‘……..en dan belt U dinsdag naar onze winkel, dan kunnen we U vertellen hoe laat ongeveer het vinyl bij U afgeleverd zal worden’
Ze hadden vinyl besteld voor de zolder.
Dinsdag belde hij de winkel. Een sympathieke stem zei:
‘Hoe laat? U kunt dan het best bellen met ons hoofdkantoor. Die doen de planning.’
Gert belde het hoofdkantoor
‘Ja, inderdaad, dat wordt vandaag geleverd. Tussen negen en twee’
-‘Kunt U iets exacter zijn in de tijdsaanduiding?’
‘Nee, tussen negen en twee’
-‘Tussen negen en twee precies dus. O.k dankuwel’
Iedereen, ook Gert, weet dat dit de normale gang van zaken is. Het is voor veel bedrijven kennelijk onmo-gelijk om een meer precieze tijd door te geven. Gert voelde zich echter dik aan het lijntje gehouden, sterker nog: 'een burgerslachtoffer van machtsmisbruik'. Hij was hierbij immers veroordeeld tot wie weet wel 5 uur lang gevangenschap in eigen huis!
Is het nou zo moeilijk, om bij de afdeling planning het zo te regelen, dat van de klant het GSM-nummer opgevraagd wordt, en dat de chauffeur kort vantevoren doorgeeft (of direct, of via planning), dat ze binnen het uur daar en daar zijn?
Wat moeten we doen om ze zo ver te krijgen?
dinsdag 23 september 2008
Proefje
"Maar als, maar dan, en als, maar….
Ze vroegen maar door
En al die tijd had hij ze goed geïnformeerd.
Er zou een proefje met een atoombom gehouden worden op het aftrapveldje aan de Lievenshovelaan. Volgende maand in oktober.
De mensen in de wijk konden van tevoren allemaal komen luisteren in het buurthuis wat dat zou betekenen. Iedereen WIST ook van die bijeenkomst. Het stond in de wijkkrant, en ze hebben in de wijk ook allemaal nog een aparte mededeling in de bus gekregen! Iedereen zou gerust gesteld worden, niks aan de hand, maar dan zijn er van die haaibaaien, viswijven, vrouwen waar geen man z’n handen aan vuil wil maken, en die zitten maar EN hier te lang en daar te breed! Alsof het de Hiroshima bom is! Onze atoombom heeft natuurlijk bij lange na die kracht niet! En ik snap ook wel dat ze even gerust gesteld moeten worden, maar na twee keer moeten ze het toch weten! Je trekt je beschermingspak aan dat je thuisbezorgd hebt gekregen, gratis! Ook nog! Je houd de deuren en de ramen dicht, en je zet de radio aan! He he!. Hoe moeilijk kan dat wezen?!
Nee hoor; er moeten weer spandoeken geschilderd worden.
Kijk, we kunnen wel weer op een atol in de stille Zuidzee gaan zitten, maar dat kennen we nu wel.De wetenschap heeft daar veel van opgestoken. Maar toch onvoldoende om een 100% accuraat beeld te krijgen. Een klein offertje voor de grote wetenschap. Hoe erg kan dat zijn?
Zo veel tegenstand altijd. Onbegrijpelijk! Ik word er ZO moe van"
Ze vroegen maar door
En al die tijd had hij ze goed geïnformeerd.
Er zou een proefje met een atoombom gehouden worden op het aftrapveldje aan de Lievenshovelaan. Volgende maand in oktober.
De mensen in de wijk konden van tevoren allemaal komen luisteren in het buurthuis wat dat zou betekenen. Iedereen WIST ook van die bijeenkomst. Het stond in de wijkkrant, en ze hebben in de wijk ook allemaal nog een aparte mededeling in de bus gekregen! Iedereen zou gerust gesteld worden, niks aan de hand, maar dan zijn er van die haaibaaien, viswijven, vrouwen waar geen man z’n handen aan vuil wil maken, en die zitten maar EN hier te lang en daar te breed! Alsof het de Hiroshima bom is! Onze atoombom heeft natuurlijk bij lange na die kracht niet! En ik snap ook wel dat ze even gerust gesteld moeten worden, maar na twee keer moeten ze het toch weten! Je trekt je beschermingspak aan dat je thuisbezorgd hebt gekregen, gratis! Ook nog! Je houd de deuren en de ramen dicht, en je zet de radio aan! He he!. Hoe moeilijk kan dat wezen?!
Nee hoor; er moeten weer spandoeken geschilderd worden.
Kijk, we kunnen wel weer op een atol in de stille Zuidzee gaan zitten, maar dat kennen we nu wel.De wetenschap heeft daar veel van opgestoken. Maar toch onvoldoende om een 100% accuraat beeld te krijgen. Een klein offertje voor de grote wetenschap. Hoe erg kan dat zijn?
Zo veel tegenstand altijd. Onbegrijpelijk! Ik word er ZO moe van"
maandag 22 september 2008
Wat er niet meer is
‘In elke hotelkamer in de westerse wereld worden je drie zaken aangeboden om de verveling te verdrijven,’zei hij alsof we al uren aan het praten waren en hij me een laatste observatie wilde voorleggen.’Er zijn drie verleidingen aanwezig: de Bijbel, de minibar en het betaaltelevisiekanaal met pornofilms. Religie, drank en seks. Daar komt het op neer. Dat is de wereld’
Hij wekte de indruk tegen zichzelf te praten en leek zich amper van mijn aanwezigheid bewust.
‘Mensen beschouwen die zaken als tegenpolen,’zei hij en priemde met zijn wijsvinger in de lucht. ‘Dat is onterecht. De hedonist en de monnik verschillen minder van elkaar dan ze denken. Beiden zoeken ze een vervulling van hun verlangens, beiden zijn genotzuchtig. Religie is een begeerte van de ziel, het verlangen naar verlichting, de liefde van God; drank is een begeerte van de geest, het verlangen naar het verborgen zelf; seksualiteit is de begeerte van het lichaam, het verlangen naar plezier en de verbinding met een ander mens. Ze staan voor drie werelden die samen een zijn: religie hoort bij de bovenwereld, seks bij het aardse leven ofwel de middenwereld en drank hoort bij de demonen van de onderwereld.’
Het klonk even plechtig als lachwekkend.
‘Ik heb daar lang over nagedacht’zei hij.
Dat geloofde ik graag.
Susan Smit
zaterdag 20 september 2008
That's life
De hele weg, dat ik in de auto zat,
vloog er een dode vlieg met me mee.
Wanneer ik links naar buiten keek
Zag ik het insectje meetrillen.
120 kilometer per uur, het hield me goed bij
In spinrag tussen autospiegel en portier
vloog er een dode vlieg met me mee.
Wanneer ik links naar buiten keek
Zag ik het insectje meetrillen.
120 kilometer per uur, het hield me goed bij
In spinrag tussen autospiegel en portier
vrijdag 19 september 2008
woensdag 17 september 2008
dinsdag 16 september 2008
Ondertussen, even verderop
........houden zich met voordeurbellen niet bezig. Zijn niet geïntegreerd.
maandag 15 september 2008
Voordeurbel
De voordeurbel van het huis dat ze nu ruim twee jaar geleden kochten gaf een afschuwelijk misvormd geluid. Ooit zal het het geijkte ping-plong geluidje zijn geweest. Maar die olijke klanken zijn gaandeweg, waarschijnlijk door het almaar aanbellen door ongewenste wijsvingertoppen, minder vrolijk gaan klinken. Ze klonken nu zwaar, ballorig en traag, alsof een duracelkonijntje veel te vroeg zijn aller- allerlaatste adem uitblies, wanneer de bel werd ingedrukt.
Het zal aangeschaft zijn in de pre-ringtone tijd. Veel meer dan keus tussen ‘RRRing!’ en ‘Pling plong!’ was er niet. Dat is nu wel anders. Ringtones en mobieltjes, bijvoorbeeld!. Wat een vrolijkheid allemaal als er een GSM afgaat! Al die hoera- melodietjes!. Gelukkig! Telefoon! Voor mij! En wat moeten tientallen componisten onrustig in hun graven liggen te draaien, nu gedeeltes van door hun serieus gecomponeerde muziekstukken klinken als schertsend gepingel en gepiep: de voorbode van weer een overbodige en stuitende conversatie.
Maar goed.
Ik had het over de voordeurbel.
Bij een Bouwmarkt in de buurt kon men enkele modellen kiezen. Gert had al bedacht dat hij een zender- ontvanger bel wilde, en geen electrische. Een electrische bel betekent meer klussen, en waarom ‘moeilijk als het makkelijk kan.’Zijn moeder zei dit vroeger al.
Kijk, en nu was daar een voordeurbel, met wel 16 verschillende instelmogelijkheden,. Je kon hem laten afgaan als hondengeblaf, er zat iets van Beethoven in, en van Brahms; vogeltjes zaten ook op het keuzemenu, en verder variaties op ‘pling plong’ en ‘ring’. Wat zijn we toch rijk en blij met onze vrije-markt economie en keuzemogelijkheden! Makkelijk te installeren, what more do you want! Kopen!!
Thuis bleek het instellen van een voorkeurstoon en het bevestigen van het e.e.a. met twee linkerhanden prima te doen, en alles juichte in Gert. Zo konden de dingen ook zijn! Dat ze werkten zoals het hoorde!
Twee dagen later ging de bel. Hun bel. Vreemd,, want het was niet het ingestelde voorkeurstoontje dat klonk. Er stond ook niemand voor de deur.
Later klonk geblaf. De hondenringtone. Wederom niemand voor de deur. Zou de zender soms reageren op andere signalen met een nagenoeg zelfde frequentie?
Dat moest wel.
Nu zijn ze maanden verder. Ze weten dat als Brahms klinkt de buurvrouw van twee huizen verderop bezoek krijgt, en er schalt een zeer vrolijk melodietje wanneer de overbuurman met zijn auto thuiskomt en de garagedeur automatisch opent. Dan kijken ze elkaar aan en zeggen: “gelukkig, die is ook weer veilig thuis!”
Bij Gert thuis is het tegen wil en dank eensoort klein buurtcontrôlecentrum geworden.
Alles went. En het is de bel van Gert, dus het klopt.
Het zal aangeschaft zijn in de pre-ringtone tijd. Veel meer dan keus tussen ‘RRRing!’ en ‘Pling plong!’ was er niet. Dat is nu wel anders. Ringtones en mobieltjes, bijvoorbeeld!. Wat een vrolijkheid allemaal als er een GSM afgaat! Al die hoera- melodietjes!. Gelukkig! Telefoon! Voor mij! En wat moeten tientallen componisten onrustig in hun graven liggen te draaien, nu gedeeltes van door hun serieus gecomponeerde muziekstukken klinken als schertsend gepingel en gepiep: de voorbode van weer een overbodige en stuitende conversatie.
Maar goed.
Ik had het over de voordeurbel.
Bij een Bouwmarkt in de buurt kon men enkele modellen kiezen. Gert had al bedacht dat hij een zender- ontvanger bel wilde, en geen electrische. Een electrische bel betekent meer klussen, en waarom ‘moeilijk als het makkelijk kan.’Zijn moeder zei dit vroeger al.
Kijk, en nu was daar een voordeurbel, met wel 16 verschillende instelmogelijkheden,. Je kon hem laten afgaan als hondengeblaf, er zat iets van Beethoven in, en van Brahms; vogeltjes zaten ook op het keuzemenu, en verder variaties op ‘pling plong’ en ‘ring’. Wat zijn we toch rijk en blij met onze vrije-markt economie en keuzemogelijkheden! Makkelijk te installeren, what more do you want! Kopen!!
Thuis bleek het instellen van een voorkeurstoon en het bevestigen van het e.e.a. met twee linkerhanden prima te doen, en alles juichte in Gert. Zo konden de dingen ook zijn! Dat ze werkten zoals het hoorde!
Twee dagen later ging de bel. Hun bel. Vreemd,, want het was niet het ingestelde voorkeurstoontje dat klonk. Er stond ook niemand voor de deur.
Later klonk geblaf. De hondenringtone. Wederom niemand voor de deur. Zou de zender soms reageren op andere signalen met een nagenoeg zelfde frequentie?
Dat moest wel.
Nu zijn ze maanden verder. Ze weten dat als Brahms klinkt de buurvrouw van twee huizen verderop bezoek krijgt, en er schalt een zeer vrolijk melodietje wanneer de overbuurman met zijn auto thuiskomt en de garagedeur automatisch opent. Dan kijken ze elkaar aan en zeggen: “gelukkig, die is ook weer veilig thuis!”
Bij Gert thuis is het tegen wil en dank eensoort klein buurtcontrôlecentrum geworden.
Alles went. En het is de bel van Gert, dus het klopt.
zondag 14 september 2008
lelielblank, scharlakenrood
Vertaling uit het Engels: The crimson Petal and the White.
954 bladzijden. Nog niet eerder las ik zo'n dik boek, maar ik ben het eens met de rescencent van het NRC Handelsblad, die na het lezen van het boek schreef: 'waren het maar meer bladzijden geweest'.
Het is een verslavende, opwindende en onvergetelijke historische roman over een prostituee in het londen van 1875. benieuwd naar de inhoud? Dan lezen.
donderdag 11 september 2008
Computer (6)
De teleurstelling voor zijn 9 jarige zoontje was groot, toen de conclusie van Computerman niets anders zijn kon dan dat het kaartje waarschijnlijk niet goed was. ‘Het kaartje’betrof hier een R4 kaartje. Met behulp van een R4-kaartje is het mogelijk DS spelletjes van het net te downloaden. Zoonlief had er maanden voor gespaard, en er even lang naar uitgekeken.
Gert checkte het kaartje later voor de zekerheid nog even in een ander DS spelcomputertje, bij mensen verderop in de straat, maar niks hoor.
Gert, als welwillend vader, zou het kaartje terug moeten sturen naar de internet-leverancier. Maar eerst het bedrijf mailen en de klacht verwoorden.
Drie dagen later kwam er bericht terug. ‘Sorry voor het ongemak, maar we ‘hadden een niet bruikbaar menu op de site gezet’, en nu staat er een bruikbare en die kunt U downloaden, en dan……..
Voor vragen kunt U bellen wat U wilt.
De instructies opvolgen en het R4 kaartje zou het gaan doen.
…en laat dat nou nog waar zijn ook. Het display van de spelcomputer reageerde gewoon toen Gert het ding later uitprobeerde. Er kwam beeld, kleur! Geluid! Gert voelde geluk in zijn hart. Ongeloof ook. Kon dit een omslagpunt zijn?! Folterde het medium Gert niet langer? Gaf het zich over, en deed het gewoon wat het moest doen?
God Hallelujah! Onze Vader die in de Hemelen Zijt! Uw Rijk Kome! Wauw!
'En nu dat Notebook kopen voor Studiezoon! Gert durfde het aan! 3 jaar garantie zat er op! Dus hij kon vooruit!'
Gert checkte het kaartje later voor de zekerheid nog even in een ander DS spelcomputertje, bij mensen verderop in de straat, maar niks hoor.
Gert, als welwillend vader, zou het kaartje terug moeten sturen naar de internet-leverancier. Maar eerst het bedrijf mailen en de klacht verwoorden.
Drie dagen later kwam er bericht terug. ‘Sorry voor het ongemak, maar we ‘hadden een niet bruikbaar menu op de site gezet’, en nu staat er een bruikbare en die kunt U downloaden, en dan……..
Voor vragen kunt U bellen wat U wilt.
De instructies opvolgen en het R4 kaartje zou het gaan doen.
…en laat dat nou nog waar zijn ook. Het display van de spelcomputer reageerde gewoon toen Gert het ding later uitprobeerde. Er kwam beeld, kleur! Geluid! Gert voelde geluk in zijn hart. Ongeloof ook. Kon dit een omslagpunt zijn?! Folterde het medium Gert niet langer? Gaf het zich over, en deed het gewoon wat het moest doen?
God Hallelujah! Onze Vader die in de Hemelen Zijt! Uw Rijk Kome! Wauw!
'En nu dat Notebook kopen voor Studiezoon! Gert durfde het aan! 3 jaar garantie zat er op! Dus hij kon vooruit!'
dinsdag 9 september 2008
Septemberdag
De mooiste zomerdagen vallen in September.
Zomerdagen zonder valse beloftes.
Een toegift, of liever een laat excuus, dat door mij met dankbaarheid omarmt wordt.
Een strelend najaarszuchtje glijd langs mijn armen, doet bladeren zacht wellustig ruisen. Ik laat mijn ziel door de zon opnemen en verwarmen.
En de geluiden uit de verte zijn vaag als onscherpe schaduwen.
Er is een wereld die doordraait. Ver weg, buiten deze septemberdag die helemaal op zichzelf staat,
te zijn. Met mij er middenin.
Zomerdagen zonder valse beloftes.
Een toegift, of liever een laat excuus, dat door mij met dankbaarheid omarmt wordt.
Een strelend najaarszuchtje glijd langs mijn armen, doet bladeren zacht wellustig ruisen. Ik laat mijn ziel door de zon opnemen en verwarmen.
En de geluiden uit de verte zijn vaag als onscherpe schaduwen.
Er is een wereld die doordraait. Ver weg, buiten deze septemberdag die helemaal op zichzelf staat,
te zijn. Met mij er middenin.
maandag 8 september 2008
keuze
Vijfentwintig jaar geleden deelden ze, met nog vier anderen, waaronder ik zelf, een studentenwoning in Den Haag. Later zijn ze gaan samenwonen en getrouwd. Ze hebben kinderen gekregen. Lief, en vooral leed gedeeld.
De andere studenten, ons, hebben ze nooit uit het oog willen verliezen. Zo’n twee/ drie maal per jaar zochten ze ons op. Moest iemand van ons verhuizen, dan werden de anderen ingeschakeld, en waren telkens ook graag bereid om te komen.
En zo maakten we elkaar door de jaren heen mee.
Nu was er een feestje.
En kwamen ze vanzelfsprekend ook.
Maar, ze woonden niet meer samen. Spraken niet langer met elkaar. Hij had een kersverse partner. Zij was alleen.
Hij kwam met zijn partner. Zij kwam alleen.
Zij zaten aan het ene eind, zij aan het andere.
En dat studentengroepje?
De bijeenkomsten, twee/ drie keer per jaar. Moest dat verder met de nieuwe partnerplaatsvervangster? Eentje bovendien, waar ik geen ‘klik’ bij vinden kan en hoef?
Ik vind van niet. Dan ben ik ervoor dat we allemaal een plaatsvervanger sturen. Die kunnen dan het studentengroepje van weleer verder vorm geven. Wíj zoeken een andere manier
De andere studenten, ons, hebben ze nooit uit het oog willen verliezen. Zo’n twee/ drie maal per jaar zochten ze ons op. Moest iemand van ons verhuizen, dan werden de anderen ingeschakeld, en waren telkens ook graag bereid om te komen.
En zo maakten we elkaar door de jaren heen mee.
Nu was er een feestje.
En kwamen ze vanzelfsprekend ook.
Maar, ze woonden niet meer samen. Spraken niet langer met elkaar. Hij had een kersverse partner. Zij was alleen.
Hij kwam met zijn partner. Zij kwam alleen.
Zij zaten aan het ene eind, zij aan het andere.
En dat studentengroepje?
De bijeenkomsten, twee/ drie keer per jaar. Moest dat verder met de nieuwe partnerplaatsvervangster? Eentje bovendien, waar ik geen ‘klik’ bij vinden kan en hoef?
Ik vind van niet. Dan ben ik ervoor dat we allemaal een plaatsvervanger sturen. Die kunnen dan het studentengroepje van weleer verder vorm geven. Wíj zoeken een andere manier
zaterdag 6 september 2008
Computer (5)
Computerman was fideel en matste Gert met de rekening. Hij was de ‘solution-man’en hij had geen solution kunnen bieden. Gert kreeg de keuze uit een aantal opties, waaruit hij samen met zijn vrouw besloot te gaan voor een nieuwe DVD/ CD speler/ brander. Wat fijn was: Computerman kon die de volgende dag nog bezorgen en meteen installeren. Schappelijke prijs, kijk! Er zijn er wel meer met een mannetje, maar er zijn er maar weinig met ZO’N mannetje he? De reus verliet het pand onder de toezegging dat hij er tussen twaalf en twee zijn zou. En dat was fijn. In ieder geval voor Vrouw en Kinderen. Die konden er dan nog heerlijk op uit. Het was in tijden niet zulk mooi strandweer geweest!
Gert zou morgen zorgen voor brood op de plank. Hij had niets te klagen. Hij zou met een aantal cliënten gaan varen over de binnenschelde. Er waren ergere dingen.
Bijgebruind van het varen keerde Gert die dag tegen vijven (borreltijd!)terug op zijn veste.Hij verheugde zich over de nieuwe DVD brander. Hij kon nu oude Video-banden op schijf zetten.. In gedachten zag hij Zoonlief blij en gelukkig achter zijn DS (spelcomputertje) zitten. Computerman zou voor spelletjes op het apparaat zorgen. Gedownload en wel van de computer. Gert had dit eerder niet voor elkaar gekregen, en Vrouw had het daarom aan Computerman gevraagd. Gerts onvermogen tot de omgang met dingen werd voor de buitenwereld daarmee weer dubbel en dwars onderstreept, maar het mokken daarover was Gert voorbij.Een zekere gelatenheid had zich meester ven hem gemaakt. Laat anderen het maar doen. Het is zoals het is.
Thuis zag hij aan het gezicht van Vrouw dat er iets loos was. Computerman was er. Nou nog?
De reus bleek pas binnen. Het was vanmiddag nogal uitgelopen met zijn werkzaamheden, en Vrouw had de zomerse middag wachtend op hem moeten doorbrengen.
De DVD-speler in de computer plaatsen ging soepel zoals je dat mag verwachten. Alleen de afwerking aan de kast was nog niet wat het wezen moest, daar moest nog een zwart frontje op komen. Dat zou hij de volgende keer wel meenemen. Het front van de computer lag nu gedeeltelijk open. Geen gezicht, ook niet als je geen pietleut bent. Maar goed, als het apparaat het maar deed!
De computer werd weer opnieuw aangesloten.
Het downloaden van de spelletjes ging de workaholic die Computerman is, minder makkelijk af. Zittend achter het multi-media-apparaat zag Gert zijn knie ongeduldig op en neer gaan, en waren dat nu zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd?
Hij werd omringd door een kleine kinderschare die zijn bezigheden gade sloeg. Zoonlief kon niet wachten om zijn spelletjes te kunnen spelen, en had ook vriendjes binnengehaald.
Minuten, kwartieren, bijna een uur ging voorbij. (Cliffhanger)
Gert zou morgen zorgen voor brood op de plank. Hij had niets te klagen. Hij zou met een aantal cliënten gaan varen over de binnenschelde. Er waren ergere dingen.
Bijgebruind van het varen keerde Gert die dag tegen vijven (borreltijd!)terug op zijn veste.Hij verheugde zich over de nieuwe DVD brander. Hij kon nu oude Video-banden op schijf zetten.. In gedachten zag hij Zoonlief blij en gelukkig achter zijn DS (spelcomputertje) zitten. Computerman zou voor spelletjes op het apparaat zorgen. Gedownload en wel van de computer. Gert had dit eerder niet voor elkaar gekregen, en Vrouw had het daarom aan Computerman gevraagd. Gerts onvermogen tot de omgang met dingen werd voor de buitenwereld daarmee weer dubbel en dwars onderstreept, maar het mokken daarover was Gert voorbij.Een zekere gelatenheid had zich meester ven hem gemaakt. Laat anderen het maar doen. Het is zoals het is.
Thuis zag hij aan het gezicht van Vrouw dat er iets loos was. Computerman was er. Nou nog?
De reus bleek pas binnen. Het was vanmiddag nogal uitgelopen met zijn werkzaamheden, en Vrouw had de zomerse middag wachtend op hem moeten doorbrengen.
De DVD-speler in de computer plaatsen ging soepel zoals je dat mag verwachten. Alleen de afwerking aan de kast was nog niet wat het wezen moest, daar moest nog een zwart frontje op komen. Dat zou hij de volgende keer wel meenemen. Het front van de computer lag nu gedeeltelijk open. Geen gezicht, ook niet als je geen pietleut bent. Maar goed, als het apparaat het maar deed!
De computer werd weer opnieuw aangesloten.
Het downloaden van de spelletjes ging de workaholic die Computerman is, minder makkelijk af. Zittend achter het multi-media-apparaat zag Gert zijn knie ongeduldig op en neer gaan, en waren dat nu zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd?
Hij werd omringd door een kleine kinderschare die zijn bezigheden gade sloeg. Zoonlief kon niet wachten om zijn spelletjes te kunnen spelen, en had ook vriendjes binnengehaald.
Minuten, kwartieren, bijna een uur ging voorbij. (Cliffhanger)
donderdag 4 september 2008
Computer (4)
Half twee zou Computerman er zijn. Gert had nog een klein half uur om het apparaat uit De Winkel te halen. Zoef, daar reed hij weer. Op de toonbank stond hij al te wachten voor zijn volgend ritje in de auto. Gert zei dat Computerman zou komen en als zou blijken dat de CD brander en de DVD speler door Marcels toedoen onbruikbaar zijn geworden, de rekening er anders uit zou moeten gaan zien.
Marcel riep hem nog na toen hij de winkel uitging: ‘Aan de voeding kan het niet liggen, dat weet ik zeker! Eker eker eker.’
Er was politiecontrôle onderweg naar huis. Maar Gert werd niet aangehouden.
Om tien over halftwee klonk de voordeurbel. Een reus van een kerel trad de woning van de vriendelijke familie binnen. Computerman! Hij toog meteen aan het werk.
Maar naarmate de minuten verstreken en hij alles uit de kast haalde om te kijken wat er mis was, bleek ook hij geen pasklaar antwoord te hebben op het falen van de apparatuur, en het lukte hem niet de computer in zijn oude staat te herstellen.
Mogelijk een stroomstoring geweest. Hoe en wanneer precies die zich dan zou heben voorgedaan bleef giswerk. Hij had echter een vertaling voor het woordje ‘vreeeemmmd’. Daar was het Computerman voor. Hij zei: ‘Het blijft toch electronica’. En Gert knkte langzaam terug. ‘Ja, het blijft electronica’
Marcel riep hem nog na toen hij de winkel uitging: ‘Aan de voeding kan het niet liggen, dat weet ik zeker! Eker eker eker.’
Er was politiecontrôle onderweg naar huis. Maar Gert werd niet aangehouden.
Om tien over halftwee klonk de voordeurbel. Een reus van een kerel trad de woning van de vriendelijke familie binnen. Computerman! Hij toog meteen aan het werk.
Maar naarmate de minuten verstreken en hij alles uit de kast haalde om te kijken wat er mis was, bleek ook hij geen pasklaar antwoord te hebben op het falen van de apparatuur, en het lukte hem niet de computer in zijn oude staat te herstellen.
Mogelijk een stroomstoring geweest. Hoe en wanneer precies die zich dan zou heben voorgedaan bleef giswerk. Hij had echter een vertaling voor het woordje ‘vreeeemmmd’. Daar was het Computerman voor. Hij zei: ‘Het blijft toch electronica’. En Gert knkte langzaam terug. ‘Ja, het blijft electronica’
woensdag 3 september 2008
Pink Floyd
Met die albums heeft Pink Floyd een aantal 'ruggen'verdiend,...en anders wel met 'The Wall' (onder)
Roger waters in 'Careful with that axe, Eugene
Roger waters in 'Careful with that axe, EugeneThe Pink Floyd waren jaren lang mijn helden. Nog steeds luister ik regelmatig naar hun muziek. Ik kan er ook nog van genieten. Een groot deel van mijn leven waren ze er bij. Hun platenhoezen zijn monumenten uit de pophistorie.
computer (3)
Marcel verrichte enige handelingen met de bedrading. Inmiddels liep Gert even naar de etalageruit, waarvandaan hij zijn auto kon zien staan. De parkeerlichten knipperden, maar de mensen van parkeerbeheer zijn in Bergen op Zoom niet mals, en voor je het weet wappert er vrolijk een witte bon onder de ruitenwissers.
De door Gert zo hooggeprezen medewerker van De Winkel kwam er niet meteen uit. De lange man stelde voor nog wat laatste pogingen te doen om het apparaat weer naar behoren te laten functioneren, en dat hij Gert daarna wel zou contacten.
-Dat is goed’zei deze, maar voelde dat Marcel de brander en de speler niet meer in orde zou krijgen.
‘Allee, Opel! Huiswaarts!’ dacht hij terwijl hij op de automatische ontgrendeling drukte van de auto. De deuren bleven echter potdicht. Nog eens proberen en nog eens! Nee hoor. Op de autosleutel die telkens ingedrukt werd ging het LED lampje branden, maar dat was het enige dat gebeurde.
Gelukkig kon hij ook het portier ontgrendelen door de sleutel gewoon in het slot van het portier te steken.
‘Nee, het is niet de batterij, die is nog zo goed als vol’, zo sprak de winkelier in een zaak voor auto-ascessoires. ‘Waarschijnlijk moet je er mee terug naar de dealer, om de sleutel opnieuw in te laten lezen’
Thuis at Gert een boterham, en kort daarna al de telefoon. Marcel. Had alles geprobeerd, maar hij kreeg de computer niet in zijn oude staat.
‘Hoe kan dat nou?!’
-‘Ja, dat weet ik ook niet’
Gert had nu betaald voor een nieuwe voeding, maar (daarmee?) zijn CD brander en DVD verloren.
Kan hij zij geld terugeisen?
Gert belde zijn computer mannetje, en die zei: ‘I’ll be right there' en in de verte klonk de ferme begintune van The A-Team
De door Gert zo hooggeprezen medewerker van De Winkel kwam er niet meteen uit. De lange man stelde voor nog wat laatste pogingen te doen om het apparaat weer naar behoren te laten functioneren, en dat hij Gert daarna wel zou contacten.
-Dat is goed’zei deze, maar voelde dat Marcel de brander en de speler niet meer in orde zou krijgen.
‘Allee, Opel! Huiswaarts!’ dacht hij terwijl hij op de automatische ontgrendeling drukte van de auto. De deuren bleven echter potdicht. Nog eens proberen en nog eens! Nee hoor. Op de autosleutel die telkens ingedrukt werd ging het LED lampje branden, maar dat was het enige dat gebeurde.
Gelukkig kon hij ook het portier ontgrendelen door de sleutel gewoon in het slot van het portier te steken.
‘Nee, het is niet de batterij, die is nog zo goed als vol’, zo sprak de winkelier in een zaak voor auto-ascessoires. ‘Waarschijnlijk moet je er mee terug naar de dealer, om de sleutel opnieuw in te laten lezen’
Thuis at Gert een boterham, en kort daarna al de telefoon. Marcel. Had alles geprobeerd, maar hij kreeg de computer niet in zijn oude staat.
‘Hoe kan dat nou?!’
-‘Ja, dat weet ik ook niet’
Gert had nu betaald voor een nieuwe voeding, maar (daarmee?) zijn CD brander en DVD verloren.
Kan hij zij geld terugeisen?
Gert belde zijn computer mannetje, en die zei: ‘I’ll be right there' en in de verte klonk de ferme begintune van The A-Team
maandag 1 september 2008
computer (2)
Zijn dochtertje zat met blote voetjes in pyama achter de computer toen Gert ’s morgens beneden kwam en gewoontegetrouw doorliep naar de keuken, het koffiezetapparaat. Een Nieuwe Dag!
‘Pappa?’
-‘Ja lieverd’
‘De laatjes van de DVD speler en de CD brander gaan niet meer open’
Gert had geleerd zijn kinderen serieus te nemen. Ook nu weer bleek werkelijk een probleem. De computer ‘zag’de stations niet. Gaf ze niet weer.
Gert belde De Winkel.
‘Komt U gerust langs. Misschien is er bij het inzetten van de voeding (zie computer 1) wat misgegaan.
En daar reed Gert weer, met achterin zijn auto de beteuterde computer.
Marcel was er! ‘Hee! Marcel! Jongen, de DVD-speler en de CD brander doen het opeens niet meer. Gisteren nog wel!’
Marcel boog zich meteen over het probleem. De klant Koning. Computerkastje open! En, ah, daar zag hij het al! Een losse verbinding!
Gert zag het ook! Gewoon een kwestie van een stekkertje er in! Ha! Stom, had hij zelf ook misschien nog wel kunnen zien.
Nou, nog even checken, en dan gauw weer naar huis.
De computer werd aangesloten op een te koop staande monitor, LCD- scherm, haarscherp beeld! Maar hoe scherp ook, geen icoontje van de stations C en D te vinden. De dingetjes deden het niet. De laatjes wilden zich niet openen. Niets! ‘Hmmm’zei Marcel nu ook. Lange Marcel, en hij keek Gert kort aan onder het mompelen van dat ene woordje dat Gert’s omgang met dingen in het algemeen kernachtig weergaf: ‘…vreeeeemmmd’
.
‘Pappa?’
-‘Ja lieverd’
‘De laatjes van de DVD speler en de CD brander gaan niet meer open’
Gert had geleerd zijn kinderen serieus te nemen. Ook nu weer bleek werkelijk een probleem. De computer ‘zag’de stations niet. Gaf ze niet weer.
Gert belde De Winkel.
‘Komt U gerust langs. Misschien is er bij het inzetten van de voeding (zie computer 1) wat misgegaan.
En daar reed Gert weer, met achterin zijn auto de beteuterde computer.
Marcel was er! ‘Hee! Marcel! Jongen, de DVD-speler en de CD brander doen het opeens niet meer. Gisteren nog wel!’
Marcel boog zich meteen over het probleem. De klant Koning. Computerkastje open! En, ah, daar zag hij het al! Een losse verbinding!
Gert zag het ook! Gewoon een kwestie van een stekkertje er in! Ha! Stom, had hij zelf ook misschien nog wel kunnen zien.
Nou, nog even checken, en dan gauw weer naar huis.
De computer werd aangesloten op een te koop staande monitor, LCD- scherm, haarscherp beeld! Maar hoe scherp ook, geen icoontje van de stations C en D te vinden. De dingetjes deden het niet. De laatjes wilden zich niet openen. Niets! ‘Hmmm’zei Marcel nu ook. Lange Marcel, en hij keek Gert kort aan onder het mompelen van dat ene woordje dat Gert’s omgang met dingen in het algemeen kernachtig weergaf: ‘…vreeeeemmmd’
.
Davincini's spreekwoorden (2)
'Nimmer geil is nooit vreemd'
'Halvol was leeg, en halfleeg was vol'
'Wat ís dat staat!'
Verzin zelf ook een nieuw spreekwoord!
Eerst denken, dan klagen
Wereldbevolking steeds gelukkiger
Uitgegeven: 1 september 2008 09:46
Laatst gewijzigd: 1 september 2008 09:52
AMSTERDAM - De inwoners van de meeste landen voelen zich gelukkiger dan 25 jaar geleden. Dat blijkt uit gegevens van een wereldwijd geluksonderzoek dat elke vijf jaar wordt herhaald.
Onderzoekers van het zogenaamde World Values Survey meten het geluk in een land door aan 1400 inwoners te vragen om zichzelf een cijfer tussen 1 en 4 te geven voor hun levensgeluk (1 = zeer ongelukkig, 4 = erg gelukkig).
De enquêtes worden sinds 1981 regelmatig uitgevoerd in 52 verschillende landen, die 90 procent van de wereldbevolking herbergen.
Uit een nieuwe analyse van de resultaten blijkt dat het 'bruto nationaal geluk' in 45 van die landen de afgelopen vijfentwintig jaar is toegenomen. Het percentage mensen dat zichzelf beschrijft als 'erg gelukkig', steeg wereldwijd met 7 procent.
Economische vooruitgang
Volgens de onderzoekers zijn meer persoonlijke vrijheden en economische vooruitgang de belangrijkste oorzaken van het toegenomen geluk. Vooral die laatste factor is opvallend, omdat andere wetenschappelijke studies er juist op wijzen dat economische voorspoed in een land niet automatisch leidt tot een 'blijere' bevolking.
"Er zijn uitzonderingen op die regel", zegt hoofdonderzoeker Roberto Foa van het World Values Survey in de Britse krant The Guardian. "Als mensen door economische vooruitgang aan armoede ontsnappen, gaat hun gelukscijfer bijna lineair omhoog. Pas wanneer hun basisbehoeftes zoals onderdak en voedsel zijn vervuld, leidt economische vooruitgang niet meer automatisch tot meer geluk."
Ranglijst
Vooral in India, Mexico, Puerto Rico en Zuid-Korea werden mensen de afgelopen vijfentwintig jaar gelukkiger door economische groei. Ook veel voormalige Sovjet-staten stegen op de geluksranglijst, ondanks dat die landen last hebben van een kwakkelende economieën.
Democratie
Volgens de onderzoekers is die stijging waarschijnlijk te verklaren door de invoer van democratie en toegenomen persoonlijke vrijheden. Uit de enquêtes blijkt dat het nationaal geluk in een land direct wordt beïnvloed door een index die meet hoe tolerant de bevolking is tegenover immigranten, homoseksuelen en mensen van verschillende rassen.
Het gelukscijfer bleef gelijk in veel traditioneel welvarende landen zoals Zwitserland, de Verenigde Staten en Noorwegen.
Nederland
Nederland kende de afgelopen vijfentwintig jaar een lichte stijging. Het gemiddelde cijfer in ons land ligt nu op 3.4 (tussen 'gelukkig' en 'erg gelukkig'). De grootste dalers op de geluksranglijst zijn Zimbabwe en Georgië.
(c) NU.nl/Dennis Rijnvis
Maar natuurlijk wel blijven mekkeren en klagen,dat is nou eenmaal onze kultuur. Bedenk echter wel dat het vroeger allemaal erger was.
zondag 31 augustus 2008
Grote Kunst, kleine kunst
smeltende mannetjes van ijs.
Het beeld van Zadkine in Rotterdam, van Rotterdam, vind ik indrukwekkend
zaterdag 30 augustus 2008
Computerproblemen ( 1)
Nee, dat voelde niet goed. Of liever, dat ROOK niet goed.Het rook als schroeilucht, en het kwam uit de computer. Gert wist het zeker.
Zou de computer wel goed gekoeld worden? In ieder geval eerst maar eens de computer uitzetten.
Ho geen risico.
En dan na een tijdje weer aan.
En dan maar weer eens ruiken.
Zo ging dat een aantal dagen. Soms kon het apparaat uren aanstaan voordat je iets begon te ruiken. Soms al heel snel, wanneer er met een CD ROM spelletjes werden gespeeld door de kinderen.
De vrouw had de inrichting van de kamer al aangepast op binnenbrand. De foto-albums niet naast het computermeubel, maar een paar meter verder.
Uiteindelijk besloot Gert de computer los te halen van zijn bedrading, en het zelf te controleren.
Het ventilatortje draaide gewoon, zag Gert toen wel. Daar lag het dus niet aan. Maar misschien was er in dat blok, ( de ‘voeding’zo heet dat, hoorde hij later) bovenin nog wel een ventilatortje, en misschien deed die het niet, dat kon Gert niet goed zien.
Computermannetje gebeld, maar die bleek zowel thuis als op zijn mobiel niet te bereiken.
Dan de winkel waar hij hem vier jaar geleden heeft gekocht maar bellen. Gerts klacht werd aangehoord.: “Brengt U hem maar even langs, het zal waarschijnlijk aan de voeding ( daar heb je hem) liggen.Ik kijk hem voor U na, brengt U hem overmorgen, dan kunt U hem ‘s avonds weer ophalen.” Het waren woorden naar zijn hart.
Computermannetje belde ook nog, maar die was nu te laat.
Vrijdag bracht Gert de computer naar De Winkel, en een paar uur later telefoon: ‘U kunt hem komen ophalen’ Marcel, een medewerker van de Winkel vertelde dat hij de voeding had vervangen. Zoals Gert al vermoed had, had daar het mankement gezeten. De koeling van de voeding.
Gert opgetogen naar de winkel. De prijs viel mee. Hij werd beleefd behandeld, met aandacht, en Gert voelde zich gelukkig! Echt gelukkig! Geholpen te worden in een winkel waar Service nog Service is.! Een medewerker die werkelijk aandacht heeft! Snel vakwerk levert! Mooi! Zo mooi! Heel mooi! Zijn verdere leven zou hij alleen naar De Winkel gaan voor zijn computeraankopen! Niet naar die massazaken, waar iedere medewerker medewerker mag zijn als hij zijn haar in model kan doen.
Wat prees Gert de medewerker: ‘Bedankt zeg, bedankt hoor!’en thuis werd door Gert in vol vertrouwen de computer weer aangesloten.
Wordt vervolgd…
Zou de computer wel goed gekoeld worden? In ieder geval eerst maar eens de computer uitzetten.
Ho geen risico.
En dan na een tijdje weer aan.
En dan maar weer eens ruiken.
Zo ging dat een aantal dagen. Soms kon het apparaat uren aanstaan voordat je iets begon te ruiken. Soms al heel snel, wanneer er met een CD ROM spelletjes werden gespeeld door de kinderen.
De vrouw had de inrichting van de kamer al aangepast op binnenbrand. De foto-albums niet naast het computermeubel, maar een paar meter verder.
Uiteindelijk besloot Gert de computer los te halen van zijn bedrading, en het zelf te controleren.
Het ventilatortje draaide gewoon, zag Gert toen wel. Daar lag het dus niet aan. Maar misschien was er in dat blok, ( de ‘voeding’zo heet dat, hoorde hij later) bovenin nog wel een ventilatortje, en misschien deed die het niet, dat kon Gert niet goed zien.
Computermannetje gebeld, maar die bleek zowel thuis als op zijn mobiel niet te bereiken.
Dan de winkel waar hij hem vier jaar geleden heeft gekocht maar bellen. Gerts klacht werd aangehoord.: “Brengt U hem maar even langs, het zal waarschijnlijk aan de voeding ( daar heb je hem) liggen.Ik kijk hem voor U na, brengt U hem overmorgen, dan kunt U hem ‘s avonds weer ophalen.” Het waren woorden naar zijn hart.
Computermannetje belde ook nog, maar die was nu te laat.
Vrijdag bracht Gert de computer naar De Winkel, en een paar uur later telefoon: ‘U kunt hem komen ophalen’ Marcel, een medewerker van de Winkel vertelde dat hij de voeding had vervangen. Zoals Gert al vermoed had, had daar het mankement gezeten. De koeling van de voeding.
Gert opgetogen naar de winkel. De prijs viel mee. Hij werd beleefd behandeld, met aandacht, en Gert voelde zich gelukkig! Echt gelukkig! Geholpen te worden in een winkel waar Service nog Service is.! Een medewerker die werkelijk aandacht heeft! Snel vakwerk levert! Mooi! Zo mooi! Heel mooi! Zijn verdere leven zou hij alleen naar De Winkel gaan voor zijn computeraankopen! Niet naar die massazaken, waar iedere medewerker medewerker mag zijn als hij zijn haar in model kan doen.
Wat prees Gert de medewerker: ‘Bedankt zeg, bedankt hoor!’en thuis werd door Gert in vol vertrouwen de computer weer aangesloten.
Wordt vervolgd…
woensdag 27 augustus 2008
Boordag
“Kom, dat lijstje staat nu al bijna een jaar te wachten tot het opgehangen wordt! Verman je, en KLUS!” zo maande hem zijn licht sarrende geweten op een augustusmorgen.
En daar bewoog Gert zich naar de berging, en kwam terug met de groene hardplastic koffer van BOSCH. Een beeld van draadkracht. In de koffer: zijn draadloze klopboor. Hij moest draadloos zíjn. Dus dat klopte. Gevrijwaard van gedoe met snoeren, verlengsnoeren en stopcontacten
Beginnen maar, met het apparaat op te laden.
‘Waar wil je het lijstje hebben?’
Vrouwlief wees de locatie aan.
‘Daar? Oh, maar dat is volgens mij geen betonnen muurtje hoor! Daarin kun je volgens mij gewoon met een spijkertje in’sprak Gert met de zekere stem van De Kenner. De plek op het muurtje werd met stift gemarkeerd.
Gert viste uit de berging zijn klusdoos, en ging nog eens terug voor spijkertjes.
‘klop klop klop’Zo gefixt. ’t Spijkertje zat stevig. Stevig genoeg. Dat kon wel een gewichtje hebben.
Zo, en dan nu het lijstje. Een schilderijtje zat er in.
Misschien wilde hij hem te snel ophangen? Gert wist het niet precies. Feit was wel dat het schilderijtje in één keer op de grond lag, dat híj had het laten vallen, en dat het glas gebarsten was.
Gert zag het en wist dat het Goed was.
Boven op zolder lagen nog tientallen lijstjes. Daar zou nog wel een passend formaat bij zitten.
Het was warm in het ketelhok, zeker als je, zoals Gert, op lastige plekken in onmogelijke houdingen gaat zoeken naar dingen waarvan je in je achterhoofd weet dat je ze niet vinden zult.
Oh ja! Lijstjes genoeg! Grote lijsten en veel te kleine lijstjes te over! Het juiste formaat lijstje hield zich echter voor Gerts ogen verborgen. Die zou zijn vrouw pas later vinden..
En zo werd het even later tijd om naar beneden te gaan, de boor met zijn opgeladen accu weer op te bergen en ook de rest van de klusspullen weer veilig naar de berging te brengen.
Er zat in ieder geval een spijkertje in de muur!
Dag goed besteed!
En daar bewoog Gert zich naar de berging, en kwam terug met de groene hardplastic koffer van BOSCH. Een beeld van draadkracht. In de koffer: zijn draadloze klopboor. Hij moest draadloos zíjn. Dus dat klopte. Gevrijwaard van gedoe met snoeren, verlengsnoeren en stopcontacten
Beginnen maar, met het apparaat op te laden.
‘Waar wil je het lijstje hebben?’
Vrouwlief wees de locatie aan.
‘Daar? Oh, maar dat is volgens mij geen betonnen muurtje hoor! Daarin kun je volgens mij gewoon met een spijkertje in’sprak Gert met de zekere stem van De Kenner. De plek op het muurtje werd met stift gemarkeerd.
Gert viste uit de berging zijn klusdoos, en ging nog eens terug voor spijkertjes.
‘klop klop klop’Zo gefixt. ’t Spijkertje zat stevig. Stevig genoeg. Dat kon wel een gewichtje hebben.
Zo, en dan nu het lijstje. Een schilderijtje zat er in.
Misschien wilde hij hem te snel ophangen? Gert wist het niet precies. Feit was wel dat het schilderijtje in één keer op de grond lag, dat híj had het laten vallen, en dat het glas gebarsten was.
Gert zag het en wist dat het Goed was.
Boven op zolder lagen nog tientallen lijstjes. Daar zou nog wel een passend formaat bij zitten.
Het was warm in het ketelhok, zeker als je, zoals Gert, op lastige plekken in onmogelijke houdingen gaat zoeken naar dingen waarvan je in je achterhoofd weet dat je ze niet vinden zult.
Oh ja! Lijstjes genoeg! Grote lijsten en veel te kleine lijstjes te over! Het juiste formaat lijstje hield zich echter voor Gerts ogen verborgen. Die zou zijn vrouw pas later vinden..
En zo werd het even later tijd om naar beneden te gaan, de boor met zijn opgeladen accu weer op te bergen en ook de rest van de klusspullen weer veilig naar de berging te brengen.
Er zat in ieder geval een spijkertje in de muur!
Dag goed besteed!
zaterdag 23 augustus 2008
Bram Moerland zegt..
Van oudsher ben ik geïnteresseerd in betekenisvolle verhalen, mythen.
Bram Moerland is cultuurfilosoof, schrijver, maar vooral verhalenverteller. In het tijdschrift Happinez (nr.3 - 2008) zegt hij o.a. in een interview met Susan Smit:
“Wij zijn het begrip van mythen kwijtgeraakt toen de christelijke kerkvaders de mythe van het leven van Jezus letterlijk hebben gemaakt. Daar is het fout gegaan. Neem bijvoorbeeld de onbevlekte ontvangenis van Maria. Meester Eckard (een Duitse theoloog en mysticus uit de dertiende eeuw, red) heeft de symboliek van dat vehaal ooit als volgt uitgelegd: Maria is het symbool van de ziel, zoals in de meeste spirituele tradities het vrouwelijke stond voor de ziel en het mannelijke voor de daadkracht. De ziel moet eerst maagdelijk worden, alle invloeden van opvoeding en cultuur van zich hebben afgeschud, naakt zijn, voordat de Christus in iemand geboren kan worden. Daarna moet je zorgen dat de ziel maagdelijk blijft, anders gaat het Christus bewustzijn er weer vandoor. De mysticus Eckard is in de ban gedaan, geëxcommuniceerd, en de allegorische uitleg van dit verhaal is vergeten. Erger nog,: we zijn vergeten hoe we de taal van mythen moeten verstaan"
Bram Moerland is cultuurfilosoof, schrijver, maar vooral verhalenverteller. In het tijdschrift Happinez (nr.3 - 2008) zegt hij o.a. in een interview met Susan Smit:
“Wij zijn het begrip van mythen kwijtgeraakt toen de christelijke kerkvaders de mythe van het leven van Jezus letterlijk hebben gemaakt. Daar is het fout gegaan. Neem bijvoorbeeld de onbevlekte ontvangenis van Maria. Meester Eckard (een Duitse theoloog en mysticus uit de dertiende eeuw, red) heeft de symboliek van dat vehaal ooit als volgt uitgelegd: Maria is het symbool van de ziel, zoals in de meeste spirituele tradities het vrouwelijke stond voor de ziel en het mannelijke voor de daadkracht. De ziel moet eerst maagdelijk worden, alle invloeden van opvoeding en cultuur van zich hebben afgeschud, naakt zijn, voordat de Christus in iemand geboren kan worden. Daarna moet je zorgen dat de ziel maagdelijk blijft, anders gaat het Christus bewustzijn er weer vandoor. De mysticus Eckard is in de ban gedaan, geëxcommuniceerd, en de allegorische uitleg van dit verhaal is vergeten. Erger nog,: we zijn vergeten hoe we de taal van mythen moeten verstaan"
vrijdag 22 augustus 2008
Boter
Augustus is ruim over de helft
En ik heb de wereld nog steeds niet verbeterd.
‘k Heb onkruid in de tuin gewied, gezorgd dat alles thuis er weer netjes uitzag, boodschappen gedaan, gestreken en zo meer.
Maar dat is niet echt de wereld verbeteren
‘k Heb kennis gemaakt met de overbuurvrouw. (Sinds de fam. Doorzon een opmerking die niet meer gebezigd kan worden zonder er bij te vermelden dat het hier een zuiver platonisch contact betreft) Edoch, ook dat kun je niet scharen oner het kopje ‘Wereld verbeteren’ Dat zijn 'sociale contacten' die je aangaat. En daarmee kan het alle kanten uit, pas op.
Ik werk voor mensen met een verstandelijke beperking, dat brengt mijn brood op de plank. Dus dat telt niet. Bovendien kun je je afvragen of de samenleving, de wereld, er beter van wordt stakkers oneindig te laten sukkelen.
'Humaner' wil niet altijd zeggen 'beter'.
De wereld verbeteren valt niet mee.
Je moet met jezelf beginnen, wordt al snel gezegd. Hoe?
Vrijwillgerswerk zou wellicht wat zijn. Belangeloos de medemens dienen.
Ik heb natuurlijkerwijs niet veel op met Menschen en Burgers in het algemeen. Dat zou ik dan wel moeten hebben!
Iets doen voor de Armen (uit Armenië) uit Africa! .
Ze gireren? Nee, dat is niet wat ik bedoel.
Misschien moet ik leren tevreden te zijn als ik aan het eind van de dag kan zeggen dat ik de wereld er niet slechter op heb gemaakt.
Als ik daarover nadenk, kom ik tot de conclusie dat dat me nog niet eens goed afgaat. Zo heb ik bijvoorbeeld aan uitstoot gedaan vandaag. Ik stapte in de auto, draaide het contactsleuteltje om, en daar begon ik met uitstoten.
De wereld was niet blij, denk ik. Ik heb er op dat moment niet bij stil gestaan, maar die zal niet blij geweest zijn.
En al de dingen die ik koop en eet. Hoe zijn ze geproduceerd? En door wie? Wat voor leven was mijn stukkie vlees?
Alleen mijn vunzige gedachten al, als die, zoals sommigen beweren, een plaats in het energieveld rondom de aarde moeten krijgen, wordt de wereld er ook niet bepaald rijker van.
Het beste , weet ik nu, is te leren leven met boter op mijn hoofd
En ik heb de wereld nog steeds niet verbeterd.
‘k Heb onkruid in de tuin gewied, gezorgd dat alles thuis er weer netjes uitzag, boodschappen gedaan, gestreken en zo meer.
Maar dat is niet echt de wereld verbeteren
‘k Heb kennis gemaakt met de overbuurvrouw. (Sinds de fam. Doorzon een opmerking die niet meer gebezigd kan worden zonder er bij te vermelden dat het hier een zuiver platonisch contact betreft) Edoch, ook dat kun je niet scharen oner het kopje ‘Wereld verbeteren’ Dat zijn 'sociale contacten' die je aangaat. En daarmee kan het alle kanten uit, pas op.
Ik werk voor mensen met een verstandelijke beperking, dat brengt mijn brood op de plank. Dus dat telt niet. Bovendien kun je je afvragen of de samenleving, de wereld, er beter van wordt stakkers oneindig te laten sukkelen.
'Humaner' wil niet altijd zeggen 'beter'.
De wereld verbeteren valt niet mee.
Je moet met jezelf beginnen, wordt al snel gezegd. Hoe?
Vrijwillgerswerk zou wellicht wat zijn. Belangeloos de medemens dienen.
Ik heb natuurlijkerwijs niet veel op met Menschen en Burgers in het algemeen. Dat zou ik dan wel moeten hebben!
Iets doen voor de Armen (uit Armenië) uit Africa! .
Ze gireren? Nee, dat is niet wat ik bedoel.
Misschien moet ik leren tevreden te zijn als ik aan het eind van de dag kan zeggen dat ik de wereld er niet slechter op heb gemaakt.
Als ik daarover nadenk, kom ik tot de conclusie dat dat me nog niet eens goed afgaat. Zo heb ik bijvoorbeeld aan uitstoot gedaan vandaag. Ik stapte in de auto, draaide het contactsleuteltje om, en daar begon ik met uitstoten.
De wereld was niet blij, denk ik. Ik heb er op dat moment niet bij stil gestaan, maar die zal niet blij geweest zijn.
En al de dingen die ik koop en eet. Hoe zijn ze geproduceerd? En door wie? Wat voor leven was mijn stukkie vlees?
Alleen mijn vunzige gedachten al, als die, zoals sommigen beweren, een plaats in het energieveld rondom de aarde moeten krijgen, wordt de wereld er ook niet bepaald rijker van.
Het beste , weet ik nu, is te leren leven met boter op mijn hoofd
donderdag 21 augustus 2008
woensdag 20 augustus 2008
Stukje Oprah Show
Merkwaardig wat er nou precies in dit filmpje gebeurd. Tijdens de Oprah Winfrey Show kondigt Oprah aan NIET 'Oprah's favourite things'te doen (whatever it may be) en let dan op de Amerikaanse vrouwen.
Mogen wij hier nog wel om lachen?
dinsdag 19 augustus 2008
huisdieren (1)
Met huisdieren heb ik niet veel. Ik ben dierenliefhebber. Met gekooide dieren heb ik van doen. Vissen, vogels, cobra’s, konijnen en marmotten horen niet in een kooi..
Honden en katten zijn wat anders. Dat zijn geen gekooide dieren. Ik kan begrip opbrengen wanneer mensen kiezen voor het bezitten van zo’n trouwe viervoeter als gezelschapsdier, huisgenoot..
Wat ik van honden jammer vind is dat de ze, in tegenstelling tot dat andere populaire huisdier ’de poes’, zo eng volgzaam zijn..
Goed afgerichte honden gaan liggen wanneer ze van hun baasje het commando ‘LIG!’krijgen.
Ze gaat zitten wanneer ze het commando: “ZIT!’gegeven wordt.
Ze houden op met blaffen, met bedelen, met enthousiast gedrag als baasje beveelt: ‘In je mand!’.
Ze rennen achter een stokje als je het weg gooit, en brengen het terug, En dan wachten ze tot je hem weer weg gooit.
God, wat kun je ze commanderen, en wat laten ze zich ook commanderen.
Dat honden ook vaak kwijlen, bedelen, keffen, blaffen, tegen je op springen, en uit hun bek stinken, heb ik het niet over. Ik vind dat niks, maar, aan de andere kant: Huisdieren zijn net kinderen. Niet moeilijk doen.
Honden laten zich de les lezen, waar poezen dat niet doen. Poes wil eten, en zoekt het verder uit. Komt bij je als ie er zin in heeft. Kijk, daar hebben we een wezen op zichzelf! Dat spreekt mij meer aan. De eigenwijsheid van de kat. Dat ‘wijze’wat ie heeft t.o.v. de afwachtende blik van hondenogen. Poezen zijn slimmer,.
Ter illustratie bovenstaande foto
zondag 17 augustus 2008
dagje uit (2)
Een kinderhand is helemaal niet zo snel gevuld als wel eens beweerd wordt.
‘Wij willen in de sledge hamer’
- Goed jongens, doe deze maar met mama; pappa let wel even op de spulletjes. Ik geloof dat ik niet zo nodig in deze hoef.
dagje uit
Ach, je doet es wat voor de kinderen.
Het was beter weer als op wat dit fotootje te zien geeft.Het was wel hetzelfde karretje. Daar zaten wij, 3 kinderen en hun stoere vader, ook in. We zaten onszelf te overwinnen.
Kan zoiets een therapeutische werking hebben? Ik denk het wel. 't Is in ieder geval goedkoper als menig andere therapie.
vrijdag 15 augustus 2008
van onze buitenlandse correspondent
De noordpool is aan het smelten.
Dat horen we nu al minstens 20 jaar, in alle mogelijke varianten.
Greenpeace, andere milieu-organisaties en deskundigen hiefen jarenlang een gaandeweg met spalken ondersteunde waarschuwende wijsvinger. En Arie Bombarie in de persoon van Al Gore deed 16 jaar later alsof HIJ het was, de visionair van rampspoed en ellende. Hij wist het pakkend te presenteren. Met in elkaar overvloeiende dia’s zagen we Nederland en andere landen kopje onder gaan.
Voer voor angsthazen.
Het verbaast mij echter, dat ik niemand hoor over de voordelen van de smeltende ijsklomp die de Noordpool heet.
Ik denk tegen alle berichten in namelijk dat het goed is dat het eindelijk gebeurd, zo geleidelijk aan.
Wat heb je immers aan een onherbergzaan land, vol van ijs?
Ik wil er niet wonen hoor!
En als de temperaturen er wat aangenamer worden:Wie weet. Als dat ijs weg is?
De ijsberen die gewoon zijn op het ijs te jagen, verleggen hun terrein naar het land. Dat gaat, natuurlijk ook. Dat heet evolutie. Dat de mens die evolutie versneld is misschien waar. Daartoe is de mens wellicht op aarde. ‘Humans as part of the system’
Dat we in Nederland wateroverlast krijgen. M’och, ik geloof daar niet zo in. We zullen wellicht de voeten niet geheel droog kunnen houden, maar dan schuiven we een plekkie op, zolang.
Ik lees: “Zet 11 miljoen kubieke kilometer meter ijs af tegen 500 miljoen kubieke kilometer zeewater...
Dan zou de zeespiegel met ongeveer 1/50 stijgen.
Met een gemiddelde diepte in de Noordzee van 30 meter komen we uit op ; 60 centimeter...
Dan moet wel AL het ijs op aarde gesmolten zijn...” en dit schijnt te kloppen
Het gevaar is volgens mij niet het smeltende water op de Polen. Het gevaar dat veel groter is, is: Wie gaat de Noordpool claimen? Van wie is de Noordpool eigelijk?
Van wie zijn de energievooraden die er bij kubieke tonnen te vinden zijn? Wie mag er op de vis visen?
Rusland heeft onder de zeespiegel al een vlag geplaatst, waarmee duidelijk wordt gemaakt hoe zíj er over denken
Ik lees o.a (voor de geïnteresseerden): “Onlangs liet de Canadese premier Stephen Harper op oorlogszuchtige toon zijn claims op de poolschat gelden. Tegelijk maakte hij geld vrij voor acht militaire patrouilleschepen, die in staat zijn om door een meter dik ijs te ploegen. Daarmee wil Harper ’zijn’ Noordwestelijke Doorvaart verdedigen.
Er zijn meer twistpunten in de Arctische regio. Hans Eiland bijvoorbeeld, drie strekkende kilometers rots, in 1870 door Groenlander Hans Hendriksen ontdekt, biedt straks scholen aan vis en, wellicht, tonnen olie. Maar van wie is het? Van ons, zeggen de Denen: het was een Groenlander die het vond. Nee hoor, het was een Brits schip dat het eerst aanmeerde, zeggen de Canadezen, en bovendien is het eiland jachtgebied van de Inuit die op het naburige Canadese Ellesmere Eiland wonen. Zowel Denemarken als Canada hesen hun vlag op Hans Eiland.
Er is de Beringzee, tussen Alaska en Siberië, waar de Verenigde Staten en Rusland over ruziën. Weliswaar is er in 1990 een overeenkomst gesloten waarbij beide landen een deel toekomt, maar Rusland wil 50.000 vierkante kilometer meer om er straks te kunnen vissen naar heilbot, zalm, krab en Alaska pollak. Rusland is ook in conflict met Noorwegen, ditmaal over de grenzen in de Barentszzee. Hier gaat het vooral om aardgas. Bezorgd gadegeslagen door milieu-organisaties ontgint het Noorse Statoil er al gasvelden. Ruslands Gazprom is bezig in het gigantische Sjtokman-veld, ook in de Barentszzee.
Er is het dispuut om de Noordwestelijke passage via Canada, twistappel van de VS en de Canadezen. Nu is het al mogelijk om er ’s zomers door te varen, en door de klimaatverandering zal dat alleen maar vaker zijn. De passage biedt dan een aantrekkelijk alternatief voor het Panama-Kanaal. Er is ook onmin, dit keer tussen de VS en Rusland, over een andere route: de Noordoostelijke Doorvaart, van de Barentszzee langs Siberië naar de Bering Zee.
Tegelijk maken ook Zweden, Finland en IJsland aanspraak op gebieden boven de Poolcirkel. Niemand weet, van wie de Noordpool eigenlijk is.
Dat komt ervan, als er nooit duidelijke grenzen zijn afgesproken. Met de 560 kilometer vanaf de kust, waar elk aan zee grenzend land recht op heeft, komt men er niet uit. Landen proberen letterlijk deze internationale bepaling te ontduiken: Denemarken beweert dat Groenland met de Noordpool verbonden is via een onderwaterrif. Niet waar, het rif is door een Rus – Michail Lomonosov – ontdekt, heet dus het Lomonosov Rif en is van ons, zegt Rusland.
Milieu-organisaties en biologen weten er wel wat op: maak van grote delen van de Noordpool beschermd natuurgebied en verbied in die zones het boren naar hulpbronnen. Daarmee worden zowel de flora en fauna als de oorspronkelijke bewoners, de Inuit, geholpen. Want die ontdekkingsreizigers waren natuurlijk niet de eersten op de Noordpool.
’Soevereiniteit gaat over meer dan nationalisme’
De grond is van hem, die er goed voor zorgt, zo luidt een oude Indiaanse wijsheid. Zo redeneren ook Canadese wetenschappers als de jurist Michael Byers van de Universiteit van British Colombia. Hij hamert in zijn publicaties en lezingen op het belang van de Canadese claim op de Noordwestelijke Doorvaart. Soevereiniteit over de Noordwestelijke Doorvaart gaat over veel meer dan nationalisme, aldus Byers: het gaat over de bescherming van mensen en het milieu. Was de passage van Canada, dan kon het land veel beter opkomen voor de belangen van de inuit en de natuur. Hij wijst de redenering van de Verenigde Staten af, die zeggen dat de passage neutraal gebied is en moet blijven. Om dat standpunt kracht bij te zetten stuurden de VS in 1985 een ijsbreker door de Doorvaart, tot woede van de Canadezen. Als het ijs smelt blijft het niet bij een enkele ijsbreker, vrezen zij. Dan komen er olietankers langs, die met de Canadese wet in de hand op veiligheid gecontroleerd kunnen worden. Blijft de Doorvaart internationaal gebied, dan kunnen de gevolgen voor het milieu rampzalig zijn. Jurist Byers wijst in een recente lezing ook op andere gevaren: die van smokkel van drugs, wapens, en zelfs terroristen. Dat, denkt hij, is een argument waar de VS naar zullen luisteren. Nieuw: middagnieuwsbrief. Klik hier om u aan te melden.
woensdag 13 augustus 2008
naar eigen waarneming (11)
Onzichtbaar worden? Binnenkort kan het
maandag 11 augustus 2008 12:35
Amerikaanse wetenschappers hebben een materiaal ontwikkeld dat licht om een 3D-object kan buigen, waardoor het onzichtbaar wordt.
Binnenkort is onzichtbaarheid wellicht werkelijkheid
De onderzoekers, onder leiding van Xiang Zhang, van de Universiteit van Berkeley publiceren hun onderzoek later deze week in Nature en Science.
Hoe werkt het
Hoe het nieuwe materiaal werkt, is te vergelijken met hoe water rond een steen stroomt. Objecten zijn zichtbaar, omdat ze licht terugkaatsen. Bij het nieuwe 'metamateriaal' wordt het licht niet geabsorbeerd of gereflecteerd door het object.
Alleen het licht vanaf de achterkan is zichtbaar, waardoor het object zelf onzichtbaar wordt. Wetenschappers waren er tot nu toe alleen in geslaagd tweedimensionale objecten onzichtbaar te maken.
Leger
Het materiaal is op nano-schaal gemaakt, maar de onderzoekers verwachten dat het materiaal ook op grotere schaal kan worden gemaakt.
Het onderzoek moet in de toekomst worden gebruikt bij militaire operaties, zodat tanks onzichtbaar gemaakt kunnen worden. Het wordt gefinancierd door de Amerikaanse regering.
Door Maartje Willems
De eerste gedachte die Gert bij het lezen van bovenstaand bericht te binnen schoot was uiteraard dat hij altijd al onzichtbaar geweest was.
Zelden opgemerkt in gezelschap, anders dan persoon om te mijden.
In de kring van bezoekers was de enige open plaats de plek naast de zijne.
Gastheer zette een vol flesje bier voor hem neer, wanneer zijn glas leeg was.Dat wel.
Hij vertegenwoordige niet eens, hij WAS het tegenovergestelde van boeiend: een onbenul wiens binnensmonds monotoom geluid de aanhoorder zou nopen zich naar hem toe te buigen om uiteindelijk niets anders te horen dan gejammer van platgewalste koeien en laatste ademtochten van verdonken kalfjes.
De volgende keer, en de keer daarop, en ook daarna vroeg men Gert bij binnenkomst: 'eeeh...hoe was het ook alweer..? Ik ben je naam even kwijt'
Nee, Gert was geen gezelsschapsdier. Viel, ook daar,dood, onder wat hij ervoer als prestatiedruk, die naarmate de avond vorderde, eerder toe- dan afnam. De alcohol ten spijt.
Nee, onzichtbaar worden, daar hoefde je bij Gert niet mee aan te komen. Hij was als de steen die in het water werd gegooid (zie Gert 1)
Zichtbaar worden! Gezien! Dant zou meer wat voor hem zijn geweest!!
Hij merkte het en het stemde hem somber. Hij schreef 'gedichtjes' als
"Geen naam en geen gezicht
De mensch onthield hem niet.
Geen stem en geen bereik
De mensch, die hoort hem niet
Als een herstblad in de tuin is hij.
Geen lach geen traan,
een stilaan vergaan."
Nou daar zitten we op te wachten hoor! Tanks onzichtbaar maken. 'Jongens, even de metaaldetectoren uitdoen, want er komt zo een onzichtbare tank. Let niet op de sporen! Net doen of je ze niet ziet, en let niet op het lawaai van de tank, want dat is niet leuk voor ze. Dan zeggen we : Goh! Een onzichtbare tank!'
-'Huh?'
'DAN ZEGGEN WE: GOH EEN ONZICHTBARE TANK!!'
Nou, daar is de wereldvrede mee gediend hoor. Goed dat we meteen zo'n nuttige toepassing voor onzichtbaarheid hebben zeg!
Wie komt er op?
Ja, Amerikanen, die financieren het, maar die kunnen er niets aan doen. Die zijn anders geboren.
dinsdag 12 augustus 2008
maandag 11 augustus 2008
Amerikanen
Even lekker rauwweg generaliseren.
Ingrid heeft wel eens geopperd dat het verschil tussen Amerikanen en, laten we zeggen: Nederlanders, wel eens zou kunnen liggen aan de manier waarop Amerikanen doorgaans geboren worden.
Amerikanen worden onder verdoving geboren. De vrouw die op het punt staat te bevallen krijgt een ruggeprik toegediend. De Amerikaanse vrouw kent niet de oerpijn die de geboorte van kinderen met zich meebrengt en welke zij als mens gegeven is geworden te dragen.
Lees de Bijbel er op na en beaam.
De pasgeboren Amerikaanse spruitjes worden pijnloos als hamburgertjes uit de snackgleuf geplukt in McDonalds Hospital en daar houden ze vaak, niet altijd, maar wel vaak onbewust kwalijke gevolgen aan over. Daar kunnen ze verder weinig aan doen Maar ja. Er ontbreekt iets in de emotionele structuur van de US Burger.
1 voorbeeld? Vrouwen doen vaak aan ‘overreacting’op gebeurtenissen.Ik heb daar tientallen, honderdtallen, voorbeelden van gezien.Zulk aanstellerig gedrag noemen wij ‘typisch Amerikaans’.
Waar komt dat vandaan? Wat is dat voor fenomeen? Het wordt hoog tijd dat daar eens over geproefschrift gaat worden wat de relatie tussen dat gedrag is en de bevallingscode.
Want die is er. Ooit komen ze er achter.
Zo, dat is er uit.
Maar voor de rest zijn het aardige mensen hoor.Geen kwaad woord er over.
Ingrid heeft wel eens geopperd dat het verschil tussen Amerikanen en, laten we zeggen: Nederlanders, wel eens zou kunnen liggen aan de manier waarop Amerikanen doorgaans geboren worden.
Amerikanen worden onder verdoving geboren. De vrouw die op het punt staat te bevallen krijgt een ruggeprik toegediend. De Amerikaanse vrouw kent niet de oerpijn die de geboorte van kinderen met zich meebrengt en welke zij als mens gegeven is geworden te dragen.
Lees de Bijbel er op na en beaam.
De pasgeboren Amerikaanse spruitjes worden pijnloos als hamburgertjes uit de snackgleuf geplukt in McDonalds Hospital en daar houden ze vaak, niet altijd, maar wel vaak onbewust kwalijke gevolgen aan over. Daar kunnen ze verder weinig aan doen Maar ja. Er ontbreekt iets in de emotionele structuur van de US Burger.
1 voorbeeld? Vrouwen doen vaak aan ‘overreacting’op gebeurtenissen.Ik heb daar tientallen, honderdtallen, voorbeelden van gezien.Zulk aanstellerig gedrag noemen wij ‘typisch Amerikaans’.
Waar komt dat vandaan? Wat is dat voor fenomeen? Het wordt hoog tijd dat daar eens over geproefschrift gaat worden wat de relatie tussen dat gedrag is en de bevallingscode.
Want die is er. Ooit komen ze er achter.
Zo, dat is er uit.
Maar voor de rest zijn het aardige mensen hoor.Geen kwaad woord er over.
donderdag 7 augustus 2008
Geleerd: Mond in lichte U en verbaasd kijken
.jpg)
AMSTERDAM - Amerikaanse psychologen hebben het 'betrouwbaarste gezicht ter wereld' samengesteld. Ze maakten de compositietekening op basis van een groot onderzoek naar de invloed van gezichtsuitdrukkingen.
Proefpersonen bekeken tijdens het onderzoek op de Princeton-universiteit in New Jersey driehonderd pasfoto's van willekeurige mensen in verschillende gemoedstoestanden. Bij elke foto moesten de deelnemers aan het experiment aangeven of ze het gezicht betrouwbaar vonden, of juist niet.
De resultaten waren eenduidig. Mensen blijken het meest integer over te komen als ze hun mond in een lichte u-vorm houden, hun wenkbrauwen optrekken en op een bijna verbaasde manier kijken.
Communicatiemiddel
De onderzoekers hebben de resultaten gebruikt om een compositie te maken van een ultiem betrouwbaar gezicht. "Je moet het gezicht zien als een communicatiemiddel", verklaart hoofdonderzoeker Alexander Todorov. "Natuurlijk hebben we de onderzochte gezichtsuitdrukkingen in de afbeelding een beetje versterkt om het gewenste effect te krijgen."
Volgens de psycholoog kunnen mensen in de meest uiteenlopende beroepstakken - van verkopers tot criminelen - hun voordeel doen met de uitkomsten van het onderzoek. "Mensen kijken automatisch naar je gezicht om je bedoelingen te begrijpen", aldus Todorov. "Ze vragen zich altijd af: heeft deze persoon goede of slechte bedoelingen?"
Gemeen
De wetenschappers hebben ook een compositietekening gemaakt waarop het prototype van een onbetrouwbaar gezicht is te zien. Die tekening is tot stand gekomen met gezichtsuitdrukkingen die door proefpersonen als 'gemeen' en 'oneerlijk' werden ervaren.
Het gezicht heeft laag hangende wenkbrauwen, naar beneden gekrulde mondhoeken en ogen met een boze uitdrukking.
(c) NU.nl/Dennis Rijnvis
dinsdag 5 augustus 2008
5 augustus 2008
Ik weet niet of ik over het volgende mag berichten
Zover ben ik nog niet ingewijd.
Ik betreed heden een onbekend risicogebied.
Maar het bestaat, ik heb het gezien toen ik vanmorgen naar de stad fietste en in het centrum rondliep.
Betekenisvolle, doordringende blikken kreeg ik. Verholen blikken van verstandhouding die me benauwden.
Mensen van de verzetsbeweging in de oorlogsjaren.
Ik werd deelgenoot gemaakt van een geheim genootschap.
Zonder woord, zonder gebaar, maar met de oogopslag van ouderen. 50 plussers.
In mijn hoofd hoorde ik telepatisch woorden fluisteren:
‘You’re one of usss, you’re one of ussss’
Zover ben ik nog niet ingewijd.
Ik betreed heden een onbekend risicogebied.
Maar het bestaat, ik heb het gezien toen ik vanmorgen naar de stad fietste en in het centrum rondliep.
Betekenisvolle, doordringende blikken kreeg ik. Verholen blikken van verstandhouding die me benauwden.
Mensen van de verzetsbeweging in de oorlogsjaren.
Ik werd deelgenoot gemaakt van een geheim genootschap.
Zonder woord, zonder gebaar, maar met de oogopslag van ouderen. 50 plussers.
In mijn hoofd hoorde ik telepatisch woorden fluisteren:
‘You’re one of usss, you’re one of ussss’
zaterdag 2 augustus 2008
geleerd op vakantie
Als je in het oog van de tornado
een kooi met een muis hebt, die er niet uit kan,
En jij bent de muis
Dan kun je erboven gaan staan,
en denken: zie mij hier nu eens bezig.
Dan ben je compleet in je stiltepunt.
De vraag is altijd maar weer
wat je daar te zoeken hebt.
een kooi met een muis hebt, die er niet uit kan,
En jij bent de muis
Dan kun je erboven gaan staan,
en denken: zie mij hier nu eens bezig.
Dan ben je compleet in je stiltepunt.
De vraag is altijd maar weer
wat je daar te zoeken hebt.
vrijdag 1 augustus 2008
Bezig
“Waar ben ik in Godsnaam mee bezig?”
Ken je dat, die gedachte?
Wanneer je je riante huis in Nederland voor een paar weken achter je hebt gelaten en je jezelf terug vind in een ander land, op een doorregende camping in een te kleine caravan, bijvoorbeeld?
Zijn die momenten van stuitent zelfbewustzijn ook niet een beetje doodgaan?
Persoonlijk heb ik er bijna wekelijks mee te kampen. Gecombineerd met een andere gedachte, namelijk: “Ik weer”
Vroeger was het nog: ‘Dat heb IK weer’, tegenwoordig: ‘dat BEN IK weer’. Zo mezelf verliezen kan alleen ik. Ik heb het tot Vorm verheven. Dan nog wel geen Kunstvorm, maar wel tot vorm.
Vanmorgen wilde ik de auto stofzuigen. Voor menigeen meteen al aanleiding om te zeggen: ‘Waar ben ik mee bezig?’maar ik wilde het nu eenmaal. Ik hecht waarde aan een schone en opgeruimde omgeving. Zeker in de beperkte ruimte van de automobiel, waarin je toch veel tijd doorbrengt.
Voor ik aan het zuigen sloeg viel mij op hoe zwaar de stofzuiger was toen ik hem oppakte.Toen ik zag hoe vol de stofzuigerzak was, was ik blij over mijn adequate opmerkingsgave.
Een nieuwe zak zou snel gevonden zijn. Hoewel? Ik zag al snel dat ze niet voorradig waren. Niet voor deze stofzuiger tenminste.
En zo kon men mij even later waarnemen met een gebruikte, volle stofzuigerzak boven de vuilcontainer. Ik was bezig kluwen vastgeklitte stofresten door een smalle opening in de zak naar buiten te trekken, ervoor zorggragend dat het ding bij deze handeling niet in zou scheuren. Het werkje wilde in het begin niet echt vlotten.
En toen dacht ik: “Waar ben ik mee bezig?”
Herkenbaar? Stuur mij dan ook eens een van jou momenten. Zou ik leuk vinden.
Ken je dat, die gedachte?
Wanneer je je riante huis in Nederland voor een paar weken achter je hebt gelaten en je jezelf terug vind in een ander land, op een doorregende camping in een te kleine caravan, bijvoorbeeld?
Zijn die momenten van stuitent zelfbewustzijn ook niet een beetje doodgaan?
Persoonlijk heb ik er bijna wekelijks mee te kampen. Gecombineerd met een andere gedachte, namelijk: “Ik weer”
Vroeger was het nog: ‘Dat heb IK weer’, tegenwoordig: ‘dat BEN IK weer’. Zo mezelf verliezen kan alleen ik. Ik heb het tot Vorm verheven. Dan nog wel geen Kunstvorm, maar wel tot vorm.
Vanmorgen wilde ik de auto stofzuigen. Voor menigeen meteen al aanleiding om te zeggen: ‘Waar ben ik mee bezig?’maar ik wilde het nu eenmaal. Ik hecht waarde aan een schone en opgeruimde omgeving. Zeker in de beperkte ruimte van de automobiel, waarin je toch veel tijd doorbrengt.
Voor ik aan het zuigen sloeg viel mij op hoe zwaar de stofzuiger was toen ik hem oppakte.Toen ik zag hoe vol de stofzuigerzak was, was ik blij over mijn adequate opmerkingsgave.
Een nieuwe zak zou snel gevonden zijn. Hoewel? Ik zag al snel dat ze niet voorradig waren. Niet voor deze stofzuiger tenminste.
En zo kon men mij even later waarnemen met een gebruikte, volle stofzuigerzak boven de vuilcontainer. Ik was bezig kluwen vastgeklitte stofresten door een smalle opening in de zak naar buiten te trekken, ervoor zorggragend dat het ding bij deze handeling niet in zou scheuren. Het werkje wilde in het begin niet echt vlotten.
En toen dacht ik: “Waar ben ik mee bezig?”
Herkenbaar? Stuur mij dan ook eens een van jou momenten. Zou ik leuk vinden.
Abonneren op:
Posts (Atom)