Ben ik hier wel tegen verzekerd?

Hieronder een aantal schriftelijke uitspraken van verzekerden die aangifte doen van een schadegeval:




Ik heb zo veel formulieren moeten invullen, dat ik veel liever had gehad dat mijn geliefde man helemaal niet gestorven was.

Mijn motorfiets moest, net als ikzelf, vanwege ernstige schade weggesleept worden.

Ik heb mijn rechter arm gebroken, mijn bruid heeft haar voet verstuikt. Ik hoop U hiermee van dienst geweest te zijn, hoogachtend,

Ik overreed een man. Hij gaf zelf toe schuldig te zijn, omdat hem dit al een keer eerder gebeurd was.

Ik ben nog nooit van een ongeval weggevlucht. Integendeel. Ik moest altijd weggedragen worden.

Sedert de scheiding van mijn man wordt alle noodzakelijke verkeer door mijn advocaat waargenomen.

Intussen is het loopgips van mijn rechter arm verwijderd.

Ik verwijderde mij van de rand van de straat, wierp een blik op mijn schoonmoeder en reed vervolgens het talud af.

Uw computer heeft mij een kind toebedeeld. Maar ik heb helemaal geen kind. En al helemaal niet van Uw computer.

Bij thuiskomst reed ik per ongeluk een verkeerde oprit in en ramde een boom die daar bij mij niet staat.

De jongen was overal en nergens op de straat. Ik moest meerdere bochten nemen voor ik hem raakte.

Toen ik de kruising naderde, verhief zich daar een hek om mijn vrije zicht te belemmeren.

Wie mijn portemonnee gestolen heeft kan ik niet zeggen, aangezien er van mijn familie niemand in de buurt was.

Ik reed door de weide. Plotseling kwamen er van links en rechts meerdere voertuigen. Ik wist niet meer waar ik heen moest, en toen knalde het van voren en van achteren.

Uw argumenten zijn werkelijk zwak. Voor zulke vuile uitvluchten moet u toch echt een dommer iemand zoeken maar die zult u bijna niet kunnen vinden.

De politieauto gaf mij een stopteken. Bij het zoeken van een geschikte plek vond ik een brugpijler.

De voetganger had er kennelijk geen idee van in welke richting hij gaan moest en dus reed ik hem aan.

Ik schrijf U vandaag voor de eerste en de laatste keer. Mocht blijken dat U niet antwoordt dan schrijf ik u meteen weer!

Mijn zoon heeft die vrouw niet omver gerend. Hij is er heel snel voorbij gerend en door de ontstane tocht is ze omgevallen.

Toen ik op de rem wilde trappen, was deze er niet.

Mijn fiets kwam van het voetpad af, raakte een Porsche en reed zonder mij verder.

Ik wilde de straat oversteken. Er kwam een auto van links recht op mij af. Ik dacht dat hij voor mij langs wilde en deed weer een stap terug. Hij wilde echter achter mij langs. Toen ik dat merkte deed ik snel twee stappen vooruit. Maar de bestuurder had ook gereageerd en wilde nu toch voor mij langs. Hij stopte en draaide zijn raampje open. Woedend riep hij mij toe: "Blijf toch een keer stilstaan!" Nou, dat deed ik ook inderdaad en toen reed hij mij aan.

Ik heb geen levensverzekering nodig. Ik zou graag willen dat iedereen echt treurig is als ik eenmaal sterf.

Ik wil mijn kind niet laten inenten. Mijn vriendin heeft haar kind ook laten inenten en kort daarna viel het uit het venster.

Ik reed achteruit een steile straat naar beneden, doorboorde een afscheidingsmuurtje en ramde een bungalow. Ik kon me gewoon niet herinneren waar het rempedaal gemonteerd was.

Toen stond de kerstboom plotseling in lichterlaaie. De vlammen sloegen over op de gordijnen. Mijn man kon echter niet helpen blussen, daar hij als een bezetene op zoek was naar de polis van de inboedelverzekering.


Alle rekeningen, die ik ontvang, betaal ik nooit onmiddellijk, daar mij daarvoor eenvoudig het geld ontbreekt. De rekeningen worden integendeel in een grote trommel gestort, waar ik er aan het begin van iedere maand geblinddoekt drie uit trek. Deze rekeningen betaal ik dan prompt. Ik verzoek u dan ook te wachten tot het lot U getroffen heeft.

Ik reed eerst met mijn auto tegen de vangrail, sloeg toen over de kop en knalde tenslotte tegen een boom. Toen verloor ik de macht over het stuur.

Met de wettelijk ter plekke maximaal toegestane snelheid botste ik op een vrouw die mij tegen alle geldende voorschriften in tegemoet kwam.

In hoog tempo naderde de telegraafpaal mij. Ik begon te zigzaggen maar ondanks dat raakte de telegraafpaal mij tegen de radiator.

Noch voor ik hem aanreed was ik er al van overtuigd, dat deze oude man nooit de overkant van de straat zou bereiken.

De getuigen van de aanrijding zijn tegen de achterkant aangeniet.

Het paard liep over de rijbaan zonder zich er volgens de voorschriften van te vergewissen of deze vrij was!


© Copyright Broodjeaap.nl

Sinterklaaskadootje

Voor de man die niet van gezeur houdt. Alleen nu nog de robot er bij

Milieumom

Het milieu, daar moet je zo nu en dan eens wat betrokkenheid voor tonen. Ernstig kijken en meeknikken met de groenen. Maatregelen stimuleren die ook goed zijn voor de schatkist.
Onder het mom van het milieu.

Voorbeeldje?
Vliegtax. Extra betalen voor je vliegreis. Mensen zullen dan minder gaan vliegen. Goed voor het milieu! En vooral voor de schatkist. Want natuurlijk zouden de mensen niet minder gaan vliegen. Dat wisten ze ook wel.
Lalalala

Maar wat gebeurde? De mensen gingen opeens echt minder naar de Nederlandse luchthavens, ze vlogen inderdaad minder of ze weken uit naar buitenlandse luchthavens.

Oh schrik! Dat was niet de bedoeling, jongens en meisjes. Dat kostte allemaal centjes.Wat nu? Gaan we Europees aankaarten dat we allemaal milieutax invoeren?
Neeee, dat gaat toch niet lukken. Laten we maar meteen de tax afschaffen.

En het milieu dan?
Ah joh, zout toch op met je milieu.

Volg ook het debat over rekening rijden.

Sia

Aan het eind van de serie 'Six feet under' hoorde ik dit nummer. Het was een prachtige serie geweest. Samen met onze zoon hebben we in een aantal maanden de circa 60 afleveringen gezien over het wel en wee van de familie Fisher. En nu was het afgelopen. En dan dit nummer. Het bleek van zangeres Sia te zijn. Ik heb haar opgespoord op Limewire,Wikipedia, Youtube, CD's, ik kwam nog net niet bij haar thuis. Helemaal verkocht was ik. Onafgebroken liedjes van haar in mijn hoofd.
Met name deze. Breathe me.

figuranten

‘Dus ik ben ‘n relschopper’’

-‘Ja, jij bent samen met die anderen een relschopper’

‘en dan komm’n jullie’

- ‘Ja, dan komen wij. De politie, de M.E’

‘En dan gèn wie met d’n tennisball’n gooin naar jullie’

- ‘Ja, dan gaan jullie met de tennisballen gooien. Gooi maar gewoon zo hard je kan. We gaan er een realistische rampenoefening van maken. Maak maar flink lawaai. Scheld maar! Net alsof het echt is’

‘Moogn jullie dan ook slèn?

- Als het bevel gegeven moet worden aan de ME om te gaan slaan, dan gaan ze ook los. Maar, natuurlijk alsof hè? OK?’

‘Goed or’

EVALUATIE

‘Dus, voor de volgende keer. Als de tennisballen op zijn, hou je op met gooien, of je komt bij de spelleider nieuwe halen. Maar we gaan NIET meer met stenen gooien. Want er zijn auto’s met deuken nu, en dat mag niet!. Fjerend heeft ook een bloedend hoofd van een steen die gegooid werd. En die ramen die kapot zijn, dat mag ook niet. ’t Is een rampenOEFENING jongens.!!’

Er gaat niets boven Groningen

tempus figit

De tijd lijkt steeds sneller te gaan.

Laatst hoorde ik een weekendlover de week enthousiast beginnen met de woorden: ’t Is alweer Maandag

Je hoort wel eens zeggen dat drenkelingen in hun doodsstrijd hun hele leven in een flits voorbij zien gaan.

Ik voel me soms als in zo'n flits.

Maining

Herman van Veen krijgt hatemails.
Net als zoveel anderen die een mening hebben,
en die ventileren.

‘We weten je te vinden’
‘Als ik je tegen kom schop ik je verrot’
‘Ik weet waar je woont’
‘We weten je kinderen’
‘Ík zal je opwachten’
‘Teringlijer, ik maak je kapot’

Het gaat maar door.

Normaal?
Nee, natuurlijk niet.

Het gebeurt zoveel dat velen er hun schouders over ophalen. Gewend aan dit type reacties.
Het hoort er bij.Spam. Een kwestie van doorscrollen, en er niet op letten verder.
Geen negatieve aandacht belonen door er op te reageren.

Maar Herman is geraakt.
Hij zegt dat het hem vreselijk bang maakt.
Herman is niet gewend aan hatemails.

‘Is dit Nederland?’
Melk en honing blijkt tesamen de drek, waaronder de vermeende tolerantie is gestikt.

Ik voel met Herman mee. Want ik ben ook een mens met emoties enzo.
Misschien is de manier de vuilspuiter publiekelijk te confronteren met het gevolg van zijn (waarschijnlijk ondoordachte) reactie niet de beste, en wellicht ook diens beloning, maar wie weet opent het de ogen van een enkeling.

herfst

'Elk seizoen heeft zijn charme'zei mijn moeder altijd. Persoonlijk vind ik de lente en de zomer meer charme hebben als de herfst. De winter heeft voor mij zowiezo bijzonder weinig. Ik heb een hekel aan kou.

De schoonheid, en daarmee ook de charme van de herfst zit hem natuurlijk in de kleuren van de bladeren.

Pearl Jam - Nothing as it seems

Pearl Jam op ons eigen Pinkpop. Met een charismatische Eddie Vedder. Het is alweer een aantal jaren geleden. Mooi om weer eeens terug te zien, vond ik.

Sporen van rare vogels

gesignaleerd (4)

........in een foto-gallerij bij de bioscoop

Targets

Gelezen op nu.nl

Uitgegeven: 20 oktober 2009 16:35
Laatst gewijzigd: 20 oktober 2009 16:49


Huisartsen proberen minder fouten te maken


DEN HAAG - Huisartsen, apothekers, verloskundigen, tandartsen en fysiotherapeuten gaan proberen minder fouten te maken bij de behandeling van patiënten.
Ze hebben daarover dinsdag afspraken gemaakt met het ministerie van Volksgezondheid.
Ziekenhuizen en medisch specialisten zijn al langer bezig de patiëntveiligheid te verbeteren.

Dat was nodig nadat uit diverse rapporten was gebleken dat in Nederland elk jaar honderden mensen onnodig sterven door bijvoorbeeld een verkeerde diagnose, fouten bij de operatie of het geven van verkeerde medicijnen.

Beter bijhouden

Nu zijn ook de zorgverleners buiten de ziekenhuismuren aan de beurt.
Ze hebben schriftelijk vastgelegd dat ze dossiers van patiënten beter gaan bijhouden, telefonisch beter bereikbaar zijn, de gegevens over medicijngebruik van patiënten beter registreren en de informatie over patiënten beter aan elkaar overdragen.


Davincini: Wat een merkwaardige kop: Gaan PRO –BE- REN wat MINDER fouten te maken. Steviger zou toch de kop zijn. ‘Voortaan maken huisartsen geen fouten meer!’

Je zou toch zeggen dat het doel moet zijn dat er geen mensen meer sterven door medische missers. Nu sterven er hierdoor jaarlijks honderden ( 200 ? 800?) mensen. ‘Oeps, foutje, ja sorry, je man is dood. Maar troost je, er zijn dit jaar nog veel meer mensen die door medische missers zijn overleden.’

Het klinkt niet erg betrouwbaar, die kop. Stel dat er komend jaar 10 minder mensen door medische missers komen te overlijden, gaan we elkaar dan op de schouder slaan? Is dan het doel bereikt?

Voor 50 Plussers

Nog van ver voor de Fabeltjeskrant. Nooit meer gezien sindsdien. Vandaag kwam ik het tegen op het net. Nostalgie, jawel! Daar gaan we weer!

HCS

Achter de pc zit ik te verzinnen wat ik zal 'bloggen. Ik kom niet meteen ergens op. De radio staat ook aan. Dat leidt af, want opeens hoor ik hem. Die radio.
Een reclame-enthousiaste stem, die me in die toon zou kunnen vertellen dat ik kans maak miljonair te worden als ik maar een lot koop, juicht nu tot Nederland:
'DENK JE DAT JE PARTNER VREEMD GAAT? VERTROUW JE JE VRINDIN NIET? KOM ER NU ACHTER EN SMS : 'VREEMD AAN' EN FIND OUT

Monthy Pyton? Muiswinkel en van Vleuten> Theo Maasen?
Nee hoor, gewoon, reclame.

SMS 'Vreemd aan'. Wat te denken....

In de Bijbel staat: 'Aan het eind der dagen zult ge vreemde gezichten zien'
'...en vreemde stemmen horen die vreemde dingen zeggen' zal er wel bij hebben gestaan. Dan Brown zal er wel over schrijven later.

Zou je zo iemand kunnen genezen? Op laten nemen in een kliniek?
In hoeverre wordt de schreeuwerd gezien als gevaar voor zichzelf of zijn omgeving?
Hoe dan ook, is het iemand die geholpen moet worden. Het is onze variant op de gehersenspoelde maöist. Een verknipte geest.
Ach, hele huizen kun je ermee vol stoppen, met mensen die je tot kopen willen aanzetten door dingen te roepen als: 'NU! 50 PROCENT KORTING! WAANZINNIGE AANBIEDING! PROFITEER NU! KOM KIJKEN!

Kom op, dames en heren psycho-analytischi, noem eens wat: "Het Hyper Commercial Syndrome" (hij lijdt aan HCS) or whatever. Afficieer dit gedrag toch eens tot ziekte!
Symptoom: 'Heeft neiging tot het schreeuwend en dwingerig in het openbaar reclame-uitingen te proclameren'

Het zou ons zoveel rust geven als al die enthousiaste schreeuwers samen in een kliniek een ontwenningskuur zouden volgen.
Kunnen we eindelijk weer eens gewoon ademhalen, en denken.

Aan een fatSOENLIJK stukkie om over te schrijven bijvoorbeeld.

Jethro Tull

Een band die naar mijn gevoel altijd toch wat onderbelicht is gebleven.Deze video is leuk om naar te kijken. Een lekker idiote Ian Anderson in een lekker nummer.

Davincini's mooi (7)

In het katern 'mooie foto's' zijn er aanzienlijk wat foto's waarin vrouwen figureren. Zoals je ziet vormt deze daarop geen uitzondering. Het zijn toch de foto's die mijn blik wat langer vasthouden.
En over blik gesproken. Haar ogen....

boerengolf

Gert was het ontlopen der dingen voorbij.
Je deed dingen of je deed ze niet.

Toen hij ‘oké’ zei, was dit ook luchtigjes gegaan, en open-minded.
‘We zien wel’dacht hij: ‘Misschien is het wel leuk, boerengolf’
Een collega van hem was met het idee gekomen en een aantal had enthousiast gereageerd. Het personeelsuitje zou zich dit jaar gaan afspelen tussen Brabantse inteelt-gehuchten op bekeutelde en bevlaaide weilanden, afgebakend door droge slootjes en paaltjes met prikkel- en schrikdraad.
Onder het mom van team-building gebeuren er wel gekkere dingen.

De naam ’Boerengolf’ dekt exact de lading.
In plaats van het gladde gazon is er een boertig weiland, je loopt niet rond met een club als de Ram Demon XR Driver, die beschikt over een extra diep blad dat minder spin geeft voor explosieve afstanden en accuratesse, maar met een houten stok met een een slagblad in de vorm van een klomp. De bal is geen golfbal, maar een kindervoetbal.

Het was droog. Ze hoefden niet per sé kaplaarzen aan te trekken.
In twee ploegen van 3 sloeg men om beurten met de stok tegen de bal in de richting van een hole. Een hole was een kuiltje in de grond waar een kunststof bloempot in was gepropt. Met de rand nog boven het omringende oppervlak uit, een enkele keer. Probeer daar maar eens een bal in te slaan.

Gert wist de moed er aanvankelijk goed in te houden. Ook toen zijn collega’s de bal indrukwekkende en hoge meppen wisten te geven, en de bal bij ZIJN mep onwillig en aarzelend door het hoge gras rolde.

Gert had in zijn leven slechts ervaring op het terrein van midget-golfen. Preciesie werk. Bij midget golfen hoefde je niet echt uit te halen met je stick. Bij het boerengolf was dit nu net wèl de bedoeling, want de holes lagen soms honderden meters uit elkaar.
Gert probeerde de swing, maar het wilde niet echt vlotten. Wat het uiteindelijk opleverde was een flinke steek en een protesterende spier in zijn linkerschouder.

Gert kon daarna slechts nog ingezet worden voor de slagen dichtbij de hole. ‘Nu kun jij slaan Gert’ zo lachte men. En Gert miste. En miste.

Vroeger had hij ze ontlopen, dit soort personeelsuitjes, want hij wist hoe het gaan zou. Hij zou er niets van bakken, en heel hard zijn best moeten doen om 'lulletje rozenwater' niet toe te laten.
Gert zette het toefje op de taart door in een verse koeievlaai te stappen.

De laatste week had hij zich zo goed gevoeld op zijn werk. In het pré-boerengolf tijdperk. Voordat zijn vrouw hem de linkerschouder insmeerde met SRL gelei.

Ooit de Zee der kalmte

Russen hebben gisteren in de Oekraïne een raket gelanceerd, die als doel heeft onderzoek te doen naar de mogelijke aanwezigheid van olie op de maan. Daartoe heeft de raket een bom van 4500 kilo aan boord, die over drie dagen op het maanoppervlak tot ontploffing zal worden gebracht.
Waarom de bom in moet slaan op Mare Tranquillitatis, daar waar nog steeds de Amerikaanse vlag staat, in 1969 daar neergezet door Neil A. is omdat de Russen vermoeden dat die plek, behalve olie, ook nog andere belangrijke bodemschatten kan bevatten. Zo wordt de aanwezigheid van edelmetalen niet uitgesloten.

De Amerikanen hebben bij het voornemen geschokt en onthutst gereageerd.De Russische ambassadeur is onmiddelijk ter verantwoording geroepen, zeker omdat er sprake lijkt te zijn van een precisiebombardement op de Amerikaanse vlag..

Overigens hebben de Amerikanen nog steeds geen watersporen gevonden op de maan. 'Een tweede bom is wellicht noodzakelijk' aldus een woordvoerder

'De beer is los' zuchtte mevrouw Loena van 'Milieu in Het Midden' teleurgesteld

9 oktober 2009

6 okt. 2009. De maan weet nog van niets. Dit zal de laatste ongeschonden volle maan zijn.

Historische dag, 9 oktober 2009.
De Mensch brengt de eerste bom tot ontploffing op een ander hemellichaam. 2300 kilo woog het gevaarte, en met een snelheid van 9000 kilometer per uur raakte hij het maanoppervlak.

Dat nieuws horen wij, gewone aardse stervelingen, als e.e.a.al gepasseerd is. Er is geen brede maatschappelijke discussie over geweest, het is niet vooraf uitgebreid in de pers uitgemeten.
De Amerikaanse belastingbetaler is niet in referendum geraadpleegd. De nobelprijswinnaar voor de vrede heb ik er niet over horen spreken.
Het voldongen feit werd simpelweg gepresenteerd.

'That's how we do it, ladies and gentleman, you just worry about worldly things like the crisis and so on. Meanwhile WE go on being the rulers of you all, to explore, to reign in the universe. We know what you do, and we know what WE need'

Ik vind het doodeng. Ik ga gewoon naar m'n werk, en breng m'n dochter naar de manege, en ondertussen wordt de Maan nota bene, dat is ook MIJN MAAN hoor, gebombardeerd.

Om te kijken of er water op de maan is. Hm hm
We hebben HIER al water hoor!

Nou, je zal het zien, nu komt het met die eb en voed ook nooit goed meer.

vliegen

In een slordig huishouden waar op de vensterbank de dode vliegen maar voor het oprapen liggen, is iemand vanuit verveling? op het idee gekomen, om de kleine lijkjes te gebruiken in tekeningetjes.
Zijn ze niet voor niets doodgegaan.

Met dode mensen wordt deze vorm van kunst niet door iedereen op prijs gesteld, denk ik zo. Maar met dode vliegen....moet kunnen.

uitgeslapen

OK! Uitslapen kan lekker zijn, maar ook zonde van de tijd.

's Morgens het bos, mijn achtertuin, inkuieren kan bijvoorbeeld geweldig mooi zijn. Ik neem me voor nog vaker wat in de buurt in de natuur rond te struinen

foto: Davincini

Jaroslaw Kukowski

Drie schilderijen van Jaroslaw Kukowski.

Ouder worden, even slikken.

Ouder worden dank zij de crisis

Onderzoek naar de gevolgen van de 1929 crisis toont aan dat mensen in de VS gemiddeld zes jaar ouder werden van de ellende. Dat klinkt wat tegenstrijdig, maar is goed te verklaren. Als je geen cent te makken hebt, rook en drink je bijvoorbeeld minder en hoewel misschien niet altijd even gezond, eet je niet te veel. Alleen zelfmoord als doodsoorzaak liep in deze jaren op.

Dat hebben ze mooi weer onderzocht.

Maar nu is er weer een onderzoek, waaruit blijkt dat spermaconsumptie een heilzame werking heeft op ons immuniteitssysteem ( en bovendien goed is voor het geheugen!),

Dat beweren onderzoekers Frank Madeo en Tobias Eisenberg van de ( let wel!) Oostenrijkse Karl-Franzens Universiteit. Zij spreken over ‘de heilige graal’in verjongingsonderzoek, want de spermidine, aanwezig in sperma, houdt de huid van vrouwen jonger ( niet van mannen? Hoe zit dat, Oostenrijkers? )

Wel, de uitslagen van het eerste onderzoek kunnen hiermee wellicht worden aangevuld.

In de crisisjaren was er immers weinig te makken, en wie weet waar de mensen toen hun toevlucht tot namen.

Bloembollen met een wit sausje wellicht, wie zal het zeggen.

Overigens kun je i.p.v. sperma ook grapefruits, tarwekiemen en sojabonen eten, maar dit ter zijde.

goed karakter

Hoe kun je zien of iemand een goed karakter heeft? ('Wat is dat, een krakter?' vroeg mijn zoontje van vier)

Wat een vraag.

Wat is een goed karakter eigelijk?

- Iemand die er ís voor zijn omgeving als men hem nodig heeft (wiens valkuil is ervaren te worden als bemoeizieke uitslover)

- Iemand die niemand tot last is, en gewoon z’n rondjes in het leven meedraait ( de doodgewone jongen waar werkelijk niemand iets op aan te merken heeft, en waar we pas van horen als hij met z’n auto door een mensenmenigte is gaan rausen om een aanslag op de koningin te plegen)

- Een bezield iemand die weet te inspireren ( zonder dat hij het nastreeft om je te inspireren, want pas op! Die kunnen gevaarlijk zijn!)

- Iemand die zichzelf wegcijfert voor een ander ( en er vaak op het eind van het leven met spijt achterkomt dat ze eigelijk geen eigen leven heeft gehad – dit is vrijwel altijd een ‘zij’)

Het laat zich lastig definiëren.

Je kunt het niet meteen zien, of iemand een goed karakter heeft. Dat blijkt pas uit iemands daden, uitgesmeerd over een langere periode.

Sommige mensen hebben uitstraling.

Een liefdevolle blik, een prettig stemgeluid, een innerlijke kalmte, een warme lach, gemeende aandacht.

Als een krolse kat kan ik me daarin wentelen.

Mensen met bovenstaande eigenschappen schrijf je als vanzelf een goed karakter toe.

Iemand met een goed karakter hoeft dat niet per sé te tonen aan aan giro 999 verwante zaken, of aan de buurman met herfstdepressies. Die mogen door hem ge-analyseerd worden, en naast zich neergelegd.

Zelfs ‘negeren’ kan een keuze zijn die voortkomt uit een goed karakter. Dat is hoe je je zou kunnen opstellen, wanneer negatieve aandacht wordt gevraagd.

Eerst dacht ik nog dat een goed karakter alles te maken had met ‘Aandacht’ en ‘Liefde’

Maar je kunt niet kunt zeggen dat de mate waarin iemand laat zien aandacht en liefde te hebben voor zijn omgeving, over een goed karakter beschikt. Neem de massamoordenaar die liefdevol en met aandacht zijn volgend slachtoffer bekijkt.

Afin, zo kun je je wat afmijmeren. Op ‘Google’stuit ik op mijn zoektocht naar een ‘goed karakter’op diverse islamitische sites. Daar nog maar es wat op lezen dan.

Maar nu even eerst een wijntje. Overigens lees ik over wijn: ‘Als een wijn karakter heeft, kan het karakter jou dus niet aan staan’

Dat zal dan wel de spijker op z’n kop zijn

Rinus

Rinus is dood

Ik kreeg het bericht van een neef.
Hij mailde me vanaf het eiland,
Mijn eiland ooit, lang geleden.

Rinus zat bij mij op de lagere school,
We speelden samen
Zelfde bouwjaar: Rinus, Michiel, Marinus, Flip, Jan.
Niet moeilijk te onthouden namen..

Rinus schreef brieven naar de stad waar ik heen was gegaan,
Vol met grappen.
Ik heb ze bewaard.
’t Eet geen brood’zegt Vrouw altijd, en ‘Wie wat bewaard die heeft wat’
-‘Heel veel rommel’, zeg ik dan.

De brievenschrijverij hield op.
De jaren verstreken.
Ik was van de stad,
maar het eiland bleef lonken.

In de dorpscafé’s zag ik Rinus nog wel eens.
Met veel branie zag ik hem tussen zijn vrienden.
Zo had ik hem niet gekend. Hij leek zich te overschreeuwen.

Nu zag ik de overlijdensadvertentie, waarop een foto van zijn gezicht. Het gezicht van vroeger, waarmee vroeger plots niet meer zo lang geleden leek.

Het was gisteren.

’t Is wel veertig jaar geleden dat we voor het laatst contact hadden, maar even is er toch een vriendje dood.

foto-analyse

Wat maakt deze foto voor mij bijzonder? Omdat ie me ergens raakt natuurlijk. Je vindt iets mooi omdat je erdoor geraakt wordt. Maar wát dat is? ik ben er niet helemaal uit. Deze vrouw is een vrouw. De kans bestaat dat ik een foto van een vrouw mooi vind. Is het een mooie vrouw? Nou, niet lelijk geloof ik. Maar bijzónder mooi?

Toch zit deze foto al een jaar in 'mijn favoriete afbeeldingen' op de computer. Komt dat door de kleding die ze draagt? Nee, als ze een colltrui had aangehad was ze net zo intrigerend, voor mij

Ik vind haar blik mooi, en haar houding. Ze kijkt boos. Ik begrijp opeens de mannen die tegen hun vrouw zeggen : 'Wat ben je mooi als je boos bent'

Is ze zo boos dat ze met het kopje gaat gooien dat ze in haar handen heeft?

Nee, ik denk het niet. Daarvoor houdt ze teveel van het kopje, of de inhoud, of beide.

De foto raakt me omdat deze boosheid een boosheid is die voortkomt uit onrecht. Deze vrouw is onrecht aangedaan. Ze is verraden, geraakt, beledigd.

Een heftige foto.

Vind ik.

Maar heb ik dat nou alleen?

Fuck Santa

Er wordt gebrainstormd over het vertrek van de Sint. Men is het erover eens dat de man met de staf die op z’n witte paard over de daken rijdt (een prachtige fantasie) niet langer met de noorderzon moet vertrekken, nadat we hem met zoveel bombarie hebben binnen gehaald.

Kinderen vragen immers duidelijkheid. Zeker kinderen met autistische aanleg, en dat zijn er heel wat, hebben visuele ondersteuning nodig om de decembermaand minder onrustig door te komen.

Zodat moeder op de vraag ‘Waar is Sinterklaas nou?’ kan antwoorden: ‘Dat heb je toch gezien in de laatste aflevering van het Sinterklaasjournaal? Die is met zijn lege pakjesboot, en met zijn pieten weer terug gevaren.’

Toch wordt hier mijns inziens een fout gemaakt. Het was immers niet eerder nodig dat kinderen het afscheid in beeld kregen. Pappa en mamma zeiden dat hij weg was, en dat was voldoende.

Het heeft alles te maken met de introductie van deKerstman

Veel liever zou ik hebben dat de Kerstman het veld ruimt, want die komt ‘OH OH OH’zo Amerikaans ons land binnengevlogen, en op wiens uitnodiging eigelijk? Niet de mijne. Ik heb er een hekel aan. De Kerst gaat ook helemaal niet over een kerstman, dus wat heeft hij hier te zoeken! Een irritante bel heeft hij, een slee met rendieren ervoor, en dan moet er een sokje boven de schoorsteen – ik weet het allemaal niet, maar met de Kerst hebben we het al druk zat met kindeke Jezus, en een boom met slingers en ballen, en de stille en heilige nacht. Laat de Kerstman opsodemieteren. Wegwezen!. Met z’n kadootjes, de Kerst gaat niet over kadootjes!. De Kerst moet gaan over soberheid! Bezinning! Door de komst van DIE schertsfiguur, raken de kinderen in de decembermaand de kluts kwijt. Kunnen ze het allemaal niet meer volgen. Want de kerstman komt opeens op de plek van onze Sint staan. Dat snappen de kinderen niet.

We moeten de Sint niet zien vertrekken. We moeten de kerstman niet zien komen! DAT geeft rust. Een leuk item bij het jeugdjournaal dat de kerstman tegengehouden wordt bij de grens. Dat hij beter naar een land kan gaan waar kinderen nog niets hebben gekregen. Hier is de Sint al geweest.

De Sint zien vertrekken is kiezen voor de kerstman. Niet doen!

ongezouten

Davincini over het klimaat:

'Weg met die ijskappen! Stóp met het doen alsof we op een half bevroren planeet moeten wonen'

Davincini over het Koningshuis:

'Als er geen koningshuis was, maar een republiek, dan hadden we nu een gekozen president! Je moet er niet aan dènken, wie dat dat zou zijn....

Blíjf, Beatrix, Willem Alexander, Maxima, blijf!

And I love her

De laatste weken is er volop aandacht voor het aanstormende talent. Terecht! Nieuwe actrices maken hun TV debuut.

Met bovenstaande video kijken we nog even terug naar de gezichten van actrices van voorgaande jaren. Bye bye

Herman Gordijn zegt:

Bangla Desh

Het eerste liefdadigheidsconcert. En wat voor één. Hier het slotnummer met de wat mij betreft legendarische george harrison

black and white at the beach

algemeen beschouwd

Mark wilde hem zijn.

Hij wilde ook eens een keer, net als Wilders dat altijd deed, enfant-terrible spelen. Het gesprek van de dag zijn. De man over wie gepraat wordt, waar de kranten vol van staan. En hij lijkt die vlieg inderdaad van Geert af te vangen. Want de 'kopvoddentax' wordt door zíjn 'motie van wantrouwen' in de pers ingehaald.

Zie hem glunderen. Zie hem gnuiven van genot. Ja ja, Mark heeft opgelet, hij weet hoe je in de picture moet komen, en dat je daarmee wellicht kiezers wint. Het plannetje had hij gniffelend al weken geleden achter zijn bureautje uitgedacht.

Als dat nou maar niet uitlekt.

NOAG

Voor mij hoeft het niet. De winkels open op zondag. Ik zal een van de weinige zijn denk ik. Zoals het geregeld is in het stadje waar ik woon, namelijk 1 zondag in de maand de winkels open, daar kan ik mee leven. Maar we hoeven toch niet altijd consument te zijn? De gedachten hoeven toch niet altijd op winkelen te staan?

We moeten opkomen voor de mannen die hun vrouw naar het warenhuis moeten rijden. Opkomen voor hen die vervolgens lijdzaam bij kleedhokjes naar een mengsel van muzak en opgewonden geroezemoes dienen te luisteren, om zich een half uur later, tassen sjouwend, door een meute van andere kooplustigen te begeven.

Ga naar vrienden op zondag, naar buiten, naar het café, een museum, de bioscoop, sporten, zappen op de bank, een boek lezen, naar het theater, verzin een hobby, ga vrijen met iemand, weet ik veel.

Je moet toch niet naar een winkel willen? Achter een karretje lopen? Je langs schappen voortbewegen? Graaien? Kijken naar leuke gebaksvorkjes of volkoren beschuitrollen? Voor je het in de gaten hebt vind je jezelf terug in een High Tech Store voor een Flat Screen LCD TV met een scherm van diagonaal 112 cm diagonaal, terwijl een verkoper je vertelt dat dit ECHT een UNIEKE aanbieding is.

Moet je dat weer gaan overwegen.

Laat ze dicht die winkels, zeg ik. Geef de consument een Vrije dag. Geef hem de kans mens te worden. Maak Nederland jakkervrij! Te beginnen op Zondag. We willen geen slaaf van ons koopgedrag zijn.

Steun 'Nederland Op Andere Gedachten'

Doe eens iets

Bel eens iemand en vertel ze
dat je in de trein stapt
dat je niet weet waarheen
maar ze toch gedag wil zeggen

bel iemand die je lang niet hebt gesproken
en vertel ze dat

wacht af wat ze zeggen en
of je langs mag komen

kijk een meisje tegenover je aan
tot ze in de war raakt

schuif niet op
als iemand naast je zit

vertel een groot geheim
aan iemand die je net ontmoet
of al heel lang kent

ga naar het graf van je oma
en zwem in de zee
als het eigenlijk te koud is

stap eens uit bij die halte met de rare man
raap een steentje op

sla iemand

ga niet naar huis

ren achter een duif aan
of aai een vreemde kat

pluk een bloem
knuffel een boom
klim over een hek
als je er ook omheen kan lopen

kus mij
en blijf niet slapen

Geplaatst in Poetry door Fille op 13 september, 2009 - 17:55

Tom and Jerry

Als we het nou toch over katten hebben. Tom & Jerry cartoons heb ik vroeger van genoten. Dit filmpje was één van mijn favorieten. Geinig om weer te zien. Ik vind cartoons nog stééds leuk merk ik wel. Gaat nooit weg.

poes (2)

Wakker worden met een kat in je kamer die je tenen heeft opgemerkt. Nee hè, niet weer!. Bij een vorige avond dat hij bij zijn vrienden was blijven slapen , al dik een jaar geleden, was Gert zich ’s morgens vroeg ongans wakker geschrokken van een wild bewegend gewicht, pijnsteken; kattenagels in zijn rechtervoet. Dezelfde kat. Gert herinnerde het zich zodra hij wakker was. De krassen hadden nog weken op zijn voeten gestaan, zijn enkels, zijn onderbenen. Nu was dat beest wéér in de logeerkamer gekomen.. En wéér had hij de tenen van Gert in het oog. De tenen staken onder het laken uit. Het enige laken waar Gert onder sliep nu de zomer ook ’s nachts tropische temperaturen had aangenomen. Gert was ergens wakker van geworden. Van wat? Hij wist het niet. Maar daar was het poesje, de kat, de tijger, het beest, met zijn beloerende, ononderbroken blik Behoedzaam en geruisloos was het dier op bed geklommen, Gerts tenen geen moment uit het oog verliezend. Gert zelf durfde even geen geluid te maken. Het dier maakte zich overduidelijk op voor de aanval. Het schikte zijn achterlijf en spande langzaam de voorpoten. Gert durfde niet te bewegen.
Maar hij ging zich toch niet laten opnaaien door een huiskat, een poesje? Het beste leek te gaan zitten, en hard te roepen: ‘KSSSSST WEG JIJ!’
En net toen hij dat doen wilde, sprong het dier op zijn tenen. Rotbeest!! AAAH Die nagels in zijn voet, Hij schopte en bewoog heftig met zijn been. Kat liet zich niet meteen verjagen, die teen was voor hem, daar wilde hij zich niet snel van af laten brengen, maar uiteindelijk moest hij toch het onderspit delven, en vloog hij de kamer uit, waarvan de deur half open stond, en Gert keek naar zijn voet. Bloed, krassen.

‘Doet ie anders nooit hoor’zeiden zijn vrienden, ‘alleen bij jou.’ Wat moest Gert daar nu weer van denken

Micah P Hinson

als altijd op zoek naar andere muziek, kreeg ik deze tip.Bedankt Bram

ouder worden doe je zo!

Werkzaam in de gezondheidszorg heb ik gelegenheid om de Mensch, de kroon op de schepping, zoals sommigen beweren, bezig te zien in zijn verzorging.

Om kort te zijn: het is vaak aanmodderen. Ik zie de Homo Sapiens Delirius bijvoorbeeld weleens sokken aantrekken. En wanneer ik dat proces eens gade sla, denk ik gerust te mogen vaststellen dat het vanuit de evolutie toch niet de bedoeling kan zijn geweest van de schepper om dit de Mensch zelf op oudere leeftijd te laten doen.. Het wil vaak niet. Staand de sokken glad om de voeten krijgen, daar praat ik nog niet eens over.
Wat ik doorgaans waarneem ( ik neem je even mee) is dat de oudere mensch, die bovendien vaak te kampen heeft met overgewicht, zijn achterste laat neerploffen op een stoel of op de bedrand. 'Ík zit, hè hè'
Naast de oudere liggen de sokken. En daar beneden op de grond onder hem staan ze, zijn voeten. Eelt aan de onderkant, blauwbe-aderd en rood gevlekt aan de bovenkant. Wat brokkelige stukjes restant kalknagel. Uit zuiver esthetisch oogpunt al, is het beter deze onderdanen te bedekken.

Het project kan een aanvang nemen.
Besloten is kennelijk dat er begonnen wordt met de rechtervoet. De rechtersok wordt opengehouden met duim en wijsvinger van beide handen. Dat maakt het lastig, want beide handen zijn bij deze handeling in bedrijf, en kunnen niet meer helpen om straks bij het moment- suprême het evenwicht te bewaren. De Mensch zit op de bedrand en bereidt zich voor op dat moment-suprême: het vangen met een snelle beweging van de rechtervoet in het smalle vangnet, de sok! De voet moet in de sok! Op het juiste moment toeslaan!
De afstand is er één die te overbruggen is. Er moet voorover gebogen worden, de sok moet tot vóór de tenen van de rechtervoet komen, en daarbij moet de voet omhoog; even van de vloer.
Díe combi, ‘voorovergebogen de sok houden voor een opgeheven voet’ is pure acrobatiek voor veel ouderen. Daartoe moet hij zijn reserve-restje jacht-instinct aanspreken, en een zwaar beroep doen op zijn conditie.
Het buigt, het kreunt, het hijgt, het tilt,het tolt, het mikt. Oergeluiden en kreten klinken op vanuit de diepte van de borstkas. Het gevecht tegen het onwillige lichaam is begonnen.

Het was weer een gigantische worsteling, waar hij vuurrood van is geworden en even op adem moet komen.
Maar de rechtervoet zit uiteindelijk in zwart katoen.

Weer even rechtop zitten, de pijn uit de onderrug voelen trekken. Blik op oneindig, verstand op het volgende hoogstandje van de ochtend: de linkersok.
Oud worden is een avontuur.

Fallen Art

muziek: fanfare Cíocarlia

Het is.....

ter voorbereiding op de lange winteravonden die er straks weer aan zitten te komen, en waarvan je van meligheid niet meer weet waar je het zoeken moet:

Het is blauw en zit in een boom.........

tarzan in de winter

Het is groen, het ligt in het bos en het stinkt

een dood padvindertje

Wat is zwart en geel, maar net niet

maya de bijna

Het is blauw en speelt in een film

eddie smurfie

van goedbeterbest.nl

Circus

Nee hè?

Níet naar het circus. Niet naar zo’n vertoning van ergerniswekkend flauwe clowns, ta-tarata muziek en hooggeeerd publiek.

Niet die eeuwige jongleurs, met hun brede lach en hun kegeltjes. Niet die droeve olifanten, niet die depressieve katten door een ring van vuur.

Niet diezelfde acts en maniertjes. Geen Bassie, Geen Adrtiaan. Geen tromgeroffel, geen geschommel in de nok van de tent.

We kennen het! We hebben het gezien, Dankjewel jaren 50! Het is GEWEEST. Was leuk.

Nu niet meer. Circus is Over & Done, Down & Out.

Cirque Soleil….OK Daar wil ik nog wel even over nadenken.

Ik ben naar een circusvoorstelling geweest. Uit hoofde van mijn werk. Ik kreeg er voor betaald.

Naar aanleiding van dit bezoek heb ik mijn mening over het circus moeten herzien. Want aan de rand van de piste vond ik mezelf met een golf van verbazing,enthousiastme en emotie terug op het puntje van mijn stoel in de circustent.

Want er was geen ta-tarata muziek en hooggeeerd publiek. Er waren geen droeve olifanten en depressieve katten. Het waren geen eeuwenoude acts en maniertjes.

Er was een enthousiaste groep mensen van verschillende nationaliteit met lekkere muziek, een uitstekende trompettist. Er zat creativiteit in vorm en aankleding. Er werd gedanst en geswingd.

Meisjes, flitsend en gratieus.

Ieder gaf zich; ging ervoor. Nauwlijks 100 man publiek aanwezig, maar Hoppa! Met soms leuke en boeiende acts, en stunts.

En dieren? 6 glimmende koeien, twee goed verzorgde ezels, 2 vrolijk springende lama’s, en 2 arrogante kamelen. Acceptabel. Jawel.

Ik was gecharmeerd door dit gezelschap en ik romantiseerde wellicht het rondtrekken met zo’n groep mensen, overal vandaan. Ieder met z’n eigen kunstje. Elkaar ondersteunend. Gezamelijke dingen bedenken. Rondtoeren. De tenten opslaan in een andere stad.

Romantiseren is lekker! Even wegdromen. Mooi!! Ja! meetrekken met een circus of een reizend theatergezelschap! Dat is wat ik wil!

En zo kwam ik er dan toch nog eindelijk, EINDELIJK uit wat ik wil doen met m’n leven.

Wat ik had willen doen.

foto, Alberto Althoff en Katarzyna ( Circus Althoff)

de oude man

De gelaatskleur van het lijk dat hij straks zal zijn had hij vast aangenomen.

Vanmorgen had hij zijn dinsdagochtenddouche gehad.

Zelf had hij de zender omgehangen. De grote knop hing opzichtig op zijn buik.

Vanachter het bureau op zijn kamer keek hij uit op een schaduwrijke laan.

Hoge loofbomen.

Aan het eind van de laan rechtsaf, daar was het kerkhof, zei hij. Hij keek veel naar buiten, waar de bomen hem lieten zien dat de tijd doorging. De bomen, de wisseling van seizoenen.

Ook al was die ene els dood.

‘De bomen groeien één kant op’zei hij. Naar het licht.

Zelf kwam hij al jaren niet meer buiten.’ Problemen met de ingewanden’, zo verklaarde hij dit gedrag.

Hij was iemand die de wind niet meer op het lijf hoefde te voelen.

Zijn kamer kwam hij niet meer uit sinds die keer dat hij door de knieën was gezakt, en op de grond terechtkwam. De voordeur was de grens van zijn huidige bestaan. Liever bleef hij binnen. Men bracht hem daar zijn maaltijd. Hij had daar alles wat hij nodig had. Krantje, teeveetje, zijn tabak.

Voordat zijn handen met de lange dunne bleke vingers samengevouwen op zijn buik zouden worden gelegd., zou hij ermee shagies draaien.

En zijn gedachten druppelden stroperig langs ruim dertigduizend dagen herinneringen. Voegden wat toe, lekten wat weg. Berustend en wachtend. Uitkijkend over de oprijlaan. Dag in – dag uit.

Poes

Gert had geen huisdieren. Hij hield van ze, en vond dat ze vrij moesten zijn.

Maar waar horen katten, anders dan in mensenhuizen?

Een benedenhuis, waarvanuit het beestje redelijk veilig buiten kan koekeloeren, de ruimte heeft. Daar is feiltelijk niets mis mee.

In het asiel weten ze met het aanbod van die schattige dieren geen raad.

Een poes kan veel geven. Huiselijkheid, geborgenheid, gezelligheid. Ze zijn lekker zacht, en vaak grappig, en ze kunnen zo tevreden knorreborren.

Gert vond daarom poesjes leuk. Hij had er best eentje willen hebben, maar recente ervaringen met het dier hadden hem doen twijfelen. Dat was toen hij twee maanden geleden de nacht had doorgebracht bij vrienden, die in het bezit waren van een poesje, luisterend naar de niet bijster originele naam 'Minoes'.

Wordt vervolgd.

ramp (2)

Een ander verhaal is me ook bijgebleven. Van een heel andere orde. 't Ging niet eens over een vliegtuigramp. Maar uit een serie van ongelofelijke overlevingsverhalen. Mensen die in situaties verzeild raken waarin bijna ieder ander zou komen te overlijden, maar afin, zij dan dus niet.

De man waarover het ging was al enkele dagen vermist, hoog in de bergen. Gure vrieskou, afgestorven voet, bijna dood hing hij ergens in een gletsjerspleet. Gletsjerspleten, daar moet je ook uitblijven, denk ik ook wel eens, maar goed. Hij zat er in. Benarde positie, bijna dood. En tegen dat hij dacht dat hij dood zou gaan, dat hij nauwelijks nog iets kon bewegen hoorde hij onophoudelijk een liedje in zijn hoofd:

'Ma Baker'van Boney M.

Hij hield niet van het liedje. Hij had er zelfs een beetje een hekel aan, maar het ging zijn hoofd niet uit. Alles wat hij hoorde, achter elkaar. Steeds weer opnieuw, was 'mamamama Ma Baker....'

Verschrikkelijk. Zo te sterven. Je zou het er toch zelf benauwd van krijgen.

Maar ik kon me inleven in die man. Ik kon me voorstellen dat dit inderdaad gebeuren kon.

Stel je voor. Een liedje van Bert en Ernie ofzo in je hoofd als je doodgaat. het zal je maar gebeuren. En je kunt het meestal niet navertellen ook.

ramp

Fascinerend, de reconstructieverhalen van vliegtuigrampen op TV. 'Aircrash Investigations' bijvoorbeeld. Ik heb er verleden jaar een aantal afleveringen van gezien.Ik zit dan nog net niet zo hard te zweten als de piloot die worstelt met z'n recalcitrante toestel,vlak voordat het de aarde raakt, maar veel scheelt het niet.
Ik ben toentertijd gestopt met het kijken naar de serie omdatik daarmee mijn kinderen vliegangst aanjoeg.
Een aantal crashes staan me nog helder voor de geest. Deze: Door onbekende oorzaak stort een boeing 747 in de oceaan. In honderduizenden stukjes. Kleine stukjes metaal, en allerhande ander materiaal. Ze zinken naar de bodem.
Wat besluiten onderzoekers te gaan doen?
Al die stukjes uit het water opsnorren en naar boven halen. Daarmee gaan ze aan wal aan de slag om de Boeing weer in elkaar te puzzelen, teneinde de oorzaak van het ongeluk te achterhalen.

Wat een geduldwerk is dat.

Zie ik nog niet snel als opdracht terug in een survival game, de nieuwe expeditie Robinson bijvoorbeeld. The extended version: 'Beste kandidaten, bouw een Boeing 747 van stukjes die hier ergens onder de zeespiegel liggen. Hier heeft U een duikersuitrusting, daar op die tafel ligt lijm, een lasapparaat en andere dingen die juliie waarschijnlijk nodig zullen hebben. OK? Nog vragen? Kijk goed op de bouwtekening. Begin.....NU!'

Ik begrijp: het is cruciaal die oorzaak te kennen, het foutje eruit te filteren, zodat deze in toekomstige modellen geen rol meer kan spelen.

Maar waar begin je aan?

Overigens zijn ze er uiteindelijk wèl in geslaagd. Onvoorstelbaar.

Op de pot.

“Er zullen wel groeperingen tegen zijn. Maar dat kan me niet schelen. Wanneer ik op de pot zit te bouten, spoel ik de stront in ene keer door het riool in. Geen seconde blijft de derrie in de pot liggen. Meteen weg, goed voor de ozonlaag. Scheelt een kwart spuitbus luchtverfrisser. Want de schijt krijgt geen tijd om te dampen, als je begrijpt wat ik bedoel.

M’n wijffie denkt daar anders over. Die heb laatst een potje aangeschaft, met een vlakspoeling. Weet je wat dat is, een vlakspoeling? Dan blijft je groene drek, als je de dag daarvoor andijvie hebt gegeten, nog ter bezichtiging op een soort presenteerblaadje liggen. Ter lering en de vermaak. Maar vooral ter lering, waar het mijn vriendin betreft. Die kijkt dan of alles goed is met hem, of het, of haar. Zitten er geen wormpjes in? Geen stukkies bloed? Is de materie los, vast, lichtbruin of zwart? Handig als je het weten wil.

Nou, dat was het even voor vandaag, als ik nog meer kwijt wil dan hoor je het wel”

in de serie..

Bobby McFerrin

Bobby Mcferrin op het World Science Festival 2009

nog even over bijen

Eerder schreef ik al over de mysterieuze verdwijning van bijen, en wat de gevolgen daarvan kunnen zijn. Inmiddels is men zo ver dat men weet dat een virus de oorzaak is van de bijensterfte ( geen pesticiden dus) Amerikaans onderzoek heeft dit aangetoond.

Grote ijsmakers trokken ook al aan de bel. Door de vermindering van het aantal bijen zou ook de ijsproductie, de gevarieerdheid in smaken, kunnen afnemen.
Niet aan denken maar.

Vragen die nu voorleggen:'Hoe komt dat nu?'en 'Wat is er tegen te doen?'