Bij de oogarts

Wachten is normaal. Dat weet je, in een ziekenhuis.

Maar de duur ervan viel me mee.

Een struise blondine in het wit  riep mijn naam.

Ik liep achter haar aan naar een klein kamertje, waar mijn ogen gemeten zouden worden.

Ze zei: ‘Gaat U maar lekker zitten’

Lekker zitten? Zo lekker een beetje achterover, een beetje lui, languit, benen lekker gestrekt naar voren, handjes relaxt gevouwen over de buik, en dat jij me dan wat lekkers brengt, zo lekker?

‘Leg Uw kin maar even lekker daarop’

Tot zover het lekker zitten dus. Nou moest ik mijn kin ergens LEKKER op leggen? Tsjonge jonge! Wat ligt mijn kin lekker zeg, op dat kinnenbakje, waar kan ik die kopen, struise blondine? Ik wil er thuis ook één. Maar dan liever een blauwe, en eentje die wat zachter aanvoelt.

Mijn ogen werden gemeten. Een ander apparaat kon onmiddellijk een diagnose geven over de oogdruk.

Daarna zei ze:’ Nu mag U in die mooie stoel gaan zitten ’

 Ik zag geen mooie stoel. Ik zag een wat plomp uitgevallen neplederen bureaustoel. ‘Die?! Ah joh…die kun je niet mooi vinden’

In de mooie stoel gezeten moest ik zeggen of ik letters kon herkennen die verderop geprojecteerd werden, en later naar boven kijken. Ik kreeg   druppels in het oog.   Ze had het niet over lekkere druppels. Gelukkig.

We wisselden enkele opmerkingen over de crisis. Zij zag een grotere kloof tussen rijk en arm. En de armen gingen allemaal nu aan het junkfood, en dan daarna een toename van hart- en vaatziekten en suiker en zo meer.

‘Dan heb jij in ieder geval werk,  in de gezondheidszorg’ zei ik

Maar dat werken verdiende slecht, vond ze.

Ik dacht: ‘ben jij niet gewoon een zeikwijf?’

Met grote pupillen mocht ik gaan zitten in een wachtgang, waar medewerkers van het ziekenhuis heen en weer liepen naar kamertjes achter deuren, nagekeken door ons wachtenden, die aan ‘ arts en auto’ geen boodschap hadden. Het wachten was nu op dr Flipse. Die zou mijn ogen verder onderzoeken.

Flipse keek  in zijn donkere onderzoekskamer met een lampje in mijn ogen en constateerde blepharitis.

Dus..

-Geen lekkere of mooie bepharitis dokter?

- Nee, maar je zit er wel mooi mee.

Buiten gaf het daglicht een aanslag op mijn vizier, en ik fietste met vrijwel gesloten ogen naar huis.

David Gilmour

Pfoe!! Wat een schitterende uitvoering van het nummer dat me al het hele leven vergezeld, dat ik al honderden keren heb gehoord en me nooit is gaan vervelen. Ik heb het op vinyl, op cassette, op CD.' Echoes' van Pink Floyd. Nu uitgevoerd door David Gilmour. En wat is ie goed, de gitarist van de Floyd. En dat terwijl ik steeds de bassist Roger Waters heb gevolgd, en ik heb geloofd dat hij de enige was die recht had op de Floyd erfenis. Maar die Gilmour, wat een gitaarspeler, en wat een stem nog.Het hele concert vanuit de Albert Hall is te bekijken op YouTube. Ga ik nog zeker doen.
Het tweede lange muziekstuk van Pink Floyd op dit blog, kort na Atom Heart Mother, is dus Echoes. Mijn Echoes kan ik wel zeggen.

Daniel Arends - Ferry

Stukje cabaret.

levend standbeeld

Ik krijg  op mijn laptop te maken met ongevraagde reclames. Het stoort me, maar ik krijg het. Heb ik es naar een broek gekeken bij een postorderbedrijf :  ik krijg vervolgens dagen, weken achtereen reclames van broeken te zien. Er moet een manier  zijn dit verschijnsel te stoppen. Ik moet dat nog uitzoeken.

Boven mijn mailprogramma zie ik nu opeens staan: ‘ Living Statue nodig? Nu professionele Levende Standbeelden tegen een betaalbare prijs!’

Wanneer ik het mijn kinderen zou zeggen, zou mijn oudste zoon kort reageren: ’ whatthefuck..’

Mijn dochtertje: ‘Awsome’

Mijn jongste zoon: ‘hoeveel kost dat?’

Hoe komen Google en de machten achter Google er bij, om mij te laten weten dat ik nu wel voor een leuk prijsje een  levend standbeeld zou willen kopen?

Ben ik misschien op zoek geweest naar een tuinkabouter  als tuinornament? Nee

Ben ik op zoek geweest naar een rustige partner? Nee

Ik heb werkelijk geen idee.

Ik heb ook geen behoefte aan een levend standbeeld. Wat zou ik er mee moeten doen?  Als ik een straatfeestje zou geven zou ik hem dan inzetten?

Ik geef geen straatfeestjes

Waarom zie ik deze advertentie?  Het meest waarschijnlijk is dat ik  een keer een afbeelding  of een filmpje van een levend standbeeld heb aangeklikt, zonder dat ik heb geweten dat het een levend standbeeld was.

Wie zou dat dan geweest zijn?

Chriet Titulaer?

Prins Friso?

Geen flauw idee. Ik zit me rot te piekeren

Een leerzame dag op het Concours Hippique

Was ik vandaag op een concours Hippique; waren ze daar op een terrein een springconcours  aan het uitzetten. Hekjes met balken. waar de paarden dan overheen moeten springen.

Op de onderdelen waaruit  de bouwseltjes werden samengesteld was duidelijk vermeld  welk bedrijf hier achter zat:  ‘HINDERNISWERKEN’ 

Zouden  daar werknemers rondlopen die er op een gegeven moment hun  jubileum vieren na 25 jaar lang voor hindernissen te hebben gezorgd? En zouden die daar dan ook fier op zijn?

Ik ken een boel mensen die goed op hun plaats zouden zijn op ‘hinderniswerken’. Ik ga de vacatures in de gaten houden en mensen voordragen. We noemen geen namen, maar we weten allemaal wel een paar voorbeelden.

Sideline

De oorsprong en betekenis van het woord ‘hinderpaal’ is me  duidelijk geworden. Dat is die werknemer  de benaming van een dwarsbalk in de hindernis in een springconcours voor paarden.  

Een hinderpaal, en dan nog dwars ook! Hoe erg wil je het hebben.  

Zouden de hordes bij het hordelopen ook van ‘Hinderniswerken’ komen? En de formulieren die je moet invullen voor de belastingdienst? 

Maarten van Roozendaal

Respect!

István Sándorfi

Lijn 7

“HOE is het mogelijk?

Hoe IS het mogelijk

Hoe is het Mogelijk?

Dat musjes musjes blijven,al eeuwen lang, en dat de evolutie compleet langs deze diertjes heen lijkt te gaan.  en dat mensen zo lijken te veranderen. De mensen van nu zijn niet meer dezelfde mensen van een eeuw geleden. Zo hielden we ons vroeger voornamelijk met hoofdzaken bezig, en tegenwoordig meer met bijzaken. De honger naar bijzaken als  gadgets en apps, ringtones en avatars neemt, vind ik, buitenproportionele vormen aan. Moet daar nu de dagelijkse zin uit gehaald worden? Is dat nu wat mensen werkelijk bezig houdt?

Is er een virus in de mensheid geslopen, die er voor zorgt dat de virtuele mens en de originele straks niet langer uit elkaar te houden zijn?” Ik noem het de Devolutie!

-“Nee, natuurlijk niet. Zwartkijker! Ouwe man!

Moet je eens kijken hoe mensen zich ontwikkelen. Hoeveel mensen er positief en bewust  bezig zijn   hun mogelijkheden te benutten! Er is talent! Dans, zang, muziek! Film! Kunst!  …maar je komt ze bij de Aldi niet tegen nee…”

“Een discriminerende opmerking vind ik dat. Ik kom ze trouwens WEL tegen…hoewel voornamelijk op TV moet ik eerlijk zeggen. Daar zie ik die positieve mensen van jou wel schitteren ja, en hun kunstje doen. Ik moet zeggen, dat komt wel over. Maar… TV hè? …wat je daar ziet.hoe echt IS dat? De vrolijkheid van ‘Ik hou van Holland’ zie ik op maandagmorgen niet in lijn 7, bedoel ik. Daar zie ik mensen met  g.s.mmetjes of tablets in hun handen. Ze kijken niet op of om. Kijk maar om je heen! Gebiologeerd op hun schermpje kijken ze. Voeren wat in, voeren wat uit. Wanneer ik ze groet antwoorden ze niet. Ze kunnen me ook niet horen, want ze hebben dopjes in hun oren gedaan.  Het is inderdaad zoals de reclamemakers zeiden:  “Je hebt de wereld in je zak!” en de gebruikers kruipen in die zak om bij hun wereld te zijn. Maar dat klopt niet hè? Daar wordt de samenleving niet gezelliger en zeker niet socialer op!”

-“Wat zou je DAN willen?

Zal ik jou deze zelfde lijn 7 eens beschrijven van 40 jaar geleden? Toen verschenen de kranten nog niet op tabloid formaat hè? Nee, Groot Formaat. Mensen kwamen de bus binnen, gingen zitten, en sloegen vervolgens DIE  krant open en zaten achter meer dan een vierkante meter krantenpapier voor hun harses zichzelf af te sluiten voor hun omgeving. Daar zat je dan naast. Gezellig? Echt nie!! Want wanneer je ‘stiekem’ ook wat mee wilde lezen in de krant, tilde de lezer even vermanend zijn hoofd naar je op.. Zie je het voor je? ZO was het.

Het is een fabeltje dat mensen vroeger socialer waren, en ik wil er niks meer over horen! Ga zelf maar doen wat U dan allemaal zo zinvol vind; geef het maar vorm, laat maar zien. Begin een carrière als entertainer in lijn 7 bijvoorbeeld!  Alsof de mensen DAAROP zitten te wachten trouwens..maar goed, ik ben er meneer, ik  moet er uit. Goedenmiddag.. “

“Goedenmiddag”

Déja Vu

Gisteren was ik op de straat bij ons voor een balletje aan het trappen met mijn zoons. Lekker effe wat bewegen.  En lekker wat schieten. ‘ BAM !!’die bal tegen een garagedeur. Goal!!  Altijd uitkijken dat je de bal niet op een plat dak schiet van een garage of een berging. Of dat ie in de tuin bij een van de buren beland.

Maar, in de regel

duurt het spelletje net zolang totdat dat gebeurd.

En degene die het schot heeft gelost moet maar zorgen dat de bal terugkomt.

En zo stond ik gisteren met mijn 53 jaar een déja vu te beleven voor de voordeur van de boze buurman. ‘Dag meneer, mijn bal is in Uw tuin terecht gekomen, zou U zo vriendelijk willen zijn om hem voor ons te pakken?’

Het is de buurman van ijzeren hekken, prikkeldraad en metalen rolgordijnen.  Hij heeft dezelfde spuuglok als Hitler. Het zou zijn broer kunnen zijn, onwillekeurig kijk ik op het naambordje. Hoe heet hij eigenlijk?

Nee, geen Hitler. Alle Hitlers hebben hun naam laten veranderen. Er is niemand meer met die naam.

De buurman had gewoon een Nederlandse naam. ‘Geering’

Hij knikte kort en zei: ‘Ik zal hem wel over het muurtje gooien’

Het gemak waarmee hij dat zei….eng bijna.

‘Dankuwel’ zei  ik.

Atom Heart Mother

12 jaar was ik, toen het album 'Atom Heart Mother'van Pink Floyd uitgebracht werd. Muziek die onder geen enkele hoed te vingen viel. 'Psychedelische Rock' werd het genoemd. Maar het was voor mij veel meer dan dat. Evenzeer als dat moet gelden voor de mensen van het conservatório de Paris die het Album ( ja, met een hoofdletter! want er zitten zúlke mooie gedeelte's in)  nog eens in de schijnwerpers hebben gezet met deze prachtige uitvoering.
De muziek die vanaf 12 jaar met me meereisde door het leven in dit jasje, ontroerend! Een video die voor de rest iedereen mag overslaan ( hij is ook veel te lang, bijna 35 min.), het is gewoon voor mezelf met koptelefoon.
(18:42 fascinerende dans)

Kontak!!

Kèk; je mottut innut Hiernamaals ZO zien....  Je mot kontak hôuwe met de Gees!

 Zorge dattie je KEN als je d’r an kom. Dattie nie denk:’ Hè??!’

En HOE houwie kontak met de Gees?

Nâh Rinus, dat zal ik je vertelle.

Je ken dat natuurluk op un heleboel maniere doen.  Buvoorbeeld bidduh! Gewoon tegen God wauweluh…maak nie ût wat je zeg…tgaaterom dat je kontak heb met God met de gees! Daarmee rich je je gees weet je? Daarmee rich je je êguh gees op de Grote Gees. Je praat alsof je met je grote broer praat. Met je vadûh. En dat is ie dan ook. De Hèllige Vadûh!

Je maak kontak! Je deelt je ègûh hebbe en hâuwe met hem!  Zodat je rustig de hemel binnûh ken wandelûh wan hè KEN jâ!!  Jullie hebbe zittuh lulle met elkaar! ‘Hee Rinus’zal ie zeggen: “leuk dat je dr ben! Kom binnuh!  Voor jâ staan de hemelpoortûh altèd opûh, dâ weet je!!

Belangrèk Rinus, niet vergetûh…kontak hôuwe, je gees richte…dat ie weet waar ie naartoe moet. Anders zweeft ie ook maar naar, ja…waarheen??  Want als je niemand ken? DONKÛH hoor daar! Maar als je de Hèllige Vadûh ken, dan istie er voor jâ…let maar op. 

4 mei 2012

Wij waren 4 mei in Westerbork, waarvandaan  in de oorlog meer dan 100.00 Nederlandse Joden op transport werden gesteld naar de concentratiekampen Auschwitz en Sobibor.

Ik trof in het herinneringscentrum veel dingen die indruk op mij maakten.
Zo ook bovenstaand gedicht van IdaVos.

5 mei is het Bevrijdingsdag. Volgens mij kunnen we dat niet groots genoeg vieren!

Drenthe

Mijn ervaring van Drenthe komt veel overeen met bovenstaand filmpje. Het is wel typisch dat wij ons in Drenthe kwijtgezocht hebben naar  heidevelden en hunebedden.  Terwijl Drenthe daar toch bezaaid mee moet zijn – het moet aan ons gelegen hebben. Wel viel mij op hoeveel gelegenheden er zijn om lekker even een terrasje te pakken. Ik dacht dat Brabant daar bekend om was, maar Brabant mag zich voortaan wat mij betreft op zijn best ‘ Het Drenthe van het Zuiden’ noemen, zoals Giethoorn het ‘ Venetië van het Noorden’ genoemd wordt.

Face it

Face it!!  If it was ever there, then it is gone. ( to be honest……..)

Ik kan mezelf -zelfs voor de spiegel- nog waarmaken dat ik er voor mijn leeftijd ‘nog puik uitzie’, gewoon omdat ik een sterke verbeeldingskracht heb, maar c’mon, let’s face it.  Mijn ondermaatse voorkomen,  mijn chronisch rood-ontstoken rechteroog…. Op de wallen onder mijn ogen kan ik een klein knikkertje heen en weer laten gaan. Mijn nek begint te lubberen, ik heb een lymphe-tiet, een bierbuikje, een dik en een vocht vasthoudend been, en  een door spataderen meanderend kuitlandschap.

Dus, zoals je van iemand goedkeurend kunt zeggen: ‘ Zoho…die mag er ZIJN!!’ Dan mag ik er niet zijn. Als vrouwen naar mij kijken is dat niet omdat ik sjans heb, maar ze kijken naar me met de nieuwsgierigheid als waarmee een kind naar die man kijkt met maar 1 been.

Accepteer…ZENNNN, accepteer…..tel je zegeningen……OMMMMM!!   Zo, al klaar! Zo makkelijk doe ik dat hier, op mijn nieuwe vakantieadres! Het speelt allemaal geen enkele rol, ik zal er niet ongelukkiger van worden.

Zo is het. Ik ben gelukkig. Hier, hier in mijn huisje. M’n huisje met het totaal oppervlak van wel 7 of 8 caravans!

Ik kan doorrijden op de autoweg, Geen akelige sleurhut die zo nodig mee moet, en aan m’n schouders hangt.        VVROEM!!! GO!! Als je 130 mag, moet je minimaal 130 KUNNEN! TOCH?!!  En ik hoef opeens niet meer te tanken na elke 200 kilometer! 600 kilometer rijdt ik!!. Harder en goedkoper dan in welke vakantie ooit.

Het voordeel van stress en ergernis rondom het zomerslang optrekken met  een toercaravan, is dat je later gelukkig kunt zijn in een huisje op een bungalowpark. Het is een investering in de toekomst om eerst een aantal caravanjaren te trotseren, om daarna het kleine te accepteren. Blij kunnen zijn met het toilet, en een douche die het goed doet onder hetzelfde dak, een bankje waarop je kunt liggen, een vierpits kooktoestel! loopruimte!! Wauw!! Het dondert niet als het buiten es een keertje miezert. Je steekt de open haard aan, je hebt een TV-tje, en wie doet je wat.

Zelfs al constateer je, zoals ik, je lichamelijke aftakeling. In een huisje is dat niet erg. Je accepteert dat gewoon! In een caravan had dezelfde constatering geleid tot grote somberheid en wellicht depressiviteit.

Hier kan ik lachen als ik op de verpakking van de boterhamworst zie staan: ‘HIER OPENEN’ en er IS daar helemaal niets te openen! Op de camping zou dit zomaar kunnen leiden tot woede-uitbarstingen. Hier spelen dat soort dingen geen rol!   We zijn zo blij dat we ’s avonds niet met jassen aan hoeven te zitten ook. Ik heb het gevoel in een bungalow te zitten, echt waar!
Wat een feest zal dat worden!! Die rituele caravanverbranding!!

Huisje

Voor mijn ( verstandelijk gehandicapte) cliënten is het genoeg.

Ze weten voldoende en vragen niet verder.

Ze vragen: ‘Waar ga je naar toe op vakantie?’ 

En dan zeg ik ‘in een huisje ‘

Dan knikken ze alleen maar en herhalen hooguit; ‘oh…in een huisje…’

Het was ruim twee en een half uur rijden naar ons huisje.

Onderweg zijn we een paar maal anders gereden als dat ons navigatiesysteem aangaf…yes!... Ik dacht dat het ding het bijna begaf!! Wat MOET het met een paar klanten die TOCH lekker doen waar ze gewoon zin in hebben!

Dus die vinden we binnenkort  ergens stuurloos op een navigatiekerkhof. Kapot!!

Het was Koninginnedag. ’s Morgens ving ik op de autoradio nog flarden op van  een liveverslag van het bezoek dat onze vorstin bracht aan een Nederlandse Gemeente. Verslaggever Jan Pils had zich onder de wachtenden geschaard. De mensen die langs de route stonden en een glimp van de koningin wilden opvangen werden door hem geïnterviewd. De toon die Jan Pils aansloeg verschilde in niets met de verslaggevers die Sinterklaas verwelkomende kinderen bevragen midden november.  ‘En?? Denkt U dat ze zo zal komen??’

Zou de koningin ook gewoon mijn verkleedde tante Jo zijn?

We moesten in Drenthe zijn, en besloten onderweg  in Zwolle even wat Koninginnedaggeur op te snuiven.  De sfeer was goed, dat roken we wel. Het was mooi weer ook. ‘k Zag ergens een spreuk hangen die ik wel goed vond: “logica brengt je van A naar B, verbeelding brengt je overal” Heeft niets met Koninginnedag te maken verder.

Ons huisje was een huisje. ‘Knus’ zei mijn dochter.  Ook in het interieur bedienen we van verkleinwoordjes.

Er staan twee bankjes, een tafeltje,  een tv-tje, en we aten ’s middags van onze bordjes een Indonesisch hapje, met een pilsje erbij, uit een glaasje.

 En dan te bedenken dat een paar kilometer verderop Duitsland ligt, met z’n pullen bier,z’n XXL Schnitzls en z’n  kartoffeln .

Drenthe, here we are.

De kinderen besloten te gaan zwemmen in het parkzwembad. Ik probeerde met mijn laptop verbinding te krijgen met het internet. Moest toch kunnen…maar het wilde niet.

In de vooravond bekeek de familie een herenigingsprogramma, waarin een kwezel te zien was, die  op verzoek bemiddelde in stukgelopen familierelaties,  vaak weerbarstige lieden. Hij probeerde ze weer samen rond de (eet)tafel te brengen. Ditmaal ging het over twee broers die ooit  ruzie hadden gekregen omdat de één van de ander vond dat hij teveel  gebakken aardappels gegeten had. Nu was er niet genoeg over voor anderen die dat ook heel lekker zouden hebben gevonden.  Nu 3 jaar geleden. Ze hadden elkaar niet meer gezien sindsdien. Eeeeh boeiend....is anders.

Daarna nog even naar het centrum van ons bungalowpark. ( Vreemd, je zegt nooit ‘huisjespark’ maar ‘bungalowpark’

‘Dus jij was op een bungalowpark. Prachtig man, en, wat deed je daar?..’

-‘Ik zat in een huisje’

‘..waren de bungalows op?’

In het centrum van het park bevinden zich de meeste faciliteiten. Mijn zoon wilde er met mij gaan airhockyen.

Maar wat bleek? Na tienen? Drenthe? De lichtjes gedoofd hè…Landal mag een slogan gaan invoeren: ‘van de faciliteiten genieten, dat doe je lekker overdag…’

Kunst

Op artistiek gebied is er veel neergezet in videoclips. Deze vond ik het bekijken meer dan waard.

sympathy for the devil

Lekkâh rock nummâh van vroeggâh..

Bubble Shooter

Een verschrikkelijk duf computerspelletje. Waar je ook nog eens pijn van in je rechterwijsvinger ( je klikvinger!) krijgt. Dat is namelijk het enige wat je hoeft te doen. Te klikken op de rechtermuisknop. En te richten met diezelfde muis. Dat doe je door je handpalm te bewegen.

Wanneer je klikt schiet je een gekleurd balletje ( bubbeltje) weg.

En dat balletje dat schiet naar boven.

Boven staan 9 rijen met ieder 17 balletjes van verschillende kleuren klaar. 6 kleuren zijn het.

Wanneer je een blauw gekleurd balletje weg klikt en je raakt daarmee een andere combinatie van minimaal twee blauwe balletjes, dan spatten  die blauwe balletjes uit elkaar, en dan ben je ze kwijt.Dit is ook de bedoeling! Met een rood balletje schiet je de rode balletjes weg, met een gele de gele enz.

Je moet alle balletjes wegschieten, net zolang tot alle rijen weg zijn en dan heb je..gewonnen.

Denk ik.

Het is me namelijk nog nooit gelukt. En ik kan dat niet uitstaan. Het is een spelletje dat nooit uitkomt, want je krijgt steeds een aantal kansen om te missen, maar als je een paar keer gemist hebt…dan komt er weer een rij bij!  En als je er bijna bent en je mist, dan komen er twee rijen bij!! en soms zelfs drie!!!

Dit spelletje doe ik soms. Het is een stom spel, en ik doe het toch steeds, want ik wil toch een keer winnen!

Dat kan niet, zeggen mensen. Maar ik ben eigenwijs.  Dit is een spelletje waarin ik mijn frustrerende eigenwijzigheid kwijt kan. Dat is als het leven. Als het werk dat je doet. Je lost wat op en je krijgt er weer wat nieuws bij.  Het is nooit klaar. Je zit maar te schieten met je gekleurde balletjes en je zult misschien wel hoge punten scoren maar uiteindelijk is het afgelopen voor je, en ben je ingesloten in een gekleurde balletjeszee .

Weet je wat je dan wel te horen krijgt?

Applaus.  Dat dan weer wel.

Proberen?

www.spelletjes.nl/spel/bubble-shooter.html

Smaak

Er zijn mensen die beweren dat ze smaak hebben. En misschien is dat ook wel zo, ik ga daar niet over. Ik kan wel soms vrouwen tegenkomen die zich goed weten te kleden, waarvan ik vind dat ze goed kleuren  kunnen combineren en oog hebben voor detail.  Dat valt me op en daar kan ik ze dan mee complimenteren: 'je ziet er leuk uit'.

Ik merk het ook wanneer mensen hun woning sfeer weten mee  te geven.

Ikzelf heb op veel terreinen geen smaak.

Wel oog voor de dingen, maar geen smaak, geloof ik.

Goed, er moet heel wat gebeuren voordat ik een jogging pak mooi zal kunnen gaan vinden, of een groen rood geruite broek bij dames…momenteel vind ik dat afschuwelijk.

Net zo afschuwelijk als die jaren zestig interieurs, waar ik nu nog wel eens opnames  van zie. Dat bruin, dat oranje, dat ribfluweel, die zitkuilen en zitzakken. Belachelijk en afzichtelijk!

Maar, er was een tijd dat ik dat mooi vond, knus, intiem.

Achteraf  gezien moet ik concluderen….ik had helemaal geen smaak…denk ik. Ik woei gewoon mee met de wind.

Grote brilmonturen met van die vierkante glazen. Ik vond het nix allemaal, maar nu ik ze vaker zie, vind ik ze toch wel wat hebben..achterlijke kapsels kan ik leuk gaan vinden en andersom.

Dus, ik kan anders gaan kijken, kan dingen mooi gaan vinden die ik eerst niet mooi vond. En andersom! Natuurlijk heeft dat te maken met wat de trends voorschrijven, wat de modehuizen dicteren, wat ons voorgehouden wordt. Ik ben consument, afnemer,  gebruiker. Als mens net als andere mensen te manipuleren en te sturen.  Pion in de markt. Nee, natuurlijk heb ik dat niet nodig, een Ipod, maar je zult zien, over een paar jaartjes heb ik er ook één   ‘Toch wel leuk..’

Als ik smaak heb dan is het dit:

·         Ik ga voor natuurlijke materialen in mijn huis. Hout en riet winnen het dus altijd van  metaal en kunststof. Grote planten horen bij een prettig leefklimaat in huis.

·         Een huis moet licht zijn

En nu ben ik benieuwd. Over een jaar of 15, als ik dit stukje lees. Zit ik dan  in mijn kunststof interieur?

Zou zomaar kunnen.

Misschien vind ik dan ook Eddy Zoey , Desi Bouterse en Emille Ratelband allemaal leuke en gezellige kerels.

Bij wijze van spreken.

nog een keer: Tumivut

Als ze gaan zingen, deze vrouwen ( op 0.31) koptelefoon op, volume hoog, ogen dicht,  en luisteren. Je gelooft je oren niet. Wat hoor je eigenlijk als je je ogen dicht doet?

The Thunderbirds

Als kind vond ik de poppenserie de Thunderbirds prachtig. Ik tekende de raketten na, en miste geen aflevering. Op het internet kwam ik een parodie tegen van Arjan Ederveen en Tosca Nitterinck, waar ik erg om moest lachen





Voor wie de Thunderbirds nog kent.....ff kijke.

Een gewone klootzak

N.a.v. een inbraak in huize Davincini:

Geen idioot die een mes onder iemands  keel hield

Geen psychopaat die hijgend de trap op kwam rennen

Niemand die ’s nachts ongezien in een van de slaapkamers van de kinderen is geweest.

Geen krankzinnige die de boel in stukken mepte

Geen achterlijke klootzak die alle troep op de grond sodemieterde.

Gewoon, een inbreker, die ’s nachts, toen de hele familie sliep, voorzichtig het slot aan de binnenkant wist te openen, die beneden heeft rondgeneusd en gepakt heeft wat ie nodig had, meer niet.

3 Laptops in de kamer…twee filmcamera’s , die leveren nog wat op. Zo, wegwezen, wat zit er nog in het jasje? Een paspoort? Dat gooien we er uit. Hebben we niet nodig. Autopapieren? Heb ik niks aan. Weg ermee.

En die papieren vond ik ’s morgens in onze achtertuin. Evenals mijn verzameling opslagkaartjes met  Gigabytes aan oud foto- en filmmateriaal.

Vervelend , een inbraak. Goed shit ook, want ik ben behoorlijk wat werk kwijt. En natuurlijk is het  een klootzak, die zulke dingen doet. Maar het kan veel erger.

Wij sluiten de boel voortaan weer wat beter af als we naar bed gaan, en we hopen dat de verzekering de schade zal dekken.

Inmiddels zit ik achter mijn nieuwe laptop dit stukje te schrijven, en we slapen niets onrustiger als voor de inbraak. Ik had ingeschat dat het meer impact op me zou hebben wanneer je wist dat een vreemde ’s nachts je huis ingeslopen was. Maar die impact is er in het totaal niet. Ik ben blij dat niet een van mijn angsten bewaarheid is geworden, die van die enge psychopaat, of van die gestoorde crimineel. 

Everythings allright yet

Al dagen wordt ik strontziek van mezelf. Nee, niet van mezelf. Van de muziek die ik in mijn hoofd heb, die ik mezelf te pas en te onpas overal hoor zingen. Die niet uit m’n hoofd wil. Die mij terroriseert, gevangen houdt.

De muziek van de rockmusical ‘ Jesus Christ Superstar’

 Ik heb het met de paasdagen liever niet alleen over de paashaas en chocolade-eitjes, zie je. Ik heb het ook graag over een nieuw begin, een nieuwe lente, de wederopstanding van de natuur, zo mooi ook vorm gegeven in het Bijbelse verhaal over het leven de dood, en de wederopstanding van Jezus Christus.

Niet, ‘aan alles komt een end’,  Nee: ‘Aan alles komt een nieuw  begin!’  En dat wilde ik dan ook aan m’n kinderen meegeven. Hè? Samen op de bank, de teksten van Jesus Christ Superstar op schoot en den meelezen.

Maar kennelijk vond ik het  niet belangrijk genoeg…het is er met de paasdagen niet van gekomen.  Buiten dat ik veel moest werken hebben we wel als  gezinnetje gepaasbrunched en ook rond de tafel gezeten met een spel Party & Co.  En verder achter schermen gezeten

Op paasochtend toen het gezin nog boven lag te slapen heb ik voor mezelf nog wel de oude dubbelelpee van de rockopera opgezet. De film hoef ik nooit meer te zien –een  vreselijk en mislukt tijdsdocument , vind ik dat.. Maar de nummers vind ik nog wel boeiend. OK,  het is reli-kitsj, net als die uitzending van The Passion met Danny de Munck ( met Frans Bauer!!...die kan niet spelen!!Nooit eerder zag ik zo’n  lachwekkende Judas. En dan met dat hoge stemmetje….hoe ver mag je mis casten? )Ik moet echter toegevens…het doet wel wat met me. Het kan me ontroeren.

Maar om dagen later nog steeds de gezongen teksten van Jezus, Pontius Pilatus, Maria, Judas en al die anderen in het hoofd te hebben, dat word me wat te veel.  “ I want to know I want to know my Lord, if I die what will be my reward.’’  Daar is weer zo’n tekst. Het houd niet op

OK. De koptelefoon!. De volumeknop  op max! Tijd voor wat anders. De Stones? Sympathy for the Devil? Maakt niet uit.!!

positief labelen

Goed, hij was een wat besluiteloos type, 
maar de binnenkant van zijn broekzakken
kende hij als geen ander

inmiddels ergens op de Zuidpool..

Mijn kinderen probeer ik bij te brengen te genieten van het gewone. We zijn rijk hier, laten we daar blij mee zijn en ervan genieten. Ze zijn gewoon elke dag chips uit de kast en cola uit de koeling te pakken. Zeur niet

Voor deze Noorse Mensch,is het zeker NIET gewoon, een zakje chips, of een reep chocolade. Hij is maar wat blij als hij op zijn expeditie over de Zuidpool proviand krijgt, waaronder chips en chocolade. Niet dat mijn kinderen ZO zouden moeten reageren als ze een zakkie chips uit de kast pakken, maar IETS daarvan zouden ze wel mogen hebben.

Overigens, bij het bekijken van dit filmpje kun je je afvragen: Is Noors eigenlijk wel een taal? Of is het meer zomaar wat klanken uitstoten? Je moet zelf voor de ondertiteling zorgen, maar dat zal niet zo'n probleem zijn.

Hoe oud wil je zijn?

Dit maal had hij hem te pakken. BUUT RONNIE!! BUUT FRANS! Heerlijk was dat. 55 + en verstoppertje doen. Verstoppertje doen is eigenlijk altijd wel leuk. Onge-acht de leeftijd, of je nou 4, of 10, 22, of 35, 43 of 55 bent. Niet voor elke dag natuurlijk. Maar voor zo nu en dan.

Even op een schommel zitten en lekker zwieren, ook zoiets – wie vindt dit nou niet lekker? Even heeerlijk baarmoederlijk wegdromen. Hoppa!! Hoppa! Op een Skippy bal. Leuk! We doen het niet meer omdat het kinderachtig zou zijn, maar kom OP zeg, ouwe lul!!

Touwtje springen, hoelahoepen! Tikkertje. Je ziet het ze weinig doen, volwassenen, maar ALS ze het doen – de grootste schik! Waarom doen ze dat dan niet vaker?

Volwassenen hebben die bezigheden van zich afgeschud.' Dat doe je immers niet meer. Dat past niet meer bij de leeftijd…'bla bla..Onzin!! Wat is er MIS mee om ’s avonds, op de bank gezeten, na de koffie eens tegen elkaar te zeggen: ‘ zullen we buiten even tikkertje doen?’ Ik vind zelfs dat wij als ouderen de opvoedkundige plicht hebben om onze kroost het plezier en de lol van deze bezigheden bij te brengen. En dat doe je door het zelf te doen! Want opvoeden is voorleven! Zet een schommel in de tuin. Ga samen hoelahoppen in plaats van rare bekken te trekken op de sportschool. De generatie die nu met een scherm voor de ogen opgroeit heeft wat, maar mist ook wat. Laat dat nou eens zien Oudere jongere! De buren vinden het in het begin misschien wel even raar...trek je er niets van aan, over een maandje doen ze mee! Want reken maar dat ze diep van binnen jaloers zijn als ze vanachter hun tv toestel even naar buiten kijken en ze zien jullie elastieken of touwtje springen. het is toch fantastisch als je bij je buurman aanbelt om een potje te stoepranden, en lekker te frishbeen. Man man, het leven kan toch leuker!

De wijze lessen van Boeddha

en dan is er koffie..

Gert kwam de A.H uitgelopen, hij had eerder die dag koffie vergeten te kopen, en dat was hij nog even snel gaan halen. Hij werd aangesproken:
" KIJK ES!!
Ik koffie,
jij koffiet,
hij koffiet,
wij koffieën,
jullie koffie annan,
zij koffieën wat an.
Ik heb Koffie Annan
en jij koffiet watan! Jij koffiet wat AN JA!
De hele dag!! Waar is dat in Godsnaam GOED voor..?
Moet je es kijken hoe ZWART die koffie is! Daar ga je je LIJF toch niet mee volgooien?
Je kunt toch ZIEN dat het slecht is..?
Vroeger! TOEN had je koffie. Dat wat ze dronken in Ethiopië, in Perzië, buna buna buna!echte koffie!Qahwa! Daar werd je OPGEWONDEN van, maar dit..slappe laffe aftreksel wat jullie tegenwoordig naar binnen gieten...dat kun je toch geen koffie noemen?
Als je een tomaat onder de kraan houdt, en je vangt het water in een glas, dan zeg je toch ook niet...hmmmm! Lekker! Tomatensap!??"

Je ziet ze steeds meer, zwervers bij de ingang van de supermarkt, die je boodschappen bekritiseren en op zogenaamd artistieke wijze hun kostje bij elkaar verdienen.
Gatverdamme, Gert had er een hekel aan. 'Je zou ze bijna gaan missen',dacht hij, 'de mensen die er vroeger stonden. De draai-orgels, accordeonisten en Peruaanse panfluiters. En de mensen van de daklozenkrant'.

Ray Davies

Ray Davies, the leadzanger van de legendarische - jawel!-KINKS, draagt dit nummer op aan de kort daarvoor overleden bassist van de Kinks, Pete Quaife.

3 cartoons

Deze tekeningetjes staan al een tijdje bij 'mijn afbeeldingen' Als ik er nog wat mee wil doen moest ik ze maar plaatsen, vond ik.

Hit it or don't hit it, that's the principal question

24 december 2010 plaatste ik een foto van Birgit Schuurman op dit blog. Een erotische foto, dat mag gezegd.

Dat vind ik niet alleen. Sinds ik de foto heb geplaatst wordt deze elke dag aangeklikt. Vele malen zelfs. Gisteren is de foto meer dan 400 maal bekeken.

Dus als je denkt, zoho, dat blog van die Davincini wordt goed bezocht zeg, met z’n 16.000 zoveel ‘hits’… Dat komt vooral door Birgit.

Damien Hirst en Pablo Picasso, die ik ook ergens een plaatsje heb gegeven op dit blog, scoren ook goed. Maar Birgit…erotische foto’s doen het het best.

Ik KAN er een erotisch blog van maken, als het om de kijkcijfers gaat…dan heb ik wel wat uit te leggen aan m’n achterban.

Het gaat me niet om de kijkcijfers, laat ik dat niet willen. Laten we dat niet willen met z’n allen. Dan wordt het wel errug gemakkelijk allemaal en ben je voer voor het volk. Patat met mayonaisse. Lekker, voor een keertje tussendoor, o.k! Zeker! Maar eeh..er is meer, zullen we maar zeggen!

Ondertussen in 'Het Derde Oog'

Het was weer hommeles in meditatiecentrum 'Het derde oog'. Buiten konden wij een gedeelte van de ruzie die er gaande was woordelijk verstaan. Een en ander ging gepaard met het geluid van meubelen die stuk werden gesmeten:

'WAT nou, Hier en NU, eikel!' Alsof ik niet mag NAgenieten zeker!!...en VOORPRET hebben?? Is dat OOK verboden??? En hoe leer je van je fouten als je niet naar het verleden mag kijken HUH? en hoe kun je streven naar perfectie - hoe kun je UBERHAUBT STREVEN als je niet naar de toekomst mag kijken??? Zweeft toch lekker op!!Nirvanalijer! Bouddhahoer!!'

Het laagdrempelig maken van het meditatiecentrum had zijn nadelen, dat was duidelijk.

Het Ene Zijn

meer schilderijen van Elly zien? http://ellyvandoorn.weblog.nl/

normal

Normal is an Illusion

What is normal for the spider

is chaos for the fly

Morticia Addams

Wrecking Crew Orchestra

Creatief met licht, die jongens. De eerste 30 seconden merk je daar overigens niets van.

Waldeck - Addicted

leuk nummer, luisteren!

adembenemend mooie fotoos van Africa

Natuurlijk, het internet barst van de mooie fotoos. Maar wil ik nog graag wijzen op de site die ook al onder het kopje: 'interessante links' vermeld staat. Wanneer je die aan klikt, en je drukt op 'explore' dan kom je bij een foto-serie terecht die mij, ook door zijn thematiek, bijzonder aanspreekt. Schoonheid en harmonie in zwart wit. Echt de moeite waard.

http://ashesandsnow.org/en/flash-popup.php

Commentaar

Rick Nieman in een vraaggesprek met advocaat Bram Moskowicz in het programma: 'een kwestie van kiezen'

'Het Recht moet zegevieren' of 'Winnen'?

En Bram antwoorde eerlijk: 'Winnen'

Of het recht zijn loop heeft is niet aan de advocaat, maar aan de rechter. Het beroep van advocaat vind ik echter een beroep met bedenkelijke kanten, omdat die mensen die dat ambt uitoefenen leep, gewiekst en geslepen op zoek moeten gaan naar de mazen van de wet, waardoor mensen die een zware straf verdienen, er soms veel te makkelijk vanaf komen. Voor de advocaat is het een spel, en wanneer hij heeft gewonnen zien we een hatelijk superieur lachje. Een misselijkmakend lachje voor slachtoffers.

'Onschuldig is hij met de beste advocaat'. Zo is het vaak, en zo zou het toch niet moeten zijn. Voor veel mensen is dit onbegrijpelijk en onverteerbaar. En hier ligt mijns inziens een van de grootste oorzaken van het ongenoegen dat in dit land gevoeld wordt.

Brandwond

Elke dag was ze, bezorgd voor het milieu, bezig afval te scheiden. De keuken was er een stuk kleiner door geworden, die stond vol met bakken voor gescheiden afval. De keuken was eigenlijk een soort klein milieu-park. Maar ze had het er voor over, want het milieu, de aarde, de kinderen, dat ging haar ten harte.

De lege pakjes shag van haar zoon, die tegen wil en dank het niet kon laten om rook in z’n longen te zuigen, die trok ze los. Het plastic bij het plastic, het papier bij het papier. Wikkeltjes van dropjes, kroontjes van tomaatjes, celbatterijtjes, de schillen van de ongepelde pinda's, het werd door haar keurig geselecteerd en gedeponeerd in de daarvoor bestemde afvalbak.

Het papier werd eens in de twee weken opgehaald. Dan ging ze daarvoor al een doos scoren bij een supermarkt. Daar kon ze het oude papier dan in doen en langs de kant van de weg zetten.

Dan werd het opgehaald. Ze zwaaide altijd naar de mannen van de ophaaldienst. Ze doen toch zulk goed werk!

Die vrouw, die vrouw, die zit nu zwaar in een depressie. Ze hoorde het nieuws van de brand in Velsen. Bij het recyclebedrijf aldaar. waar ook haar geselecteerde papier bewaard bleef, was brand uitgebroken. Alle samengeperste papier, niet alleen dat van haar, maar ook van haar milieuvriendinnen en van tienduizenden die de moeite hadden genomen papier apart te houden van het restafval, was in rook opgegaan. Verbrand. Dat wat zij beschouwde als haar TAAK in dit leven, de ZIN van haar leven, ja bijna als haar levenswerk was nu in rook opgegaan.

De bakken heeft ze de keuken uitgesmeten, ze heeft de hele nacht gehuild, en een besluit genomen.

Diegene die verantwoordelijk is voor die brand in Velsen zal boeten! Ze zal hem weten te vinden, en hij zal niet bij het groenafval belanden, maar bij het chemisch- of het restafval, daar was ze nog niet uit.

‘inspired by my favourite song’

Een stukje muziek kan veel doen met een mens. Daar vertel ik denk ik niets nieuws mee. Wat doet het mij?

Het maakt dat ik me lekker voel, dat ik in een rustige stemming kan komen, dat ik ontroerd raak, dat ik bewonder. Muziek kan inspireren. Het kan inspireren om zelf muziek te gaan maken. Met andere muzikanten samen werken en iets moois maken of iets lekkers. Het lijkt me werkelijk een van de mooiste dingen die er bestaan. Maar veel meer als de luchtgitaar is het bij mij niet geworden.

Een paar van mijn favoriete nummers staan op dit blog. Onder 'Davincini's tearjerkers' staan nummers waarbij ik zelfs ontroerd kan geraken. Deze nummers hebben me geïnspireerd meer te zoeken, meer muziek te luisteren. Het smaakt naar meer! Het geeft me een kick! Ik ben een jurylid van de Voice, en ik heb mijn stoel helemaal omgedraaid. En ik wil al snel MEER muziek ontdekken, die me NET ZO kan ontroeren.!

En als ik dan weer iets nieuws vind…een nummer dat ik voor de eerste keer hoor, en dat ik UIT MOET blijven luisteren omdat ik erdoor gevangen wordt, omdat het past, dan is dat op dat moment mijn favoriete nummer! Er is zo veel moois gemaakt! Wat maak ik toch deel uit van een geweldige soort!

Kijk, ik kan me vaak laagdunkend uitlaten over de fratsen en idiote capriolen van de mensch in de ruimte, en op de wereld in het bijzonder, maar wanneer ik sommige van hun kunsten bezie en beluister, dan bewonder ik diezelfde mens.

Het kan mij eveneens raken van anderen te horen over muziek. Welk nummer voor hen betekenisvol is, en ontroerend. En als dat nog eens een keer een nummer is dat ik zelf ook al prachtig vond…..dan zijn we vrienden voor het leven.

wasverzachter

Telkens als ik deze foto zie kan ik er opnieuw om glimlachen, deze reclame voor wasverzachter. Prachtige foto waarvan ik me afvraag of er iets aan gefotoshopt is, en zo niet...wat gebeurd er dan hier?

Verhaaltje voor het slapen gaan

Gepiep, gepiep in haar hoofd......een onophoudelijk gepiep. Het is er een kwartier geleden ingekomen. Julia was moe en zoog op haar duim. Dat deed ze als ze ging slapen. Buiten was de wereld koud. Onder haar dekbed was het heerlijk warm, maar het gepiep begon ook. Aanhoudend gepiep dat haar stoorde, dat de behaaglijkheid van haar bed naar de achtergrond verdrong.

Gepiep van? Buiten? Ze had geen zin om er uit te gaan en het raam open te zetten om de luisteren of het volume toe zou nemen.

Zo bleef ze liggen.

Nee, het kwam niet van buiten. Het zat in haar oor. Een voortdurend irritant hoge toon.

Wrijven en drukken tegen haar oor had geen enkel effect

Ze kende de verhalen. Een ex-zwager van haar moeder had ook zo'n piep gehad in zijn oor, en die is nooit meer weggegaan. Heeft er mee moeten leren leven. Hoe leer je te leven met zoiets?

Tergend irritant. De slaap bleef erdoor weg, hoewel ze moe was.

Julia lag met haar ogen dicht, en dacht aan haar ademhaling. Ze had bedacht zich DAAROP te gaan concentreren. Buikademhaling in; vasthouden; langzaam door de mond uitademen. De piep vergeten, daar ging het om. Voordat die zich in haar voorhoofd zou gaan nestelen en zich zou gaan koppelen aan pijn.

Inademen…. naar boven die buik… maak bol…. voel hoe de lucht je lichaam vult… houdt het vast….godverdomme! Het lukte niet. Temeer omdat de frequentie van het gepiep begon te variëren, het leidde haar af - het zoog naar beneden, dan weer even naar boven, het leek even te suizen, en dan opeens te brommen, en te kraken…dan weer te piepen. Het leek haar hoofd te vullen. Vloeibaar geluid als stroop. Haar oor, haar evenwichtsorgaan, binnen, haar hersenen. Dan opeens duizelde het naar een laag monotoon gebrom. Als ze zich nog op haar ademhaling had geconcentreerd had ze gemerkt dat ze haar adem inhield. Ze schrok over wat haar overkwam. Was ze psychotisch aan het worden? Ging ze zo stemmen horen? Julia moest denken aan de lage gebeden die ze ooit uit de monden van Tibetaanse monniken had horen klinken.

Je kon wel eens liedjes in je hoofd hebben, maar de klanken die ze nu hoorde beheersten haar, vulden haar, haar hoofd werd een subwoofer, een duwende gigantische versterker. Ze leek aangesloten. Gebruikt. Een instrument in vreemde handen, waartegen het zinloos was om je ertegen te verzetten, Ze hoefde alleen haar mond nog maar te openen om het geluid naar buiten te laten komen.

Maar ze hoefde haar mond niet te openen. Haar mond WERD geopend.

Niet dat het pijn deed. Het was een willoosheid. Haar eigen wil leek niet langer te bestaan, speelde geen rol toen zij haar mond opende: "AAAAARKIAAAAAANNNNEEEEEEEE!!!"

Arkianee? Wat betekent dat? Waren de laatste angstige gedachten die ze van zichzelf had, waarna Julia overgenomen werd door de Anderen.

...om nog even bij acteurs te blijven

FF een quizzachtig dingetje

Een spelletje, een zoekertje. Op de bovenste foto staat een foto uit een van de beste films ooit.

Wat is de naam van de film?

Daaronder oude foto's van beroemde acteurs ( van weleer).

Wie zijn het? herken je deze klassieke koppen? Er is er eentje bij die ook een rol had in de film. Wie is dat?

geheugenspelletje

‘ik ging naar Zandvoort en ik nam mee...een fiets...’
-'OK!..Ik ging naar Zandvoort en ik nam mee: een fiets, en een boek!'
'ik gingnaarZandvoortennammee..een fiets, een boek, en een opblaaspop..'
-'Hij weer hoor....opblaaspop..Ha…..Ikgingnaarzandvoortennammee een fiets, een boek, een opblaaspop, en een muts'
-'Voor om je snikkel zeker...heb je niet nodig hoor, bij opblaaspoppen...MUTS! Es kijke..kgingnarzandvrtennammeee: een fiets, een boek, een opblaaspop, een muts, en m'n kleine leuke laptopje....Jij weer Bonito!'
'Kijke..kgingnaarzanvoortennammee..een fiets, een boek, een opblaaspop, een muts, m'n kleine leuke laptopje, en m'n pinpas.'
-Naarzandvoortennammeeeee.....m'n fiets, een boek een opblaaspop, een muts, m'n leuke kleine laptop,'pinpass, en een lekker wijf!...'
'Je had toch al die pop bij je?'
-'Ja maar alstie kapot gaat?'
'Jaa hoor, neemt ie een lekker wijf mee, gaat ie 's avonds met z'n POP!...'
-'...die pop is mijn luchtbed, voor op het water. Zo dobberen...'
'Goed, kgingzandvoortennammee eenfiets,een boek, een opblaaspop, een muts, eeeeh, m'n lieve leuke laptopje, m'n pinpas, een lekker wijf..tsjongejonge, en een sjaal..'
-Een Sjaal? en je had al een muts! 't Is Zandvoort hoor! Geen Wladiwostok! Anders had het spelletje wel geheten 'k ging naar Wladiwostok en nam mee.....MUTS!..Goed, kijke...Zandvoort,nammee...fiets,boek,opblaaspop, muts, laptopje,
'M'n LIEVE laptopje hè?'
-Zeik niet, laptopje....pinpas ,lekkerwijf ,sjaal...en een voetbal!
'Goed! Zanvoord! Fiets, Boek, Opblaaspop, Muts, lief laptopje, pinpas, lekker wijf, sjaal, en een voetbal, en een tegoedbonnenboekje voor gratis snacks...'
- Tsjeeesz....tegoedbonnenboekje voor gratis snacks!!..wordt gezellig daar. En Bonito maar fietsen, want die had z'n fiets meegenomen. Voor de snackbarroute zeker! Goed! Zanvoort, fiets, boek, opblaaspop, muts, lief laptopje, pinpas, lekker wijf, sjaal, en shit...wat zei jij ook alweer?.........

'Gelukkig, afgelopen! Wat een kutspel zeg. Iemand nog een pilsje?'

-'Wacht even! VOETBAL! IK weet het weer, èn bonneboekje!'

'jammer....is buite de tijd'

mensbeeld

Mijn mensbeeld is overeenkomstig mijn stemming. Bovenstaande figuurtjes zitten er wel vaak tussen

Manitas de Plata

Geboren in een Gypsy (Gitano)caravan in Sète in Zuid- Frankrijk. Hij werd beroemd door zijn jaarlijks optreden bij de Saintes-Maries-de-la-Mer Gypsy bedevaart in de Camarque, waar hij live werd opgenomen door Debe n Bhattacharya. Manitas de Plata wilde pas 10 jaar na het overlijden van Django Reinhart (unaniem beschouwd als de koning van de zigeuner gitaristen) in het openbaar spelen. Jean Cocteau en Pablo Picasso waren grote bewonderaars van Manitas.

Deze analfabeet verdient meer aandacht. Vandaar deze video op dit blog. Als hommage aan een geweldige flamengo-gitarist met de uitstraling van een gepassioneerd zigeuner die tot de verbeelding spreekt, zoals een flamengo-gitarist hoort te zijn

facing the fear

Eerst haar half ontklede lijk.

Dan strontvlekken, haren, bloed. Ze markeerden de plek die later werd omgeven door rood-wit afzetlint, en nog later door een bloemenpracht werd toegedekt. In een park dat nooit meer het park zou worden.

Dit was de plek waar ze de angstigste momenten van haar leven moet hebben gekend. Waar ze het kwaad in de ogen heeft gezien, er wanhopig tegen heeft gevochten, en uiteindelijk er zo wreed tegen heeft verloren.

De politie tast in het duister. Het duister het duister. Daar moet het zijn, het kwaad...

Hekate

Nu zou het niet mijn keuze zijn. Vroeger was dat het wel. Deze plaat had ik als poster jarenlang op mijn slaapkamer hangen. Het is een afbeelding van een schilderij van Johfra. De godin uit de Griekse en Romeinse mythologie werd niet speciaal vereerd, maar wel aangeroepen door vrouwen in barensnood. Dus het is niet onwaarschijnlijk dat 'Hekate' het eerste woord is dat door vele baby-oortjes is opgevangen. Hekate wordt verder in verband gebracht met de nieuwe maan. De poster is jarenlang op mijn kamer blijven hangen, want er was ontzettend veel op te zien

de plaats waar ik het meest van hou

Een plaats waar ik van hou? Het meest?

M'n bed, denk ik.

's Avonds, na een fijne dag zit ik vaak eerst de avond te rekken. Ook al ben ik afgemat- toch blijf ik zitten. Vaak omdat ik het lekker en gezellig vind. In de nachtelijke uren hoef ik geen agenda te raadplegen, er rinkelt geen telefoon, er wordt geen beroep op me gedaan. We kunnen praten en luisteren naar muziek. We drinken nog een glaasje wijn, en zeggen tussendoor dingen als 'Nog één dan!'en 'ik ga zo naar bed' Soms wordt het ook later omdat ik er geen zin in heb de avondrituelen te moeten uitvoeren die bij het naar bed gaan horen: de lichten uit doen, het ontbijt klaarzetten, de verwarming laag draaien, de lege flessen en de volle asbakken opruimen,de deuren op slot doen, tanden poetsen, wassen. Normaal gesproken heb je dat gedaan voordat je het beseft, maar als ik na een lange lange dag en een lange avond uit-ein-de-lijk in ons don kere afgesloten huis de deur van de slaapkamer open, en daar het bed zie... En dat ik daar dan IN mag! Met mijn lijf! Dat lijf dat Zo wil liggen! Zo wil rusten.... Hoeveel uren mag ik hier in? 5? 6? 7? Heeeeerlijk. Liggen, rusten, warm, thuis zijn, veilig, en dan ook nog...m'n wijffie in dat bed .Die als het even mee zit een flesje massage-olie opendraait, en me begint te masseren.

Oh, man.

Tropische stranden zijn mooi, de Himalaya ook, bij mijn roots voel ik me lekker.Maar het bed, dat daar weer uitnodigend op me wacht, en dat ik nu weer zie en met mijn door vermoeidheid bijna pijnlijke ledematen heb kunnen bereiken aan het eind van een welbesteede dag, dat kan m'n hemel zijn.

Daar kan misschien nog maar 1 ding boven: een villa aan een tropisch strand..en dan dat bed daarin!!.