Kate Bush - Breathing live

In 2008 al heb ik deze gepost op Davincini, maar is er later verwijderd, Het filmpje is van niet al te beste kwaliteit maar de stem van Kate Bush is er niet minder legendarisch door geworden

kleine associatie

Ik ben een man

nou ja...een grote jongen

een kereltje

een grappig ventje

een koddig knulleke

Ik heb m’n lengte niet mee.

Dan krijg je die verkleinwoordjes.

Leuk mannetje, buurmannetje, oompje, papaatje, dictatortje

Moet ik opeens denken:

Moet erg zijn voor een lilliputter

als ie lilliputterTJE genoemd wordt

dan is ie een liliputter, maar dan een kleine

Die je bij wijze van spreken van je ringvinger op je middelvinger kan laten springen

Meer een dwerg! een kabouter.

Een carrière op het politieke toneel kun je dan wel vergeten.

Men zegt ‘Waar een wil is, is een weg.’

Tuurlijk

Een heeeeeeel klein weggetje

Dwergen, als je daar dan weer over nadenkt:

Dat zijn een soort trollen.

Ik bedoel, wie laat zich verhuren en misbruiken als zijnde een bowlingbal?

Dat zijn dwergen. Ik weet niet hoe ze vastgepakt worden als ze naar de kegels geworpen worden.

In drie gaten waarschijnlijk, maar welke?

Vragen waar we het antwoord niet op willen weten

Even niet verder denken ook

Live looping Mash-up by Elise Trouw

Ze noemen het een cover-mashup: In dit geval van Radiohead (Weird Fishes/ Arpeggi) en van The Police ( bed's too big)
Normaal houd ik niet zo van gesol  met nummers die op zich alleen al steengoed zijn en waar je bijna alleen maar wat aan kunt vernachelen.
Maar dit vind ik goed!! . En mooi om naar te kijken. Elise Trouw. Een ontdekking

Het ondernemen van een sportactiviteit

Gert hield niet van sporten.

Het aanvangen tot het ondernemen van een sportactiviteit! Daar had hij ronduit een hekel aan.

Zichzelf in een aanstellerig sporttenue hijsen en eerst naar boven gaan om de hardloopschoenen te zoeken, die nooit op hun plek stonden….Gert werd er zo moe van.

Of ook, in het zwembad, zoals laatst:

In het zwembad voelde Gert zich al kort na binnenkomst gemarteld door schelle krijsende klanken van schreeuwende kinderen en dit terwijl hij er in een vochtig kleine omkleed-cabine vergeefs naar een haakje zocht om wat spullen op te hangen. Dit haatte hij. Zijn sleutels vielen op de grond toen hij zijn broek uittrok. Er kwam nog een winkelmuntje achteraan gezet dat door rolde naar een aangrenzende cabine. Gatver...lag daar nou een tampon op de grond?

Waarom hing er geen haakje!?

Ger deed zijn best to go with the flow. Ook al leek het een hatelijke flow, zo hatelijk zal ie niet zijn! Hij moest gewoon niet zo bezwaarlijk zijn. Niet bezwaarlijk zijn. Niet bezwaarlijk zijn. Met dit mantra in zijn hoofd hees Gert zich in zijn zwembroek. Ongemakken horen bij het leven.

Er hing Goddank geen spiegel maar desondanks zag Gert zichzelf staan met zijn blote lijf. Buikje boven een zwembroek. Buikje gaat sportief doen!

Hoe onhandig oogt dat? Buiten de cabine loopt hij met een tas ( die moet mee!) een berg kleren in zijn armen, en zijn zwembad IDbandje dat hij bij binnenkomst heeft gekregen naar een kasje met een display . Op het display verscheen een nummer dat correspondeerde met het nummer van het kluisje dat aan hem werd toegewezen. Waar had hij zijn bril gelaten?? Hij kon zo het nummer niet zien!.

En hoe moest hij zijn bril zoeken nu hij zijn armen vol had? Waar liet hij dan zijn spullen?

Maar even terug . Hij plaatste de tas en de kleding in een cabine op een smal bankje. Oppassen dat de kleren niet allemaal op de grond kukelen. Er lag daar een plas.

Met bril opnieuw naar de aflezer. Waar was het bandje gebleven? Oh, daar!:

Nummer 13. Hoe toepasselijk en weinig hoopvol!

Nummer 13 was onderaan ergens. Gert snelt naar de cabine om zijn tas te pakken want kluisje 13 was nu open, dat was een paar meter verderop, en zou na een seconde of 15 zichzelf weer sluiten.. Snel de tas pakken in de cabine en zorgen dat hij op tijd bij zijn tijdelijk verworven kastruimte was. Shit, nu viel zijn onderbroek toch nog op de grond en hij liet een schoen vallen. Maar hij was op tijd ! De tas plaatste hij zo, dat het deurtje van de kluis niet dicht kon vallen zodat hij op z’n gemak terug kon om de losse kleding weer bij elkaar te pakken en zijn schoen en onderbroek op te rapen. Die was nu wel nat geworden. Maar hij had het ergste gehad en dat bracht enige opluchting teweeg. Hij stouwde het kastje vol met zijn kleren schoenen en spullen, en met zijn tas met handdoek, bril en shampoo kon hij nu door naar het volgende traject. Het was Godverdomme net Spel zonder Grenzen.

De groene zeephelling was vervangen door een spiegelgladde vloer. Waarom vergat hij toch elke keer zijn slippers??!!! En waarom die spekgladde tegels niet opruwen? Hij zou hier makkelijk op weg naar de douche kunnen uitglijden en dood gaan tussen de kleedcabines en de kluisjes met links en rechts rennende en schreeuwende kinderen.

Wat deed hij hier? Hij ging zwemmen. En met een schuifelend stapje voor stapje in de richting van het bad zag het er naar uit dat dit daadwerkelijk zou gaan gebeuren.

De reden waarom Gert deze actie begonnen was was omdat hij wist dat zwemmen gezond voor hem was. Bij zwemmen zouden een boel spieren die zich al lang dood hadden gewaand weer opnieuw tot leven gewekt worden. Pezen gestrekt . En dat voelde goed. Dat voelde Levend! Soepel! Jonger! Heel de interne aandrijving kwam dan in de olie! Gert hield wel van het sporten achteraf! Dat was ook zijn drijfveer

Daar had je de doucheruimte al. De sprinklerinstallatie die heerlijk warm water gaf! Je zou er zo onder blijven staan . Gert zag tot zijn opluchting dat zijn buik en postuur niet afstaken tegen de rest van het zwemvolk. Er liepen mensen rond waaraan je je de vergelijking met vee, met name uit de varkenshouderij wel MOET maken.

In hetzelfde bad als hun zou Gert gaan. Hij had een hekel aan chloor maar begreep de noodzaak.

Gert ging geen baantjes zwemmen in het wedstrijdbad.

Gert deed in het zwembad wat zijn recalcitrante hart hem ingaf: tegen de stroomversnellingen inzwemmen. Hard werken om een meter vooruit te komen. Gert had niet veel ruimte nodig.

En inderdaad. Op de terugweg in de auto voelde Gert zich herboren. Vergeten was de sores. Soepel bewoog zijn lichaam. Een jonge God was hij, achter het stuur.

En Gert dacht, zoals elk jaar opnieuw: dat ga ik voortaan elke week doen!

Life is not a journey - alan Watts

Wellicht een wat gedateerd verhaal, maar ik vond het toch nog steeds de moeite waard en de vormgeving is grappig en creatief

Het moment van eeuwig

En dan opeens is het tijd.

Is het afgelopen. Game over. Einde oefening.

Zweef ik opeens in een tunnel . Vanzelf. Naar een licht ga ik toe. Mooi zacht warm groenachtig licht

De gedachte dat ik voor hetzelfde geld en misschien ook meer terecht een zwart gat ingetrokken zou kunnen worden komt niet in mij op. Arrogant stuk vreten

En dan is daar in de verte en steeds dichterbij in het warme licht een poort. De Hemelpoort

Mensen staan er in de rij. Ongeveer anderhalve meter achter elkaar.

( HIER OOK AL?)

En als ik aan de beurt ben vraagt iemand met een zacht vriendelijke uitstraling

Welkom! Dit is Uw station voorlopig. Het klopt dat U net de film van Uw leven hebt gezien hè?

– ‘Ja meneer.’

Ja, dat was wat!…

We spraken allebei vloeiend in een gemeenschappelijke andere taal die ik me plots herinnerde van lang voor mijn geboorte. Het leek op Armeens, zover ik dit kan beoordelen.

‘Goed, dan hoop ik dat het een mooie film was’ vervolgd Petrusson Koen, een van de vele Hemelbewaarders.

‘Ik wil U vragen om van de film die U net heeft gezien het beeld in Uw hoofd te nemen dat U het allermeest bevalt en waar U zich absoluut het prettigst bij voelt. Dan kunnen we dat beeld printen en U er in dit station in laten vertoeven.

Even later liet ik hem het printje zien dat ik verderop bij Johannusson had laten ontwikkelen.

Kijk, zei ik tegen de vriendelijke beambte. Ik hoefde er niet lang over na te denken.

Dit is het moment

Het moment van eeuwig

van volledig zijn en niet zijn

Een Hemels heerlijke verdrinking

Alstublieft

Hier heeft U de foto.

U kunt er een permanente staat van Zijn van maken toch?

Petrussen Koen glimlachte:

“mooi…..” zei hij zacht toen hij van de foto naar me opkeek.

En daar ging ik. Mijn hemel in.

Grijs Wijs?

...en zo geschiedde het dat de oudste van het stel automatisch de meest idiote was.

Vroeger was dat toch anders. Zelfs hier in Nederland, maar zeker ook in Zuid-Europese en Aziatische landen. De Chinezen, de Indianen. De waardering steeg met elk opklimmend levensjaar. De oudere man werd met respect behandeld. Zijn raad werd gevraagd en naar zijn adviezen werd geluisterd.

De grijze haren werden beschouwd als teken van wijsheid. De doorgroefde huid als het boek van opgedane levenservaring. De gerimpelde handen stilaan bewonderd omdat ze gewerkt hadden, Geploeterd vaak.

De oudere man genoot een status.

Een status die door de jaren heen, en zeker in de laatste 50 jaar, behoorlijk wat heeft ingeboet in aanzien.

Met de tijd die in een stroomversnelling belandde en veel opeenvolgend menselijk vernuft de wereld in slingerde is de rol van wijze grijsaard naar de achtergrond gedrongen. Jongeren wilden weten van de slimme snufjes van de moderne middelen en hadden geen boodschap meer aan de normen en waarden die grootvader zo lang en zo hoog in het vaandel had gehouden. De oudere man vond hier weinig gehoor meer voor. Het werden de verhalen van vroeger, die steevast werden besloten met een toevoeging van de jongeren die het verhaal van de oude man besloten met: ‘Nu is het allemaal heel anders! ‘

En met ‘Nu’ werd vaak terecht verondersteld dat de grijsaard deze wereld niet kende en begreep. Ze zouden nog wel eens hun best doen om het uit te leggen: Het Androïd systeem van Samsung. Opa kon het niet meer bijbenen. Hij was iemand van vroeger. Een bejaarde die ook de moderne omgangsvormen moeilijk kon begrijpen en plaatsen.

Het was wel leuk om naar zijn verhalen te luisteren, dat wel.

Après Covid 19

En toen waren de problemen rondom Corona voorbij. De dag was 1 november 2020 . Minister president Rutte had ‘s morgens in de persverklaring de verlossende woorden gesproken dat de opgelegde beperking in afstand tussen mensen per direct ongedaan kon worden gemaakt , en de legendarische anderhalve meter afstand werd in de geschiedenisboeken bijgeschreven onder ‘2020, het Pandemitisch jaar’ .(Hetzelfde jaar waarop Ab Oosterhuis naar Rottumerplaat werd verbannen) 

Buiten ontroerende taferelen: we zien mensen die soms bijna voorzichtig  toenadering zoeken, en je ziet anderen op elkaar afrennen en om de hals vliegen. Een bevrijdingsfeest!!! Vlaggen wapperden. We horen gejuich!!

Maar om jou lopen ze nog steeds met een grote boog…..wat IS dat toch...

The Voynich Manuscript

vind ik wel intrigerend. Had er niet eerder van gehoord

Tipje voor John

John de Mol, luistert:

Ik barst van de ideeën voor TV Programma’s. Ook voor entertainmentTV voor SBS 6 publiek: Ik zal er een sumier weggeven. 

Let wel hè!? Dit is niet zomaar een idee! Er is nog geen enkele video over dit onderwerp te vinden op het wereldwijde web of YouTube! Het is uniek en baanbrekens. En goed verkoopbaar naar het buitenland dus succes verzekerd

Ik verwacht uiteraard dat mijn idee overgenomen wordt. Want het zou zonde zijn als het zomaar ongebruikt op de planken blijft liggen. Bovendien: et is gratis!

Komt ie:

Wedstrijden in:

HARDLOPEN MET ZWEMVLIEZEN 

Vereiste: je doet het compleet beschilderd als bijvoorbeeld eend of als pinguin. Of als batman, de Amerikaanse president of wat dat ook! Mag ook fantasie zijn.

Dus:

Een kunstzinnig beschilderd lichaam – ( kunst)

verricht een hardloopprestatie ( sport)

op zwemvliezen ( humor)

Nou heren, doe er je voordeel mee. Ik zal het wel voorbij zien komen.

Titel van het programma zou kunnen zijn:

Painted Webbed Feetrunners. Maar er is wellicht een betere

Voor nog meer ideeën ben ik altijd te benaderen

Ik vind het fijn om wat kunst over het voetlicht te brengen bij de SBS kijkert, snap je?

Sluipschutters. Kunt U dat nog even voorlezen?

wandelen in het bos

Je zou denken dat ze in deze tijden meer en beter bezocht zouden worden, de natuurgebieden rond Bergen op Zoom. Ik loop er regelmatig bij goed weer omdat ik het het er mooi vind en ik heb meer beweging nodig. Ik heb een stappenteller om mezelf te stimuleren. 

Ik ken de omgeving inmiddels goed. Weet de heidevelden, de weilanden, de zandverstuivingen, de naaldbossen, en de meertjes te vinden. Ik loop over de paden en kom er heel weinig mensen tegen.

Vandaag alleen een wielrenner die zijn fiets met veel gepiep tot stilstand bracht om snel een foto te maken ‘Ik zag twee reetjes’ zei hij en ik merkte wat een perverseling ik was omdat ik het beeld van vrouwenbillen moest wissen. Hertjes!! Kleine hertjes!!

Dan na drie kwartier wandelen, naderden mij een man en een vrouw, in de leeftijd van rond de 50 . Zij had lang steil blond haar. Ze hield stil, draaide zich naar me toe, en zei: ‘Ik zag U net ook al lopen, heel in de verte’ en ik antwoordde, ‘dat kan. Ik ben al enige tijd aan het lopen.’ Vervolgens vervolgden we allebei ons pad. Zij de ene kant op. Ik de andere. En ik dacht: Waarom zei ze dat nou? Wat bedoelde ze met die opmerking? Het had niet bits of onvriendelijk geklonken, maar aardig . Ze was misschien verbaasd. Dat ik nu opeens zo dichtbij was en net nog zo ver weg. Ze wilde er geen praatje mee aanknopen, had ik de indruk, maar het wel even graag gemeld hebben. “Ik zag U net ook al lopen, in de verte” Moest ik bevestigen dat ik inderdaad dezelfde was? Bedoelde ze dat ik voor in al dat groen opvallende kleren aan had?

Had ik leuker kunnen reageren? Een kwartier lang liep ik verder met al die vragen in mijn hoofd.

Vanuit een zijpad rechts kwam nog opeens een mens. Een man. Hij kwam voor me te lopen. Had me niet aangekeken. Ik moest opeens denken aan meneer H. Meneer H was een psychiatrische patiënt waar ik tijdens mijn nachtdiensten in een instelling mee te maken heb gehad. Een enigsinds enge man. Met achtervolgingswaanzin.

Deze man had hetzelfde postuur; mager en lang, en eenzelfde wat stramme manier van lopen. Hij droeg een oud zwart pak, geen kleding om je mee in het bos te begeven op een warme dag als deze, en hij had een kalend achterhoofd. De wandelende dood. Armen bijna bewegingloos naast zijn lichaam. In zijn rechterhand een brandende peuk. Hij schreed nog net niet, maar hij ging wel steeds iets langzamer lopen.

Ik loop vaak in het bos en voel me er doorgaans ontspannen en prettig. Deze keer ook wel, maar ik voelde me er toch niet he-le-maal senang bij. Ik liep achter hem. Voor de rest was er niemand in het bos te bekennen.

Zou ik achter hem blijven lopen?
Scenario’s flitsten door mijn hoofd. Deze man zou zich opeens om kunnen draaien en tegen me tekeer gaan dat ik hem achtervolgde of zoiets...en dan?

Ik besloot hem te passeren, mijn pas versnellend. In het voorbijgaan groette ik hem, en hij? Hij groette terug.

En even later achter me sloeg hij weer een ander pad in.

Dus.

Gewoon een vriendelijke man waarschijnlijk

Of hij is iemand anders gaan vermoorden. Dat kan ook

Gummbah weer

Omdat ik vaak moet lachen om zijn cartoons, en omdat ik me afvraag in deze tijd van quarantaine of dat bij mensen thuis niet de verveling een rol speelt, of de ergernis

Bidden?

De Vader en de Zoon en de Heilige Geest.

In de Bijbel gaat het onder andere over deze heilige drie-eenheid.

De vader is dan God De Schepper. *– En wat voor een schepper! Wie verzint zo’n heelal met al die sterren, planeten, manen en noem maar op en dan die blauwe planeet waarop wij wonen. Het is sur-re-a-lis-me ten top! En Perfectie! Kan geen kunstbeschouwer daar iets over zeggen in plaats van over een of ander flutschilderij?? Want het is toch Kunst! Hogere Kunst als je zoiets maakt!!-

En dan De zoon Jezus. Geboren, gestorven, wonderen gedaan en prachtige filosofische dingen gezegd

En de Heilige Geest; dat is dan de belichaming van de verlichting na meditatie en gebed.

Dus dat is nog al een gezelschap. Daar maken we geen grappen en grollen over. We benaderen ze met alle respect. Tenslotte krijgen we er misschien wel mee te maken als ons avontuur op aarde er op zit.

Als je zelf de geest gaat geven!! Een geest die ongetwijfeld minder Heilig is dat de besproken illustere voorganger. Daar kun je nooit aan tippen. Je bent altijd klein vergeleken met de enige echte. Zo heilig ben je niet. Fijn om te weten dat Jezus voor je zonden is gestorven. Terwijl Hij er gewoon weer bij is. Opgestaan hè? Wie kent het verhaal niet!?

Nederigheid wordt van je verwacht als je gelovig bent. God wenst met respect behandeld te worden, en zo ga je op de knieën bij het gebed, en vouwt devoot je handen, zodat je niet ondertussen ergens zit te krabben of in je neus zit.

En dan vaak bidden. En Zijn naam nooit ijdel gebruiken

Sommige mensen zijn Godvrezend. Dat is jammer. Daar maak je het geloven een stuk minder aantrekkelijk mee

Onze Vader die in de Hemelen Zijt...zo begint het gebed. Uw Rijk kome, en Uw wil geschiedde.

Mooi gebed vind ik dat

Het is prachtig als je kunt geloven. Respect kunt hebben. Dankbaar kunt zijn. Zalig om niet alles zo nodig te hoeven weten en begrijpen zoals de goedgemeenschap dat hijgerig najaagt . Gelovigen MOETEN geloven omdat zij vinden dat wij mensen nu eenmaal niet bij Machte zijn de Grote Dingen en de Betekenis van dit Alles te weten en te begrijpen!! Wellicht dat het ook niet de bedoeling is dat wij alles weten. Dat wij HET WAAROM kennen. Geef je over en vertrouw dat het goed is. Wat er ook gebeurt, het is Gods Wil. Scheelt een heleboel getob en geprakkizeer.

Gewoon op je knieën. Bidden en vertrouwen.

a thing about life

dat was geluk

Het is een mooie zonnige lentedag.

Ik ben met de auto naar een rustig strand gereden.

Ik stap uit, rugzakje met proviand, de duinen over. Ik ga wandelen langs zee.

Blote voeten door verkoelende uitlopers van wassend water. Het geruststellend geluid van de zee bij vrijwel elke afwezigheid van wind.

Lucht. Meeuwen. Strandlopertjes, Een paar vederwolkjes. Horizon. Een enkel vaartuig in de verte. Zand. Schelpen. Strandpalen. Mijn voetstappen in het zand.

Ik kan hierin gelukkig zijn.

Dan de drone boven mijn hoofd.

Ik ben het nog niet helemaal gewend dat dit allemaal kan tegenwoordig. Er klinkt een stem met de mededeling dat ik mijn auto op een ‘betaald parkeren’ plek heb gezet en niet heb betaald. Of ik terug wil gaan om alsnog aan deze verplichting te voldoen. Zo niet dan volgen sancties

Ik besef in verdriet en ergernis dat de plek waar ik gelukkig kon zijn verloren is,

kijk naar de drone en ontwaar letters: Made in China

Zijn

Ik ben

Ik voel

Ik ben en ik voel

ik ben niet wat ik voel

Al het voelen maakt me wel tot

wat ik in wezen ben

en waar ik naar handel

Ik, karakter. Ongeschreven blad

kijk en beleef wat komt en gaat

Gevoel is er of niet

Blijdschap, liefde, ergernis, schoonheid,

Ik zoek en ik vermijd

Het onbeschreven blad blijkt een testpapiertje bij de drogist dat van meet af aan wordt besproeid.

En waaraan wij laten ruiken of niet

En de invloed van buitenaf zou ons kunnen bevallen

Hoe dan ook:

We hebben er mee te dealen. Het is er. Het maakt ons

Meer nog:voor een groot deel zijn we het!

tip om de corona tijd thuis door te komen

Ooit weer

Na de coronacrisis weer iedereen in het gezicht kunnen blaffen. Hoeveel mensen zullen daar wel niet naar verlangen.

Weer lekker kuchen in de bioscoop. Niet elke keer je handen hoeven te schrobben wanneer je de voordeur achter je dichtgooit en dan lekker omhelzen wat je maar omhelzen kunt. Op terrasjes, in restaurantjes, in rijen voor kassa’s, in vliegtuigen.

Plexiglas afschermingen worden van de muren afgerukt en kassameisjes gekust. Verplegend personeel wordt liefdevol besprongen tot bijna aan het onbetamelijke.

We gaan het allemaal meemaken.

Nooit eerder zullen we met z’n allen zo close zijn

De TV laten we voorlopig uit want die zijn we kotsbeu

Gouden tijden gaan ooit weer aanbreken mensen. Als we weer naar buiten mogen. Zoals kinderen de school uit kunnen rennen wanneer de schoolbel heeft geklonken, zo rennen wij straks ook weer naar buiten. De frisse coronavrije lucht inademend en iedereen groetend die nog leeft. Hallo!! Vader! Moeder! Meissie!

En dan naar vrienden scheuren met 130 over de snelweg.

Mis! Dat kan dan nog steeds niet. Behalve als je s avonds weggaat na 19.00 en teruggaat voor 06.00 s morgens. Want dan is plankgassen over de snelweg gewoon toegestaan. Dat komt omdat  de uitstoot van stikstof ...niet zo erg meer is dan ofzo. Als je de Bob bent en je dat duidelijk hebt verteld, dan mag je gaan! Scheuren maar Bob!. Bob zijn wordt aantrekkelijker op die manier. Dat wordt nog eens vechten tussen twee Bob’s of twee Bobben die hem allebei wilen zijn . Een Bobstootje.

Ooit gaan er weer andere tijden aanbreken.

Of het dan allemaal weer zal zal zijn zoals het was, dat weet ik niet.

Gert goes restyling

Natuurlijk, wanneer een huis er mooi uitziet kan dat genieten zijn.

Dus wanneer je een huis betrekt dan zorg je dat het een kleurtje krijgt naar je zin, een vloertje naar je hart. Er worden gordijnen en meubels aangeschaft die je aanstaan en als je er van houdt leuke accessoires.

Wat een woord hè, accessoires. Het betekent: ‘functieloze onzin’ Tenminste, voor wat mij betreft in heel veel gevallen. Maar er is een volksstam, begonnen bij de Ikea-ïsten die zich verspreidt heeft over het Westen en die noemen die accessoires ‘sfeermakers’

Het zijn dingetjes om neer te zetten en op te hangen.

Afin, voor ik ga afdwalen.

Het huis richt je in naar je zin. Na verloop van tijd zet je de puntjes op de i en verander je nog het een en ander totdat het af is, en je merkt: ja!! Dít is het huis waarin ik woon en waarin ik wens te wonen en het is goed zo.

Bij veel mensen ontstaat echter na enige tijd de neiging om de boel weer eens helemaal om te gooien.

Ik geef daar geen waarde-oordeel aan. Het kunnen nieuwe inzichten zijn of verzadiging die langzaam optreedt dat daartoe kan leiden.

Je moet je gelukkig kunnen voelen in je huis.

En je partner ook

En als je partner bijvoorbeeld op een kleur is uitgekeken, of op een vloer, dan kan dat. Ook al herken je dat zelf niet en vind je eigenlijk alles wel goed zoals het is. Maar als de wens er is zul je er mee moeten dealen.

Klussers voelen zich meteen door partner uitgedaagd, en zijn blij een plezier te kunnen doen. Ze stropen de mouwen op en zeggen: ‘Ander kleurtje? Tuurlijk liefje, fix ik even voor je. Wat voor kleur had je gewild? Gaan we meteen halen, smeer ik het er vanavond nog op!’

Voor veel vrouwen droompartners

Gert is geen droompartner. Hij kampt al 61 jaar met twee verder prima gevormde maar linkerhanden.

Echter, hij is van goede wil. Na enig verloop van tijd moet gezegd.

En zo staat hij even later met partner de ene na de andere kleurenkaartwaaier te bekijken. Het gaat om een nieuwe teint  voor de slaapkamer.

Gert heeft voor dat soort zaken niet veel geduld. Na de Karwei en de Dumphal liep hij nu op de verfafdeling van TMC rond te sjokken . Zalig de mensen die aan dit soort uitstapjes langdurig genot kunnen ondervinden. Het interesseert Gert gewoon niet genoeg. Hij staat erbij als een kleuter die aan de hand van zijn moeder trekt omdat hij weg wil. Hij doet het niet maar zijn schaduw verraadt hem.

Hij probeert erbij te blijven want uiteindelijk is ook hij gebaat bij een kleur die hij mooi vindt.

Dan wordt er een keuze gemaakt. Strandgeel. De kleur moet gemengd gaan worden in de mengmachine. Het duurt enige tijd en Gert sjokt inmiddels door de TMC waar hij uiteindelijk neerzijgt op een uitgestalde lounge-bank.

Wat duurt het lang. De ingrediënten voor strandgeel blijken moeilijk vindbaar of zijn ze er nog wel? De tijd verstrijkt en buiten wordt de zon moe van het lonken.

Het duurt ruim 20 minuten. De loungebank begon al wat in te zakken.

Dan verschijnt partner met de verfbus. Haar stemming en die van Gert wedijveren in graden van irritatie. Deze worden krampachtig verbeten en er wordt op de terugweg in de auto geen woord gesproken.

Het klussen moet dan nog gaan beginnen.

Maar niet meteen

Eerst relaxen. Boterhammetje met gebakken ei.

Daarna begon de twijfel al meteen bij partner op te spelen: ‘Het is veel te geel! Het is veel te fel!’

De met zorg uitgekozen kleur leek de verkeerde.

Maar, misschien moest je eerst maar gewoon beginnen met verven en dan viel het wie weet wel allemaal mee! Dan heb je er pas echt goed zicht op!

Gert begon ruimte te maken. De zware commode te verschuiven etc. Warempel met iets van voortvarendheid en met goed gemoed en opgetogenheid. Waar DAT vandaan kwam?

Hoppa! Daar stond Gert. In een bespatte outfit klusser te wezen en in de pot verf te roeren, die nog wat erg dik was en zo bleek al snel: toch he-le-maal niet de kleur!!

Nee. Het was em echt niet. Dit zou gaan nooit gaan wennen!!. Gert zelf vond het ook niets.

En al snel sloop in de opgetogenheid de intrigant in zijn hoofd die hem ironisch toebeet: ‘ Zie je wel. Altijd gedoe. Dit gaat eindeloos duren makker!!’

Thuis stonden achter een schot op zolder nog enige potten verf. Resten van vroeger die bewaard zijn gebleven want ‘dat kun je dan later misschien nog wel gebruiken voor het één of ander’ Dat moment zou dan wel eens NU kunnen zijn want er zat zowaar een zandkleurige tint bij, die op de slaapkamermuur misschien wel eens heel goed uit zou kunnen komen.

Proberen? Proberen!

Het openen van het verfblik drukte het pril opkomend optimisme enigszins de kop in omdat dit niet snel genoeg lukte met de verschillende messen en metalen wipgereedschapjes die Gert voor dit doel bij elkaar had gegrabbeld. Maar Gert kon ook een volhouder zijn en die wint dan uiteindelijk. De verf zag er nog goed uit en er was waarschijnlijk voldoende voor de te bewerken muur.

Nog even goed roeren met een houten spatel en wat water toevoegen om de gewenste dikte te krijgen.

Het viel mee dat de verf na al die jaren nog goed leek.

Het blik zelf leek ook goed. Maar dat bleek niet zo te zijn. Want onder het roeren spleet het blik aan de zijkant en aan de onderkant open en begon de verf weliswaar in de gewenste dikte over het krukje te stromen waar het opstond.

En beeld dat vertrouwen opriep omdat het bestaande klusbeeld hiermee weer bevestigd werd.

Voor alles is een oplossing. Je kunt verf overgieten in iets anders.

Wat later kon er dan begonnen worden.

De trouwe terracotta achtige/ oranje muur verdween langzaam achter de naar wat bleek donkerste zandkleur die je je maar kunt voorstellen ( met uitzondering van de zwarte stranden van Lanzarote)

Partner begon…..dit is veel te donker.

‘Nee hè!?’

Dan doen we de andere muur wat lichter!

Wordt vervolgd.

Hang Massive - Once again

Het zal wel een naam hebben, het instrument dat de jongens zo schitterend bespelen. Wie het weet mag het zeggen. Voorlopig probeer ik es wat op mn wokpan.

Bij Roosendaal

Bij Roosendaal is een natuurgebied, de Visdonk. Je kunt er fijne wandelingen maken. Er is ook een gedenkbos. Daar hebben mensen bomen geplant, meestal om een dierbare te herinneren. Maar het hoeft niet perse te maken te hebben met een overledene. Het kunnen ook bomen zijn die geplant werden uit liefde of dankbaarheid voor whatever. Er staat  altijd een tekst bij de boom op de grond op een metalen plaatje gegraveerd.
De bomen zijn jonge beuken die nog beschermd moeten worden tegen felle zonnestralen. Daarom zijn ze wit.

Fabriekskerkhof

In de buurt van Putte, tegenover een Joods kerkhof is er een vervallen fabriek. Vanauit natuursteen werden er ooit kerkhofstenen vervaardigd. De ruïne interigeerde me al een tijdje. Ik ben er binnen gaan kijken. Ik ontdek een zekere schoonheid in deze bouwval. Of schoonheid? Ik weet het niet goed te benoemen. Het is tastbare geschiedenis, Een wereld die was. 

de man in de straat

Mensen wordt vaak naar een mening gevraagd. Denkt U zus of denkt U zo?

Keuze maken. NU!

‘ja, maar...”

Nee Zus of Zo! Ja of Nee! Wat is het nou?

De genuanceerde mens neemt de interviewer op met zijn ogen. De vragensteller neemt de mens op met zijn microfoon.

‘Ja of Nee’

De genuanceerde mens laat zich vaak verleiden tot het noemen van een keuze op de vraag in de hoop dit later te kunnen afvlakken en uitleggen, maar wordt daarin doorgaans teleurgesteld omdat het antwoord al ras als een gebochelde en stinkende mening door de interviewer is weggedragen en afgevoerd. ‘U ziet het dames en heren. Er zit niemand meer te wachten op nog meer asielzoekers! Het tolerantielaagje waarin Nederland warm ingepakt leek te zitten in de jaren 80 van de vorige eeuw heeft plaats gemaakt voor een betonnen deklaag voorzien van gietijzeren sloten en verboden’.

Maar déze genuanceerde mens, die nu op straat staande wordt gehouden en een microfoon voor zijn mond krijgt toegeschoven zwijgt. Hij heeft hier heel veel over te zeggen. Kan een half uur lang uitweiden over het onderwerp. Maar daar zal de meneer van de radio geen tijd voor hebben. Die maakt radio. Is niet werkelijk geïnteresseerd in de mening van de straat.

Wat is dat trouwens? De mening van de man in de straat!? Wie vertegenwoordigt hij!? De gemiddelde Nederlander? Het heeft er alle schijn van van niet. Is de mening van de man op de straat  een andere als die van de man die nooit de straat op hoeft? Of wil? De mening van de mensen in de straat wordt als het meezit meegenomen in de besluitvorming, maar wordt toch ook vaak geassocieerd als de mening van het plebs. Het gepeupel. Het marktvolk. De mensen die van de hoed wisten en nooit van de rand hadden gehoord. Die de bel ergens hadden horen luiden en van de klepel geen notie hadden.

Die de nuance niet kennen en daarom de vraag krijgen voorgelegd met: Wat vindt U, Ja of Nee?

Ergerniswekkend kan het zijn. Zeker met zoiets complex als het asielvraagstuk . Dat moet je zo niet aanpakken. Neem de tijd. Wij hebben het nu

De andere kant van Covid

Witte strepen in een blauwe lucht.

Afkomstig van één vliegtuig.

De hemel is verder niet lelijk  onder gekrast. Maar strak coronablauw

Dat kunnen we onder de voordelen scharen van het rondwaren van dit levensgevaarlijk virus en de pogingen om de verspreiding ervan in te dammen.

Ook zijn we van de kleffe huggers af die menen te pas en te onpas rond te mogen bivakkeren in iemands persoonlijke ruimte . Sommigen daarvan zijn ten prooi gevallen aan een besmetting van niet het virus zelf, maar de paranoia eromheen. Ze reinigen alles wat is aangeraakt en gedragen door anderen. Ze weten niet waar ze kunnen stoppen en zijn finaal doorgeslagen. Zo zielig. Maar!

Het is rustiger op straat. Er zijn geen file’s. minder uitlaatgassen. Er kan es worden onthaast. Mensen worden wakker geschud en krijgen gelegenheid andere interesses te gaan ontwikkelen en hun leven om te gooien. Het is een reflectie-periode die zijn weerga niet kent. Het is de tijd van bewustwording. Van zich ontplooiende initiatieven.

Voorspelt wordt ook dat het aantal scheidingen de komende periode zal toenemen. Dit hoeft niet per se slecht te zijn zoals sommigen beweren. In tegendeel zelfs.

Die economie kan wel een stootje hebben. Dan doen we maar es met wat minder. Het liep toch de klauwen uit met de consumptiemaatschappij.

En we zijn met te veel mensen op deze mooie blauwe planeet.

Het straffeloos exploiteren van al het goede dat moeder aarde te bieden heeft. Haar te verkrachten en te vervuilen, het respectloos omgaan met ander leven – het moest een halt toegeroepen worden.

Het levend organisme, zoals ik de aarde bezie, heeft jeuk en krabt hier en daar. Steeds feller lijkt wel. Met overstromingen, vulkaanuitbarstingen en stormen en nu met Corona

Corona zal er ook voor zorgen dat beroerde wereldleiders weggejaagd zullen gaan worden.

Bush zal niet herkozen gaan worden door Covid 19

En Bolsonaro zal met potten en pannen uit zijn rijke onderkomen worden geslagen. Dat is mijn persoonlijke voorspelling

We komen hier beter uit.

Hulde voor alle mensen die persoonlijk leed proberen te verzachten – hoeveel initiatieven zien we DAAR niet toe.

Behalve de egoistische hamsteraar is er ook de altruistische mensch die zich nu gaat manifesteren. Die zwijgende meerderheid die altijd te bescheiden is geweest om zich te laten horen. Het zorgt dat de moordenaars plunderaars en verkrachters het niet meer voor het zeggen hebben in het nieuws. Zij delven nu in de kranten het onderspit naast alle goede initiatieven van mensen die het beste met de wereld voorhebben.

Wanneer het gaat over het kantelpunt’ denk ik ook daaraan.

Nou ook maar hopen dat een ieder die ik liefheb dit ook mee mag maken, Ikzelf ook. Maar net als ieder ander heb ik het niet voor het zeggen. Veel geluk

De hel

"De hel is de herhaling van zetten, kopje-onder gaan en bovenkomen in een grote zee van hetzelfde"

( Hannah van Binsbergen)

Nominaties woord van het jaar

De inzendingen voor het woord van het jaar stromen binnen. Nu al zijn er tal van inzendingen die kans maken op de nummer in:


* Corona-irritatie

* Coronascheiding/  coronababy

* Ibeliteitsgehalte

* Hamsterhater

* vitaalberoepmisser

* Balkonidiotie

* Kutquarantaine

* Afstandsschender

* Elleboogsnot

* Evenementenvrij

Covid 19

Het is niet de gewoonte om over de actualteit te schrijven op dit blog. Dit met de gedachte: wat vandaag actueel is, is morgen achterhaald. En dus niet meer interessant. Ik maak nu een uitzondering omdat we momenteel in een uitzondelijke situatie zitten. Eén waarin ik mijn hele leven nog niet eerder gezeten heb.
In de penarie zaten we vaker, in een pandemie nog nimmer. En daarin zitten we nu: we hebben te maken met een pandemie. De wereld is in beroering, en in allerlei talen wordt er gesproken over Corona. Wat kúnnen we er tegen doen, en wat Doen we er tegen,
Landen kijken naar elkaar, en daar waar een gemeenschappelijke vijand zou kunnen verbroederen gebeurt dit enigszinds, maar landen kijken ook kritisch naar andere landen waar het gaat om de manier waarop de bestrijding van Het Virus daar plaatsvindt.

Ik mag het misschien en hopelijk meemaken dat ik ooit nog tegen mijn kleinkinderen zal zeggen dat opa de pandemie van 2020 heeft overleefd. De pandemie van Covid Nineteen. Klinkt goed. Covid Nineteen!!. Een spaceship from another planet. Een virus. The enemy die het op de mensheid heeft gemund, maar wij zullen ons weren!
De film Covid 19, de musical, het zal al wel allemaal al in de steigers staan, want als we ergens aan kunnen verdienen dan doen we dat.
Net als de huidige Amerikaanse president, die de naam president eigenlijk helemaal niet zou mogen dragen. Die doet een bod op het bedrijf dat bezig is en vorderingen maakt in het ontwikkelen van een  coronavaccin. Dan zal Trump zelf kunnen bepalen wie daar gebruik van kan maken. En natuurlijk...Americans first!
Vanwege de pandemie wordt er minder gevlogen en minder gereden. Het milieu is blij met de pandemie, en de lentebloesems en voorjaarsbloemetjes buiten lachen ons allemaal blij toe met bonte kleuren en natuurlijk zouden ze anders ook bloeien maar nu is het net of ze zeggen. FIJN. DE LUCHT WORDT SCHONER!! DANKJEWEL LIEVE MENSEN
Weten zij veel. Ze weten niet dat veel mensen hamsteren dat het een lieve lust is. Omdat deze mensen zeker willen weten dat ZIJ genoeg hebben. Als anderen er naast grijpen, ja, dat is dan dom. Dan hadden ze ook maar moeten hamsteren.
Dat weten de blauwe druifjes en de krokusjes niet van de mensen. Misschien alleen de narcissen. Die wel.
Er wordt met name wc-papier gehamsterd. Niet dat er een tekort aan dit papier dreigt, maar ja. Je zou maar zonder zitten.Mensen gaan er kennelijk van uit dat ze genoeg te vreten hebben om uit te kunnen schijten. Mag ik dat plastisch zo zeggen?  In ieder geval  getuigt het van een zeker optimistme bij de mensen

We zitten in een pandemie. Het openbare leven ligt stil. Mensen blijven in huis. Bij elkaar. Werken thuis, Gaan er nauwelijks meer uit. Alleen voor boodschappen en  dienstverlening
Hoe gaan mensen om met deze periode van legere agenda's ? De samenleving wordt onthaast.
Dat betekent een geboortegolf over negen maanden. Er zullen wel een heleboel kleine Coronaatjes  en Covidjes geboren worden. Er zal wat meer aandacht worden besteed aan het interieur, want dat is behalve de sociale media, internet en TV de Wereld de komende weken en er zal waarschijnlijk ook een toename plaatsvinden van het aantal scheidingen. Want op de lippen van je partner ben je op een gegeven moment uitgezeten.

Wordt vervolgd.

Margareth Cavendisch

Er hangen bij ons in het kleinste kamertje naast de maandkalender met schitterende wereldfoto s van Oxfam-Novib drie scheurkalenders.

Gedisciplineerd worden de blaadjes van de dag elke dag afgescheurd en bekeken. Meestal door mij persoonlijk. Ik ben ws licht autistisch

Een van de scheurkalenders valt onder de categorie: HUMOR. Elke dag een cartoon van Paul Kusters. Over Toos en Henk. Soms zit ik hardop te lachen op de bril.

De twee andere kalenders komen met dingen om over na te denken. Soms vallen ze onder de categorie filosofisch getinte afspraken.

Ze verkopen goed. Net als de kalender van de Happiness bijvoorbeeld. Ze vlogen, nee ze ZWEEFDEN weg uit de winkels.

De nadenkkalender die bij ons in de wc hangt is inderdaad van de Happiness. En de ander mag de naam dragen van  Hollandse Wijsheden ( hoe komen we daar aan? )

Bij hoge uitzondering staan er uitspraken op waar ik wat mee kan, maar vaak kan ik de velletjes inwisselen voor de toiletrol ernaast. Dat doe ik natuurlijk niet, want dan zou het toilet gaan verstoppen. Zoals het hoofd vol kan zitten met humbug

Vandaag kwamen mijn darmen in beroering bij het lezen van een uitspraak van Margaret Cavendisch , waarvan ik nooit gehoord had – is dat dom?- en die ik zo even zal googelen. De uitspraak luidt:

Alle complimenten overstijgen de waarheid

Hoe moet ik deze uitspraak duiden? Ik begrijp het als: Je moet complimenten niet serieus nemen. Complimenten worden ge-uit, maar dat is alleen maar om jou je beter te laten voelen. In werkelijkheid is het minder bijzonder als dat het klinkt.

Dát heb je goed gedaan!!! ( niet goed genoeg maar ja)

Je ziet er mooi uit ( nu je je lelijke hals goed hebt bedekt met een sjaaltje ben je enigszins toonbaar)

Leuk gedaan hoor, die Taj Mahall. ( nu een bouwwerk dat minder steriel en fantasieloos is graag)

Goed ontworpen hoor, die piramide van Cheops ( beetje saai wel wiskundige driehoek maar goed)

Wat bedoeld Margaret Cavendisch? Eerlijk gezegd raakt ze voor mij met deze uitspraak intuïtief al een groot deel van mijn sympathie kwijt. Ze lijkt een zeikwijf. Nou vooruit: ‘Une fair pipi femme’. Laten we het netjes houden.

*

Een Engelse aristocrate in de 17^e eeuw was ze, zegt Wikipedia. Bekend om haar filosofische en proto-feministische geschriften. Nu lees ik een andere uitspraak van haar. Over mannen:

: Mannen zijn zo wreed en onredelijk tegenover ons, zoals ze pogen ons af te houden van elke vorm van vrijheid. Ze dulden geen vrijjelijke omgang met onze seksegenoten. Ze begraven ons liever in hun huizen of bedden, zoals in een graf; de waarheid is dat wij leven als vleermuizen of uilen, werken als beesten en sterven als wormen:”

Dat was wel wat voor die tijd. Margareth krijgt haar respect weer van mij terug.

Ik wil meer over haar weten

Ik heb weer geleerd niet te snel te oordelen.

In eerste instantie lijkt het niets zo kalender. Maar toch.

the Clementines Calm Down

Bowie - Stay

Bowie. Voor altijd.

Vroeg uit bed

de nacht ademt nog in mij

een enkele vogel laat zich horen

dat zal de vroege wel zijn

Ik blokkeer mijn ringtone

ik val niet meer weg

geef me even de tijd.

Ik open mijn ogen en lig op mijn rug

knip een lampje aan

ik leef. Er is weer een dag

en dan alsof het op het plafond gekalkt staat

komt het in mijn hoofd.

de instructies voor de komende dag. Ze schoppen de nacht

met dingen die ik moet doen.

de dingen die moeten gebeuren.

De dingen die ik niet moet vergeten.

Eerst langzaam, maar allengs sneller stapelt mijn hoofd zich vol

tot het laatste restje van een niet herinnerde droom in de vergetelheid verdwijnt

Nepal 5: Ritje in de Himalaya

Een vakantie meemaken  waarin meerdere malen de gedachten stevig post vat: 'nu gaat het mis. Nu kantelen we om. We gaan de diepte in' . Zo'n vakantie is het. Want ik heb dan wel een ode gebracht aan de bussen die hier rondrijden, het vraagt wel heel wat van de passagiers om er in te zitten wanneer het gaat om een ritje in de bergen. 

Een ' ritje' in de Himalaya bestaat namelijk niet. Heb ik tenminste nog niet meegemaakt. Het zijn expedities! Ondernemingen. 

Zoals vandaag. De bus van Jomson naar Tatopani. Een afstand van 34 kilometer De bus doet er 5 uren over. Je gaat dus niet sneller dan 7 km per uur. En geloof me, veel sneller kan het niet.

Opgepakt in een te overvolle bus waarin je alleen nog maar bij wijze van spreken je kleine teen kon bewegen schokten en schommelden we de smalle ongelijke  modderpaden op en af op weg naar het doel. 

Twee passagiers trokken het niet. Ze verkozen na enkele hachelijke momenten onmiddelijk uit te stappen en te gaan lopen. Maakte hun niet uit dat ze daar vier uur over zouden doen. In het stof en in de bloedhitte. Ze wilden er uit. Niet langer blootstaan aan de angst naar beneden te donderen en het leven in handen te leggen van de jonge bestuurder.

Wij gingen verder. Opgepakt. Doorheen geschud.

Totdat het vehikel halt hield om onduidelijke redenen en bleek dat de bus niet langer bestuurbaar was. Het stuurwiel kon je blijven ronddraaien maar de wielen reageerden er niet meer op. Nepalezen togen onmiddelijk aan het werk om ter plekke reparaties uit te voeren..

Reparaties die verschillende passagiers, waaronder wij niet besloten af te wachten. We zouden de rest wel lopen - hooguit een uur. Maar dan moest wel ook de bagage, onze rugzakken van het dak af.

Even een gedoe.

Maar goed.

We wilden lopen. Niet afwachten en met een ondeugdelijk voertuig mee.

Bijna waren we met de andere fiere lopers bij Tatopani en wat kwam er triomfantelijk voorbij gereden ? 

Ja hoor!

De bus reed na de reparatie weer trouw piepend en krakend verder. In gedachten zagen we de inzittenden lachen om ons toeristen die zo nodig moesten gaan lopen.

Nepal 4: Ode

Ik wilde wat schrijven over een vervoersmiddel dat ik hier hogelijk bewonder . Waar ik een aantal maal in heb mogen zitten en dat in mijn ogen niet het respect krijgt wat het verdient. 

Ik wil het hebben over de bus. Dat public transport in Nepal. Dat dappere stuk blik op wielen . Dat zich laat manouvreren in de stad, in een gevecht voor elke decimeter ruimte. Schokkerig. Piepend kreunend . Stotend. Hobbelend gaat het maar door met een wilskracht die ons mensen niet gegeven is. Het klaxoneert . Het ronkt. Het stopt,trekt op, stopt, trekt op,stopt, trekt op. Onvermoeibaar volgt het de instructies van zijn berijder. Ook al zit het onder roest, lijdt het onder deuken. Het blikken monster beweegt. Gaat door! Het vervoert soms veel te veel mensen die ook het gangpad en zelfs het dak van het voertuig innemen. De bus rijdt. Torst al het gewicht mee door de stoffige straten en tussen donkere uitlaatwalmen. Dapper klinkt de klaxon weer. 

Als niets het meer doet. De besmeurde en gefolterde bus rijdt door met gescheurde en losgetrokken bekleding, ramen die te los in hun sponningen zitten en rammelen maar ook niet barsten willen. Hij rijdt door. Laat zich bekloppen Over modderige paden. Door kuilen over stenen langs ravijnen. Het ploft kraakt loeit schreeuwt wiebelt schommelt om elke keer weer als die gehavende maar onverslaanbare Goliath verder te trekken. Ode aan deze bus. 

Een wonder dat ie s avonds nog op zijn wielen staat. En niet veranderd is in schroot.

Hij staat er nog. Een monument van doorzettingskracht