Ooit de Zee der kalmte

Russen hebben gisteren in de Oekraïne een raket gelanceerd, die als doel heeft onderzoek te doen naar de mogelijke aanwezigheid van olie op de maan. Daartoe heeft de raket een bom van 4500 kilo aan boord, die over drie dagen op het maanoppervlak tot ontploffing zal worden gebracht.
Waarom de bom in moet slaan op Mare Tranquillitatis, daar waar nog steeds de Amerikaanse vlag staat, in 1969 daar neergezet door Neil A. is omdat de Russen vermoeden dat die plek, behalve olie, ook nog andere belangrijke bodemschatten kan bevatten. Zo wordt de aanwezigheid van edelmetalen niet uitgesloten.

De Amerikanen hebben bij het voornemen geschokt en onthutst gereageerd.De Russische ambassadeur is onmiddelijk ter verantwoording geroepen, zeker omdat er sprake lijkt te zijn van een precisiebombardement op de Amerikaanse vlag..

Overigens hebben de Amerikanen nog steeds geen watersporen gevonden op de maan. 'Een tweede bom is wellicht noodzakelijk' aldus een woordvoerder

'De beer is los' zuchtte mevrouw Loena van 'Milieu in Het Midden' teleurgesteld

9 oktober 2009

6 okt. 2009. De maan weet nog van niets. Dit zal de laatste ongeschonden volle maan zijn.

Historische dag, 9 oktober 2009.
De Mensch brengt de eerste bom tot ontploffing op een ander hemellichaam. 2300 kilo woog het gevaarte, en met een snelheid van 9000 kilometer per uur raakte hij het maanoppervlak.

Dat nieuws horen wij, gewone aardse stervelingen, als e.e.a.al gepasseerd is. Er is geen brede maatschappelijke discussie over geweest, het is niet vooraf uitgebreid in de pers uitgemeten.
De Amerikaanse belastingbetaler is niet in referendum geraadpleegd. De nobelprijswinnaar voor de vrede heb ik er niet over horen spreken.
Het voldongen feit werd simpelweg gepresenteerd.

'That's how we do it, ladies and gentleman, you just worry about worldly things like the crisis and so on. Meanwhile WE go on being the rulers of you all, to explore, to reign in the universe. We know what you do, and we know what WE need'

Ik vind het doodeng. Ik ga gewoon naar m'n werk, en breng m'n dochter naar de manege, en ondertussen wordt de Maan nota bene, dat is ook MIJN MAAN hoor, gebombardeerd.

Om te kijken of er water op de maan is. Hm hm
We hebben HIER al water hoor!

Nou, je zal het zien, nu komt het met die eb en voed ook nooit goed meer.

vliegen

In een slordig huishouden waar op de vensterbank de dode vliegen maar voor het oprapen liggen, is iemand vanuit verveling? op het idee gekomen, om de kleine lijkjes te gebruiken in tekeningetjes.
Zijn ze niet voor niets doodgegaan.

Met dode mensen wordt deze vorm van kunst niet door iedereen op prijs gesteld, denk ik zo. Maar met dode vliegen....moet kunnen.

uitgeslapen

OK! Uitslapen kan lekker zijn, maar ook zonde van de tijd.

's Morgens het bos, mijn achtertuin, inkuieren kan bijvoorbeeld geweldig mooi zijn. Ik neem me voor nog vaker wat in de buurt in de natuur rond te struinen

foto: Davincini

Jaroslaw Kukowski

Drie schilderijen van Jaroslaw Kukowski.

Ouder worden, even slikken.

Ouder worden dank zij de crisis

Onderzoek naar de gevolgen van de 1929 crisis toont aan dat mensen in de VS gemiddeld zes jaar ouder werden van de ellende. Dat klinkt wat tegenstrijdig, maar is goed te verklaren. Als je geen cent te makken hebt, rook en drink je bijvoorbeeld minder en hoewel misschien niet altijd even gezond, eet je niet te veel. Alleen zelfmoord als doodsoorzaak liep in deze jaren op.

Dat hebben ze mooi weer onderzocht.

Maar nu is er weer een onderzoek, waaruit blijkt dat spermaconsumptie een heilzame werking heeft op ons immuniteitssysteem ( en bovendien goed is voor het geheugen!),

Dat beweren onderzoekers Frank Madeo en Tobias Eisenberg van de ( let wel!) Oostenrijkse Karl-Franzens Universiteit. Zij spreken over ‘de heilige graal’in verjongingsonderzoek, want de spermidine, aanwezig in sperma, houdt de huid van vrouwen jonger ( niet van mannen? Hoe zit dat, Oostenrijkers? )

Wel, de uitslagen van het eerste onderzoek kunnen hiermee wellicht worden aangevuld.

In de crisisjaren was er immers weinig te makken, en wie weet waar de mensen toen hun toevlucht tot namen.

Bloembollen met een wit sausje wellicht, wie zal het zeggen.

Overigens kun je i.p.v. sperma ook grapefruits, tarwekiemen en sojabonen eten, maar dit ter zijde.

goed karakter

Hoe kun je zien of iemand een goed karakter heeft? ('Wat is dat, een krakter?' vroeg mijn zoontje van vier)

Wat een vraag.

Wat is een goed karakter eigelijk?

- Iemand die er ís voor zijn omgeving als men hem nodig heeft (wiens valkuil is ervaren te worden als bemoeizieke uitslover)

- Iemand die niemand tot last is, en gewoon z’n rondjes in het leven meedraait ( de doodgewone jongen waar werkelijk niemand iets op aan te merken heeft, en waar we pas van horen als hij met z’n auto door een mensenmenigte is gaan rausen om een aanslag op de koningin te plegen)

- Een bezield iemand die weet te inspireren ( zonder dat hij het nastreeft om je te inspireren, want pas op! Die kunnen gevaarlijk zijn!)

- Iemand die zichzelf wegcijfert voor een ander ( en er vaak op het eind van het leven met spijt achterkomt dat ze eigelijk geen eigen leven heeft gehad – dit is vrijwel altijd een ‘zij’)

Het laat zich lastig definiëren.

Je kunt het niet meteen zien, of iemand een goed karakter heeft. Dat blijkt pas uit iemands daden, uitgesmeerd over een langere periode.

Sommige mensen hebben uitstraling.

Een liefdevolle blik, een prettig stemgeluid, een innerlijke kalmte, een warme lach, gemeende aandacht.

Als een krolse kat kan ik me daarin wentelen.

Mensen met bovenstaande eigenschappen schrijf je als vanzelf een goed karakter toe.

Iemand met een goed karakter hoeft dat niet per sé te tonen aan aan giro 999 verwante zaken, of aan de buurman met herfstdepressies. Die mogen door hem ge-analyseerd worden, en naast zich neergelegd.

Zelfs ‘negeren’ kan een keuze zijn die voortkomt uit een goed karakter. Dat is hoe je je zou kunnen opstellen, wanneer negatieve aandacht wordt gevraagd.

Eerst dacht ik nog dat een goed karakter alles te maken had met ‘Aandacht’ en ‘Liefde’

Maar je kunt niet kunt zeggen dat de mate waarin iemand laat zien aandacht en liefde te hebben voor zijn omgeving, over een goed karakter beschikt. Neem de massamoordenaar die liefdevol en met aandacht zijn volgend slachtoffer bekijkt.

Afin, zo kun je je wat afmijmeren. Op ‘Google’stuit ik op mijn zoektocht naar een ‘goed karakter’op diverse islamitische sites. Daar nog maar es wat op lezen dan.

Maar nu even eerst een wijntje. Overigens lees ik over wijn: ‘Als een wijn karakter heeft, kan het karakter jou dus niet aan staan’

Dat zal dan wel de spijker op z’n kop zijn

Rinus

Rinus is dood

Ik kreeg het bericht van een neef.
Hij mailde me vanaf het eiland,
Mijn eiland ooit, lang geleden.

Rinus zat bij mij op de lagere school,
We speelden samen
Zelfde bouwjaar: Rinus, Michiel, Marinus, Flip, Jan.
Niet moeilijk te onthouden namen..

Rinus schreef brieven naar de stad waar ik heen was gegaan,
Vol met grappen.
Ik heb ze bewaard.
’t Eet geen brood’zegt Vrouw altijd, en ‘Wie wat bewaard die heeft wat’
-‘Heel veel rommel’, zeg ik dan.

De brievenschrijverij hield op.
De jaren verstreken.
Ik was van de stad,
maar het eiland bleef lonken.

In de dorpscafé’s zag ik Rinus nog wel eens.
Met veel branie zag ik hem tussen zijn vrienden.
Zo had ik hem niet gekend. Hij leek zich te overschreeuwen.

Nu zag ik de overlijdensadvertentie, waarop een foto van zijn gezicht. Het gezicht van vroeger, waarmee vroeger plots niet meer zo lang geleden leek.

Het was gisteren.

’t Is wel veertig jaar geleden dat we voor het laatst contact hadden, maar even is er toch een vriendje dood.

foto-analyse

Wat maakt deze foto voor mij bijzonder? Omdat ie me ergens raakt natuurlijk. Je vindt iets mooi omdat je erdoor geraakt wordt. Maar wát dat is? ik ben er niet helemaal uit. Deze vrouw is een vrouw. De kans bestaat dat ik een foto van een vrouw mooi vind. Is het een mooie vrouw? Nou, niet lelijk geloof ik. Maar bijzónder mooi?

Toch zit deze foto al een jaar in 'mijn favoriete afbeeldingen' op de computer. Komt dat door de kleding die ze draagt? Nee, als ze een colltrui had aangehad was ze net zo intrigerend, voor mij

Ik vind haar blik mooi, en haar houding. Ze kijkt boos. Ik begrijp opeens de mannen die tegen hun vrouw zeggen : 'Wat ben je mooi als je boos bent'

Is ze zo boos dat ze met het kopje gaat gooien dat ze in haar handen heeft?

Nee, ik denk het niet. Daarvoor houdt ze teveel van het kopje, of de inhoud, of beide.

De foto raakt me omdat deze boosheid een boosheid is die voortkomt uit onrecht. Deze vrouw is onrecht aangedaan. Ze is verraden, geraakt, beledigd.

Een heftige foto.

Vind ik.

Maar heb ik dat nou alleen?

Fuck Santa

Er wordt gebrainstormd over het vertrek van de Sint. Men is het erover eens dat de man met de staf die op z’n witte paard over de daken rijdt (een prachtige fantasie) niet langer met de noorderzon moet vertrekken, nadat we hem met zoveel bombarie hebben binnen gehaald.

Kinderen vragen immers duidelijkheid. Zeker kinderen met autistische aanleg, en dat zijn er heel wat, hebben visuele ondersteuning nodig om de decembermaand minder onrustig door te komen.

Zodat moeder op de vraag ‘Waar is Sinterklaas nou?’ kan antwoorden: ‘Dat heb je toch gezien in de laatste aflevering van het Sinterklaasjournaal? Die is met zijn lege pakjesboot, en met zijn pieten weer terug gevaren.’

Toch wordt hier mijns inziens een fout gemaakt. Het was immers niet eerder nodig dat kinderen het afscheid in beeld kregen. Pappa en mamma zeiden dat hij weg was, en dat was voldoende.

Het heeft alles te maken met de introductie van deKerstman

Veel liever zou ik hebben dat de Kerstman het veld ruimt, want die komt ‘OH OH OH’zo Amerikaans ons land binnengevlogen, en op wiens uitnodiging eigelijk? Niet de mijne. Ik heb er een hekel aan. De Kerst gaat ook helemaal niet over een kerstman, dus wat heeft hij hier te zoeken! Een irritante bel heeft hij, een slee met rendieren ervoor, en dan moet er een sokje boven de schoorsteen – ik weet het allemaal niet, maar met de Kerst hebben we het al druk zat met kindeke Jezus, en een boom met slingers en ballen, en de stille en heilige nacht. Laat de Kerstman opsodemieteren. Wegwezen!. Met z’n kadootjes, de Kerst gaat niet over kadootjes!. De Kerst moet gaan over soberheid! Bezinning! Door de komst van DIE schertsfiguur, raken de kinderen in de decembermaand de kluts kwijt. Kunnen ze het allemaal niet meer volgen. Want de kerstman komt opeens op de plek van onze Sint staan. Dat snappen de kinderen niet.

We moeten de Sint niet zien vertrekken. We moeten de kerstman niet zien komen! DAT geeft rust. Een leuk item bij het jeugdjournaal dat de kerstman tegengehouden wordt bij de grens. Dat hij beter naar een land kan gaan waar kinderen nog niets hebben gekregen. Hier is de Sint al geweest.

De Sint zien vertrekken is kiezen voor de kerstman. Niet doen!

ongezouten

Davincini over het klimaat:

'Weg met die ijskappen! Stóp met het doen alsof we op een half bevroren planeet moeten wonen'

Davincini over het Koningshuis:

'Als er geen koningshuis was, maar een republiek, dan hadden we nu een gekozen president! Je moet er niet aan dènken, wie dat dat zou zijn....

Blíjf, Beatrix, Willem Alexander, Maxima, blijf!

And I love her

De laatste weken is er volop aandacht voor het aanstormende talent. Terecht! Nieuwe actrices maken hun TV debuut.

Met bovenstaande video kijken we nog even terug naar de gezichten van actrices van voorgaande jaren. Bye bye

Herman Gordijn zegt:

Bangla Desh

Het eerste liefdadigheidsconcert. En wat voor één. Hier het slotnummer met de wat mij betreft legendarische george harrison

black and white at the beach

algemeen beschouwd

Mark wilde hem zijn.

Hij wilde ook eens een keer, net als Wilders dat altijd deed, enfant-terrible spelen. Het gesprek van de dag zijn. De man over wie gepraat wordt, waar de kranten vol van staan. En hij lijkt die vlieg inderdaad van Geert af te vangen. Want de 'kopvoddentax' wordt door zíjn 'motie van wantrouwen' in de pers ingehaald.

Zie hem glunderen. Zie hem gnuiven van genot. Ja ja, Mark heeft opgelet, hij weet hoe je in de picture moet komen, en dat je daarmee wellicht kiezers wint. Het plannetje had hij gniffelend al weken geleden achter zijn bureautje uitgedacht.

Als dat nou maar niet uitlekt.

NOAG

Voor mij hoeft het niet. De winkels open op zondag. Ik zal een van de weinige zijn denk ik. Zoals het geregeld is in het stadje waar ik woon, namelijk 1 zondag in de maand de winkels open, daar kan ik mee leven. Maar we hoeven toch niet altijd consument te zijn? De gedachten hoeven toch niet altijd op winkelen te staan?

We moeten opkomen voor de mannen die hun vrouw naar het warenhuis moeten rijden. Opkomen voor hen die vervolgens lijdzaam bij kleedhokjes naar een mengsel van muzak en opgewonden geroezemoes dienen te luisteren, om zich een half uur later, tassen sjouwend, door een meute van andere kooplustigen te begeven.

Ga naar vrienden op zondag, naar buiten, naar het café, een museum, de bioscoop, sporten, zappen op de bank, een boek lezen, naar het theater, verzin een hobby, ga vrijen met iemand, weet ik veel.

Je moet toch niet naar een winkel willen? Achter een karretje lopen? Je langs schappen voortbewegen? Graaien? Kijken naar leuke gebaksvorkjes of volkoren beschuitrollen? Voor je het in de gaten hebt vind je jezelf terug in een High Tech Store voor een Flat Screen LCD TV met een scherm van diagonaal 112 cm diagonaal, terwijl een verkoper je vertelt dat dit ECHT een UNIEKE aanbieding is.

Moet je dat weer gaan overwegen.

Laat ze dicht die winkels, zeg ik. Geef de consument een Vrije dag. Geef hem de kans mens te worden. Maak Nederland jakkervrij! Te beginnen op Zondag. We willen geen slaaf van ons koopgedrag zijn.

Steun 'Nederland Op Andere Gedachten'

Doe eens iets

Bel eens iemand en vertel ze
dat je in de trein stapt
dat je niet weet waarheen
maar ze toch gedag wil zeggen

bel iemand die je lang niet hebt gesproken
en vertel ze dat

wacht af wat ze zeggen en
of je langs mag komen

kijk een meisje tegenover je aan
tot ze in de war raakt

schuif niet op
als iemand naast je zit

vertel een groot geheim
aan iemand die je net ontmoet
of al heel lang kent

ga naar het graf van je oma
en zwem in de zee
als het eigenlijk te koud is

stap eens uit bij die halte met de rare man
raap een steentje op

sla iemand

ga niet naar huis

ren achter een duif aan
of aai een vreemde kat

pluk een bloem
knuffel een boom
klim over een hek
als je er ook omheen kan lopen

kus mij
en blijf niet slapen

Geplaatst in Poetry door Fille op 13 september, 2009 - 17:55

Tom and Jerry

Als we het nou toch over katten hebben. Tom & Jerry cartoons heb ik vroeger van genoten. Dit filmpje was één van mijn favorieten. Geinig om weer te zien. Ik vind cartoons nog stééds leuk merk ik wel. Gaat nooit weg.

poes (2)

Wakker worden met een kat in je kamer die je tenen heeft opgemerkt. Nee hè, niet weer!. Bij een vorige avond dat hij bij zijn vrienden was blijven slapen , al dik een jaar geleden, was Gert zich ’s morgens vroeg ongans wakker geschrokken van een wild bewegend gewicht, pijnsteken; kattenagels in zijn rechtervoet. Dezelfde kat. Gert herinnerde het zich zodra hij wakker was. De krassen hadden nog weken op zijn voeten gestaan, zijn enkels, zijn onderbenen. Nu was dat beest wéér in de logeerkamer gekomen.. En wéér had hij de tenen van Gert in het oog. De tenen staken onder het laken uit. Het enige laken waar Gert onder sliep nu de zomer ook ’s nachts tropische temperaturen had aangenomen. Gert was ergens wakker van geworden. Van wat? Hij wist het niet. Maar daar was het poesje, de kat, de tijger, het beest, met zijn beloerende, ononderbroken blik Behoedzaam en geruisloos was het dier op bed geklommen, Gerts tenen geen moment uit het oog verliezend. Gert zelf durfde even geen geluid te maken. Het dier maakte zich overduidelijk op voor de aanval. Het schikte zijn achterlijf en spande langzaam de voorpoten. Gert durfde niet te bewegen.
Maar hij ging zich toch niet laten opnaaien door een huiskat, een poesje? Het beste leek te gaan zitten, en hard te roepen: ‘KSSSSST WEG JIJ!’
En net toen hij dat doen wilde, sprong het dier op zijn tenen. Rotbeest!! AAAH Die nagels in zijn voet, Hij schopte en bewoog heftig met zijn been. Kat liet zich niet meteen verjagen, die teen was voor hem, daar wilde hij zich niet snel van af laten brengen, maar uiteindelijk moest hij toch het onderspit delven, en vloog hij de kamer uit, waarvan de deur half open stond, en Gert keek naar zijn voet. Bloed, krassen.

‘Doet ie anders nooit hoor’zeiden zijn vrienden, ‘alleen bij jou.’ Wat moest Gert daar nu weer van denken

Micah P Hinson

als altijd op zoek naar andere muziek, kreeg ik deze tip.Bedankt Bram

ouder worden doe je zo!

Werkzaam in de gezondheidszorg heb ik gelegenheid om de Mensch, de kroon op de schepping, zoals sommigen beweren, bezig te zien in zijn verzorging.

Om kort te zijn: het is vaak aanmodderen. Ik zie de Homo Sapiens Delirius bijvoorbeeld weleens sokken aantrekken. En wanneer ik dat proces eens gade sla, denk ik gerust te mogen vaststellen dat het vanuit de evolutie toch niet de bedoeling kan zijn geweest van de schepper om dit de Mensch zelf op oudere leeftijd te laten doen.. Het wil vaak niet. Staand de sokken glad om de voeten krijgen, daar praat ik nog niet eens over.
Wat ik doorgaans waarneem ( ik neem je even mee) is dat de oudere mensch, die bovendien vaak te kampen heeft met overgewicht, zijn achterste laat neerploffen op een stoel of op de bedrand. 'Ík zit, hè hè'
Naast de oudere liggen de sokken. En daar beneden op de grond onder hem staan ze, zijn voeten. Eelt aan de onderkant, blauwbe-aderd en rood gevlekt aan de bovenkant. Wat brokkelige stukjes restant kalknagel. Uit zuiver esthetisch oogpunt al, is het beter deze onderdanen te bedekken.

Het project kan een aanvang nemen.
Besloten is kennelijk dat er begonnen wordt met de rechtervoet. De rechtersok wordt opengehouden met duim en wijsvinger van beide handen. Dat maakt het lastig, want beide handen zijn bij deze handeling in bedrijf, en kunnen niet meer helpen om straks bij het moment- suprême het evenwicht te bewaren. De Mensch zit op de bedrand en bereidt zich voor op dat moment-suprême: het vangen met een snelle beweging van de rechtervoet in het smalle vangnet, de sok! De voet moet in de sok! Op het juiste moment toeslaan!
De afstand is er één die te overbruggen is. Er moet voorover gebogen worden, de sok moet tot vóór de tenen van de rechtervoet komen, en daarbij moet de voet omhoog; even van de vloer.
Díe combi, ‘voorovergebogen de sok houden voor een opgeheven voet’ is pure acrobatiek voor veel ouderen. Daartoe moet hij zijn reserve-restje jacht-instinct aanspreken, en een zwaar beroep doen op zijn conditie.
Het buigt, het kreunt, het hijgt, het tilt,het tolt, het mikt. Oergeluiden en kreten klinken op vanuit de diepte van de borstkas. Het gevecht tegen het onwillige lichaam is begonnen.

Het was weer een gigantische worsteling, waar hij vuurrood van is geworden en even op adem moet komen.
Maar de rechtervoet zit uiteindelijk in zwart katoen.

Weer even rechtop zitten, de pijn uit de onderrug voelen trekken. Blik op oneindig, verstand op het volgende hoogstandje van de ochtend: de linkersok.
Oud worden is een avontuur.

Fallen Art

muziek: fanfare Cíocarlia

Het is.....

ter voorbereiding op de lange winteravonden die er straks weer aan zitten te komen, en waarvan je van meligheid niet meer weet waar je het zoeken moet:

Het is blauw en zit in een boom.........

tarzan in de winter

Het is groen, het ligt in het bos en het stinkt

een dood padvindertje

Wat is zwart en geel, maar net niet

maya de bijna

Het is blauw en speelt in een film

eddie smurfie

van goedbeterbest.nl

Circus

Nee hè?

Níet naar het circus. Niet naar zo’n vertoning van ergerniswekkend flauwe clowns, ta-tarata muziek en hooggeeerd publiek.

Niet die eeuwige jongleurs, met hun brede lach en hun kegeltjes. Niet die droeve olifanten, niet die depressieve katten door een ring van vuur.

Niet diezelfde acts en maniertjes. Geen Bassie, Geen Adrtiaan. Geen tromgeroffel, geen geschommel in de nok van de tent.

We kennen het! We hebben het gezien, Dankjewel jaren 50! Het is GEWEEST. Was leuk.

Nu niet meer. Circus is Over & Done, Down & Out.

Cirque Soleil….OK Daar wil ik nog wel even over nadenken.

Ik ben naar een circusvoorstelling geweest. Uit hoofde van mijn werk. Ik kreeg er voor betaald.

Naar aanleiding van dit bezoek heb ik mijn mening over het circus moeten herzien. Want aan de rand van de piste vond ik mezelf met een golf van verbazing,enthousiastme en emotie terug op het puntje van mijn stoel in de circustent.

Want er was geen ta-tarata muziek en hooggeeerd publiek. Er waren geen droeve olifanten en depressieve katten. Het waren geen eeuwenoude acts en maniertjes.

Er was een enthousiaste groep mensen van verschillende nationaliteit met lekkere muziek, een uitstekende trompettist. Er zat creativiteit in vorm en aankleding. Er werd gedanst en geswingd.

Meisjes, flitsend en gratieus.

Ieder gaf zich; ging ervoor. Nauwlijks 100 man publiek aanwezig, maar Hoppa! Met soms leuke en boeiende acts, en stunts.

En dieren? 6 glimmende koeien, twee goed verzorgde ezels, 2 vrolijk springende lama’s, en 2 arrogante kamelen. Acceptabel. Jawel.

Ik was gecharmeerd door dit gezelschap en ik romantiseerde wellicht het rondtrekken met zo’n groep mensen, overal vandaan. Ieder met z’n eigen kunstje. Elkaar ondersteunend. Gezamelijke dingen bedenken. Rondtoeren. De tenten opslaan in een andere stad.

Romantiseren is lekker! Even wegdromen. Mooi!! Ja! meetrekken met een circus of een reizend theatergezelschap! Dat is wat ik wil!

En zo kwam ik er dan toch nog eindelijk, EINDELIJK uit wat ik wil doen met m’n leven.

Wat ik had willen doen.

foto, Alberto Althoff en Katarzyna ( Circus Althoff)

de oude man

De gelaatskleur van het lijk dat hij straks zal zijn had hij vast aangenomen.

Vanmorgen had hij zijn dinsdagochtenddouche gehad.

Zelf had hij de zender omgehangen. De grote knop hing opzichtig op zijn buik.

Vanachter het bureau op zijn kamer keek hij uit op een schaduwrijke laan.

Hoge loofbomen.

Aan het eind van de laan rechtsaf, daar was het kerkhof, zei hij. Hij keek veel naar buiten, waar de bomen hem lieten zien dat de tijd doorging. De bomen, de wisseling van seizoenen.

Ook al was die ene els dood.

‘De bomen groeien één kant op’zei hij. Naar het licht.

Zelf kwam hij al jaren niet meer buiten.’ Problemen met de ingewanden’, zo verklaarde hij dit gedrag.

Hij was iemand die de wind niet meer op het lijf hoefde te voelen.

Zijn kamer kwam hij niet meer uit sinds die keer dat hij door de knieën was gezakt, en op de grond terechtkwam. De voordeur was de grens van zijn huidige bestaan. Liever bleef hij binnen. Men bracht hem daar zijn maaltijd. Hij had daar alles wat hij nodig had. Krantje, teeveetje, zijn tabak.

Voordat zijn handen met de lange dunne bleke vingers samengevouwen op zijn buik zouden worden gelegd., zou hij ermee shagies draaien.

En zijn gedachten druppelden stroperig langs ruim dertigduizend dagen herinneringen. Voegden wat toe, lekten wat weg. Berustend en wachtend. Uitkijkend over de oprijlaan. Dag in – dag uit.

Poes

Gert had geen huisdieren. Hij hield van ze, en vond dat ze vrij moesten zijn.

Maar waar horen katten, anders dan in mensenhuizen?

Een benedenhuis, waarvanuit het beestje redelijk veilig buiten kan koekeloeren, de ruimte heeft. Daar is feiltelijk niets mis mee.

In het asiel weten ze met het aanbod van die schattige dieren geen raad.

Een poes kan veel geven. Huiselijkheid, geborgenheid, gezelligheid. Ze zijn lekker zacht, en vaak grappig, en ze kunnen zo tevreden knorreborren.

Gert vond daarom poesjes leuk. Hij had er best eentje willen hebben, maar recente ervaringen met het dier hadden hem doen twijfelen. Dat was toen hij twee maanden geleden de nacht had doorgebracht bij vrienden, die in het bezit waren van een poesje, luisterend naar de niet bijster originele naam 'Minoes'.

Wordt vervolgd.

ramp (2)

Een ander verhaal is me ook bijgebleven. Van een heel andere orde. 't Ging niet eens over een vliegtuigramp. Maar uit een serie van ongelofelijke overlevingsverhalen. Mensen die in situaties verzeild raken waarin bijna ieder ander zou komen te overlijden, maar afin, zij dan dus niet.

De man waarover het ging was al enkele dagen vermist, hoog in de bergen. Gure vrieskou, afgestorven voet, bijna dood hing hij ergens in een gletsjerspleet. Gletsjerspleten, daar moet je ook uitblijven, denk ik ook wel eens, maar goed. Hij zat er in. Benarde positie, bijna dood. En tegen dat hij dacht dat hij dood zou gaan, dat hij nauwelijks nog iets kon bewegen hoorde hij onophoudelijk een liedje in zijn hoofd:

'Ma Baker'van Boney M.

Hij hield niet van het liedje. Hij had er zelfs een beetje een hekel aan, maar het ging zijn hoofd niet uit. Alles wat hij hoorde, achter elkaar. Steeds weer opnieuw, was 'mamamama Ma Baker....'

Verschrikkelijk. Zo te sterven. Je zou het er toch zelf benauwd van krijgen.

Maar ik kon me inleven in die man. Ik kon me voorstellen dat dit inderdaad gebeuren kon.

Stel je voor. Een liedje van Bert en Ernie ofzo in je hoofd als je doodgaat. het zal je maar gebeuren. En je kunt het meestal niet navertellen ook.

ramp

Fascinerend, de reconstructieverhalen van vliegtuigrampen op TV. 'Aircrash Investigations' bijvoorbeeld. Ik heb er verleden jaar een aantal afleveringen van gezien.Ik zit dan nog net niet zo hard te zweten als de piloot die worstelt met z'n recalcitrante toestel,vlak voordat het de aarde raakt, maar veel scheelt het niet.
Ik ben toentertijd gestopt met het kijken naar de serie omdatik daarmee mijn kinderen vliegangst aanjoeg.
Een aantal crashes staan me nog helder voor de geest. Deze: Door onbekende oorzaak stort een boeing 747 in de oceaan. In honderduizenden stukjes. Kleine stukjes metaal, en allerhande ander materiaal. Ze zinken naar de bodem.
Wat besluiten onderzoekers te gaan doen?
Al die stukjes uit het water opsnorren en naar boven halen. Daarmee gaan ze aan wal aan de slag om de Boeing weer in elkaar te puzzelen, teneinde de oorzaak van het ongeluk te achterhalen.

Wat een geduldwerk is dat.

Zie ik nog niet snel als opdracht terug in een survival game, de nieuwe expeditie Robinson bijvoorbeeld. The extended version: 'Beste kandidaten, bouw een Boeing 747 van stukjes die hier ergens onder de zeespiegel liggen. Hier heeft U een duikersuitrusting, daar op die tafel ligt lijm, een lasapparaat en andere dingen die juliie waarschijnlijk nodig zullen hebben. OK? Nog vragen? Kijk goed op de bouwtekening. Begin.....NU!'

Ik begrijp: het is cruciaal die oorzaak te kennen, het foutje eruit te filteren, zodat deze in toekomstige modellen geen rol meer kan spelen.

Maar waar begin je aan?

Overigens zijn ze er uiteindelijk wèl in geslaagd. Onvoorstelbaar.

Op de pot.

“Er zullen wel groeperingen tegen zijn. Maar dat kan me niet schelen. Wanneer ik op de pot zit te bouten, spoel ik de stront in ene keer door het riool in. Geen seconde blijft de derrie in de pot liggen. Meteen weg, goed voor de ozonlaag. Scheelt een kwart spuitbus luchtverfrisser. Want de schijt krijgt geen tijd om te dampen, als je begrijpt wat ik bedoel.

M’n wijffie denkt daar anders over. Die heb laatst een potje aangeschaft, met een vlakspoeling. Weet je wat dat is, een vlakspoeling? Dan blijft je groene drek, als je de dag daarvoor andijvie hebt gegeten, nog ter bezichtiging op een soort presenteerblaadje liggen. Ter lering en de vermaak. Maar vooral ter lering, waar het mijn vriendin betreft. Die kijkt dan of alles goed is met hem, of het, of haar. Zitten er geen wormpjes in? Geen stukkies bloed? Is de materie los, vast, lichtbruin of zwart? Handig als je het weten wil.

Nou, dat was het even voor vandaag, als ik nog meer kwijt wil dan hoor je het wel”

in de serie..

Bobby McFerrin

Bobby Mcferrin op het World Science Festival 2009

nog even over bijen

Eerder schreef ik al over de mysterieuze verdwijning van bijen, en wat de gevolgen daarvan kunnen zijn. Inmiddels is men zo ver dat men weet dat een virus de oorzaak is van de bijensterfte ( geen pesticiden dus) Amerikaans onderzoek heeft dit aangetoond.

Grote ijsmakers trokken ook al aan de bel. Door de vermindering van het aantal bijen zou ook de ijsproductie, de gevarieerdheid in smaken, kunnen afnemen.
Niet aan denken maar.

Vragen die nu voorleggen:'Hoe komt dat nu?'en 'Wat is er tegen te doen?'

Berg

foto: Davincini



Ongenaakbaar, mysterieus, woest en schoon, zo wil ik je zien. Half verscholen achter wolkenflarden. .
Een brok versteend natuurgeweld dat ons terugbrengt naar bescheidenheid en ontzag

Boven op een berg een voorwerp plaatsen:
“Een Nederlandse vlag, een restaurant in stijl, het borstbeeld van de president van Frankrijk, het standbeeld van de eerste klimmer die de top bereikte. Van Jezus, Maria, Gandhi, Mandela.
Plaquettes met daarop de namen van allen die gesneuveld zijn op de hellingen. Een obelisk met de namen erin gegraveerd van de mensen die op de top gestaan hebben.
Een kunstwerk. Iets abstracts. Een enorme fallus, een engel. Een koperen sneeuwmolecuul.

Of iets moderns: een installatie waarin je je laatste woorden kunt inspreken voor het geval je onderweg naar beneden dodelijk verongelukt. Of een grappige robot: Monsieur Mt. Blanc, die elke klimmer die bovenkomt begroet met ‘Tres bien! Vous êtes numero.... 10888 sur ma tête”

Wat wil je aantreffen als je je met verkleumde en gekromde vingers aan die laatste rand naar boven trekt?
Ikzelf zou graag de kale bergtop zien. Met niets er op. Een berg is een berg. Is niet ‘overwonnen’doordat je hem hebt beklommen.
Zet er niets op. Niet zo protserig doen alsjeblieft. Niet leuk doen daar, dat doe je maar beneden. Bij het zembad of achter de bar-b-que.

Even er lekker tussenuit (slot)

Alles went. Dat is waar.
Maar ondanks dat, kon men de volgende ochtend, na een avond van gedonder en oorverdovend geplens, Gert samen met Vrouw over de camping zien struinen. Loerend naar de betere plek. De plek die campinggasten bij vertrek ’s morgens achterlieten.
En ze vonden en kregen!
Plaats 160 bleek de ruime plaats mèt uitzicht over het meer en de bergen die ze zich op weg hier naar toe hadden voorgesteld.
Gerts hart sprong open bij de aanblik van dit panorama. Opeens wilde hij langer blijven dan ‘een dagje’, zoals hij de afgelopen nacht nog had gemopperd tegen vrouw. Nu wilde hij toch wel een week.

De interne verhuizing trok bekijks.
De constructie van de kindertenten maakte het mogelijk de tenten ongedemonteerd, met inhoud en al te verplaatsen. Het was zo’n honderd meter lopen, dat ging wel.
Hun verbaasd aangekoppelde Bürstner bleek eigelijk net te breed te zijn om het padje te nemen waar Gert eigenwijs- Vrouw zei nog: ‘Je kunt beter de andere kant nemen- voor gekozen had.
Eigenaren van auto’s zetten hun voertuig op verzoek buiten de gevarenzône, behalve dan de eigenaren van de auto’s die elders waren. In het zwembad ofzo.
Het werd nijpend toen de doorgang nauwelijks nog speling bood. Hoe kwam het dat Gert zo kalm bleef? Vrouw kon het allemaal niet aanzien en Gert zag haar een eindje verderop stuiteren in de ochtendzon. Klanken van haar mond bereikten hem door het open portierraampje. ‘Je zoekt het maar uit!!’
Een behulpzame Fransman deed zijn uiterste best een buitenspiegel van een te passeren auto te redden door languit op de motorkap van het voertuig te liggen en de spiegel naar binnen te drukken. Uit zichzelf veerde de spiegel steeds terug.
Milimeterwerk was het. Ontkoppelen onderweg bleek ook noodzakelijk. Met precisie manouvreren daar kwam het op aan.
Hoger en hoger stuiterde de vrouw, die in gedachten al het schurende geluid kon horen van caravan tegen auto.
Maar zonder krasje, zonder deukje, zonder bonkje passeerde de sleurhut de uiterst smalle doorgang. Alleen de rem van de kleine woonwagen huilde en piepte.
Gert bedankte de Fransman met een welgemeende handdruk, en andere campinggasten vervolgden weer hun normale bezigheden, en reden hun ontlasting naar het chemish toilet.
Het was de kortste vakantierit die Gert met de hut gemaakt had, maar ook weer niet.

2 boeken

'Joe Speedboot' van Tommy Wieringa.

'Fraai taalgebruik, mooie metaforen en een ode aan de verbeelding'stond over dit boek in de Telegraaf. Dat vind ik ook.






Vooral in het begin spannend. Boeiend, omdat het over materie gaat die me heel erg bezig houdt. Onder andere het Christusverhaal en wat de kerk ermee gedaan heeft. Dan Brown heeft theorieén die de laatste 25 jaar steeds helderder vormen begonnen aan te nemen verwerkt in dit verhaal.

Even er lekker tussenuit ( 1)

Drie weken lang met de agenda niets te maken.
Het was vakantie. Zo vrij mogelijk wilden ze zijn. Althans binnen de kaders die het hoogseizoen juist strakker om verblijfplaatsen voor caravans had opgezet.
Maar van reserveringen wilde Gert niet weten.

En dit bleek ook niet nodig te zijn.

Een paar dagen onderweg waren ze nu. Het duurde bij Gert altijd een dag of drie voordat de eerste ontlasting zich aandiende. Maar wanneer de shit van de normale huishoudelijke beslommeringen tesamen met die andere shit, het werken onder een leidinggevende doorgespoeld was tot diep in de Franse riolen, kon de vakantie ècht beginnen.

Gert had inmidels zijn eerste campingervaringen. Bij Dôle waren er vijf man aan te pas gekomen om de sleurhut over stug hoog gras op zijn plaats te krijgen, en bij Annecy kreeg de familie de allerlaatste plek op de camping aangeboden, in een omgeving waarin collega-campingbeheerders al eerder het hatelijke bordje ‘complet’bij de ingang haddden gehangen. De allerlaatste plek wil zeggen: de plek die door alle andere kampeerders was afgewezen.
Bij de receptie werd door een medewerkster wat meewarig gekeken: ‘Ach gut, gaan júllie daar nou op? Met twee kindertjes nog wel?’

Waarom verhuurden ze dat plekje dan??
Om ermee te verdienen natuurlijk, en omdat het beter is te staan op een slechte plek, dan op géén plek! En dat bleek ook wel, want toen ze ‘Ja’hadden gezegd, hoorden ze achter zich licht gekreun. Daar stond een ouder echtpaar die al twee dagen op zoek was naar een plekje. Die zagen ook hier een plaats aan hun neus voorbijgaan.

Vanaf Plek 67 op camping ‘Panoramic’ bleek het panorama, vanuit de caravan gezien, het kunstwerk: ‘Buxusbladeren, Platgeplet Tegen Raam’te zijn. Een ander tableau liet zien: ‘Verschoten Katoen, de Kindertent’, en het derde raam bood uitzicht op ‘Een Stuur, Stoelzittingen, en een Krat met Speelgoedrommel’ Het interieur van onze Opel.

De plek was kortom, zeer beperkt in ruimte.
Ze hadden een campingsetje, 4 stoelen en een tafel. Een mens wil met lekker weer toch lekker buiten kunnen zitten. De stoelen waren verstelbaar tot ligstoelen. Dat moest maar even vergeten worden. Goed rechtop zetten maar.
Mocht puzzelen je hobby zijn, probeer dan ook eens een auto, een kleine caravan, tentjes voor de kinderen en een campingsetje kwijt te kunnen op nr 67 camping Panoramic.
De jongste van het gezin struikelde over een scheerlijn toen hij de caravan met een zelfgebouwd torentje verliet, en voor het opdraaien van de pootjes van de caravan, toch niet onbelangrijk, was geen ruimte. Gert was genoodzaakt met een bako het mechanisme in beweging te zetten. 27 Klein nulletje C kan aangenaam zijn. Maar dan niet. Zwetend kreeg Gert de sleurhut in díe staat dat het ding niet zou gaan kiepen bij interne gewichtsverplaatsingen, maar van een caravan die waterpas stond was niet meteen sprake. De ingebouwde koelkast protesteerde en hield een stiptheidsactie waarbij diepvriesprodukten ontdooiden en een koude pils niet écht koud meer geleverd werd.

Men kon Gert horen foeteren: ’Armoedig zooitje!
Tussen zijn tanden siste het.

Wordt vervolgd

It's a Miracle - Roger Waters

Jaren lang waren het mijn helden: The Pink Floyd. Met bassist/ zanger Waters heb ik me veel geidentificeerd. Hij was voor mij ook DE voorman van Pink Floyd. Solo heeft hij ook prachtige dingen gedaan.
Eigelijk MAG een opname van Roger niet ontbreken op dit blog. Geen overbekend nummer liefst. Daar doen we het niet voor.
Het is geen echte showman, Roger Waters, hij staat er zo nu en dan een beetrje stuntelig domineesachtig bij. Maar blijft: het nummer. It's a Miracle

Dingen die het leven mooi maken

Mijn vriendin kreeg van haar zoon voor haar verjaardag een boekje:"1001 dingen die het leven mooi maken" ( Amy Hall)
Er stonden voor mij veel herkenbare dingen in. En mooi, het is fijn om te lezen dat er in het leven zoveel dingen zijn waar je geluk, schoonheid, of warmte uit kunt halen.
Ik zal enkele dingen noemen die voor mij gelden (maar er staan er nog veel meer in):


'Een groot glas versgeperst sinaasappelsap'
'Met een perfecte zwier in het koele water van een meertje duiken'
'Een peuter die je op wankele beentjes tegemoet holt'
'De meeslepende stem van je favoriete radiopresentator'
'een kop dampende erwtensoep op een koude winterdag'
'Bladeren in die oude stripboeken uit je jeugd'
'Een kind dat, met rubberen laarsjes aan, vrolijk door de plassen spettert'
'de geur van vers brood bij je favoriete bakker'
'Rustig peddelen in een kano, en in het midden van de riviereven stilhouden om te genieten van het water en de omgeving'
'In je bed kruipen na een dag die je hebt doorgebracht met zwemmen en zonnebaden'
'Warme appeltaart met slagroom'
'de vochtige doekjes die je in oosterse restaurants krijgt om je handen mee schoon te maken'

Godverdomse dagen op een godverdomse bol

"Alle begin is moeilijk. Kijk maar. 't Kruipt uit het water zonder om te zien. 't Zou nog een laatste blik kunnen werpen op de oceanen, heimwee voelen uit eerbied, maar dat doet 't niet. 't Heeft er namelijk genoeg van te moeten kruipen over de zandbodems der wateren, genoeg van de eikelwormen en de pijlwormen en de chordadieren en de manteldieren en de koplozen waarmee 't zoveel eeuwen de zeeën mee heeft gedeeld."

Zo begint dit boek van Dimitri Verhulst. Een tragikomische recapitulatie van de geschiedenis van de menschheid. De moeite waard

Charlie Chaplin, smile

Smile. Michael Jackson, Charlie Chaplin. En ik kom er weer eens achter dat ik een sentimentele man kan zijn.

Sophia

Sofia

Die foto's in zwart-wit, met daarop mooie vrouwen van de vijftiger en zestiger jaren hebben iets werkelijk schoons.

10 juni in De Stem

De geheime dienst heeft een stokje gestoken voor het ontwikkelen van een telefoon die niet af te tappen zou zijn. Een 44 jarige man uit Lelystad was daar voortvarend mee bezig, toen hij door een Bond ( een broertje van James) van de AIVD met twaalf messteken om het leven werd gebracht.

Dat las ik in de krant van 10 juni j.l.

En wat denk je?

De rechter gelooft het niet. De advocaat die de verdachte echtgenote van de man verdedigde kreeg met het verhaal geen poot aan de grond. De echtgenote zelf heeft het hele proces geen mond open gedaan.

Maar de advocaat dus wel. Uit zijn hoge hoed haalde hij de geheime dienst. Hij dacht hiermee waarschijnlijk landelijke bekendheid te verwerven, de pers zou groots uitpakken wanneer ze dit verhaal ter ore zou komen.

Maar de pers bleef weg.

De vrouw kreeg twaalf jaar cel.

De advocaat werd niet eens beschimpt; enkel genegeeerd. Voorlopig zou hij onbekend advocaat D.de V blijven die ’s avonds thuis op de bank zat te zappen naar Miami Vice.

En de AIVD ging vrij uit

Afgeluisterd

‘……..ik kan je wèl melden dat er op de redactie van de Volkskrant een GRAFstemming heerst. Dat de AIVD niet journalisten van HUN krant, maar van de TELEGRAAF nota-bene, afluisterde....'

LOUSCHE

maandagochtend, we gaan ervoor!

Dit moet herkenbaar zijn. Ik zie ze elke maandagmorgen. Ik ben het zèlf soms op maandagmorgen. Mensen die hun best doen er weer een fijne werkweek van te maken. Er weer voor gaan.

We hebben geen zin, maar we MAKEN zin. En als het niet lukt dan doen we maar alsof.

Neda

Mooi meisje. Tussen Oost en West. Streng en tolerant. Dogmatisch en Vrij. Neda- Agha- Soltan. Iraanse. Op het internet kun je een filmpje zien hoe mensen haar proberen te redden als ze in het hart geschoten is. De politie schoot op betogers die meenden dat de verkiezingen in hun land niet eerlijk waren verlopen. Zij werd geraakt. Ik heb het filmpje niet willen bekijken. Kijken naar hoe mensen doodgaan doe je niet. Maar de betogers hebben een gezicht gekregen.

Complottheorie

Ik hou er helemaal niet van om me in complottheorieën te verdiepen. Ze brengen me aan het wankelen. Doen me heel klein en onbetekenend voelen

Ik ben geen naieveling die niet weet dat politiek iets is, dat zich vooral achter de schermen afspeelt. Ik weet dat wij van de politiek versies horen van gebeurtenissen. Versies waarvan anderen willen dat we die geloven.

Iedereen kent de speculaties achter 9/11. Speculaties die we ‘klakkeloos’ wel moeten geloven? Nee natuurlijk niet, dat zou nog veel zotter zijn.

De complottheorieën over de makers en uitvoerders van ‘The New World Order’ blijven zich echter maar ophopen. Het enge ervan is, dat je niet langer kunt spreken van ‘speculaties’ en ‘theorieën’, maar van feiten. Feiten kunnen niet weerlegd worden, en dat gebeurd dan ook onvoldoende.

Het worden nu in elkaar vallende puzzelstukjes. Als je geïnteresseerd bent, op het internet is er voldoende over te zien en te lezen.

O.a op www.waarheid911.nl.

The Colony Collaps Disorder

Waarschijnlijk zul je er niet rouwig om zijn.

Maar misschien zou je het wel moeten zijn. Ik heb het over de bij. Ik zie ze zo weinig deze zomer. En het klopt ook. Er ZIJN steeds minder bijen. De belangrijkste oorzaak hiervan wordt tot op heden ‘de verdwijnziekte’ genoemd. Men weet het dus niet.

Maar er verdwijnen hele bijenvolken. Heb je als imker de ene dag je kastje nog vol, twee dagen later kan het volk weg zijn, zonder een spoor, een lijkje, achter te laten.

Ik lees:

Dat bijenvolken in één klap verdwijnen, is een probleem dat niet alleen de imkers aangaat, maar ons allemaal. Als er minder bijen komen is er sprake van minder bestuiving en dan kan op den duur de voedselproductie in gevaar komen. Daar is nu al sprake van in de Verenigde Staten, waar in enkele staten afgelopen winter zelfs zeventig procent van alle bijenvolken op mysterieuze wijze zijn verdwenen.

En dat is niet best. Want voor de productie van alle groente en fruit zijn we nog steeds voor 60% afhankelijk van de bij.

Wereldwijd schijnt er al een derde (!) van de bijenpopulatie verdwenen te zijn.

Albert Einstein zag het belang in van het bestaan van de bij:

“If the bee disappeared off the surface of the globe then man would only have four years of life left. No more bees, no more pollination, no more plants, no more animals, no more man”

Maar ik lees ook ( om niet al te veel te sombermannen, en Einstein kan me méér vertellen..)):

Overigens is de afname van het totale aantal bijen ook een natuurlijk verschijnsel. Zij het dat de mens daarvoor wel weer verantwoordelijk is. Door de verstedelijking komt er minder voedsel voor de bijen. De koningin houdt daar weer rekening mee en legt minder eitjes, waardoor de volken dus kleiner worden. Een natuurlijke evolutie, die al jaren gaande is

Bijliefhebbers en imkers hebben hun eigen ideeën. Met name straling en pesticiden worden als grote veroorzakers gezien. Deze pesticiden zitten in vele producten, omdat ze op heel erg veel groenten en vruchten worden gesproeid. De bijen worden besmet met pesticiden doordat ze de stuifmeel opnemen.

.

Anyway, het is iets dat vraagtekens oproept

Het KAN ook zijn dat veel macho's loesje heel serieuus nemen...

Nederland in perspectief

goed

We gaan naar een feest. Er zullen veel mensen zijn die we al jaren niet meer hebben gezien.

Wat hebben we tegen ze te zeggen?
Niet zo bijster veel.
De planten in de tuin zijn groter geworden. De kinderen ook.

We wonen nog steeds waar we woonden.
We werken nog steeds waar we werkten.

Nog steeds naar Frankrijk op vakantie? Yep!
Met de caravan? Yess!

Maar allé! Een neven en nichten Bar-B-Que, met authentieke ooms en tantes, ’t Kan best leuk zijn.
*
‘Sorry, ik ben even je naam kwijt….en jij bent er één van…?’ Het waren veelgehoorde openingszinnen bij de entree.

Er was een neef, spuuglokje, die er een eigenaardige conversatietechniek op na hield:
Ik hoorde hem tegen een een argeloze barbe-que-er zeggen: ‘hee, hoe gaat het?’
Een spare-rib werd gekanteld en er werd geantwoord: ‘ja, goed’ Waarop hij enigszinds merkwaardig reageerde:’ Goh! Hoe komt dat? Dat het jou zo Goed gaat?’
Voor de rest heb ik de conversatie niet zo gevolgd. Ik ving nog wel wat flarden op, omdat het spreekvolume van de geïnteresseerde hoog scoorde op de decibellenlijst. Met een enthousiaste verbetenheid vroeg hij door:’ Vertel! WAT is je geheim? Gaat het goed over de HELE LINIE, of alleen privé? OOK op je werk? WAT gaat er precies goed op je werk? En wat op je privé? VOEL je je dan ook werkelijk goed? Ik schat je zo in, dat ALS er iets is dat tegen zit dan DEERT het je niet ECHT , omdat JOUW ‘GOED’ gewoon een BASIS is! Alles gaat goed zegt ie! GEWELDIG! Maar het is je ook AAN te zien hoor! Je haar zit goed! Je houd je glas zo cool vast; vet overhemd! En lekker bezig achter de barbeque! Ik dacht al meteen toen ik binnenkwam: Dát zou wel eens iemand kunnen zijn met wie het gewoon GOED gaat'
Ik zag dat hij zich naar de andere gasten omdraaide en riep: ‘Hee jongens, kom eens! Met Freek gaat het GOED zegt ie!’

Elke familie kent er wel eentje. Het is dezelfde persoon die meestal al vroeg in de avond eenzaam en dronken in een hoekje van de feestzaal rondhangt, en als je goed luistert zul je hem tegen zichzelf kunnen horen zeggen: ‘Memij gaatut vollgens mij NIEGOED’.