het leven gaat door en staat af en toe stil

 Vanmorgen in alle vroegte, toen ik boven de poeppot zat om te urineren begon het al. Dan schiet mij plots een zin in het hoofd: 'Hij denkt terwijl hij pist, was dit nu die heerlijke Trappist!?' Ik vond de zin grappig en wilde hem onthouden.

Ik had een ongezouten ei bij het ontbijt en de flauwheid sloeg ogenblikkelijk toe:

'Voulez vous un oeuff? 

- No, it 's enough...

Moe kan ik worden van mezelf

Ondertussen in Poppendamme, in het land van het Zeeuws Meisje ; daar waar de zondag nog gewoon een rustdag is en de mensen op straat elkaar met gezonde rode konen goedendag zeggen, en daarbij zelfs nog af en toe de pet lichten. Het dorpje waar de kerkgangers zich na de laatste psalm begeven naar Café Dirk om er gezeten achter de  boerenjongens en een versnapering naar elkanders wel en wee te informeren met een gezonde interesse in verse roddels. Daar wordt aan tafels bedekt met smyrna kleedjes de week doorgenomen . 

Gezagsdragers knijpen een oogje toe als Dirk de asbakken op de tafels van zijn etablissement zet om zijn trouwe clientèle tevreden te houden, die net als hij op z'n tijd van een paffertje kunnen genieten. Café Dirk in Poppendamme, een gezellige hangplek voor uitgezeten kerkgangers

In datzelfde Poppendamme is In de St Jansstraat nr 8  Jan vd Wekke bezig met het controleren van boeken van Nederlandse schrijvers die zich in hun schrijven bedienden van onwelvoeglijk taalgebruik . Uitgevers van die boeken worden door deze Jan benaderd met het dringende verzoek om passage's  te schrappen of te corrigeren door niet aanstootgevende termen te gebruiken in plaats van de ( zoals hij het formuleerde) Godsliederlijke taal van de schrijvers omdat het klip en klaar is dat dit aanstootgevend is voor mensen in de dorpsgemeenschap en voor veel Christenen in het algemeen. We moeten af van vooroordelen en stereotyperingen! Het kan niet waar zijn dat in deze tijd daarom met opvattingen, waarden en normen  die waardevol zijn voor christenen  spreekwoordelijke de reet wordt afgeveegd. 

Riek,  tante van Jan, had het in het café  benoemd, met enige trots: Neef Jan is nu sensitivity schriever éé! 

'Tja, 'k Geef um weinig kans van slagen' zei Toon. 'Toon de Trekker' zeiden de dorpelingen, omdat Toon weg was van Tractoren, en er ook op klom om zijn boodschappen te halen bij de supermarkt  in het naburige dorp

Volgens Toon zouden de uitgevers de adviezen van Jan niet zomaar overnemen.

Dikke Stoffel met zijn waterige ogen achter zijn pikke tannissie zei dat ze niet met oude geschreven boeken moesten wurmen. "Je kunt wat gebeurd is niet veranderen .Mein Kampf zal ook nooit een leuk boekje worden, Maak je niet druk!. Vroeger keken de mensen nou eenmaal  anders tegen de dingen aan. Waarom zou je dat niet mogen lezen!? We kunnen er van leren." Hij stond moeizaam en lichtelijk kreunend op zich naar het gemack te begeven. 

Riet bekeek hem en sprak enigszins smalend. 'Tja, overgewicht, kniegewricht! 'en ze vervolgde om haar neef te verdedigen:" Het is toch te gek al die Godslasterlijke taal die er opeens over je wordt uitgestort als je net een leuk boekje denkt te gaan lezen bij de kachel. Dat gevloek!! Dat is toch nergens voor nodig! Dat hoeft toch nie!..!"

"Ze komme zichzelf nog wel tegen' zei Zwarte Bes. "Als je vraagt of God je wil verdoen met je vloeken.....afin....dan zal dat ook gebeuren!  Neeeee, daar kom je niet mee de hemel in, met dat gevloek. 

'Denkt U dat Jan Wolkers in de hel zit' zei Magere Heineken, die zo genoemd werd omdat hij ondanks zijn  exorbitante inname van bier geen spoor had van een bierbuik. 

Bes zei beslist dat ze niet in een hel geloofde. Maar wel in verschillende stadia waar je in terecht kan komen voor je in de hemel komt. Ze zag het als een soort strafwerk wat je dan nog moest doen omdat je niet geleefd had naar Gods wetten in de tijd dat je op aarde was, en ze had  bedacht: Als klotehommel kun je nog altijd zakken wassen. Zulke dingen zullen ze dan moeten doen. En de kleren wassen van de vrome mensen. 

'Ik dacht dat je in  de hemel helemaal geen kleren nodig had' zei Moos met een knipoog. Lekker warm in je blootje op zacht mos. Druifjes, BBQtje, 

-'als ik jou in je blootje tegenkom in de hemel, ga ik liever verhuizen' lachte Bes, een mooi gebit nog ondanks haar leeftijd .

Moos repliceerde: "Dr is geen schaamte in de hemel! Leeuwtjes lammetjes en iedereen bloot. 

Magere Heineken bracht ten berde dat we in de hemel allemaal engeltjes zouden zijn en die zijn geslachtsloos. Geen gedoe. Die hoeven ook nooit naar de wc want die eten en drinken niet. Ze hebben aan Gods woord genoeg.

Aan de tafel was het even stil. Sommigen keken naar hun glaasje, en anderen pakten hun glaasje op en namen een slokje. 

Geslachtloos. Dat kwam even binnen

Dikke Stoffel kwam er weer aan gestiefeld en Magere Heineken maakte ruimte. 'Ken je nog een mop over een sensitivity-reader Stof? '

Riek zette met kracht haar glaasje boerenjongens op tafel. "Wees blij dat er nog IEMAND in dit dorp zich druk maakt over normen en waarden Magere!"

Er ontstond enige commotie waarin veel aanwezigen door elkaar begonnen te praten en argumenten over en weer even snel van tafel werden gegooid als ze er op werden gelegd .

Totdat een stem er bovenuit galmde: Wie wil nog wat drinken!? Ik geef een  rondje!!

Daarna ging het over het aanstaande huwelijk van Geert en Gerda, en over het weer en de gevolgen voor de landbouw.

Er hing een dunne laag rook in het café toen de dorpsgenoten zich naar hun huis begaven. Daar wachtte een gehaktbal in een lekker stamppotje.

Wim de Bie - Opa

Wim de Bie overleden. Natuurlijk, met Kees van Kooten een onvergetelijk duo. Maar ook in zijn persoonlijke verhalen vond ik het  fijn om naar hem te luisteren. Ik heb gezocht op het internet of ik nog wat van die verhalen kon terugvinden. Maar dat is me tot op heden niet gelukt. Behalve dan deze, een al wat ouder filmpje, waarin hij nog een stuk jonger is, en waarin hij vertelt over zijn opa.

Dat Wim overleden is raakt me. Het was een hele goeie!

Later zag ik nog meer persoonlijke verhalen van Wim. Hij was immers een tijd lang de mentale coach van Nederland. Mocht je interesse hebben. Op YouTube

What else is there

 Ik lees 'de verborgen geschiedenis van Courtillon' van Charles Lewinsky.
Toen ik dit blog begon had ik de gewoonte een klein gedeelte van het boek dat ik aan het lezen was te plaatsen op Davincini.  Daar ben ik later mee opgehouden, terwijl ik nog wel een 'flink' aantal boeken heb gelezen.  Misschien dat ik de oude gewoonte wel weer op ga pakken. 

Ik word dit jaar 65. Tranen staan soms aan de binnenkant van mijn vel. Zo gaat dat als mensen vocht vasthouden en daar last van krijgen. Dat zijn opgehoopte niet geuite tranen. 

Ouder worden is in mijn geval heel veel beter als sterven. Ik heb niets om over te klagen, want ik ben zo goed als gezond. Ik heb het vermogen niet verloren te genieten. 

Toch is er iets dat me dwars zit. Waar die 'tranen' vandaan komen, en dat is een vraag die ik mezelf regelmatig stel.  

De vraag is

'Áls dit het leven is dat ik leidt, moet ik er dan niet meer van maken? '

Die vraag, daar slinger ik als de klepel van de klok steeds langs met ja en nee.

Hoewel ik donders goed weet dat je in het leven moet staan zonder je te spiegelen aan anderen kan het me desondanks somber stellen wanneer ik mijn leven toch afzet tegen dat van andere mensen in mijn omgeving of op de televisie. Succesvolle en/ of gedreven mensen die van hun passie hun beroep hebben kunnen maken en die weten wat ze willen.  

Ik zie al die aardige mensen die goed in het leven  staan ( zo komen ze over) , zich goed kunnen uitdrukken en die gezien worden.

Wanneer ik dat zie denk ik vaker dat ik mijn leven tussen mijn vingers heb laten wegglippen, terwijl ik het juist had moeten vastpakken . Dit stemt me nu  somber en verdrietig. 

Dit gevoel wordt ingegeven door een weinig jaloezie, zelfverwijt, en door onvermogen. Onvermogen omdat ik het een groot deel van mijn leven heb moeten stellen zonder zelfvertrouwen. Ik was faalangstig en bang. De oorzaak hiervan heb ik nooit precies kunnen achterhalen. Het voelt niet helemaal fair om het allemaal bij mijn ouders en mijn opvoeding te leggen. Dat daar een gedeelte ligt van de oorzaak, dat denk ik wel. 

Wat de oorzaak ook was, ik kan het verleden ermee niet veranderen, hooguit wat beter verklaren.  Doch, wie weet heeft het nog zin om alsnog een rijker leven op te bouwen. Ik ben 'pas'64, en er zijn nog genoeg activiteiten te ondernemen en te ontplooien. Legio voorbeelden van mensen die dit doen.

Of ben ik gewoon lui!!??

Wanneer de klepel naar de andere kant bengelt denk ik daar helemaal niet over . Dan gooi ik het over een andere boeg en spiegel mij aan mensen die een leven leiden die niet bovenaan de Maslovpiramide staan, want daar staan veel mensen in onze samenleving. Ik kan mezelf bezien met tevreden ogen, mijn zegeningen tellen, en wel even doorgaan met tellen, want het zijn er veel. Ik heb veel kunnen zien, veel kunnen ondernemen. Kijk in mijn fotoboeken. Zie mijn vrouw en kinderen. Ik heb alles wat ik nodig heb! Er komt mij materieel niets te kort. Ik heb vrijheid. Leuk werk.  Er wordt van mij gehouden, 

Ik heb simpelweg geen recht om te zeuren. 

Ik heb het nog niet eens gehad over miljoenen mensen die niet zo'n leven kunnen leiden zoals ik dat doe en die dat wel heel heel graag zouden willen. Miljoenen inderdaad die het vagevuur dat het leven kan zijn dagelijks aan den lijve ondervinden, Of die geen echt leven kunnen leiden omdat strenge regels ze beperken en verbieden. Mensen die fysiek beperkt zijn. Afhankelijk.

Ik heb alle reden om blij te zijn, en niet te zeuren. 

Er is wel genoeg om 'aan mezelf te werken' Dat wel. Daar kan ik een lijst van maken. Misschien daarover een volgende keer

mijn autonome linkerhand

Onder de douche

Wat kan dat een genot voor mij betekenen. Als ie aan staat tenminste en er goed warm tot heet water uit de sproeier over mijn hoofd nek en schouders spat en sijpelt

De heerlijke verrukking die ik dan ervaar wordt door mij  met genotsgeluiden als ooh en aaah  begroet die ook buiten de badkamer goed op te vangen zijn.

Alles is binnen handbereik. De shampoo, de douchegel, een washandje en een handdoek. Allemaal goed en wel, maar het gaat om de genotsbeleving. Oh goddelijke warmte, nu de zon zo lang op zich laat wachten, en mijn lichaam zich hullen moet in verschillende textiellagen. Ontferm U over mij

5 minuten!!

Gatver. Daar is de bewustwordinggedachte van  efficiënt gebruik van onze energiebronnen al.  

Ik zet hem nog even aan de kant. De kraan nog een klein draaitje geven. Iets heter. De badkamer vult zich met mist. De spiegel is beslagen. De natte cel doet zijn naam eer aan, druppels lopen uit op gladde tegels. Ik geniet. Meestentijds met gesloten ogen. De waterstraal over mijn schedel en mijn nek .Een opkomende  gedachte aan legionella wordt onmiddellijk geliquideerd. Maar elke douchebeurt steekt ie heel even zijn macaber kopje op.

Ik was wat er over is van mijn voormalige weelderige krullen en gebruik douchegel daar waar het nodig is. Ik voel hoe mijn lichaam de warmte dankbaar opneemt , en andermaal geef ik nog een klein draaitje aan de kraanknop. De damp is overal.

Er is nu wel bijna 5 minuten om. Of ze ZIJN al om! 

Jezus.

Wat doet mijn hand nu? Beweegt ie zich nu naar de andere kraanknop met de intentie die uit te zetten!!???

Nee he!?

Ja! 

Nee!

JA!

Hup, het is gebeurd voordat je het weet. De linkerhand is gevoelig voor dat energiegeleuter kennelijk en draait de kraan dicht.  Opeens sta ik daar en pak de handdoek. Wat was het heerlijk. Wat een zalige douche.

Maar het was ook goed zo, denk ik. Goed gedaan hand! 

Patricia Piccinini

 Davincini zag Paccinini,

In de Kunsthal van Rotterdam is er een expositie van deze Australische kunstenares, en ik vond het de moeite waard.

GeWEUN doewe

 "Gek van verliefdheid!!!. Ik houd van alles van je! Ik zou je overal willen kussen en likken. Met je darmen willen stoeien en in je uitwerpselen willen rollen!!!"

-"Dat hoeft voor mij niet hoor" zei de Zeeuwse nu op haar hoede en na enig nadenken vervolgde ze '...weet je, ik geloof toch dat we niet helemaal bij elkaar passen...'

Soms weet je al heel snel hoe het afloopt

 Snars Sikkepit Jota en Gert begonnen een bandje. 

Het bandje zou heten : The Empty Heads. 

Maar het kwam niet echt van de grond

Conformeren of niet...

De mortarboards werden door de geslaagde studenten op het teken voor de foto omhoog geworpen. Enkele non conformisten hadden hun 'academic cap' al eerder van het hoofd gehaald. De onstuitbare dwang om alle idiotie uit de United States of America te importeren, werd door deze daad genadeloos aan de kaak gesteld en de afgestudeerde studenten,  nu filosofen met hun zwarte schijfjes op hun hoofd moeten zich  op zijn minst denkbeeldig- even achter de oortjes gekrabd hebben. In wat voor val zijn zij gelopen? 

Zo'n petje geeft zo'n ceremomie toch een eigen tintje, zou je kunnen zeggen. Maar moeten we daarom volgend zijn in wat al bestaat?

Halloween,  Valentijnsdag. Dat had je in mijn tijd niet, sprak opa. De Kerstman ook niet echt, Die trachtte zijn intrede te doen maar HAALDE  het niet bij Onze Eigen Sinterklaas!!. Deze tot Kerstfiguur gedoopte dikkerd heeft de harten van de Nederlanders  niet makkelijk in kunnen palmen. Het heeft enige tijd geduurd voordat deze coca-cola boer een beetje vaste grond onder de voeten kreeg, Nog steeds is de relatie tussen de Kerstman en de Nederlander een moeizame, en is er wellicht nog een kleine kans dat we deze commerciële nepfiguur met slee en al het land uit kunnen bonjouren ( ho ho ho!)  . Maar dan moeten er figuren zijn die nadenken en niet gedachteloos in de maalstroom meelopen. 

Omarm niet alles wat je opgedrongen wordt. Zoals het dragen van een hoofddeksel bij de diploma-uitreiking. Wees jezelf

Ik zag  het podium waar alle filosofen voor het fotomoment gereedstonden. Een enkele zonder de platte pet. (Zoals veel uit Amerika plat is, zwart wit gesteld)

Kijk, en van DIE mensen moet je het hebben.

Gefeliciteerd!

Plaagggeest op sokken

"Ze hebben zich vast wel eens vergist vroeger. Zij die geniaal werden genoemd  waren soms in werkelijkheid  waanzinnig, en  waanzinnigen werden soms op een voetstuk geplaats als zijnde geniaal.

Niet erg . De gewone mensen, ze konden het immers ook niet weten. 

Nee joh...Kan gebeuren...."

Omdat ik in een huis woon waar dingen onverklaarbaar verdwijnen moet ik vaak twee maal dezelfde zaken doen. Ingevulde, uitgeprinte en opgeborgen documenten blijken na een aantal dagen onvindbaar. Ik moet ze opnieuw maken en invullen. Pennen die op de grond vallen blijken niet op de grond gevallen te zijn maar opgeslokt door een zwart gat. Vind je in dit huis niet het boek waar je aan begonnen was? Geen probleem! Je hoeft niet te zoeken! Het is er niet meer! Koop gerust een  nieuwe!. Entiteiten hebben er kennelijk behoefte aan om ons stervelingen zo nu en dan es wat te plagen.  Hun standaardgrap is de sok. Het vaste sokkenritueel is dat wanneer de was gewassen is ,gedroogd en verzameld ,er altijd enkele sokken overblijven zonder partner, Er is alleen een rechter sok met een bepaald  embleem waarvan de  linker sok niet meer te vinden is. In een la verzamelen we die enkele sokken in de hoop dat de bijbehorende spoedig wel ergens zal opduiken. Maar dat gebeurt niet! Het zijn nu 11 stuks sok. Ze zijn hun maatje kwijt. Nu kun je makkelijk twee verschillende sokken aan - sterker nog, in mijn vriendenkring ken ik er enkele die dit al jaren doen, daar gaat het niet om. Het gaat er om: waar blijven de sokken die verdwenen? 

We leven in een soort spookhuis, dat kunnen we nu wel enigszins concluderen. Mijn dochter voelt dat -gevoelsmens als ze is- heel goed aan wanneer ze alleen in huis is, Ze voelt zich dan niet prettig. Duitsers zeggen: Unheimisch.  

Engelsen zeggen weer wat anders, en de Fransen ook

Maar alles alles alles went. We hebben ermee leren leven. Opgeslagen werk op de computer blijkt opeens gewist of verdwenen, schalen, kopjes. Ze verdwijnen om nooit meer gevonden te worden, Een merkwaardig kleptomaan plaaggeestje hebben wij in huis. 

Gevoelens

Mensen zeggen 'introvert'.

"Just cause you feel it, doesn't mean it's so" ( Radiohead) 

Ik heb van thuis uit niet geleerd om over gevoelens te praten. Ik heb lange tijd gedacht dat dit niet belangrijk was. Sterker nog. ik DACHT er niet eens over na! Gevoelens immers komen en gaan - voorbijgaande schepen in de nacht- wat zou je je daarmee bezig houden?

Zou ik dat van m'n vader hebben?

Een van zijn lievelingsnummers was van The Fortunes. Hij was het hartstochtelijk met de tekst eens: You, ve got youre troubles, I,ve got mine! Niet ouwehoeren, iedereen heeft problemen, je bent niet de enige, doe niet moeilijk en doe niet of je de enige bent!.

Gevoelens zijn vaag, ongrijpbaar en veranderlijk. Toen ik gevraagd werd hoe ik over gevoelens dacht sloeg ik dicht. Wist niet wat ik moest zegen. Ik vond het gezever allemaal. Over gevoelens ging het thuis niet. Ik wist als kind zelfs niet goed wat ik daaronder moest verstaan. Ik voelde me gewoon!  Als een huis met openstaande deuren waar de wind door heen waaide en als het er te hard aan toe ging deed ik de deuren dicht. 

En met ons gaat alles goed. ook als het misschien een keertje niet zo is. Het kan altijd erger tenslotte.

Ik weet niet hoe ik me voel. Ik ben een speelbal van mijn stemming,  Ik ben als het weer en als de seizoenen . Waarom zeuren over de winter als de lente er aan komt?

Beter lol maken. 

  

Later leerde ik mezelf stapje voor stapje emotioneel uitdrukken

Dan kon ik zeggen, ik ben moe, blij, sacherijnig, verdrietig. verveeld, opgewonden, ongeduldig, 

Door naar me te kijken was dat waarschijnlijk ook bij de oppervlakkige observator naar boven gekomen, maar goed .je moet wat hebben om over te praten blijkbaar.

Ik kan me er aan ergeren wanneer professionele interviewers aan een vrouw die net haar kind verloren heeft en in een hoek zit te huilen gaan vragen hoe ze zich voelt.

Als mensen emotie tonen en daarmee dus hun gevoelens de vrije loop laten is er voor een waarnemer die in het bezit is van maar een klein beetje empathie niets te vragen over gevoelens.

Mochten mensen emotieloos door het leven gaan, en je niets kunt aflezen hoe het met ze gaat uit hun gedrag dan lijkt me de vraag enigszins te rechtvaardigen. 

Noot: ik heb het niet over klagen

Klagen is wat anders. Wanneer mensen het zwaar hebben moet er gekeken worden of er een manier is om te helpen. Klagen mag. Tot op bepaalde hoogte. Als er niets meer te zeggen valt en de klager klaagt door dan spreken we van zeuren. Zeurders zeuren!

Waarom zo narrig over gevoelens?

Dan ben ik niet

wel 

niet

echt wel!

echt niet

Jawel, narrig over gevoelens. EN Schizofreen!!

Liefde en aandacht

Ik praat niet veel over mijn werk. Er zijn ook weinig mensen die er naar vragen. Het lijkt niet interessant.  Misschien is het dat ook niet. Het levert financieel weinig op, en geniet geen aanzien. Hooguit waardering. Dat is ook wat waard natuurlijk.

We werken niet om in de ogen van anderen waardering te zien ( of wel?). We doen wat we zelf hebben gekozen. We doen hetgeen waarvan we zelf vinden dat bij ons past. Nederland keuzevrijheidsland! 

Ingeslagen wegen kunnen bovendien  altijd nog omgebogen worden, want keuze's maken is aan verandering onderhevig. Kies je voor een leven met pindakaas of met chocoladepasta? 

Ik heb nooit een keuze gemaakt. Als gedeeltelijk  zelfverkozen onwillig lid van de maatschappij deugde ik nergens voor in mijn eigen puberoptiek. Onzeker liet ik me uiteindelijk verschillende kanten opduwen. En waar ik ooit van droomde heb ik laten varen. Basgitarist, komiek. 

Ik kwam in de zorg terecht. Ik werkte met zielige hoopjes mens in een verpleeghuis in Loosduinen. Later in een zogeheten fase-huis met argwanende jongeren. Terwijl ik zelf hulp nodig zou hebben gehad . 

Ondanks papieren van de Hogeschool ben ik hetzelfde werk blijven doen op hetzelfde niveau. Mijn doelgroep wisselde ,Ik heb mensen begeleidt die te kampen hadden met verschillende aandoeningen en afwijkingen. Behalve met ( zwaar) lichamelijk gehandicapten heb ik te maken gehad met psychische problematiek. Beschadigde, wantrouwende mensen. Autisme, zwakbegaafdheid, dementie, afin...en neem het hele psychisch en psychisch-sociale etikettencirkus er maar bij. PDD NOS, ADHD, Syndroom van Down, Asperger,

Moeilijke 'gevallen' daargelaten, ben ik bijna aan het eind van mijn carrière die geen carrière was - maar wel een levensles - tot de ( cliché) conclusie gekomen, dat mensen mensen zijn. Onvolmaakte wezens die groeien en zich kunnen ontplooien bij aandacht en liefde. 

Ik werk met mensen. Het maakt niet uit wat voor etiket er op geplakt zit. Ik hoef het eigenlijk niet eens te weten. Maar dat ze wonen waar ze wonen wil zeggen dat ze extra aandacht behoeven ,dat ik veel geduld met ze moet hebben, en creatief moet zijn in de omgang met ze, en geen toneel ga spelen. 

Opstaan

 Als een kerstboom in januari lag ze daar langs de kant van de weg. Gekaapt, versierd, afgetuigd en weggesmeten als oud vuil, wachtend op iemand die haar zou meenemen en bij het andere uitschot zou gooien.

Mensen deden niets.

Een islamiet op een scootmobiel passeerde. 

Mensen zijn bang. Ik ben ook bang. Ik ben bang om te schrijven zelfs. Daarom schrijf ik zo weinig meer. Ik heb het gevoel dat ik niets toe te voegen heb. Geintjes die ik maak vind ik achteraf vaak flauw, verhaaltjes die ik schrijf niet veelzeggend. Niet goed geschreven. 

Met humor hoef je niet meer aan te komen. De dijenkletser, de kwinkslag en de witz zijn uit onze nuchtere hersenpan verdwenen en dat is veelzeggend. Spitsvondigheid heeft er nog wel een plaats in.

Maar goed. Ik heb ook een dag. Waarom zou niemand naar mij luisteren alleen omdat ze ongeïnteresseerd zijn.

Goed dan

Ik stond op en bevond me even later voor de spiegel in de al jaren te verbouwen badkamer. In de 'natte cel' zeggen sommigen, en hoewel het er wel iets van weg heeft klinkt dat me toch net iets te dictatoriaal penitiair. 

Ik bekeek mijn nu definitief toch wel krulloze hoofd en smeerde een witte substantie uit een flacon onder mijn ogen. Geen idee hoe het heet, ik noem het altijd Walweg. Het moet de veroudering van de huid tegengaan.

Ja joh, natuurlijk.......maar goed. Dan heb ik wat geprobeerd.

Mijn ogen druppel ik links en rechts vanwege een chronische oogontsteking en ik kijk nog es goed in de spiegel. Ik lijk steeds meer op mijn vader, zie ik. Mijn mond wordt een ouder mondje. Mannen worden mooier naarmate ze ouder worden, hoorde ik laatst weer iemand zeggen, en ik keek nog es goed om te kijken waar dan precies. 

Mijn vaders hoofd ja. DNA test volstrekt overbodig.

Mijn vader was geen verstrooid type  Hij staat nu wel  in de woonkamer op de boekenkast in een crèmekleurige urn. Mijn moeder staat er naast in de vorm van een ranke vaas die we haar ooit gaven voor haar 91e verjaardag.

De dag is begonnen met zijn rituelen waar ik s morgens tegenop kan zien en me langer in bed laten liggen . Ik lees dan het nieuws en doe een spelletje op mijn mobiel . Voor 10.00u wil ik opstaan en dat doe ik dan ook. Ik probeer mijn platgeslagen haren op te fluffen met een mousse. Mijn tanden heb ik s nachts al gepoetst. Rond 03.00 is het plastijd en die tijd dood ik dan zittend op de wc-bril met een tandenborstel waarmee ik die laatste zerken in mijn mond schrob. 

Ontbeten heb ik al vandaag. Ontbijt op bed, Ik kreeg het van mijn vrouw die vanmorgen al bijtijds op haar werk moest zijn. Een kopje koffie en een boterham met pure hagelslag. Niet te veel, want pure hagelslag heeft een uitgesproken smaak en daar hoef je niet veel van op je boterham te doen. Proefondervindelijk heb ik ervaren hoe 1 puur hagelslagje al een smaaksensatie in je mond kan doen beleven. 

Al met al zijn die ochtendrituelen niet om tegen op te zien. Ik ben in een wip klaar welbeschouwd. 

Nee, dan de zielen die ik in mijn werk heb mogen verzorgen. Mensen met een zware lichamelijke beperking. Díe  hadden echt pas een  reden om tegen het opstaan op te zien. 

Ik ben een opgeruimd mens. Alles aan kant. De toiletten schoon, de slaapkamer ziet er weer picobello uit en de vaat in de keuken is opgeruimd als de dag zijn aanvang kan nemen.

Is het grijs of is het blauw? Zeer bepalend voor de energie die ik in de dag leggen kan.

Mijn agenda is tot 14.30 leeg. Ik begin wat te schrijven. Laat ik daar nou weer es zin in hebben! Ik heb het 'Davincini- blog' al lang geen aandacht meer gegeven, en het is misschien wel leuk om het weer nieuw leven in te blazen. 

Bij deze

Wordt vervolgd. 

Pieter Derks over eendenslachterij in Ermelo

The Smile - Waving a White Flag (Live at Primavera, June 2022)

Philip

 In den beginne was er God,

Maar niet lang daarna toch

Philip Bloemendaal

                                     LOUSCHE

Surrealisme

 Vroeger dacht ik, ik was een jaar of 7,  mensen zullen wel paniekerig zijn als het einde van de mensheid zich aankondigt.

Maar de reclame's over wasmiddelen gaan waarschijnlijk gewoon door. Mensen kijken nog steeds naar hun portemonnee of Portemonnaie . Je mag het allebei schrijven. Dat dat weer wel gelukkig, zo aan het eind der mensheid. Daar gaan de deskundigen dan niet meer over bakkeleien. Maar verder lopen meningsverschillen op en is zwart zwart en wit wit en wordt ' nuance'  kortzichtig gezien als bakzeil halen, dat wil de mens niet. 

Het eind der mensheid heeft zich in het licht van de bestaanstijd van de aarde eigenlijk al meteen ingeluid in den beginne, bij het ontstaan van de homo sapiens. De diersoort die in zijn grenzeloze bestaansdwang zichzelf juist vernietigt, hoe surrealistisch is dat! 

Dieren hebben geen geweten, menschen wel, edoch, ze zijn uiteindelijk gewetenlozer.

Egoistisch als verreweg de meeste dieren, maar van ons mag je toch meer verwachten, zou je denken. Met die hersens in ons hoofd. Het lijkt wel of we gewoon met al die kronkels niet goed kunnen omgaan. We weten niet wat we er mee moeten. We worden er moe van. Ze niet gebruiken is voor velen een optie. Sommigen gebruiken ze verkeerd. Ik weet niet hoe dat precies in zijn werk gaat, maar er lijkt een negatieve impuls te bestaan waar de boel op aanslaat. 

Je zou er somber van worden, maar waarom zouden we? 

Moeder aarde is veel beter af zonder ons. 

Bezorgdienst

Economisch denken, daar was ik een beetje mee bezig toen ik een deel van de Sint-Nicolaasinkopen online wilde bestellen. In deze kleine stad kun je nu eenmaal niet bij de middenstand voor alles terecht

Bij Bol.com kon ik een artikel vinden dat ik zocht. Maar voor ik het bestelde keek ik uiteraard of dat ik nog meer nodig had wat ik bij dit Online-kanon kon bestellen. En dan was ook zo. 4 Artikelen. Vier presentjes waar gedichten bij gemaakt zouden moeten worden had ik in mijn winkelwagentje verzameld. Handig, nu had ik zoveel besteed dat ik geen bezorgkosten meer hoefde te betalen, en milieutechnisch was het meer verantwoord, want dan zouden de artikelen in één keer afgeleverd kunnen worden.

Maar dat was fout gedacht. Waarschijnlijk was de oorzaak hiervan dat ik naïef logisch had geredeneerd. En op logica is onze economie niet gebouwd

Dat bleek al gauw door een stortvloed van e-mails van de bolpuntkommers. Dit artikel zou maandag bezorgd worden, en het volgende dinsdag, en nog een woensdag.En dit pakket was onderweg, en het volgende werd afgeleverd.

Mailen kunnen ze wel. Tsjonge

Allemaal apart. Zonder bezorgkosten. 

Het zal wel de leeftijd zijn dat ik het allemaal niet meer zo snel begrijp. 

Vocal Improvisation - Final Exam Tivoli

De cultuur-frituur

De snackbars zitten een beetje in het verdomhoekje. Ze hadden een imago van 'ongezond eten' En niet onterecht.  Frikandellen speciaal en Bereklauwen zijn nu eenmaal  -ook niet na lang zoeken-  niet terug te vinden in de schijf van vijf. Bij de gezondheidsfreaks werden snackbars om die reden dan ook meer en meer gemeden. Niet helemaal, want zondigen blijft zalig. Gelukkig maar voor de snackbarhouders, die anders hun kop niet boven water zouden kunnen houden, hoewel de mensen uit de  subcategorie ; 'Liever te vroeg in de kist dan een feesie gemist' de 'die-hard' cliëntele van de snackbar blijven, samen met de mensen die geen zin of tijd hebben om te koken. 

De snackbarhouder houdt wel de vinger aan de pols. Snackbars worden hernoemt als het meer internationale CAFETARIA en daarop zien we nu ook variaties als de gezond-o-taria, de vega-taria, enzovoort. 

Het staat buiten kijf dat we de Nederlandse snacks  moeten koesteren. Geen land ter wereld die onze frikandellen verkoopt, de bitterballetjes; en waar kun je een patatje oorlog krijgen? Nergens anders. Zelfs in de Oekraïne niet te krijgen! Het valt niet te ontkennen dan we onze snacks dan ook mogen rekenen tot het Nederlandse kultuurgoed. 

Ik zag dat op dat gegeven laatst werd ingehaakt door een ondernemer die zijn zaak tot  'culturo-taria- had gedoopt. Mooi gerestyled ook, met mooie tekeningen van beroemdheden aan de muur.  

Toen ik er laatst op mijn beurt wachte voor een vega-vivaldi, stond voor mij een man die bestelde een Frietje Kalo, een Frita Boccara en een Johan Sebastiaan Bachburger.

Ik moest er wel een beetje om lachen . In de volkmond heet het etablissement nu de Culuurfrituur. Recht tegenover de schouwburg.

Opvallend

Opvallend!

Wanneer ze uit de kast zijn

krijg je homo's er 

over het algemeen 

ook weer makkelijk op.

                                                          Lousche

VVVVV Voer Voor Vleeseters, Vrachtauto's Vol Varkens

Slavink is het eerste woord dat bij me opkomt nu ik achter de laptop zit en verzin waarover ik ga schrijven.
'Slavink'!  Ik weet ook niet waarom. Ik heb recentelijk geen slavink meer gegeten. Ik zal er ook niet meer veel eten want, hoewel ik van een sappig slavinkje qua smaak buitengewoon genieten kan , stuit het eten van vlees me meer en meer tegen de borst.
De argumenten van mensen die ervoor hebben gekozen vegetariër te zijn die kennen we wel. Ik deel die ook, maar wil nog 1 punt benadrukken: Wees alsjeblieft niet blind!
Dat is het.
Wees niet blind voor wat we met het leven doen, wat we met de schepping doen en wat we met dieren doen. 
Ik passeerde met de auto verschillende met varkens afgeladen vrachtwagens. Allemaal naar de slacht. Allemaal omdat je spek bij de zuurkool wil,  Of een slavink, een gehakballetje, een stukkie worst. 

Tuurlijk kan dat lekker zijn, heerlijk zelfs! net als andere dingen

Maar, kom op'

Is het ook nodig elke dag? 
Elke dag vlees naar binnen stauwen en het in je buik laten ontbinden is toch ook geen fijne gedachte?

Wees niet blind

Is een varken of een koe minder dan een hond? In China niet, daar wordt ons trouwe viervoetertje met smaak verorberd. Met sambal bij! Labrador lekka lekka! 

Ben je een vleeseter? Ga dan all the way; buidelrat ( 'Waterkonijn' heet dat bij onze zuiderburen)  , kakkerlak, cavia ( lekkernij in Peru) en frituur es een dwerghamstertje.  

Waarom niet!??

Guitar Performance | Ryogen | TEDxTokyo

Onderweg

 Spanje. Het zoeft vooorbij. De witte strepen van de snelweg, de vangrail,  het landschap , je medeweggebruikers. Onderweg zie je veel en tegelijkertijd ook weinig. Mooi daar. Kjk dat dorpje. Die tafelbergen. Dat meertje. Dat vergezicht!  Maar je gaat door, je bent onderweg. Niet over de snelweg leidt de weg door dorpjes waar je soms geen levende ziel ziet, maar wee je gebeente als je je daar niet aan de toegestane maxiumsnelheid houdt van 30 km per uur. Want daar waar wij in Nederland verkeersdrempels hebben, zijn er hier in vrijwel elk dorp of gehucht op de doorgaande weg lanceerplaforms geplaatst. Wanneer je deze over het hoofd ziet en je rijdt er per ongeluk sneller overheen dan toegestaan,  dan ben je je eigen kermisattractie. Alles in de auto wordt dan opgeschud inclusief jezelf. Het hoofd komt nog net niet door de bovenkant van de carosserie heen. De auto ploft en krakt. In gedachten vallen er allerlei schroefjes en moertjes van onder uit de wagen.

Ieder houdt zich dus keurig aan de sneheidsvoorschriften,en we zijn extra alert op de verkeersborden: 'uitholling overdwars' .

Over verkeersborden gesproken. Het is me al vaker opgevallen dat de driehoeksborden 'Overstekend wild' kort daarna worden gevolgd door borden waarop staat dat je hier 120 kilometer per uur mag rijden. Hoe eigenaardig is dat? Dat zie je toch ook niet bij een bord 'Overstekende kinderen' ?

Voor de rest verbaas ik me over de organisatiegraad van het verkeer. Dat hebben wij mensen toch maar mooi geregeld zo, vind ik. Rechts voorrang, stoplichten, verkeersstroken. Het gaat maar, dendert voort, terwijl bestuurders babbelen, bellen, uit hun neus pulken, moe zijn, even een kauwgompje zoeken. muziek uitzoeken . Hoe weinig ongelukken er zijn! Verbazend! 

Overigens vandaag door Catalonië gereden en de Toyota laten meefibreren op de opzwepende tonen van de Bolero van Ravel. Het ontroerde mij. Waarom? Ik weet het niet. Muziek doet dat soms. Heerlijk. Er is muziek die vooral ook 's nachts in de auto het meest tot zijn recht komt. Dat draaien, gas geven en de wereld in het donker voorbij zien trekken. 

De wereld slaapt en jij bent onderweg. Ver weg .Muziek vergezeld je. Een gevoel dat zich het best laat omschrijven met 'Geluk'. 

Goeroe Ger zwabbert er op los

Er komt  een punt van verzadiging in veel dingen. Zin in lekker eten heb je totdat je honger is gestild. Sexuele opwinding en geilheid ebt  weg na het orgasme.  Extra hartkloppingen door nieuwe ervaringen zijn al een stukje minder de tweede keer. 

Alles dat je al eerder zag, deed, of voelde gaat bekend worden. Vertrouwd. Veilig, zo je wilt. 

Je kunt tevreden leven met alles wat op een gegeven moment gewoon is.

Maar er is het volgende aan de hand

Het gewone ontneemt voor mensen spanning, en wordt ervaren als sleur of saai. 

Men heeft de angst om te vervallen in een grijze grauwe nevel die het zicht op heldere kleuren ontneemt. Mensen zijn dan geneigd  hun leven een kleine boost te geven door het aangaan van nieuwigheden. Nieuwe ervaringen. Nieuw werk. Nieuwe dingetjes kopen; sporten, een kind nemen, op vakantie gaan.

Net als iedereen.

Je wist het al maar telkens opnieuw moet dat weer ervaren worden met soortgenoten. Bij de ingang van de meubelgigant op de vrije pinksterdag. In de kilometerslange file op de Route de Soleil. In de zigzagrij bij het pretpark of op de luchthaven. 

Vaak is het niet  de vernieuwing die je werkelijk zocht. Je voelt je als een zak in de rij. Je verbijt je stress. Het leven heeft je gefopt. Zo voelt dat.  Maar je verisselt de ene sleur voor de andere. Je doet niets nieuws, je doet anderen na.  Inclusief de mooie verhalen achteraf. Je doet er mee mee. Je had een fantastische tijd, dat zeg je. 

Zaak lijkt me om dat niet te laten gebeuren. Het is beter keuze's te maken die je werkelijk gelukkig kunnen maken. Je hoeft niet te vluchten, maar maak je leven waardevoller door beter om je heen te kijken. Gewoon, daar waar je woont

Leuk gezegd. Ook niet moeilijk voor hen die het gegeven is te kunnen genieten van de kleine dingen. 

Helaas is dat niet iedereen  gegeven. Velen letten niet op kleine dingen maar zitten soms hopeloos verstrikt in kluwen hersenspinsels Dat is bekend. Het is ook iets dat mensen zelfs verdedigen als zijnde 'hun natuur' .

Toegegeven, de De homos interminente ( de oogklepmens) bestaat al heel lang en is gericht op zaken als eigen gewin, het eigen ik, macht, geld, heerschappij. Meestal uit zich dit in milde vorm, maar het is toch ernstig genoeg. Het is voor hen niet eenvoudig de aandacht te richten op de simpele dingen- laat staan het genot daarvan te mogen ervaren. 

Waar ik heen wil is dit: 

Een leven zonder verzadiging. Het telkens weer opnieuw kunnen genieten van dagelijkse dingen. 

Voel die douche, voel die warme waterstralen over je lijf. Je ontbijt. Kijk die vlokken, proef die koffie, hoor dat beschuitje, zie dat fruit, die peer, die sinaasappel. Kijk die vogels, zie dat vroege zonlicht, die wolken. Hoor dat ruisen. voel die ochtendbries. Voel dat je deel uitmaakt. Dat dat uitmaakt. Dat je niets hoeft. 

Jakker toch niet mens, nergens voor nodig. 

Er op uit 4, Bardenas Reales

' Frankrijk heeft alles,' dat riep ik vaker in de decenia dat we er met de kinderen en de caravan  op uit trokken voor de jaarlijkse vakantie. Rivieren, zeeën, meren, bergen, bossen, rotskusten, moerasgebieden, grote mondiale steden, maar ook schilderachtige dorpjes. Het wachtte allemaal op ons. Frankrijk heeft gorges, valleien, heuvels, ( uitgedoofde) vulkanen, een steppe, noem maar op.

Oke zeikerds. Toendra's, Fjorden,je kunt allicht wel wát verzinnen. 

Frankrijk had ons meer dan genoeg te bieden, daar kwam het op neer! 

We hadden praktisch gezien bovendien niet bijster veel alternatieven om naar af te reizen. Alles ten Noorden van Nederland was al afgevallen omdat de vrouw beslist geen regen wilde gaan opzoeken en de kans op nattigheid daar nu eenmaal groter was...en naar het Zuiden trekken met de auto en de caravan en kinderen achterin moest je niet te lang willen rekken. 100 km per uur schiet niet op namelijk. Italië en Spanje vielen daarmee af. Te ver. Het zou gekkenwerk zijn om daarheen te gaan. En wil je ook af en toe wat water, een zee, een meer of een rivier om in te springen: Frankrijk had het ! Naast vaak een betere weersverwachting, dus daar gingen we weer.!

Het was ook betaalbaar , dat mag ik als argument niet ongezegd laten. In het hoogseizoen met de kinderen weg. Het verblijf qua kosten op een camping kwam verreweg als beste naar voren. 

Maar net even over de grens, over de Pyreneeën in Noord-Spanje daar heb je iets wat ze in Frankrijk niet hebben. Een woestijnachtig gebied, waarvan ik thuis op de laptop wat foto's zag en waarvan ik dacht, daar wil ik heen: De Barderas Reales.

Het is nu ook een andere tijd. We zijn niet meer gebonden aan het hoogseizoen. We hebben de caravan verkocht en de kinderen zijn uitgevlogen. 

Nu kunnen andere, zuidelijker landen  meer aan bod komen. Dan is er in Europa toch veel te ontdekken en veel moois te zien 

Dus  wij en de auto, de laatste bevrijd van een achter hem stuiterende hut op wielen, zijn ongebonden. Een mini-roadtrip in Spanje gingen we doen. En het werd wat ik me er een beeje bij voorstelde. 

Er op uit 3, Tudela

Tudela,
Een noord spaanse  stad. Met gonzende pleinen en luid geroezemoes op her en der verspreide terrasjes. Er klinkt geen muziek uit de restaurants en de cafeetjes. Het zijn stemmen door elkaar die je hoort. Een zwerm mensen is neergestreken.  Doen zich tegoed aan vocht met een varieteit aan kleuren en uit verschilende vormen glazen. Het is vier uur 'smiddags. Om 5 uur is er aan de situatie niet veel veranderd. Zich voortsnellende obers met afgeladen dienbladen lopen rond om ieder te voorzien van volgend vocht. 

Om 6 uur idem dito. 

Kinderen spelen op het plein en op het podium van de muziektent centraal op Plaza de Mercado. Ze lachen, rennen , hebben hun onderonsjes en hun ruzies. 

Ouderen sjokken voorbij aan de arm van hun dochter. Ouderen die er niet proberen jonger uit te zien dan ze zijn. Of ze het niet belangrijk vinden of het hun aan middelen ontbreekt durf ik niet te zeggen. Maar de bejaarden hier op straat zijn niet de ouderen die ik in mijn Nederlandse gemeente zie.

Het is 7 uur. Om me heen is men niet uitgepraat op de terrasjes. Er zijn enkele tafeltjes waaraan de mensen die er zaten zijn vervangen door anderen. Het geroezemoes houdt aan. Soms lijkt het te weergalmen tegen de koloniaal-ogende gebouwen die het plein omringen

Om 8 uur begin ik me werkelijk te verbazen over al die tafeltjes waar steeds maar weer drank geserveerd wordt. Er wordt niet gegeten! Er wordt gedronken. Drankjes met alcoholica, met name. Het gegons wordt daardoor niet luider, wat je misschien zou verwachten. Mensen onder invloed van alcohol laten zich immers vaak luider horen. Hier niet. 

Om negen uur zie ik de eerste menukaarten uitgereikt worden. De hongerigste Spanjaarden zijn dan toe aan hun 'Cena' Hun avondmaaltijd. Tegen tienen volgt langzaam de rest. 

Het is laat als de mensen zich huiswaarts begeven en het personeel vermoeid de tafels schikt voor de volgende dag. Door smalle middeleeuws aandoende steegjes waar aan een muur lantaarns hangen die de ongelijke straatstenen feëriek verlichten gaan we naar ons onderkomen, 

Moe val ik snel in slaap. Met de gedachte: Fijn om in Tudela, in Spanje te kunnen zijn. Om zoveel andere dingen te zien, en andere sferen te proeven.

Oliver Bevan

 Je moet er van houden om kunstgalleries binnen te lopen.  Ik doe dat graag. Niet om er wat te kopen, maar wel om te kijken. Aangeboden kunst valt normaliter nu eenmaal  ver buiten het budget ( bovendien, alles wat je mooi vindt moet je ook nog maar kunnen integreren in je huishouden. Waar láát je zo'n schilderij van 4 bij 5 meter dan? bijvoorbeeld. Wat kun je er thuis mee- het is goed om je dat vóór een eventuele aankoop te realiseren) 

Kijken dus, wat creatieve en talentvolle mensen hebben gemaakt. Je verbazen. Soms bewonderen. In een gallerie in Büzes troffen we Oliver Bevan. Zijn schilderijen vond ik uitzonderlijk. Vandaar ook een heel kleine selectie op dit blog

Overpeinzingen bij de Pont du Gard

Bijna 20  eeuwen geleden ( als er luiers waren geweest had Jezus er waarschijnlijk toen in gezeten) werd hier ijverig gebouwd. Er moest water zijn in Nîmes. Dat was de opdracht. Dat het van ver moest komen donderde niet. Beginnen maar. Aanleggen die handel.

Onderdeel van dit werk was het het aquauct dat we nu kennen als de Pont Du Gard. Dat is waarbij ik nu ben. Ze zijn er zo'n 15 jaar mee bezig geweest om te bouwen en het resultaat staat er nog steeds trots en monumentaal te wezen.

Wij zeggen dan: uit de Romeinse tijd. Dat zullen de bouwers, zelf Romeinen, niet schouderkloppend tegen elkaar gezegd hebben denk ik. 'Kunnen ze later nog eens terugdenken aan de Romeinse tijd als ze dit aquaduct zien, gaaf toch..' Misschien waren ze wel in de naíve veronderstelling dat de Romeinse tijd voor altijd zou voortbestaan. Net zoals we nu niet voor kunnen stellen dat ons land over een tijdje niet meer dat land zal zijn met z'n democratietje, koningshuisje, minister presidentje, en  poldermodelletje tot in de eeuwigheid, amen.

 De Romeinen zouden zich geen voorstelling hebben kunnen maken hoe eeuwen later dagjesmensen met hun Samsung A 53 of anderszins foto's  zouden komen maken van hun bouwwerk. Maar het zou ze wel trots maken denk ik, als ze het zouden kunnen zien. 

Het idee dat  later wezens van een andere planeet een 3D-print op schaal nabouwen van de stormvloedkering op hun eigen planeet zou ons  ook met trots vervullen. 

Mocht die er over 20 eeuwen nog staan dan. 

Wat zou er van onze huidige werken na 20 eeuwen nog over zijn? zo vraag je je dan af.

Kernafval blijft  240.00 jaar actief. trouwens. 

Sideline, maar ik zeg het maar even.

Achter de zonnebril

 Zo op het terras achter zijn tafeltje was er niemand van de aanwezigen die zijn richting op keek. Dat hij voor hij wegging nog voor de spiegel had gedtaan om te kijken of hij er goed uit zag zette nul zoden aan de dijk. 

Niet dat het hem echt veel uitmaakte. Hij zat er ook niet ècht op te wachten. Hij was wel nieuwsgierig of dat er zonder een gebaar van hem, iemand van het bediendend personeel naar hem toe zou komen.

Het terras was niet overvol, en aan medewerkers was geen gebrek. Het liep af en aan. Er werd wat afgeserveerd en rondgespeurd naar klanten die misschien iets nodig zouden hebben.Maar steeds net langs of over hem heen. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat hij ook zeker geen moeite deed om op te vallen. Hij zat er vrij bewegingloos bij, ogen niet waarneembaar achter zijn zonnebril. Als een spion die zich met succes onzichtbaar heeft gemaakt, en zijn werk doet; waarneemt.

Zo zat hij 10 minuten. Onder hypnotiserend kalm geroezemoes van de terrasjesmensen verzonk hij in zijn puzzelflardige manier van denken. Puzzelstukjes van verschillende puzzels borrelden op en af in zijn door een overvloed aan drank gehavende hersenpan. Zouden andere mensen ook zo denken? vroeg hij zich vaker af. Zo onsamenhangend en zo nevelig? 

Dan weer keek hij rond zich heen. Hij zag aan de ronde tafeltjes vooral moeder, dochters, zussen, vriendinnen, collega's en een enkele man hier en daar. Wat oudere heren met korte broeken. Onbeholpen, was het woord dat bij het zien daarvan in hem op kwam.

Bijna schrok hij toen hij toch opgemerkt bleek  en een vrouw met bedrijfskleding en met een dienblad in haar handen bij zijn tafel stil hield. Hij herkende in haar de bedrijfsleidster. Zij met het oog, dat zelfs de meest onopvallende ziel waarneemt, en  bij het zien van de lege tafel voor hem er kordaat op afstapt.

Hij deed zijn bestelling

Twee minuten later was ze bij hem terug, en op het dienblad stond het gevraagde. Ze zette het op zijn tafeltje en voegde de waarschijnlijk welgemeende woorden toe: 'Geniet er van'. Eigenlijk een ongevraagd en ook wat overbodig advies, maar hij besloot daar niets onaardigs over te zeggen, en pareerde clichématig: 'Dat ga ik zeker doen'. Een antwoord helemaal in de lijn van zijn aangemeten onopvallende image, waarvan je je overigens kunt afvragen of het juist niet het tegendeel is van een image.

In zijn trappist, donker amberkleurig feestelijk in het juiste glas met brede kelk geschonken, waarvan hij al enkele teugen genietend had gedronken, zoals hij gezegd had dat hij doen zou spartelde toen hij weer opkeek een wesp. Het insect was bezig te verdrinken in het vocht en het leek er niet zo van te genieten, wat ook, besefte hij een beetje lukraak 'invullen'was .

Misschien genoot de wesp. Je weet niet hoe een wesp geniet. Na een hele dag wespenwerk er de brui aan geven en je in een walhalla van Trappist onderdompelen was ook een mogelijkheid. 

Maar hij ging uit van het eerste want de biologie leert dat elk diertje, hoe klein ook, gericht is op voortbestaan van zijn soort maar ook van zichzelf. Dat het insect op deze manier zou sterven als niemand hem hielp, dat stond wel vast.

De onopvallende terrasganger ging dus tot actie over en wierp een reddingsboei uit in de kelk, dat al snel gevonden werd en aangeklampt door de verbaasde drenkeling. Of verbaasd? Dat weet je niet. Was het dankbaar? Dat weet je ook niet.

Maar dat hoeft ook niet. Dat een insecht dankbaar is en bijvoorbeeld  verder de hele middag op je schouder doorbrengt  om dat kenbaar te maken. Je redt geen insect om daarvan iets terug te krijgen. Je doet het onbaatzuchtig. Het beestje zou je alsnog kunnen steken zelfs. Je moet dat weten. Het is stank voor dank soms, goedbedoelde reddingsacties. Het zou wel zuur zijn, als je meteen gestoken zou worden. 

Al die overpeinzingen. Je zag ze niet. Hij was onopvallend. Hij zat achter zijn zonnebril .Maar wat kan daar een wereld achter schuilgaan.

Niet dat je die persé zou willen leren kennen maar toch.

Er op uit 2; inpakken

 Het oude op-reis-gevoel zit nog in m'n genen ingesleten. Maar feitelijk gezien slaat het nergens meer op nu ik met de auto op vakantie ben. Ik weet het. Ik ben behept met mijn rugzakverleden.

Jezus, rugzakverleden. Dat kun je  natuurlijk helemaal niet meer zeggen. Dan ben je een mens die als kind een rugzakje met zich mee droeg en meedraaide in het Speciaal Onderwijs.

Maar dat bedoel ik hier nu  niet. Moet ik me dan heus gaan behelpen met het Engelse woord: Backpacker? I used to be a backpacker you know.

Ik was een rugzaktoerist, Ik moest uitkienen wat ik meenam wanneer ik ging trekken. Alles moest klein en liefst nog kleiner en licht.Lichter. Een klein handdoekje, een minimale hoeveelheid kleding, alles werd afgewogen tot bijna op de gram af.

Want je moest het meetorsen,  Ik wilde niet meer als 11 kilo meezeulen. Het is inmiddels al jaren geleden, maarnog vaak bij het pakken van de spullen voor de vakantie denk ik: dit kan minder, dat kan minder. 

Afgelopen jaar was ik daar wat los van. Sodemieterde alles wat ik eventueel  nodig zou kunnen hebben tijdens mijn vakantie in de auto, want ja! Dat kan nu toch!

We gingen naar Gerona, Spanje 's Morgens vertrokken we na een ontbijt van koffie met jodenkoek uit een klein plaatsje in Frankrijk bij Uzès.. De koelbox bleek eigelijk te klein voor alles wat we mee willen nemen, De koelbox nu is de rugzak van vroeger.

Het bleek niet mogelijk om dicht in de buurt van ons gereserveerde appartementje te parkeren, Uiteindelijk, een kilometer verderop konden we de Verso kwijt. 

Het was 28 graden in Gerona  toen we met de koelbox en veel andere bagage langs terrasjes en pleinen zeulden en uiteindelijk bij de voordeur van de flat belandden waarin ons appartemenje zich bevond. 4 Hoog, geen lift. Een workout waar we op dat moment niet zo op zaten te wachten. Wat een heerlijkheid dat de biertjes in de koelbox inderdaad nog heel koud waren.

Ook al ben je met de auto, het wil niet zeggen dat je niet hoeft te sjouwen in ons geval.

Geen wapenfeit, geen wikipedia

 Nu ik dood ga, na dit geboren worden, waar ik - wie weet- ooit om gevraagd heb ( maar ik denk niet dat ik- en wie was dat eigenlijk?-  daar enige invloed in heb gehad)  zie ik onder ogen dat ik snel bij ieder vergeten zal zijn. Geen wapenfeiten na mijn aardse verschijning als GB. Geen naam die doorklinkt naar volgende generaties of zelfs heel klein vermeld zal worden op Wikipedia. 

Er zal nog even ergens op een kerkhof  een steentje staan waarop naast mijn naam een geboortedatum en een sterfdatum te vinden zijn. Tussen die data in staat een streepje - dat staat dan symboool voor het leven dat ik geleid heb..

Kinderen kunnen wat vinden van je foto's , en de dingen die je deed en naliet, en daar kunnen ze dan even om lachen of piekeren of hun hoofdjes schudden. Dan houdt het op .

Nu beweeg ik me nog op dat verbindingsstreepje. Ik ben al lang over de helft ( dankbaar dat ik de helft heb mogen halen)  en ik probeer niet teveel achterom te kijken.

Nee. Vooruit!! 

Er staat immers nog wat op mijn boodschappenlijstje:

Slasaus, spoelglansmiddel. 

En nog wat

Eindstatistieken

In hoeveel bedden ik totaal geslapen heb,

Hoeveel kilometers ik in mijn leven heb gereden

Hoeveel flessen wijn ik heb ontkurkt en opengeschroefd

Hoe hoog de stapel kratten bier zou zijn die ik heb weggeklokt..

Vragen vragen

Krijgen we in het puntje van het staartje hiervan geen overzicht  te zien? Handige statistiekjes en leuke weetjes voor bij de film van je leven 

Ik vrees toch dat het antwoord op die vragen, hoeveel orgasmes, hoeveel terrasjes...niet relevant is wanneer het zover is

Mocht je statistieken ter inzage krijgen in die tunnel naar het licht dan zullen dat eerder tabellen zijn die inzicht geven in je religieus gedachtengoed en zaken die daar mee samenhangen. 

Hoe vaak gebeden? Hoe vaak het de kerk bezocht? Hoeveel erbarmen gehad? Hoe vaak de naam des Heren ijdel gebruikt? Hoeveel besodemietert? Hoeveel gegaan voor eigen gewin?

Dit, zodat je je eigen conclusies kunt trekken onderweg naar je eindbestemming,. De tunnel waarin een zij-ingang bestaat waarin je plots infloept en waaraan aan het eind geen goddelijk licht wacht, maar waar aan het eind van een lange file duivelachtige mannetjes staan, klassiek met staart, rode ogen hoorntjes op het hoofd.

Dan baal je wel- je leek zo mooi naar het licht te gaan! Maar begrijpen doe je het wel. De statistieken klopten wel immers, en die aanvechten zou geen zin hebben. Terugkruipen ook niet.

Afin, dan ook daar maar weer het beste van zien te maken.

Genieton

Zonlicht kust zacht mijn huid

Streelt mijn wangen. Verwarmd mijn gezicht

Hemels. De zon kan God zijn

Totdat de koestering waarin ik me heb gewenteld

me benauwd

Mijn gezicht warmer gloed dan mijn bloed

Dan doet de schaduw me goed

Wat ik het fijnst vind aan vakantie vieren in het buitenland is dat niemand je komt storen

Er op uit

 ... Morgen worden we wakker en dan denken we: 'wat moeten we vandaag?' En dan hoeven we niets te doen!!!

En overmorgen...ook niet!!!

De dag daarna? Noppes! 

Zo lagen we gniffelend in bed na voorlopig onze laatste werkdag. Voorpret te hebben 

We stapten behoorlijk gepakt en gezakt in de Toyota Verso en togen Zuidwaarts. Het had enige voorbereiding gekost.

Echt onderweg zijn is een broodje eten op een Franse air en uitkijken over auto's die komen en gaan . Mensen werken zich moeizaam uit blik en strekken de benen. Spoeden zich naar toiletten. 

Zij werd onder Lyon met elke kilometer gezonder. Het gesnotter verdween en de smaak kwam terug

Aankomst bij Saint Quentin -la-de Poterie:

Snelwegen werden lanen, straatjes, weggetjes en versmalden zich tot er nog maar een paadje overbleef

A la Campagne, zeggen ze in Frankrijk

Zwaluwen

De geur van rozemarijn

Een landelijk vriendelijk huisje in het groen. Buiten een zitje. Adem halen

Eerste nacht.

Eindelijk weer zichtbaar, onze onmetelijk mooie sterrenhemel. Tot laag boven de horizon. Zwijgen in ontzag  met vochtige ogen

Die eerste ochtend zonlicht en ruisend groen bladergewaad waar de herfst maar geen vat op krijgt.

Vakantie

Niets meer hoeven dan dat wat we willen.