dinsdag 2 juni 2015

Hoe plukken we de dag vandaag? ( 2)


Vandaag ga ik mijn profielfoto niet vernieuwen op Facebook,
Ik laat ook de ringtone voor wat het is
Ik Facebook helemaal niet, want eigenlijk weet ik best,
Ik heb misschien 2 vrienden en geen 306,
Die dartwedstrijd, ik doe niet mee.
Die show op tv hoef ik niet te zien.
Ik wil geen bekende Nederlanders
Geen ego’s of macho’s. Geen heldenacties.
Ik hoef niet te horen wat iemand ergens van vind.
Ik hoef het niet. Ik wil het niet

Geen humbug vandaag
Ik laat me niet langer bezighouden,
Ik laat me niet langer gebruiken.
Ik ga verder.
Pak maar wat je nodig hebt.

Ik loop vandaag naar de hemel

Gezondheid!


maandag 1 juni 2015

2 loesjes

Je ziet ze niet meer veel in het straatbeeld. Er was een tijd dat je de spreuken van Loesje op veel lantaarnpalen en op dichtgespijkerde panden tegen kon komen. Van mij mogen ze weer terug!





zondag 31 mei 2015

Hoe plukken we de dag vandaag ( 1)

Wanneer ik met iemand optrekt die stottert,
begin ik ook te stotteren
Wanneer ik met een Fransman Engels spreek,
Spreek ik Engels met een Frans accent
Het gebeurt voor ik het in de gaten heb
Soms neem ik zelfs stopwoorden over van iemand waarmee ik in gesprek ben. Ik hoor het op het moment dat het gebeurd mezelf doen weet je. Dat zeg ik dan wanneer iemand voortdurend ‘weet je’tegen mij zegt.
Daar valt psychologisch een hoop over te zeggen.

Mijn geprekspartner kan het vervelend vinden, want die kan zich nageaapt voelen, belachelijk gemaakt. En dat is volstrekt niet de bedoeling.
Dus, daar ga ik dan maar eens meer op letten de komende maand. Ik hef het glas op ieder en wens iedereen een heel gelukkig juni 2015!

vrijdag 29 mei 2015

Allergie voor goed bedoelde opmerkingen

Er zijn dagen dat het loopt,
Dagen dat het niet zo loopt
En dagen dat het helemaal niet loopt.
En op de dagen dat het helemaal niet loopt, zegt men soms

“…dan moet je maar denken
Wees blij dat er nog dagen zijn dat het WEL loopt..”

Ik denk dan aan mijn buks, in de hoek van de slaapkamer…


donderdag 28 mei 2015

Ashes and Snow

Hiernaast staan een aantal links. Een daarvan verwijst naar een bijzondere foto-tentoonstelling, expositie 'Ashes and Snow' van Gregory Colbert .  De foto's zijn van een verbluffende schoonheid en hebben als thema: Harmonie tussen mens en dier. Hier onder drie foto's


Scheren


Nu had ik gisteren een dag vrij van mijn werken. ( Ik heb twee verschillende werkgevers dus dan heb ik geen werk, maar werkEN.)
Deze vrij dagen zijn de dagen dat ik me niet scheer. Ik hoef dan niet het voorbeeld te zijn van een goede verzorging, en dat ben je toch, als je zoals ik werkzaam bent als begeleider van jongeren op weg naar zelfstandigheid. Ook voor de ouders van die jongeren plezieriger om een verzorgde begeleider te zien.
Scheren is ’s morgens een bezigheid die enkele minuten in beslag neemt. Dat hoef ik niet te doen als ik vrij ben. Dus, hoe langer ik vrij ben, hoe meer haargroei, hoe meer een desperado-look op mijn gezicht vorm krijgt.  Een mannelijke kop krijg ik, waar alleen nog maar een cowboyhoed op moet. Trek me een loden jas aan en ik speel een aardige bijrol in de remake van ‘Once-upon-a-time-in-the-West’. ( In gedachten. Als m'n paard een beetje rustig aan doet..)
Tot de dag dat ik die desperado-look voorbij ben gestreefd. Want dat gebeurt op een gegeven moment. In vakanties.  Bye bye Clint Eastwood….hello Paulus de Boskabouter wordt het dan. En dan scheer ik me ook.
Gisteren was mijn eerste dag vrij. Toch besloot ik mij te scheren. Tegen de gewoonte in.
Waarom?
Omdat ik die dag naar een notaris zou gaan. Ik realiseerde me dit met een kleine schok. Ik schoor me voor een notaris…? Hoe jaren 50 was dit? Waar komt dit vandaan? Waarom scheer ik me niet als ik naar de Aldi ga, waar ik de filiaalhouder hard zal zien werken achter bomvolle karren met levensmiddelen, en hem een goedendag wens? Waarom scheer ik me niet voor het kassameisje?
Omdat ik dat niet nodig vind. Maar kennelijk vind ik het wel nodig om er netjes uit te zien voor de notaris. Die gewoon zijn werk doet, net als de filiaalmanager van de Aldi.
Bah…wat een vervelende man ben ik. Die ongelijkheid in benadering! Ik ben veeel rechtser als ik dacht!
Ik besluit mijn half ingezeepte gezicht te laten voor wat het is, en zo, met scheerzeep er nog op, naar de notaris te gaan, en uit te leggen: “Ik wou me eerst nog scheren voor U, maar WAAROM ZOU IK Eigenlijk ?..”

Kijk, nu kan ik mezelf weer in de spiegel aankijken.


maandag 25 mei 2015

Pinksteren

Pinksteren,
De uitstorting van de Heilige Geest.
Dat vieren we. Daarom zijn we vrij vandaag. Daarom zijn de winkels dicht. Dus, dat U er even bij stilstaat. Want ik begin zo langzamerhand te vermoeden dat niet iederéén dit meer doet of zelfs weet, om maar eens een loodzwaar understatement te gebruiken…
Mensen zijn vrij en dat vinden mensen belangrijk. Waarom precies?  Who cares…Met Pasen, was er toen geen Paashaas opgestaan, en deelde Jezus geen paaseitjes uit; “Dit is mijn lichaam..?”  Mensen worden door die paashaas nog al eens op het verkeerde been gezet.
Met Pinksteren, ik zei het al, vieren we de dat de Heilige Geest onder de mensen kwam. Onder de apostelen in ieder geval, en die konden het dan doorgeven aan de massa onwetenden.
Het is jammer dat we Pinksteren niet kunnen vieren in de christelijke traditie. Ik bedoel, waarom krijgt die Heilige Geest op het feest niet meer vorm??
Zoals de islamieten zich vastbijten in oude teksten, zo maken christenen het christendom enigzinds belachelijk. Zonder dat ze het zelf in de gaten hebben.
Wat vieren christenen met kerst?  De geboorte van Jezus Christus.
Wat zien we? Plaatjes van een mannetje met een baard en een rode muts, die door de lucht vliegt met een slee met herten ervoor. ‘Hohoho’ zegt hij.
Was Jezus een voorbeeld van soberheid en eerlijk delen? Wat doen we? We schranzen ons een ongeluk, en weten van malligheid niet waar we de recepten vandaan moeten halen met de Kerst

Pinksteren kent gelukkig geen Pa Pinksterman, of een andere joligerd.  Tweede pinksterdag is wèl hard bezig zo langzamerhand het tegendeel van het neerdalen van de Heilige Geest te worden, namelijk meubeldag! Wij menschen aanbidden IKEA en zijn meubeltjes op tweede pinksterdag. We staan er voor in de file. Kinderen van nu zullen denken dat Pinksteren te maken heeft met de eerste meubelbouwers ofzoiets.

Waarom niet christelijke spelletjes vieren met Pinksteren?
‘Wanneer U op de ene wang geslagen wordt, keert U dan de andere wang toe!’ Met zo’n boodschap kunnen we toch wel een straatfeestje bouwen? De eerste die terugslaat is af.  
..beetje plat misschien…
Maar kom…de Heilige Geest wil ik graag vorm zien krijgen.Bijvoorbeeld in naastenliefde, bij uitstek een uiting van de Heilige Geest. Dit kan vorm krijgen doordat we met Pinksteren iedereen mogen kussen, en a la Martin Simeck zeggen: “Jij bent een mooie man”,en “jij bent een prachtige vrouw, ook JIJ bent een Heilige Geest”.  Of we delen bloemen uit aan de deuren. Pinksteren zou daardoor meer Pinksteren zijn.
Ach, Ik hoef het ook allemaal niet te verzinnen ook…waar maak ik me druk om…Prettige vrije dag allemaal.

*




vrijdag 22 mei 2015

wondermiddel

Net terug van de vakantie hoort ‘mijn batterij’ opgeladen te zijn. Het hoofd weer leeg en fris. Vol goede moed en vertrouwen. Met energie en goede zin. Alert en bij de tijd. Er weer lekker tegenaan…nou…
forget it..
Het begin van deze hernieuwde tijdspanne mag er nog niet meteen zijn.
Het ziet er naar uit dat het de komende periode moeilijk zal zijn om met mezelf te leven. Voor mij en voor anderen.
Ten eerste: ik ben nog niet van mijn moeheid af. Ik voel me in een half jaar tijd vijf jaar ouder geworden. Mijn conditie holt achteruit ( …dan holt er nog WAT, zou je kunnen zeggen) mijn buikomvang is weerzinwekkend toegenomen, en daarmee mijn gewicht terwijl ik niet meer eet dat een half jaar geleden, en de vraag is of dat komt doordat ik misschien vocht vast houd. (Dat werd gezegd: ‘je houdt misschien vocht vast…’) Bah…wat klinkt dat…dat wil ik niet horen, dat soort opmerkingen. Vocht vasthouden is voor bejaarden.
Ik ben er niet vrolijker op geworden. Ik verlies spelletjes die ik eerder zelden verloor. Ik maak me bezorgd over mijn ouder worden en mijn geheugen. Ik weet muzikaal alles van de jaren 60 en 70 en daarna minder. En ik zucht teneergeslagen bij de gedachte dat ik eigenlijk geen enkele ambitie heb en moet daarom uitkijken niet vast te roesten in mijn werk.
Ik kan  A-viertjes volschrijven… Me onderdompelen in zelfbeklag.

Laat ik dat maar niet doen. Net doen of dat het er niet is….
Joh….gaat wel voorbij…..gaat wel over….het is even….ik moet er gewoon weer even voor gaan.

Aanleiding voor bovenstaand stukje is het volgende: gisteren heb ik frites met kroketten en frikandellen gefrituurd. Het huis rook daarna naar fritesvet. De afzuigkap had tijdens het frituren wel geloeid, maar die had ik uitgezet toen de waar gereed was om geconsumeerd te worden. Kennelijk had de installatie z’n werk niet helemaal goed gedaan. Dus had ik maatregelen genomen en de deuren tegen elkaar open gezet, want een friteslucht in huis, dat wil je niet…’Snacks Ok…Maar In Een Snackbar Wonen Nee’ , zeggen we dan
Vanochtend toen ik slaapdronken vanuit mijn slaapkamer boven naar het toilet liep, was het eerste dat me opviel dat die vettige lucht er nog steeds hing…
Terug in bed bedacht ik me na een paar minuten, heb ik de frituurpan gisteren wel uitgezet?
Dat zal toch zeker wel?
In alle vertrouwen, na mezelf aangekleed en gewassen te hebben naar beneden. Daar stond de pan, stekker in het stopcontact, temperatuur: 180 graden. De kleur van het vet: donkerbruin tot zwart.

Wanneer opa zoiets zou doen, gaan de kinderen elkaar veelbetekenende blikken toewerpen. Ik bedoel maar.
Maar goed…verder met m’n leven…en ook…mezelf es aanpakken…niet verder over praten hoor, tegen iemand….
*
Nu ik dit opschrijf ben ik al weer een aantal weken verder. En Alles heb ik terug…mijn energie, positiviteit, alertheid en goede zin! Ik ben niet meer opgeblazen, en wil van alles!! Zet ook frituurpannen weer gewoon uit!   En hoe dat komt?

Goeie seks is  zo gezond voor een mens…daar ben ik wel weer achter.. :)




dinsdag 19 mei 2015

Bonnetjes

Weet je wat me stoort?
Dat je als koper bij het afrekenen van grotere producten gevraagd wordt naar je postcode.... Want dat dient dan geregistreerd te worden!. Je stond trouwens al in het systeem! Je had er immers al vaker wat gekocht!

George Orwell was een ziener. We worden in de gaten gehouden van allerlei kanten
Dat is nu eenmaal zo. Daar moet ik ook niet over bezig blijven.  Niemand zeurt er meer over. Privacy bestaat niet. We weten het. We zien wel!

Maar nu kom je terug met het aangeschafte product. Het werkt niet goed. De keukenmachine bijvoorbeeld. Die walmt wanneer de aan/uit knop op AAN staat, en die walm die stinkt....schroeierige lucht..Daar sta je dan bij de klantenservice: 'ik ben toch zeker niet gek!'...Bonnetje in de hand. 76. Je begrijpt de koud water-automaat aan de muur. Waarom die er hangt. Dat is secundaire service omdat de primaire service ontoereikend is.

Je loopt wat rond, en je drinkt wat. Je neemt het wachten voor lief. Wanneer je je toch dreigt te gaan verbijten naarmate de minuten vorderen zeg je tegen jezelf dat het goed is dat er zoveel tijd voor de klanten genomen wordt. Ze worden vriendelijk en uitgebreid te woord gestaan. Zoals het hoort. Het wachten neem je dan GRAAG voor lief.
DAT mantra....keer op keer.
Het valt niet mee om geboren te zijn met een disbalans in je geduldskwab.
Nummertje 74 is aan de beurt, kan niet lang meer duren..

Eindelijk...aan de beurt. Bij die overduidelijke en bijna komisch ogende niet te persifleren homofiel. Niet te persifleren omdat hij al een persiflage van zichzelf was. Haren door een orkaan nog niet van zijn plaats te krijgen... Ze zijn wel klantgericht, de soort.

'Dag meneer, waar kan ik U mee helpen?'
Ik vertelde mijn verhaal over de walm en de schroeilucht en zag hoe hij met het verhaal meeleefde. Zette grote ogen op, knikte en schudde met zijn hoofd, en ademde een 'Ah' naar binnen om zijn medeleven te tonen met de kleine ramp die over me was gekomen.
Toen vroeg hij om het bonnetje.
Maar dat had ik niet bij me.

Bonnetjes....dat is toch als bewijsmateriaal van je aankoop helemaal jaren 90? Of heb ik het nou mis?
Net als een handtekening zetten. Dat is toch van uit het verleeden per abuis gebleeven?
Ha! In het digitale tijdperk....een handtekening..

De inkt op veel bonnetjes vervaagt snel ( waarom zou dat zijn? Ik denk het te weten met mijn lichte hang naar complottheorieën)  Zeker de inkt op de bonnetjes van de 'Ik ben toch zeker niet gek-shop' Dan zegt het kassameisje. 'Thuis maar snel kopiëren'

Ik heb geen bonnetje bij me...
Dat is wel een punt...het leidt er in ieder geval toe dat de medewerker met kwieke korte stapjes naar zijn collega loopt. Een blonde Ibiza-Stoot, maar dan van het beschaafde soort. Hij weet haar aandacht te trekken en samen wordt overlegd over het ontbrekende bonnetje..

Als ik in de computer sta, waarom zetten ze dan er niet bij wat ik gekocht heb en wanneer?

Dat stoort me vooral!
Kijk....Je hebt geen privacy meer...Goed! Klut. Maar de massa slikt het en ik zeur er niet meer over. OK , alles wordt geregistreerd!

MAAR DOE HET DAN GOED! DAT WIJ ER OOK NOG WAT AAN HEBBEN!
DAT JE KUNT ZIEN DAT DAVICINI ER INDERDAAD WAS EN EEN KEUKENAPPARAAT HEEFT GEKOCHT...en ze KUNNEN het wel...maar ze WILLEN het niet.
Fuck de bonnetjes!

zondag 17 mei 2015

Sia- Elastic Heart



Naam van de jonge danseres: Maddie Ziegler

dinsdag 5 mei 2015

Uitdrager

Vandaag liep ik in een warenhuis. Ik liep er omdat mijn vrouw en kinderen wilden shoppen en kleren nodig hadden. Ik had afgesproken zolang te blijven tot ik er genoeg van had. Dan zou ik  een terrasje opzoeken en daar een pilsje pakken, wat cryptogrammen en mensen kijken. Totdat ze terugkwamen. Ik kijk graag mensen. Mannen en vrouwen. Vooral vrouwen. Ik lees hun stemmingen af aan hun gezichtsuitdrukking, Ik zie hoe gejaagd mensen bezig kunnen zijn, hoe komisch ze onbedoeld zijn.
Hier in Valencia, waar de temperaturen overdag schommelen tussen de 24 en 34 graden celsius, dragen vooral jongere mensen boodschappen uit. In tekst of tekeningen. We hadden het al over de tattoos…maar die zijn in het voorbijgaan niet duidelijk zichbaar. Wat wel zichtbaar is, naast het uiterlijk van mensen ( haarstijl, schoeisel, kleding in het algemeen, sierraden) is de opdruk waarmee mensen op hun shirt lopen. Als je met een t-shirt met opdruk rondloopt dan kies je daar voor, mag ik aannemen. Als er levensgroot FUCK ME op een t-shirt staat te lezen van een passerende jongedame, wat word ik dan geacht te denken?
Ik zag een meisje lopen met het opschrift: ‘’ I’m ALWAYS IN LOVE” . Dat vond ik een mooie. Ik kende dat gevoel vooral toen ik jong was.
In het warenhuis heb ik stiekem moeten lachen toen ik die jongen zag, die aan zijn hand meegetrokken werd door waarschijnlijk zijn vriendin.  (Ach die mannen die meegezeuld worden zo’n warenhuis in…) hij zag er niet echt blij uit.
Weet je wat er op z’n t-shirt stond?
YOU ONLY LIVE ONCE

Aan z’n gezicht te zien was dat meer dan lang genoeg....

zondag 3 mei 2015

stokkenzwaaiers

Ik ben op vakantie in Spanje, Valencia. In de stad zie ik veel toeristen. Het is vakantietijd. In Valentia schijnt de zon en er is wat te zien, dus de toeristen die komen wel. Net als wij…
Wat hebben de toeristen dit jaar bij zich…. Wat valt op…?
Ten eerste vallen ze natuurlijk op door hun kleding. De Valentianen zijn de bovenmaatse temperaturen van 30 graden en meer gewend. Ze gaan naar hun werk en begeven zich tussen collega’s en zakenrelaties, en dus gaan ze gekleed. Pantalon of jeans helemaal tot aan het gesloten schoeisel. Daarboven een gekleed overhemd en een jasje. Toeristen daarentegen laten het onappetijtelijke vlees op de botten van hun onderbenen zien. En ook boven zien we blote armen met daarop soms vaag gekleurde donkere lijnen die wat zullen voorstellen, maar in de vluggigheid kan ik nooit ontdekken wat.
Joden in de oorlog werden door de nazi's gebrandmerkt met een nummer. Dit heeft niet geleid tot de gedachte: ‘Nooit meer brandmerken!’  Het zetten van tattoos is hot. En dat is wat ik zie, tattoos.. Het zal mij een worst wezen wat mensen doen. Ieder die goed bij zinnen is, is baas over zijn eigen lichaam.
We willen allemaal uniek zijn. Allemaal enig.  En wanneer U hier een paradox hoort dan hoort U het goed.
We willen uniek zijn. We maken selfies. We maken allemaal selfies. Met onze kop voor de Dam van Amsterdam, bij Manneke Pis in Brussel, bij  de zeemeermin van Kopenhagen en onze kop staat op de selfie bij de laatste staande pilaren van ruïnes uit vroeger tijden.
Selfies maken we , zodat we niet aan iemand anders hoeven te vragen om een foto van ons te maken. Want dat….is zooooo jaren 70….contact hebben, en aan iemand wat vragen. Wie weet wat voor engs je dan allemaal kunt gebeuren. Dan gaan ze wat zeggen en dan moet je wat terugzeggen….of wat ook een bekend verhaal is: Dan rennen ze snel weg met Uw foto-camera!! De mensen van deze generatie kijken wel uit!!
Mensen met korte armen die een selfie  willen maken worden tegemoet getreden. Dat is met het volgende attribuut waarvan je de hedendaagse toerist vaak op het bezit  kunt betrappen: Het hebben van een selfie-stick. De stick is een stok waarop je je smartphone plaatst en dan een foto van jezelf maakt. Van afstand. Zodat je hoofd beter in het kader past bij aardappeleter van van Gogh. Of wanneer je een ‘onsie’ wilt maken. Samen met je gay vriend, of met je hetero vriendin, of met z’n drieen!!
Wanneer we op een afstandje bezienswaardigheden naderen in Valencia, zien we in de verte al een scrum van vervaarlijk zwaaiende stokken boven de hoofden van andere stokkenzaaiers.

Het is de huidige generatie. Lieve mensen, maar een beetje bang voor anderen. En die niet weten wat ze missen. 

zondag 26 april 2015

yet another...


Je ziet ze weer overal opduiken in dit jaargetijde. De festivals en evenementen. Vaak met veel bombarie aangekondigd, hoewel het in de praktijk soms niet AL te veel voorsteld....

water en land

                                       
                                       Orlando.  Rivier




                                     
                                       Kemp.    Infinite Light


Smeerolie graag

Hij wist dat hij het leven voor de helft leefde.
dat hij er niet uit haalde wat er in zat
Hij liet veel ongebruikt, te veel ongezien.
Keek  te veel naar z'n tenen,
en voelde teveel zijn rug
Wist zich in een buitenwijk
van een kleine gemeente
levend begraven
Te weinig in beweging
werd alles ouder of niet meer.
Zijn grijze wereld
werd langzaam zijn mooiste.

de punten van mijn schoenen

...en dan komt er een moment dat ik niets meer te vertellen heb.
Omdat alles eerder is verteld.
Omdat ik niets toe te voegen heb.
Maar vooral omdat het vuur ontbreekt. Omdat ik murw ben. Ik schreef er eerder over. Murw in de zin dat die verschrikkelijke nieuwsberichten die we elke dag over ons heen uitgestort krijgen me niet uit m'n evenwicht brengen, of me kwaad maken.
Verdrietig nog wel soms. Wanneer ik dat toesta. Maar wat zou ik, en wat schiet ik ermee op?

De humanitaire samenleving zie ik met lede ogen naar de verdommenis gaan. Maar laat ik me alsjeblieft niet laten verleiden door te vervallen in holle clichés. Daar heeft niemand wat aan.

Geen doemdenker is er, die ik de overwinning gun.  Niet de haat, niet de onverschilligheid moet zegevieren. ...de gelatenheid...hoewel ik merk dat ook ik vaker naar de punten van mijn schoenen kijk.

Ik put troost uit de bloesem die zich wederom ontvouwt, Kelken die zich openen. Jong groen dat overal opduikt. De merel in de tuin, driftig in de weer met nestmateriaal in zijn snavel. Een koolmees die nieuwsgierig het houten vogelhuisje inspecteert.

Lief leven. Mooi leven.

De jonge vogeltjes gaan straks uitvliegen. Hoe hou ik de straatkat daarvandaan? En waarom zou ik?
Het is zo'n leuk beest.

Het zal allemaal wel lopen zoals het moet.


woensdag 22 april 2015

De kermis van weleer




Een staartje heb ik er van meegekregen, de kermissen waar de freaks nog geëxploiteerd werden en dat dat allemaal bon-ton was. De vrouw met de baard.De vrouw zonder hoofd.   De worstelaars en andere krachtpatsers die uitgedaagd konden worden, Op het Malieveld van Den Haag. In een vorige eeuw, een vorig leven.

maandag 30 maart 2015

Parkeerkaartje

Het is steeds langer geleden dat ik trots was op Nederland. Ik heb er op dit blog al vaker stukjes aan gewijd.  Bijna wekelijks trekt er een kramp van schaamte door mijn lijf die mijn tenen doen krommen bij van die kleinzielige naargeestige berichten over ons welvarend landje. Want dat het welvarend is, dat staat buiten kijf. We doen het over het algemeen goed in de wereld. Dat doen we overigens al jaren, en dat is fijn. Daar zou je natuurlijk trots op kunnen zijn.
Maar de prijs die betaald moet worden is anders. Hoe er met mensen in de samenleving omgegaan wordt is anders. De nonchalance waarmee  we met a-sociaalgedrag omgaan en in zekere zin dit gedrag zelf bewerkstelligen is beneden peil. De graaicultuur wordt geen halt toegeroepen, misdadigers krijgen tonnen als kroongetuige, een Neus mag bij Twan Huys de gevierde celebrity uithangen. Wanbeleid of niet, bonussen zullen er worden blijven uitgekeerd.  Inkomensverschillen worden hemeltergend ongelijk en het woord solidariteit wordt door niemand echt niemand meer in de mond genomen. Want we gaan voor ons zelf in BV Nederland. Waar je dom bent als je netjes bent en waar misdaad loont
En nu, afgelopen week, lees ik een artikel in de krant  waaruit blijkt dat sociaal gedrag eigenlijk ook wel net zo goed gestraft kan worden. HA!

Bij een klantonvriendelijke parkeerautomaat in de stad wordt ik geacht in te schatten hoeveel tijd ik nodig denk te hebben voor mijn bezigheden aldaar.
Ik wil wat boodschappen doen, nog even een broek kopen….misschien is het druk….laten we het ruim nemen. Ik werp geld in de automaat, ik koop het recht op  2 uur en 10 minuten parkeerplaats. Bonnetje duidelijk zichtbaar voor de parkeerwachten neerleggen  en de stad in. Hoe vaak is het  niet gebeurd dat het hele bezoek aan de stad vergallemiest wordt door die parkeertijd? Nog even een terrasje met die kennis die ik toevallig tegenkom?  Nee, lastig….dat haal ik niet…mijn parkeertijd verstrijkt dan…altijd die tijd in de gaten houden…want het zal niet de eerste keer zijn….
Dit keer had ik het wel zéér ruim genomen. Mijn inkopen waren snel gedaan en de stadse gezelligheid was met de miezer dit voorjaar ver te zoeken. Toen ik in mijn auto stapte had ik nog een heel uur over.
Bij de automaat stond een jonge knul, en viste uit zijn achterzak zijn portemonnee. Ik reed stapvoets voorbij met de auto en zei dat ik nog een parkeerkaartje had dat nog een uur geldig was.
‘Kun je dat gebruiken?’
De jongen knikte vriendelijk en liep naar me toe om het kaartje aan te pakken.

Ho….Hier kan zo een parkeerwacht zo in ene keer uit de bosjes springen, zwaaiend en juichend met een bonnenboekje!! Nee, zo zal hij het niet in het echt doen. Dat zie je als je oplet alleen zijn schaduw doen als hij of zij professioneel, zonder haast, met het uniform in de plooi op je af komt stappen en je zegt dat dit niet de bedoeling is……dat meneer zelf een kaartje dient te kopen en blablabla. Hij die het kaartje van mij aannam is dus strafbaar! Hij mag dat kaartje niet van mij aannemen. Er is een rechtszaak over deze zaak geweest en de rechter heeft gesproken!

Nederland, dames en heren! 17 Miljoen mensen, “Op dat hele kleine stukje aarde! Die lees je niet de wetten voor. Die laat je in hun waarde” Dat zongen ze toen het er nog maar 15 miljoen waren. Twee miljoen mensen geleden.

vrijdag 27 maart 2015

Bouddha verwestert


Je kunt geen Leen Bakker of Vee en Dee inkomen of daar staat die tuinkabouter weer. Op posters, in beeldjes, op vazen, als kaarsenstandaard. Wat is dat toch met Bouddha in het westen?

zaterdag 21 februari 2015

zaterdag 14 februari 2015

Kudee

Hij kan haar niet voelen,
Hij kan haar niet zien,
Niet horen,
Niet ruiken
Niet proeven
Na een jaar
Kan hij het
allemaal.
Pepermunt als ze ziek is
Haar handen overal.
Ze glimlacht en gooit een kussen. 
Vindt schelpen langs de oceaan 
raakt ingesneeuwd in de bergen
Verliest zich
Bijt zachtjes in zijn vinger wanneer hij over haar lippen strijkt
En vraagt aan haar zoon of hij niets vergeten heeft

voor ze weer met hem in het oneindige land van haar bed springt        

Sander Leefland

maandag 2 februari 2015

de opmaak kan beter

Honderden afbeeldingen heb ik op de harde schijf staan. Afbeeldingen die ik ooit van het internet heb geplukt.
Mooie, nostalgische, grappige.
Wat moet ik ermee, als ik ze niet kan delen?

Onderstaande afbeeldingen gaan over een bepaald slechte opmaak van dingen







eind van een systeem

uit de krant
Volgend jaar bezit de 1 procent superrijken meer dan de rest van de wereld bij elkaar, heeft Oxfam/Novib berekend. Tegelijkertijd moeten meer dan een miljard mensen rond zien te komen van een euro per dag of minder. In 2010 hadden de 388 rijkste mensen evenveel bezit als de onderste helft van de wereldbevolking bij elkaar, in 2014 is het aantal superrijken dat evenveel bezit verkleind tot 80. Dankzij belastingontwijking zijn de superrijken meer dan ieder ander in staat hun vermogen te laten toenemen. Dat remt de economische groei voor alle andere aardbewoners.

vrijdag 30 januari 2015

verlangen



De muizen van tafel



...deze foto staat op mn computer omdat ik hem zo heerlijk vond toen ik hem op het internet tegen kwam. De katten zijn van huis, de muizen dansen op tafel ( in bed) en dan is daar opeens die kat ( de vader, de moeder, of allebei) die onverwacht terugkomt en de muizen aantreft,,,,
Ik heb me in een vergelijkbare situatie bevonden toen 's nachts de ouders van een vriendin terugkwamen. We hadden nog een minuutje om alles in gereedheid te brengen. het bed, de peuken weg....geen tijd aan te kleden....ik maakte kennis met haar vader met verward haar en gekleed in ZIJN ochtendjas...

donderdag 29 januari 2015

De NS is het spoor bijster

OK, we vinden het normaal. We kijken er niet van op. Het nieuws wordt gebracht op de droge, zakelijke afstandelijke manier zoals nieuwslezers dat kunnen.
Op  Radio 1, vanmorgen, het nieuws van 08.00....
De nieuwslezer leest monotoon: "De NS zal vandaag minder treinen inzetten wegens het verwachte winterweer"
Hier in huis werd het wel even stil hoor, dat kan ik je wel verzekeren.

Wat? Heb ik dat nou GOED gehoord?

Ontgaat een ieder de ABSURDITEIT van dit bericht?

Ik begrijp er wer-ke-lijk geen LOR van. In MIJN tijd,,,zeg 40 tot 50 jaar geleden...waarin de winters nog winters waren, met ijsbloemen op de ramen, glijbanen, en elfstedentochten, toen REDEN de treinen gewoon. Gewoon over de rails...ze kwamen soms met vertraging aan, maar ze reden!. En ze MOESTEN ook rijden, want het was glad en gevaarlijk op de weg, en het was beter je auto te laten staan en het openbaar vervoer te nemen. Dan had je gelukkig nog de trein!

Wat gebeurt er NU als het slecht weer is? Dan worden de mensen eerder gedwongen om maar met de auto het gladde pad op te  gaan, want de treinen rijden niet?! Naar de maan heen en terug, de ene satelliet na de andere de ruimte in schieten, landen op een meteoor, maar niet over de rails kunnen rijden met een train??? Beetje moeilijk??

Hoe is het mogelijk??!!

En dan NOG wat!!
Dat de treinen stranden in werkelijk beroerd weer...laat dat een keer gebeuren!!. Komt wel weer goed!
Maar, zonder dat er nog maar IETS gebeurd is, behalve dat een of ander meteorologisch instituut bij monde van een duffe weerman laat weten dat er KANS is op sneeuwval, is al voldoende voor de NS om te doen besluiten  Minder, en niet MEER treinen ( wat zou moeten!!) in te zetten.

Ben ik gek? Zijn wij gek? Is de organisatie rondom de NS gek?

Ik weet het antwoord.




woensdag 28 januari 2015

Trailer 'Pina' van Wim Wenders

Rob Gonsalves



Knap hoe deze kunstenaar met vervormingen en perspectief werkt. Op zijn site zijn nog vele andere werken te bekijken.

maandag 26 januari 2015

Om alvast zin in de zomer te krijgen..


De Amerikaans/Duitse illustrator Christoph Niemann neemt hele alledaagse voorwerpen en weet ze met briljant creatief schilderwerk om te toveren tot kunstwerkjes. Verdraaid knap dat hij in al die dingen andere dingen ziet.

zaterdag 17 januari 2015

wat spreeuwen kunnen





spreeuwen als mobiele verfspettertjes in wisselende patronen tegen het firmanent. Who needs artists when they are all around us?

zondag 4 januari 2015

donderdag 30 oktober 2014

ergernissen

De laatste dagen heb ik er eens op gelet bij de maaltijd, hoe hoog het zoutgehalte eigenlijk is. Simpelweg door me op de smaak van zout te focussen. Zo kun je je smaak sturen. Je papillen aansporen. Ik moet zeggen, dat het genuttigde er niet smakelijker op wordt. Want dan kom je er achter hoeveel zout er wordt gebruikt… Terwijl ik toch een zoutliefhebber ben. Tot op bepaalde hooge. Bij aardappelmaaltijden worden de aardappelen door mij gezouten, de groenten niet.
Maar blikjes vis, soep, sauzen, worst. Pastamaaltijden….zout

Wat doe ik ermee…niets…ik werd het gewaar...ik ergerde mij er aan,,,.en nu schrijf ik het op. Opschrijven van ergernissen doet de ergernissen verminderen. Gedeelde ergernis is halve ergernis zeker.

Nog een ergernis
Piepjes….

Ik begin hoor-en dol te worden van piepjes en rare toontjes rond me heen…ringtones, ovens, magnetrons, meldingen van de gsm, van de gsm van je partner, van de gsm van je bezoek,  de piepjes van vrachtwagens als ze achteruit rijden, de piepjes van de batterijen in de rookmelders, de piepjes van de computer als hij opstart…Vandaag werd het me teveel. Ik was aan het boodschappen doen. In de Lidl. Ik voelde me in een hele lelijke wereld met een glanzend laagje,, de piepjes bij de kassa’s van de Lidl deden me dit voelen. Elke keer als er een product gescand werd drong het geluid ervan onontkoombaar in mijn hoofd en maakten me misselijk en leeg. Ik wilde maar 1 ding. Weg. Verlost worden…. Mijn gedachten moest ik bij elkaar houden want ik was aan het boodschappen doen, en de maaltijd van vanavond aan het samenstellen. Onbegonnen werk…mijn gedachten werden doodgepiept. Weggezapt….Ik ben gaan afrekenen, en keek het kassameisje medelijdend aan. Arm jong ding. De hele dag tussen die verschrikkelijke toontjes…

We moeten ermee dealen. 

Thuis begon ik een lijstje te maken van de dingen die ik vergeten was. 


vrijdag 17 oktober 2014

vos in de sneeuw



Prachtig filmpje van een schitterend dier.

zondag 12 oktober 2014

dauwschildering


's morgens als ik beneden kom zijn de ruiten van de schuifpui vaak beslagen. Dit is meestal geen fraai gezicht. Maar soms ook weer wel.

Een borrelnoot bij Bouddha

Terneergeslagen zit hij in de goudkleurige rieten stoel. Voorovergebogen, het hoofd steunend op de handen; en na een zucht kwam er dan eindelijk uit wat hem al zo lang bezig hield en hem slapeloze uren bezorgde in de nacht '... Ik ben geen echte boeddhist....'
-'Wat zeg je nou....je bent geen boeddhist...Natuurlijk ben je een boeddhist! een boeddhist met een verslaving.....nou!..? So what!?'

Vrienden zijn er onder andere om je te helpen je door moeilijke periodes van je leven te loodsen. Peter Paul nam deze taak serieus. Hij reageerde bewust, geen grappige one-liners nu...hij wilde zijn vriend serieus nemen, kunnen relativeren waar nodig...hem opbeuren als het kon....Maar zag zich voor een nieuw dilemma geplaatst toen Ernst-Kees somber repliceerde:'....een bouddhist met een verslaving is geen boeddhist'
Peter  Paul liet deze woorden bezinken, en dacht na. Na een half minuutje zei hij zacht en zeker: 'Elke boeddhist is verslaafd! Een verslaafde onthechter, elke boeddhist is verslaafd Ernst Kees. Ze willen NIETS liever dan onthecht raken: 'wil je een lekker diner?   -Nee, ik moet onthechten...zin in een lekker warm bad? - Nee, ik moet onthechten...is een laptop niet handig  voor jou? - Nee, ik moet onthechten...zal ik een lekkere wip voor je regelen? - Nee, ik moet onthechten....Doodziek word je ervan. Nee, weet je...de echte boeddhist is misschien geen gevaarlijke, maar wel een orhodoxe verslaafde. Een extremist! Dan vind ik jou, vergeleken bij die anderen, veel toffer!
Toen Ernst na deze uiteenzetting uitdrukkingsloos voor zich uit bleef kijken, voegde Peter- Paul eraan toe: 'Eigenlijk ontstijg jij het boeddhisme. Je geeft het een menselijk gezicht...en je weet onderscheid te maken. Jij begrijpt!! Boeddha had een probleem Ernst-Kees'.
De aangesprokene keek zijn vriend aan en trok zijn wenkbrauwen op.
'Die prins Siddharta had gewoon te veel tijd!!Heeft nooit IETS hoeven te doen van zijn leven! Toen hij eindelijk buiten de muren van zijn paleis kwam heeft ie een wandelingetje gemaakt en is na een kwartiertje onder een boom gaan zitten, want moe...moe en warm was ie. Hij was natuurlijk niet veel gewend. Het was geen doenert, hij was een denkert. Díe combinatie Ernst, heeft gemaakt dat ie, laten we zeggen een beetje is gaan malen. Want hij zat daar maar na die wandeling in de schaduw van de boom te zitten en maar te denken denken denken.. ..Maar je kan ook te véél denken hè? Want hij had geen flikker te doen...Daar kon HIJ niets aan doen! Zo was ie grootgebracht....De man heeft wat rondgekeken en in die hersenspinsels van hem is toen de Grote Gedachte ontstaan dat alle lijden op de wereld ontstaat omdat wij gehecht zijn aan aardse zaken! We willen allemaal van alles. Maar alles wat je krijgt, verdient of hebt, maakt je alleen maar meer afhankelijk en zo kom je nooit los van de hele aardse tyfuszooi...dat zag boeddha en hij bedacht toen ook even vrolijk er een conclusie achteraan: 'We moeten ons als mensen nergens meer aan hechten, dan zijn we vrij en los van alles...tadaaa! Dan kwam je aan jezelf toe...en aan dat waar het werkelijk om draait in het leven: verlossing vinden!! Allee, volgt mij broeders.....Kijk, boeddha was geen kwaaie gast. Had vast het beste voor met iedereen...hij zag één ding,,,hij zag waar al die gehechtheid zoals hij dat noemde, toe leidde!'
Peter Paul pauzeerde even, nam een slokje van zijn rode wijn, en vervolgde :'Maar zag boeddha ooit het plezier dat mensen hadden in....het sexueel verkeer, om maar wat te noemen. Zag hij het genot dat mensen haalden uit hartstochtelijke vrijpartijen, uit rijke maaltijden, het drinken van wijn? ...Nee, dat ZAG ie niet...en ALS ie het al zag dan was het vermoedelijk met een somberheid die aan depressievelingen eigen is....' later' dacht hij dan 'zult U zien dat dit alles uiteindelijk van generlei waarde is geweest'
Misschien heeft ie gelijk...
STEL dat ie gelijk heeft, wil dat dan zeggen dat je niet meer mag streven naar bezit?  Betekent dat dat je alle aardse genoegens links moet laten liggen? NEE! Natuurlijk niet! Sterker nog, ook gezien vanuit de leer van boeddha is het van het grootste belang om dit juist wèl te doen. Geniet!! Enjoy...weet wat het IS om te bezitten! Probeer er extra van te genieten omdat je weet dat je er straks afstand van zal moeten doen. En als het zover is,,,dan HEB je tenminste iets om van los te komen. Wil je een Ware Boeddha worden...dan heb je eerst geleefd man!! JIJ beste Ernst...jij bent een nog Levende boeddha. Je bent geen vervelende extremist. Je bent een moderne boeddha. Met een menselijk gezicht. Een die met zijn tijd is meegegaan. Dus geniet nou gewoon van je smartphone, je fotoos, je filmpjes, je chats, en relax...
'

zaterdag 20 september 2014

Maité Duval


aime moi

maladedamour

Verdriet


Vind ik, prachtige bronzen sculpturen, van Maité Duval

zaterdag 9 augustus 2014

Ann, the girl who cried a tear



De muziek die er onder dit filmpje zit is het niet voor mij. Ik zou zeggen, draai het volume maar weg. Visueel vind ik het wel heel sterk. Het doet denken aan de clip van 'Nothing Compares to you' van Sinéad 'O Connor.( jaren 70) Dit beeld is nog verstilder en heeft zeggingskracht. Maria, die een traan laat om de wereld, zoiets.
Het is gemaakt door Andy Warhol en Ann Buchanan.
De vraag is wel: hoe kan het meisje zolang kijken zonder te knipperen met haar ogen? Is dat geknipt?

Het filmpje staat niet op zichzelf. Meer mensen ondergingen een zogeheten 'Screen test'van Andy Warhol. Ik zag ook onderstaand filmpje van Mary Woronov. Fascinerend om naar te kijken en dichterbij een ontmoeting via het scherm kun je denk ik niet komen



donderdag 7 augustus 2014

dinsdag 5 augustus 2014

man man

Blij is ze er niet mee.
En ze vond het grapje ook niet leuk.

Toen ze jarig was vroeg Eric  of ze nog van hem hield, en ze zei ja.
'Dan heb ik een verrassing' zei hij, 'Een cadeautje.'
'Wat dan?'Vroeg ze.
Eric trok in één keer zijn bloes open, dat is leuk als je een bloes met drukknopjes hebt, die gaat  niet kapot als je die in een keer opentrekt. Rats, binnen één seconde is er die metamorfose van een man met gesloten kleding tot man met compleet ontbloot bovenlijf! Heerlijk om te doen.  Eric had het eerder per ongeluk een keer gedaan met een overhemd waarvan hij MEENDE dat het van boven tot onder gesloten was met drukknoopjes, maar dat dit niet het geval leek. Alleen het bovenste maar. De knoopjes vlogen in het rond en zij zei: "'Kijk nou wat je doet! Ik ga ze er niet aannaaien!"
Maar dit keer Rats! Open! Zonder ongelukken, en hij zei: zichzelf bij de lendenen pakkend: " Hier! Bijna twee kilo man er bij! Voor jou!! Ik heb er het hele jaar voor gespaard!"
Dit zijn ze: Ik heb het er voor de zekerheid even opgeschreven. En inderdaad, op de vetbobbels aan weerszijden van zijn buik stond in donkere inkt te lezen '1 kilo man extra!'

Zij zuchtte en richtte zich tot de cameraman: 'Zoooo flauw!!'
En hij...hij zuchtte ook, had hij nu toch maar die oorbellen gekocht.


Heimwee

Heimwee is verslaafd zijn aan datgene dat jou thuis is,
Degene die jouw thuis is
Je verlangt en wilt alleen maar, kunt alleen maar. Er bestaat alleen maar...
Dat! Dat wat je thuis is, waar je zielt. Daar alleen kun je huilend in omarming aarden.

Zonder dat,
een bijtend zonder,
een schreeuwend verlangen





vrijdag 1 augustus 2014

afkickkliniek voor extremisten

Ik heb een idee.En daar ben ik opgekomen door eens goed in de wereld rond te kijken. En dan met name naar de mensen die de aardkloot bevolken. Al die miljoenen en miljoenen goedwillende en vaak hardwerkende mensen, die het beste met de wereld en met een ieder voorhebben. De mensen die nieuwsgierig zijn naar andersdenkenden,  en niet bang zijn voor mensen met een ander kleurtje of  andere zienswijzen. Kortom, de mensen die  in al hun simpelheid het beste met de wereld voor hebben , en waar je weinig over leest, omdat ze geen nieuwswaarde hebben. We lezen van de Anderen: de  groep mensen die de boot afhoudt, die vreemden wantrouwen en die weinig of geen  tolerantie kennen. De mensen die het keer op keer weer voor veel mensen verzieken en het mooie en leuke van de wereld waarin we leven veranderen in een maatschappij waarin haat en intolerantie de boventoon voert. Het gaat hier over extremisten. Een relatief kleine groep fanatiekelingen die omwille van een leer, een geloof of anderszins vinden dat ze het recht hebben dit anderen op te dringen. Kortom, mensen die hulp nodig hebben, en die de mogelijkheid missen om dat in te kunnen zien.

Ik wil graag helpen, zo ben ik, en dacht er aan een afkickkliniek voor deze extremisten te beginnen. Een aantal  enthousiaste, competente en bevlogen therapeuten en leerkrachten kunnen dit mede vormgeven. Het traject, dat vijf jaar in beslag zal nemen, bestaat uit grofweg twee pijlers: Waarvan de eerste drie jaar in beslag neemt, en het laatste twee jaar.  
 1) het afkickprogramma, 
 2) de opleiding tot zelfdenkend en vrij burger.

Na het volgen van het programma is er baangarantie als therapeut binnen de kliniek.

De kursist wordt  gevangen, een eerste en spannend deel van de opleiding, en wellicht tegelijkertijd het meest lastige daar de cursist in veel gevallen niet bereidt zal zijn te geloven dat hij een cursist is wiens leven een fijne wending zal gaan nemen, en enkel  nog tot motivering moet komen
De gedachte is: Klein beginnen. Extremisten opsporen in kleine dorpjes. Ze verzamelen op eventueel zelf te organiseren bijeenkomsten  onder titels als bijvoorbeeld  ’Wereldorde , tijd voor de Jihad!’   (  Ho, geen misverstand hier! Ik wil het niet alleen over moslims hebben.  Er zijn allerhande extremisten, ook Christenen bijvoorbeeld!  Hoewel deze groep minder gevaarlijk is voor waar het gaat om gewelddadige uitbarstingen, en ontwrichting van de maatschappij). Vlak na het begin van de bijeenkomst sluiten we de deuren en laten we ze er 5 jaar later als hernieuwde burgers uit. De verkoren extremisten hebben dan de kans gehad hun denkwijze te verruimen en nieuwe horizonten te zien in een glanzend nieuwe toekomst, en  waarbij bovendien de eerste vijf jaar op deskundige ondersteuning van onze kant gerekend kan worden

We starten een reridicaliseringsprogramma, en gaan de deelnemers bijscholen in een aantal onderdelen waarin ze in hun leven een achterstand in hebben opgelopen.

We zoeken docenten voor de volgende onderdelen:
-          Tolerantie, wat is dat?
-          Humor, de eerste beginselen ( vanaf het derde leerjaar, ‘lachen om jezelf’)
-          Relativeringsoefeningen en maatschappijleer.
-          Communiceren, (Luisteren hoe zwijgen goud kan zijn).
-          De ontkluwing van feiten en aanname’s
-          Geloof en weten, de  verschillen
-          Mens en Schaap Geschoren
-          Beheersing en gedrag t.o.v. mensen van het andere geslacht

Er is in de opbouw van de kliniek ruimte voor tal van nieuwe ideeën. Onze eerste medewerkers barsten van enthousiasme en het  borrelt dan ook volop.  Bij elk idee mag echter de doelstelling nooit uit het oog verloren worden: is de wereldvrede er mee gediend?
En we zijn er niet op uit extremisten te vernederen of belachelijk te maken, maar om de vernauwde blik te openen. Er zijn nu eenmaal in deze wereld mensen met een vernauwde blik ( los gezien  van veel Aziatische volkeren)die geholpen moeten worden. Een vernauwde blik kun je zien als een blinde vlek, als de dode hoek. Hoe blij zijn mensen als ze gewezen worden op de dingen die er zijn, maar ze zelf niet zien.
Je moet bij de deelnemers denken aan mensen die te kampen hebben met uiteenlopende vormen van extremisme, maar we verwachten dat  de meeste cursisten uit strenge geloofsgemeenschappen zullen komen. Noodzakelijk om aan te pakken, vergis je niet, want de geschiedenisboeken wijzen uit dat deze groepen mensen dermate gevaarlijk kunnen zijn dat er uiteindelijk oorlogen  kunnen voortkomen uit hun bekrompen zienswijzen. Ja,  een wereldoorlog is niet uit te sluiten als wij niet  METEEN met onze kliniek beginnen.
Nieuw aan deze opleiding is dat het een verplicht karakter heeft. En dat moet je niet anders zien als dat er een leerplichtwet geldt voor iedereen onder de 16. Wanneer duidelijk is dat het ontbreken van basiskennis en uitingen van radicalistme hand in hand gaan zal -na zorgvuldige afweging door een selecte groep onafhankelijke specialisten en in overleg met ondergetekende -een besluit genomen worden of dat een persoon in aanmerking komt de opleiding te gaan volgen.

Waarom niet vrijwillige opname?
Uiteraard  zijn er mogelijkheden om jezelf vrijwillig als cursist aan te melden, of dat iemand anders dat voor jou doet.

Hardcore
Ook nieuw in dit opleidingstraject zal zijn het onderdeel ‘Hardcore’. Hierin komen die cursisten terecht, die na twee jaar opleiding onvoldoende progressie hebben geboekt en na alle aangeboden leerstof en leermiddelen vasthouden aan hun vernauwde denkwijze, en dus een blijvende bedreiging vormen voor onze vreedzame samenleving, die onze samenleving in wezen IS ! Het zijn de starre en asociale denkers die het voor de grootste groep telkens weer ontregelen, en op wie leerstof geen invloed heeft.
Zij maken de kans om in onze beschermde omgeving in de schoolarena tegen elkaar uit te komen  in een gevecht van man tegen man, waarin de regels zoveel mogelijk door de deelnemers zelf worden bepaald. Te denken valt aan wapenkeuze, duur van het gevecht, pauze’s enz. De mogelijkheid om het met groepen vastgelopen cursisten tegen elkaar op te nemen wordt momenteel op haalbaarheid besproken.

Wij verwachten van onze kliniek en opleidingscentrum prachtmensen af te kunnen leveren.

De kliniek en het opleidingscentrum zijn momenteel nog in de opbouwfase. Wij staan natuurlijk open voor alle andere suggesties

Davincini's mooi ( 10)


Ik was weg

Een  zacht, warm goed prachtig licht zag ik.
Kan een licht goed zijn? Ja!
Eerst nog ver weg, een stip in de verte, maar het kwam steeds dichterbij, of ik kwam steeds dichterbij. Zoog het me nou naar zich toe? Zweefde ik erheen? Het voelde als pure liefde. PURE  liefde. Kun je je dat voorstellen? Een licht waarin je je wilt baden, waaraan je je onvoorwaardelijk wil overgeven. Na jaren en jaren  in een donkere kamer verblijven, en dan eindelijk weer het warme zonlicht in.. je ogen hoeven niet te wennen want het licht is diffuus en zacht
 Maar meer dan de warmte van zonlicht,  veel meer nog… ik kan het alleen maar omschrijven als LIEFDE. Alles is goed, alles komt samen, alles is één!! Alles in me wilde daarheen.En wat was ik?
Had ik wel een lichaam? Ik schaam me er nu voor, maar er was geen gedachte aan wie ik achterliet. Ik was alleen  op weg naar dat wat goed en liefde was.
Ik had geen angst. Ik was als vanzelfsprekend op weg naar Het Licht en in mijn geest kwam het niet op dat zich een mogelijkheid zou voordoen dat iets me in mijn gang daarheen zou beletten.
Hoe dichter ik bij de Liefde kwam,  hoe gelukzaliger ik me voelde.  Ik ervoer de warmte, en ik meen dat ik opgenomen werd in  eenheid, ik werd opgelost, werd geluk.
En ik was samen, ik was weg.

In een volgend stadium: het ontwaren van contouren in het licht, vormen, kleuren.
Een beeld werd geschapen van dingen die hadden gespeeld uit de tijd dat er nog een ik was. Een ego, een  eenzaam wezen, contact ontberend met de eenheid. Een aardse verschijning die niet wist dat hij een onderdeeltje was.
 Onder, boven, naast…. alom beelden  van die man, dat jongetje, de aardse verschijning die was, en nu weer is.  Bewegend beeld
Beeld van het jongetjes dat voor een auto liep,aangereden werd. En daar met zijn eerste vriendinnetje, en daar de verslaafde, en daar in Nepal, en daar aan het strand, en daar met vrouw en kinderen, en daar met een witte jas in het verpleeghuis.
En daar in het ziekenhuis op een operatietafel, de stem van een opererend arts: ‘Zuurstof….een reanimerende arts, een gesuis, een aanzwellend gezoem, heftiger en heftiger, het voelde koelte, pijn, zwaarte. Een zwaarte die me uit het licht trok, de leegte in.NEE!! Als ik me had kunnen vastklampen, ik had het gedaan….
daarna niets.

Wakker worden in een klinisch kille omgeving .

De chirurgen kregen lof en ik was ik en klein en weer levend.



woensdag 30 juli 2014

De uitvinder van de pindakaas!

Pindakaas als boterhambeleg; ik wil het nog wel eens doen, maar de voorkeur gaat vaak uit naar andere smeerseltjes, strooiseltjes en plakjes.
Maar van pindakaas heb ik wel jaren gesmuld. 'Wie is er niet groot mee geworden?'sprak een voice over in de reclame. En zo is het ook. In bewondering voor dit uitzonderlijke beleg riep ik toen wel eens: 'Er zou een standbeeld voor de uitvinder van pindakaas opgericht moeten worden'. Ik ging er ook nog stiekem van uit dat het een Nederlander zou zijn, maar ook al was dit niet het geval, dan toch!




Nou, dit is hem dan. De uitvinder van de pindakaas! Dr John Harvey Kellogg!
En het uitvinden van pindakaas was niet eens zijn grootste wapenfeit. Dit was wel een kleine desillusie om te lezen. Pindakaas was een bijprodukt van de productie van pinda-olie. Zoiets dat je na bewerking over houdt..'.jongens..kunnen we met deze troep nog wat aanvangen?...'
-'Doe maar in een potje dan zien we later wel...'
Verdiend deze meneer dan nog werkelijk een standbeeld? is pindakaas eigenlijk wel zo bijzonder?

Waar  Kellogg echt mee doorbrak is de uitvinding van de cornflakes. Kellogg was een absolute kruisvaarder tegen alle vormen van seks. Hij liet jongens onverdoofd besnijden,. bij meisjes werd de clitoris met pure fenol behandeld. Dit tegen de vorming van 'abnormale lusten'.
Een ontbijt dat de seksuele lusten zoveel mogelijk zou temperen waren de cornflakes.

Dat wist ik niet, maar ik kón het weten, want ik ken mensen, een echtpaar die vrijwel elke ochtend aan de cornflakes zitten, en waarbij ik me niets kan voorstellen dat op seksualiteit lijkt. Ze hebben ook geen kinderen.

Voor wat betreft dat standbeeld voor die Kellogg, ik snap nu helemaal waarom die er niet is.


zaterdag 19 juli 2014

gezegd is helaas gezegd

Dat had HIJ weer. Zonder vooraf de consequenties goed te overzien wat roepen. Want hij wilde graag de toffe peer zijn, voor wie niets een probleem is: ‘Ach, dat doe ik zo wel even’, ‘Ik regel het morgen voor je’.
Hoe vaak kun je jezelf tegenkomen en jezelf nog durven aankijken?
Dit maal heeft hij het zelfs gepresteerd om na lang NAdenken zo’n fout te maken. Hij had zichzelf voor een opgaaf gesteld, waarvan hij niet wist of hij die tot een goed einde zou KUNNEN brengen.

Maar dat DOE IK WEL EVEN had hij gezegd.
Hij had zich aangesloten bij een schrijverscollectief. Zes schrijvers die onder auspiciën van de bekende Nederlandse schrijfster Sonja Dies hun schrijfsels zouden laten beoordelen.Bovendien was er een kans dat het verhaal uitgegeven zou worden!  De ledenvan het collectief had hij in levende lijve nooit ontmoet, maar hij wist wel dat één lid zeer goed bevriend was met zijn neef. Een ander was een kennis van zijn buurman. Daar was de aspirant schrijver achter gekomen toen hij had gezegd uit welk klein dorp  hij kwam. ‘Ken je misschien Jannick vd Zand?’ had een medeschrijver toen gevraagd, en hij had ‘ja’gezegd.

Samen hadden de schrijvers een verhaal op poten gezet, over de liefde, over een onmogelijke liefde ging het. Een date tussen twee onbekenden dat ergens op uit moest draaien. De voorgaande schrijver had de twee laten daten zodanig dat het klikte. Het collectief nu, had besloten dat in het volgende hoofdstuk de remmen los moesten. Het moest ‘all the way’gaan, en hij was aan de beurt om dat hoofdstuk te schrijven. Vol erotische geladenheid, en het collectief verwachte wellicht goed beschreven verleidingskunsten en waarschijnlijk spetterende seks.
Voor dit dilemma zag de schrijver zich geplaatst. En waarom was het een dilemma?
Hij had nog niet eerder een erotisch verhaal geschreven, en hij vond het moeilijk een toon te kiezen. Ging hij uit van echte ervaringen, ging hij uit van fantasie? Hij wilde niet saai zijn, maar ook niet grof. Hij met z’n grote mond: ‘…ik schrijf alles! Zeg het maar!!!’ had hij in het collectief gezegd. Die hadden hem  nu  voor het blok gezet…
Over een weekje zou het klaar zijn.
‘Hoeveel tinten grijs wil je het precies hebben?’had hij gevraagd. ‘We willen JOU tint!’vond het collectief, ook al is het pimpelpaars met sterretjes.

En dan zou hij schrijven, en dat schrijven zou onder ogen komen van bekenden, zijn vervelende neef, zijn buurman, en natuurlijk van Sonja Dies, die zich daarmee inzicht zou verwerven in de erotische fantasieën van deze  amateur voor waar het ging om het beschrijven van erotiek. Ze zou er misschien om lachen, hem misschien verafschuwen.  En dat wilde hij niet, niet tegenover haar....
Hij had uitstel gevraagd om zijn hoofdstuk in te leveren. 15 dagen had hij gekregen van het zich in de handen wrijvende collectief.
Hij met z’n grote mond….maar gezegd is gezegd… ( wordt vervolgd)