is het antwoord geven.

Moeten we het schrijven niet aan schrijvers overlaten?

Het fotograferen niet aan fotografen?

Het filosoferen niet aan de filosofen?

Moeten we niet gewoon eerst meer nederig luisteren en kijken?

heer in het verkeer

 Hoog in de blauwe lucht cirkelen enkele meeuwen op de thermiek alsof het gieren zijn. Ze bekijken van hoog de wijk waarin ik woon. Ze hebben daar hoogstwaarschijnlijk geen gedachten bij van dit had beter zus, en dat had beter zo. Ze houden zich niet bezig met ruimtelijke ordening, infrastructuur, publieke voorzieningen, Ze houden zich  bezig met overleven en voortplanten  en als ik ze zo zie rondcirkelen, is het heel goed denkbaar dat ze zich ook nog wel wat met ontspanning bezig houden. Lekker een beetje gaan op die thermiek.

En beneden lopen wij, vleugelloos . 

Wij willen ook mobieler zijn als dat wat we zijn. Met onze twee benen . Ik heb een auto. Ik kan me rijdend voortbewegen. Zoals nu, in de Toyota Verso. 

Ik rijd op een tweebaansweg. Ik nader een oversteekplaats voor voetgangers. Rechts staat een man die kennelijk wil oversteken. Hij valt op. Hij heeft een ontbloot bovenlijf. Niet helemaal ongewoon is dat hier vlak aan de kust. 

De man woont in een lelijke tekening. Zijn armen en zijn borst staan onder de zwarte strepen en iets van symbolen. Hij heeft een baardje. Ik stop, dat doe ik. Vandaag heb ik geduld en wil een heer in het verkeer zijn. De meneer mag oversteken, En dat doet hij ook. Hij kijkt kort in mijn richting en steekt een vluchtige hand naar mij op. 

Dan schrik ik en zie dat de auto die van de tegenovergestelde richting komt een te grote snelheid heeft om op tijd te kunnen stoppen. De man zwaait naar me en een fractie later wordt hij door de auto die voor hem van rechts kwam hard aangereden, en een eind meegesleurd.

Ik liet hem oversteken. Terwijl er een auto van de andere kant...

Hoog in de lucht cirkelen enkele meeuwen op de thermiek alsof het gieren zijn. Ik wil er één van zijn

De dokter draait er niet om heen

"U kunt  hier niet roerloos zitten, dat begrijp ik. , we hebben al geconstateerd, en je was het er  roerend mee eens dat je een gevoelsmens bent, en natuurlijk, als je je roerende zaken voor een habbekrats weg moet doen is beroerd.

Helemaal niet raar dat je dan geroerd bent en  ontroerd raakt.  Maar we moeten verder. We kunnen niet eindeloos BLIJVEN roeren in dat potje, snapt U? Het roer moet om!! ". 

Ja dokter.

Esclavos del Celular

maatschappijkritisch filmpje. Vooral anti smartphonegebruikers

Zin.

Het leven kan zin hebben als je op z'n minst iets nalaat. Iets meer dan een steen of een urn liefst. Wrang is dat je dát ook niet eens zelf nalaat., in verreweg de meeste gevallen.  Dat zijn de steenhouwers en de begrafenisverzorgers . Je laat als je dood bent behalve stof iets na als je in je leven  kinderen hebt gekregen die later zelf ook weer kinderen krijgen. 

Dan ben je onderdeel geweest van een ketting. De circle of life

Zoals mijn betovergrootvader er een was. Een onmisbaar schakeltje waarmee ik verbonden ben. Waarom ik ben wie ik ben.

Er is veel over te zeggen, er is ook niets over te zeggen.

Zo gaat dat met dingen die niemand weten kan.

Je kunt wel vaststellen dat er mensen hebben geleefd die een boel invloed hebben gehad. Waar we jaren later nog steeds de naam van kennen, de vruchten van plukken, de kunst bewonderen, de filosofieën bestuderen, de slachtoffers van herdenken.

Zelfs tweeduizend jaar later.

Jezus, Boeddha.  Die hadden dan weer geen kinderen...

Er is vooral niets over te zeggen. Fantaseren kan natuurlijk altijd.

Maar,

Waarom zou het leven zin moeten hebben?

En wat is 'zin' dan?

Dat zijn de vragen die filosofen stellen

Ik ben benieuwd wat onze vrienden uit het nabije AI tijdperk over de vraag der vragen te melden hebben. Al kunnen die ook niet anders produceren als dat wat er in gestopt zit aan data. 

Het zal gelukkig voor altijd een raadsel blijven.

Er zijn hele volksstammen die dènken te weten wat de zin van het leven is en hoe het hiernamaals te betreden. 

Extremen daarvan zien we bijvoorbeeld wanneer iemand zichzelf in een mensenmenigte opblaast. Deze man koestert de gedachte dat hij  daardoor in een hemel terecht komt waar hij een bandeloos sexueel leven met iets van 40 maagden kan hebben.

Ik wil niet veel zeggen maar die luitjes zie ik eerder reïncarneren als een beetje koekoek.

Ik stop hier, mocht ik de zin van het leven ergens tegen komen, meld ik me over dit onderwerp graag weer

DWIG - Orange Evening // Laut & Luise (LUL007)

Geweldige animatie. 

Niet voor niets een oscar gewonnen. In 1932!!!

Stephen Fry describing our future with artificial intelligence and robots

Die man kan mooi en meeslepend vertellen. Weet veel, heeft humor en een visie.

Kortom een held

Engel

Beslissingen nemen laat ik meestal over aan de engel die al mijn hele leven neerstrijkt op mijn schouder en me soms wat influistert wanneer ik besluiteloos voor me uit zit te kijken.

Ik weet niet wie mijn engel is. Welke entiteit. Welke oudtante of oudoom zich over mij ontfermd. 

'Je gaat nu weg'
'Je gaat linksaf'
'Je gaat naar Flakkee'

Voorbeelden zijn dit. 

Duidelijk mag zijn dat m'n engel me niet elke keer dezelfde kant op stuurt. Niet elke keer naar Flakkee, maar even zo vaak een andere kant op.
Het wonderlijke is dat het het soort beslissingen geeft waar ik onmiddelijk gehoor aan geef. Aan MOET geven eigenlijk. Als door een bij gestoken veer ik op en doe willoos wat me ingegeven wordt. Van iemand die onderuit bijna lui op z'n onderrug zat ben ik opeens die energieke man die daadkracht uitstraalt!. In een miliseconde is dit beeld bijna eng veranderd

Uit intuïtie zeggen sommigen

Nee, het is mijn Engel. 

Daar ga ik. Mijn engel is een goede. Ze stelt me zelden teleur . Dank je wel engel. Dat je nog maar lang op m'n schouder mag landen. 

Geslachten beslecht

 En stel dat ik een joekel van een piemel zou hebben. Eentje waarmee je goed voor de dag kon komen, zou ik dan vaker wijdbeens zitten? Zou ik het aantrekkelijke vrouwen minder lastig maken om een blik om mijn kruis te werpen?  Zou ik me zekerder voelen?

Lekker op het naaktstrand gaan rondlopen terwijl mijn geslacht bij elke stap heen en weer zoeft? Zou ik dat doen? 

Het is een mannending. Iets dat al van heel vroeger komt. Degene met het grootste geslachtsorgaan  kreeg uiteindelijk het vrouwtje. 

Hoe logisch is dat? Ik weet niet of het echt ooit zo gewerkt heeft bij de Neanderthalers of andere oervolkeren, maar ik kan me er iets bij voorstellen.

Of het ging zoals zo vaak in de dierenwereld om kracht. Dan is het de overwinnaar van het gevecht tussen twee kemphanen degene die er met het wijffie vandoor gaat. Dat is ook goed mogelijk. Ik heb nooit een merrie de penissen van twee hengsten zien vergelijken.

Wie het weet mag het zeggen.  Kom op antropologen, doe es iets!

Er zijn mannen met grote en mannen met minder grote geslachtsorganen. Dit is kennelijk en blijkbaar onder mannen iets van gewicht. Van net iets meer gewicht denk ik dan tussen vrouwen met borsten. Of je kleine of grote borsten hebt staat op een andere schaal als het hebben van een grote of een kleine piemel. 

Is er ooit onderzoek gedaan naar vrouwen met kleinere borsten die behept zijn met een mannelijke partner ? Misschien heeft die partner ook een kleiner geslachtsdeel dan de gemiddelde partner. 

Vragen vragen vragen. Er is nog zoveel niet onderzocht.

Dan zouden vrouwen met een flinke borstpartij ook mannen uitkiezen ( als ze daar op vallen) met grotere jodokussen.

Jezus, al die  namen voor dat wormvormig aanhangsel.

En zijn mensen die een grote lul hèbben in het dagelijks leven ook een grotere lul in hun gedrag? 

 Allemaal vragen schieten opeens door mijn hoofd. Het spijt me voor de eventuele lezer dat dit schrijven heen en weer flitst op mijn associaties en er wellicht geen touw aan de chocolade te knopen valt

Maar...in Papoea Nieuw Guinea.. Heeft de grootste penisbezitter ook de grootste peniskoker? 

Dit kan ik googelen en dat heb ik nu inmiddels ook gedaan. Ik ben veel over de koker aan de weet gekomen. De grootste koker behoort niet automatisch aan de grootste lul, dat weet ik nu. Google zelf op Wikipedia verder zou ik zeggen.

Ik deed net nogal makkelijk over vrouwen met borsten. 

Daarmee bedoelde ik dat een vrouw met grotere borsten zich niet meteen kan beroemen op het 'meer vrouw zijn'.  Mannen met een groter geslachtsorgaan doen dat eerder wel.

Of vergis ik me?

Vrouwen tobben wel veel met hun borsten in de zin dat ze er niet zo tevreden mee zijn over het algemeen. Ze zijn te groot, of te klein, te ongelijk of te hangerig. Te puisterig of te slap. Enzovoort enzovoort.

Dat aspect is uiteraard voor vrouwen wel van belang. Immers zijn borsten bij vrouwen in het oog springende onderdelen. Meer als de piemel bij de man. Om een echt idee van de omvang te krijgen is het losknopen van de broek bij mannen een vereiste. Bij vrouwen is het prominent aanwezig en hoef je maar een beetje je fantasie te gebruiken als toeschouwer om een idee te krijgen hoe de borsten er zonder kledingstuk uit zouden zien.

Hier kan ik kantlijnen bij plaatsen natuurlijk, voor de leek. 

- Over het algemeen geldt dat hoe meer de borsten bedekt zijn hoe lastiger het is om een juist beeld te vormen.

- Er bestaan kledingstukken die het beeld van de toeschouwer voor wat betreft vrouwenborsten op een verkeerd been kunnen zetten. Vrouwen kunnen opzettelijk hun borsten insnoeren of juist groter laten lijken door kleine aanpassingen in de kledij. 

Op het moment van het verwijderen van het kledingstuk bij bijvoorbeeld een date kun je dan soms opeens voor verrassingen komen te staan, en meestal zijn dit onaangename.

Want het lijkt vaak mooier als dat het is

Een jongen die een aantal washandjes in zijn broek heeft gestopt om daarmee meer sex-appeal te hebben staat uiteraard ook te kijk wanneer de partner dat bij het losritsen van zijn gulp bemerkt.

Grote of minder grote borsten. Een grote of een minder grote piemel. 

De impact die het op personen heeft. 

Ik wacht op het onderzoek. 

Kind gebleven

Je kunt het niet aan me zien ( hoop ik dan maar) maar het is er! Mijn kinderlijke fantasie. Het is onuitroeibaar gebleken merkte ik laatst. Want het dook op zonder dat ik er erg in had en toen ik het wel besefte was het in mijn hoofd luid en duidelijk aanwezig!

Ik schrok er zelfs een beetje van.

Ik ben immers een volwassen man. Met een eigen huis en verantwoordelijk werk en ik heb kroost op de wereld gezet en ze de rails laten zien waar ze zich op konden voortbewegen. 

Maar blijkbaar ben ik niet echt volwassen te noemen. 

Weet je wat ik heb?

Ik ga het zeggen

Op mijn mobiel speel ik wel eens spelletjes. 

Op zich al heel bedenkelijk. Dat is al iets waarvan je zegt, kom op, volwassen man, richt je aandacht op relevante zaken. Maak jezelf nuttig en beteken iets voor de maatschappij. 

Maar goed, je kunt ook voor deze man een excuus aanvoeren. Een oudere man mag best een momentje ontspanning. Ook al is het dan in dit geval ontspanning door zich bezig te houden met een onbeduidend spelletje. 

Het is een spelletje met blokjes waarmee je rijtjes maakt. Hoe meer rijtjes je kunt maken, hoe beter het is. 

Nu komt het ergste

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar terwijl ik dat lullige spelletje aan het spelen ben is er een commentaarstem in mijn hoofd. Een enthousiaste commentaarstem die mijn acties verslaat voor een groot publiek dat enthousiast mijn verrichtingen volgt.  Hij heeft het over 'geweldige acties', over hoe fenomenaal ik ben, wat een inzicht!!. Maar ook als het minder gaat, en kijkers afhaken omdat het er niet goed uitziet becommentarieerd hij de voortgang. 

Het fanatisme is aanwezig, net als vroeger toen ik klein was en ik op de fiets voorgangers trachtte in te halen. Toen was die commentator er ook. 

Hij is nooit weggegaan. Of is ie weer terug gekomen? 

Help.

Zijn er andere volwassenen die dit herkennen? 

7000 stappen

 Na een wandelstukje gelopen te hebben kom ik aan bij een spoorwegovergang en ik kan daar gewoon oversteken. Het enige dat ik voorbij hoorde flitsen was het geluid van de bellen van de spoorwegovergang. Het stierf langzaam in de verte over het spoor weg

Het geluid moest hier niet zijn, maar elders, zeker .

Ik verbaasde me er over. Maar gewend als ik ben aan het onverklaarbare, het onlogische en het absurde, hield me er niet lang mee bezig.

Ik dacht na en droomde over mijn stapelwolkenlief en iets wat ik op de radio had gehoord, een man die beweerde dat er een depressie-epidemie op komst was. Die man was vast geen vrolijkerd, eerder een verspreider van zijn epidemie. Die moet geen mondkapje voor, maar stevig ducttape 

Ik hoorde ook, maar dat zal ik wel misverstaan hebben op het nieuws, toen het weer over een of andere moord ging dat de 'dode verdachte was opgepakt.'

Ja, als ie daar ligt. Daar kan ik me iets bij voorstellen. 

Zo loop ik verder.  In het hier en nu. Maar daar ben ik dan verder niet mee bezig.

Hoeft ook niet altijd

schets van mijn werkochtend

Nieuwe dag, Nieuw begin. Om es met een cliché te beginnen.

 

Vanmorgen werd ik zoals gewoonlijk voor de wekker wakker in een eenpersoonsbed . In een ruimte waarin verder een provisiekast , een wit dressoir en een gammele fineerkast staan . In de laatste liggen beddengoed, handdoeken en washandjes 

Er hangt in deze ruimte ook een automatische externe defibrillator,  een meldingspaneel voor als er brand is met bijbehorende instructies, en verder hangt er een oplaadbare zaklantaarn. Dingen waarvan je hoopt dat je ze niet nodig zult hebben als je in bed stapt.

Ik ben op mijn werk. Het linoleum op de vloer is op z'n minst gezegd groezelig, onder andere door douchewater uit de aangrenzende natte cel, dat ettelijke malen de ruimte is ingestroomd. 

Er zit  weliswaar een laag drempeltje als afscheiding tussen de twee ruimtes, alsmede een schuifdeur, maar die sluit niet afdoende.  Je zou er een extra ruk aan moeten geven als je gebruik zou willen maken van de douche en wilt voorkomen dat het water de voorraad/slaapruimte in sijpelt. 

Ik zelf douche er niet meer. Dat komt omdat de temperatuur van het douchewater op verzoek van zorgverleners door de mensen van de technische dienst naar beneden is bijgesteld . Dat heeft een reden:

 Er wordt behalve door personeel vooral gebruik gemaakt van de douche door  cliënten. Cliënten zijn in dit geval mensen wiens hersenen niet zijn volgroeid en wiens begripsvermogen derhalve meer dan te wensen overlaat . 

Wanneer deze mensen de douche gebruiken wordt verondersteld, dat zij zich zouden kunnen verbranden onder een te warm afgestelde temperatuur. Het gaat om  mensen die wanneer dit zich voordoet op zich wel onmiddellijk van onder de douche vandaan zouden kunnen springen, maar met dat soort logische argumentatie zijn er een boel vergezochte te vinden die beginnen met: Maar als...

Het water is qua temperatuur nu volkomen veilig, want onder een waterstraal die nauwelijks warmer dan lauw genoemd kan worden kun je veilig en behaaglijk staan . Al zijn er cliënten die naar een andere douche in het gebouw op zoek gaan waar de temperatuur meer aan hun behoefte voldoet. 

Als waterbesparende maatregel  wordt- nu ik toch over de douche bezig ben-  is het nodig dat er om de minuut een knop ingedrukt dient te worden om de straal gaande te houden anders stopt de watertoevloed , nou ja,, toevloed? Het waterdrukpeil is ontoereikend om het die kwalificatie mee te geven. 

De douche wil ook spontaan gaan sproeien. Sterker nog: dat hoort ie ook  te doen! 3 Maal per dag. 4 minuten. Dat is bedoeld om de leidingen schoon te houden van de gevreesde salmonellabacterie  Er moet daarom ook vaker van douchekop gewisseld worden, want de douchekop met filter moet zo nu en dan filteren. 

Wanneer de schuifdeur een beetje open staat en er is niet aan gedacht de sproeier de goede kant op te richten kan het gebeuren dat 's nachts het water  van de spontaan lopende douche de voorraadkamer in komt, waar ik lig te slapen. 

Maar ik let er op. Ik draai als ik ga slapen de sproeier naar de muur

De AED heb ik nog niet in real life hoeven te gebruiken. Alleen tijdens BHV trainingen op poppen. Ik weet waar de plakkertjes moeten , en heb de instructies van de Artificial robot  vaak gehoord.   Er hangt een sticker naast de voordeur. Daarop staat vermeld: AED AANWEZIG. Er is nog niet iemand aan de deur geweest om te vragen of ie het ding mocht gebruiken. Bij de laatste instructie kreeg ik te horen dat we, wanneer iemand van buiten het apparaat  nodig heeft de AED  mee dienen te geven maar zelf niet mee gaat om te helpen. Wij moeten  immers ten alle tijde voor onze cliënten aanwezig zijn. Het is dus: 'Alstublieft, veel plezier er mee'

De zaklantaarn heb ik maar 1 keer nodig gehad. Dat was toen na een stroomstoring ook de noodverlichting in de woning dreigde uit te vallen en ik me in een aardedonker huis bevond. De lantaarn had juist toen niet op de oplader gestaan en zo stond ik met het enorme ding in mijn hand dat ik slechts nog als slagwapen zou kunnen gebruiken.

Er liggen drie telefoons naast me op de stoel. 1 ervan is van mezelf. Die andere twee zijn werk gerelateerd. Ik lig in een huis met 17 mensen waar ik verantwoordelijkheid voor draag. De jongste is 18, de oudste 65. 

Ik sta op en was mezelf, koud water over mijn ochtendhoofd. Ik schik mijn haar; mijn hand is een kam met vier tanden. Ik druppel mijn door blefaritis  aangedane oogleden. Ik poest mijn tanden en weer valt me de metalige smaak op achter in mijn mond. Ik heb deo en ik heb aftershave. Schone sokken en een schone onderbroek, maar die kledingstukken  heb ik nu niet nodig, ik ben nog schoon zat. 

Ik ruim mijn beddengoed op. Berg het in 'mijn' la van de commode. Ik heb de raam wijd open gezet, zodat de ochtendslaaplucht er doorheen kan vluchten. Mijn collega die vanavond hier slaapt treft een kamer waarin mijn sporen volledig zijn uitgewist. De washandjes die ik gebruikt heb liggen in de wasmand. Twee washandjes, in plaats van een washandje en een handdoek.  1 washandje om te wassen, 1 om te drogen. Een handdoek meteen in de was gooien na 1 keer afdrogen vind ik onnodig. 

Ik sluit de deuren van de ruimte om te zorgen dat niet iedereen zomaar bij de provisiekast kan, en ook de toiletdeur gaat op slot. Het toilet is alleen voor het personeel bedoeld en niet voor de bewoners. Die kunnen er soms een smerig potje van maken.

In de keuken zet ik koffie voor mezelf. Het is half zeven s morgens. Een snel ontbijt neem ik in de vorm van een bruine boterham met een beetje pure hagelslag.

Dan kan ik me aan het werk zetten. In het kantoortje zet ik de computer aan, en bekijk nog even de bijzonderheden van deze ochtend. Dan hoor ik al snel de eerste mensen . Ik herken de voetstappen, de geluiden die ze maken. Ik hoef niet te kijken om te weten wie ik hoor rondstruinen in het huis. 

Dan gaat m'n dienst beginnen. Vragen, medicijnen, druppelen, smeren, ontbijt, vragen, mensen wekken, steunkousen, zalfjes, schoenveters, vragen,  grapjes, praatjes, scheren, bedden nazien, controleren bij maaltijden, vragen, taxi's die bellen, afspraken die gemaakt moeten worden, dierengeluiden temperen, ruzie's bijtijds afkappen, mensen wegbrengen, en zorgen dat ieder op de hoogte is. Signaleren waar knelpunten zitten, rapporteren, nazien of alles klopt. Zijn de uitstapjes voor de komende dagen geregeld? Wie moet ik nog op de hoogte brengen? Is er genoeg geld? Moeten er nog boodschappen worden gehaald? De oven is kapot, is dat doorgegeven? Alle kranen moeten aan. De medicatie afgetekend, het brood opgeborgen in de vriezer, de pakken in de koelkast gestikkerd. De temperatuur gemeten en doorgegeven. De waterstand doorgeven aan de TD. Vervanging voor ziek personeel geregeld. Er is geen directe aflos, dus er moet een goede schriftelijke overdracht zijn.

En dan ga ik weg. Naar huis. Met de auto of te voet.  Als ik de deur achter me sluit, ben ik vrij. 

Steven Wilson - Harmony Korine (from the Get All You Deserve Blu-Ray & DVD)

De Dag Vorm Geven

Op mijn vrije dag kijk ik s morgens op mijn mobiel. Dat is niet uitzonderlijk. Sterker nog: het zou uitzonderlijk zijn als ik het NIET deed. Het is een van mijn ochtendrituelen. Zo'n vijf minuten nadat ik besloten heb niet langer meer moeite te doen om de slaap te hervatten, doet dit zich voor. Dat ga ik van lig- naar zithouding in bed en posteer ik me in die houding  met een extra rugkussen. Ik tuur door de gordijnen om te zien wat het weer brengt, of de zon schijnt. Kort daarna grabbel ik op het tafeltje naast mijn  bed naar mijn bril, zet die op mijn neus en daarna pak ik mijn mobiel. Ik heb de avond ervoor al zorg gedragen dat het apparaat voldoende is opgeladen. 

Ik neem mijn mobieltje ter hand en dan wil ik weten of er nog iets is gebeurd  in de grote boze wereld  terwijl ik zoals vannacht warm onder het dekbed  in vergeten dromen dwaalde. Ik bekijk het nieuws. Nu.nl 

Daarna doe ik een spelletje op diezelfde mobiel. Een hersenloos spelletje eerst. Zombie's finest.  Daarna een spelletje waarvoor je je brein een weinig moet activeren, een seniorenaanradertje, om daarna de dag werkelijk te gaan aanvangen met helderder ogen. Ik heb inmiddels koffie gekregen van mijn vrouw die er wel vroeg uit moest. Zwart en heet heb ik dat naar binnen  gegoten.

De komende dag kan nu in gedachten in grote lijnen gevormd gaan worden. Geen verplichtingen? Dan misschien naar het strand? Of wat gaan schrijven? Schilderen? Nog even boodschappen doen, een wandeling maken....?

Vanmorgen is het niet anders dan al die andere ochtenden dat ik niet vroeg hoefde op te staan. 

 

Er is wel één dingetje. Op mijn Samsung zie ik dat er even geleden telefoon  voor me is  geweest. Niet gehoord, want ik had de meldingen op 'stil' staan . Maar ik zie het. Een telefoontje van mijn werk. En daarna een voicemail.

Ik luister naar de voicemail en hoor de stem van een van mijn collega's. Het klinkt vriendelijk maar de boodschap is  waar ik blijf. Ik heb immers dienst. Ze zit op me te wachten.

Shit. Waar is de grond? Ik zak er bijna doorheen!

Ik was niet vrij. Ik ben niet vrij! Ik heb dienst. !! Was ik vergeten! Had ik niet in m'n agenda gezet. Eikel!! Ik lig in bed maar ik dien te loonslaven! 

Ik bel haar op en zeg: Ik kom zo snel mogelijk

En even later ben ik Batman in de batmobiel met het wereldrecord aankleden achter de rug. 

Ik hoef de dag niet meer vorm te geven verder. Die is al vormgegeven voor mij. 

Dansfeest voor ouderen

Later op de avond stond ik aan de bar en keek over de dansvloer met een te  nuchtere kijk en beschouwende blik. 

Ik aanschouwde een treurig makende vertoning van deinende lijven van te zware mensen. 

Ik nam het mezelf kwalijk.

Ik zou vrolijk gestemd moeten worden van het tafereel. Het waren immers mensen die bewogen op muziek die ik zag. Mensen die met hun lijf en ledematen duidelijk andere dingen deden dan normaal. Ze schommelden en zwaaiden er mee. 

Veel oudere mensen zag ik , bij wie het soms zichtbaar moeite kostte om het ene been voor het andere te zetten. Het zag er triest uit en het zou me graag vrolijk gestemd hebben. Welke warmere  levens vreugde-uitingen zijn er beter dan dansen en zingen?

Maar het onbeholpene.

Het stramme

Het gemaakt vrolijke..

Het zag er zonder roze zonnebril aandoenlijk uit. Had ik mijn roze zonnebril bij me gehad , dan had ik in de ogen van enkele bewegers wellicht vreugde en plezier gezien.  En me geamuseerd hebben bij het aanschouwen van zoveel mensen die op ritmes uit de jaren 70 bewogen

De dansers die me vrolijker stemden waren de dansers die elkaar aanraakten bij het dansen, die samen dansten zogezegd. Fysiek samen. Het deed me beseffen dat je niet alleen moet dansen. Het 'Alleen dansen' of op en neer deinen ziet er eenzaam uit. ( luister naar 'they dance alone' van Sting) Wanneer je over een sierlijk lijf beschikt en mooie moves kunt laten zien is dat natuurlijk wat anders  maar ouderen met overgewicht moeten zich daar niet aan gaan wagen.

Die moeten of samen met iemand anders gaan ( en dan is het ook nog maar net de vraag...)  of gewoon lekker een borrel pakken en zich onder de toeschouwers begeven.

Een kwestie van esthetiek.

Het allerergste was dat ik mezelf vaak tussen de meute op de dansvloer begaf om geen buitenstaander te zijn en dan bewoog, 'danste'. Daarbij probeerde ik mezelf te zijn, en ik  deed ook wel een beetje mijn best om er bovenuit te komen met leuke dansstapjes . Hopeloze pogingen, en ik was mij ervan bewust dat ook mijn eigen bewegingen en mijn eigen gestalte toeschouwers tot een meewarig glimlachen moeten hebben doen verleiden. 

Maar dat zit natuurlijk alleen maar in het hooft

En wat dan nog.....wat maakt het uit? 

Dat begrijp ik ook wel. Wees vrij om te doen wat je wil en dans! Zing! Maak plezier!!. 

Natuurlijk! Het is goed. Prima. Dat vind ik ook!!

Dat ik er soms anders naar kan kijken is mijn probleem. 

Ik ben niet altijd een leuk mens

Zij die zitten blijven zitten

 Op Nu.nl zag ik een filmpje. Een filmpje dat me aan het denken zette. Ik heb dat  vaker bij filmpjes en artikelen , en dat is maar goed ook. Dat er meer is dan verstrooiing. Dat sommige filmpjes je hersenen kunnen laten kronkelen. Het filmpje was exemplarisch.

Het gaat over de grens. Een grens die bereikt wordt; overschreden zelfs.

We zien een voorstelling. Een zaal vol toeschouwers die van de voorstelling willen genieten. In dit geval 'The bodyguard' een musical. Je moet er van houden maar die mensen die zijn er en dat mag. 

De voorstelling kent een aantal liedjes die voor de toehoorders als 'gevoelig en mooi' werden ervaren. Daar hadden de toeschouwers en luisteraars dan ook graag van willen genieten maar dat werd onmogelijk gemaakt omdat er hogerop in de zaal twee dames de liedjes luid meezongen. Zo luid, dat de mensen in de zaal er zich net als de uitvoerenden op het podium behoorlijk aan stoorden. Sterker nog. hun voorstelling werd erdoor vergald. Want de dames zongen behalve hard ook hemeltergend vals.  

Moet kunnen?

Nee!!!! Moet niet kunnen!!!  Een heel klein groepje ( 2 personen!) verpest het hier namelijk voor de rest!! De overgrote meerderheid!!

Maarrrrr....hier werd  ingegrepen! De dames werden gevraagd de zaal te verlaten en toen ze dat weigerden werden ze er door de 'Bodyguards' de  uitsmijters uitgesmeten. ( Dat is wat uitsmijters het liefste doen!)  Weg ermee. 

Minderheden. Daar wordt dikwijls naar geluisterd en rekening gehouden. Naar mijn mening soms tè vaak!

Hooligans die voetbalwedstrijden verzieken met hun gedrag. Uitsmijten!!!

Politiek leiders die het leven van lijdende bevolkingsgroepen laten voor wat het is. Uitsmijten!!

Mensen die menen dat hun rechtsgevoel boven dat van anderen staat en dat er iedereen zich daaraan moet aanpassen: Uitsmijten!!

Heel de samenleving laat zich hangen naar minderheden die hun mond open trekken, en die eisen dat er naar hun geluisterd en gehandeld moet worden.

En deze zo getroffen minderheden blijven niet alleen roepen:  Ze Eisen. Ze zijn verontwaardigd. Ze voelen zich gediscrimineerd! 

En wij, de goede, wat sullige, gedogende zwijgende meerderheid, we laten ze doorgaans zitten en roepen en verontwaardigde taal uitslaan. 

Wij fluisteren als een concertganger tegen elkaar dat de twee vals zingende dames misschien wel hun redenen hebben om zich zo te manifesteren. We moeten met ze praten en naar ze luisteren om te horen en te begrijpen.

Lieve mensen. We hebben nu toch wel genoeg geluisterd!!??. 

Waarom voel ik me meteen rechts als ik dit schrijf?

Ik ben niet rechts, en ik vind dat mensen gehoord moeten kunnen worden en begrepen. Maar het stoort me als de hele samenleving in een kramp schiet. Soms moet er een halt toegeroepen worden. Nu heb ik het nog niet eens gehad over de witteboordencriminaliteit en alles wat daarmee samenhangt, want dat schorremorrrie blijft ook maar zitten en manipuleren en grijpgrage vingers gebruiken in afwachting van weer een bonus. Grootverdieners die alleen hun aandeelhouders bevoorraden en asociaal staan tegenover de samenleving Allang hadden wij al met een hooivork achter hun arrogante  gat  moeten aanzitten. Uitsmijten!! Alles afpakken wat ze hebben!!!

Nu voel ik me minder rechts . Dat is beter . Weer lekkere linkse taal

Vergeten Zeeuwse gezegdes

 'Eenden op de golven kwaken niet

Dat is een onbekend,  niet bestaand Zeeuwse uitdrukking die verwijst naar blaaskakerij. Dat is een eigenschap die met name de Zeeuwen niet uit kunnen staan. Het verwijst naar 'de beste stuurlui aan wal'. De werkelozen die kritiek hebben op de arbeiders die het niet goed doen. Ze weten het allemaal beter. 

Tot het moment dat ze er zelf voor staan en de klus moeten klaren. De golven zijn al snel te hoog voor deze lieden en dan ze zingen wel een toontje lager. Sterker nog, ze zingen helemaal niet meer. Eenden op de golven kwaken niet.

Nog zo'n onbekend want onbestaand spreekwoord uit Zeeland is:

'Als je Bingo roept, hoef je het nog niet te hebben'

Dit oud gezegde komt uit de beginjaren dat er Bingo gespeeld werd in Nederland. 

Het verwijst naar lieden die menen recht te hebben op een beloning terwijl de klus niet goed is geklaard. De man die er zich met een Jantje van Leiden van af maakt zal eerst gecontroleerd moeten worden of hij inderdáád alles af heeft gemaakt wat af moest, want voor Zeeuwen geldt nu eenmaal, eerst zien, dan geloven! 

Een volgend minder bekend want verzonnen Zeeuws gezegde is: 

'Aambeien worden niet uitgepoept'

Dit verwijst naar moeilijke periode's in een mensenleven , die vaak met rouw- en rouwverwerking te maken hebben. Het is de geestelijke pijn die verwerkt moet worden en zijn tijd nodig heeft om te herstellen. ALS het al kan herstellen. Want soms draag je de pijn een heel leven lang met je mee 

'De kamer is niet opgeruimd als het bed niet is opgemaakt' Is een heel oud Zeeuws spreekwoord dat niet eens vergeten kon worden omdat het niet heeft bestaan. Nooit

Het dateert uit de tijd dat er in de kleine Zeeuwse vissershuisjes geen ruimte was om alle bedden te herbergen in een slaapkamer omdat kinderen talrijk waren, er waren grote gezinnen. Het was dan ook niet ongebruikelijk dat in de woonkamer ook geslapen werd.  Vaak waren dat de moeder en de oudste dochter. Vader was immers vaak op zee. Anders waren het natuurlijk de ouders. De kamer bood door dit ruimtegebrek s morgens geen opgeruimde aanblik omdat het 'matras' met de beslapen dekens zich nog tussen het meubilair begaven. Het bleef rommelig zolang dit niet was opgeruimd. Veel Zeeuwen deden dit niet omdat ze het te veel gedoe vonden om met de kussens die als matras dienden en de dekens te gaan sjouwen. Een slimme Ambachtsman is dit probleem te lijf gegaan en heeft de bedstee bedacht die we heden ten dage nog steeds kennen als 'De Zeeuwse Bedstee' Het opruimen van het beddegoed was daardoor niet langer nodig. Met hoefde enkel de deurtjes te sluiten. De Zeeuwen werden enthousiast en al gauw was er in veel huizen een bedstee te vinden

'Wik, wieg en weeg, de nacht heeft zwarte kloten'

Dit was het advies dat moeders hun dochters meegaven wanneer deze zich tot laat in de nacht gingen vermaken buitenshuis . Geniet ervan maar houdt alles in de gaten en wees terughoudend in de omgang met lieden van het mannelijk geslacht 

Als laatste wil ik noemen 'In een gesloten oester kan een parel schuilen'

Dit imaginaire gezegde heeft geen overdrachtelijke betekenis. Anders dan men misschien zou vermoeden. Het verwijst echter uitsluitend naar een gebeurtenis uit 1616 waarin door een onbekende visser een parel in een oester werd gevonden. De Zeeuwen kenden het fenomeen van de oesters en de parels maar hadden niet eerder meegemaakt of gezien dat dit in een van hun eigen oesters plaats kon vinden. Nu bazuinde men het nieuws rond en de parel werd door het volk aanschouwd . Er werd bevestigend geknikt en men sprak tot elkander 'In een gesloten oester kan een parel schuilen'

Zover even over Oude Zeeuwse Gezegdes

Wie schreef die bleef

  En toen ik mijn ochtendwandeling in het bos  maakte dacht ik aan de minimale natuurbeleving bij stadsmensen, die in een korte vakantie bij 'ons' in de bossen komen wandelen. Ik had er één horen opmerken: 'Het ruikt hier een beetje naar verse Kerstboom'

Wie schrijft die blijft, behalve als al je boeken verbrand worden zoals bijvoorbeeld bij een openbare boekverbranding waarvan we er in de toekomst nog vele van gaan krijgen. 

Sprak de pessimist

De optimist repliceerde dat wat on-line geschreven staat niet zomaar te verbranden was. 

hm

Daar kunnen andere dingen mee gebeuren

Want weet je of het authentiek is wat er staat? Weet je of er niet met je geschreven teksten geknoeid zal gaan worden?. Er bestaan programma's zoals W.O.K.E 1 die teksten filteren op scherpe kanten. 'Het is niet prettig om U aan een cactus te prikken, Uw vingers aan scherpe bladzijden te snijden net zo min als het prettig is U te te laten shockeren aan grievende teksten, zeker als dat niet uitkomt!' zo prijst W.O.K.E 1 zich in de markt.

Het zijn programma's die zijn aangepast op het algoritme van de lezer zodat:  'U met een gerust gevoel de volgende teksten tot U kunt nemen'

De meeste hedendaagse artikelen worden niet door mensen geschreven maar door slimme programma's . 

Veel science-fiction boeken in de tweede helft van de vorige eeuw  gebruikten dit  als thema voor hun fantasy-verhalen;  de technologie die de mensen in zal gaan halen. De robot die een eigen wil krijgt. Die slimmer en beter is als de mens omdat hij meer kan. Profetisch kun je die verhalen noemen. De fantasy is werkelijkheid aan het worden. 

Eng?

Ja

Want niet alleen dat wat we lezen, maar ook wat we zien en horen is niet meer te vertrouwen. Beelden, geluiden- alles kan immers gemanipuleerd worden  en wórdt gemanipuleerd!!

Hoera voor de wetenschap.

Bij sommigen denk ik het waar te kunnen nemen. Dat komt omdat de technologie nog niet voldoende is geperfectioneerd. Vooral bij president Biden heb ik moeite. Ik kan niet goed zien of het de echte is of een robot. 

Maar ook die andere bejaarde machthebbers.