Aan de boulevard van Cassone di Malcesine, daar staat het standbeeld van deze vrouw, een danseres?
Prachtig hoe een foto van een zelfde beeld steeds een andere zeggingskracht kan hebben
Moet ik er over beginnen? Bij aanvang van dit stukje weet ik niet zeker of ik dit in het digitale plakboek hebben wil.
Maar ik moet het er even over hebben.
Mijn gesteldheid.
Saai, zeurderig onderwerp.
Laat ik het maar niet doen ook.
Alles wat je aandacht geeft groeit.
Er wordt al genoeg geklaagd in de wereld.
Mensen die daar meer reden toe hebben.
Veel en veel meer.
En terecht
In het kader van het werk dat ik doe is het een leerzame ervaring om in dit land te reizen. Hier voel ik me ook gehandicapt. Ik weet me afhankelijk van anderen. Ik moet mijn best doen dat ze me begrijpen. Als toerist in een land waarvan ik de taal helemaal niet eigen ben voel ik me een onbeholpen sukkelaar. Ik sta daar maar te hakkelen en te wijzen en te grijnzen dat het een lieve lust is. Italianen doen dan medelijdend hun best om Engels tot mij te spreken, om me te begeleiden in het proces van - bijvoorbeeld- me door een menukaart heenloodsen. Dat ik begrijp wat er staat, èn dat ik begrijp wat het is!! De jongen die ober speelt put zich uit in het verduidelijken van de gerechten, maar ik heb geen geduld en om er snel vanaf te zijn, knik ik maar snel dat het dát is wat ik bedoel, Dát ja! Wat dat hij zegt, dat wil ik! De jongen die de bestellingen opnam verdwijnt tevreden omdat hij het gevoel heeft dat hij helder heeft gemaakt wat voor de onbeholpen Nederlander niet duidelijk was en ik ben er ondertussen bepaald niet gerust op met wat hij straks terugkomen zal
Italiaans leer je niet zo maar. Voor wat deze vakantie betreft is het daar sowieso te laat voor. Daarbij heb ik geheugenproblemen die het aanleren van een taal niet vergemakkelijken. Ik ben al blij dat ik ' ciao' onthou. Bij wijze van spreken. Ik ben vooral blij met Italianen die goed verstaanbaar Engels spreken.
Het zou schelen als ik ergens in dit lijf genen had zitten, waarin een substantie zou hebben gezeten die me zacht hadden doen oplichten in een aura van kalmte en geduld . Maar bij mij moet alles snel. Achter het stuur van de auto doe ik mijn best om iets van dat zachte licht naar voren te laten komen, maar het is hopeloos als voor mij een automobilist bezig is traag te manoeuvreren. Of als de ingeblikte stem van mijn navigatie-assistente onduidelijke taal spreekt. Dan moeten de raampjes van de Toyota Verso open om het stoom uit mijn oren vrij baan te laten.
Heel af en toe. Dan lukt het. Dan kan ik de brekende hortende en stotende golven van onduidelijkheid met een Jezus-achtige goedtierendheid glimlachend gadeslaan en tegemoet treden. Die staat van zijn, die moet ik hebben als ik telefonisch in het Italiaans een kamer moet reserveren. Met wifi. Even diep ademhalen en het nummer drukken.
Wie zit er op iemand anders zijn vakantieverhalen te wachten? Ik vind het vaak leuk om ze te horen, daar niet van, maar dagverslagen lezen?
Persoonlijk heb ik de behoefte niet. Of het moeten de verhalen van mijn kinderen zijn. Vakantieverhalen zijn niet aan mij besteed. Tenzij er een werkelijk bijzondere reis gemaakt wordt. Dat kan zijn door hetgeen er is voorgevallen, of door de bestemming die gekozen is. Soms kan ik het leuk vinden verslagen te lezen van reizen die ik zelf ook gemaakt heb. Vanwege de herkenbaarheid. Of, het moet een boek zijn van een auteur die ik heel goed vind. Zo heb ik wel een aantal reisboeken thuis. Het onderscheid tussen reisboeken en vakantieverhalen, daar heb ik het geloof ik over.
Ik ben in Italië. Ik blijf er nog een week of drie. Tot dusver heb ik het goed naar mijn zin. In de coronatijd heb ik het reizen overduidelijk het meest gemist. Ik geniet van het enigzinds luxueuze rondzwerven. Met de auto. Ik neem het op de koop toe dat het soms veel langer duurt en het moeizaam gaat - vooral omdat de verbinding met het internet lang niet altijd stabiel is- om een betaalbaar en leuk onderkomen te vinden. We hebben behalve de prijs enkele noten op de zang: Een tweepersoonsbed, wifi, een balkon of een buiten. en liefst een eigen badkamer.
Wat foto's , om je een beetje de ogen uit te steken als vakantietip.
Ik heb vakantie.En wat vakantie voor mij is, is geen agenda, en ook:
No hurry
Laat ik vooral ‘Geen haast’ zeggen. Laten we onze taal niet aan de kant schuiven voor de grootste gemene delert, zo sprak de Rotterdammert, die er ook een hekel aan had dat Engelse begrippen en uitdrukkingen meer en meer hun vuile voeten komen afvegen aan onze Nederlandse taal. Alsof Nederlands er niet meer toe doet; het afgeschaft kan worden. Terwijl we allemaal toch weten dat het in het in het Engels misschien wel interessanter klinkt, maar dat dit daarmee tegelijkertijd een buitenproportionele zeepbel doet ontstaan.
Heel even een voorbeeld, al die ‘managers’ bijvoorbeeld. Wat doen managers? Dat zijn regelaars. Mensen tegen wie je zegt: ‘oké, regel jíj dat even?’ Het zijn uitvoerders van opdrachten. Maar het klink gewichtiger als de verkeersagent ‘trafficmanager’ genoemd wordt, en een personeelswerker een ‘Human Resource-manager’. Alsof ze het regelen zelf hebben uitgevonden. Maar ze zijn nog steeds even moeilijk bereikbaar. Een adviseur heet opeens in het Engels een Advisor. En zo stellen ze zich ook voor.
Heteen haast.
L heeft meer uitstraling, zo wordt gedacht. Maar niet voor mij. Blaaskakerij straalt voor mij niet zo
Terwijl Nederlands zo’n mooie taal is. Kom op!
Ik probeer daarom het Engels te weren. Ik wil het Nederlands niet opofferen. Juist omdat het maar zo’n klein gebied is dat de Nederlandse taal bezigt . Door een tsunami van invloeden van buitenaf dreigt deze taal nu ten onder te gaan.
Nederlanders hebben in koloniale tijden geprobeerd ons taalgebied wat te verbreden, met redelijk succes ( Indonesiërs spraken de taal keurig) maar dat moeten we ook weer niet willen.
Excuus, hierboven betrof het het schrijven van mijn ongeketende geest, die zoals vrije geesten vaker doen een zijpad verkoos, terwijl ik het juist over de vakantie wilde hebben.
Die als voorwaarde moet hebben, zoals gezegd: geen haast.
Hoe laat we zouden vertrekken, we zouden wel zien. Waar we zouden slapen, idem dito.
Onder een grijze lucht reed onze volgestouwde Toyota toen het eenmaal zo ver was, richting het Zuiden. De ruitenwissers zwiepten overuren. Een kleine maand , zo lang wilden we op pad gaan. Frankrijk. Italië. We zouden er vanzelf wel meer zin in krijgen.
De autoroute’s en tolwegen zoefden prima door, maar het rijden over wegen waarbij we door authentieke Franse dorpjes zouden komen leek ons op een gegeven moment wel zo prettig. Want er was immers geen reden om te jakkeren. We konden rustig aan doen. We hadden geen afspraken. Hoefden nergens op tijd te zijn.
Rond 18.00 waren we in de auto wel wat uitgezeten. We parkeerden bij een hotelletje bij Langres en wandelden er naar binnen om er tot onze verbazing van de receptioniste te horen dat ze ‘desolée was’, een Frans woord dat ik als brugpieper heb moeten vertalen als ‘wanhopig’. Waarom was ze wanhopig?Omdat er geen kamer vrij was voor ons. Echt wanhopig zag ze er niet uit, deze receptioniste. Haar troosten leek me overbodig. Het leek eerder alsof ze ons niet wilde inschrijven.
Omdat we misschien niet goed overkwamen voor haar, dat zou kunnen, zo dachten we later. Immers waren we daar zonder mondkapjes naar binnen gestruind – in Frankrijk gold het dragen van deze anti-besmettingskapjes nog als voorschrift ( in Nederland niet meer!) en de receptioniste kan ons mogelijk daarom gezien en beoordeeld hebben variërend van burgerlijk ongehoorzaam tot a-sociaal .
Een ander low-budget Hotel in de buurt was ook ‘complet’ . Maar telefonisch vernamen wij dat een zusterhotel in Chaumont wèl plaats zou hebben. Dat konden we dan meteen met alle toeters en bellen reserveren. Een half uurtje rijden dan nog.
Associaties met een cellenblok drongen zich op bij het betreden van ons kamertje. Er kon een bed in staan, zo groot was het. Kijkend uit het nog net niet getraliede raam had het er alle schijn van uitzicht te bieden op de ontluchtingsplaats van cellenblok F. Maar het bed was goed. Het behang bestond uit kleurige reproducties van oude gekleurde tekeningen die plaatsen aanprezen van New York tot St Valéry en Caux. Het gaf wat te zien in de vierkante meters waarin we ons bevonden. Er hing een klein tv-tje ook nog. We zullen nooit weten of ie het deed of niet. We hebben hem niet aan gehad.
Het hotel bood niets te eten en de restaurants in de buurt blonken uit in ongezelligheid en fastfood.
Het beste in de buurt was de Buffalo Grill. Country& Westernfood . In stijl zou je er op z’n minst een cowboyhoed moeten dragen en na afloop met de andere gasten lime-dansen.
Vlees, daar draait het om bij Buffalo Grill. Ingrid kreeg een speciaal scherp vleesmes toen ze haar biefstuk medium had besteld. Een kleine electrische heggeschaar had waarschijnlijk praktischer geweest. Ze heeft meer dan de helft laten staan, om een ontwrichte kaak te voorkomen.
Het was me s nachts al opgevallen dat het gedrup en geplets van regengeluid was gestopt. 's Morgens was het onverwacht droog toen we vertrokken en nog even lieten weten dat er zich in onze kamer geen handdoeken hadden bevonden. Maar dat klopte hoor. Die waren er niet aanwezig, of je had er een moeten huren voor een paar euro.
*Langres was een stadje waar ik nog wel heen wilde. Het had er veelbelovend uitgezien toen we er gister even waren, en het was nu droog, dus het plan was logisch : laten we gaan kijken en er een kop koffie nemen .
En daar hervond ik met het betreden van de oude en hier en daar schilderachtige stad – met kloppend vreugdevol hart- het aloude vakantiegevoel . Het op reis zijn. Het gevoel te leven. Het gelukkig zijn, weg te wezen, los te zijn.
Ik ben een reiziger, Ik heb veel te lang gesudderd.
We hebben het vestingstadje stadje doorkruist en rondgelopen over de stadswallen. Bij een boulangerie/ koffietent genoten van het Franse van Frankrijk met een grande café noir.
In de loop der jaren ( sprak de oude man) heb ik op mijn laptop foto's verzameld van dingen die mij aanspraken en waarvan ik dacht dat ik ze nog wel een keer op dit blog zou kunnen gebruiken.
Maar het komt er maar niet van. En nu bedacht ik dat ik ze gewoon allemaal, of althans een aantal in één keer op Davincini zou zetten. Voor sommige plaatjes is dat lastig, omdat het om foto's van kunst gaat waarvan ik niet weet en niet meer kan nagaan wie de maker is .
Mocht iemand het weten, zeg het.
Ik zal een poging doen de foto's enigzinds te categoriseren
wie heeft dit geschilderd? Ik vond het een mooi sprekend schilderij . De uitdrukking op het gezicht bij de brief die ze leest
Zover even deze tussentijdse opruiming. De rest komt later
Je hebt van die films die meer zijn dan films alleen. Het zijn monumenten.
Weet je wat mensen tegen me kunnen zeggen wanneer ik zeg dat ik de komende weken op vakantie ben in Italië?
Goede reis? Nee, die bedoel ik niet
Veel plezier? Nope
Dat zeggen ze inderdaad ook wel. Maar daar hoor je me niet over. Daar wil ik het niet over hebben. Dat zijn opmerkingen die op zich hout snijden. De lieden die deze woorden bij het afscheid nemen uitspreken wensen me een goede reis toe, zonder narigheid of ongelukken neem ik dan aan; en 'Veel Plezier' slaat op de wens dat je samen op de reis lol kunt hebben en elkander niet stiekem de hersens in wil slaan. Mooie wensen, dank je wel lieve vrienden
Waar het bij mij wringt, en ik weet - af en toe ben ik een beetje een zeikert- is de soms bijna dwingend uitgesproken - ik zou bijna zeggen - Verwensing: 'Geniet er van!!'
Wat moet je daarop zeggen? Wat zèg je daarop!? Wat verwàcht men van je?? Dat je dat dan niet doet? Je zit op een zonovergoten terrasje onder een fleurige parasol. Het is een schilderachtig en pitoresk Italiaans plaatsje waar je neer bent gestreken en het glas met vino blanco staat voor je. Druppeltjes parelen aan de buitenkant van het glas. Maar wat doe je? Je kijkt apatisch en ook wat sjacherijnig rond je heen. Niet wetend wat te voelen, een beetje radeloos. Totdat je plots de wijze les te binnen schiet die je bij het vertrek is meegegeven , en die je bij de herinnering ervan je partner doet aanstoten: Herman zei dat we ervan moeten genieten. Laten we dát dan doen!
Proost! Op Herman!
Verwacht Herman zo iets? Dat we zonder zijn opmerking anders niet genieten konden? Wat DENKT Herman wel!?
Of moeten deze meegegeven woorden je in het geheugen flitsen wanneer je bijkomt met een bloedend hoofd in een obscuur steegje en merkt dat je van al je bezittingen bent beroofd ?
Geniet ervan! Ik weet niet anders als dat ik daar voortaan op zal reageren met: "Wat dacht jezelf!?? Dat ik dat anders niet zou doen? Ben ik een idioot? Waarom denk je dat ik op vakantie ga!? Het enige waarvan ik echt ga genieten is dat jij er niet bij bent met je idiote opmerkingen! Ga zelf genieten!! Want JIJ komt er zelf niet op!
Nee, dat doe ik natuurlijk niet. Dat zeg ik niet. Daar ben ik te vriendelijk voor. Misschien denk ik het eventjes.
Het valt niet mee om een chaoot te zijn.
Veel tijd gaat voor de chaoot zitten in zaken waarvan gestructureerden geen weet hebben. Die bekijken met verbazing deze ziel die s avonds uitgeput neerploft op de bank, en bevragen hem hoe het komt dat hij zo moe is.
Bij ADHD-ers is het duidelijk dat ze moe zijn. Iedereen kan zien dat deze en aanverwante groepen druk zijn, beweeglijk, niet te stuiten. Ook van mensen in de omgeving van een ADHD-er kan men zich levendig voorstellen dat ze s avonds alleen maar rust om zich heen kunnen verdragen.
Een chaoot echter lijdt gedurende de dag doorgaans in stilte. Zijn voornaamste dagtaak is het opsporen van gebruiksartikelen of andere benodigdheden. Hij is voortdurend alles kwijt. Sleutels, zijn tas, zijn mobiel, , de oplader, de portemonnaie, het boek of het tijdschrift dat hij aan het lezen was, de agenda, de krant, de Ipad....
De chaoot weet waar het ligt, waar het moet liggen want daar heeft hij het voor het laatst gezien, maar het ligt er niet meer. Het is verdwenen. Het lag er net nog...hij had het zèlf...maar het is weg. Heel vervelend is het wanneer de chaoot zijn bril kwijt is, omat ook zijn niet toereikende gezichtsvermogen dan parten gaat spelen bij het opsporen ervan. In wazige ruimten is het immers dubbel zo moeilijk het kleinood te hervinden. Ten einde raad gaat hij dan soms eerst op zoek naar zijn zonnebril op sterkte ( als die tenminste op zijn plek ligt) om daarmee als een Stevie Wonder verder op zoek te gaan naar zijn gewone bril. De chaoot denkt omgeven te zijn door kwelgeesten, kwaadaardige entiteiten die hem het leven zuur willen maken. Die zijn spullen geniepig snel op een onbewaakt ogenblik ergens anders neerleggen. Het zijn dezelfden die alles wat hij op de grond laat vallen compleet onzichtbaar maken. Een pen op de grond...de doorgewinterde chaoot zoekt nog even voor de vorm, maar diep van binnen weet hij dat hij de pen nooit meer terug zal zien. Hij kan beter meteen een ander zoeken.
Klussen is derhalve voor de chaoot tot mislukken gedoemd. Hij vindt tientallen schroevendraaiers als hij er eentje moet hebben, behalve die ene die hij Echt nodig heeft! Hij heeft verschillende gereedschappen, spijkertjes, ringetjes, moertjes, sleuteltjes en flupdingetjes nodig om een kastje te monteren, en de chaoot heeft al die zaken welliswaar in het begin van de excercitie keurig gesorteerd, maar in de loop van de strijd, waarin soms zelf een compleet kastenpaneel kan verdwijnen, is hij kruipend over de vloer waar te nemen, met het radeloze hoofd speurend onder stoelen en tafels.
De chaoot wordt daarom vaak ten onrechte onhandig genoemd.
Chaotisme is door de huidige wetenschap nooit bekeken als afwijking op zich, waarvoor je je kunt laten behandelen, maar altijd als verschijnsel van iets anders. Van een gebrek aan concentratievermogen. Je kunt handreikingen krijgen van deskundigen en anderen in diverse publicaties en tijdschriften over hoe je meer structuur in het leven aan kunt brengen.
Maar daar is de geboren chaoot niet mee geholpen. Hij zal er mee moeten zien te leven. Het is niet anders. Hij moet vrienden zien te sluiten met de onzichtbare duiveltjes om hem heen.
Goed, ik ga er weer es op uit. Waar zijn m'n schoenen...
Nu, na het opheffen van de privacy ( eigenlijk toch nog een koud kunstje) is er de openbaarheid en de contrôle.
We hebben er zelf goed aan meegewerkt met onze 'likes' en 'dislikes'. Onze filmpjes.
Nederland wordt nu beter bewaakt. De veiligheid is er bij gebaat dat beelden van camera's aan lantaarnpalen en gevels worden bekeken door Deze of later Gene. Die zal dan weloverwogen besluiten of dat wat hij ziet hem bevalt of niet, en wat voor stappen er te nemen zijn
Is alles wel in de hakenkruis?
"wat heb je tegen onze regering?"
"Je stemt op de SP hé?"
"Je hebt je negatief uitgelaten over ons..wat wilde je...iets organiseren???"
"Wat heb je tegen China?"
"We weten waar je woont. We weten waar je heen gaat. Want we kennen je. Je algoritme. Het algoritme van je vrienden"
Hoera voor het grenzeloze internet. De toegenomen kennis, het onbenul. De middelen en mogelijkheden worden buiten bereik misbruikt omdat het kan. Mensen zijn grenzeloos creatief als het om macht gaat.
Zo..tijdje bezig geweest met het document, maar nu is het af!
Alleen nog even uitprinten.
Kent U dat zinnetje? 'Alleen nog even uitprinten?' Je zou ook kunnen zeggen: 'Even printen' trouwens
Maar hoe dan ook: het is een zinnetje dat ik in ieder geval beter niet kan zeggen. Het woordje 'EVEN' alleen al. Over een nóg rekbaarder woord zal ik lang moeten nadenken. Soms gaan er weken over dat woordje heen.
Mensen zeggen van het Hele Leven: 'Het duurt maar even....' hou dat in gedachten als iemand je vriendelijk zegt dat het maar even duurt
En dan het woordje '(uit)printen' .
Wellicht is dat, besef ik, een persoonlijk dingetje van mij, hoewel het me geen moeite kost me voor te stellen dat er veel meer radelozen zijn bij wie het woordje 'uitprinten' ongenoegen teweeg brengt. Printers en ik leven in onmin met elkaar namelijk. We verstaan elkaar niet goed.
Hij staat er altijd mooi bij, de printer. Ze stonden er altíjd mooi bij trouwens, maar deze, de vijfde alweer, bijzonder! Een statig zwart met de tijd mee ding is het. Alle mogelijke kleuren cardridges op een rij . Mooie hagelwitte A-viertjes in de la. Fraai displaytje. Een blauw Wifilampje dat kan knipperen en constant kan branden...Smart-functies.. Wie doet je wat met zo'n apparaat in huis
Dat zou je denken.
Maar telkens weer die gruwel. Dat niet luisteren van de printer naar mijn commando's!. Printen is zó vaak zo vaak een beetje doodgaan. Printen is zo dikwijls het in gruzelementen gooien van mijn harmonisch samenzijn met mezelf. Want er wordt niets afgedrukt. Hoe vaak is het niet voorgekomen dat ik de printer door de ruit naar buiten heb gegooid, het ding daarna weer opgehaald heb en het daarna nóg een keer door de raam smeet? Printen brengt de stoom naar mijn oren. Als ik zo volhardend bezig ben blijven passerende mensen op straat nieuwsgierig staan op het volume van mijn opzwellend gevloek
Want hij doet het niet. En ik doe de stekker er in en de stekker er uit en probeer het met wifi en zonder wifi, met snoer en zonder snoer en ik schakel on-line smart hulpdiensten in en en ik begrijp niet wat ik fout doe of wat mijn printer fout doet en ik heb er ook geen geduld voor om het uit te zoeken bij dat klote apparaat dat Godnogantoe ook nog moet kunnen scannen en kopiëren.
Als ik vraag voor wie dit herkenbaar is zie ik in gedachten de handen omhoog gaan in 's lands beste inrichtingen.
Kijk dan! De twee broertjes.
Ze kijken me vanaf de kast vrolijk aan
Bijna té vrolijk.
Alsof ze blij zijn dat ze er niet meer zijn.
Zij lekker in een Hemels Rijk, en wij hier nog in het aards geploeter
'Maak er maar het beste van mensen, veel plezier daar'.dat lijken ze te willen zeggen
Bij één van de twee zie ik in de ogen een zweem van mededogen
Die vindt het wellicht ietwat sneu
De ander feest!! Op de foto heft hij in lente-achtig licht een glas Chardonnay, een intens tevreden lach op het gelaat.
Hiernamaals, je zou er zin in gaan krijgen bij het zien van die twee. Daar wil je bij zijn.
Spullen gewoon in de kliko weggooien.
Wat kan het schelen wie het nog gebruiken kan allemaal?
Bekijk jezelf in de spiegel
en zie een kleine A-sociaal
Lousche
Het was een te lieve man. Misschien ook wel een bange man. Hij was voorzichtig met alles en iedereen.
Hij ving de bijen, vliegen, en andere onfortuinlijke insekten die binnenshuis paniekerig zoemend tegen de binnenkant van de ruiten stuiterden, en hielp ze naar buiten.
Hij legde na het afdrogen van het bestek de lepels zachtjes bij de andere lepels, en de vorken ook netjes bij zijn vriendjes .
Hij had aandacht voor de dingen alsof het levende wezens waren. Zo voorzichtig als hij alles beetpakte . Alsof hij een relatie met ze had. Of iets goed te maken. Het zal in de geneeskunde vast een naam hebben, deze afwijking.
Mensen benaderde hij uiterst voorzichtig. Hij vond het ingewikkelde wezens. Hij voelde zich er doorgaans ongemakkelijk bij en wist dikwijls niet hoe hij ze moest behandelen en dan zweeg hij maar. Hield zich een beetje op afstand. Keek, observeerde. Glimlachte soms naar hen. Bedacht daarbij hoe schaapahtig dit moest lijken in de ogen van de ander. Hij vond het leven met hun gecompliceerd.
Daarom zocht hij gelegenheden op waarbij hij alleen kon zijn. Situaties waarin hij niet snel lastig gevallen zou worden. Een baan hebben als vuurtorenwachter sprak hem aan. Maar door een speling in het lot was hij juist terecht gekomen in een werksituatie waarin je bij uitstek te maken kreeg met mensen. Mensen die niet helemaal tot wasdom waren gekomen, en die men elk lustrum schaarde onder een andere noemer. Nu werden ze " mensen met een verstandelijke beperking"genoemd ." Maar hij beschreef ze in zijn dagboeken als "Oliedommen": 'Ik werk met O.D.ers' zo formuleerde hij ze daarin.
Met oliedommen had hij minder moeite als met gewone mensen. Hij nam ze ter hand en liet ze hun ding doen. Het waren mensen, maar ook te definiëren als projecten met zorgplannen. Er was een afstand waarmee hij goed overweg kon. Hij hoefde met deze lieden geen band op te bouwen, geen relatie te beginnen, geen onderhoudend gesprek te voeren. Aan het eind van de slaapdienst deed hij rond 10.00 's morgens de deur achter zich dicht en eenmaal in zijn auto was er het geluksmoment en de weldaad van het alleen zijn.
Geen ongewenste geluiden. Heerlijk geen ongewenste geluiden.
In zijn huis had zijn vrouw kunnen zijn. Maar doorgaans was ze er niet. Ze had haar werk overdag. En verder was er niemand in de ruime hoekwonig aan de verkeersluwe straat. Hun 3 kinderen waren elders bezig hun leven vorm te geven. Het was er stil. De enige geluiden die in de komende uren tot hem zouden komen zouden de geluiden zijn die hij zelf toe liet, los van bijvoorbeeld een ronkende vuilniswagen. Daar viel mee te leven, mits het niet te lang duurde.
Thuis kon hij aleen zijn tot hij wenste dat hij dat niet meer was. Dan begon er na uren van - even grofweg- kleine huishoudelijke klusjes en beslommeringen, een wandeling in het bos, een woordspelletje, en het beluisteren en bekijken van YouTube filmpjes soms een gevoel van appeligheid de kop op te steken. Dan was zijn behoefte om alleen te zijn bevredigd. Dan keek hij naar haar uit en zette hij liefdevol koffie.
Het gecompliceerde om met mensen om te gaan was tegelijkertijd ook wel het boeiende, en het hing af van zijn stemming welke van die invalshoeken op de voorgrond trad. In de omgang met anderen beschermde hij zich door vooral vragen te stellen. Zo hoefde hij zelf niet veel te vertellen. Uit ervaring wist hij dat hem dat beroerd af ging. Hij kwam onvoldoende uit de verf, grapjes kwamen niet over, mensen begonnen te geeuwen wanneer hij even te lang aan het woord was. En hij had het merkwaardig vermogen om met één opmerking levendige discussies mors- en morsdood te slaan .
Bovendien, en dat enigszinds tot troost: Hij had ervaren dat de meeste mensen het liefst zichzèlf hoorden. Dezen beschouwden hem als een fijne toehoorder, iemand die werkelijk geïnteresseerd en belangstellend was. Een vriend. En zo zweeg hij meer en meer en schrok hij wanneer iemand in het gezelschap waar hij tussen verzeild was geraakt plots het woord tot hem richtte en vroeg: "En? Hoe is het met jou!!"
Zijn antwoord kwam tegenwoordig als Pavlov naar buiten: 'Goed! en met jou?'
wordt tzt vervolgd
Wat is er toch veel moois te zien en te horen. Daar word ik blij van. Echt. Zonder dat zou ik het alléén maar zijn. Murf. 'Murw' schreven ze vooral vroeger. Met een w. Maar 'Murf 'mag ook.
Ik ben Murf. Minder aangenaam kennis maken. Want zo stel ik me liever niet voor aan anderen.
Of misschien ben ik het niet, maar HEB ik het wèl. Een ziekte die je gemoed aantast.
Liever zou ik strijdbaar zijn. Geloof hebben in verbetering. Begeesterd zijn. Hoop hebben. Maar ik dreig deze mooie motivaties en drijfveren volkomen te verliezen. Ik bezat ze al niet voor de volle 100 procent, (eerlijk is eerlijk) dus dan is het ook sneller bekeken. De spreuk van Gandhi op het toilet doet me soms even 'opleven': "Wees Zelf de Verandering die je in de Wereld wilt zien". Ik kan deze gedachte niet lang innestelen, want de Murf is er en heeft zijn plek er ook veroverd. Ik ben in Murfenland en probeer niet te verzuren.
Ik heb stevige wapens: ik noemde al 'schoonheid kunnen zien en horen'. Maar ook: liefde kunnen voelen. Ik kan genieten van kleine dingen. En die halen me dan uit Murfenland.
Waardoor de Murf zoveel terrein dreigt te winnen? Van de ellende in de krant, het onbegrip en het snelle oordelen van mensen, hun korte lontjes en lange tenen, het onvermogen om met vrijheid om te gaan. Het geweld.Foute machthebbers, Corruptie, De haat, de domheid. het gebrek aan fatsoen en empathie. De oneerlijkheid, het wanbeleid ( om maar eens wat te noemen)
Wanhopig vecht ik tegen de Murf die mijn belangrijk wapen wil omsmeden in cinisme en onverschilligheid: mijn humor
In dit stukje bijvoorbeeld is humor he-le-maal niet te vinden
Hongerleiders
Een hongerleider, dat is een leider in honger, Een hongerstaker. Hij die zich omwille van wat hij of zij recht vindt en niet gehoord wordt protesteert door niet te eten en zichzelf uitmergelt. Een zelfmartelaar. Hij wint het van de trek en de honger Hij leid voor de goede zaak de strijd op die manier. Als Bourgondiër zijnde buig ik diep voor deze zelfdiscipline. Ik heb grenzeloos bewondering voor mensen die zwijgen om niet te varraden ook al worden ze gemarteld. Al die naamloze helden die nu nog steeds bestaan. Vergeleken daarbi is jezelf uithongeren een plezieriger optie. Maar goed. Je hebt altijd mensen die baas-boven baas zijn. Een hongerleider verdient ook een standbeeld.
Er zijn mensen die het als een gevecht zien als je kanker hebt en hoe je daar dan mee om gaat. Of je er tegen 'vecht'of niet. De 'Oneerlijke strijd" , We zien het soms staan in rouwadvertenties. Wanneer je kanker zo beziet, het gezwel aanschouwelijk maakt als vijand, dan krijgt het iets heröisch. Die strijd. Wilskracht, Geloof. De vijand overwinnen, De hele mikmak wordt erbij gehaald. Maar moet je het zo willen zien?
Mensen kunnen in die optiek kanker verslaan. 'de kanker is overwonnen', is dan wat je hoort. Die ander kon het niet, maar JIJ wel. Je was sterker!. Wilskrachtiger!. Je was er slecht aan toe maar functioneert weer. Als je dat kunt zeggen kun je daaraan toevoegen dat je een echte kankerleider bent.
Volgens mij moet je met het krijgen van serieuze ziekte's uit de wereld blijven van strijd voeren, overwinnen en verliezen. En het zijn bijna in alle gevallen ook de artsen en hun methodieken die je doen genezen, en niet de 'strijd'die je levert.
We kunnen zo ook podia bouwen voor Teringleiders en Typhusleiders en noem maar op. Als je je zenuwen de baas kan in zeer stressvolle situaties ben je een Zenuwleider eerste klas. Dan mag je workshops geven. Vanavond training krigen van een heuse Zenuwleider.
En aan de andere kant: Er zijn in deze tijd meer en meer Wereldlijders. Met een lange ij. Die lijden mee met het leed dat Moeder Aarde door oliedomme mensen aangedaan wordt. ( Moet ik voorbeelden geven? Nee hè?)Die willen het moment van de dag des oordeels dat voor de deur staat uitstellen. En dat van uitstel afstel komt dat zullen ze dan alleen maar toejuichen.
Wereldleiders zijn er niet. Ja, God. Die van voor ons allen. Maar die is kwijt.
Hij was eigenlijk iets te klein voor de Toyota- Verso waar hij in reed. Hij zou bijna een kussentje op de zitting leggen. Ondanks dat: het gaf hem wèl een rijk gevoel. Wat een ruimte!!! Allemaal voor mij!! dacht hij dan . Lange mensen die met hun kruin de bovenkant van de carrosserie voelen door de bekleding heen, die hebben dat gevoel niet waarschijnlijk. Die voelen zich niet rijk. Hij wel!
Achter de auto werd meegetrokken de rijdende reclame voor duct-tape die hij nog steeds zijn 'caravan'noemde. Het was elke keer weer een feestje als de sleurhut bij het optrekken nog steeds op het chassis bleef staan. Het ding dateerde uit de tijd van de kernramp van Bürstner Tsjernobyl.
Maar de caravan afschrijven, nee daarvoor was het nog te vroeg. Je kon er immers nog in slapen? er was kastruime en je kon er op een tweepitsgastoestel kokkerellen . Dat het kacheltje het niet meer deed, het koelkastje het begeven had en dat alles kraakte, sleepte en piepte, los zat of juist te vast, dat was bijzaak. De verwondering elke keer dat het na een flinke hoosbui nog steeds droog bleef in het onderkomen!!! Onbetaalbaar. Dan proosten ze op God!
En daarna zagen even later toch het Licht. Want wat zou het heerlijk zijn om een sleurhut te hebben, die verwarmde wat hij verwarmen moest en koelde wat koud moest zijn. Eentje waarin je wellicht ook wel geriefelijk zou kunnen zitten!!!
Nu, na deze ingeving, staat de gehavende trouwe huisvriend beteuterd op Marktplaats zachtjes te schreien en klussers die een projectje zoeken overbieden elkaar om hem mee te kunnen nemen.
We zijn geen robotten dus waarom zouden we ons wel zo gaan gedragen?
Een pleidooi voor onsamenhangendheid en onzin. De taal waar robotten niet van terug hebben.
Zich koesteren in warmte. Dat was wat hij doorgaans het allerliefste deed. Een lome kat op de vensterbank die even af en toe eens wakker wordt en dan zijn oogjes even dichtknijpt en zijn pootjes likt in afwachting van het schaaltje Sheba of ander voer, waar menig hongerende Afrikaan zich graag aan te goed zou doen. Geaaid worden door een zachte vrouwenhand.Keer op keer. Dat was zijn wens voor een volgend leven. Hij zou het op een briefje schrijven en zich laten verzekeren dat het er in zijn kist word bijgestopt. Aanhef: "lieve lieve God. Ten eerste bedankt voor het moois dat U me hebt gegeven. Complimenten hoe U de aarde heeft gemaakt. En alles er om heen!!! Zo groot ook!!! Petje af!U kan veel hoor!! En omdat U zoveel voor elkaar krijgt, en schept en zo meer. Zou U mij dan misschien als het kan in een volgend leven als huiskat kunnen laten leven? Alstublieft?
\Hij dacht niet zoals ik dat God misschien wel es heel boos zou kunnen worden. Waarom zou hij deze mens, vol van zonden, laten we wel wezen, een dienst verlenen? En hoe komt hij, onbeduidend blaaskaakje er bij dat hij überhaubt terug zou mogen keren? Hoeveel kansen had meneer gehad willen hebben?
Niemand zal je begrijpen als jezelf niet láát begrijpen. Dan ga je je graf in met je onbegrepen ziel en zaligheid. en laat de nabestaanden carabolerend met vraagtekens achter, in een poging antwoorden te vinden op het waarom van al je beweegredenen.
Een van de eerste robotten was opblaasbaar. Zonder afstandsbediening of wat. Ze waren dienstbaar. Ze werden nooit begraven, maar gedumpt in een container. Toen hij er aan terugdacht dat hij dat gedaan had ging hij weer pijnlijk schaamtevol door de grond. Hij was een pooier.
Waar dit op slaat? Nergens op. Het onderscheidt ons van hen, de robots. Want die komen er aan.
De auto is eigenlijk iets te groot voor mijn formaat. Ik kom wel boven m'n stuur uit maar veel is het niet. Ik ben onderweg naar misschien wel een belangrijk keerpunt in m'n leven. Ik denk echter aan hele andere dingen. Dagelijkse beslommeringen. Herinneringen. Van zenuwen geen spoor.
Waarom zou ik ook? Ik heb niks te verliezen. Zó veel hangt er niet van af of ik al dan niet aangenomen zal worden.
Hoogstwaarschijnlijk geeft het ook extra gedoe allemaal, zo'n nieuwe baan. Gedoe waar je helemaal niet op zit te wachten, als puntje paaltje ontmoet.
In de binnenspiegel van de Toyota bekijk ik mezelf meerdere keren zorgelijk. Die wallen.Die kleine oogjes. Ik zie er moe uit . En wat staat dat mondje smal en met die mondhoeken zo naar beneden. Tjeesz. Ik vervolg mijn weg al grimassen makend met mijn gezichtsspieren om het geheel levendiger en florisanter te laten ogen. Af en toe check ik in de spiegel. Wanneer ik grote ogen maak en mn lippen enigszinds tuit is dat een lichte verbetering. Maar zo ga ik niet bij het gesprek zitten, want echt een ontspannen indruk maak je er niet door.
Een baan voor vier jaar. En daarna ... het botte werkbijltje erbij neergooien en met een stel afstandsbedieningen in een ivoren toren de wereld en zijn bewoners verontwaardigd beschimpen als een Archie Bunker 2.0
Los van geld verdienen en mezelf dienstbaar maken. Los ook van de vanzelfsprekendheid van alles maar aan kunnen. Dat dan ook wel weer. Hallo verval.
Ik ben er . Mooi op tijd. Daar staat het gebouw waar ik wezen moet. Ik heb nog een paar sterke pepermuntjes genomen. De telefoon op vliegtuigstand gezet. Zelfverzekerd bel ik aan. Stel mezelf voor aan twee mensen. De één wil een hand. De ander niet. Er is immers nog een pandemie. Ik ga zitten en er wordt gevraagd of ik wat wil drinken en of ik het heb kunnen vinden. 'Nee. Ik niet. Maar Google wel, Dus ben ik daar maar achter gaan rijden.' Als niemand lacht kan ik het nu al schudden.
Het gesprek liep niet bijzonder, maar het zou toch el es kunnen zijn dat ze me aannemen. Tuurlijk ook wel weer goed, en wie weet ook wel weer een verrijking, een verandering van werkkring, maar pffff...
Als God een mier is, dan zou dat voor mij een zeer onaangename verrassing zijn, Want dan kom ik vast niet in de hemel. Ik heb in mijn leven namelijk nogal wat mieren gedood. Met de hak op de diertjes gestampt heb ik. Stamp stamp., en dan stevig draaien met m'n volle 75 kilo gewicht. Maar dat tilde ik mn voet op en dan dribbelde dat wat verbouwereerd tuttuttut gewoon verder! Ik heb een mierenverdelgercarrière die er op zich zijn mag, maar die vaak niet het gewenste resultaat opleverde. Dat wil zeggen, dat ze zich niet makkelijk lieten vernietigen.
Ik verdelgde niet voor de lol, laat dat duidelijk zijn. Ik deed dat omdat ons terras begon te verzakken en het werkelijk tot jeukens toe wemelde van die 'nijvere werkertjes'zoals ze genoemd worden. Overigens heb ik vaker onderzoek gedaan naar de bezigheden en activiteiten van mieren en ik ben tot de ontnuchterende conclusie gekomen dat de beestjes ook vaak bij God niet weten wat ze aan het doen zijn. "Ijverig ijsberen", dat lijken ze te doen. Doen alsof ze het druk hebben.
Na natuurvriendelijke pogingen te hebben ondernomen om de beestjes weg te jagen begon ik, toen dit niet werkte overgestapt op gifsoorten waar nooit een goedkeuringssticker op zal komen te staan van welke milieu-organisatie dan ook.
Het was mieren pesten. Toegangswegen voor mieren heb ik dichtgegooid met zand, nikkelen muntjes heb ik geplaatst ( alweer zo'n OMA WEET RAAD methode die niet werkt) Koffiedrap heb ik gestrooid.zoals een tipgeefster op het internet meegaf; kokend water goot ik over kolonies, mierenlokdoosjes heb ik neergezet, en uiteindelijk gifspray gekocht. Dat laatste bleek effectief. Eigenaardig was wel dat er daarna nog wèl mierjes verschenen, maar die waren dat een hele maat kleiner. En na nog een keer gifsprayen werden ze nóg kleiner. Alsof het een verjongingskuur was, die ik ze had gegeven.
