Natuurlijk, wanneer
een huis er mooi uitziet kan dat genieten zijn.
Dus wanneer je een
huis betrekt dan zorg je dat het een kleurtje krijgt naar je zin, een
vloertje naar je hart. Er worden gordijnen en meubels aangeschaft die je aanstaan
en als je er van houdt leuke accessoires.
Wat een woord hè,
accessoires. Het betekent: ‘functieloze onzin’ Tenminste, voor
wat mij betreft in heel veel gevallen. Maar er is een volksstam,
begonnen bij de Ikea-ïsten die zich verspreidt heeft over het Westen
en die noemen die accessoires ‘sfeermakers’
Het zijn dingetjes
om neer te zetten en op te hangen.
Afin, voor ik ga
afdwalen.
Het huis richt je in
naar je zin. Na verloop van tijd zet je de puntjes op de i en
verander je nog het een en ander totdat het af is, en je merkt: ja!! Dít is het huis
waarin ik woon en waarin ik wens te wonen en het is goed zo.
Bij veel mensen
ontstaat echter na enige tijd de neiging om de boel weer eens
helemaal om te gooien.
Ik geef daar geen
waarde-oordeel aan. Het kunnen nieuwe inzichten zijn of verzadiging
die langzaam optreedt dat daartoe kan leiden.
Je moet je gelukkig
kunnen voelen in je huis.
En je partner ook
En als je partner
bijvoorbeeld op een kleur is uitgekeken, of op een vloer, dan kan
dat. Ook al herken je dat zelf niet en vind je eigenlijk alles wel
goed zoals het is. Maar als de wens er is zul je er mee moeten
dealen.
Klussers voelen zich
meteen door partner uitgedaagd, en zijn blij een plezier te kunnen doen. Ze stropen de mouwen op en zeggen:
‘Ander kleurtje? Tuurlijk liefje, fix ik even voor je. Wat voor
kleur had je gewild? Gaan we meteen halen, smeer ik het er vanavond
nog op!’
Voor veel vrouwen
droompartners
Gert is geen
droompartner. Hij kampt al 61 jaar met twee verder prima gevormde
maar linkerhanden.
Echter, hij is van
goede wil. Na enig verloop van tijd moet gezegd.
En zo staat hij even
later met partner de ene na de andere kleurenkaartwaaier te
bekijken. Het gaat om een nieuwe teint voor de slaapkamer.
Gert heeft voor dat
soort zaken niet veel geduld. Na de Karwei en de Dumphal liep hij nu
op de verfafdeling van TMC rond te sjokken . Zalig de mensen die aan
dit soort uitstapjes langdurig genot kunnen ondervinden. Het
interesseert Gert gewoon niet genoeg. Hij staat erbij als een kleuter
die aan de hand van zijn moeder trekt omdat hij weg wil. Hij doet het
niet maar zijn schaduw verraadt hem.
Hij probeert erbij
te blijven want uiteindelijk is ook hij gebaat bij een kleur die hij
mooi vindt.
Dan wordt er een
keuze gemaakt. Strandgeel. De kleur moet gemengd gaan worden in de
mengmachine. Het duurt enige tijd en Gert sjokt inmiddels door de TMC
waar hij uiteindelijk neerzijgt op een uitgestalde lounge-bank.
Wat duurt het lang.
De ingrediënten voor strandgeel blijken moeilijk vindbaar of zijn ze
er nog wel? De tijd verstrijkt en buiten wordt de zon moe van het
lonken.
Het duurt ruim 20
minuten. De loungebank begon al wat in te zakken.
Dan verschijnt
partner met de verfbus. Haar stemming en die van Gert wedijveren in
graden van irritatie. Deze worden krampachtig verbeten en er wordt op
de terugweg in de auto geen woord gesproken.
Het klussen moet dan
nog gaan beginnen.
Maar niet meteen
Eerst relaxen.
Boterhammetje met gebakken ei.
Daarna begon de
twijfel al meteen bij partner op te spelen: ‘Het is veel te geel!
Het is veel te fel!’
De met zorg
uitgekozen kleur leek de verkeerde.
Maar, misschien
moest je eerst maar gewoon beginnen met verven en dan viel het wie
weet wel allemaal mee! Dan heb je er pas echt goed zicht op!
Gert begon ruimte te
maken. De zware commode te verschuiven etc. Warempel met iets van
voortvarendheid en met goed gemoed en opgetogenheid. Waar DAT vandaan
kwam?
Hoppa! Daar stond
Gert. In een bespatte outfit klusser te wezen en in de pot verf te
roeren, die nog wat erg dik was en zo bleek al snel: toch he-le-maal
niet de kleur!!
Nee. Het was em echt
niet. Dit zou gaan nooit gaan wennen!!. Gert zelf vond het ook niets.
En al snel sloop in
de opgetogenheid de intrigant in zijn hoofd die hem ironisch toebeet:
‘ Zie je wel. Altijd gedoe. Dit gaat eindeloos duren makker!!’
Thuis stonden achter
een schot op zolder nog enige potten verf. Resten van vroeger die
bewaard zijn gebleven want ‘dat kun je dan later misschien nog wel
gebruiken voor het één of ander’ Dat moment zou dan wel eens NU
kunnen zijn want er zat zowaar een zandkleurige tint bij, die op de
slaapkamermuur misschien wel eens heel goed uit zou kunnen komen.
Proberen? Proberen!
Het openen van het
verfblik drukte het pril opkomend optimisme enigszins de kop in omdat
dit niet snel genoeg lukte met de verschillende messen en metalen
wipgereedschapjes die Gert voor dit doel bij elkaar had gegrabbeld.
Maar Gert kon ook een volhouder zijn en die wint dan uiteindelijk. De
verf zag er nog goed uit en er was waarschijnlijk voldoende voor de
te bewerken muur.
Nog even goed roeren
met een houten spatel en wat water toevoegen om de gewenste dikte te
krijgen.
Het viel mee dat de
verf na al die jaren nog goed leek.
Het blik zelf leek
ook goed. Maar dat bleek niet zo te zijn. Want onder het roeren
spleet het blik aan de zijkant en aan de onderkant open en begon de
verf weliswaar in de gewenste dikte over het krukje te stromen waar
het opstond.
En beeld dat
vertrouwen opriep omdat het bestaande klusbeeld hiermee weer
bevestigd werd.
Voor alles is een
oplossing. Je kunt verf overgieten in iets anders.
Wat later kon er dan
begonnen worden.
De trouwe terracotta
achtige/ oranje muur verdween langzaam achter de naar wat bleek
donkerste zandkleur die je je maar kunt voorstellen ( met
uitzondering van de zwarte stranden van Lanzarote)
Partner begon…..dit
is veel te donker.
‘Nee hè!?’
Dan doen we de
andere muur wat lichter!
Wordt vervolgd.
