Gert goes restyling

Natuurlijk, wanneer een huis er mooi uitziet kan dat genieten zijn.

Dus wanneer je een huis betrekt dan zorg je dat het een kleurtje krijgt naar je zin, een vloertje naar je hart. Er worden gordijnen en meubels aangeschaft die je aanstaan en als je er van houdt leuke accessoires.

Wat een woord hè, accessoires. Het betekent: ‘functieloze onzin’ Tenminste, voor wat mij betreft in heel veel gevallen. Maar er is een volksstam, begonnen bij de Ikea-ïsten die zich verspreidt heeft over het Westen en die noemen die accessoires ‘sfeermakers’

Het zijn dingetjes om neer te zetten en op te hangen.

Afin, voor ik ga afdwalen.

Het huis richt je in naar je zin. Na verloop van tijd zet je de puntjes op de i en verander je nog het een en ander totdat het af is, en je merkt: ja!! Dít is het huis waarin ik woon en waarin ik wens te wonen en het is goed zo.

Bij veel mensen ontstaat echter na enige tijd de neiging om de boel weer eens helemaal om te gooien.

Ik geef daar geen waarde-oordeel aan. Het kunnen nieuwe inzichten zijn of verzadiging die langzaam optreedt dat daartoe kan leiden.

Je moet je gelukkig kunnen voelen in je huis.

En je partner ook

En als je partner bijvoorbeeld op een kleur is uitgekeken, of op een vloer, dan kan dat. Ook al herken je dat zelf niet en vind je eigenlijk alles wel goed zoals het is. Maar als de wens er is zul je er mee moeten dealen.

Klussers voelen zich meteen door partner uitgedaagd, en zijn blij een plezier te kunnen doen. Ze stropen de mouwen op en zeggen: ‘Ander kleurtje? Tuurlijk liefje, fix ik even voor je. Wat voor kleur had je gewild? Gaan we meteen halen, smeer ik het er vanavond nog op!’

Voor veel vrouwen droompartners

Gert is geen droompartner. Hij kampt al 61 jaar met twee verder prima gevormde maar linkerhanden.

Echter, hij is van goede wil. Na enig verloop van tijd moet gezegd.

En zo staat hij even later met partner de ene na de andere kleurenkaartwaaier te bekijken. Het gaat om een nieuwe teint  voor de slaapkamer.

Gert heeft voor dat soort zaken niet veel geduld. Na de Karwei en de Dumphal liep hij nu op de verfafdeling van TMC rond te sjokken . Zalig de mensen die aan dit soort uitstapjes langdurig genot kunnen ondervinden. Het interesseert Gert gewoon niet genoeg. Hij staat erbij als een kleuter die aan de hand van zijn moeder trekt omdat hij weg wil. Hij doet het niet maar zijn schaduw verraadt hem.

Hij probeert erbij te blijven want uiteindelijk is ook hij gebaat bij een kleur die hij mooi vindt.

Dan wordt er een keuze gemaakt. Strandgeel. De kleur moet gemengd gaan worden in de mengmachine. Het duurt enige tijd en Gert sjokt inmiddels door de TMC waar hij uiteindelijk neerzijgt op een uitgestalde lounge-bank.

Wat duurt het lang. De ingrediënten voor strandgeel blijken moeilijk vindbaar of zijn ze er nog wel? De tijd verstrijkt en buiten wordt de zon moe van het lonken.

Het duurt ruim 20 minuten. De loungebank begon al wat in te zakken.

Dan verschijnt partner met de verfbus. Haar stemming en die van Gert wedijveren in graden van irritatie. Deze worden krampachtig verbeten en er wordt op de terugweg in de auto geen woord gesproken.

Het klussen moet dan nog gaan beginnen.

Maar niet meteen

Eerst relaxen. Boterhammetje met gebakken ei.

Daarna begon de twijfel al meteen bij partner op te spelen: ‘Het is veel te geel! Het is veel te fel!’

De met zorg uitgekozen kleur leek de verkeerde.

Maar, misschien moest je eerst maar gewoon beginnen met verven en dan viel het wie weet wel allemaal mee! Dan heb je er pas echt goed zicht op!

Gert begon ruimte te maken. De zware commode te verschuiven etc. Warempel met iets van voortvarendheid en met goed gemoed en opgetogenheid. Waar DAT vandaan kwam?

Hoppa! Daar stond Gert. In een bespatte outfit klusser te wezen en in de pot verf te roeren, die nog wat erg dik was en zo bleek al snel: toch he-le-maal niet de kleur!!

Nee. Het was em echt niet. Dit zou gaan nooit gaan wennen!!. Gert zelf vond het ook niets.

En al snel sloop in de opgetogenheid de intrigant in zijn hoofd die hem ironisch toebeet: ‘ Zie je wel. Altijd gedoe. Dit gaat eindeloos duren makker!!’

Thuis stonden achter een schot op zolder nog enige potten verf. Resten van vroeger die bewaard zijn gebleven want ‘dat kun je dan later misschien nog wel gebruiken voor het één of ander’ Dat moment zou dan wel eens NU kunnen zijn want er zat zowaar een zandkleurige tint bij, die op de slaapkamermuur misschien wel eens heel goed uit zou kunnen komen.

Proberen? Proberen!

Het openen van het verfblik drukte het pril opkomend optimisme enigszins de kop in omdat dit niet snel genoeg lukte met de verschillende messen en metalen wipgereedschapjes die Gert voor dit doel bij elkaar had gegrabbeld. Maar Gert kon ook een volhouder zijn en die wint dan uiteindelijk. De verf zag er nog goed uit en er was waarschijnlijk voldoende voor de te bewerken muur.

Nog even goed roeren met een houten spatel en wat water toevoegen om de gewenste dikte te krijgen.

Het viel mee dat de verf na al die jaren nog goed leek.

Het blik zelf leek ook goed. Maar dat bleek niet zo te zijn. Want onder het roeren spleet het blik aan de zijkant en aan de onderkant open en begon de verf weliswaar in de gewenste dikte over het krukje te stromen waar het opstond.

En beeld dat vertrouwen opriep omdat het bestaande klusbeeld hiermee weer bevestigd werd.

Voor alles is een oplossing. Je kunt verf overgieten in iets anders.

Wat later kon er dan begonnen worden.

De trouwe terracotta achtige/ oranje muur verdween langzaam achter de naar wat bleek donkerste zandkleur die je je maar kunt voorstellen ( met uitzondering van de zwarte stranden van Lanzarote)

Partner begon…..dit is veel te donker.

‘Nee hè!?’

Dan doen we de andere muur wat lichter!

Wordt vervolgd.

Hang Massive - Once again

Het zal wel een naam hebben, het instrument dat de jongens zo schitterend bespelen. Wie het weet mag het zeggen. Voorlopig probeer ik es wat op mn wokpan.

Bij Roosendaal

Bij Roosendaal is een natuurgebied, de Visdonk. Je kunt er fijne wandelingen maken. Er is ook een gedenkbos. Daar hebben mensen bomen geplant, meestal om een dierbare te herinneren. Maar het hoeft niet perse te maken te hebben met een overledene. Het kunnen ook bomen zijn die geplant werden uit liefde of dankbaarheid voor whatever. Er staat  altijd een tekst bij de boom op de grond op een metalen plaatje gegraveerd.
De bomen zijn jonge beuken die nog beschermd moeten worden tegen felle zonnestralen. Daarom zijn ze wit.

Fabriekskerkhof

In de buurt van Putte, tegenover een Joods kerkhof is er een vervallen fabriek. Vanauit natuursteen werden er ooit kerkhofstenen vervaardigd. De ruïne interigeerde me al een tijdje. Ik ben er binnen gaan kijken. Ik ontdek een zekere schoonheid in deze bouwval. Of schoonheid? Ik weet het niet goed te benoemen. Het is tastbare geschiedenis, Een wereld die was. 

de man in de straat

Mensen wordt vaak naar een mening gevraagd. Denkt U zus of denkt U zo?

Keuze maken. NU!

‘ja, maar...”

Nee Zus of Zo! Ja of Nee! Wat is het nou?

De genuanceerde mens neemt de interviewer op met zijn ogen. De vragensteller neemt de mens op met zijn microfoon.

‘Ja of Nee’

De genuanceerde mens laat zich vaak verleiden tot het noemen van een keuze op de vraag in de hoop dit later te kunnen afvlakken en uitleggen, maar wordt daarin doorgaans teleurgesteld omdat het antwoord al ras als een gebochelde en stinkende mening door de interviewer is weggedragen en afgevoerd. ‘U ziet het dames en heren. Er zit niemand meer te wachten op nog meer asielzoekers! Het tolerantielaagje waarin Nederland warm ingepakt leek te zitten in de jaren 80 van de vorige eeuw heeft plaats gemaakt voor een betonnen deklaag voorzien van gietijzeren sloten en verboden’.

Maar déze genuanceerde mens, die nu op straat staande wordt gehouden en een microfoon voor zijn mond krijgt toegeschoven zwijgt. Hij heeft hier heel veel over te zeggen. Kan een half uur lang uitweiden over het onderwerp. Maar daar zal de meneer van de radio geen tijd voor hebben. Die maakt radio. Is niet werkelijk geïnteresseerd in de mening van de straat.

Wat is dat trouwens? De mening van de man in de straat!? Wie vertegenwoordigt hij!? De gemiddelde Nederlander? Het heeft er alle schijn van van niet. Is de mening van de man op de straat  een andere als die van de man die nooit de straat op hoeft? Of wil? De mening van de mensen in de straat wordt als het meezit meegenomen in de besluitvorming, maar wordt toch ook vaak geassocieerd als de mening van het plebs. Het gepeupel. Het marktvolk. De mensen die van de hoed wisten en nooit van de rand hadden gehoord. Die de bel ergens hadden horen luiden en van de klepel geen notie hadden.

Die de nuance niet kennen en daarom de vraag krijgen voorgelegd met: Wat vindt U, Ja of Nee?

Ergerniswekkend kan het zijn. Zeker met zoiets complex als het asielvraagstuk . Dat moet je zo niet aanpakken. Neem de tijd. Wij hebben het nu

De andere kant van Covid

Witte strepen in een blauwe lucht.

Afkomstig van één vliegtuig.

De hemel is verder niet lelijk  onder gekrast. Maar strak coronablauw

Dat kunnen we onder de voordelen scharen van het rondwaren van dit levensgevaarlijk virus en de pogingen om de verspreiding ervan in te dammen.

Ook zijn we van de kleffe huggers af die menen te pas en te onpas rond te mogen bivakkeren in iemands persoonlijke ruimte . Sommigen daarvan zijn ten prooi gevallen aan een besmetting van niet het virus zelf, maar de paranoia eromheen. Ze reinigen alles wat is aangeraakt en gedragen door anderen. Ze weten niet waar ze kunnen stoppen en zijn finaal doorgeslagen. Zo zielig. Maar!

Het is rustiger op straat. Er zijn geen file’s. minder uitlaatgassen. Er kan es worden onthaast. Mensen worden wakker geschud en krijgen gelegenheid andere interesses te gaan ontwikkelen en hun leven om te gooien. Het is een reflectie-periode die zijn weerga niet kent. Het is de tijd van bewustwording. Van zich ontplooiende initiatieven.

Voorspelt wordt ook dat het aantal scheidingen de komende periode zal toenemen. Dit hoeft niet per se slecht te zijn zoals sommigen beweren. In tegendeel zelfs.

Die economie kan wel een stootje hebben. Dan doen we maar es met wat minder. Het liep toch de klauwen uit met de consumptiemaatschappij.

En we zijn met te veel mensen op deze mooie blauwe planeet.

Het straffeloos exploiteren van al het goede dat moeder aarde te bieden heeft. Haar te verkrachten en te vervuilen, het respectloos omgaan met ander leven – het moest een halt toegeroepen worden.

Het levend organisme, zoals ik de aarde bezie, heeft jeuk en krabt hier en daar. Steeds feller lijkt wel. Met overstromingen, vulkaanuitbarstingen en stormen en nu met Corona

Corona zal er ook voor zorgen dat beroerde wereldleiders weggejaagd zullen gaan worden.

Bush zal niet herkozen gaan worden door Covid 19

En Bolsonaro zal met potten en pannen uit zijn rijke onderkomen worden geslagen. Dat is mijn persoonlijke voorspelling

We komen hier beter uit.

Hulde voor alle mensen die persoonlijk leed proberen te verzachten – hoeveel initiatieven zien we DAAR niet toe.

Behalve de egoistische hamsteraar is er ook de altruistische mensch die zich nu gaat manifesteren. Die zwijgende meerderheid die altijd te bescheiden is geweest om zich te laten horen. Het zorgt dat de moordenaars plunderaars en verkrachters het niet meer voor het zeggen hebben in het nieuws. Zij delven nu in de kranten het onderspit naast alle goede initiatieven van mensen die het beste met de wereld voorhebben.

Wanneer het gaat over het kantelpunt’ denk ik ook daaraan.

Nou ook maar hopen dat een ieder die ik liefheb dit ook mee mag maken, Ikzelf ook. Maar net als ieder ander heb ik het niet voor het zeggen. Veel geluk

De hel

"De hel is de herhaling van zetten, kopje-onder gaan en bovenkomen in een grote zee van hetzelfde"

( Hannah van Binsbergen)

Nominaties woord van het jaar

De inzendingen voor het woord van het jaar stromen binnen. Nu al zijn er tal van inzendingen die kans maken op de nummer in:


* Corona-irritatie

* Coronascheiding/  coronababy

* Ibeliteitsgehalte

* Hamsterhater

* vitaalberoepmisser

* Balkonidiotie

* Kutquarantaine

* Afstandsschender

* Elleboogsnot

* Evenementenvrij

Covid 19

Het is niet de gewoonte om over de actualteit te schrijven op dit blog. Dit met de gedachte: wat vandaag actueel is, is morgen achterhaald. En dus niet meer interessant. Ik maak nu een uitzondering omdat we momenteel in een uitzondelijke situatie zitten. Eén waarin ik mijn hele leven nog niet eerder gezeten heb.
In de penarie zaten we vaker, in een pandemie nog nimmer. En daarin zitten we nu: we hebben te maken met een pandemie. De wereld is in beroering, en in allerlei talen wordt er gesproken over Corona. Wat kúnnen we er tegen doen, en wat Doen we er tegen,
Landen kijken naar elkaar, en daar waar een gemeenschappelijke vijand zou kunnen verbroederen gebeurt dit enigszinds, maar landen kijken ook kritisch naar andere landen waar het gaat om de manier waarop de bestrijding van Het Virus daar plaatsvindt.

Ik mag het misschien en hopelijk meemaken dat ik ooit nog tegen mijn kleinkinderen zal zeggen dat opa de pandemie van 2020 heeft overleefd. De pandemie van Covid Nineteen. Klinkt goed. Covid Nineteen!!. Een spaceship from another planet. Een virus. The enemy die het op de mensheid heeft gemund, maar wij zullen ons weren!
De film Covid 19, de musical, het zal al wel allemaal al in de steigers staan, want als we ergens aan kunnen verdienen dan doen we dat.
Net als de huidige Amerikaanse president, die de naam president eigenlijk helemaal niet zou mogen dragen. Die doet een bod op het bedrijf dat bezig is en vorderingen maakt in het ontwikkelen van een  coronavaccin. Dan zal Trump zelf kunnen bepalen wie daar gebruik van kan maken. En natuurlijk...Americans first!
Vanwege de pandemie wordt er minder gevlogen en minder gereden. Het milieu is blij met de pandemie, en de lentebloesems en voorjaarsbloemetjes buiten lachen ons allemaal blij toe met bonte kleuren en natuurlijk zouden ze anders ook bloeien maar nu is het net of ze zeggen. FIJN. DE LUCHT WORDT SCHONER!! DANKJEWEL LIEVE MENSEN
Weten zij veel. Ze weten niet dat veel mensen hamsteren dat het een lieve lust is. Omdat deze mensen zeker willen weten dat ZIJ genoeg hebben. Als anderen er naast grijpen, ja, dat is dan dom. Dan hadden ze ook maar moeten hamsteren.
Dat weten de blauwe druifjes en de krokusjes niet van de mensen. Misschien alleen de narcissen. Die wel.
Er wordt met name wc-papier gehamsterd. Niet dat er een tekort aan dit papier dreigt, maar ja. Je zou maar zonder zitten.Mensen gaan er kennelijk van uit dat ze genoeg te vreten hebben om uit te kunnen schijten. Mag ik dat plastisch zo zeggen?  In ieder geval  getuigt het van een zeker optimistme bij de mensen

We zitten in een pandemie. Het openbare leven ligt stil. Mensen blijven in huis. Bij elkaar. Werken thuis, Gaan er nauwelijks meer uit. Alleen voor boodschappen en  dienstverlening
Hoe gaan mensen om met deze periode van legere agenda's ? De samenleving wordt onthaast.
Dat betekent een geboortegolf over negen maanden. Er zullen wel een heleboel kleine Coronaatjes  en Covidjes geboren worden. Er zal wat meer aandacht worden besteed aan het interieur, want dat is behalve de sociale media, internet en TV de Wereld de komende weken en er zal waarschijnlijk ook een toename plaatsvinden van het aantal scheidingen. Want op de lippen van je partner ben je op een gegeven moment uitgezeten.

Wordt vervolgd.

Margareth Cavendisch

Er hangen bij ons in het kleinste kamertje naast de maandkalender met schitterende wereldfoto s van Oxfam-Novib drie scheurkalenders.

Gedisciplineerd worden de blaadjes van de dag elke dag afgescheurd en bekeken. Meestal door mij persoonlijk. Ik ben ws licht autistisch

Een van de scheurkalenders valt onder de categorie: HUMOR. Elke dag een cartoon van Paul Kusters. Over Toos en Henk. Soms zit ik hardop te lachen op de bril.

De twee andere kalenders komen met dingen om over na te denken. Soms vallen ze onder de categorie filosofisch getinte afspraken.

Ze verkopen goed. Net als de kalender van de Happiness bijvoorbeeld. Ze vlogen, nee ze ZWEEFDEN weg uit de winkels.

De nadenkkalender die bij ons in de wc hangt is inderdaad van de Happiness. En de ander mag de naam dragen van  Hollandse Wijsheden ( hoe komen we daar aan? )

Bij hoge uitzondering staan er uitspraken op waar ik wat mee kan, maar vaak kan ik de velletjes inwisselen voor de toiletrol ernaast. Dat doe ik natuurlijk niet, want dan zou het toilet gaan verstoppen. Zoals het hoofd vol kan zitten met humbug

Vandaag kwamen mijn darmen in beroering bij het lezen van een uitspraak van Margaret Cavendisch , waarvan ik nooit gehoord had – is dat dom?- en die ik zo even zal googelen. De uitspraak luidt:

Alle complimenten overstijgen de waarheid

Hoe moet ik deze uitspraak duiden? Ik begrijp het als: Je moet complimenten niet serieus nemen. Complimenten worden ge-uit, maar dat is alleen maar om jou je beter te laten voelen. In werkelijkheid is het minder bijzonder als dat het klinkt.

Dát heb je goed gedaan!!! ( niet goed genoeg maar ja)

Je ziet er mooi uit ( nu je je lelijke hals goed hebt bedekt met een sjaaltje ben je enigszins toonbaar)

Leuk gedaan hoor, die Taj Mahall. ( nu een bouwwerk dat minder steriel en fantasieloos is graag)

Goed ontworpen hoor, die piramide van Cheops ( beetje saai wel wiskundige driehoek maar goed)

Wat bedoeld Margaret Cavendisch? Eerlijk gezegd raakt ze voor mij met deze uitspraak intuïtief al een groot deel van mijn sympathie kwijt. Ze lijkt een zeikwijf. Nou vooruit: ‘Une fair pipi femme’. Laten we het netjes houden.

*

Een Engelse aristocrate in de 17^e eeuw was ze, zegt Wikipedia. Bekend om haar filosofische en proto-feministische geschriften. Nu lees ik een andere uitspraak van haar. Over mannen:

: Mannen zijn zo wreed en onredelijk tegenover ons, zoals ze pogen ons af te houden van elke vorm van vrijheid. Ze dulden geen vrijjelijke omgang met onze seksegenoten. Ze begraven ons liever in hun huizen of bedden, zoals in een graf; de waarheid is dat wij leven als vleermuizen of uilen, werken als beesten en sterven als wormen:”

Dat was wel wat voor die tijd. Margareth krijgt haar respect weer van mij terug.

Ik wil meer over haar weten

Ik heb weer geleerd niet te snel te oordelen.

In eerste instantie lijkt het niets zo kalender. Maar toch.

the Clementines Calm Down

Bowie - Stay

Bowie. Voor altijd.

Vroeg uit bed

de nacht ademt nog in mij

een enkele vogel laat zich horen

dat zal de vroege wel zijn

Ik blokkeer mijn ringtone

ik val niet meer weg

geef me even de tijd.

Ik open mijn ogen en lig op mijn rug

knip een lampje aan

ik leef. Er is weer een dag

en dan alsof het op het plafond gekalkt staat

komt het in mijn hoofd.

de instructies voor de komende dag. Ze schoppen de nacht

met dingen die ik moet doen.

de dingen die moeten gebeuren.

De dingen die ik niet moet vergeten.

Eerst langzaam, maar allengs sneller stapelt mijn hoofd zich vol

tot het laatste restje van een niet herinnerde droom in de vergetelheid verdwijnt

Nepal 5: Ritje in de Himalaya

Een vakantie meemaken  waarin meerdere malen de gedachten stevig post vat: 'nu gaat het mis. Nu kantelen we om. We gaan de diepte in' . Zo'n vakantie is het. Want ik heb dan wel een ode gebracht aan de bussen die hier rondrijden, het vraagt wel heel wat van de passagiers om er in te zitten wanneer het gaat om een ritje in de bergen. 

Een ' ritje' in de Himalaya bestaat namelijk niet. Heb ik tenminste nog niet meegemaakt. Het zijn expedities! Ondernemingen. 

Zoals vandaag. De bus van Jomson naar Tatopani. Een afstand van 34 kilometer De bus doet er 5 uren over. Je gaat dus niet sneller dan 7 km per uur. En geloof me, veel sneller kan het niet.

Opgepakt in een te overvolle bus waarin je alleen nog maar bij wijze van spreken je kleine teen kon bewegen schokten en schommelden we de smalle ongelijke  modderpaden op en af op weg naar het doel. 

Twee passagiers trokken het niet. Ze verkozen na enkele hachelijke momenten onmiddelijk uit te stappen en te gaan lopen. Maakte hun niet uit dat ze daar vier uur over zouden doen. In het stof en in de bloedhitte. Ze wilden er uit. Niet langer blootstaan aan de angst naar beneden te donderen en het leven in handen te leggen van de jonge bestuurder.

Wij gingen verder. Opgepakt. Doorheen geschud.

Totdat het vehikel halt hield om onduidelijke redenen en bleek dat de bus niet langer bestuurbaar was. Het stuurwiel kon je blijven ronddraaien maar de wielen reageerden er niet meer op. Nepalezen togen onmiddelijk aan het werk om ter plekke reparaties uit te voeren..

Reparaties die verschillende passagiers, waaronder wij niet besloten af te wachten. We zouden de rest wel lopen - hooguit een uur. Maar dan moest wel ook de bagage, onze rugzakken van het dak af.

Even een gedoe.

Maar goed.

We wilden lopen. Niet afwachten en met een ondeugdelijk voertuig mee.

Bijna waren we met de andere fiere lopers bij Tatopani en wat kwam er triomfantelijk voorbij gereden ? 

Ja hoor!

De bus reed na de reparatie weer trouw piepend en krakend verder. In gedachten zagen we de inzittenden lachen om ons toeristen die zo nodig moesten gaan lopen.

Nepal 4: Ode

Ik wilde wat schrijven over een vervoersmiddel dat ik hier hogelijk bewonder . Waar ik een aantal maal in heb mogen zitten en dat in mijn ogen niet het respect krijgt wat het verdient. 

Ik wil het hebben over de bus. Dat public transport in Nepal. Dat dappere stuk blik op wielen . Dat zich laat manouvreren in de stad, in een gevecht voor elke decimeter ruimte. Schokkerig. Piepend kreunend . Stotend. Hobbelend gaat het maar door met een wilskracht die ons mensen niet gegeven is. Het klaxoneert . Het ronkt. Het stopt,trekt op, stopt, trekt op,stopt, trekt op. Onvermoeibaar volgt het de instructies van zijn berijder. Ook al zit het onder roest, lijdt het onder deuken. Het blikken monster beweegt. Gaat door! Het vervoert soms veel te veel mensen die ook het gangpad en zelfs het dak van het voertuig innemen. De bus rijdt. Torst al het gewicht mee door de stoffige straten en tussen donkere uitlaatwalmen. Dapper klinkt de klaxon weer. 

Als niets het meer doet. De besmeurde en gefolterde bus rijdt door met gescheurde en losgetrokken bekleding, ramen die te los in hun sponningen zitten en rammelen maar ook niet barsten willen. Hij rijdt door. Laat zich bekloppen Over modderige paden. Door kuilen over stenen langs ravijnen. Het ploft kraakt loeit schreeuwt wiebelt schommelt om elke keer weer als die gehavende maar onverslaanbare Goliath verder te trekken. Ode aan deze bus. 

Een wonder dat ie s avonds nog op zijn wielen staat. En niet veranderd is in schroot.

Hij staat er nog. Een monument van doorzettingskracht 

Nepal 3: Puisten

Bergen kunnen zo mooi zijn als je ze kunt zien. De witte reuzen van de Himalaya houden zich echter voor ons verborgen achter de nevelen van de dag. We zitten op uitzichtspunten waar eerder andere toeristen kortademig aan het fotoschieten waren. Die thuis nu met voldoening de platen zitten te bekijken. En wij staren in de mist en zien de contouren van het landschap vervagen.

De reiziger die ik laatst in de bergen tegenkwam wees me er op dat je moet genieten van de dingen die er wèl zijn en niet moet klagen over de dingen die er Niet zijn.' That's the pilgrims way of thinking!' zei hij er min of meer trots achteraan.

Wijsneus

Ik mag niet zeggen : ga in de  hel wonen en geniet van de warmte!

Nee. Dat kwam dan ook niet bij me op. Dat is nu pas.

Ik dacht eerst wel heel heel even: hij heeft gelijk. Mensen met hun eeuwige gezeur altijd!

Maar dat was maar heel even. 

Daarna bedacht ik me dat ik een realist ben. Ik bekijk de situatie en stel vast wat me stoort en wat ik prettig vind. Ik mag daar iets van vinden. Uiteindelijk maak ik wel het beste van de situatie en blijf niet hangen in het negatieve. Ik wuif het negatieve niet weg maar deal er mee. Ook nu. En daar voel ik me goed bij.

Ik hoef ook niet OM te denken. Daar hoor je tegenwoordig van. Van omdenken. Dan verzin je iets dat van het Nadeel je Voordeel maakt. Bijvoorbeeld nu: fijn dat ik de bergen niet zien kan van de Himalaya, want dat maakt me misschien onrustig. Omdat ik er daar dan naar toe wil en allemaal foto's moet maken en dat hoeft nu helemaal niet. Er is geen onrust. Er is rust. Gewoon op mijn balkon wat schrijven...wat lezen...wat drinken. En allemaal heel relaxed. De afwezigheid van de bergen is een zegen.....

Dat is ook wat te gek, toch?

Even wat anders

Ik heb een theorie ontwikkeld! Ik weet waarom mensen bergen willen beklimmen!

Dat is omdat bergen eigenlijk in de weg staan. Zalig de lage landen, zalig de landen met uitgebreide steppen, zalig de onafzienbare vlakten waar aan de einder het gehemelte het land kust.

Hoe heerlijk voelt die oneindige ruimte waarin je mag bewegen en leven. Dartelen en rennen. Hoe vrij voel je je daarin. Hoe onbelemmerd kun je er in ademhalen

En wat jammer als dat gevoel er niet zijn kan vanwege de puisten en wratten op het aardoppervlak. De uitstulpingen van Moeder aarde's broze huid . Uitstulpingen die ons het uitzicht ontnemen, met een elan of dat het allemaal om Hun draait. Dat wij verguld moeten zijn om hun te aanschouwen. 

Bergen zijn niets anders als gestolt pus en omhooggebraakte rotzooi van onze planeet Gaia. Moeder aarde. Ze staan in de weg. 

Het gevoel van ruimte, uitzicht, vrijheid. Dat willen mensen toch. Daarom beklimmen ze die puisten. Ze willen Het Uitzicht. 

Maar goed. Ik wil voor ik weg ga die verrotte puisten met hun witte koppen wel gezien hebben!

Nepal 2: Van gedacht op de tak

Middels beeldtelefoon kunnen we vanuif Verweggistan kontakt houde met wie we willen. Dat maakt op reis zijn makkelijker en toegankelijker voor een bredere doelgroep. Ik denk dat de groep rondtrekkers aanzienlijk zou slinken wanneer de g.s.m thuisgelaten zou moeten worden.
Gisteren zagen en spraken we via het medium twee van onze kinderen. Die lieten ons zien hoe het er thuis 7000 kilometer verderop aan toe ging.
Mensen zijn rare wezens. Maar ook wel vernuftige. Zij hebben deze mogelijkheden toch maar even ontwikkeld. Knappe koppies . Wat kunnen ze (we) toch veel.

Hier in Nepal zie ik ze ook aan de gang. De mensen. Allemaal op hun manier nuttig bezig. Dan wel niet met het vervaardigen en ontwikkelen van nieuwe apparatuur, maar gewoon bezig met het leven en hoe dat al of niet gedwongen vormgegeven moet worden. Niet iedereen heeft even veel keus. Soms draait het bij mensen maar om 1 ding: hoe overleef ik en mijn gezin de dag? We zien de armoede en de bedelaars. Mensen die niet na hoeven te denken 's morgens bij het ontwaken hoe ze de dag vorm moeten gaan geven.
De contrasten tussen mensen en mogelijkheden zijn groot en voelen als oneerlijk en meer dan schrijnend wanneer er beleidsmatig door een regering gekozen wordt voor het wederom testen van een peperdure raket en niet voor een menswaardig bestaan voor mensen die het evengoed verdienen om dat te hebben.

In Nederland springen de mensen op de barricade's wanneer de situatie ze niet zind. Of op de tractor
Nou ja.Iiedereen?
Vakbonden moeten soms met gratis shirts petjes en versnaperingen aankomen om hun achterban in de bus naar het Malieveld te krijgen.
Afin...mensen. Ieder is anders en culturen zijn anders.Wanneer je er over begint gaat het alle kanten uit. Net als dit stukje

Nepal 1:Ochtend in Pokhara

De nacht is zwart. Zo zwart als de vogels wiens gekrijs je even doet geloven dat de stad door hen is overgenomen in de tijd dat je sliep . Een haan kraait. Nog een haan kraait. Ze kraaien aldoor. Niet alleen bij zonsopkomst. Maar al veel vroeger beginnen ze met hun aanstellige gekukel het leven te wekken .
Het is heijig en licht bewolkt in Pokhara. Vanuit mijn hotel zie ik dat. En dan betekent dat de onvoorstelbare schoonheid van de grootste reuzen ter wereld zich deze ochtend niet zal openbaren aan ons.
Pokhara ontwaakt. Zondagochtend. Vrachtwagens trekken op. Stemmen klinken nog wat hol tegen muren. Het geluid van bijeengebonden harde flexibele stengels  die het vuil van de vorige dag in de goot vegen. Gestuurd door waarschijnlijk een vrouw in kleurrijk gewaad.
De dag gaat beginnen. Al meteen worden de Goden getrakteerd op bloemblaadjes en rijsthapjes. Nog een vrachtwagen begint te ronken. Het begint nu echt licht te worden.
Misschien morgen. Misschien laten dan de reuzen zich zien.

Camping de Hoogte Cadzand, voor een eindeloze vakantie

'Op de camping houdt U de bal vast!'
Het staat onderstreept  in de brochure van Camping de Hoogte, onder het kopje,: ' regelement voor alle campinggasten in het kort'

Er is blijkbaar ook een uitgebreide versie te verkrijgen bij camping de Hoogt. Misschien staat daarin HOE je de bal moet vasthouden op de camping. Met twee handen, of stevig onder de oksel. Alles om te voorkomen dat het projectiel onverhoeds toch op de grond zal komen, want voor je het weet.....ja voor je het weet trapt er dan iemand tegen en komt de bal tegen een brandende  skottelbraai die dan omvalt en de camping in lichterlaaie zet. Dat moeten we natuurlijk niet hebben. Los van alle andere ellende die er met ballen op de camping kan gebeuren. Nee, daar is niet veel fantasie voor nodig om dat te verzinnen.
Afin, het zal allemaal wel in het uitgebreide campingregelement staan. Goed dat we er op gewezen worden.
Lolbroeken hadden er met pen een opmerking bij gezet: ' En een opblaasbare bal?'stond er

Verder staat er
'Alleen gezinnen en koppels worden aangenomen'

Op de camping willen ze blijkbaar geen loslopende mensen. Want ja. Waar horen die dan bij en hoe spreek je die dan aan? Het zijn vaak zonderlingen. Zo moet dat gezien worden.  En als je er dan eentje voor de balie krijgt die dan wil overnachten in zo'n eenpersoonstentje, want DIE hebben ze dan bij zich,  dan kunnen ze beter elders terecht, toch? Het zijn vaak ook mensen die niet veel te verteren hebben  Komen met rugzakken, en dan weet je het wel. Maken er een zooitje van. Zeker als er meer zijn. Jongeren. Jeugd! Ze komen  om te zuipen en overlast te veroorzaken.
Dus
Geen jeugd ! Tenzij begeleid!

Wat staat er verder?
Onderstreept: We zijn geen pakjescentrale. 
Nee, Het is een camping. En als je een pakje wil laten bezorgen dan laat je dat maar thuis doen. Als je luchtbed kapot is dan plak je het luchtbed. Plakspullen  zijn in de kampwinkel te koop. Of je koopt desnoods een nieuw luchtbed in het dorp, maar geen fratsen van on-line bestellen en alles laten bezorgen bij onze rustige camping. Dan krijg je hier onhoudbare situaties met busjes van NL Post en zo. Daar zit niemand op te wachten. We wilen het graag rustig houden.

De folder begint mij zo langzamerhand enigzinds onsympathiek te ogen met de regels. Het vermoeden steekt de kop op dat de eigenaar wellicht niet tot de meest flexibelen van deze aardbodem behoort.
Ik lees verder
"U betaalt altijd wat U gereserveerd heeft. De volle periode. Het volledige bedrag. Ook al vertrekt U eerder, komt U later of wordt U weggestuurd "( bijvoorbeeld als je TOCH een pakje hebt laten bezorgen of een bal niet goed hebt vastgehouden)
Je mag niet graven rondom je caravan of tent. (In het verleden heibel geweest waarschijnlijk met moord en doodslag en dan willen ze de slachtoffers begraven natuurlijk, maar NIET op de camping van hr de Winter. Ze houden het graag netjes en verzorgd. Dus niet graven)

Het gaat nog verder met de regels. Alles passeert de revue. Hoe je dient te barbequen, hoe hard en wanneer de radio aan mag, en dat je het gras zelf kort moet houden als je langer dan drie weken op de camping staat. Enz . Het houdt niet op

Dan zijn we door de folder heen ( de zin om te gaan kamperen is er  na het lezen niet beter op geworden) Ik zou  naar de eigenaar toe willen gaan om te vragen of ik kan solliciteren naar een baantje op de uitkijktoren. Ik zou graag de lichtspots willen bedienen om s nachts de bundel over de camping te laten schijnen op zoek naar mogelijke onverlaten.
Maar ik vrees dat de ironie hem zal ontgaan.
En met de kampbeheerder in discussie gaan is bij voorbaat verspilde moeite en tijd, want op het eind van de folder staat te lezen

'De eigenaar heeft altijd het laatste woord'

Het verschil tussen Kamp en Camping wordt steeds kleiner, denk ik

Prettige vakantie

Whitcomb Judson

Whitcomb Judson, wie kent hem niet?

Hij leefde van 1836-1909
Staat er een standbeeld ergens van die man?
Ik meen van niet.
Maar Hij was de man die aan de wieg stond van de eerste ritssluiting. Hij was uitvinder. Misschien een uitvinder met een ontiegelijke hekel aan knoopjes. Knoopjes door te kleine knoopsgaatjes wurmen, knopen die er afvallen. Jassen goed dichtdoen en uittrekken vond hij waarschijnlijk tijdrovend, en Whitcomb vond dat waarschijnlijk heel ergerniswekkend. Is verbeten gaan uitvinden misschien.
Je weet het niet

Hoe gaat dat? Hoe ontstaat een uitvinding?



Hulde aan de uitvinder van de rits. Dat we hem niet vergeten: Whitcomb Judson: Held

FEEK

er is niets meer te schrijven.

De letters doen het niet meer.

Pieter Derks : 1600 verdwenen kinderen

genoeg gelachen

Oké jongens. Genoeg gelachen
We hebben ons op moeder aarde lekker uitgeleefd.
Maar nu zijn we ook echt uitgeleefd hè?

ONTROERD

Is het de leeftijd? Wie zal het zeggen.

Ik hoor bij de mannen die hoe ouder ze worden ook eerder ontroerd raken.

Dat wil zeggen: bij muziek

Niet bij het Nieuws

Nee daar ben ik bij afgestompt.

Ik ben er nog niet voor behandeld. Maar het is natuurlijk niet helemaal normaal om een handje chips te nemen bij beelden uit Syrië.

Of wel.

Oke. we nemen het nieuws tot ons als informatie. We hoeven niet mee te gaan met de misère die ons getoond wordt.. We hoeven het alleen maar te weten dat het er is. Die ellende. Want dan. Dan zijn we geïnformeerd. En dat is goed voor onze algemene ontwikkeling. Dan kunnen we er over meepraten en ons een mening vormen.
Ja

op de fiets

Die vogel, die kraai;
die wist wat hij deed.
Hij wipte en tipte op het fietspad
en toen ik hem al trappend naderde
sprong hij even opzij, de stoep op

Martijn Koning - Tennis

gummbah

Nederland ridicuradicaliseert

We gaan het meemaken!
De filmpjes van poezebeestjes. Van hondjes.
Filmpjes van dieren, waar we nu nog om mogen lachen....

dat we te horen krijgen dat die filmpjes
Echt dieronvriendelijk zijn!
Dat we ons moeten schamen
Dat mensen die daarom moeten lachen ...
geen gevoel voor dieren hebben
geen empatische vermogens bezitten
Misschien zelfs domme verachtelijke wezens zijn

Dieren hebben ook gevoel hoor!!
Wees dat nu eens bewust!
*
Tijd voor oorlog, hoor je wel eens zeggen,

zitanalyse

Kom ik bij de kringloopwinkel
Zie een leuk krukje
Wil ik hebben
Want geen geld
Zijn we bijna rond, ik vraag om de zitanalyse.
Dat doen ze in andere zaken ook
Gratis
Zitanalyses geven
Maar
Ho maar!!
Hebben ze geen zitanalyticus in huis
Maar wèl zetels verkopen...
Zo waardeloos is dat

Niet gekocht nee
Straks krijg je rugpijn!
Poppen aan het dansen

en je geld teruggeven doen ze ook al niet

Wake up Call- Steve Cutts

Zwarte animatie over de wereld en wat we aan het doen zijn

Bidet

"De puur zuivere rede afkomstig uit geniaal en rein verstand zoals die zelfs in het Beloofde Land niet onbemerkt zou blijven, zo beleven wij vandaag  de wederopstanding van Hij die kwam en zag en ook Ceasar overwon in daad- en denkkracht. Ik zeg U: Hallelujah!! Godewinde en Minerva. Alfa en Romeo. Julia en Omega. Het is Uw wens om Mijn Wil zoals die beschreven staat in de Nieuwe Heilige Schrift tot Hemels Glorie te maken! En Ik zal U niet teleur stellen. Bij Odin!
De weldoorvoede  gehoornde apis.
Wervelend stormen orkanen langs de einder om niet langer onze richting op te draaien. Tollend in de richting van de Duivel zullen zij aldaar hun boete betalen en de schuldigen afleveren!
Helse schepselen zullen de veren uit hun onwelriekende aarzen verwijderen. Hun darmen zullen ze omhangen en likkebaardend vieren dat hun zoveel Ministerieel kwaad ten deel is gevallen.
De Andromeda Nevel zal zijn licht in de onmetelijke duisternis helder doen schijnen. Een verblindend licht voor de blinden die afgelopen decennia hun lage capaciteiten hebben botgevierd op gewone lieden zoals U.
U die sappelen moest en getergd werd door een stuitende bureaucratie van een onwaardig soort . Alsof het Tertiair niet volgt op het Krijt. Onwetende wormen!! Kruipt terug in de door Uzelf vervloekte aarde en doe U best in Uw afgestompte hersenen te begrijpen dat Nieuwe Tijden Aanstaande zijn.
De Azteken. De Inca s, de oude Egyptenaren, Hun culturele hoogstandjes zijn toeristische niemandalletjes want nu zijn Wij aan de beurt

Jesus is Terug op Aarde en hij heet Bidet. King Bidet de Eerste en de Laatste.
RA. Oh RA.
Laat mijn aureool U geen schrik aanjagen. Het is slechts een bescheiden Aanraking van het Goddelijke!

Ik zei laatst nog tegen de Maagd Maria: Moeder, zei ik! Juicht, Uw zoon is wederom opgestaan.

Dus teerbeminde gelovigen: Declameer allen het Bidetje zoals U vindt in de Nieuwe Heilige Schrift die ik U aanstonds zal aanreiken.

verder wil ik nog iedereen bedanken die op mij gestemd heeft."





.

Umbillical Brothers (2)

Heb erg moeten lachen bij het zien van deze video.

aan de kust

er is van alles te vinden aan de kust. er zijn verschillende soorten wieren die ik wel het fotograferen waard vind. Hierbij een voorbeeld

Gummbah weer

Omdat ik moet lachen om zijn cartoons

Ideenee

En zo kan het gebeuren dat ik het ene idee na het andere heb, en ze een aantal uren allemaal vergeten ben.
Mijn ideeënfluisteraars blijven nooit lang op mijn schouder zitten. Misschien heb ik te smalle schouders of zijn de fluisteraars te vluchtig.

Ik moet ze ook meteen opschrijven. Die ideeën. Want ik onthoud ze niet. Net als mijn dromen. Die vliegen acuut weg zodra ik m'n ogen open. Ik probeer ze dan nog wel snel te pakken, maar ik heb nooit meer dan een hiel in handen die onder mijn aanraking en aandacht in as veranderd.

Want hier had nu een stukje moeten staan over het vervlogen idee

Nou ja, Niks aan te doen. Dan maar deze afbeelding posten. Een muurschildering in Groningen van Klaas Lageweg met als titel 'Vervlogen tijden'

Klapvee

Enthousiasme is er of het is er niet.
Zo denk ik er over.

Ik ben tegen klapvee. Aangestuurd worden door een idioot die in een studio aangeeft dat je moet klappen, of schreeuwen.....Ik doe niet mee.
Als iemand het wel wat vindt hebben, ga je te buiten!  Je kunt je zelfs opgeven via www.klapvee.nl.  Dan kom je terecht bij Dynamic Casting.  Je kunt dan betaald worden om bij suffe programma's te zitten en te klappen. Echt waar.
Maar ik houd er niet van.
Het is de rigoureuze dood van de kans op enige spontaniteit.

Echte spontaniteit of de afwezigheid ervan wordt geweerd uit studio's .
Dat kan men bij opnames van programma's niet gebruiken. Dat er bijvoorbeeld niet geklapt wordt na een item.

Maar niet alleen uit studio's wordt de spontaniteit gedood.
Ook bij evenementen
Zo was ik afgelopen weekend in het Thialf stadion te Heerenveen bij het WK Sprint.
Het publiek van Thialf is bekend om zijn enthousiasme.
Het is misschien ook enthousiast. Ja, dat is het ook
Feit is wel dat er voortdurend door een idioot op het publiek wordt ingepraat wat ze moeten doen. Nu springen. Nu inhaken. Let op. Een twee drie. Daar gaan we.
Ik kan dat niet.
Ik doe niet mee. Ik ben recalcitrant geweest in Thialf. Met m'n oranje trui.
Ik vond het al heel wat dat ik die had aangetrokken, eigenlijk.

Op popconcerten wanneer de zanger van een band roept : 'Allemaal de Handen in de Lucht!' ( meestal in het Engels ook nog!)  Dan denk ik: Wanneer je muziek de moeite waard is en een beetje wil swingen dan word ik misschien gegrepen en dan zou het kunnen dat ik me ga bewegen, misschien zelfs met m''n armen er bij. Dat zou zo maar kunnen gebeuren. Maar ik ga ECHT niet alleen met m'n vuist omhoog staan samen met al die anderen die dat wel doen alleen omdat jij het zegt! ( 'Eikel! denk ik er dan ook nog soms achteraan)

Te veel documentaires gezien over Hitler-Duitsland heb ik wellicht. Al die mensen met die gestrekte armen. Die beelden flitsen dan voor me.

Nee. Presteer eerst wat. En dan zien we wel. Oke?
Er is een verschil tussen enthousiast doen en enthousiast zijn.

Sarah McCoy - Beautiful Stranger

Ik hou sowieso al van oesters. En soms, heel soms, vind je er een parel in. Die vond ik.
Sarah McCoy- Beautiful Strangers.
Ik ga er niets over zeggen verder.
Even luisteren gewoon.
Hoewel gewoon? Ik werd weggeblazen!

Ashes to ashes

Hoe vervoer je een urn?

Ik ben de urn gaan ophalen met daarin de as van mijn vader. Ik wilde eerst schrijven: 'van mijn overleden vader'  maar overbodig  leek me
Hij is een half jaar geleden heengegaan en de as heeft al die tijd in het uitvaartcentrum staan  wachten.
Ik had een afspraak gemaakt van tevoren, want dat is wel gebruikelijk bij zo iets. Je gaat geen boek lenen bij de bibliotheek.
Er was een ruimte voor me vrijgemaakt met een beukenhouten ovalen tafel en 8 stoelen er omheen.  Een all-round uitvaartverzorgster reikte me de hand en wilde weten wat ik wilde drinken.
Doet U maar water. Er stond al een doorzichtige kan klaar voor me, alsof ze het wist.
En daar stond op een mooi plekje de urn. Een vaas van biologisch afbreekbaar materiaal. Heel licht dus. Maar de urn woog toch een kilo of vier schatte ik toen ik hem optilde. Puur het gewicht van de as. De fijngemalen botten.
De bedoeling was de as over een kleine twee weken te verstrooien op een mooie locatie in zijn geboorteplaats
Eerst zou ik hem nog even mee naar huis nemen.
De uitvaartverzorgster had een tasje voor de urn.  'Alsof het ervoor gemaakt is' zei ik nog.

Heel even overwoog ik de urn in de achterbak te vervoeren, maar koos toch voor de bijrijdersstoel. Dat voelde beter.
Veiligheidsgordel er omheen? nee. Ik zette hem in een boodschappenkrat en stuwde die voor de rest vol met mijn leren jas en nog een spijkerjasje. Dat kon ie niet omvallen.
Mijn vader had nog niet eerder in deze Nissan meegereden, en ik hoorde me hardop zeggen:' rijd je ook een keertje mee met deze wagen '.
Praten tegen as.
Ach, mensen praten tegen alles. Het angstige is alleen dat dingen tegenwoordig leren terug te praten.
Ik zit  te wachten op de navigatie-apparatuur die reageert op geïrriteerde op- en aanmerkingen rondom de gekozen route. ( 'ECHT WEL!!' ECHT NIET!!')
We vertrokken. De as en ik
Mijn afspeellijst speelde mijn liedjes, zoals het hoort. Nummers waarop mijn vader steevast een  lollige sneer over zou loslaten. Bij de zangeres die zo hoog zong vroeg hij me of ze misschien moest bevallen. De muziek kon hem nooit zacht genoeg staan.
Maar nu zou ie er aan moeten geloven.
De gevarieerde afspeellijst die random zijn liedjes koos was echter schappelijk, en de gedachte overviel me dat dit random gebeuren misschien door zijn toedoen werd gestuurd.

"And death is just a breath away
but so is life
Saying this, but knowing not
Which scares the most

For now
For now
Leaving point despair
Leaving point hope"

uit een nummer van Thomas Feiner: For Now

en daarna nog een aantal voor mijn doen toegankelijke nummers. Totdat Muse met the Stockholm Syndrome voorbij kwam. Vooruit. Die heb ik even voor hem doorgespoeld. Dat zou hij teveel herrie hebben gevonden.
Zo ben ik dan ook wel weer
Zo raar

Gert vervoert een kast

Gert was er. Even.

Hij reed met een aanhanger. Want hij had iets te vervoeren dat niet in de auto paste. Iets dat te groot was. 

Het was een kast. Net nieuw gekocht. 

Nou, nieuw?

Nieuw bij de kringloopwinkel. 

Vrouw viel op de kast.

Niet letterlijk. Maar bij wijze van spreken. Ze vond hem mooi. Met de deurtjes, de laatjes, de koperen handgrepen, het soort hout waarvan de kast was gefabriceerd. Ze wilde hem voor die prijs niet laten staan en Gert had toch al een aanhangertje achter de Opel hangen. Dus dan kon de kast mooi meteen mee.

Het zat Gert dwars dat hij niet goed achteruit kon rijden met een aanhanger. Net zo dwars als de positie die de aanhanger zelf aannam na weer een volgende dappere poging daartoe.  Verdomme. Kloteding! Hoe hij ook stuurde....

Hoe moeilijk kan iets zijn?

Afin, achteruit rijden zo veel mogelijk vermijden was dan geboden. Plus een keertje een uur echt oefenen onder begeleiding van een pro!!

Gert reed van Tilburg naar Bergen op Zoom, Daar moest de kast naartoe. Het meubelstuk stond tegen de regen ingepakt in dik plastic en Gert had de tegenwoordigheid van geest zijn snelheid aan te passen aan de norm en bochten met de aanhanger niet te snel te nemen. Gert zag het zeil om de kast klapperen elke keer als hij in de achteruitkijkspiegel keek. Ging prima allemaal

Nog even en hij zou zijn waar hij wezen moest. Het was inmiddels goed donker geworden

De laatste straat indraaien. 

Wat nu?

Er stond een man. Hij was ook met de auto, en was gestopt. Om Gert iets te vertellen. Iets over het zeil op de aanhanger.

Het zeil was losgeraakt zeker. En wapperde nou wat onbeheerst aan zijn voertuig.

Ja dat bleek zo

Gert zag dat het een en ander los was geraakt.

Maar....

Waar was de kast?

De kast zat niet meer in de kar. De kar was leeg. Alsof een goochelaar een truc had uitgehaald. Gert het slachtoffer was van een prank van het een of ander.

Maar dat was niet zo.  Een lege bak. Die hoefde je verder niet te inspecteren of de kast toch niet ergens in een een hoek was geschoven. De kast moest er afgevallen zijn onderweg. Ergens op het laatste stuk.

Shit. Als....het op de snelweg was gebeurd? Nog voor de afslag Bergen op Zoom??? 

Oh nee!

Gert moest terugkeren. De zelfde route terug. Op zoek naar het gevallen en ongetwijfeld zwaar beschadigde meubelstuk, maar erger nog waren de beelden die voor zijn ogen in gedachten opdoemden: Die van blauwe zwaailichten en daarachter een file en,,,,misschien een auto in de kreukels, of twee...met slachtoffers??

Voor Gert met de auto bij de snelweg kwam zag hij dat wat de mooie kast was geweest als grof vuil langs de kant van de weg liggen. Niet op straat Goddank. Goddank niet op de snelweg, maar keurig bij een parkeerplek met een oriëntatiepunt.Een plattegrond.  Zo'n plek waar domme onverschillige mensen hun blikjes uit de auto gooien,  papiertjes en rotzooi. Nu lag er zelfs een meubelstuk tussen. 

Geen betere plek waar hij had kunnen liggen. Het lag als afgedaan en zwaar beschadigd praktisch zijn laatste adem uit te blazen. Onbegrijpelijk dat Gert, noch zijn vrouw het ding hadden horen vallen. Onbegrijpelijk ook omdat er geen scherpe bocht was daar....Vrouw en Gert tilden het houten gevaarte terug op de aanhanger. Plus de resten die ervan af waren gevallen. Laatjes. Kastdeurtje.. 

En zo deed de kast zijn intrede in het huis van Gert. Nu staat het te drogen en te wachten op een poging opgekalefaterd te worden. Een klusmeubel. Gert kan zijn hart ophalen, want klussen, dat is echt zijn ding.....

let op de puntjes.

Procal Harum - A Salty Dog

Een mooi nummer ( uit 1969!)  in een even mooie uitvoering. Brooker nog uitstekend bij stem.

Jain - Makeba

Grappige video, en de muziek, daar kun je nog vrolijk van worden ook!

Theo Maassen- Moeite Doen

Klassiek stukje cabaret . Of is het eigenlijk wel cabaret? Als iemand gewoon vertelt hoe het zit!?

Keukenpapier

Loftrompet
NOG een loftrompet!!
Hoeveel zullen we er laten klinken voor de man die voor ons
het keukenpapier
heeft bedacht en uitgevonden?
Staat er een standbeeld van die gene?

Eigenaardig toch. Van de grootste boeven in de geschiedenis kunnen we afbeeldingen en standbeelden vinden, maar van de werkelijk Groten der aarde ontbreekt soms elk spoor.
Zoveel mensen worden miskent.

En zo ook deze .
We kennen niet eens de naam van deze uitvinder.
Terwijl: Hoe Handig is dit doekje wel niet. Om iets schoon te maken, of te laten absorberen. Hoe vaak gebruiken we het niet? Vuile handen? Een vogelpoepje? Jong en oud, rijk en arm, vrouw of man. In de keuken maar ook in de slaapkamer en caravan.
Schande dat we  niet eens de naam van deze Grootheid kennen, wiens standbeeld eigenlijk....eigenlijk  het enige bouwwerk zou moeten zijn dat vanaf de maan met het blote oog kan worden waargenomen!

Hoe graag zou ik zeggen dat deze man het was. Want ik ben op speurtocht en ik wil het graag weten. Maar dit is het nobele gelaat van Joseph Gayetti. Geboren in 1827. Gestorven...? Dat weet niemand. Wanneer, en OF hij gestorven is.... Meneer Gayetti was de uitvinder van het toiletpapier. Ook niet onbelangrijk natuurlijk maar een keukenrol is het niet. Gayetti ging zover dat hij in elk velletje toiletpapier zijn naam als watermerk liet zetten. De velletjes bevatten ook  hoeveelheden van de geneeskrachtige plant Aloe . Tegen aambeien oa kon dat helpen. Joseph Gayetti was ook een grote, Laat dat duidelijk zijn, maar toch kent zijn papier maar een beperkte toepassing. In veel Oosterse landen wordt bij voorkeur liever de linkerhand gebruikt bij het zich kuisen na de grote beurt.

                       Dit is William E. Corbin. Hij was de uitvinder van het papieren handdoekje.

Maar ik kan geen naam vinden van degene die de ROL heeft bedacht. Deze held ligt nu ergens in een allemansgraf roemloos naar de onderkant van de deksel van zijn kist te kijken. Onbekend. Niet geprezen, en niet gezien vanaf de maan door astronauten, die in hun capsule vast ook wel een rolletje bij zich hadden.
 Wrang.

Niet ieder is zoals ik ben

 '' Niet iedereen is zoals ik ben''  zei hij en vervolgde: 

 'In grote lijnen wel, in basisbehoeften natuurlijk, maar in heel veel lijnen niet. Mensen denken anders dan ik. Ze denken anders over de dingen na. Vinden andere dingen belangrijk. Vallen op mensen waar ik NOOIT op zou vallen. Hebben bewondering voor mensen waarbij ik denk: Tjeesz. wat een Oetlul!  Vinden andere dingen opwindend. (Klimaatwarmte! Politieke! Kunst!) Hebben andere behoeften. andere levenswijsheden, prioriteiten, interesses, enzovoorts.
Dus. Wat moeten we ermee? Als ze allemaal zo anders zijn!!

Ze accepteren?  Is dat niet een beetje de geitenwollensok uit de antieke kast trekken? Hebben we dat al niet lang genoeg gedaan? Ons in grote zwijgende meerderheden gedompeld? Geroepen van ach en wee, en wat zielig voor al die minderheden. Want het gaat altijd over minderheden! Alsof er geen meerderheid bestaat!
Tjee, wat hebben we ze gepampert, want ze voelden zich zo te kort gedaan, die lijpehuizen.  En waar is het goed voor? Zijn we er wat mee opgeschoten? Weet je waar het de doodsteek van is geweest?  Van de humor! Je ken nooit meer es lachen zonder dat er een grote zeikerd met een opgeheven wijsneusvinger tegenover je staat. 'Je discrimineert '  roepen ze dan . Links uit de wieg gevallen sociotuig.
El-kaar ac-cepte-ren...... En respecteren dan ook zeker!
Ook als iemand  denkt en zegt dat een zwarte piet een paars gezicht mag hebben...... Moet ik dat ook normaal vinden?
De pot van het hek gerukt!

Ik vind het al heel wat dat ik ze tolereer. Die andersen. Die het allemaal weer anderser willen dan  dat IK weet hoe het balletje rolt. Luister! Ik laat ze gewoon lopen. Zeg niets.Doe ze niets. Ze mogen er zijn zolang ze maar van MIJ en mijn kinderen afblijven. De homo's, de negers, de aanstellers,de  kunstpikkies, de transgenders, de vegetariers, de milieuzeikers, die rolstoelers die altijd de supermarktgangen blokkeren! de uitkeringstrekkers....of had ik dat al gezegd: de Marokkanen??! Afin, noem ze allemaal maar op
Ik tolereer ze. En dat vind ik al een groot offer dat ik breng! Voor de lieve vrede!
Maar blijf van mijn hachie af en ik zeg het je nog sterker: Bemoei je niet met mijn hachie! Bemoei je met je eigen. Doe iets nuttigs!
En het liefst ergens anders.Het beste in de eigen enclave
Niet bij mij! Ik vind het leuk om met m'n EIGEN maten te darten in Cafe Bij Bart.In MIJN enclave. In ONZE enclave. Die van de rechtdoorzee geschapen Nederlanders.  Ik wil geen overlast hebben van dartende negers of rolstoelwielen over m'n tenen of wat dan ook. Niet dat wij ze niet tolereren. Maar ze zijn gewoon anders. Punt.
En anders betekent minder gezellig. Vaak
Iedereen zijn eigen ding.
Negers gaan lekker hardlopen. Zijn ze goed in. Doorlopen zou ik zeggen,
Homo's gaan plezier maken in de darkrooms. Hoeven we ze niet te zien. Dat is waar ze horen: Darkhole-lovers in darkrooms!
Marokkanen? Terug naar Marokko. Logisch. Mooi land. Lekker warm. Gaan ze leuk werk doen . Daar ouwe vrouwtjes bestelen
Vegetariers allemaal naar Vegetarië.
Milieuzeikers oppakken wegens wildplassen en naar een heropvoedings-kampement vervoeren! Kunnen ze onder mekaar met hun bleke koppies moestuinen aanleggen. Gelukkiger kun je ze niet maken!
Uitkeringstrekkers hup werken.
Rolstoelers niet zeuren.
Nederland moet weer normaal gaan doen.
Kijk naar mij. Zo moeilijk is dat niet''

Tom Birkner rainpaintings