Pfoe.....mooi!
De reden waarom ik nieuwe muziek blijf zoeken is hopen dat ik muziek als dit tegenkom.Voor mij weer even een hoogtepunt.
dinsdag 23 augustus 2011
zaterdag 20 augustus 2011
Veranderingen
Een aantal wijsheden van de kalender die bij ons hangt in het kleinste kamertje.
In de serie: 'Van de pot gerukt, hoewel? :
"De beste manier om met veranderingen te leren omgaan is ze zelf te bewerkstelligen "( Robert Dole)
"Wat je niet kunt veranderen, moet je verdragen" ( Andalusisch spreekwoord)
theatrale scheidsrechter
Heeeeeeeel hoog tijd voor wat humor. Voetbalhumor deze keer. Het gaat om de scheidsrechter, ik weet niet hoe hij heet, en of hij nog fluit, maar die man () wist er wel wat van te maken....
donderdag 18 augustus 2011
de kou in, zand erover, de pijp uit, opgelost!
Je hebt maar wat te kiezen in het leven. Rondom je uitstap van dit leven bijvoorbeeld. Hoe ga je dat doen? Er zijn zoveel keuzes te maken nu alles kan. Je mag het zelf allemaal inkleuren.
Wel of niet met muziek? Welke muziek dan?
Maak ik het spectaculair of sober?
Er zijn mensen die het tot het grootste levensdoel lijken te maken een mooie uitvaart voor zichzelf te regelen. Ze willen op hun eigen rouwdienst ( die tegenwoordig vaak geen rouwdienst meer genoemd mag worden, maar een 'happening')soms de aanwezigen toespreken vanaf een gigantisch scherm. Ze willen eerst in een open kist op een bootje door het kanaal...in het reuzenrad nog 1 keer......dat Marco Borsato er ook bij is...dat het een feest wordt, een orgie desnoods...ja, die laatste wil, die wil wat.
En nou is de keuze nog verder verruimt. Want je kunt je laten vriesdrogen, je laten begraven of cremeren. En nu komt daar dan ook nog bij dat je je kunt laten oplossen in een bak met zuur.Dat heet 'resomeren'.
Er wordt beweerd dat dit een milieuvriendelijke methode zou zijn.
Ik geloof er niks van.
Ik las in de Trouw een artikel hierover. Na de milieutechnische voors en tegens te hebben overwogen eindigd een artikel van Marjon Weijzen daarover:
"De keuze tussen begraven, verbranden, oplossen en vriesdrogen heeft met het milieu weinig te maken. De rouwstoet is het meest belastende onderdeel van de uitvaart en de uitvaart is niet milieubelastend. Lang niet zo belastend als blijven leven."
woensdag 17 augustus 2011
Sjaak Bral ziet het goed (3)
Eten uit de container (Sjaak Bral)
Bijna de helft van de wereldvoedselproductie gaat verloren. Leest dit nog maar een keer. Bijna de helft, ja. Dat kost miljarden en miljarden euro’s per jaar. Waarom? Omdat de fabriek de wortels te scheef vindt. Omdat de supermarkt de melk te duur vindt. Omdat de consument denkt dat het vlees een beetje verkleurd is. En zelfs als we voedsel wel kopen flikkeren we nog ruim een kwart ervan in de vuilnisbak.
Wereldwijd is er een beweging op gang gekomen van burgers die aandacht vragen voor deze zinloze verspilling. Dat doen ze door in de afvalcontainers te graaien, op zoek naar eetbaar voedsel. ‘ De vervaldata op verpakkingen worden belachelijk ruim gerekend’, zegt een idealistische student die zijn eten bij elkaar scharrelt in containers. ‘Ik ben nog nooit ziek geweest, al heb ik wel heel wat vieze dingen geproefd. Maar als je ziet hoeveel gratis eten je uit zo’n afvalberg kan halen laat je je schaamtegevoel snel varen.’
Krijgt u al een wee gevoel in de maag? Voedsel dat echt niet meer te eten is wordt ook meegenomen, voor varkens en kippen. Zo wordt zoveel mogelijk etensafval benut. De Engelse term voor dit fenomeen is ‘Dumpster Divers’, vrij vertaald ‘Afvalduikers’. Twee ongelukkige woorden bij mekaar, dat bekt niet lekker. In Nederland wordt gelukkig het werkwoord ‘containeren’ gebruikt. Het zoeken naar voedsel is inmiddels ook massaal ontdekt door bewoners van armere wijken. ‘Daar komen we niet meer’, zei de student. Er is gewoon teveel concurrentie. Illegalen en buurtbewoners die van minimale uitkeringen moeten leven drukken ons de markt uit’, besluit hij met een lach.
Terwijl er niets te lachen valt. Hele gezinnen halen hun eten uit afvalbakken en beslissen pas bij de ‘oogst’ wat ze er nog bij moeten kopen. De economische crisis is niet de enige reden dat mensen afvalcontainers plunderen. Er zijn ook mensen die milieubewust willen leven – die het weggooien van verlepte sla niet kunnen verkroppen. Deze mensen zijn in de regel nogal fanatiek hun doen en laten, wat hun goed recht is, maar streven naar het hergebruiken van ons afval is niet alleen het gedachtengoed deze milieufreaks – dat zouden we allemáál moeten willen.
maandag 15 augustus 2011
Frau Hitler
ma 15 aug 2011, 11:14 uit de Telegraaf
Hitler moest een vrouw worden
AMSTERDAM - Britse spionnen wilden in de Tweede Wereldoorlog van 'Herr Hitler' 'Frau Hitler' maken, door aan zijn eten stelselmatig het hormoon oestrogeen toe te voegen.
Ze hoopten de nazileider meer vrouwelijk en minder agressief te maken.
Hitler had testpersonen die zijn eten moesten voorproeven op gif. Maar omdat oestrogeen geen smaak heeft en niet onmiddellijk tot verandering leidt, zou hij er niets van merken dat er met zijn eten was geknoeid. De spionnen hadden al toegang gekregen tot zijn keuken.
Het oestrogeen-plan en vele andere bizarre ideëen om Adolf Hitler en zijn troepen te breken, staan in het boek 'Secret Weapons: Technology, Science And The Race To Win World War II' van professor Brian Ford, dat in september uitkomt. Daarin staan passages uit documenten die nooit eerder zijn vrijgegeven. Zo is het idee geopperd om grote hoeveelheden lijm te droppen op de troepen van de nazi's, zodat ze vast aan de grond zouden komen te staan. En er was het plan bommen te verhullen in de vorm van fruit.
In de documenten staat ook dat als de nazi's de oorlog zouden verliezen, ze het plan hadden om giftige worsten, chocola en koffie te verspreiden op plekken waar de geallieerden zich ophielden.
Portret van een zwangere Adolf Hitler, van de Indonesische schilder Ronald Manullang
Foto: EPA
Davincini: Doet me denken aan komische series als'Dad's Army'( Daar komen de schutters) of 'Hello Hello'
'Listen, I only say this once........and when he turn into a woman we will capture him..' De werkelijkheid is altijd nog net iets absurder, blijkt wel uit bovenstaand bericht
zondag 14 augustus 2011
zaterdag 13 augustus 2011
in sight: 2012
"...Merkwaardig is dat oude beschavingen veel meer leken te weten. Zij hebben interessante informatie achtergelaten. Zowel de Egyptenaren, de Inca’s, de Hindoes, de Maya’s, et cetera.
De Maya’s wijzen ons zelfs met hun naam op de illusie.
Hoe kan dit? Waarom wisten zij meer dan wij? Wat is er gebeurd?
Ergens, op een bepaald moment, moeten we teruggevallen zijn in bewustzijn. Wij moeten
onze hand overspeeld hebben en daarvoor ‘gestraft’ zijn. Niet door een oppermachtige God.
Nee, dat is onzin, als ik zo vrij mag zijn. Dat is een verzinsel van machtswellustelingen die angstgevoelens van onbewuste mensen misbruiken om hun machtsbasis te handhaven.
Niemand straft ons. Als wij iets onprettigs meemaken is dat een gevolg van ons eigen
handelen. Het leven is gebonden aan wetten. Wij zijn gebonden aan de zeven universele
levenswetten. Eén daarvan is de wet van zaaien en oogsten. Alles wat wij oogsten hebben wij zelf ooit eerder gezaaid. Als wij de levenswetten niet volgen, heeft dat gevolgen die op onszelf terugslaan. Dat is een universele wetmatigheid waar niemand aan kan ontkomen. We moeten dus iets gedaan hebben waardoor wij teruggevallen zijn in bewustzijn.
In verschillende geschriften, en door oude wijsgeren, wordt naar zo’n terugval verwezen.
In het Oude Testament wordt geschreven over de ‘zondeval’, metaforisch uitgebeeld door Eva die een appel eet uit ‘de boom van kennis van goed en kwaad’. Daardoor wordt ze verdreven uit het paradijs en valt ze in de aardse dualiteit, de rest van de mensheid daarin meeslepend.
Plato sprak op zijn beurt over de ondergang van de Atlantische beschaving. Ogenschijnlijk een heel ander onderwerp, maar misschien toch niet. De Atlantische beschaving was zeer hoogstaand en is in verschillende fases ten onder gegaan door uit de hand gelopen misbruik van kennis. Daardoor viel de mens terug in bewustzijn en werd ze teruggeworpen in het stenen tijdperk. Maar er waren ook overlevenden die op tijd waren gevlucht naar veiliger oorden en die hun kennis mee hebben genomen. De afstammelingen hiervan zijn de Egyptenaren, Inca’s, Hindoes, Maya’s en waarschijnlijk vergeet ik er nog een paar. Vandaar dat in deze, volgens archeologische ‘wetenschappers’ geheel los van elkaar staande beschavingen, dezelfde symbolen terug te vinden zijn.
Afijn, we zijn dus teruggevallen naar een lager bewustzijn dan ‘onze voorgangers’ al
hadden. Maar wij waren dit natuurlijk zelf in voorgaande incarnaties. Wij hebben dus zelf een hoger bewustzijn gehad en wij proberen dit al duizenden jaren terug te winnen. Aanvankelijk lag het tempo hiervan zeer laag, maar dit heeft zich gestaag versneld en in onze tijd lijkt de ontwikkeling van ons bewustzijn zich steeds sneller naar een culminatie, of doorbraak, te bewegen.
Wat staat er te gebeuren? Waar zijn wij naar op weg? Gaan wij ons kwijtgeraakte
eenheidsbewustzijn terugvinden? En zo ja, wanneer?"
(Eric Huysmans)
Davincini: bovenstaand stukje is een onderdeel van een visie die ik laatst kreeg toegestuurd. Hetgeen wat me daarin aansprak was dat het aansloot bij wat ik al langer stiekem denk te weten: De bedenkers van de bouw van de grote piramiden waren wezens uit een 'hogere beschaving'. Ikzelf had die beschaving geplaatst in het sterrenbeeld 'Orion'omdat de grote piramide veel verwijzingen geeft naar dat sterrenbeeld.De auteur van bovenstaand stukje zegt dat wij het zelf zijn geweest, met een hoger bewustzijn. De schrijver en ik hebben dus gemeen dat het hoe dan ook een andere beschaving was.
Cool...
donderdag 11 augustus 2011
Een maandagmorgenbeschouwing ..
2011 is het jaar van verzuurde slagroom.
Van onverschillige blinden,
regerend wantrouwen.
koude ratio
De val na de hoogmoed,
de gestikte rest.
Het Moois ligt ongezien te verrotten
op een planeet als een asbak.
Benieuwd wat 2012 brengt.
Van onverschillige blinden,
regerend wantrouwen.
koude ratio
De val na de hoogmoed,
de gestikte rest.
Het Moois ligt ongezien te verrotten
op een planeet als een asbak.
Benieuwd wat 2012 brengt.
maandag 8 augustus 2011
Gekke mieren
gelezen op knack.be 15 mrt 2011
Langsprietmieren paren risicoloos met broers en zussen
De superlangsprietmier houdt er een uiterst speciale voortplantingsstrategie op na.
De superlangsprietmier is een uiterst succesvol diertje dat de wereld aan het veroveren is. Dat gaat zo snel dat wetenschappers zelfs niet meer kunnen achterhalen waar de oorsprong van het beestje ligt. Het dier wordt in de wetenschappelijke volksmond ‘gekke mier’ genoemd, omdat het ogenschijnlijk geen logica in zijn verplaatsingen heeft, maar in alle richtingen rondschiet.
In het vakblad Proceedings of the Royal Society B beschrijven entomoloog Morgan Pearcy van de Université Libre Bruxelles en zijn collega’s een mogelijke verklaring voor het succes van het diertje: het zou er een uiterst speciale voortplantingsstrategie op nahouden. Het slaagt er namelijk in met broertjes of zusjes te paren zonder dat daar inteelt aan te pas komt. Paren dus met een verwant alsof het een niet-verwant is. Dat vermijdt het oeverloze zoeken naar een potentieel geschikte partner.
Dat dit niet tot problemen leidt, zou een gevolg zijn van het feit dat dochters een kloon zijn van hun moeder, en zonen een kloon van hun vader (wiens sperma in de moeder aanwezig is). Dat laatste vereist wel dat een eitje de moederlijke genen liquideert voor het bevrucht wordt.
Het is slechts de tweede keer dat een dergelijk voortplantingssysteem wordt ontdekt – de eerste keer was trouwens ook bij mieren: kleine vuurmieren.
Dirk Draulans
Davincini: OK opzienbarend, maar wat ik ook wel treffend vind is dat het kennelijk ook voor wetenschappers zo is dat sommige mieren maar wat doelloos rondrennen. Ze kunnen er geen logica in ontdekken, in dat getutterdetut van dat mierengespuis. Ikzelf denk dat ook wel eens wanneer ik mieren observeer ( kijk naar de mieren gij luiaard, stond al in de Bijbel....nou..ok..) Ze DOEN OOK MISSCHIEN MAAR WAT,die mieren, een beetje interessant, driftig heen en weer krioelen alsof ze druk bezig zijn. Net menschen.
De natuur zit nog vol raadsels.
Ik hoorde ook van een onbekende harige mierensoort ( in Texas) die elektronica eet. Ze lopen niet netjes in het gelid als veel andere mieren.
De insecten hebben al een waterzuiveringsinstallatie gesloopt en dringen huizen binnen waar ze computers, alarmsystemen, I-pods en andere elektronica kapot maken. Een soort anti-revolutionaire mierenbeweging. In dienst van een terroristische groepering kunnen ze nog heel wat betekenen..
Overigens: weet je wat die harige miertjes eten?
kleine vuurmiertjes!
>
Langsprietmieren paren risicoloos met broers en zussen
De superlangsprietmier houdt er een uiterst speciale voortplantingsstrategie op na.
De superlangsprietmier is een uiterst succesvol diertje dat de wereld aan het veroveren is. Dat gaat zo snel dat wetenschappers zelfs niet meer kunnen achterhalen waar de oorsprong van het beestje ligt. Het dier wordt in de wetenschappelijke volksmond ‘gekke mier’ genoemd, omdat het ogenschijnlijk geen logica in zijn verplaatsingen heeft, maar in alle richtingen rondschiet.
In het vakblad Proceedings of the Royal Society B beschrijven entomoloog Morgan Pearcy van de Université Libre Bruxelles en zijn collega’s een mogelijke verklaring voor het succes van het diertje: het zou er een uiterst speciale voortplantingsstrategie op nahouden. Het slaagt er namelijk in met broertjes of zusjes te paren zonder dat daar inteelt aan te pas komt. Paren dus met een verwant alsof het een niet-verwant is. Dat vermijdt het oeverloze zoeken naar een potentieel geschikte partner.
Dat dit niet tot problemen leidt, zou een gevolg zijn van het feit dat dochters een kloon zijn van hun moeder, en zonen een kloon van hun vader (wiens sperma in de moeder aanwezig is). Dat laatste vereist wel dat een eitje de moederlijke genen liquideert voor het bevrucht wordt.
Het is slechts de tweede keer dat een dergelijk voortplantingssysteem wordt ontdekt – de eerste keer was trouwens ook bij mieren: kleine vuurmieren.
Dirk Draulans
Davincini: OK opzienbarend, maar wat ik ook wel treffend vind is dat het kennelijk ook voor wetenschappers zo is dat sommige mieren maar wat doelloos rondrennen. Ze kunnen er geen logica in ontdekken, in dat getutterdetut van dat mierengespuis. Ikzelf denk dat ook wel eens wanneer ik mieren observeer ( kijk naar de mieren gij luiaard, stond al in de Bijbel....nou..ok..) Ze DOEN OOK MISSCHIEN MAAR WAT,die mieren, een beetje interessant, driftig heen en weer krioelen alsof ze druk bezig zijn. Net menschen.
De natuur zit nog vol raadsels.
Ik hoorde ook van een onbekende harige mierensoort ( in Texas) die elektronica eet. Ze lopen niet netjes in het gelid als veel andere mieren.
De insecten hebben al een waterzuiveringsinstallatie gesloopt en dringen huizen binnen waar ze computers, alarmsystemen, I-pods en andere elektronica kapot maken. Een soort anti-revolutionaire mierenbeweging. In dienst van een terroristische groepering kunnen ze nog heel wat betekenen..
Overigens: weet je wat die harige miertjes eten?
kleine vuurmiertjes!
>
zondag 7 augustus 2011
donderdag 4 augustus 2011
jarig
Het is vandaag mijn verjaardag,
De dag dat ik op het vertoon van mijn ID bij een door mij zelf uitgezochte bakkerij een gratis taart kan halen. Zoals iedereen dit kan, die kan bewijzen dat hij jarig is.
ZO zou het horen. Een jarige zou zich jarig voelen, en te horen krijgen: “…en nog een hele fijne verjaardag meneer!’ Bovendien is het dan ook een keer LEUK je ID bewijs bij je te dragen. Nu heb ik het nodig om te kunnen bewijzen dat ik ben wie ik ben. Zodat ik te controleren ben. Te checken. Heel onverkwikkelijk allemaal. Zeker nu het paspoort is aangevuld met de vingerafdruk. Voelt niet goed.
Geheel tegen alle tendensen in van dit soort controle en diefstal, heeft de Jumbo in onze gemeente een supermarkt waarin de klanten boodschappen doen en zelf hun producten scannen. Dus je loopt met je scanner door de winkel en je scant alles wat je in je karretje doet. Bij het verlaten van de winkel geef je de scanner aan een meisje en die ziet toe dat het aangegeven bedrag op de scanner betaald wordt. De Jumbo giet een naïeve flower power mentaliteit in een nieuw jasje. ( Hee men, scan, weet je wel? )
Het meisje werpt nauwelijks een blik in het karretje. Wat zou haar het rotten of het klopt wat jij gescand hebt. Zij doet haar werk. En ze hoeft zelf niet meer te scannen. Misschien heeft ze wel instructies gekregen om in het geval van een combinatie van een overvol boodschappenkarretje en een laag bedrag, eens te controleren of het wel klopt.
‘ Steeksgewijs wordt er gecontroleerd’ zeggen ze daar.
En dat steeksgewijs, hoe dat in elkaar zit? Hoe selectief dat systeem is? Ik wil het geloof ik allemaal niet weten.
Afin, bij de Jumbo kun je nog goed jarig wezen, zullen we maar zeggen. Of voorlopig nog niet natuurlijk
De dag dat ik op het vertoon van mijn ID bij een door mij zelf uitgezochte bakkerij een gratis taart kan halen. Zoals iedereen dit kan, die kan bewijzen dat hij jarig is.
ZO zou het horen. Een jarige zou zich jarig voelen, en te horen krijgen: “…en nog een hele fijne verjaardag meneer!’ Bovendien is het dan ook een keer LEUK je ID bewijs bij je te dragen. Nu heb ik het nodig om te kunnen bewijzen dat ik ben wie ik ben. Zodat ik te controleren ben. Te checken. Heel onverkwikkelijk allemaal. Zeker nu het paspoort is aangevuld met de vingerafdruk. Voelt niet goed.
Geheel tegen alle tendensen in van dit soort controle en diefstal, heeft de Jumbo in onze gemeente een supermarkt waarin de klanten boodschappen doen en zelf hun producten scannen. Dus je loopt met je scanner door de winkel en je scant alles wat je in je karretje doet. Bij het verlaten van de winkel geef je de scanner aan een meisje en die ziet toe dat het aangegeven bedrag op de scanner betaald wordt. De Jumbo giet een naïeve flower power mentaliteit in een nieuw jasje. ( Hee men, scan, weet je wel? )
Het meisje werpt nauwelijks een blik in het karretje. Wat zou haar het rotten of het klopt wat jij gescand hebt. Zij doet haar werk. En ze hoeft zelf niet meer te scannen. Misschien heeft ze wel instructies gekregen om in het geval van een combinatie van een overvol boodschappenkarretje en een laag bedrag, eens te controleren of het wel klopt.
‘ Steeksgewijs wordt er gecontroleerd’ zeggen ze daar.
En dat steeksgewijs, hoe dat in elkaar zit? Hoe selectief dat systeem is? Ik wil het geloof ik allemaal niet weten.
Afin, bij de Jumbo kun je nog goed jarig wezen, zullen we maar zeggen. Of voorlopig nog niet natuurlijk
woensdag 3 augustus 2011
kat
Een kat als huisdier is toch wel mooi. Je kan er van alles mee meemaken. Mocht er bij de Davincini's geen allergie bestaan, dan had er in dat huis ook een poesje rondgelopen. Misschien deze wel
zaterdag 30 juli 2011
De batterij opladen
enkele fragmenten van de vakantie van Gert
In één keer zijn ze doorgejakkerd naar een plek onder Lyon. Voortgedreven door de zwiepende ruitenwissers van hun Opel Zafira. In dat hondenweer ga je immers niet naar een leuke camping zoeken. Doorrijden maar…
Hoe zuidelijker ze kwamen, hoe droger en blauwer het werd. Gert speurde naar een camping in de meegenomen gids.
Gert die in een campinggids een camping opzocht was een merkwaardig fenomeen. Dit waren immers de gidsen die hij voorheen verachtelijk terzijde zou hebben geworpen. ‘We zien wel – we vinden sowieso daar wel een camping’ , zou hij hebben gezegd. Hij vond gidsen dodelijk voor een eventueel avontuurlijke reis die hun vakantie zou kunnen zijn. Vooraf weten waar je terechtkomt was saai, want geen verrassing.
’s Avonds terecht komen op een plek die je ’s middags nog niet had kunnen bedenken.Verrast kunnen worden door de dingen die je tegen komt. Dat is veel mooier toch…Het kan iets extra’s geven…..
Maar niet altijd natuurlijk.
En met kinderen erbij..die wil je niet teleurstellen. Gert kon de verwijten al bedenken op de boerencamping waar geen hol te doen was. “JIJ wou hierheen!!!”zou hij horen.
Dus…Gert in de Gids . Een zomervakantie met de caravan in Frankrijk avontuurlijk….HA! Wat een belachelijk argument eigenlijk.
En hij vond een camping. Hup jongens, afrit 11 moeten we van de weg.
Daar had je afrit 9 al, daar afrit 10, en dan afrit 12.
Afrit 12?
Had iemand in de auto een afrit gezien met twee eentjes? Nee…?
Afrit 12 nemen kon ook – je reed dan wel om, maar pwâ, 10 uur of 11 uur achter elkaar in de auto zitten maakt niet veel uit, toch?.
‘Vroeg in het seizoen was het nog, dus er zou wel genoeg plaats zijn’ was Gerts veronderstelling geweest, waaraan echter abrupt een einde kwam toen de doortrekkerscamping in zicht kwam. Een rij kampeerwagens stond voor de receptie te wachten, en op een noodveldje zag hij doorgangsgasten hutje mutje gereed staan voor vertrek morgenochtend.
Toch kwamen ze de camping op. ( een meevaller? Mooi, een meevaller!!)
De receptioniste, of haar dochter, of een vakantiekracht die even waarnam, wees hen een plek op de plattegrond, waar ze zouden kunnen gaan staan, en waarnaar toe Gert een achteraf niet geheel logische route volgde die het noodzaakte om een BBQ-set te verplaatsen en een volleybalnet tijdelijk te verwijderen, teneinde met auto en caravan verder te komen.
De aangewezen plek op de plattegrond bleek al bezet. Tegenvaller,want nu moesten ze onverricht ter zake terug naar de receptie.
Nieuwe plek zoeken. Plaats 270 ( deux cent soixante- dix). Dit bleek een leuke stek. Gert manoeuvreerde er zijn voertuig heen. Bij het ontkoppelen van de caravan van de auto gebeurde er iets vervelends: er brak een dikke schroef af, die het voorwieltje van de caravan vast hield. Het wieltje waarop de caravan aan de voorkant steunt. En als ie niet kan steunen, kiept ie..
‘Nee hè…’zei Gert…en hoewel meteen duidelijk was dat dit niet te repareren viel deed hij nog iets van een poging…..
Vrouw en Gert keken elkaar aan:’Shit, wat nu!?’Daar kwam ook de receptioniste, haar dochter of de vakantiekracht aangelopen. Niet bewust van het euvel. Plaats 270 was al besproken, dus ….sorry, maar daar konden wij niet staan. Lekkere receptie….
Weer werd een andere plek gezocht. En in het belang van hun situatie was het nodig om de auto en de caravan aan elkaar gekoppeld te laten staan. Leg dat maar eens uit in een taal waarin je onvoldoende thuis bent.
Uiteindelijk, bij het draaien en keren van hun voertuig, kwam de auto in een positie waarin achteruit draaien de enige optie leek om er uit te geraken, en daarmee werd een oud en overbekend trauma van Gert aangeroerd – want die kunst was hij niet meester. Ook niet met aanwijzingen van een Amsterdamse toerist die al spoedig moest vaststellen dat Gerts vaardigheden op dat gebied niet aanwezig waren. ‘Hij kan er niets van’ zij hij in het bijzijn van Gerts dochter, die dat niet horen wilde.
Gert zou een andere route kiezen. Wel vooruit rijden. Daartoe moesten een tafel en wat stoelen van een kamperend gezelschap van zijn plek worden gehaald , maar dat was te verkiezen boven het debacle en het gestuntel van het achteruit rijden.
Gniffelende campinggasten hadden het tafereel nog wel langer vanachter een biertje willen aanschouwen, ze vermaakten zich er prima mee, maar nee
Omdat onderweg in de sleurhut een kastdeur was opengegaan en er daardoor een wirwar van kleding, boekjes, toiletartikelen, hobbyspul en spelletjes op de vloer was beland was de reis hervat met een kastdeur die stevig met een elastiek op zijn plaats werd gehouden. Zo kon die niet WEER open vallen. Dit had wel een handvat gekost, zo zei Vrouw, die daaraan toevoegde dat dit nou toch echt wel de laatste keer zou zijn dat ze zou gaan kamperen. Vooral ook toen ze zag dat de stoelen waarop ze altijd buiten zaten, niet meer in orde waren. Sterker nog: twee ervan stonden op het punt in te zakken.
Gert leende wat gereedschap, kreeg het daarmee enigszins , maar ook niet helemaal voor elkaar. En zo verliep de eerste dag. Een aantal tegenslagen, maar kom op: Het was vakantie – en ze zouden ervan gaan genieten….morgen een dagje lekker luieren langs een stroompje, en wat spelletjes doen…een beetje aankeutelen…lekker toch…
Kortom, het stel heeft zijn zegeningen maar weer eens geteld, want zo zijn ze ook wel weer…..
Naschrift: Het leek een locaal campinggebruik, om nieuw aangekomen campinggasten op pad te sturen naar een campingplek die al bezet was. Gert heeft dit 5 keer waargenomen.
*
Het boek van de Italiaanse schrijver Sandro Veronesi, dat hij nu al wekenlang aan het lezen was, heet ‘Kalme Chaos’. Gert zag het liggen en trok parallellen met die titel en de ochtendsituatie.
Buiten hing een grijs wolkendak boven de wereld. Gekletter en geknetter had hem die morgen uit zijn derde slaap gewekt.
De eerste keer was het zijn blaas die hem gewekt had. Met zijn slaapdronken hoofd had hij zich toen platonisch aangekleed en was naar het blok sanitaire voorzieningen gestrompeld. Het was hem opgevallen hoe stil het was. Muisstil was het. Hij had zich ingespannen om een geluid op te vangen – een auto in de verte…of kikkers – gisteravond lieten die zich nog horen, maar niks.
Achteraf kondigde die stilte natuurlijk het onweer aan. Maar dat wist Gert toen niet.
De tweede keer dat hij in zijn slaap gestoord werd, kwam door een geluidssignaal afkomstig van zijn mobieltje. Er kwam zowaar een sms binnen, om 5 uur ’s morgens?
Gert zocht zijn bril en drukte op de toets ‘bericht weergeven’
“ VODAPHONE “: welkom in Frankrijk, de tarieven voor bellen in Frankrijk zijn bla bla en ook sms veel hoger.
En de derde keer was het dus het gekletter. Gert stond op en sloot het dakraampje. Een nieuwe dag was begonnen. Vandaag zou een monteur van de ANWB contact met hun opnemen.
Toen de regen minder werd en het gedonder was verdwenen besloot Gert op te staan, en te gaan douchen.
Het werd een overwegend aangename dag – bijna zoals ze zich dat hadden voorgesteld een avond eerder. Met lekker eten, de kinderen in het zwembad, even tafeltennissen, luieren in de zon, wat lezen, een spelletje, en de tennisbaan voor een uurtje afhuren. De temperatuur was aangenaam – alleen viel er zo nu en dan wat regen.
Gezien de komende weersverwachtingen werd het reisdoel bijgesteld. Ze gingen niet langer naar de Alpen, maar ( als de gelegenheid daar is) gingen ze nu richting Provence.
Voor wat betreft het caravanverhaal. Gert zou zelf zijn caravan naar een bedrijf voor caravans en caravanaccessoires gaan brengen in een klein stadje zo’n 50 kilometer verderop: Saint Martin les Valence. Daar kon het verhaal dan weer verder. Het zou zo fijn zijn als dat ding snel gemaakt kon worden………
*
Zijn ze al geland? Nee, ze zijn nog niet geland. Het ‘thuis zijn’ op vakantie moest nog plaats vinden. Ze hebben zich beziggehouden met enerzijds het mankement aan de caravan. Anderzijds hebben ze hun best gedaan het er een leuke dag van te maken.
Voor een verslag hiervan kan ik U nergens naartoe verwijzen. Niet alles wat gebeurd in de familie is even vermeldenswaardig. Ik kan wel vertellen dat de familie ’s avonds opgelucht hun zorgenlijstje aan de kant kon leggen. Zo was bijvoorbeeld de caravan weer gerepareerd.
De tijd tussen 11.00, dat ze bij de campingzaak aankwamen, die pas om 14.00 open bleek te gaan werd opgevuld met een warme lunch op een terrasje in het naburig dorpje , waar aan weerszijden van de weg terrasjes waren, d.w.z. één aan elke kant, die bijna hetzelfde menu aanboden. Voor 12 euro. De familie stelde zich een onderling zware concurrentiestrijd voor. Het ene terras liep als een tierelier, het andere ( het hunne…..– kwam het door hun??) voor geen sier.
Terug op de camping lukte het met heel veel moeite de caravan van de auto te ontkoppelen.(Rustig blijven – ademhalen – nog een keer opnieuw proberen – even wat drinken- pfff warm)
De pot sambal, die liggend in het koelkastje van hun mobiele vakantiehutje had gelegen, bleek open te zijn gegaan en alles diende schoongemaakt te worden, maar voor de rest liep alles gewoon. Het weer was goed. ’s Avonds relaxte Gert op bed in de caravan.
De ogen dicht. Heerlijk.
*
Aankeutelen of aanmodderen?
Jezelf vermaken of jezelf bezig houden?
Weg zijn om niet thuis te zijn, of vakantie hebben?
Die vragen hielden Gert in zijn achterhoofd bezig. Hij las wat, pakte even een puzzel, zwom even in het zwembad, deed een potje tafeltennis met zijn zoontje, en ging samen met het gezin naar Vienne, een stadje met een rijke, want oude geschiedenis. Tegenwoordig vooral bekend vanwege zijn jaarlijkse jazzfestival.
Het was benauwd vandaag. Temperaturen boven de 32 graden Celsius, en voor het bekijken van het stadje was het te warm. Ze slenterden. De kinderen hadden geen interesse. Nu niet.
Begrijpelijk, maar wel jammer, want het is een fraai stadje.
Ijsje eten dan maar
*
Een dag van oprispend maagzuur bij vrouwe, van kiespijn bij Gert. En van de verwachte weeromslag. Regen op de caravan, inpakken in die regen, doorweekte schoenen, natte tent. Regenjassen, vertrekken met een moeizaam aankoppelen. Dit alles onder een vast voornemen zich hierdoor niet te laten belemmeren in hun vakantiegeluk. Zo’n dagje hoort erbij…Toch?... Kom op! Ze hadden hun zinnen gezet op de Provence, Gordes. Daar waren ze eerder geweest: Gordes. Ze hadden gereserveerd op camping des Sources. Twee nachten konden ze blijven. Ze wilden acht nachten. Maar ze konden maar twee. Goed, hun ervaring op diverse campings was dat er vaak toch nog wel een mogelijkheid was om langer te blijven. Er kwamen soms gasten niet opdagen, of anderszins..
Het weer in heel Frankrijk liet te wensen over, zo werd verteld. Dit bood hem geen troost.
Gert wilde een atmosfeer van zon, rust, een aankabbelen van lekkere geuren, een slokje hier, een praatje daar. Een plezierig voelen door perfecte omstandigheden. Een vakantie zoals vakantie bedoeld is. Hij vond dat hij dat verdiend had, en hij was verwend genoeg om licht verontwaardigd te zijn dat het nu niet allemaal zo lekker liep.
Ook in Gordes aangekomen bleek de vakantie nog niet te kunnen gaan beginnen. Het was werken om hun boeltje op te zetten. Manoeuvreren met auto en caravan, drogen van nat spul. De grond was hard om haringen in te slaan. Ze hadden ook weinig ruimte eigenlijk, zeker voor de prijs die ze hier per nacht zouden gaan betalen.
Ze zouden internet kunnen ontvangen met wifi, maar ze konden geen verbinding krijgen.
Ze moesten inkopen doen omdat het morgen quatorze juiliet is en dan de winkels dicht zijn. Een stevige wind stak op in Gordes, eentje waaraan een fikse herfststorm in Nederland een leuk speelkameraadje zou hebben.
Daar stonden ze dan. Op een camping in de Provence. Vrouwe heeft rennies kunnen krijgen die een tijdje helpen. Gert heeft pijnstillers kunnen krijgen tegen de kiespijn.
Man man, wat een lol.
*
De volgende dag was het bâgguh, zouden ze in Den Haag zeggen: Komt die zeikregen weer roet in het eten gooien. Gert wil geen roet in zijn eten! Dat geeft hem een onprettig gevoel en uiteindelijk stress.
Daar raakt zijn batterij niet opgeladen van. En dat was toch ook de bedoeling van vakantie.
“Deze vakantie zal mijn werkgever straks heugen, als het weer zo blijft. Het ziekteverzuim zal teenkrommend stijgen”zo klaagde hij tegen Vrouwe, en “Waar is die opwarming van die aarde als ik hem nodig heb?”
Ze kijken op het internet naar de meerdaagse weersverwachting. Ze leven hier qua weer toch wel een stuk beter dan thuis, zo bleek.
Gelukkig! Hij gunt zijn oudste zoon, die thuis is gebleven, ook mooi weer, maar het moet godverdomme niet mooier zijn dan het weer bij hem! Zij, die ervoor gereisd hebben- gesjouwd- informatie ingewonnen- en het verDIEND hebben om mooi weer te hebben! JAWEL!
Moe gewerkt gingen ze weg om hun prijs op te halen. Aan wooncomfort gingen ze drastisch inboeten, dat wisten ze wel, maar ze zouden er wat voor terugkrijgen.
“En dan moeten we dat krijgen ook!
MAG ik het zo voelen?
Wie zou daar in godsnaam op moeten antwoorden?! Ik voel het zo.
Is dat verwend gedrag?
Ja, dat is verwend gedrag.
Nou, en..!!!
Zo, dat is er uit.”
Ze bevinden zich in een situatie, waarin beslist geen behoefte bestaat aan gesjouw, en de gedachte aan het weer verkassen met die bouwval van een sleurhut van ze, maakt hem bij voorbaat moe. Hij weet het akelig knap vaak te presteren dat hij met dat wrak op wielen in netelige situaties terecht komt, wanneer hij het probeert te verplaatsen.
De aankomst op de camping van Millau was daar ook weer een treffend voorbeeld van. De losgekoppelde caravan bleek met een wiel en een kuil te zitten. Bij het sjorren,trekken en duwen aan het kleine woonverblijf door ook vrouw en kinderen om het op de juiste plaats te krijgen, is veel familie-energie tevergeefs verloren gegaan.
Buurman 1, en andere buurmannen 2 en 3 moesten er aan te pas komen om het hutje weer verrijdbaar te maken.
Toen het ding op de goede plaatst stond en Gert het stuurwieltje wilde corrigeren aan de voorkant, omdat het scheef in de houder zat, zonk de sleurhut naar voren en waren buurman en buurman wederom nodig om de caravan weer recht te krijgen.
Welkom op de camping.
Hij had er geen zin meer in.
In één keer zijn ze doorgejakkerd naar een plek onder Lyon. Voortgedreven door de zwiepende ruitenwissers van hun Opel Zafira. In dat hondenweer ga je immers niet naar een leuke camping zoeken. Doorrijden maar…
Hoe zuidelijker ze kwamen, hoe droger en blauwer het werd. Gert speurde naar een camping in de meegenomen gids.
Gert die in een campinggids een camping opzocht was een merkwaardig fenomeen. Dit waren immers de gidsen die hij voorheen verachtelijk terzijde zou hebben geworpen. ‘We zien wel – we vinden sowieso daar wel een camping’ , zou hij hebben gezegd. Hij vond gidsen dodelijk voor een eventueel avontuurlijke reis die hun vakantie zou kunnen zijn. Vooraf weten waar je terechtkomt was saai, want geen verrassing.
’s Avonds terecht komen op een plek die je ’s middags nog niet had kunnen bedenken.Verrast kunnen worden door de dingen die je tegen komt. Dat is veel mooier toch…Het kan iets extra’s geven…..
Maar niet altijd natuurlijk.
En met kinderen erbij..die wil je niet teleurstellen. Gert kon de verwijten al bedenken op de boerencamping waar geen hol te doen was. “JIJ wou hierheen!!!”zou hij horen.
Dus…Gert in de Gids . Een zomervakantie met de caravan in Frankrijk avontuurlijk….HA! Wat een belachelijk argument eigenlijk.
En hij vond een camping. Hup jongens, afrit 11 moeten we van de weg.
Daar had je afrit 9 al, daar afrit 10, en dan afrit 12.
Afrit 12?
Had iemand in de auto een afrit gezien met twee eentjes? Nee…?
Afrit 12 nemen kon ook – je reed dan wel om, maar pwâ, 10 uur of 11 uur achter elkaar in de auto zitten maakt niet veel uit, toch?.
‘Vroeg in het seizoen was het nog, dus er zou wel genoeg plaats zijn’ was Gerts veronderstelling geweest, waaraan echter abrupt een einde kwam toen de doortrekkerscamping in zicht kwam. Een rij kampeerwagens stond voor de receptie te wachten, en op een noodveldje zag hij doorgangsgasten hutje mutje gereed staan voor vertrek morgenochtend.
Toch kwamen ze de camping op. ( een meevaller? Mooi, een meevaller!!)
De receptioniste, of haar dochter, of een vakantiekracht die even waarnam, wees hen een plek op de plattegrond, waar ze zouden kunnen gaan staan, en waarnaar toe Gert een achteraf niet geheel logische route volgde die het noodzaakte om een BBQ-set te verplaatsen en een volleybalnet tijdelijk te verwijderen, teneinde met auto en caravan verder te komen.
De aangewezen plek op de plattegrond bleek al bezet. Tegenvaller,want nu moesten ze onverricht ter zake terug naar de receptie.
Nieuwe plek zoeken. Plaats 270 ( deux cent soixante- dix). Dit bleek een leuke stek. Gert manoeuvreerde er zijn voertuig heen. Bij het ontkoppelen van de caravan van de auto gebeurde er iets vervelends: er brak een dikke schroef af, die het voorwieltje van de caravan vast hield. Het wieltje waarop de caravan aan de voorkant steunt. En als ie niet kan steunen, kiept ie..
‘Nee hè…’zei Gert…en hoewel meteen duidelijk was dat dit niet te repareren viel deed hij nog iets van een poging…..
Vrouw en Gert keken elkaar aan:’Shit, wat nu!?’Daar kwam ook de receptioniste, haar dochter of de vakantiekracht aangelopen. Niet bewust van het euvel. Plaats 270 was al besproken, dus ….sorry, maar daar konden wij niet staan. Lekkere receptie….
Weer werd een andere plek gezocht. En in het belang van hun situatie was het nodig om de auto en de caravan aan elkaar gekoppeld te laten staan. Leg dat maar eens uit in een taal waarin je onvoldoende thuis bent.
Uiteindelijk, bij het draaien en keren van hun voertuig, kwam de auto in een positie waarin achteruit draaien de enige optie leek om er uit te geraken, en daarmee werd een oud en overbekend trauma van Gert aangeroerd – want die kunst was hij niet meester. Ook niet met aanwijzingen van een Amsterdamse toerist die al spoedig moest vaststellen dat Gerts vaardigheden op dat gebied niet aanwezig waren. ‘Hij kan er niets van’ zij hij in het bijzijn van Gerts dochter, die dat niet horen wilde.
Gert zou een andere route kiezen. Wel vooruit rijden. Daartoe moesten een tafel en wat stoelen van een kamperend gezelschap van zijn plek worden gehaald , maar dat was te verkiezen boven het debacle en het gestuntel van het achteruit rijden.
Gniffelende campinggasten hadden het tafereel nog wel langer vanachter een biertje willen aanschouwen, ze vermaakten zich er prima mee, maar nee
Omdat onderweg in de sleurhut een kastdeur was opengegaan en er daardoor een wirwar van kleding, boekjes, toiletartikelen, hobbyspul en spelletjes op de vloer was beland was de reis hervat met een kastdeur die stevig met een elastiek op zijn plaats werd gehouden. Zo kon die niet WEER open vallen. Dit had wel een handvat gekost, zo zei Vrouw, die daaraan toevoegde dat dit nou toch echt wel de laatste keer zou zijn dat ze zou gaan kamperen. Vooral ook toen ze zag dat de stoelen waarop ze altijd buiten zaten, niet meer in orde waren. Sterker nog: twee ervan stonden op het punt in te zakken.
Gert leende wat gereedschap, kreeg het daarmee enigszins , maar ook niet helemaal voor elkaar. En zo verliep de eerste dag. Een aantal tegenslagen, maar kom op: Het was vakantie – en ze zouden ervan gaan genieten….morgen een dagje lekker luieren langs een stroompje, en wat spelletjes doen…een beetje aankeutelen…lekker toch…
Kortom, het stel heeft zijn zegeningen maar weer eens geteld, want zo zijn ze ook wel weer…..
Naschrift: Het leek een locaal campinggebruik, om nieuw aangekomen campinggasten op pad te sturen naar een campingplek die al bezet was. Gert heeft dit 5 keer waargenomen.
*
Het boek van de Italiaanse schrijver Sandro Veronesi, dat hij nu al wekenlang aan het lezen was, heet ‘Kalme Chaos’. Gert zag het liggen en trok parallellen met die titel en de ochtendsituatie.
Buiten hing een grijs wolkendak boven de wereld. Gekletter en geknetter had hem die morgen uit zijn derde slaap gewekt.
De eerste keer was het zijn blaas die hem gewekt had. Met zijn slaapdronken hoofd had hij zich toen platonisch aangekleed en was naar het blok sanitaire voorzieningen gestrompeld. Het was hem opgevallen hoe stil het was. Muisstil was het. Hij had zich ingespannen om een geluid op te vangen – een auto in de verte…of kikkers – gisteravond lieten die zich nog horen, maar niks.
Achteraf kondigde die stilte natuurlijk het onweer aan. Maar dat wist Gert toen niet.
De tweede keer dat hij in zijn slaap gestoord werd, kwam door een geluidssignaal afkomstig van zijn mobieltje. Er kwam zowaar een sms binnen, om 5 uur ’s morgens?
Gert zocht zijn bril en drukte op de toets ‘bericht weergeven’
“ VODAPHONE “: welkom in Frankrijk, de tarieven voor bellen in Frankrijk zijn bla bla en ook sms veel hoger.
En de derde keer was het dus het gekletter. Gert stond op en sloot het dakraampje. Een nieuwe dag was begonnen. Vandaag zou een monteur van de ANWB contact met hun opnemen.
Toen de regen minder werd en het gedonder was verdwenen besloot Gert op te staan, en te gaan douchen.
Het werd een overwegend aangename dag – bijna zoals ze zich dat hadden voorgesteld een avond eerder. Met lekker eten, de kinderen in het zwembad, even tafeltennissen, luieren in de zon, wat lezen, een spelletje, en de tennisbaan voor een uurtje afhuren. De temperatuur was aangenaam – alleen viel er zo nu en dan wat regen.
Gezien de komende weersverwachtingen werd het reisdoel bijgesteld. Ze gingen niet langer naar de Alpen, maar ( als de gelegenheid daar is) gingen ze nu richting Provence.
Voor wat betreft het caravanverhaal. Gert zou zelf zijn caravan naar een bedrijf voor caravans en caravanaccessoires gaan brengen in een klein stadje zo’n 50 kilometer verderop: Saint Martin les Valence. Daar kon het verhaal dan weer verder. Het zou zo fijn zijn als dat ding snel gemaakt kon worden………
*
Zijn ze al geland? Nee, ze zijn nog niet geland. Het ‘thuis zijn’ op vakantie moest nog plaats vinden. Ze hebben zich beziggehouden met enerzijds het mankement aan de caravan. Anderzijds hebben ze hun best gedaan het er een leuke dag van te maken.
Voor een verslag hiervan kan ik U nergens naartoe verwijzen. Niet alles wat gebeurd in de familie is even vermeldenswaardig. Ik kan wel vertellen dat de familie ’s avonds opgelucht hun zorgenlijstje aan de kant kon leggen. Zo was bijvoorbeeld de caravan weer gerepareerd.
De tijd tussen 11.00, dat ze bij de campingzaak aankwamen, die pas om 14.00 open bleek te gaan werd opgevuld met een warme lunch op een terrasje in het naburig dorpje , waar aan weerszijden van de weg terrasjes waren, d.w.z. één aan elke kant, die bijna hetzelfde menu aanboden. Voor 12 euro. De familie stelde zich een onderling zware concurrentiestrijd voor. Het ene terras liep als een tierelier, het andere ( het hunne…..– kwam het door hun??) voor geen sier.
Terug op de camping lukte het met heel veel moeite de caravan van de auto te ontkoppelen.(Rustig blijven – ademhalen – nog een keer opnieuw proberen – even wat drinken- pfff warm)
De pot sambal, die liggend in het koelkastje van hun mobiele vakantiehutje had gelegen, bleek open te zijn gegaan en alles diende schoongemaakt te worden, maar voor de rest liep alles gewoon. Het weer was goed. ’s Avonds relaxte Gert op bed in de caravan.
De ogen dicht. Heerlijk.
*
Aankeutelen of aanmodderen?
Jezelf vermaken of jezelf bezig houden?
Weg zijn om niet thuis te zijn, of vakantie hebben?
Die vragen hielden Gert in zijn achterhoofd bezig. Hij las wat, pakte even een puzzel, zwom even in het zwembad, deed een potje tafeltennis met zijn zoontje, en ging samen met het gezin naar Vienne, een stadje met een rijke, want oude geschiedenis. Tegenwoordig vooral bekend vanwege zijn jaarlijkse jazzfestival.
Het was benauwd vandaag. Temperaturen boven de 32 graden Celsius, en voor het bekijken van het stadje was het te warm. Ze slenterden. De kinderen hadden geen interesse. Nu niet.
Begrijpelijk, maar wel jammer, want het is een fraai stadje.
Ijsje eten dan maar
*
Een dag van oprispend maagzuur bij vrouwe, van kiespijn bij Gert. En van de verwachte weeromslag. Regen op de caravan, inpakken in die regen, doorweekte schoenen, natte tent. Regenjassen, vertrekken met een moeizaam aankoppelen. Dit alles onder een vast voornemen zich hierdoor niet te laten belemmeren in hun vakantiegeluk. Zo’n dagje hoort erbij…Toch?... Kom op! Ze hadden hun zinnen gezet op de Provence, Gordes. Daar waren ze eerder geweest: Gordes. Ze hadden gereserveerd op camping des Sources. Twee nachten konden ze blijven. Ze wilden acht nachten. Maar ze konden maar twee. Goed, hun ervaring op diverse campings was dat er vaak toch nog wel een mogelijkheid was om langer te blijven. Er kwamen soms gasten niet opdagen, of anderszins..
Het weer in heel Frankrijk liet te wensen over, zo werd verteld. Dit bood hem geen troost.
Gert wilde een atmosfeer van zon, rust, een aankabbelen van lekkere geuren, een slokje hier, een praatje daar. Een plezierig voelen door perfecte omstandigheden. Een vakantie zoals vakantie bedoeld is. Hij vond dat hij dat verdiend had, en hij was verwend genoeg om licht verontwaardigd te zijn dat het nu niet allemaal zo lekker liep.
Ook in Gordes aangekomen bleek de vakantie nog niet te kunnen gaan beginnen. Het was werken om hun boeltje op te zetten. Manoeuvreren met auto en caravan, drogen van nat spul. De grond was hard om haringen in te slaan. Ze hadden ook weinig ruimte eigenlijk, zeker voor de prijs die ze hier per nacht zouden gaan betalen.
Ze zouden internet kunnen ontvangen met wifi, maar ze konden geen verbinding krijgen.
Ze moesten inkopen doen omdat het morgen quatorze juiliet is en dan de winkels dicht zijn. Een stevige wind stak op in Gordes, eentje waaraan een fikse herfststorm in Nederland een leuk speelkameraadje zou hebben.
Daar stonden ze dan. Op een camping in de Provence. Vrouwe heeft rennies kunnen krijgen die een tijdje helpen. Gert heeft pijnstillers kunnen krijgen tegen de kiespijn.
Man man, wat een lol.
*
De volgende dag was het bâgguh, zouden ze in Den Haag zeggen: Komt die zeikregen weer roet in het eten gooien. Gert wil geen roet in zijn eten! Dat geeft hem een onprettig gevoel en uiteindelijk stress.
Daar raakt zijn batterij niet opgeladen van. En dat was toch ook de bedoeling van vakantie.
“Deze vakantie zal mijn werkgever straks heugen, als het weer zo blijft. Het ziekteverzuim zal teenkrommend stijgen”zo klaagde hij tegen Vrouwe, en “Waar is die opwarming van die aarde als ik hem nodig heb?”
Ze kijken op het internet naar de meerdaagse weersverwachting. Ze leven hier qua weer toch wel een stuk beter dan thuis, zo bleek.
Gelukkig! Hij gunt zijn oudste zoon, die thuis is gebleven, ook mooi weer, maar het moet godverdomme niet mooier zijn dan het weer bij hem! Zij, die ervoor gereisd hebben- gesjouwd- informatie ingewonnen- en het verDIEND hebben om mooi weer te hebben! JAWEL!
Moe gewerkt gingen ze weg om hun prijs op te halen. Aan wooncomfort gingen ze drastisch inboeten, dat wisten ze wel, maar ze zouden er wat voor terugkrijgen.
“En dan moeten we dat krijgen ook!
MAG ik het zo voelen?
Wie zou daar in godsnaam op moeten antwoorden?! Ik voel het zo.
Is dat verwend gedrag?
Ja, dat is verwend gedrag.
Nou, en..!!!
Zo, dat is er uit.”
Ze bevinden zich in een situatie, waarin beslist geen behoefte bestaat aan gesjouw, en de gedachte aan het weer verkassen met die bouwval van een sleurhut van ze, maakt hem bij voorbaat moe. Hij weet het akelig knap vaak te presteren dat hij met dat wrak op wielen in netelige situaties terecht komt, wanneer hij het probeert te verplaatsen.
De aankomst op de camping van Millau was daar ook weer een treffend voorbeeld van. De losgekoppelde caravan bleek met een wiel en een kuil te zitten. Bij het sjorren,trekken en duwen aan het kleine woonverblijf door ook vrouw en kinderen om het op de juiste plaats te krijgen, is veel familie-energie tevergeefs verloren gegaan.
Buurman 1, en andere buurmannen 2 en 3 moesten er aan te pas komen om het hutje weer verrijdbaar te maken.
Toen het ding op de goede plaatst stond en Gert het stuurwieltje wilde corrigeren aan de voorkant, omdat het scheef in de houder zat, zonk de sleurhut naar voren en waren buurman en buurman wederom nodig om de caravan weer recht te krijgen.
Welkom op de camping.
Hij had er geen zin meer in.
shadow-man
Er zijn mensen die bij het beschouwen van onderwerpen ergens een licht over laten schijnen.
Davincini doet dat anders. Hij laat ergens zijn schaduw over vallen.
Over de verschillen in de resultaten van beide methodes kan ik nog niet veel vertellen. Wel dat de tweede methode in ieder geval aardige foto’s oplevert.
Davincini doet dat anders. Hij laat ergens zijn schaduw over vallen.
Over de verschillen in de resultaten van beide methodes kan ik nog niet veel vertellen. Wel dat de tweede methode in ieder geval aardige foto’s oplevert.
mensch
Vraag hem iets – hij weet het niet
Niet waar hij was
Niet waar hij naar toe gaat
Vraag waar hij is-
Hij weet het niet
Hij kan woorden geven, namen,
En dat wil hij wel eens doen.
Vergeet niet dat hij maar wat zegt,
Vaak voor jou, jij wil het horen
Maar werkelijk, hij weet het niet.
Niet waar hij was
Niet waar hij naar toe gaat
Vraag waar hij is-
Hij weet het niet
Hij kan woorden geven, namen,
En dat wil hij wel eens doen.
Vergeet niet dat hij maar wat zegt,
Vaak voor jou, jij wil het horen
Maar werkelijk, hij weet het niet.
donderdag 21 juli 2011
zaterdag 16 juli 2011
Millau en couleur
foto: DavinciniWe zitten in Zuid Frankrijk, en dat is momenteel helemaal niet gek (in de rest van west Europa is het weer niet best)
vrijdag 15 juli 2011
Ways of changing
Laatst heb ik op dit blog ‘fauni-gena’ van Edgar Froese ( Tangerine Dream) gezet. Ik weet nog goed waar en in welke periode ik deze muziek leerde kennen. Dat was bij Frank. Rond 1972. De kamer van Frank , ( Veenendaalkade?) in Den Haag waar wij kwamen om wiet te roken en andere hasj te gebruiken.
Grappig was dat een andere jongen, een vriend van mij, Wiet heette. Gewoon, zo hadden zijn ouders hem - totaal onwetend - genoemd, Wiet. Het kwam van ‘Alowyssius’
Wij zaten daar te ervaren, in die kamer van Frank, waar de muziekinstallatie die van de onze ver overtrof, en de sfeer was, zoals de sfeer in een studentenkamer eind jaren 60, begin 70 zijn moest. Berookt, matrassen en kussens op de grond, waterpijp in de hoek, psychedelische posters tegen de muur, en de verlichting schaars.
Dan rookten wij onze eerste joints en wachtten af wat het bij ons teweeg zou brengen: “………..ik voel nog niks……….. jij?”
Alles wat nu ‘cool’ is was toen ‘te gek’.
Ik weet nog dat ik op die kamer, in die sfeer ook, voor het eerst deze lp hoorde: ‘Black Dance’ van Klaus Schulze.
Wauw…alsof er een nieuwe dimensie aan mijn bestaan werd toegevoegd. Dit soort muziek had ik nog niet eerder gehoord. En zo mooi in stereo!
Natuurlijk schafte ik mezelf ook deze lp aan. Schitterende hoes met die surrealistische voorstelling.
Het nummer ‘ways of changing’ vind ik nog steeds mooi. Maar dat heeft waarschijnlijk alles met die herinnering te maken..
dinsdag 12 juli 2011
Aanname
“ ‘Jij!, niet handig?!! Je bent toch een kampeerder? Zo werd er tegen hem en tegen kamperen aangekeken.
‘een voetballer is sportief’
‘een fotomodel is mooi’
‘een kampeerder is handig’
Maar als kampeerder is hij een lelijk fotomodel.
Dit niet vermoedende werden hem als vanzelfsprekend klusjes toegeworpen:
‘Kun jij daar dat tegelpadje leggen..’
‘Leg JIJ dat plafonnetje even?’
Dit alles gebeurde bij zijn nieuwe werkgever waarbij hij dacht als pedagogisch medewerker aangenomen te zijn, maar in de praktijk als klusser geacht werd zijn brood te verdienen. In een wereld van slijptollen, cirkelzagen,accuboortjes, bijlen en wat dies meer zij.
'Wat doe ik hier?'was een gedachte die hem ook bij regelmaat overviel.
Hij, die er wel eens van droomde om dan in ieder geval nog TWEE linkerhanden te hebben….”
‘een voetballer is sportief’
‘een fotomodel is mooi’
‘een kampeerder is handig’
Maar als kampeerder is hij een lelijk fotomodel.
Dit niet vermoedende werden hem als vanzelfsprekend klusjes toegeworpen:
‘Kun jij daar dat tegelpadje leggen..’
‘Leg JIJ dat plafonnetje even?’
Dit alles gebeurde bij zijn nieuwe werkgever waarbij hij dacht als pedagogisch medewerker aangenomen te zijn, maar in de praktijk als klusser geacht werd zijn brood te verdienen. In een wereld van slijptollen, cirkelzagen,accuboortjes, bijlen en wat dies meer zij.
'Wat doe ik hier?'was een gedachte die hem ook bij regelmaat overviel.
Hij, die er wel eens van droomde om dan in ieder geval nog TWEE linkerhanden te hebben….”
vrijdag 8 juli 2011
Geduld
Het is fijn om geduld te hebben. Het is heerlijk om het prima te vinden en je niet ongemakkelijk te voelen in de rij voor de kassa, in de file in de auto, in de wachtkamers van artsen. En het geen probleem te vinden minutenlang te worden doorverbonden aan de telefoon
Dat het fijn is om het leven te nemen zoals het komt, geen kouwe drukte te maken, en geduld te hebben,moet ik dan maar aannemen. Ik hoor deze geluiden van relaxte en evenwichtige types.
Ik ben op eerdergenoemde wachtmomenten meestal druk schuifelend bezig een hevig briesende bizon in me te temmen. En dat valt niet mee.
Als er andere mensen in mijn directe omgeving zijn wil het wel eens lukken. Kan ik zelfs een opmerkelijk ontspannen houding aannemen als ik ergens in de rij sta, en de voordelen noemen van het onthaasten.
Verstandelijk is het allemaal prima in orde.
Maar , onbewaakt, ongezien, bijvoorbeeld in de auto wanneer een voorganger niet voldoende tempo heeft, wint de bizon, en het briesen wordt vertaalt in een spetterend taalgebruik waarbij het gebruik van binnenruitenwissers je al snel als bijzonder handig zou schijnen.
Zo is er hier dichtbij een stoplicht. 20 Seconden groen,drie minuten rood. Dus als de voorgangers niet snel optrekken, sta je een paar extra minuten te wachten. En dat is moeilijk. DAT IS MOEILIJK, voor iemand zoals ik – zonder aangeboren geduld. Ik heb alleen maar een verzonnen geduld. Ik doe alleen maar alsof.
‘Gotverdegotverdeklotehommelzakkewasser.Lul RIJDTDAN!!!!RIJDTDANDOOHOOOOOR!!!’ Ik ben in staat toch nog met enkele capriolen langs het stoplicht te schieten, want ik had daar RECHT op, en nou wordt me dat door die klootzak ontnomen. Regels? Verkeersregels? Ja, maar als me onrecht aangedaan wordt EVEN NIET HÈ????EEEEEEEVEN NIET!!
Zo gaat die bizon te keer.
En hoewel ik hem wel vaker wil temmen; ik hou ook wel een beetje van hem als ie er is. Want het is wel MIJN bizon.
Dat het fijn is om het leven te nemen zoals het komt, geen kouwe drukte te maken, en geduld te hebben,moet ik dan maar aannemen. Ik hoor deze geluiden van relaxte en evenwichtige types.
Ik ben op eerdergenoemde wachtmomenten meestal druk schuifelend bezig een hevig briesende bizon in me te temmen. En dat valt niet mee.
Als er andere mensen in mijn directe omgeving zijn wil het wel eens lukken. Kan ik zelfs een opmerkelijk ontspannen houding aannemen als ik ergens in de rij sta, en de voordelen noemen van het onthaasten.
Verstandelijk is het allemaal prima in orde.
Maar , onbewaakt, ongezien, bijvoorbeeld in de auto wanneer een voorganger niet voldoende tempo heeft, wint de bizon, en het briesen wordt vertaalt in een spetterend taalgebruik waarbij het gebruik van binnenruitenwissers je al snel als bijzonder handig zou schijnen.
Zo is er hier dichtbij een stoplicht. 20 Seconden groen,drie minuten rood. Dus als de voorgangers niet snel optrekken, sta je een paar extra minuten te wachten. En dat is moeilijk. DAT IS MOEILIJK, voor iemand zoals ik – zonder aangeboren geduld. Ik heb alleen maar een verzonnen geduld. Ik doe alleen maar alsof.
‘Gotverdegotverdeklotehommelzakkewasser.Lul RIJDTDAN!!!!RIJDTDANDOOHOOOOOR!!!’ Ik ben in staat toch nog met enkele capriolen langs het stoplicht te schieten, want ik had daar RECHT op, en nou wordt me dat door die klootzak ontnomen. Regels? Verkeersregels? Ja, maar als me onrecht aangedaan wordt EVEN NIET HÈ????EEEEEEEVEN NIET!!
Zo gaat die bizon te keer.
En hoewel ik hem wel vaker wil temmen; ik hou ook wel een beetje van hem als ie er is. Want het is wel MIJN bizon.
zondag 3 juli 2011
ouwe sok
Geconcentreerd zat de mensch op de rand van het bed.
We beginnen met de rechtervoet. De rechtersok wordt opengehouden met de duim van beide handen.
Dat maakt het lastig. Want nu zijn beide handen in bedrijf, en kunnen ze niet meer helpen hem in balans te houden straks bij het moment- suprême: ‘Het vangen van de rechtervoet in het vangnet, de sok’ .
De voet moet in de sok.
Dit betekent op het juiste moment toeslaan.
De afstand is er op zich één die te overbruggen is. De tactiek waarvoor gekozen is, is het volgende. De zittende houding op de bedrand wordt gehandhaafd, de benen niet over elkaar, maar naast elkaar, op de grond. Hij zou voorover bukken, en de opengesperde sok zo dicht mogelijk voor zijn voet houden als dat zijn lichaam het toeliet. Dan moest de voet omhoog.cEvenwicht bewaren, daar gaat het dan om.
DIE combi, voorovergebogen de sok ophouden voor een opgeheven voet is acrobatiek voor veel ouderen. Maar de homo-sapiens heeft zijn reserve restje jachtinstinct hiervoor behouden.
Daar ging ie dan
Het buigt, het kermt, het tilt, het mikt..en in de verte kunnen we de oerkreten van weleer herkennen.
Maar zowaar…het lukt
De rechtervoet zit in zwart katoen. ‘Hè hè…! Poeh poeh'
Weer even rechtop zitten. De pijn uit de onderrug voelen trekken. Blik op oneindig, verstand op nul, de adem inhouden en gaan voor het volgende hoogstandje van de ochtend: de linkersok.
Oud worden is een avontuur
Maar je kunt natuurlijk ook hulpmiddelen gebruiken.
We beginnen met de rechtervoet. De rechtersok wordt opengehouden met de duim van beide handen.
Dat maakt het lastig. Want nu zijn beide handen in bedrijf, en kunnen ze niet meer helpen hem in balans te houden straks bij het moment- suprême: ‘Het vangen van de rechtervoet in het vangnet, de sok’ .
De voet moet in de sok.
Dit betekent op het juiste moment toeslaan.
De afstand is er op zich één die te overbruggen is. De tactiek waarvoor gekozen is, is het volgende. De zittende houding op de bedrand wordt gehandhaafd, de benen niet over elkaar, maar naast elkaar, op de grond. Hij zou voorover bukken, en de opengesperde sok zo dicht mogelijk voor zijn voet houden als dat zijn lichaam het toeliet. Dan moest de voet omhoog.cEvenwicht bewaren, daar gaat het dan om.
DIE combi, voorovergebogen de sok ophouden voor een opgeheven voet is acrobatiek voor veel ouderen. Maar de homo-sapiens heeft zijn reserve restje jachtinstinct hiervoor behouden.
Daar ging ie dan
Het buigt, het kermt, het tilt, het mikt..en in de verte kunnen we de oerkreten van weleer herkennen.
Maar zowaar…het lukt
De rechtervoet zit in zwart katoen. ‘Hè hè…! Poeh poeh'
Weer even rechtop zitten. De pijn uit de onderrug voelen trekken. Blik op oneindig, verstand op nul, de adem inhouden en gaan voor het volgende hoogstandje van de ochtend: de linkersok.
Oud worden is een avontuur
Maar je kunt natuurlijk ook hulpmiddelen gebruiken.
De overdaad van de gezondheidszorg
Geplaatst door Pauline van Wierst op 2 juli, 2011 - 15:15 in Frontpage
In onze jacht naar gezondheid maken we de mensen ziek. Dit was de boodschap en ondertitel van de omstreden lezing die de Amerikaanse arts Gilbert Welch onlangs in Den Haag gehouden heeft. Het is een belangrijk inzicht. Vanuit menselijk, maar ook zeker vanuit financieel oogpunt, is het goed om ons te realiseren hoe inefficient en duur wij de gezondheidszorg hebben gemaakt..
Het onderwerp van de lezing van Wench is 'overdiagnose'. Hedendaagse technieken als MRI- en CT-scans zijn volgens Wench zo geavanceerd, dat iedere kleine abnormaliteit in het menselijk lichaam aan het licht komt. De betreffende 'patient' is dan ineens 'ziek', ook al is er een grote kans dat er onder normale omstandigheden geen ziekte zou zijn ontwikkeld. Zo veranderen medische onderzoeken van vandaag de dag gezonde mensen in patienten.
Een goed punt van Wench. Maar naast overdiagnose zou ik nog een pijnpunt van de gezondheidszorg willen aanstippen. Noem het 'overbehandeling' of 'overfanatisme'. Het is een soort missie of controledrang, waarmee we ieder menselijk lichaam naar de norm van 'gezondheid' willen manipuleren. Nota bene zonder dat we ons afvragen of dat voor de mens in kwestie wel het beste is.
De basishouding in de gezondheidszorg is: als we kunnen manipuleren, dan gaan we dat doen. Zo krijgen bejaarden van achterin de 80 nog haast vanzelfsprekend een nieuwe heup als het lopen wat moeilijk gaat. Zo blijven we mensen lastigvallen met diëtistische of fysiotherapeutische adviezen die ze niet willen en gaan opvolgen. En zo ben je abnormaal wanneer er kanker bij je is geconstateerd, maar je bedankt voor de molen van de operatie, bestraling en chemokuur.
Het is niet alleen de werkelijke 'ziekte' van de bevolking of de gigantische overhead die de gezondheidszorg duur maakt. Het is ook onze mentaliteit. Onze gezondheidszorg is vormgegeven op basis van de principes 'meten is weten', 'langer leven is beter' en 'manipuleren moet'. Uiteraard is dit niet zo gemakkelijk te veranderen, immers: op deze manier houdt de gezondheidszorg zichzelf in stand. Een chirurg die te vaak zegt dat opereren niet noodzakelijk is zet zijn eigen baan op het spel. Maar als we echt het beste voor mensen willen - en dat lijkt me het ideologische fundament van de gezondheidszorg -, dan is het nodig dat we inzien wat we nu eigenlijk doen.
In onze jacht naar gezondheid maken we de mensen ziek. Dit was de boodschap en ondertitel van de omstreden lezing die de Amerikaanse arts Gilbert Welch onlangs in Den Haag gehouden heeft. Het is een belangrijk inzicht. Vanuit menselijk, maar ook zeker vanuit financieel oogpunt, is het goed om ons te realiseren hoe inefficient en duur wij de gezondheidszorg hebben gemaakt..
Het onderwerp van de lezing van Wench is 'overdiagnose'. Hedendaagse technieken als MRI- en CT-scans zijn volgens Wench zo geavanceerd, dat iedere kleine abnormaliteit in het menselijk lichaam aan het licht komt. De betreffende 'patient' is dan ineens 'ziek', ook al is er een grote kans dat er onder normale omstandigheden geen ziekte zou zijn ontwikkeld. Zo veranderen medische onderzoeken van vandaag de dag gezonde mensen in patienten.
Een goed punt van Wench. Maar naast overdiagnose zou ik nog een pijnpunt van de gezondheidszorg willen aanstippen. Noem het 'overbehandeling' of 'overfanatisme'. Het is een soort missie of controledrang, waarmee we ieder menselijk lichaam naar de norm van 'gezondheid' willen manipuleren. Nota bene zonder dat we ons afvragen of dat voor de mens in kwestie wel het beste is.
De basishouding in de gezondheidszorg is: als we kunnen manipuleren, dan gaan we dat doen. Zo krijgen bejaarden van achterin de 80 nog haast vanzelfsprekend een nieuwe heup als het lopen wat moeilijk gaat. Zo blijven we mensen lastigvallen met diëtistische of fysiotherapeutische adviezen die ze niet willen en gaan opvolgen. En zo ben je abnormaal wanneer er kanker bij je is geconstateerd, maar je bedankt voor de molen van de operatie, bestraling en chemokuur.
Het is niet alleen de werkelijke 'ziekte' van de bevolking of de gigantische overhead die de gezondheidszorg duur maakt. Het is ook onze mentaliteit. Onze gezondheidszorg is vormgegeven op basis van de principes 'meten is weten', 'langer leven is beter' en 'manipuleren moet'. Uiteraard is dit niet zo gemakkelijk te veranderen, immers: op deze manier houdt de gezondheidszorg zichzelf in stand. Een chirurg die te vaak zegt dat opereren niet noodzakelijk is zet zijn eigen baan op het spel. Maar als we echt het beste voor mensen willen - en dat lijkt me het ideologische fundament van de gezondheidszorg -, dan is het nodig dat we inzien wat we nu eigenlijk doen.
zaterdag 2 juli 2011
de 3 meest legendarische platenhoezen
Volgens Davincini zijn DIT ze. En ik neem aan dat ik er niets over hoef te vertellen.
Want elke volwassene moet ze kennen. Anders is er in de opvoeding serieus iets misgegaan.
vrijdag 1 juli 2011
Tijdgenoten van Obama
Je maakt dit tijdsgewricht mee. Met al die mensen die je kent om je heen. Zoals nu iedereen die er is, er is. Maar er straks niet meer zal zijn, en uiteindelijk vergeten.
We bestaan nu in deze vorm, bij elkaar. We maken deel uit van elkaar, wij zij er, en straks niet meer. Dat hebben we gemeen. WIJ zijn het die over pakweg 100 jaar bijna allemaal vergeten zijn!
Het levert niet echt een ‘WAUW! moment op, deze gedachte, maar toch. Het schept een band.
Ook verreweg de meest bekende Nederlanders zijn geen grote namen.
In 2111 zal niemand meer weten wie Jort Kelder was, of Andries Knevel, of Sacha de Boer.
Enkele namen uit de politiek, cultuur en wetenschap, die zullen ze nog wel kennen, in 2111. Van deze enkelen, daar zijn wij dan tijdgenoten van.
Wij zijn het naamloze gepeupel. Getuigen van de geschiedenis. De een wat meer getuige dan de ander.
Toen president Obama aan de macht was,en toen de revolties in het midden oosten aan de gang waren, toen waren wij er ook. Wij hielden ons ook bezig met dingen.....we ruimden de keukenkastjes op ofzo.. weet ik veel
We worden straks gelinieerd aan de machthebbers
Je moet je toch niet voorstellen dat een nazaat in 2111 zegt: “mijn grootvader? Ik weet niet hoe hij heette of wat hij deed en dacht. Hij leefde in de tijd van Balkenende....."
Tot zover Davincini
We bestaan nu in deze vorm, bij elkaar. We maken deel uit van elkaar, wij zij er, en straks niet meer. Dat hebben we gemeen. WIJ zijn het die over pakweg 100 jaar bijna allemaal vergeten zijn!
Het levert niet echt een ‘WAUW! moment op, deze gedachte, maar toch. Het schept een band.
Ook verreweg de meest bekende Nederlanders zijn geen grote namen.
In 2111 zal niemand meer weten wie Jort Kelder was, of Andries Knevel, of Sacha de Boer.
Enkele namen uit de politiek, cultuur en wetenschap, die zullen ze nog wel kennen, in 2111. Van deze enkelen, daar zijn wij dan tijdgenoten van.
Wij zijn het naamloze gepeupel. Getuigen van de geschiedenis. De een wat meer getuige dan de ander.
Toen president Obama aan de macht was,en toen de revolties in het midden oosten aan de gang waren, toen waren wij er ook. Wij hielden ons ook bezig met dingen.....we ruimden de keukenkastjes op ofzo.. weet ik veel
We worden straks gelinieerd aan de machthebbers
Je moet je toch niet voorstellen dat een nazaat in 2111 zegt: “mijn grootvader? Ik weet niet hoe hij heette of wat hij deed en dacht. Hij leefde in de tijd van Balkenende....."
Tot zover Davincini
donderdag 30 juni 2011
Over D.
Een spel.
Dat het dat was.
Wat ze deden.
Dat hij dat doorhad,
En dat de ander dat vergeten was,
En waar hij de ander met zijn blik
aan kon herinneren.
Dat was hij.
Middenin het conflict
De knipoog
Dat was hij
Dat het dat was.
Wat ze deden.
Dat hij dat doorhad,
En dat de ander dat vergeten was,
En waar hij de ander met zijn blik
aan kon herinneren.
Dat was hij.
Middenin het conflict
De knipoog
Dat was hij
vrijdag 24 juni 2011
Teloorgang
Je wordt zo moe van de teloorgang.
Na het verschijnen van de laatste albums:
"De Vervormde Vulva"
"De Rukkende Rufter"
"De Geurende Gleuven" en
"De Mondige Memmen"
Kunnen we wel stellen dat ook de Suske’s en Wiskes’s niet meer zijn wat het geweest is
En, ook de vriendelijke familiestrip 'Jan Jans en de kinderen'moest er aan geloven, en is in Duitsland verschenen onder de titel
Jan, Schwanz und die Kinder
Na het verschijnen van de laatste albums:
"De Vervormde Vulva"
"De Rukkende Rufter"
"De Geurende Gleuven" en
"De Mondige Memmen"
Kunnen we wel stellen dat ook de Suske’s en Wiskes’s niet meer zijn wat het geweest is
En, ook de vriendelijke familiestrip 'Jan Jans en de kinderen'moest er aan geloven, en is in Duitsland verschenen onder de titel
Jan, Schwanz und die Kinder
maandag 20 juni 2011
net niet verschenen boeken.
Heel hoog tijd voor wat humor. Ik had al eerder een filmpje geplaatst met een absurde sketch van Hans Teeuwen. Maar auteursrechterlijk was dit kennelijk niet in de haak en het filmpje werd verwijderd.
Dit is een oud filmpje van Poelmo, ook met Hans Teeuwen. Hans hoort op dit blog thuis, want voor mij is hij, vooral vanwege zijn mimiek, ongeëvenaard.
een foto als een schilderij
Op de harde schijf van mijn computer staan al jaren foto's, die mij op de een of andere manier boeien. Die ik er niet vanaf kan halen. Mooie, bizarre foto's of kunststukjes. Het zijn geen privé opnamen, maar foto's die ik van af het internet heb geplukt. Dit is er een van. Fraai, vond ik, vanwege de kleur.
zaterdag 18 juni 2011
hooggeëerd publiek
Veilig beneden het hooggeëerd publiek
Wachtend op de salto mortale
En als hij verschijnt sterft de muziek
Zal hij de overkant halen
Een zucht van verlichting en altijd applaus
Maar liever nog zien ze hem falen
En dan verandert de afschuw al snel in de wens
Zijn val vertraagd te herhalen
(uit 'Alles over jou'- Jekkers/ Meinderts)
Wachtend op de salto mortale
En als hij verschijnt sterft de muziek
Zal hij de overkant halen
Een zucht van verlichting en altijd applaus
Maar liever nog zien ze hem falen
En dan verandert de afschuw al snel in de wens
Zijn val vertraagd te herhalen
(uit 'Alles over jou'- Jekkers/ Meinderts)
donderdag 16 juni 2011
Sporen
Of dit ook Twins zijn? Ik weet het niet.
Misschien dat de Olson Twins er over een tijdje ongeveer zo uitzien? Zeer onwaarschijnlijk. Amerikaanse actrices en fotomodellen houden er vast niet van dat het leven zich af gaat tekenen op de huid. Dat het sporen na laat.‘Oh my God!’zullen ze misschien zeggen bij het zien van deze foto. Dat zeggen die types vaak: ‘Oh my God!’
Wié dan die God dan ook zijn moge.
Het zal de plastisch chirurg wel zijn.
Terwijl deze vrouwtjes ook zo mooi innemend zijn.
HO! Pas op hè? Het zijn misschien helemaal geen lieve oude mensjes…we gaan ze niet meteen in dat hoekje plaatsen. Die neiging heb IK een beetje wanneer ik deze foto zie,ik praat ook over 'vrouwtjes'en niet over vrouwEN. Maar misschien zijn het wel gewoon twee serpenten, die hun leven lang niets anders hebben gedaan dan levens van anderen zuur te maken. Je weet het niet.
Wat dat betreft kan het leven wel sporen nalaten…maar dan weet je nog niet alles.
Dat deze vrouwen een leven vol hard werken hebben gekend, en samen hun portie vrolijkheid en verdriet hebben gehad, dat zie je.
Olson Twins
The Twins Twice.
Mary-Kate en Ashley Olsen zijn Amerikaanse actrices. Hoewel ze uiterlijk veel op elkaar lijken, zijn ze een twee-eiige tweeling.
dinsdag 14 juni 2011
Lithium
“In een uitzending van Fox News, beargumenteerde Dr. Archelle Georgiou, die beschreven wordt als een onbetwiste artsenleider die “consumenten helpt om betere gezondheidszorg besluiten maken,“ het plan om lithium aan de watervoorziening toe te voegen”zo lees ik op de site met de opmerkelijke naam http://endtimes.punt.nl
- Lithium? Dat ZIT toch helemaal niet in drinkwater?
Nee, Lithium zit niet in drinkwater, tenminste niet in ons drinkwater. Normaal gesproken. Maar, je kunt het er wel aan toevoegen!
Je kunt ALLES aan water toevoegen!
Terroristen weten dat touwens ook, maar laten we geen zijwegen bewandelen.
Met de farma industrie heb je geen terrorist meer nodig. Zo lijkt het tenminste. Maar is het werkelijk zo erg? Lithium zit wel in het drinkwater van andere landen, en schadelijk is het niet. In tegendeel.
Het werd al eerder toegevoegd aan o.a Vichy- water, Evian, en 7-up. Het is gezond, het pept je op,en het schijnt dat je er ouder mee wordt. Dat is niet zomaar een praatje. Tal van onderzoeken wijzen dit uit. Het bestrijdt manies en depressiviteit bijvoorbeeld. Het is geen eng goedje lithium. Het zit verhoudingsgewijs veel in melk, eieren, tomaten, komkommers en paddenstoelen..
Ik lees verder:
Het idee verkreeg wereldwijde steun nadat men in Japan 18 gemeentes had bestudeert waarvan de mensen water drinken met een hoger lithiumgehalte. Het Japanse district Oita, waarvan hier sprake is, telt 1,2 miljoen inwoners en in die 18 gemeenschappen is er van zelfdoding veel minder sprake. De onderzoekers berekenden op basis van leeftijd, geslacht en inwoneraantal een gestandaardiseerde suïcide-ratio voor elke gemeente. Daarnaast werd met zeer geavanceerde apparatuur en op verschillende tappunten per gemeente, het lithium-gehalte in het kraanwater vastgesteld. Uit de resultaten blijkt dat naarmate het lithiumgehalte in het water hoger is, het risico op suïcide meer afneemt. Overigens is het effect groter bij mannen dan bij vrouwen.
Onderzoek heeft vastgesteld dat wanneer een kleine hoeveelheid Lithium aan het drinkwater wordt toegevoegd, dit het aantal zelfmoorden verminderd.
De Medische universiteit in Wenen heeft zich met deze materie bezig gehouden. Het onderzoek werd gepubliceerd in the British Journal of Psychiatry. ( Volgens de Vlaamse krant De Standaard)
.
Maar er zijn ook andere geluiden:
“Het toevoegen van lithium aan drinkwater is een efficiënte manier om de bevolking te onderwerpen en narcotiseren, vooral in tijden van sociale en politieke onrust.
Want het houd je rustiger. Je wind je niet zo snel meer op”
Davincini zegt: niets toevoegen aan drinkwater. Wanneer mensen lithium tot zich willen nemen zijn daar tal van andere mogelijkheden voor. Mensen kunnen dat dan gewoon vrijwillig doen, en er wordt ze niet ongevraagd Lithium door de strot geduwd, want, dat riekt wel kwalijk…en eng
.
vrijdag 10 juni 2011
dinsdag 7 juni 2011
Wolken
Hector Thunderstorm Project from Murray Fredericks on Vimeo.
Altijd al fascinerend gevonden, wolkenluchten. Als kind alkon ik er minutenlang naar kijken en me verbazen over de bewegingen in lucht, en de vormen die wolken konden aannemen.
Nu nog steeds. Ik beschouw luchten als deze als bewegende schilderijen, als een prachtig kunstwerk, zoals ik zoveel in de natuur kan beschouwen als buitengewoon kunstig of, vooruit: Goddelijk.
Wanneer je dit filmpje bekijkt: wel op groot beeld! En kijk ook eens vaker buiten!
maandag 6 juni 2011
Aelita Andre
Mocht je bij het bekijken van deze kunstwerken denken:'... dat kan mijn kleine zusje van vier ook...'
Nee, dat kan ze niet! Ze DOET het in ieder geval niet. Aelita Andre van vier uit Down Under doet het wel, en ze exposeert momenteel in New York.
EHEC
Er wordt te snel wat geroepen over de oorsprong van de EHEC-besmettingshaard.
( Spaanse)Komkommers,tomaten, bladsla voedsel uit een restaurant in Lübeck,aanvoer van een cruiseschip, biologische taugé en spruitjes zijn inmiddels al genoemd als mogelijke bron van de besmetting, met alle gevolgen van dien. En, je zal zien: uiteindelijk komen we toch natuurlijk bij vlees terecht. Want die sector kan er naast de gekkekoeienziekte, de varkenspest, en al die andere bacteriële besmettingen geen negatieve publiciteit meer gebruiken. Ze zullen er alles aan doen de beschuldigende vinger naar anderen te wijzen.
Ongenuanceerd zomaar wat roepen kan ik ook.
gebouw op Mars
David Martines was op zijn computer wat aan het rondneuzen in de ruimte ( Google Mars discovery) toen hij dit tegen kwam.
Is er meer tussen hemel en aarde? 'k dach ut wel...Curieus..
donderdag 2 juni 2011
100 fotografen
Een beruchte oorlogsmisdadiger is naar het huis van bewaring gebracht.
Door bewapende agenten werd hij meegevoerd vanaf één van de Balkan staten, waar ze hem hadden opgepakt, met een vliegtuig naar een vliegveld bij Rotterdam.
Daar was heel veel pers bijeen. Ze konden zien dat het vliegtuig landde, en een hangar in taxiede, waarvan de toegangspoort onmiddellijk werd gesloten.
Beelden die wij dus ook konden zien, ’s avonds op het journaal.
Hadden we die kunnen missen, die beelden….?
‘Onze aandacht verplaatst zich nu van Rotterdam naar Scheveningen’ sprak de nieuwslezer toen. Want dat was de volgende, en voorlopig laatste halte van de gevangene.
Bij de gevangenis zien we een batterij aan journalisten. Te wachten tot de man aankomt.
Ze geven verslag van wat er te zien is. Niet veel, in ieder geval niet veel bijzonders.
Gigantische lenzen
Microfoons.
Bij een gevangenismuur.
Van heinde en ver is het rapaille van de pers aan komen stuiven met hun optische- en geluidsapparatuurapparatuur, om de aankomst van de extreme schavuit bij de gevangenis te zien, te filmen, en de gebeurtenissen te verslaan.
Hier volgen wat flarden uit het commentaar:
“De gevangenis staat er rustig bij. De wind waait licht. De helikopter is in aantocht. Wordt dus niet gehinderd door slecht weer, en zal zodadelijk vanuit hier te zien zijn. Hier staan we te wachten. En te verslaan. Net zag ik twee kraaien overvliegen. Twee zwarte kraaien! Zwarte vlerken, vlerken zoals die ook in deze gevangenis zullen zitten, en waar straks nog die ene grote vlerk bij komt. Die nu onderweg is. We luisteren of we de helikopterwieken al horen zoeven, en speuren met onze ogen het luchtruim af. Het zal nu niet lang meer duren voordat de ‘beul van de Balkan’ arriveert. Dit was Klaas Zakje voor het NOS journaal, terug naar de studio..
We hebben een camera op het dak geplaatst zodat we ook de binnenplaats van het huis van bewaring kunnen zien, en we zien, een lege, lege binnenplaats. Alsof ie zijn adem inhoudt, omdat het straks wellicht de voetstappen van een oorlogsmisdadiger op zich zal moeten dulden. Leeg is het, stil ook.
Op de binnenplaats zijn markeringspunten aangebracht. Mooie wat beige- achtige stippen zijn het, ten teken aan de helikopterpiloot waar hij het beste zijn toestel kan neerzetten, Het waait nog steeds licht, wolkjes zie ik, vederwolkjes vermoed ik. Misschien woeien ze net nog boven de Balkan,en nu hier – en ze weten van niets. Wat heerlijk om een vederlicht wolkje te zijn. Je door de wind te laten vervoeren, van niets te weten. Van geen enkele gruweldaad besef te hebben, zoals de misdadiger die hier straks aankomt dat waarschijnlijk wèl zal hebben. Dit was Pim Horlepieper voor RTL Boulevard. Terug naar de studio
Men twijfelt aan de fysieke gezondheidstoestand van de schurken- generaal.En ook mentaal schijnt de man te lijden. Maar ook al zal zijn geestelijke gezondheid niet meer uitmuntend zijn, hij zal zich nog wel WAT herinneren. Het gaat over massamoorden. Gruwelijke gebeurtenissen.
Hoe dan ook, dit betekent zeker een genoegdoening van al die nabestaanden van de slachtoffers, die eigenlijk ook zelf slachtoffer zijn geworden.
Ondertussen is er nog weinig te zien. Slechts enkele vederwolken. Ze drijven in de lucht.
Naast mij een verslaggever van ‘Le monde’
Bonjour monsieur, avez vouz vu les nuages?
-Ah, Oui, il va a la mer’
Ja, de zee, de wolken gaan naar de zee. Dat zou de meedogenloze schurk die nu meter voor meter deze penitentiaire inrichting nadert, ook wel willen! Maar dat gaan niet door. Hij zal in een cel gezet worden waar hij vanachter de tralies de zee niet eens kan zien! Joris Lelluhbel voor SBS 6. Terug naar de studio
Nog steeds geen helikopter te zien hier in Scheveningen. Hij moet er toch zo zijn. De afstand tussen Rotterdam en Scheveningen is niet zo heel ver.Ik schat zo'n 35 kilometer. Het is de helikopter waarin de gearresteerde oorlogsmisdadiger zit. Hij zal zich moeten verantwoorden voor zijn daden voor het Tribunaal in Den Haag. Hij krijgt een rechtszaak waar hij zich op kan voorbereiden, mits zijn gezondheidstoestand dat toestaat natuurlijk, want oorlogsmisdadigers die voor het gerecht moeten verschijnen voelen zich doorgaans niet heel lekker, om maar eens een understatement te gebruiken. Ze voelen zich meestal ziek. Hier in Scheveningen is de stemming erg gespannen moet ik zeggen. Onder de verzamelde pers vooral. Wie gaat het doen? Wie maakt DE foto?
Dan staan ze: meer dan 100 fotografen. Dit was Lül Rooswater voor RTL nieuws
Terug naar de studio.
We hebben de helikopter in beeld! Daar is ie dan. Hij komt naar beneden. Hij gaat landen, ja hoor, op de binnenplaats. Op de markeringspunten.
Oeps en daar is al een gezelschap uit het toestel naar binnen gegaan. Dat ging snel. Nou, ze hebben die misdadiger goed ongezien binnen gebracht zeg…….
De fotograaf maakt nu maar een plaatje van mij, de verslaggever, en terecht, want IK was er bij, en ik heb U door dit tijdsgewricht en deze gebeurtenis heen geloodst, en dit moment voor U onvergetelijk gemaakt. Waar WAS U toen de misdadiger landde? Menigeen zal het zich straks nog herinneren. Hoop ik, met mij erbij. Zaq-de la Wasser, Scheveningen. Terug naar de studio”
Ondertussen hebben wij, televisiekijkers, op de uitgezonden beelden de stenen van de gevangenis kunnen tellen, en de binnenplaats gezien, waar inderdaad de helikopter op is geland.
De pers kan weer vertrekken. Maar ze kunnen ook blijven, wat mij betreft, en misschien, ludiek, binnen de gevangenismuren afspreken hoe ze efficiënter zouden kunnen samenwerken om nieuws als dit wereldkundig te maken. Daar valt veel te bezuinigen, denk ik.
Is de afspraak gemaakt, dan mogen ze weer naar buiten.
Een en ander levert misschien TV op die de moeite van het kijken waard is.
Davincini Orzola , terug naar de studio.
.
.
Door bewapende agenten werd hij meegevoerd vanaf één van de Balkan staten, waar ze hem hadden opgepakt, met een vliegtuig naar een vliegveld bij Rotterdam.
Daar was heel veel pers bijeen. Ze konden zien dat het vliegtuig landde, en een hangar in taxiede, waarvan de toegangspoort onmiddellijk werd gesloten.
Beelden die wij dus ook konden zien, ’s avonds op het journaal.
Hadden we die kunnen missen, die beelden….?
‘Onze aandacht verplaatst zich nu van Rotterdam naar Scheveningen’ sprak de nieuwslezer toen. Want dat was de volgende, en voorlopig laatste halte van de gevangene.
Bij de gevangenis zien we een batterij aan journalisten. Te wachten tot de man aankomt.
Ze geven verslag van wat er te zien is. Niet veel, in ieder geval niet veel bijzonders.
Gigantische lenzen
Microfoons.
Bij een gevangenismuur.
Van heinde en ver is het rapaille van de pers aan komen stuiven met hun optische- en geluidsapparatuurapparatuur, om de aankomst van de extreme schavuit bij de gevangenis te zien, te filmen, en de gebeurtenissen te verslaan.
Hier volgen wat flarden uit het commentaar:
“De gevangenis staat er rustig bij. De wind waait licht. De helikopter is in aantocht. Wordt dus niet gehinderd door slecht weer, en zal zodadelijk vanuit hier te zien zijn. Hier staan we te wachten. En te verslaan. Net zag ik twee kraaien overvliegen. Twee zwarte kraaien! Zwarte vlerken, vlerken zoals die ook in deze gevangenis zullen zitten, en waar straks nog die ene grote vlerk bij komt. Die nu onderweg is. We luisteren of we de helikopterwieken al horen zoeven, en speuren met onze ogen het luchtruim af. Het zal nu niet lang meer duren voordat de ‘beul van de Balkan’ arriveert. Dit was Klaas Zakje voor het NOS journaal, terug naar de studio..
We hebben een camera op het dak geplaatst zodat we ook de binnenplaats van het huis van bewaring kunnen zien, en we zien, een lege, lege binnenplaats. Alsof ie zijn adem inhoudt, omdat het straks wellicht de voetstappen van een oorlogsmisdadiger op zich zal moeten dulden. Leeg is het, stil ook.
Op de binnenplaats zijn markeringspunten aangebracht. Mooie wat beige- achtige stippen zijn het, ten teken aan de helikopterpiloot waar hij het beste zijn toestel kan neerzetten, Het waait nog steeds licht, wolkjes zie ik, vederwolkjes vermoed ik. Misschien woeien ze net nog boven de Balkan,en nu hier – en ze weten van niets. Wat heerlijk om een vederlicht wolkje te zijn. Je door de wind te laten vervoeren, van niets te weten. Van geen enkele gruweldaad besef te hebben, zoals de misdadiger die hier straks aankomt dat waarschijnlijk wèl zal hebben. Dit was Pim Horlepieper voor RTL Boulevard. Terug naar de studio
Men twijfelt aan de fysieke gezondheidstoestand van de schurken- generaal.En ook mentaal schijnt de man te lijden. Maar ook al zal zijn geestelijke gezondheid niet meer uitmuntend zijn, hij zal zich nog wel WAT herinneren. Het gaat over massamoorden. Gruwelijke gebeurtenissen.
Hoe dan ook, dit betekent zeker een genoegdoening van al die nabestaanden van de slachtoffers, die eigenlijk ook zelf slachtoffer zijn geworden.
Ondertussen is er nog weinig te zien. Slechts enkele vederwolken. Ze drijven in de lucht.
Naast mij een verslaggever van ‘Le monde’
Bonjour monsieur, avez vouz vu les nuages?
-Ah, Oui, il va a la mer’
Ja, de zee, de wolken gaan naar de zee. Dat zou de meedogenloze schurk die nu meter voor meter deze penitentiaire inrichting nadert, ook wel willen! Maar dat gaan niet door. Hij zal in een cel gezet worden waar hij vanachter de tralies de zee niet eens kan zien! Joris Lelluhbel voor SBS 6. Terug naar de studio
Nog steeds geen helikopter te zien hier in Scheveningen. Hij moet er toch zo zijn. De afstand tussen Rotterdam en Scheveningen is niet zo heel ver.Ik schat zo'n 35 kilometer. Het is de helikopter waarin de gearresteerde oorlogsmisdadiger zit. Hij zal zich moeten verantwoorden voor zijn daden voor het Tribunaal in Den Haag. Hij krijgt een rechtszaak waar hij zich op kan voorbereiden, mits zijn gezondheidstoestand dat toestaat natuurlijk, want oorlogsmisdadigers die voor het gerecht moeten verschijnen voelen zich doorgaans niet heel lekker, om maar eens een understatement te gebruiken. Ze voelen zich meestal ziek. Hier in Scheveningen is de stemming erg gespannen moet ik zeggen. Onder de verzamelde pers vooral. Wie gaat het doen? Wie maakt DE foto?
Dan staan ze: meer dan 100 fotografen. Dit was Lül Rooswater voor RTL nieuws
Terug naar de studio.
We hebben de helikopter in beeld! Daar is ie dan. Hij komt naar beneden. Hij gaat landen, ja hoor, op de binnenplaats. Op de markeringspunten.
Oeps en daar is al een gezelschap uit het toestel naar binnen gegaan. Dat ging snel. Nou, ze hebben die misdadiger goed ongezien binnen gebracht zeg…….
De fotograaf maakt nu maar een plaatje van mij, de verslaggever, en terecht, want IK was er bij, en ik heb U door dit tijdsgewricht en deze gebeurtenis heen geloodst, en dit moment voor U onvergetelijk gemaakt. Waar WAS U toen de misdadiger landde? Menigeen zal het zich straks nog herinneren. Hoop ik, met mij erbij. Zaq-de la Wasser, Scheveningen. Terug naar de studio”
Ondertussen hebben wij, televisiekijkers, op de uitgezonden beelden de stenen van de gevangenis kunnen tellen, en de binnenplaats gezien, waar inderdaad de helikopter op is geland.
De pers kan weer vertrekken. Maar ze kunnen ook blijven, wat mij betreft, en misschien, ludiek, binnen de gevangenismuren afspreken hoe ze efficiënter zouden kunnen samenwerken om nieuws als dit wereldkundig te maken. Daar valt veel te bezuinigen, denk ik.
Is de afspraak gemaakt, dan mogen ze weer naar buiten.
Een en ander levert misschien TV op die de moeite van het kijken waard is.
Davincini Orzola , terug naar de studio.
.
.
de laatste picasso's
The old guitarist
Althans, de laatste Picasso's die ik op dit blog zal plaatsen. Deze schilderijen fascineren me ook. Ik hoop ze nog eens in het echt te zien.
woensdag 1 juni 2011
Rock Paper Scissors
Heel hoog tijd voor wat muziek!
Ik heb vroeger veel van 'the Roches' gedraaid. Een cover van hun nummer 'Losing True' wordt nu gebracht door de 'Rock Paper Scissors'. Qua entourage heeft dit optreden een hoog huis-tuin- en keuken gehalte. Maar let op! Hier komt wel kwaliteit voorbij! Check anders de andere filmpjes van hun. Bijvoorbeeld een cover van 'Rum and Cola' van the Andrew Sisters.
OK......Ik ben ook een klein beetje verliefd op een van de zangeressen ( voor de kijkers links)
dinsdag 31 mei 2011
Sjaak Bral ziet het goed (2)
Geef die Keniaan een banaan
Een voldongen feit: van een Keniaanse marathonloper kun je niet winnen. Ik weet uit ervaring: als je iets niet kan winnen moet je er vooral niet aan beginnen. Dat is iets anders dan discrimineren - precies wat er nu in de marathonwereld gaande is. De organisatie van de Utrechtse Maratho nverzon bij hun loopwedstrijd tijdens Pasen aparte regels voor Kenianen. Zo kreeg de Nederlandse winnaar van de marathon 10.000 euro, maar een Keniaan slechts 100 euro.
Dat is flauw. Kenia is namelijk de marathon natie bij uitstek- omdat ze harder kunnen lopen dan iedereen. Hoe dat komt is aan alle kanten al onderzocht en de conclusies zijn niet zo heel opzienbarend: ze trainen harder,langer en beter. Ze lopen zuiniger door minder gewicht mee te zeulen, met name in de bovenbenen. Kenianen hebben ook de kuiten hoger aan het been zitten, waardoor ze beter en sneller kunnen lopen. De natuur heeft ze leren rennen, kunnen we wel stellen.
Een sociologische verklaring is er ook nog: de succesvolste Keniaanse lopers komen allemaal uit onherbergzame gebieden, waar ze als kind geiten moesten hoeden op bergen van tweeduizend meter hoog en scheef. Na het melken van de geiten renden de kinderen doodleuk iedere dag zo’n acht kilometer naar school. Kinderen die naar school rénnen, kom daar in ons vervette Nederland nog maar eens om. Hardlopen is op het Keniaanse platteland de enige manier om te ontsnappen aan het boierenbestaan en daarom zijn ze ook nog eens extreem gemotiveerd. Maar ze mogen niet meer meedoen.
De Nederlandse Athletiek Unie (beter bekend als de onvriendelijk klinkende afkorting KNAU) zegt dat deze vorm van discriminatie is toegestaan. Er is immers geen sprake van een arbeidsrelatie, beweren ze met een stalen gezicht. Er staat niets over in hun reglement. Ze zijn vergeten waar het in de sport om gaat. Prestatie gaat boven afkomst. Als die regel niet meer geldt vervallen alle andere regels, in álle sporten. Als je pas kunt winnen nadat je de regels in je eigen voordeel hebt verandert ben je een zielepoot.Ik wens de organisatie in Utrecht en de KNAU dan ook eeuwige jeuk toe, op een plek waar ze nét niet bij kunnen.
Sjaak Bral
Een voldongen feit: van een Keniaanse marathonloper kun je niet winnen. Ik weet uit ervaring: als je iets niet kan winnen moet je er vooral niet aan beginnen. Dat is iets anders dan discrimineren - precies wat er nu in de marathonwereld gaande is. De organisatie van de Utrechtse Maratho nverzon bij hun loopwedstrijd tijdens Pasen aparte regels voor Kenianen. Zo kreeg de Nederlandse winnaar van de marathon 10.000 euro, maar een Keniaan slechts 100 euro.
Dat is flauw. Kenia is namelijk de marathon natie bij uitstek- omdat ze harder kunnen lopen dan iedereen. Hoe dat komt is aan alle kanten al onderzocht en de conclusies zijn niet zo heel opzienbarend: ze trainen harder,langer en beter. Ze lopen zuiniger door minder gewicht mee te zeulen, met name in de bovenbenen. Kenianen hebben ook de kuiten hoger aan het been zitten, waardoor ze beter en sneller kunnen lopen. De natuur heeft ze leren rennen, kunnen we wel stellen.
Een sociologische verklaring is er ook nog: de succesvolste Keniaanse lopers komen allemaal uit onherbergzame gebieden, waar ze als kind geiten moesten hoeden op bergen van tweeduizend meter hoog en scheef. Na het melken van de geiten renden de kinderen doodleuk iedere dag zo’n acht kilometer naar school. Kinderen die naar school rénnen, kom daar in ons vervette Nederland nog maar eens om. Hardlopen is op het Keniaanse platteland de enige manier om te ontsnappen aan het boierenbestaan en daarom zijn ze ook nog eens extreem gemotiveerd. Maar ze mogen niet meer meedoen.
De Nederlandse Athletiek Unie (beter bekend als de onvriendelijk klinkende afkorting KNAU) zegt dat deze vorm van discriminatie is toegestaan. Er is immers geen sprake van een arbeidsrelatie, beweren ze met een stalen gezicht. Er staat niets over in hun reglement. Ze zijn vergeten waar het in de sport om gaat. Prestatie gaat boven afkomst. Als die regel niet meer geldt vervallen alle andere regels, in álle sporten. Als je pas kunt winnen nadat je de regels in je eigen voordeel hebt verandert ben je een zielepoot.Ik wens de organisatie in Utrecht en de KNAU dan ook eeuwige jeuk toe, op een plek waar ze nét niet bij kunnen.
Sjaak Bral
zondag 29 mei 2011
Ageview
Vanmorgen sloeg ik weer eens steil achterover van verbazing.
Ik las in een regionaal krantje dat drankwinkels overgaan op een nieuw systeem om leeftijden van klanten te checken. Want de ondernemers mogen nu eenmaal geen alcoholica verkopen aan mensen onder de 16 en geen sterke drank aan mensen jonger dan 18.
We waren al verplicht om ons ID bij ons te dragen, maar goed.
Jongeren hebben dat vaak niet bij zich.
En dan moet de drankhandelaar weigeren om drank te verkopen.
Maar dat vindt de verkoper vervelend.
En de jongere ook.
‘Ik ben ECHT 16.’
-‘Laat maar eens zien dan!’
‘Maar ik heb m’n ID niet bij me!! ‘
-‘Dan ga je hem maar halen’
‘DAT GAAT NOU NIET!’
De middenstander vindt dit onplezierige situaties. Ze willen verkopen, maar ze willen ook hun verantwoordelijkheid nemen in het bestrijden van drankmisbruik; daarvoor zijn de regels nu eenmaal opgesteld.
Hoewel het eigenlijk heel duidelijk is: geen ID? Geen drank mee!
Maar goed, ingewikkeld allemaal, blijkbaar.
Voor elk probleem een oplossing!
De redding voor de drankhandelaar is gevonden!
Ageview!
De koper van om en nabij de 18 wordt gevraagd op een rode knop te drukken, die op de toonbank is bevestigd. Op het moment van drukken wordt er via een camera een opname gemaakt van de aspirant koper en het beeld wordt doorgestuurd naar,
( en nou komt ie – maar het is serieus zo…) een TEAM VAN DESKUNDIGEN die in Breda zitten en binnen drie seconden moeten antwoorden . JA ( ouder dan 16, 18)
Krijgt de drankhandelaar door ‘JA’ dan kan de booz over de toonbank.
Wanneer er binnen de 3 tellen geen respons komt, dan betekent het dat de deskundigen twijfelen, en gaat de koop in principe niet door.
Als de jongere dan protesteerd....?
Wat moet de vernieuwde ondernemer dan doen?
Daar is over nagedacht hoor...
Dan moet hij vragen naar het IDENTITEITSBEWIJS van de koper!
WHAAAAAAAAAAAAAHHH!!!!!!
De boze burger en de politiek (R. Ganzevoort)
Waarschijnlijk speelt de boze burger nergens een grotere rol dan in de politiek. Nou ja, op internet dan. Daar heeft hij de geuzennaam ‘reaguurder’ gekregen. En verdiend. Nergens worden mensen en groepen sneller afgebrand, botter weggejorist, nergens is minder argumentatie nodig om je punt te maken, nergens loopt de boosheid zo snel op om ook weer even snel weg te lekken. Het leidt tot niets, enkel tot het bezinksel van wrok en onvrede dat nu ‘de boze burger’ heet.
En die boze burger is vervolgens in Den Haag het argument waarmee politici hun gelijk halen. Nee, natuurlijk heet de burger niet boos. De burger heet Henk of Ingrid, of in een vlaag van Ruttiaans multicultureel opportunisme Fatima of Mohammed. De boze burger is een hardwerkende Nederlander. Of een hardrijdende, dat is nooit helemaal duidelijk. De boze burger is iemand die niet begrijpt dat de overheid dit doet of dat besluit. En als het aan de boze burger niet is uit te leggen, dan is het bij voorbaat verkeerd. Zo wordt Maurice de Hond de souffleur van onze parlementaire democratie.
De boze burger, zoals die de dromen of nachtmerries van politici bevolkt, is vooral iemand die je nooit tegen de haren in mag strijken. En als het er eenmaal anderhalf miljoen zijn, dan moet je ze hun zin geven. Ook als dat betekent dat andere anderhalf miljoenen het nakijken hebben. Die zijn immers niet ‘boos’ en dus geen bedreiging. Die trekken zich stil terug in de hoop dat de boosheid van de burger weer overwaait.
Het vreemde is alleen dat die boze burger eigenlijk helemaal niet bestaat. Nederlanders zijn gemiddeld gesproken heel gelukkig. Het geluks-rapportcijfer ligt tussen de 7,5 en 8 en dat is weer net wat meer dan bij de vorige meting. Natuurlijk zijn er problemen en onvervulde wensen, angsten, onzekerheden en nog zo een en ander. En natuurlijk zien we daar af en toe de uitbarstingen van, vooral op laagdrempelige internetsites. Maar het bruto nationaal geluk is hoog.
Nee, de boze burger is vooral een populistisch bedenksel, ten tonele gevoerd door machtsbeluste politici die angstbeelden schetsen, polariseren en boosheid aanwakkeren. Die zeggen op te komen voor Henk en Ingrid, maar feitelijk spelen met Jan Klaassen en Katrijn, die oerhollandse marionettenpoppen van de grote boze poppenspeler. De niet bestaande boze burger speelt de hoofdrol in het poppentheater van de populisten net zolang tot de omstanders geloven dat ze inderdaad eigenlijk heel erg boos zijn. En dat het nu maar eens afgelopen moet zijn met de elite en de immigranten.
Het is – als je van het genre houdt – knap gespeeld. Zoals vroeger de kerk het volk bespeelde met angst voor de duivel en het hellevuur, zo spelen nu de populisten met de mythische boze burger. Ze gaan in de poppenkast vol op het orgel en spannen gewone mensen met hun gewone dagelijkse hoop en vrees, angst en vreugde voor het karretje van hun woede. Knap gespeeld. Maar wat als die gewone mensen ontdekken dat ze gebruikt zijn voor het machtsspel van de marionettenspeler? Als ze ontdekken dat hij niet zoals beloofd hun belangen verdedigt, maar ze verkwanselt zodra het uitkomt? Wat gebeurt er dan met al die woede die hij heeft aangewakkerd? Als we de poppen aan het dansen hebben, wie is dan de dompteur?
De oplossing ligt er niet in dat we precies doen wat de boze burger vraagt om hem of haar maar tevreden te stellen. Dat leidt alleen maar tot meer olie op het vuur. De oplossing ligt er ook niet in dat we zelf net zo’n boze burger worden, zij het van een andere kleur of op een ander internetforum. De oplossing ligt erin dat we ophouden te geloven in de mythe van de boze burger en gewoon werken aan het oplossen van echte problemen. Het marionettenspel heeft lang genoeg geduurd.
Ruard GanzevoortHoogleraar theologie, lid GroenLinks
Davincini: eens
En die boze burger is vervolgens in Den Haag het argument waarmee politici hun gelijk halen. Nee, natuurlijk heet de burger niet boos. De burger heet Henk of Ingrid, of in een vlaag van Ruttiaans multicultureel opportunisme Fatima of Mohammed. De boze burger is een hardwerkende Nederlander. Of een hardrijdende, dat is nooit helemaal duidelijk. De boze burger is iemand die niet begrijpt dat de overheid dit doet of dat besluit. En als het aan de boze burger niet is uit te leggen, dan is het bij voorbaat verkeerd. Zo wordt Maurice de Hond de souffleur van onze parlementaire democratie.
De boze burger, zoals die de dromen of nachtmerries van politici bevolkt, is vooral iemand die je nooit tegen de haren in mag strijken. En als het er eenmaal anderhalf miljoen zijn, dan moet je ze hun zin geven. Ook als dat betekent dat andere anderhalf miljoenen het nakijken hebben. Die zijn immers niet ‘boos’ en dus geen bedreiging. Die trekken zich stil terug in de hoop dat de boosheid van de burger weer overwaait.
Het vreemde is alleen dat die boze burger eigenlijk helemaal niet bestaat. Nederlanders zijn gemiddeld gesproken heel gelukkig. Het geluks-rapportcijfer ligt tussen de 7,5 en 8 en dat is weer net wat meer dan bij de vorige meting. Natuurlijk zijn er problemen en onvervulde wensen, angsten, onzekerheden en nog zo een en ander. En natuurlijk zien we daar af en toe de uitbarstingen van, vooral op laagdrempelige internetsites. Maar het bruto nationaal geluk is hoog.
Nee, de boze burger is vooral een populistisch bedenksel, ten tonele gevoerd door machtsbeluste politici die angstbeelden schetsen, polariseren en boosheid aanwakkeren. Die zeggen op te komen voor Henk en Ingrid, maar feitelijk spelen met Jan Klaassen en Katrijn, die oerhollandse marionettenpoppen van de grote boze poppenspeler. De niet bestaande boze burger speelt de hoofdrol in het poppentheater van de populisten net zolang tot de omstanders geloven dat ze inderdaad eigenlijk heel erg boos zijn. En dat het nu maar eens afgelopen moet zijn met de elite en de immigranten.
Het is – als je van het genre houdt – knap gespeeld. Zoals vroeger de kerk het volk bespeelde met angst voor de duivel en het hellevuur, zo spelen nu de populisten met de mythische boze burger. Ze gaan in de poppenkast vol op het orgel en spannen gewone mensen met hun gewone dagelijkse hoop en vrees, angst en vreugde voor het karretje van hun woede. Knap gespeeld. Maar wat als die gewone mensen ontdekken dat ze gebruikt zijn voor het machtsspel van de marionettenspeler? Als ze ontdekken dat hij niet zoals beloofd hun belangen verdedigt, maar ze verkwanselt zodra het uitkomt? Wat gebeurt er dan met al die woede die hij heeft aangewakkerd? Als we de poppen aan het dansen hebben, wie is dan de dompteur?
De oplossing ligt er niet in dat we precies doen wat de boze burger vraagt om hem of haar maar tevreden te stellen. Dat leidt alleen maar tot meer olie op het vuur. De oplossing ligt er ook niet in dat we zelf net zo’n boze burger worden, zij het van een andere kleur of op een ander internetforum. De oplossing ligt erin dat we ophouden te geloven in de mythe van de boze burger en gewoon werken aan het oplossen van echte problemen. Het marionettenspel heeft lang genoeg geduurd.
Ruard GanzevoortHoogleraar theologie, lid GroenLinks
Davincini: eens
donderdag 26 mei 2011
as time goes by
Even was ik weer bij zijn geboorte,
zag ik dat zieke ventje in het kinderziekenhuis,
die kleine schaterende jongen met die krullen.
voorop de fiets.
En daar zat hij nu,
ik zag hem door het portierraam, mijn jongen
onwennig achter het stuur van de leswagen, wegrijden.
Abonneren op:
Posts (Atom)