poes (2)

Wakker worden met een kat in je kamer die je tenen heeft opgemerkt. Nee hè, niet weer!. Bij een vorige avond dat hij bij zijn vrienden was blijven slapen , al dik een jaar geleden, was Gert zich ’s morgens vroeg ongans wakker geschrokken van een wild bewegend gewicht, pijnsteken; kattenagels in zijn rechtervoet. Dezelfde kat. Gert herinnerde het zich zodra hij wakker was. De krassen hadden nog weken op zijn voeten gestaan, zijn enkels, zijn onderbenen. Nu was dat beest wéér in de logeerkamer gekomen.. En wéér had hij de tenen van Gert in het oog. De tenen staken onder het laken uit. Het enige laken waar Gert onder sliep nu de zomer ook ’s nachts tropische temperaturen had aangenomen. Gert was ergens wakker van geworden. Van wat? Hij wist het niet. Maar daar was het poesje, de kat, de tijger, het beest, met zijn beloerende, ononderbroken blik Behoedzaam en geruisloos was het dier op bed geklommen, Gerts tenen geen moment uit het oog verliezend. Gert zelf durfde even geen geluid te maken. Het dier maakte zich overduidelijk op voor de aanval. Het schikte zijn achterlijf en spande langzaam de voorpoten. Gert durfde niet te bewegen.
Maar hij ging zich toch niet laten opnaaien door een huiskat, een poesje? Het beste leek te gaan zitten, en hard te roepen: ‘KSSSSST WEG JIJ!’
En net toen hij dat doen wilde, sprong het dier op zijn tenen. Rotbeest!! AAAH Die nagels in zijn voet, Hij schopte en bewoog heftig met zijn been. Kat liet zich niet meteen verjagen, die teen was voor hem, daar wilde hij zich niet snel van af laten brengen, maar uiteindelijk moest hij toch het onderspit delven, en vloog hij de kamer uit, waarvan de deur half open stond, en Gert keek naar zijn voet. Bloed, krassen.

‘Doet ie anders nooit hoor’zeiden zijn vrienden, ‘alleen bij jou.’ Wat moest Gert daar nu weer van denken

Micah P Hinson

als altijd op zoek naar andere muziek, kreeg ik deze tip.Bedankt Bram

ouder worden doe je zo!

Werkzaam in de gezondheidszorg heb ik gelegenheid om de Mensch, de kroon op de schepping, zoals sommigen beweren, bezig te zien in zijn verzorging.

Om kort te zijn: het is vaak aanmodderen. Ik zie de Homo Sapiens Delirius bijvoorbeeld weleens sokken aantrekken. En wanneer ik dat proces eens gade sla, denk ik gerust te mogen vaststellen dat het vanuit de evolutie toch niet de bedoeling kan zijn geweest van de schepper om dit de Mensch zelf op oudere leeftijd te laten doen.. Het wil vaak niet. Staand de sokken glad om de voeten krijgen, daar praat ik nog niet eens over.
Wat ik doorgaans waarneem ( ik neem je even mee) is dat de oudere mensch, die bovendien vaak te kampen heeft met overgewicht, zijn achterste laat neerploffen op een stoel of op de bedrand. 'Ík zit, hè hè'
Naast de oudere liggen de sokken. En daar beneden op de grond onder hem staan ze, zijn voeten. Eelt aan de onderkant, blauwbe-aderd en rood gevlekt aan de bovenkant. Wat brokkelige stukjes restant kalknagel. Uit zuiver esthetisch oogpunt al, is het beter deze onderdanen te bedekken.

Het project kan een aanvang nemen.
Besloten is kennelijk dat er begonnen wordt met de rechtervoet. De rechtersok wordt opengehouden met duim en wijsvinger van beide handen. Dat maakt het lastig, want beide handen zijn bij deze handeling in bedrijf, en kunnen niet meer helpen om straks bij het moment- suprême het evenwicht te bewaren. De Mensch zit op de bedrand en bereidt zich voor op dat moment-suprême: het vangen met een snelle beweging van de rechtervoet in het smalle vangnet, de sok! De voet moet in de sok! Op het juiste moment toeslaan!
De afstand is er één die te overbruggen is. Er moet voorover gebogen worden, de sok moet tot vóór de tenen van de rechtervoet komen, en daarbij moet de voet omhoog; even van de vloer.
Díe combi, ‘voorovergebogen de sok houden voor een opgeheven voet’ is pure acrobatiek voor veel ouderen. Daartoe moet hij zijn reserve-restje jacht-instinct aanspreken, en een zwaar beroep doen op zijn conditie.
Het buigt, het kreunt, het hijgt, het tilt,het tolt, het mikt. Oergeluiden en kreten klinken op vanuit de diepte van de borstkas. Het gevecht tegen het onwillige lichaam is begonnen.

Het was weer een gigantische worsteling, waar hij vuurrood van is geworden en even op adem moet komen.
Maar de rechtervoet zit uiteindelijk in zwart katoen.

Weer even rechtop zitten, de pijn uit de onderrug voelen trekken. Blik op oneindig, verstand op het volgende hoogstandje van de ochtend: de linkersok.
Oud worden is een avontuur.

Fallen Art

muziek: fanfare Cíocarlia

Het is.....

ter voorbereiding op de lange winteravonden die er straks weer aan zitten te komen, en waarvan je van meligheid niet meer weet waar je het zoeken moet:

Het is blauw en zit in een boom.........

tarzan in de winter

Het is groen, het ligt in het bos en het stinkt

een dood padvindertje

Wat is zwart en geel, maar net niet

maya de bijna

Het is blauw en speelt in een film

eddie smurfie

van goedbeterbest.nl

Circus

Nee hè?

Níet naar het circus. Niet naar zo’n vertoning van ergerniswekkend flauwe clowns, ta-tarata muziek en hooggeeerd publiek.

Niet die eeuwige jongleurs, met hun brede lach en hun kegeltjes. Niet die droeve olifanten, niet die depressieve katten door een ring van vuur.

Niet diezelfde acts en maniertjes. Geen Bassie, Geen Adrtiaan. Geen tromgeroffel, geen geschommel in de nok van de tent.

We kennen het! We hebben het gezien, Dankjewel jaren 50! Het is GEWEEST. Was leuk.

Nu niet meer. Circus is Over & Done, Down & Out.

Cirque Soleil….OK Daar wil ik nog wel even over nadenken.

Ik ben naar een circusvoorstelling geweest. Uit hoofde van mijn werk. Ik kreeg er voor betaald.

Naar aanleiding van dit bezoek heb ik mijn mening over het circus moeten herzien. Want aan de rand van de piste vond ik mezelf met een golf van verbazing,enthousiastme en emotie terug op het puntje van mijn stoel in de circustent.

Want er was geen ta-tarata muziek en hooggeeerd publiek. Er waren geen droeve olifanten en depressieve katten. Het waren geen eeuwenoude acts en maniertjes.

Er was een enthousiaste groep mensen van verschillende nationaliteit met lekkere muziek, een uitstekende trompettist. Er zat creativiteit in vorm en aankleding. Er werd gedanst en geswingd.

Meisjes, flitsend en gratieus.

Ieder gaf zich; ging ervoor. Nauwlijks 100 man publiek aanwezig, maar Hoppa! Met soms leuke en boeiende acts, en stunts.

En dieren? 6 glimmende koeien, twee goed verzorgde ezels, 2 vrolijk springende lama’s, en 2 arrogante kamelen. Acceptabel. Jawel.

Ik was gecharmeerd door dit gezelschap en ik romantiseerde wellicht het rondtrekken met zo’n groep mensen, overal vandaan. Ieder met z’n eigen kunstje. Elkaar ondersteunend. Gezamelijke dingen bedenken. Rondtoeren. De tenten opslaan in een andere stad.

Romantiseren is lekker! Even wegdromen. Mooi!! Ja! meetrekken met een circus of een reizend theatergezelschap! Dat is wat ik wil!

En zo kwam ik er dan toch nog eindelijk, EINDELIJK uit wat ik wil doen met m’n leven.

Wat ik had willen doen.

foto, Alberto Althoff en Katarzyna ( Circus Althoff)

de oude man

De gelaatskleur van het lijk dat hij straks zal zijn had hij vast aangenomen.

Vanmorgen had hij zijn dinsdagochtenddouche gehad.

Zelf had hij de zender omgehangen. De grote knop hing opzichtig op zijn buik.

Vanachter het bureau op zijn kamer keek hij uit op een schaduwrijke laan.

Hoge loofbomen.

Aan het eind van de laan rechtsaf, daar was het kerkhof, zei hij. Hij keek veel naar buiten, waar de bomen hem lieten zien dat de tijd doorging. De bomen, de wisseling van seizoenen.

Ook al was die ene els dood.

‘De bomen groeien één kant op’zei hij. Naar het licht.

Zelf kwam hij al jaren niet meer buiten.’ Problemen met de ingewanden’, zo verklaarde hij dit gedrag.

Hij was iemand die de wind niet meer op het lijf hoefde te voelen.

Zijn kamer kwam hij niet meer uit sinds die keer dat hij door de knieën was gezakt, en op de grond terechtkwam. De voordeur was de grens van zijn huidige bestaan. Liever bleef hij binnen. Men bracht hem daar zijn maaltijd. Hij had daar alles wat hij nodig had. Krantje, teeveetje, zijn tabak.

Voordat zijn handen met de lange dunne bleke vingers samengevouwen op zijn buik zouden worden gelegd., zou hij ermee shagies draaien.

En zijn gedachten druppelden stroperig langs ruim dertigduizend dagen herinneringen. Voegden wat toe, lekten wat weg. Berustend en wachtend. Uitkijkend over de oprijlaan. Dag in – dag uit.

Poes

Gert had geen huisdieren. Hij hield van ze, en vond dat ze vrij moesten zijn.

Maar waar horen katten, anders dan in mensenhuizen?

Een benedenhuis, waarvanuit het beestje redelijk veilig buiten kan koekeloeren, de ruimte heeft. Daar is feiltelijk niets mis mee.

In het asiel weten ze met het aanbod van die schattige dieren geen raad.

Een poes kan veel geven. Huiselijkheid, geborgenheid, gezelligheid. Ze zijn lekker zacht, en vaak grappig, en ze kunnen zo tevreden knorreborren.

Gert vond daarom poesjes leuk. Hij had er best eentje willen hebben, maar recente ervaringen met het dier hadden hem doen twijfelen. Dat was toen hij twee maanden geleden de nacht had doorgebracht bij vrienden, die in het bezit waren van een poesje, luisterend naar de niet bijster originele naam 'Minoes'.

Wordt vervolgd.

ramp (2)

Een ander verhaal is me ook bijgebleven. Van een heel andere orde. 't Ging niet eens over een vliegtuigramp. Maar uit een serie van ongelofelijke overlevingsverhalen. Mensen die in situaties verzeild raken waarin bijna ieder ander zou komen te overlijden, maar afin, zij dan dus niet.

De man waarover het ging was al enkele dagen vermist, hoog in de bergen. Gure vrieskou, afgestorven voet, bijna dood hing hij ergens in een gletsjerspleet. Gletsjerspleten, daar moet je ook uitblijven, denk ik ook wel eens, maar goed. Hij zat er in. Benarde positie, bijna dood. En tegen dat hij dacht dat hij dood zou gaan, dat hij nauwelijks nog iets kon bewegen hoorde hij onophoudelijk een liedje in zijn hoofd:

'Ma Baker'van Boney M.

Hij hield niet van het liedje. Hij had er zelfs een beetje een hekel aan, maar het ging zijn hoofd niet uit. Alles wat hij hoorde, achter elkaar. Steeds weer opnieuw, was 'mamamama Ma Baker....'

Verschrikkelijk. Zo te sterven. Je zou het er toch zelf benauwd van krijgen.

Maar ik kon me inleven in die man. Ik kon me voorstellen dat dit inderdaad gebeuren kon.

Stel je voor. Een liedje van Bert en Ernie ofzo in je hoofd als je doodgaat. het zal je maar gebeuren. En je kunt het meestal niet navertellen ook.

ramp

Fascinerend, de reconstructieverhalen van vliegtuigrampen op TV. 'Aircrash Investigations' bijvoorbeeld. Ik heb er verleden jaar een aantal afleveringen van gezien.Ik zit dan nog net niet zo hard te zweten als de piloot die worstelt met z'n recalcitrante toestel,vlak voordat het de aarde raakt, maar veel scheelt het niet.
Ik ben toentertijd gestopt met het kijken naar de serie omdatik daarmee mijn kinderen vliegangst aanjoeg.
Een aantal crashes staan me nog helder voor de geest. Deze: Door onbekende oorzaak stort een boeing 747 in de oceaan. In honderduizenden stukjes. Kleine stukjes metaal, en allerhande ander materiaal. Ze zinken naar de bodem.
Wat besluiten onderzoekers te gaan doen?
Al die stukjes uit het water opsnorren en naar boven halen. Daarmee gaan ze aan wal aan de slag om de Boeing weer in elkaar te puzzelen, teneinde de oorzaak van het ongeluk te achterhalen.

Wat een geduldwerk is dat.

Zie ik nog niet snel als opdracht terug in een survival game, de nieuwe expeditie Robinson bijvoorbeeld. The extended version: 'Beste kandidaten, bouw een Boeing 747 van stukjes die hier ergens onder de zeespiegel liggen. Hier heeft U een duikersuitrusting, daar op die tafel ligt lijm, een lasapparaat en andere dingen die juliie waarschijnlijk nodig zullen hebben. OK? Nog vragen? Kijk goed op de bouwtekening. Begin.....NU!'

Ik begrijp: het is cruciaal die oorzaak te kennen, het foutje eruit te filteren, zodat deze in toekomstige modellen geen rol meer kan spelen.

Maar waar begin je aan?

Overigens zijn ze er uiteindelijk wèl in geslaagd. Onvoorstelbaar.

Op de pot.

“Er zullen wel groeperingen tegen zijn. Maar dat kan me niet schelen. Wanneer ik op de pot zit te bouten, spoel ik de stront in ene keer door het riool in. Geen seconde blijft de derrie in de pot liggen. Meteen weg, goed voor de ozonlaag. Scheelt een kwart spuitbus luchtverfrisser. Want de schijt krijgt geen tijd om te dampen, als je begrijpt wat ik bedoel.

M’n wijffie denkt daar anders over. Die heb laatst een potje aangeschaft, met een vlakspoeling. Weet je wat dat is, een vlakspoeling? Dan blijft je groene drek, als je de dag daarvoor andijvie hebt gegeten, nog ter bezichtiging op een soort presenteerblaadje liggen. Ter lering en de vermaak. Maar vooral ter lering, waar het mijn vriendin betreft. Die kijkt dan of alles goed is met hem, of het, of haar. Zitten er geen wormpjes in? Geen stukkies bloed? Is de materie los, vast, lichtbruin of zwart? Handig als je het weten wil.

Nou, dat was het even voor vandaag, als ik nog meer kwijt wil dan hoor je het wel”

in de serie..

Bobby McFerrin

Bobby Mcferrin op het World Science Festival 2009

nog even over bijen

Eerder schreef ik al over de mysterieuze verdwijning van bijen, en wat de gevolgen daarvan kunnen zijn. Inmiddels is men zo ver dat men weet dat een virus de oorzaak is van de bijensterfte ( geen pesticiden dus) Amerikaans onderzoek heeft dit aangetoond.

Grote ijsmakers trokken ook al aan de bel. Door de vermindering van het aantal bijen zou ook de ijsproductie, de gevarieerdheid in smaken, kunnen afnemen.
Niet aan denken maar.

Vragen die nu voorleggen:'Hoe komt dat nu?'en 'Wat is er tegen te doen?'

Berg

foto: Davincini



Ongenaakbaar, mysterieus, woest en schoon, zo wil ik je zien. Half verscholen achter wolkenflarden. .
Een brok versteend natuurgeweld dat ons terugbrengt naar bescheidenheid en ontzag

Boven op een berg een voorwerp plaatsen:
“Een Nederlandse vlag, een restaurant in stijl, het borstbeeld van de president van Frankrijk, het standbeeld van de eerste klimmer die de top bereikte. Van Jezus, Maria, Gandhi, Mandela.
Plaquettes met daarop de namen van allen die gesneuveld zijn op de hellingen. Een obelisk met de namen erin gegraveerd van de mensen die op de top gestaan hebben.
Een kunstwerk. Iets abstracts. Een enorme fallus, een engel. Een koperen sneeuwmolecuul.

Of iets moderns: een installatie waarin je je laatste woorden kunt inspreken voor het geval je onderweg naar beneden dodelijk verongelukt. Of een grappige robot: Monsieur Mt. Blanc, die elke klimmer die bovenkomt begroet met ‘Tres bien! Vous êtes numero.... 10888 sur ma tête”

Wat wil je aantreffen als je je met verkleumde en gekromde vingers aan die laatste rand naar boven trekt?
Ikzelf zou graag de kale bergtop zien. Met niets er op. Een berg is een berg. Is niet ‘overwonnen’doordat je hem hebt beklommen.
Zet er niets op. Niet zo protserig doen alsjeblieft. Niet leuk doen daar, dat doe je maar beneden. Bij het zembad of achter de bar-b-que.

Even er lekker tussenuit (slot)

Alles went. Dat is waar.
Maar ondanks dat, kon men de volgende ochtend, na een avond van gedonder en oorverdovend geplens, Gert samen met Vrouw over de camping zien struinen. Loerend naar de betere plek. De plek die campinggasten bij vertrek ’s morgens achterlieten.
En ze vonden en kregen!
Plaats 160 bleek de ruime plaats mèt uitzicht over het meer en de bergen die ze zich op weg hier naar toe hadden voorgesteld.
Gerts hart sprong open bij de aanblik van dit panorama. Opeens wilde hij langer blijven dan ‘een dagje’, zoals hij de afgelopen nacht nog had gemopperd tegen vrouw. Nu wilde hij toch wel een week.

De interne verhuizing trok bekijks.
De constructie van de kindertenten maakte het mogelijk de tenten ongedemonteerd, met inhoud en al te verplaatsen. Het was zo’n honderd meter lopen, dat ging wel.
Hun verbaasd aangekoppelde Bürstner bleek eigelijk net te breed te zijn om het padje te nemen waar Gert eigenwijs- Vrouw zei nog: ‘Je kunt beter de andere kant nemen- voor gekozen had.
Eigenaren van auto’s zetten hun voertuig op verzoek buiten de gevarenzône, behalve dan de eigenaren van de auto’s die elders waren. In het zwembad ofzo.
Het werd nijpend toen de doorgang nauwelijks nog speling bood. Hoe kwam het dat Gert zo kalm bleef? Vrouw kon het allemaal niet aanzien en Gert zag haar een eindje verderop stuiteren in de ochtendzon. Klanken van haar mond bereikten hem door het open portierraampje. ‘Je zoekt het maar uit!!’
Een behulpzame Fransman deed zijn uiterste best een buitenspiegel van een te passeren auto te redden door languit op de motorkap van het voertuig te liggen en de spiegel naar binnen te drukken. Uit zichzelf veerde de spiegel steeds terug.
Milimeterwerk was het. Ontkoppelen onderweg bleek ook noodzakelijk. Met precisie manouvreren daar kwam het op aan.
Hoger en hoger stuiterde de vrouw, die in gedachten al het schurende geluid kon horen van caravan tegen auto.
Maar zonder krasje, zonder deukje, zonder bonkje passeerde de sleurhut de uiterst smalle doorgang. Alleen de rem van de kleine woonwagen huilde en piepte.
Gert bedankte de Fransman met een welgemeende handdruk, en andere campinggasten vervolgden weer hun normale bezigheden, en reden hun ontlasting naar het chemish toilet.
Het was de kortste vakantierit die Gert met de hut gemaakt had, maar ook weer niet.

2 boeken

'Joe Speedboot' van Tommy Wieringa.

'Fraai taalgebruik, mooie metaforen en een ode aan de verbeelding'stond over dit boek in de Telegraaf. Dat vind ik ook.






Vooral in het begin spannend. Boeiend, omdat het over materie gaat die me heel erg bezig houdt. Onder andere het Christusverhaal en wat de kerk ermee gedaan heeft. Dan Brown heeft theorieén die de laatste 25 jaar steeds helderder vormen begonnen aan te nemen verwerkt in dit verhaal.

Even er lekker tussenuit ( 1)

Drie weken lang met de agenda niets te maken.
Het was vakantie. Zo vrij mogelijk wilden ze zijn. Althans binnen de kaders die het hoogseizoen juist strakker om verblijfplaatsen voor caravans had opgezet.
Maar van reserveringen wilde Gert niet weten.

En dit bleek ook niet nodig te zijn.

Een paar dagen onderweg waren ze nu. Het duurde bij Gert altijd een dag of drie voordat de eerste ontlasting zich aandiende. Maar wanneer de shit van de normale huishoudelijke beslommeringen tesamen met die andere shit, het werken onder een leidinggevende doorgespoeld was tot diep in de Franse riolen, kon de vakantie ècht beginnen.

Gert had inmidels zijn eerste campingervaringen. Bij Dôle waren er vijf man aan te pas gekomen om de sleurhut over stug hoog gras op zijn plaats te krijgen, en bij Annecy kreeg de familie de allerlaatste plek op de camping aangeboden, in een omgeving waarin collega-campingbeheerders al eerder het hatelijke bordje ‘complet’bij de ingang haddden gehangen. De allerlaatste plek wil zeggen: de plek die door alle andere kampeerders was afgewezen.
Bij de receptie werd door een medewerkster wat meewarig gekeken: ‘Ach gut, gaan júllie daar nou op? Met twee kindertjes nog wel?’

Waarom verhuurden ze dat plekje dan??
Om ermee te verdienen natuurlijk, en omdat het beter is te staan op een slechte plek, dan op géén plek! En dat bleek ook wel, want toen ze ‘Ja’hadden gezegd, hoorden ze achter zich licht gekreun. Daar stond een ouder echtpaar die al twee dagen op zoek was naar een plekje. Die zagen ook hier een plaats aan hun neus voorbijgaan.

Vanaf Plek 67 op camping ‘Panoramic’ bleek het panorama, vanuit de caravan gezien, het kunstwerk: ‘Buxusbladeren, Platgeplet Tegen Raam’te zijn. Een ander tableau liet zien: ‘Verschoten Katoen, de Kindertent’, en het derde raam bood uitzicht op ‘Een Stuur, Stoelzittingen, en een Krat met Speelgoedrommel’ Het interieur van onze Opel.

De plek was kortom, zeer beperkt in ruimte.
Ze hadden een campingsetje, 4 stoelen en een tafel. Een mens wil met lekker weer toch lekker buiten kunnen zitten. De stoelen waren verstelbaar tot ligstoelen. Dat moest maar even vergeten worden. Goed rechtop zetten maar.
Mocht puzzelen je hobby zijn, probeer dan ook eens een auto, een kleine caravan, tentjes voor de kinderen en een campingsetje kwijt te kunnen op nr 67 camping Panoramic.
De jongste van het gezin struikelde over een scheerlijn toen hij de caravan met een zelfgebouwd torentje verliet, en voor het opdraaien van de pootjes van de caravan, toch niet onbelangrijk, was geen ruimte. Gert was genoodzaakt met een bako het mechanisme in beweging te zetten. 27 Klein nulletje C kan aangenaam zijn. Maar dan niet. Zwetend kreeg Gert de sleurhut in díe staat dat het ding niet zou gaan kiepen bij interne gewichtsverplaatsingen, maar van een caravan die waterpas stond was niet meteen sprake. De ingebouwde koelkast protesteerde en hield een stiptheidsactie waarbij diepvriesprodukten ontdooiden en een koude pils niet écht koud meer geleverd werd.

Men kon Gert horen foeteren: ’Armoedig zooitje!
Tussen zijn tanden siste het.

Wordt vervolgd

It's a Miracle - Roger Waters

Jaren lang waren het mijn helden: The Pink Floyd. Met bassist/ zanger Waters heb ik me veel geidentificeerd. Hij was voor mij ook DE voorman van Pink Floyd. Solo heeft hij ook prachtige dingen gedaan.
Eigelijk MAG een opname van Roger niet ontbreken op dit blog. Geen overbekend nummer liefst. Daar doen we het niet voor.
Het is geen echte showman, Roger Waters, hij staat er zo nu en dan een beetrje stuntelig domineesachtig bij. Maar blijft: het nummer. It's a Miracle

Dingen die het leven mooi maken

Mijn vriendin kreeg van haar zoon voor haar verjaardag een boekje:"1001 dingen die het leven mooi maken" ( Amy Hall)
Er stonden voor mij veel herkenbare dingen in. En mooi, het is fijn om te lezen dat er in het leven zoveel dingen zijn waar je geluk, schoonheid, of warmte uit kunt halen.
Ik zal enkele dingen noemen die voor mij gelden (maar er staan er nog veel meer in):


'Een groot glas versgeperst sinaasappelsap'
'Met een perfecte zwier in het koele water van een meertje duiken'
'Een peuter die je op wankele beentjes tegemoet holt'
'De meeslepende stem van je favoriete radiopresentator'
'een kop dampende erwtensoep op een koude winterdag'
'Bladeren in die oude stripboeken uit je jeugd'
'Een kind dat, met rubberen laarsjes aan, vrolijk door de plassen spettert'
'de geur van vers brood bij je favoriete bakker'
'Rustig peddelen in een kano, en in het midden van de riviereven stilhouden om te genieten van het water en de omgeving'
'In je bed kruipen na een dag die je hebt doorgebracht met zwemmen en zonnebaden'
'Warme appeltaart met slagroom'
'de vochtige doekjes die je in oosterse restaurants krijgt om je handen mee schoon te maken'

Godverdomse dagen op een godverdomse bol

"Alle begin is moeilijk. Kijk maar. 't Kruipt uit het water zonder om te zien. 't Zou nog een laatste blik kunnen werpen op de oceanen, heimwee voelen uit eerbied, maar dat doet 't niet. 't Heeft er namelijk genoeg van te moeten kruipen over de zandbodems der wateren, genoeg van de eikelwormen en de pijlwormen en de chordadieren en de manteldieren en de koplozen waarmee 't zoveel eeuwen de zeeën mee heeft gedeeld."

Zo begint dit boek van Dimitri Verhulst. Een tragikomische recapitulatie van de geschiedenis van de menschheid. De moeite waard

Charlie Chaplin, smile

Smile. Michael Jackson, Charlie Chaplin. En ik kom er weer eens achter dat ik een sentimentele man kan zijn.

Sophia

Sofia

Die foto's in zwart-wit, met daarop mooie vrouwen van de vijftiger en zestiger jaren hebben iets werkelijk schoons.

10 juni in De Stem

De geheime dienst heeft een stokje gestoken voor het ontwikkelen van een telefoon die niet af te tappen zou zijn. Een 44 jarige man uit Lelystad was daar voortvarend mee bezig, toen hij door een Bond ( een broertje van James) van de AIVD met twaalf messteken om het leven werd gebracht.

Dat las ik in de krant van 10 juni j.l.

En wat denk je?

De rechter gelooft het niet. De advocaat die de verdachte echtgenote van de man verdedigde kreeg met het verhaal geen poot aan de grond. De echtgenote zelf heeft het hele proces geen mond open gedaan.

Maar de advocaat dus wel. Uit zijn hoge hoed haalde hij de geheime dienst. Hij dacht hiermee waarschijnlijk landelijke bekendheid te verwerven, de pers zou groots uitpakken wanneer ze dit verhaal ter ore zou komen.

Maar de pers bleef weg.

De vrouw kreeg twaalf jaar cel.

De advocaat werd niet eens beschimpt; enkel genegeeerd. Voorlopig zou hij onbekend advocaat D.de V blijven die ’s avonds thuis op de bank zat te zappen naar Miami Vice.

En de AIVD ging vrij uit

Afgeluisterd

‘……..ik kan je wèl melden dat er op de redactie van de Volkskrant een GRAFstemming heerst. Dat de AIVD niet journalisten van HUN krant, maar van de TELEGRAAF nota-bene, afluisterde....'

LOUSCHE

maandagochtend, we gaan ervoor!

Dit moet herkenbaar zijn. Ik zie ze elke maandagmorgen. Ik ben het zèlf soms op maandagmorgen. Mensen die hun best doen er weer een fijne werkweek van te maken. Er weer voor gaan.

We hebben geen zin, maar we MAKEN zin. En als het niet lukt dan doen we maar alsof.

Neda

Mooi meisje. Tussen Oost en West. Streng en tolerant. Dogmatisch en Vrij. Neda- Agha- Soltan. Iraanse. Op het internet kun je een filmpje zien hoe mensen haar proberen te redden als ze in het hart geschoten is. De politie schoot op betogers die meenden dat de verkiezingen in hun land niet eerlijk waren verlopen. Zij werd geraakt. Ik heb het filmpje niet willen bekijken. Kijken naar hoe mensen doodgaan doe je niet. Maar de betogers hebben een gezicht gekregen.

Complottheorie

Ik hou er helemaal niet van om me in complottheorieën te verdiepen. Ze brengen me aan het wankelen. Doen me heel klein en onbetekenend voelen

Ik ben geen naieveling die niet weet dat politiek iets is, dat zich vooral achter de schermen afspeelt. Ik weet dat wij van de politiek versies horen van gebeurtenissen. Versies waarvan anderen willen dat we die geloven.

Iedereen kent de speculaties achter 9/11. Speculaties die we ‘klakkeloos’ wel moeten geloven? Nee natuurlijk niet, dat zou nog veel zotter zijn.

De complottheorieën over de makers en uitvoerders van ‘The New World Order’ blijven zich echter maar ophopen. Het enge ervan is, dat je niet langer kunt spreken van ‘speculaties’ en ‘theorieën’, maar van feiten. Feiten kunnen niet weerlegd worden, en dat gebeurd dan ook onvoldoende.

Het worden nu in elkaar vallende puzzelstukjes. Als je geïnteresseerd bent, op het internet is er voldoende over te zien en te lezen.

O.a op www.waarheid911.nl.

The Colony Collaps Disorder

Waarschijnlijk zul je er niet rouwig om zijn.

Maar misschien zou je het wel moeten zijn. Ik heb het over de bij. Ik zie ze zo weinig deze zomer. En het klopt ook. Er ZIJN steeds minder bijen. De belangrijkste oorzaak hiervan wordt tot op heden ‘de verdwijnziekte’ genoemd. Men weet het dus niet.

Maar er verdwijnen hele bijenvolken. Heb je als imker de ene dag je kastje nog vol, twee dagen later kan het volk weg zijn, zonder een spoor, een lijkje, achter te laten.

Ik lees:

Dat bijenvolken in één klap verdwijnen, is een probleem dat niet alleen de imkers aangaat, maar ons allemaal. Als er minder bijen komen is er sprake van minder bestuiving en dan kan op den duur de voedselproductie in gevaar komen. Daar is nu al sprake van in de Verenigde Staten, waar in enkele staten afgelopen winter zelfs zeventig procent van alle bijenvolken op mysterieuze wijze zijn verdwenen.

En dat is niet best. Want voor de productie van alle groente en fruit zijn we nog steeds voor 60% afhankelijk van de bij.

Wereldwijd schijnt er al een derde (!) van de bijenpopulatie verdwenen te zijn.

Albert Einstein zag het belang in van het bestaan van de bij:

“If the bee disappeared off the surface of the globe then man would only have four years of life left. No more bees, no more pollination, no more plants, no more animals, no more man”

Maar ik lees ook ( om niet al te veel te sombermannen, en Einstein kan me méér vertellen..)):

Overigens is de afname van het totale aantal bijen ook een natuurlijk verschijnsel. Zij het dat de mens daarvoor wel weer verantwoordelijk is. Door de verstedelijking komt er minder voedsel voor de bijen. De koningin houdt daar weer rekening mee en legt minder eitjes, waardoor de volken dus kleiner worden. Een natuurlijke evolutie, die al jaren gaande is

Bijliefhebbers en imkers hebben hun eigen ideeën. Met name straling en pesticiden worden als grote veroorzakers gezien. Deze pesticiden zitten in vele producten, omdat ze op heel erg veel groenten en vruchten worden gesproeid. De bijen worden besmet met pesticiden doordat ze de stuifmeel opnemen.

.

Anyway, het is iets dat vraagtekens oproept

Het KAN ook zijn dat veel macho's loesje heel serieuus nemen...

Nederland in perspectief

goed

We gaan naar een feest. Er zullen veel mensen zijn die we al jaren niet meer hebben gezien.

Wat hebben we tegen ze te zeggen?
Niet zo bijster veel.
De planten in de tuin zijn groter geworden. De kinderen ook.

We wonen nog steeds waar we woonden.
We werken nog steeds waar we werkten.

Nog steeds naar Frankrijk op vakantie? Yep!
Met de caravan? Yess!

Maar allé! Een neven en nichten Bar-B-Que, met authentieke ooms en tantes, ’t Kan best leuk zijn.
*
‘Sorry, ik ben even je naam kwijt….en jij bent er één van…?’ Het waren veelgehoorde openingszinnen bij de entree.

Er was een neef, spuuglokje, die er een eigenaardige conversatietechniek op na hield:
Ik hoorde hem tegen een een argeloze barbe-que-er zeggen: ‘hee, hoe gaat het?’
Een spare-rib werd gekanteld en er werd geantwoord: ‘ja, goed’ Waarop hij enigszinds merkwaardig reageerde:’ Goh! Hoe komt dat? Dat het jou zo Goed gaat?’
Voor de rest heb ik de conversatie niet zo gevolgd. Ik ving nog wel wat flarden op, omdat het spreekvolume van de geïnteresseerde hoog scoorde op de decibellenlijst. Met een enthousiaste verbetenheid vroeg hij door:’ Vertel! WAT is je geheim? Gaat het goed over de HELE LINIE, of alleen privé? OOK op je werk? WAT gaat er precies goed op je werk? En wat op je privé? VOEL je je dan ook werkelijk goed? Ik schat je zo in, dat ALS er iets is dat tegen zit dan DEERT het je niet ECHT , omdat JOUW ‘GOED’ gewoon een BASIS is! Alles gaat goed zegt ie! GEWELDIG! Maar het is je ook AAN te zien hoor! Je haar zit goed! Je houd je glas zo cool vast; vet overhemd! En lekker bezig achter de barbeque! Ik dacht al meteen toen ik binnenkwam: Dát zou wel eens iemand kunnen zijn met wie het gewoon GOED gaat'
Ik zag dat hij zich naar de andere gasten omdraaide en riep: ‘Hee jongens, kom eens! Met Freek gaat het GOED zegt ie!’

Elke familie kent er wel eentje. Het is dezelfde persoon die meestal al vroeg in de avond eenzaam en dronken in een hoekje van de feestzaal rondhangt, en als je goed luistert zul je hem tegen zichzelf kunnen horen zeggen: ‘Memij gaatut vollgens mij NIEGOED’.

Get Gone - Fiona Apple

Geen fantastische video, maar wel een schitterend nummer. De derde op deze blog van Fiona Apple. Graag had ik een live-uitvoering gehad, maar de kwaliteit van de YouTubefilmpjes is vaak ondermaats

Graancirkels

vrijdag 26 juni 2009 13:46

Het Australische eiland Tasmanië heeft last van een bijzondere plaag: kangoeroes die stoned graancirkels maken. De kleine kangoeroes, wallabies, dringen papavervelden binnen en vertonen daar vreemd gedrag.

Dat meldt de Britse zender BBC vrijdag.

Pijnstillers
De papaver wordt op het eiland geteeld voor medicinaal gebruik. Vijftig procent van de wereldvoorraad papaver die voor medicinaal gebruik wordt gekweekt, komt uit Australië. Van papaver worden morfine en andere pijnstillers gemaakt.

Het Australische parlement hield deze week hoorzittingen over de veiligheid van de papavervelden.

High
Openbaar aanklager op het eiland Lara Giddings zei daar dat de papaverteelt veel last heeft van de wallabies die de velden binnendringen. De kleine kangoeroes eten vervolgens de papaver en hoppen superstoned rond totdat ze omvallen. ‘We zien ‘graancirkels’ in de papavervelden van wallabies die high zijn,’ zei Giddings.

Ook een woordvoerder van papaverproducent Tasmanian Alkaloids stelt dat er meer dieren in de velden zijn waargenomen die zich vreemd gedragen. Zo zijn er verschillende verhalen van schapen die rondjes lopen na papaver te hebben gegeten.

Door Arne Hankel

Davincini: en ik maar denken dat die graancirkels gewoon door UFO's kwamen. Maar het kan nóg gekker

Han gaat ook weg

Han zat thuis, en hij kon op het internet kijken waar bekenden van hem zaten. Die schreven verhaaltjes en plaatsten foto’s op sites als www.waarbenjijnu.nl. Ze hadden het er maar druk mee
Marjan voer in Zeden de Luleälv af, en Luc zat te zweten in Kut, in Irak. Lea schreef hoe ze genoot in Baalhoek, bij het verdronken land van Saeftinge.
Over de post ontving hij van de postbode een echte ansichtkaart ( oh schoonheid, oh nostalgie)van Marcel, uit Taailand. Hij zat op Ko Klang. Op de kaart stond een palmboom tegen avondrood. Achterop stond een zonnetje getekend: 32 klein nulletje C .

Maar Han zat thuis.
Hij had zich ook aangemeld bij waarbenjijnu. En hij schreef: Ik ben thuis, met een AB op de bank, koud bier binnen handbereik, en een keuken vol lekkers. Overdag staat buiten de ligstoel in het zonnetje op mij te wachten. Ik heb vandaag uitsluitend Franse radiozenders opstaan, en ik geniet van een stokbroodje met camembert en andere typisch Franse dingen.

Gisteren, tijdens een imaginair dagje België, viel hij op BELGIË ÉÉN in een straatinterview met een Belg, die aan het shoppen was in Antwerp.
Hij kon zo een nichterig vals lachje hebben, deze Belg, als hij in z’n zoetgevooisde accent sprak over wankeren. ‘Ik ben de afgelopen periode meer aan het wankeren geslagen’ zei hij, en. ‘Ik leg twee maal daags de hand aan mijzelf’. Het duurde enige tijd voordat Han begreep waar hij over sprak. Het bleek te gaan over aftrekken. Het was de Belse omzetting van het Amerikaans knauwerige ‘Wanker.’ Maar hij zei het op z’n Bels. ‘Awel, ik ben een wanker.’ ( Met de a van ‘kan’.)
Het woordje leek thuis te horen in een aflevering van kabouter Plop. ‘Wankeren? Daar ben ik te moeoeoeoeo voor’ Plopperdeplop ( mutsje omhoog).

Onze zuiderburen, beter niet inlijven. Beter gewoon maar net doen of ze er niet zijn. Snel doorzappen naar Frankrijk. Voordat straks ook nog die lekgeschoten hond van Samsom en Gert op de proppen komt

Overmorgen gaat Han 1 dagje Duitsland/ Oostenrijk doen. Duitse zenders op. Lederhozen aan en een lekkere onbehouwen kroes op tafel die je met twee handen moet tillen. Hij zal schreeuwen naar de keuken dat hij wil ESSEN en laat het vet van m’n kin afdruipen bij het afkluiven van ein Wildgebrät. Duitsche schlagerzangers schiet hij dan af met een buks. (een niet zo bekend maar enig spelletje op het internet)
Ja, Han had het helemaal al geboekt in zijn hoofd. Hij zou de dag beginnen met het Oostenrijkse volkslied en eindigen met de onvergetelijke Oostenrijkse filmklassieker ‘Met Mijn Waldhoorn Tussen Jouw Alpen’

En Han begon een nieuwe site: www.vakantieismaarnetwatjeervanmaakt.nl

Zwevende scheerkoppen

Het is niet zo dat ik ze mis.
Het is meer dat ik ze niet meer zie, gelukkig.
Of is dat toeval?
Ik heb het over reclames.
Ja, reclame’s op zich, die zien we genoeg. Misselijk word je ervan, Persoonlijk heb ik al jaren geleden met mezelf afgesproken dat ik niet langer naar films ga kijken die door reclame onderbroken worden.
Ik vind het ook nu nog onbegrijpelijk dat dit mag.
Een speelfilm mag hopelijk door filmmakers in veel gevallen gezien worden als een kunstwerk, waarin de toeschouwer meegezogen wordt in het verhaal. Waarin een appèl op het inlevingsvermogen van de kijker wordt gedaan. Maar, hoe krijg je de kijker zo ver, als de laatste woorden van zijn stervende held op TV onderbroken worden door de frisheid van Robijntje.
Als de subtiel opgebouwde thriller je aardig op weg helpt naar het puntje van je stoel en je plots naar Willeke Alberti zit te kijken, in een winkel voor hoortoestellen.
Maar Robijntje en Willeke leven wonderbaarlijk genoeg nog steeds, ondanks de zware inbreuk die zij, en honderden anderen, maken op menig goede smaak.
Hoe zit dat met filmrechten? Waarom zie ik geen filmregisseurs die zich omdraaien in hun graf? Of daarvoor er al iets tegen doen?

Ik zou bij deze aan iedereen willen vragen het kijken naar door reclame onderbroken speelfilms te boycotten.

Dus ik mis het niet, in tegendeel, maar ik zie hem niet meer. Ik bedoel nu specifiek de reclame van het scheerapparaat. Die dingen die als het moederschip van de Enterprise aan komen snellen door het luchtruim. Met aan boord het Reflex Action en het Super Lift & Cutsystem and Eight Different razorheads! Is het apparaat met zijn beschermkapje en handig reinigingskwastje, zeer geluidloos in de kosmos verdwaald?
Moet Houston actie ondernemen om de Coolskin HQ 7742/ 33 te traceren?

Scheren met een scheerapparaat is iets voor watjes. Heren, daar kunnen we het toch over eens zijn!?. Een man die voor de spiegel een pijnlijk gezicht trekt als zijn kin een beetje prikt als hij het na het scheren met after-shave besprenkelt; een man die zich niet kan scheren omdat er geen stopcontact in de buurt is, wat moet je daarmee? Een scheerapparaat, ook al heet hij Coolskin or whatever, is een variant op de Ladyshave, niks anders. Dus zwevende scheerkoppen: Voortaan nat scheren! Met mesjes!, waarover later meer. Want daar valt ook heel veel over te vertellen

Bobby McFerrin

Die man is muzikaal!

Milieupark

Het klinkt bijna alsof je je er speciaal voor moet kleden. Je vraagt je af of er entree geheven zal worden.
Is het weer wel goed genoeg om naar het milieupark te gaan?

Het milieupark!
Weet U wat dat is?
Een landgoed, een geurige kruidentuin, met een educatief dingetje over het milieu?
Mis!
Ik hoorde het pas van de week. Onze gemeente gaat nu ook plastic afval scheiden.( moet van Brussel) Ik las het woord in de introduktiefolder.
“U kunt de plastic zak deponeren in de oranje container op het MILIEUPARK op het Freudiaanse Versprekingsplein.”

Daar staan, in een hoekje van een parkeerplaats omgeven door vuil en scherven drie smerige, met graffiti bespoten containers. Twee glascontainers die ooit geel waren, en een uit zijn jasje gegroeide kledingcontainer, die opengereten vuilniszakken uitbraakt. Nu staat er dan een nieuwe schreeuwerig oranje container bij, voor plastic rommel.

Het zijn verzamelplaatsen voor brandend vuurwerk rond de jaarwisseling.

Om zoiets een milieupark te noemen?
Wat zou je zeggen van ‘Zooizerkhof !’
Dat dekt de lading wat meer denk ik

zwart wit, klein-groot

Gisela Bundschen

De Bewuste Tijd

Nooit eerder zijn mensen in het Westen zich zo bewust geweest van hun ‘Zijn’ hun eigen bestaan, inbreng, hun eigen kwaliteiten, en tekortkomingen..
Nooit eerder waren mensen in zo grote getale bereid om over hun eigen ontwikkeling, hun hele hebben en houwen te vertellen. Heb ik de indruk.

Mensen worden zich bewust van alles. Mensen ontwaken. Krijgen het vermogen zaken van verschillende kanten te bekijken.
Zulke mensen zie ik vaak. In mijn omgeving, en op TV

Het blijkt dat mensen zichzelf vaak verdomd goed kennen Ze eerlijk naar zichzelf kunnen kijken, en de bereidheid hebben om te veranderen.
De mens lijkt daarmee op een hoger plan te komen.

De impulsieve, primaire reactie zien we minder.
We zien nog wel groepjes of groepen mannen die zich graag willen laten gelden. Maar de mens is ondanks dat toch duidelijk opgenomen in een evolutiegolf, waarin de ratio meer en meer de boventoon gaat voeren, en emoties geen dingen meer zijn waardoor men zich rücksichtslos laat leiden

AllEEN IK Ben nog NIET zoVER en DAT IS KUT.!!

Stoute schoenen

Er zijn dagen die niet stuk kunnen gaan.
Om de stoute schoenen aan te trekken is op zulke dagen niet eens veel moed nodig.
Het voelt alsof de tijd rijp is.

Uitgerust is hij wakker geworden.
De ochtendlucht heeft hij door het open raam opgesnoven. Het was een windstille, bewolkte dag. Een ideale dag.
De kinderen zijn vrolijk kwetterend aan het muesli- ontbijt geschoven en daarna met hun bekertjes vruchtensap de deur uit gegaan.

Maar daarvoor al, meteen na het opstaan, had hij ze uit de mand gepakt, de spijkerbroek met verfspatten, het blauw bevlekte t-shirt met ‘We do it with a smile’. Hij had ze aangetrokken, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Zijn outfit had hij vervolmaakt met het artistiek aandoende ateliershemd, en de afgedankte Kappa- schoenen.

‘Ga je verven pappa?’had zoonlief gevraagd.

Ja, Gert ging lekker een dagje wijten aan achterstallig onderhoud, en de verdere vervolmaking van de woning

Ongestoord kon hij zijn gang gaan. Eerst snel door het huis.

Een kwartier later leken de bedden onbeslapen, was er van een genoten ontbijt in de kamer en in de keuken geen spoor meer, was schone van vuile kleding gesorteerd en opgeruimd, en draaide de vaatwasmachine.
Zingend had hij dit alles gedaan.

Toen naar zolder. Een lekkere CD in de lade en aan de slag. Beginnen met de plintjes in de grondverf zetten. DAT moest al zo lang gebeuren!
‘We will we will rock you’

De pot met grondverf was kennelijk niet helemaal goed afgesloten geweest. In de bus die nog maar voor een vijfde gevuld was zat een harde gestolde verflaag.
No problem. Die kon je zo doorprikken, of beter: langs de randen lossnijden, anders was er een grote kans dat de gestolde laag zich zou mengen met de vloeibare verf er onder, en dan zat je met troeperige verf, met gestolde resten er in. Dat moest je niet hebben.

Het mes liet zich niet makkelijk door de plak jagen. Gert wilde dit ook voorzichtig doen want met kracht gaan werken, zou kunnen betekenen dat wanneer je er doorheen komt de vloeibare laag als een fonteintje omhoog zou komen. Nee, netjes langs de randen loshalen, en de ronde chemische plak er als één geheel uithalen.
Er zou toch nog wel vloeibare verf ónder zitten? Zeker weten deed Gert dit nog niet.
Gert besloot de hamer er bij te pakken. Tikken op het mes geven, en dan rondom werken.

Ja hoor, daar waren de tekenen van vloeibare verf.
‘Don’t stop me now’ hij zong het luidkeels mee.
Gevolgd door ‘SHIT” Dit zei hij toen hij zag dat de verf zich aan de onderkant van de pot over de vloer verspreide. Hij had per ongeluk de bodem van het verfblik losgeslagen.

Zijn outfit heeft hij die dag aangehouden. Hij stond ermee achter een winkelwagentje in de Aldi. Hij droeg het toen hij de was van het droogrek haalde. Hij lunchte ermee met zijn kinderen.

In de tijd dat hij met zijn kluskleding buiten liep, met vlotte tret en fier rechtop, heeft hij kunnen nagaan of zijn kleding als ‘pussy-magnet’dienst zou kunnen doen.
Dit bleek niet zo te zijn. De hoeveelheid vrouwelijke aandacht die hij kreeg bleef op dezelfde beperkte schaal steken. Maar van mannen kreeg hij duidelijk meer blikken toegeworpen. Joviaal groetten ze hem in het voorbijgaan, de mannen die schaftpauze hadden. Met een knipoog soms, of met een wijsvinger die omhoog wees, overigens een onverbloemd sexuele begroeting, die de spontane erectie symboliseerd. In de begroeting ligt ook de intentie van de begroeting besloten. Door de wijsvinger omhoog te steken zegt men eigelijk:: ‘Hallo, neuken?’

De middelvinger omhoog steken is geen begroeting. Het is een sterke afwijzing. Non-verbaal schelden: ‘Go Fuck- Yourselves’zoals onze bevrijders, de Amerikanen dat zo treffend aan kunnen geven’

Kluskleding is, zoals Gert die middag met licht ongenoegen waarnam, eerder een cock-dan een pussymagnet, en het krijgt naast leren kleding en uniformen iets nichterigs.

Wonderlijke uitkomst van dit onderzoekje, en het zet klussers in een ander daglicht

------

doll face

knap gemaakte video. Fascinerend

huisdieren (5) Pygme Jerboa

Na een tijdje puzzelen kan ik weer filmpjes op mijn blog zetten. Deze wilde ik er graag bij. Het is een filmpje van een Jerboa. Een diertje dat me, in al z'n onhandigheid, toch de kriebels bezorgde; me zelfs wat angst aanjoeg. Meer als welk ander filmmonster dan ook. Het wachten is op de film: 'The Day of the Jerboa'

Extremistisch Katholiek

Ze was zes toen hij begon. Zij speelde met poppen. De stiefvader met haar. Pijn, angst, terreur. Elke dag. Drie jaar lang. Het lichaampje dat hij verkrachtte werd niet langer dan 1 meter 36. Negen jaar oud. En plotseling groeide er een tweeling in een kinderlijfje van 33 kilo. Het meisje zou eraan sterven, zeiden de dokters. Vorige week kreeg ze een abortus. Maar de verkrachter gaat naar de hemel. De anderen naar de hel, bepaalde de Braziliaanse katholieke kerk dit weekend.

Verkrachten is minder erg dan abortus plegen

‘Natuurlijk’, zei aartsbisschop Cardoso van Recife met zijn blaffende stemmetje. ‘Die man heeft een zonde begaan. Maar abortus is een veel zwaardere misdaad dan verkrachting of roof.’ Logisch toch?  ‘Wie verkracht wordt niet geëxcommuniceerd. Wie abortus pleegt wel. Dat staat in de Canon 1398’, wist zijne Hoogwaardige Excellentie de bisschop.

Geëxcommuniceerd

Iedereen die aan de abortus van het meisje meewerkte is nu de katholieke kerk uitgezet: allereerst de moeder van het meisje die de verkrachter liet opsluiten. Maar ook de directeur van het ziekenhuis, de dokters, verpleegsters,  assistenten en secreraresses die bij de ingreep betrokken waren. Ze mogen nooit meer ter communie. Geen doop, niet trouwen, en geen begrafenis in de kerk.

Volgens de Braziliaanse wet deden ze niets verkeerd. Abortus is hier (uitsluitend) toegestaan als een vrouw verkracht is. Óf als het leven van de moeder in gevaar is. Allebei was het geval. Toch beschuldigt de aartsbisschop hen van ‘moord’. En erger: ‘Het vertrappen van de wet van God.’

Davincini: Het nieuws dat de mensen geëxcommuniceerd zijn,  moet door betrokkenen met gejuich ontvangen zijn. Van DIE club hoef je toch zeker geen lid meer te zijn, En het scheelt wat administratieve rompslomp van je laten uitschrijven. 

World on the blink: Peru

In de Peruaanse Amazone is het oorlog. De schokkende foto’s, gemaakt door vrijwilligers van de Belgische hulporganisatie Catapa, liegen er niet om. Een nog onbekend aantal dode indianen, omdat ze hun regenwoud willen beschermen tegen verwoesting door buitenlandse oliebedrijven. 22 dode politieagenten, omdat ze de weg moesten vrijmaken voor ‘de ontwikkeling en de rijkdom van de meerheden in Peru’, zoals president Alan García het noemt. Bos tegen olie. Milieu versus economie. Meer zwart- wit kan haast niet.

Aangekondigd bloedbad

Het was de kroniek van een aangekondigd bloedbad. Al meer dan twee maanden protesteren de 56 inheemse volken van de Peruaanse Amazone. Ze blokkeren wegen en rivieren. Omdat ze woedend zijn over een wetsdecreet van de sociaaldemocraat García. Dat decreet maakt het mogelijk grootste deel van het Peruaanse regenwoud weg te geven aan buitenlandse gas- en oliebedrijven. Die kunnen er nu vrijelijk graven en boren, zonder dat de oorspronkelijke bewoners of lokale overheden er nog iets over te zeggen hebben.

‘Nep-indianen’

García wenste niet naar de inheemse bevolking te luisteren. ‘Nep-indianen’, noemde hij ze, misleid door een ‘criminele nep-leider’. Hij doelde hiermee Alberto Pizango, de voorzitter van de bond van indianenvolken van de Peruaanse Amazone AIDESEP. De organisatie bestaat al meer dan 25 jaar en heeft 350.000 leden, in meer dan 1300 indianengemeenschappen die 16 verschillende inheemse taalgroepen vertegenwoordigen.

Vorig jaar wist deze ‘nep’-leider met zijn ‘nep’-indianen de uitvoering van het decreet nog via het parlement tegen te houden. Maar toen datzelfde parlement vrijdag besloot om García zijn zin te geven, barstte de bom.

Keel doorgesneden

De indianen waren razend. Gewapend met hun speren kwamen ze bij de blokkades opdagen. García stuurde zwaar bewapende special troopers van de politie om aan de protesten een einde te maken. Uit helikopters werden traangasgranaten gegooid. Daarna begon de politie op de demonstranten te schieten. Groepen indianen namen geweren van de politie af, en schoten terug. Ze gijzelden 38 politieagenten, waarvan er 9 werden vermoord. 

De indianen zeggen: ‘Gedood tijdens een bevrijdingsactie door hun collega’s.’

President García zegt: ‘Barbaars afgeslacht door de wilden. Met speren doorboord, en met messen de keel doorgesneden.’ 

Wat bezielt die indianen?

‘Het regenwoud is onze moeder’, zei een  van de indiaanse slachtoffers zaterdag. Voor de inheemse bevolking is het ondenkbaar dat hun moeder wordt ‘verkocht’ . Dat buitenlandse bedrijven erin gaan zitten boren. Wat voor president García een ‘unieke kans tot rijkdom en ontwikkeling voor de meerderheid in Peru’ is,  is voor de indianen de dood van de oermoeder. ‘Hoe kunnen wij en de wereld leven als het regenwoud wordt vernietigd?’ vroeg de indiaanse vrouw zich af.

Wereld-dilemma

Twee diametraal tegenovergestelde wereldvisies. En in het Latijns Amerikaanse continent leiden ze weer eens tot bloedvergieten. Ooit door Europa en de VS gebruikt als plundercontinent. Nu het meest vooruitgeschoven strijdperk van een wereld-dilemma:  Economische ontwikkeling, of klimaatbehoud? Het zwarte goud, of het groene woud?

…in Latijns Amerika uitgevochten

In Bolivia is er, na eeuwen van uitsluiting, voor het eerst de indiaanse meerderheid aan de macht. ‘Nationalisatie van de grondstoffen’.  Niet voor niets was dat de slogan waarmee de indiaanse cocaboer Evo Morales daar aan de macht kwam.  

In Peru is de tot vrije-markt fundamentalist gerecycelde sociaaldemocraat Alan García ervan overtuigd dat het verkopen van de bodemschatten aan buitenlandse bedrijven de enige kans is. ‘Als we zelf het geld hadden om de Amazone te exploiteren hadden we dat allang gedaan.’

Voor García geen enkele twijfel: de Amazone is er om uitgebuit te worden.

Niet voor niets gaf hij gisteren de schuld van de indianenopstand aan de die andere linkse leider van Latijns Amerika. ‘Ik kan het niet bewijzen. Maar Hugo Chávez van Venezuela zit hier achter. Hij wil niet dat ook wij olie hebben’, zei de president, en riep de noodtoestand uit. Het hele Amazonegebied is nu door hem tot ‘militaire zone’ verklaard. En alle bewoners hebben een uitgaansverbod, zodat er niet meer kan worden geprotesteerd.

                                                                                                                                       Marjon van Royen

Davincini: ( sprakeloos)

good old graham

Leendert

Zijn gedachten ordenen, dat was goed, en ze dan nog op papier kunnen krijgen, dat was het helemaal! Succesvol was hij tot op heden niet geweest. Zijn hoogtepunt: ‘Het was allenig maar een luchtje!’de karnavalskraker die nu nog steeds in lokale cafe’s rond de vastenavond ten gehore werd gebracht.
Veel had hij niet bereikt. Zijn huwelijk was kinderloos gestrand, internetvriendschappen liepen steevast op niets uit.
Hij was uitgaanstype af, voelde zich minder thuis onder de mensen, en bracht vele avonden door in zijn niet onknusse, maar enigszinds vervuilde woning. Alleen, achter de TV, of achter de PC.
Zo overdacht Leendert onder de grijze ochtendlucht zijn leven..
Jaren ervan speelden zich af in de sigarettenfabriek. De ins en outs van het produktieproces had hij er leren kennen. Het was niet iets waarover hij zich op de borst kon slaan. ‘Hij bracht kanker aan de man’, zo had hij over zijn werk horen spreken. Misschien hadden ze nog gelijk ook.
In de spiegel zag hij een beeld dat hem niet vrolijk stemde. Kwabben, er kwamen kwabben, overal.
En hij stelde zich voor dat hij, wanneer hij zou sterven, de film van zijn leven zou zien. Om de tijd te vullen zou hij de volledige versie van ‘Het was allenig maar een luchtje’te zien krijgen waarschijnlijk.

En als Gaston van de Postcodeloterij op de stoep stond?
Maar die stond niet op de stoep.
En die zou er nooit komen te staan.

Afwachten maar dan.
Kijken of hij oud werd.

de rode draad

Pinksteren

Is een Heilige Geestige een komediant die niet aan blasfemie doet?

Ja beste mensen, dit soort vragen roept deze tijd van het jaar op. De tijd van Pinksteren.
Wat Is Pinksteren? We vertellen van de Uitstorting van de Heilige Geest.

In de gemeente waar ik woon verschijnt een weekblad, en op de voorpagina daarvan staat op deze eerste Pinksterdag het volgende te lezen: "Wie op zondag spontaan wil gaan barbecueën, maar geen vlees in huis heeft, kan binnenkort ook in Bergen op Zoom nog dezelfde dag alle boodschappen in huis halen. Vier supermarkten in Bergen op zoom krijgen binnenkort toestemming om iedere zondag de deuren openen"

'Gatverdamme'', denk ik, 'wat een misselijkmakend voorbeeld. De Burger Wil BarB-Que, Kadavers eten!!! Schuif alles opzij!!

"Heilige Geest, time for action, stort U uit! Over hen!! Nu!!

Mieren

‘Kijk naar de mieren, gij luiaard’zo staat geschreven.

OK.
Zak chips,
biertje,
kussen op het tuinbankje,
parasol.

Es kijken…..

Miertjes.
Tut-tut-tut-tuttuttut
Wat een bedoening
En dat allemaal voor de inistandhouding van jullie soort.
Maar evolutie kennen jullie niet he?
Stukje chip?
Of bouwen jullie ondergronds gangen met iets meer finesse dan 1000en jaren geleden?
Ik geloof het niet echt.

Nee mieren; ik zou zeggen:
‘Kijk naar mij!!!’

Ik evolueer ook niet echt, maar doe tenminste niet alsof ik daar de hele tijd mee bezig ben.

Wat zegt Wikipedia?
Mieren mieren en mieren neuken.
Hmmmm

posters uit de oude doos

Ja, die goeie ouwe jaren 50. Nog geen sprake van AIDS he, in die tijd.