sympathy for the devil

Lekkâh rock nummâh van vroeggâh..

Bubble Shooter

Een verschrikkelijk duf computerspelletje. Waar je ook nog eens pijn van in je rechterwijsvinger ( je klikvinger!) krijgt. Dat is namelijk het enige wat je hoeft te doen. Te klikken op de rechtermuisknop. En te richten met diezelfde muis. Dat doe je door je handpalm te bewegen.

Wanneer je klikt schiet je een gekleurd balletje ( bubbeltje) weg.

En dat balletje dat schiet naar boven.

Boven staan 9 rijen met ieder 17 balletjes van verschillende kleuren klaar. 6 kleuren zijn het.

Wanneer je een blauw gekleurd balletje weg klikt en je raakt daarmee een andere combinatie van minimaal twee blauwe balletjes, dan spatten  die blauwe balletjes uit elkaar, en dan ben je ze kwijt.Dit is ook de bedoeling! Met een rood balletje schiet je de rode balletjes weg, met een gele de gele enz.

Je moet alle balletjes wegschieten, net zolang tot alle rijen weg zijn en dan heb je..gewonnen.

Denk ik.

Het is me namelijk nog nooit gelukt. En ik kan dat niet uitstaan. Het is een spelletje dat nooit uitkomt, want je krijgt steeds een aantal kansen om te missen, maar als je een paar keer gemist hebt…dan komt er weer een rij bij!  En als je er bijna bent en je mist, dan komen er twee rijen bij!! en soms zelfs drie!!!

Dit spelletje doe ik soms. Het is een stom spel, en ik doe het toch steeds, want ik wil toch een keer winnen!

Dat kan niet, zeggen mensen. Maar ik ben eigenwijs.  Dit is een spelletje waarin ik mijn frustrerende eigenwijzigheid kwijt kan. Dat is als het leven. Als het werk dat je doet. Je lost wat op en je krijgt er weer wat nieuws bij.  Het is nooit klaar. Je zit maar te schieten met je gekleurde balletjes en je zult misschien wel hoge punten scoren maar uiteindelijk is het afgelopen voor je, en ben je ingesloten in een gekleurde balletjeszee .

Weet je wat je dan wel te horen krijgt?

Applaus.  Dat dan weer wel.

Proberen?

www.spelletjes.nl/spel/bubble-shooter.html

Smaak

Er zijn mensen die beweren dat ze smaak hebben. En misschien is dat ook wel zo, ik ga daar niet over. Ik kan wel soms vrouwen tegenkomen die zich goed weten te kleden, waarvan ik vind dat ze goed kleuren  kunnen combineren en oog hebben voor detail.  Dat valt me op en daar kan ik ze dan mee complimenteren: 'je ziet er leuk uit'.

Ik merk het ook wanneer mensen hun woning sfeer weten mee  te geven.

Ikzelf heb op veel terreinen geen smaak.

Wel oog voor de dingen, maar geen smaak, geloof ik.

Goed, er moet heel wat gebeuren voordat ik een jogging pak mooi zal kunnen gaan vinden, of een groen rood geruite broek bij dames…momenteel vind ik dat afschuwelijk.

Net zo afschuwelijk als die jaren zestig interieurs, waar ik nu nog wel eens opnames  van zie. Dat bruin, dat oranje, dat ribfluweel, die zitkuilen en zitzakken. Belachelijk en afzichtelijk!

Maar, er was een tijd dat ik dat mooi vond, knus, intiem.

Achteraf  gezien moet ik concluderen….ik had helemaal geen smaak…denk ik. Ik woei gewoon mee met de wind.

Grote brilmonturen met van die vierkante glazen. Ik vond het nix allemaal, maar nu ik ze vaker zie, vind ik ze toch wel wat hebben..achterlijke kapsels kan ik leuk gaan vinden en andersom.

Dus, ik kan anders gaan kijken, kan dingen mooi gaan vinden die ik eerst niet mooi vond. En andersom! Natuurlijk heeft dat te maken met wat de trends voorschrijven, wat de modehuizen dicteren, wat ons voorgehouden wordt. Ik ben consument, afnemer,  gebruiker. Als mens net als andere mensen te manipuleren en te sturen.  Pion in de markt. Nee, natuurlijk heb ik dat niet nodig, een Ipod, maar je zult zien, over een paar jaartjes heb ik er ook één   ‘Toch wel leuk..’

Als ik smaak heb dan is het dit:

·         Ik ga voor natuurlijke materialen in mijn huis. Hout en riet winnen het dus altijd van  metaal en kunststof. Grote planten horen bij een prettig leefklimaat in huis.

·         Een huis moet licht zijn

En nu ben ik benieuwd. Over een jaar of 15, als ik dit stukje lees. Zit ik dan  in mijn kunststof interieur?

Zou zomaar kunnen.

Misschien vind ik dan ook Eddy Zoey , Desi Bouterse en Emille Ratelband allemaal leuke en gezellige kerels.

Bij wijze van spreken.

nog een keer: Tumivut

Als ze gaan zingen, deze vrouwen ( op 0.31) koptelefoon op, volume hoog, ogen dicht,  en luisteren. Je gelooft je oren niet. Wat hoor je eigenlijk als je je ogen dicht doet?

The Thunderbirds

Als kind vond ik de poppenserie de Thunderbirds prachtig. Ik tekende de raketten na, en miste geen aflevering. Op het internet kwam ik een parodie tegen van Arjan Ederveen en Tosca Nitterinck, waar ik erg om moest lachen





Voor wie de Thunderbirds nog kent.....ff kijke.

Een gewone klootzak

N.a.v. een inbraak in huize Davincini:

Geen idioot die een mes onder iemands  keel hield

Geen psychopaat die hijgend de trap op kwam rennen

Niemand die ’s nachts ongezien in een van de slaapkamers van de kinderen is geweest.

Geen krankzinnige die de boel in stukken mepte

Geen achterlijke klootzak die alle troep op de grond sodemieterde.

Gewoon, een inbreker, die ’s nachts, toen de hele familie sliep, voorzichtig het slot aan de binnenkant wist te openen, die beneden heeft rondgeneusd en gepakt heeft wat ie nodig had, meer niet.

3 Laptops in de kamer…twee filmcamera’s , die leveren nog wat op. Zo, wegwezen, wat zit er nog in het jasje? Een paspoort? Dat gooien we er uit. Hebben we niet nodig. Autopapieren? Heb ik niks aan. Weg ermee.

En die papieren vond ik ’s morgens in onze achtertuin. Evenals mijn verzameling opslagkaartjes met  Gigabytes aan oud foto- en filmmateriaal.

Vervelend , een inbraak. Goed shit ook, want ik ben behoorlijk wat werk kwijt. En natuurlijk is het  een klootzak, die zulke dingen doet. Maar het kan veel erger.

Wij sluiten de boel voortaan weer wat beter af als we naar bed gaan, en we hopen dat de verzekering de schade zal dekken.

Inmiddels zit ik achter mijn nieuwe laptop dit stukje te schrijven, en we slapen niets onrustiger als voor de inbraak. Ik had ingeschat dat het meer impact op me zou hebben wanneer je wist dat een vreemde ’s nachts je huis ingeslopen was. Maar die impact is er in het totaal niet. Ik ben blij dat niet een van mijn angsten bewaarheid is geworden, die van die enge psychopaat, of van die gestoorde crimineel. 

Everythings allright yet

Al dagen wordt ik strontziek van mezelf. Nee, niet van mezelf. Van de muziek die ik in mijn hoofd heb, die ik mezelf te pas en te onpas overal hoor zingen. Die niet uit m’n hoofd wil. Die mij terroriseert, gevangen houdt.

De muziek van de rockmusical ‘ Jesus Christ Superstar’

 Ik heb het met de paasdagen liever niet alleen over de paashaas en chocolade-eitjes, zie je. Ik heb het ook graag over een nieuw begin, een nieuwe lente, de wederopstanding van de natuur, zo mooi ook vorm gegeven in het Bijbelse verhaal over het leven de dood, en de wederopstanding van Jezus Christus.

Niet, ‘aan alles komt een end’,  Nee: ‘Aan alles komt een nieuw  begin!’  En dat wilde ik dan ook aan m’n kinderen meegeven. Hè? Samen op de bank, de teksten van Jesus Christ Superstar op schoot en den meelezen.

Maar kennelijk vond ik het  niet belangrijk genoeg…het is er met de paasdagen niet van gekomen.  Buiten dat ik veel moest werken hebben we wel als  gezinnetje gepaasbrunched en ook rond de tafel gezeten met een spel Party & Co.  En verder achter schermen gezeten

Op paasochtend toen het gezin nog boven lag te slapen heb ik voor mezelf nog wel de oude dubbelelpee van de rockopera opgezet. De film hoef ik nooit meer te zien –een  vreselijk en mislukt tijdsdocument , vind ik dat.. Maar de nummers vind ik nog wel boeiend. OK,  het is reli-kitsj, net als die uitzending van The Passion met Danny de Munck ( met Frans Bauer!!...die kan niet spelen!!Nooit eerder zag ik zo’n  lachwekkende Judas. En dan met dat hoge stemmetje….hoe ver mag je mis casten? )Ik moet echter toegevens…het doet wel wat met me. Het kan me ontroeren.

Maar om dagen later nog steeds de gezongen teksten van Jezus, Pontius Pilatus, Maria, Judas en al die anderen in het hoofd te hebben, dat word me wat te veel.  “ I want to know I want to know my Lord, if I die what will be my reward.’’  Daar is weer zo’n tekst. Het houd niet op

OK. De koptelefoon!. De volumeknop  op max! Tijd voor wat anders. De Stones? Sympathy for the Devil? Maakt niet uit.!!

positief labelen

Goed, hij was een wat besluiteloos type, 
maar de binnenkant van zijn broekzakken
kende hij als geen ander

inmiddels ergens op de Zuidpool..

Mijn kinderen probeer ik bij te brengen te genieten van het gewone. We zijn rijk hier, laten we daar blij mee zijn en ervan genieten. Ze zijn gewoon elke dag chips uit de kast en cola uit de koeling te pakken. Zeur niet

Voor deze Noorse Mensch,is het zeker NIET gewoon, een zakje chips, of een reep chocolade. Hij is maar wat blij als hij op zijn expeditie over de Zuidpool proviand krijgt, waaronder chips en chocolade. Niet dat mijn kinderen ZO zouden moeten reageren als ze een zakkie chips uit de kast pakken, maar IETS daarvan zouden ze wel mogen hebben.

Overigens, bij het bekijken van dit filmpje kun je je afvragen: Is Noors eigenlijk wel een taal? Of is het meer zomaar wat klanken uitstoten? Je moet zelf voor de ondertiteling zorgen, maar dat zal niet zo'n probleem zijn.

Hoe oud wil je zijn?

Dit maal had hij hem te pakken. BUUT RONNIE!! BUUT FRANS! Heerlijk was dat. 55 + en verstoppertje doen. Verstoppertje doen is eigenlijk altijd wel leuk. Onge-acht de leeftijd, of je nou 4, of 10, 22, of 35, 43 of 55 bent. Niet voor elke dag natuurlijk. Maar voor zo nu en dan.

Even op een schommel zitten en lekker zwieren, ook zoiets – wie vindt dit nou niet lekker? Even heeerlijk baarmoederlijk wegdromen. Hoppa!! Hoppa! Op een Skippy bal. Leuk! We doen het niet meer omdat het kinderachtig zou zijn, maar kom OP zeg, ouwe lul!!

Touwtje springen, hoelahoepen! Tikkertje. Je ziet het ze weinig doen, volwassenen, maar ALS ze het doen – de grootste schik! Waarom doen ze dat dan niet vaker?

Volwassenen hebben die bezigheden van zich afgeschud.' Dat doe je immers niet meer. Dat past niet meer bij de leeftijd…'bla bla..Onzin!! Wat is er MIS mee om ’s avonds, op de bank gezeten, na de koffie eens tegen elkaar te zeggen: ‘ zullen we buiten even tikkertje doen?’ Ik vind zelfs dat wij als ouderen de opvoedkundige plicht hebben om onze kroost het plezier en de lol van deze bezigheden bij te brengen. En dat doe je door het zelf te doen! Want opvoeden is voorleven! Zet een schommel in de tuin. Ga samen hoelahoppen in plaats van rare bekken te trekken op de sportschool. De generatie die nu met een scherm voor de ogen opgroeit heeft wat, maar mist ook wat. Laat dat nou eens zien Oudere jongere! De buren vinden het in het begin misschien wel even raar...trek je er niets van aan, over een maandje doen ze mee! Want reken maar dat ze diep van binnen jaloers zijn als ze vanachter hun tv toestel even naar buiten kijken en ze zien jullie elastieken of touwtje springen. het is toch fantastisch als je bij je buurman aanbelt om een potje te stoepranden, en lekker te frishbeen. Man man, het leven kan toch leuker!

De wijze lessen van Boeddha

en dan is er koffie..

Gert kwam de A.H uitgelopen, hij had eerder die dag koffie vergeten te kopen, en dat was hij nog even snel gaan halen. Hij werd aangesproken:
" KIJK ES!!
Ik koffie,
jij koffiet,
hij koffiet,
wij koffieën,
jullie koffie annan,
zij koffieën wat an.
Ik heb Koffie Annan
en jij koffiet watan! Jij koffiet wat AN JA!
De hele dag!! Waar is dat in Godsnaam GOED voor..?
Moet je es kijken hoe ZWART die koffie is! Daar ga je je LIJF toch niet mee volgooien?
Je kunt toch ZIEN dat het slecht is..?
Vroeger! TOEN had je koffie. Dat wat ze dronken in Ethiopië, in Perzië, buna buna buna!echte koffie!Qahwa! Daar werd je OPGEWONDEN van, maar dit..slappe laffe aftreksel wat jullie tegenwoordig naar binnen gieten...dat kun je toch geen koffie noemen?
Als je een tomaat onder de kraan houdt, en je vangt het water in een glas, dan zeg je toch ook niet...hmmmm! Lekker! Tomatensap!??"

Je ziet ze steeds meer, zwervers bij de ingang van de supermarkt, die je boodschappen bekritiseren en op zogenaamd artistieke wijze hun kostje bij elkaar verdienen.
Gatverdamme, Gert had er een hekel aan. 'Je zou ze bijna gaan missen',dacht hij, 'de mensen die er vroeger stonden. De draai-orgels, accordeonisten en Peruaanse panfluiters. En de mensen van de daklozenkrant'.

Ray Davies

Ray Davies, the leadzanger van de legendarische - jawel!-KINKS, draagt dit nummer op aan de kort daarvoor overleden bassist van de Kinks, Pete Quaife.

3 cartoons

Deze tekeningetjes staan al een tijdje bij 'mijn afbeeldingen' Als ik er nog wat mee wil doen moest ik ze maar plaatsen, vond ik.

Hit it or don't hit it, that's the principal question

24 december 2010 plaatste ik een foto van Birgit Schuurman op dit blog. Een erotische foto, dat mag gezegd.

Dat vind ik niet alleen. Sinds ik de foto heb geplaatst wordt deze elke dag aangeklikt. Vele malen zelfs. Gisteren is de foto meer dan 400 maal bekeken.

Dus als je denkt, zoho, dat blog van die Davincini wordt goed bezocht zeg, met z’n 16.000 zoveel ‘hits’… Dat komt vooral door Birgit.

Damien Hirst en Pablo Picasso, die ik ook ergens een plaatsje heb gegeven op dit blog, scoren ook goed. Maar Birgit…erotische foto’s doen het het best.

Ik KAN er een erotisch blog van maken, als het om de kijkcijfers gaat…dan heb ik wel wat uit te leggen aan m’n achterban.

Het gaat me niet om de kijkcijfers, laat ik dat niet willen. Laten we dat niet willen met z’n allen. Dan wordt het wel errug gemakkelijk allemaal en ben je voer voor het volk. Patat met mayonaisse. Lekker, voor een keertje tussendoor, o.k! Zeker! Maar eeh..er is meer, zullen we maar zeggen!

Ondertussen in 'Het Derde Oog'

Het was weer hommeles in meditatiecentrum 'Het derde oog'. Buiten konden wij een gedeelte van de ruzie die er gaande was woordelijk verstaan. Een en ander ging gepaard met het geluid van meubelen die stuk werden gesmeten:

'WAT nou, Hier en NU, eikel!' Alsof ik niet mag NAgenieten zeker!!...en VOORPRET hebben?? Is dat OOK verboden??? En hoe leer je van je fouten als je niet naar het verleden mag kijken HUH? en hoe kun je streven naar perfectie - hoe kun je UBERHAUBT STREVEN als je niet naar de toekomst mag kijken??? Zweeft toch lekker op!!Nirvanalijer! Bouddhahoer!!'

Het laagdrempelig maken van het meditatiecentrum had zijn nadelen, dat was duidelijk.

Het Ene Zijn

meer schilderijen van Elly zien? http://ellyvandoorn.weblog.nl/

normal

Normal is an Illusion

What is normal for the spider

is chaos for the fly

Morticia Addams

Wrecking Crew Orchestra

Creatief met licht, die jongens. De eerste 30 seconden merk je daar overigens niets van.

Waldeck - Addicted

leuk nummer, luisteren!

adembenemend mooie fotoos van Africa

Natuurlijk, het internet barst van de mooie fotoos. Maar wil ik nog graag wijzen op de site die ook al onder het kopje: 'interessante links' vermeld staat. Wanneer je die aan klikt, en je drukt op 'explore' dan kom je bij een foto-serie terecht die mij, ook door zijn thematiek, bijzonder aanspreekt. Schoonheid en harmonie in zwart wit. Echt de moeite waard.

http://ashesandsnow.org/en/flash-popup.php

Commentaar

Rick Nieman in een vraaggesprek met advocaat Bram Moskowicz in het programma: 'een kwestie van kiezen'

'Het Recht moet zegevieren' of 'Winnen'?

En Bram antwoorde eerlijk: 'Winnen'

Of het recht zijn loop heeft is niet aan de advocaat, maar aan de rechter. Het beroep van advocaat vind ik echter een beroep met bedenkelijke kanten, omdat die mensen die dat ambt uitoefenen leep, gewiekst en geslepen op zoek moeten gaan naar de mazen van de wet, waardoor mensen die een zware straf verdienen, er soms veel te makkelijk vanaf komen. Voor de advocaat is het een spel, en wanneer hij heeft gewonnen zien we een hatelijk superieur lachje. Een misselijkmakend lachje voor slachtoffers.

'Onschuldig is hij met de beste advocaat'. Zo is het vaak, en zo zou het toch niet moeten zijn. Voor veel mensen is dit onbegrijpelijk en onverteerbaar. En hier ligt mijns inziens een van de grootste oorzaken van het ongenoegen dat in dit land gevoeld wordt.

Brandwond

Elke dag was ze, bezorgd voor het milieu, bezig afval te scheiden. De keuken was er een stuk kleiner door geworden, die stond vol met bakken voor gescheiden afval. De keuken was eigenlijk een soort klein milieu-park. Maar ze had het er voor over, want het milieu, de aarde, de kinderen, dat ging haar ten harte.

De lege pakjes shag van haar zoon, die tegen wil en dank het niet kon laten om rook in z’n longen te zuigen, die trok ze los. Het plastic bij het plastic, het papier bij het papier. Wikkeltjes van dropjes, kroontjes van tomaatjes, celbatterijtjes, de schillen van de ongepelde pinda's, het werd door haar keurig geselecteerd en gedeponeerd in de daarvoor bestemde afvalbak.

Het papier werd eens in de twee weken opgehaald. Dan ging ze daarvoor al een doos scoren bij een supermarkt. Daar kon ze het oude papier dan in doen en langs de kant van de weg zetten.

Dan werd het opgehaald. Ze zwaaide altijd naar de mannen van de ophaaldienst. Ze doen toch zulk goed werk!

Die vrouw, die vrouw, die zit nu zwaar in een depressie. Ze hoorde het nieuws van de brand in Velsen. Bij het recyclebedrijf aldaar. waar ook haar geselecteerde papier bewaard bleef, was brand uitgebroken. Alle samengeperste papier, niet alleen dat van haar, maar ook van haar milieuvriendinnen en van tienduizenden die de moeite hadden genomen papier apart te houden van het restafval, was in rook opgegaan. Verbrand. Dat wat zij beschouwde als haar TAAK in dit leven, de ZIN van haar leven, ja bijna als haar levenswerk was nu in rook opgegaan.

De bakken heeft ze de keuken uitgesmeten, ze heeft de hele nacht gehuild, en een besluit genomen.

Diegene die verantwoordelijk is voor die brand in Velsen zal boeten! Ze zal hem weten te vinden, en hij zal niet bij het groenafval belanden, maar bij het chemisch- of het restafval, daar was ze nog niet uit.

‘inspired by my favourite song’

Een stukje muziek kan veel doen met een mens. Daar vertel ik denk ik niets nieuws mee. Wat doet het mij?

Het maakt dat ik me lekker voel, dat ik in een rustige stemming kan komen, dat ik ontroerd raak, dat ik bewonder. Muziek kan inspireren. Het kan inspireren om zelf muziek te gaan maken. Met andere muzikanten samen werken en iets moois maken of iets lekkers. Het lijkt me werkelijk een van de mooiste dingen die er bestaan. Maar veel meer als de luchtgitaar is het bij mij niet geworden.

Een paar van mijn favoriete nummers staan op dit blog. Onder 'Davincini's tearjerkers' staan nummers waarbij ik zelfs ontroerd kan geraken. Deze nummers hebben me geïnspireerd meer te zoeken, meer muziek te luisteren. Het smaakt naar meer! Het geeft me een kick! Ik ben een jurylid van de Voice, en ik heb mijn stoel helemaal omgedraaid. En ik wil al snel MEER muziek ontdekken, die me NET ZO kan ontroeren.!

En als ik dan weer iets nieuws vind…een nummer dat ik voor de eerste keer hoor, en dat ik UIT MOET blijven luisteren omdat ik erdoor gevangen wordt, omdat het past, dan is dat op dat moment mijn favoriete nummer! Er is zo veel moois gemaakt! Wat maak ik toch deel uit van een geweldige soort!

Kijk, ik kan me vaak laagdunkend uitlaten over de fratsen en idiote capriolen van de mensch in de ruimte, en op de wereld in het bijzonder, maar wanneer ik sommige van hun kunsten bezie en beluister, dan bewonder ik diezelfde mens.

Het kan mij eveneens raken van anderen te horen over muziek. Welk nummer voor hen betekenisvol is, en ontroerend. En als dat nog eens een keer een nummer is dat ik zelf ook al prachtig vond…..dan zijn we vrienden voor het leven.

wasverzachter

Telkens als ik deze foto zie kan ik er opnieuw om glimlachen, deze reclame voor wasverzachter. Prachtige foto waarvan ik me afvraag of er iets aan gefotoshopt is, en zo niet...wat gebeurd er dan hier?

Verhaaltje voor het slapen gaan

Gepiep, gepiep in haar hoofd......een onophoudelijk gepiep. Het is er een kwartier geleden ingekomen. Julia was moe en zoog op haar duim. Dat deed ze als ze ging slapen. Buiten was de wereld koud. Onder haar dekbed was het heerlijk warm, maar het gepiep begon ook. Aanhoudend gepiep dat haar stoorde, dat de behaaglijkheid van haar bed naar de achtergrond verdrong.

Gepiep van? Buiten? Ze had geen zin om er uit te gaan en het raam open te zetten om de luisteren of het volume toe zou nemen.

Zo bleef ze liggen.

Nee, het kwam niet van buiten. Het zat in haar oor. Een voortdurend irritant hoge toon.

Wrijven en drukken tegen haar oor had geen enkel effect

Ze kende de verhalen. Een ex-zwager van haar moeder had ook zo'n piep gehad in zijn oor, en die is nooit meer weggegaan. Heeft er mee moeten leren leven. Hoe leer je te leven met zoiets?

Tergend irritant. De slaap bleef erdoor weg, hoewel ze moe was.

Julia lag met haar ogen dicht, en dacht aan haar ademhaling. Ze had bedacht zich DAAROP te gaan concentreren. Buikademhaling in; vasthouden; langzaam door de mond uitademen. De piep vergeten, daar ging het om. Voordat die zich in haar voorhoofd zou gaan nestelen en zich zou gaan koppelen aan pijn.

Inademen…. naar boven die buik… maak bol…. voel hoe de lucht je lichaam vult… houdt het vast….godverdomme! Het lukte niet. Temeer omdat de frequentie van het gepiep begon te variëren, het leidde haar af - het zoog naar beneden, dan weer even naar boven, het leek even te suizen, en dan opeens te brommen, en te kraken…dan weer te piepen. Het leek haar hoofd te vullen. Vloeibaar geluid als stroop. Haar oor, haar evenwichtsorgaan, binnen, haar hersenen. Dan opeens duizelde het naar een laag monotoon gebrom. Als ze zich nog op haar ademhaling had geconcentreerd had ze gemerkt dat ze haar adem inhield. Ze schrok over wat haar overkwam. Was ze psychotisch aan het worden? Ging ze zo stemmen horen? Julia moest denken aan de lage gebeden die ze ooit uit de monden van Tibetaanse monniken had horen klinken.

Je kon wel eens liedjes in je hoofd hebben, maar de klanken die ze nu hoorde beheersten haar, vulden haar, haar hoofd werd een subwoofer, een duwende gigantische versterker. Ze leek aangesloten. Gebruikt. Een instrument in vreemde handen, waartegen het zinloos was om je ertegen te verzetten, Ze hoefde alleen haar mond nog maar te openen om het geluid naar buiten te laten komen.

Maar ze hoefde haar mond niet te openen. Haar mond WERD geopend.

Niet dat het pijn deed. Het was een willoosheid. Haar eigen wil leek niet langer te bestaan, speelde geen rol toen zij haar mond opende: "AAAAARKIAAAAAANNNNEEEEEEEE!!!"

Arkianee? Wat betekent dat? Waren de laatste angstige gedachten die ze van zichzelf had, waarna Julia overgenomen werd door de Anderen.

...om nog even bij acteurs te blijven

FF een quizzachtig dingetje

Een spelletje, een zoekertje. Op de bovenste foto staat een foto uit een van de beste films ooit.

Wat is de naam van de film?

Daaronder oude foto's van beroemde acteurs ( van weleer).

Wie zijn het? herken je deze klassieke koppen? Er is er eentje bij die ook een rol had in de film. Wie is dat?

geheugenspelletje

‘ik ging naar Zandvoort en ik nam mee...een fiets...’
-'OK!..Ik ging naar Zandvoort en ik nam mee: een fiets, en een boek!'
'ik gingnaarZandvoortennammee..een fiets, een boek, en een opblaaspop..'
-'Hij weer hoor....opblaaspop..Ha…..Ikgingnaarzandvoortennammee een fiets, een boek, een opblaaspop, en een muts'
-'Voor om je snikkel zeker...heb je niet nodig hoor, bij opblaaspoppen...MUTS! Es kijke..kgingnarzandvrtennammeee: een fiets, een boek, een opblaaspop, een muts, en m'n kleine leuke laptopje....Jij weer Bonito!'
'Kijke..kgingnaarzanvoortennammee..een fiets, een boek, een opblaaspop, een muts, m'n kleine leuke laptopje, en m'n pinpas.'
-Naarzandvoortennammeeeee.....m'n fiets, een boek een opblaaspop, een muts, m'n leuke kleine laptop,'pinpass, en een lekker wijf!...'
'Je had toch al die pop bij je?'
-'Ja maar alstie kapot gaat?'
'Jaa hoor, neemt ie een lekker wijf mee, gaat ie 's avonds met z'n POP!...'
-'...die pop is mijn luchtbed, voor op het water. Zo dobberen...'
'Goed, kgingzandvoortennammee eenfiets,een boek, een opblaaspop, een muts, eeeeh, m'n lieve leuke laptopje, m'n pinpas, een lekker wijf..tsjongejonge, en een sjaal..'
-Een Sjaal? en je had al een muts! 't Is Zandvoort hoor! Geen Wladiwostok! Anders had het spelletje wel geheten 'k ging naar Wladiwostok en nam mee.....MUTS!..Goed, kijke...Zandvoort,nammee...fiets,boek,opblaaspop, muts, laptopje,
'M'n LIEVE laptopje hè?'
-Zeik niet, laptopje....pinpas ,lekkerwijf ,sjaal...en een voetbal!
'Goed! Zanvoord! Fiets, Boek, Opblaaspop, Muts, lief laptopje, pinpas, lekker wijf, sjaal, en een voetbal, en een tegoedbonnenboekje voor gratis snacks...'
- Tsjeeesz....tegoedbonnenboekje voor gratis snacks!!..wordt gezellig daar. En Bonito maar fietsen, want die had z'n fiets meegenomen. Voor de snackbarroute zeker! Goed! Zanvoort, fiets, boek, opblaaspop, muts, lief laptopje, pinpas, lekker wijf, sjaal, en shit...wat zei jij ook alweer?.........

'Gelukkig, afgelopen! Wat een kutspel zeg. Iemand nog een pilsje?'

-'Wacht even! VOETBAL! IK weet het weer, èn bonneboekje!'

'jammer....is buite de tijd'

mensbeeld

Mijn mensbeeld is overeenkomstig mijn stemming. Bovenstaande figuurtjes zitten er wel vaak tussen

Manitas de Plata

Geboren in een Gypsy (Gitano)caravan in Sète in Zuid- Frankrijk. Hij werd beroemd door zijn jaarlijks optreden bij de Saintes-Maries-de-la-Mer Gypsy bedevaart in de Camarque, waar hij live werd opgenomen door Debe n Bhattacharya. Manitas de Plata wilde pas 10 jaar na het overlijden van Django Reinhart (unaniem beschouwd als de koning van de zigeuner gitaristen) in het openbaar spelen. Jean Cocteau en Pablo Picasso waren grote bewonderaars van Manitas.

Deze analfabeet verdient meer aandacht. Vandaar deze video op dit blog. Als hommage aan een geweldige flamengo-gitarist met de uitstraling van een gepassioneerd zigeuner die tot de verbeelding spreekt, zoals een flamengo-gitarist hoort te zijn

facing the fear

Eerst haar half ontklede lijk.

Dan strontvlekken, haren, bloed. Ze markeerden de plek die later werd omgeven door rood-wit afzetlint, en nog later door een bloemenpracht werd toegedekt. In een park dat nooit meer het park zou worden.

Dit was de plek waar ze de angstigste momenten van haar leven moet hebben gekend. Waar ze het kwaad in de ogen heeft gezien, er wanhopig tegen heeft gevochten, en uiteindelijk er zo wreed tegen heeft verloren.

De politie tast in het duister. Het duister het duister. Daar moet het zijn, het kwaad...

Hekate

Nu zou het niet mijn keuze zijn. Vroeger was dat het wel. Deze plaat had ik als poster jarenlang op mijn slaapkamer hangen. Het is een afbeelding van een schilderij van Johfra. De godin uit de Griekse en Romeinse mythologie werd niet speciaal vereerd, maar wel aangeroepen door vrouwen in barensnood. Dus het is niet onwaarschijnlijk dat 'Hekate' het eerste woord is dat door vele baby-oortjes is opgevangen. Hekate wordt verder in verband gebracht met de nieuwe maan. De poster is jarenlang op mijn kamer blijven hangen, want er was ontzettend veel op te zien

de plaats waar ik het meest van hou

Een plaats waar ik van hou? Het meest?

M'n bed, denk ik.

's Avonds, na een fijne dag zit ik vaak eerst de avond te rekken. Ook al ben ik afgemat- toch blijf ik zitten. Vaak omdat ik het lekker en gezellig vind. In de nachtelijke uren hoef ik geen agenda te raadplegen, er rinkelt geen telefoon, er wordt geen beroep op me gedaan. We kunnen praten en luisteren naar muziek. We drinken nog een glaasje wijn, en zeggen tussendoor dingen als 'Nog één dan!'en 'ik ga zo naar bed' Soms wordt het ook later omdat ik er geen zin in heb de avondrituelen te moeten uitvoeren die bij het naar bed gaan horen: de lichten uit doen, het ontbijt klaarzetten, de verwarming laag draaien, de lege flessen en de volle asbakken opruimen,de deuren op slot doen, tanden poetsen, wassen. Normaal gesproken heb je dat gedaan voordat je het beseft, maar als ik na een lange lange dag en een lange avond uit-ein-de-lijk in ons don kere afgesloten huis de deur van de slaapkamer open, en daar het bed zie... En dat ik daar dan IN mag! Met mijn lijf! Dat lijf dat Zo wil liggen! Zo wil rusten.... Hoeveel uren mag ik hier in? 5? 6? 7? Heeeeerlijk. Liggen, rusten, warm, thuis zijn, veilig, en dan ook nog...m'n wijffie in dat bed .Die als het even mee zit een flesje massage-olie opendraait, en me begint te masseren.

Oh, man.

Tropische stranden zijn mooi, de Himalaya ook, bij mijn roots voel ik me lekker.Maar het bed, dat daar weer uitnodigend op me wacht, en dat ik nu weer zie en met mijn door vermoeidheid bijna pijnlijke ledematen heb kunnen bereiken aan het eind van een welbesteede dag, dat kan m'n hemel zijn.

Daar kan misschien nog maar 1 ding boven: een villa aan een tropisch strand..en dan dat bed daarin!!.

Daniel Arends

Gaaf stukje cabaret.

eenzaam besef

Gert werd die ochtend weer wakker in het eenzame besef:

Gert dacht er ook nog bij: 'èn betere!'

Schets van 23 feb. 2012

23 Februari. Dat is een verjaardag datum. Ik kan zo 5 namen noemen van mensen die vandaag jarig zijn. Die zijn in het voorjaar verwekt, zoals het hoort. Als je vandaag jarig bent, gefeliciteerd. Je ouders zijn lui die weten wanneer het tijd is om te paren.

23 februari was voor mij geen verjaardag. Het was weer zo'n dag waarop eigenlijk niets is gebeurd. Ik kon op een relaxte manier mijn geld verdienen en thuis viel ik in de routine van een overheerlijke maaltijd klaarmaken en tv kijken.

Rondom werksituaties is er momenteel wel wat te nagelbijten. Daarmee zouden we ons gemakkelijk een hele avond kunnen bezig houden, aangezien mijn partner en ik allebei voor eenzelfde Stichting werken, die er als een olifant in een porceleinkast op los reorganiseert. Het is de kunst om niet in dat nagelbijten te verzanden.

Gelukkig bood Ajax een spannende afleiding.

En een fles witte wijn zorgde voor een goede nachtrust.

Marjon Merckelbach

schets van 22 februari 2012

Het hoge woord moet er uit:

Ik heb vandaag niets meegemaakt!

Huh?

Ja..

Ik sliep beroerd -veel te weinig wijn gedronken natuurlijk, daar kan ik niet goed tegen - ik krijg er slaapproblemen van. Vanmorgen was het geen ongewoon tafereel te zien dat mijn partner opstond om half zeven. Ze vloekte niet, ze schold niks uit. De kutwekker werd niet genoemd, de klote dag niet gehoord, de shit zooi bleef voor mijn gehoor achterwege. Ze stond vlot op, en stevende af op de badkamer.

Gewoon. Zoals vaker

Ik kreeg een kop koffie, ze gaf me een kus toen ze weg ging.

En ik probeerde nog even te slapen. Ik had nog anderhalf uur. Het bed lag lekker, en de slaap was welkom, maar hij kwam niet. Hij riep maar: Je moet er TOCH zo uit! Het heeft geen ZIN meer om te slapen!!

De ochtendtaferelen verliepen gelijk de andere dagen. Daily routine. Toen ik zelf weg ging schreef ik een briefje voor mijn kinderen. Die lagen nog op bed vakantie te vieren.

'Het is vandaag een mooie dag. Maak het gezellig samen! Kus Pappa'

Het weer was helder en blauw. De winterkou was wèl blijven hangen: Oprotten nou joh! Tijd voor de lente!

Ik stelde mijn navigatietoestel in en reed naar mijn bestemming. Ik zou een rondleiding krijgen in een werkplaats, natuurhuis en tuin in de buurt van Middelburg.

Ik kwam hier i.h.k.v. mijn werk bij een antroposofische instelling. Ik trof er veel cliënten en medewerkers. Veel lieve en creatieve mensen.

Creatieve mensen, die zie ik graag, gedreven mensen, enthousiaste mensen. Maar het drukt me wel in een wankele positie, want als ik naar mijn handen kijk, die zijn beide links...Ik wil ook creatief zijn. Zou 'Left Hands Art 'ooit kans van slagen krijgen?

De rondleiding was leuk en interessant, met als afsluiting een gezellig samenzijn met broodjes en soep.

Voor in de middag was ik weer thuis. De kinderen zaten èn achter hun laptop èn voor de tv hun vakantie een ultieme vorm te geven.

Ik mailde de foto's die ik van de rondleiding had gemaakt naar mijn werk. Dan konden ze die op hun site plaatsen.

Boodschappen halen en thuiskomen met onder andere verkeerde lampen en verkeerde bloempotten. Grr. Haastige spoed zeker. Ik weer. Dussss...terûhug...

Wel tussendoor nog even zoon van 12 gehoord. Die was inmiddels opgehaald door vriendjes om te gaan voetballen en hij kwam na een klein kwartier terug.

Nou al??! Hij werd gepest op het trapveldje verderop, zei hij.

Ik besloot er een kijkje te nemen en zag mezelf even later afstappen op een paar jongetjes van Marokkaanse afkomst die zich stoer stonden te vervelen. Mijn zoontje durfde niet mee, want dan zouden die jongens weten dat ik zijn vader was en hem later vast en zeker in elkaar slaan.

Ik vroeg of ze het gezellig hadden, en of het mogelijk was dat anderen ook gezellig konden spelen.....Maar voor mijn zoontje en zijn vriendjes was de lol er vanaf, en de angst er in geschoten.

Ik beraadde me op andere plannen - een gesprekje met de wijkagent bijv. Het is niet de eerste keer dat dit gebeurd. Dat speelveldje moet er toch voor iedereen zijn...

Met lampjes en bloempotten drie keer op een bel bij een service balie gedrukt. Het was idioot druk.

Thuis lekkere trek - even een appelkoek - ja calorieën. ..effe burgerlijk ongehoorzaam jegens mijzelf. Heerlijk! Niet zeiken.

Vrouw belde op of ik haar met de auto kwam halen want haar fiets was kapot.

We gingen borrelen bij kennissen. Dit was gister afgesproken. Bijkletsen .Dat 'borrelen...' Ik heb een bloedhekel aan dat woord, behalve als er daadwerkelijk geborreld wordt!! Als we met z'n allen even een flesje whisky scoren, of rum of cognac..Maar hier in deze streek wordt een glaasje laffe cola drinken al 'borrelen' genoemd. Bah, vies woord, dan!!

Thuis maakte ik van restjes voedsel nog wat lekkere warme maaltijdhapjes voor een ieder, en keek naar mijn avondprogramma op TV.

's avonds doe ik ook niet veel meer. Zit wat achter de laptop.

Maar goed, reproducerend... wel IETS gedaan toch.

Onderbroekterrorist

DETROIT - De Nigeriaan die zich in 2009 probeerde op te blazen in een van Schiphol opgestegen vliegtuig, heeft een levenslange celstraf gekregen. Een rechtbank in het Amerikaanse Detroit deed donderdag uitspraak.

Umar Farouk Abdulmutallab (25) had op een vlucht van Northwest Airlines naar Detroit een explosief in zijn onderbroek verstopt. De bom ontplofte niet maar vloog in brand, waardoor Abdulmutallab brandwonden opliep. De Nederlander Jasper Schuringa wist hem daarna te overmeesteren. Het vliegtuig had 289 mensen aan boord.

*
Je zult maar gevierd willen worden als een martelaar voor de goede zaak door een Westers vliegtuig op te blazen, en dan als beloning voor die goede zaak terecht komen in een hemel tussen 40 mooie maagden......
en jezelf terug vinden in een Amerikaanse cel, waar je bekend komt te staan als de Nigeriaanse onderbroekterrorist,,,dan heb je pech hé?
Dan ben je toch op z'n minst geïrriteerd. Levenslang heeft ie gekregen. Want vliegtuigen opblazen met explosieven in je onderbroek, dat mag niet. Ook al zijn die gezegend. Want dat zei Umar Farouk Abdulmutallab in de rechtzaal. Dat hij een gezegend wapen had in zijn onderbroek.
Geen bescheiden jongen.
Maar wel levenslang de onderbroekterrorist.

Van Dale, binnenhalen dat woord!

Tumble weed

Duncan Robson heeft een compilatie gemaakt van films waarin tumble-weeds voorbij kwamen rollen. Je moet maar durven...Want er zou zo maar es een wit busje voor komen rijden...
Maar ik vond het wel grappig, want ze vielen me altijd al wel op in films. En in deze compilatie krijgen ze karakter. Ik wist niet dat ze 'tumble-weeds' genoemd werden. Ik moest wel vaak denken aan die rollende struikresten in westerns, toen ik een jaar of 15 geleden werkte op de Bergse Plaat bij Bergen op Zoom. Daar zag ik dit soort 'tumble-weeds door de in aanbouw zijnde wijk rollen, maar dan bestonden ze uit muggenlijkjes. Er was een gigantische muggenplaag toen.

De compilatie mag een naam dragen. Verzin een leuke:
- scenes uit Tumbleweed, The Return of the Tumbleweed, en The Son of the TumbleWeed
- I am a poor lonesome Tumble Weed
- The Good, the bad and the TumbleWeed

chimps de champs

Briljante chimpansee | Flabber


Chimpansees zijn zo dom nog niet, ze hebben een uitstekend geheugen, dat blijkt. Of de chimpansee in dit filmpje is zeer uitzonderlijk. Deze aapachtige kan, als je het geloofd, achter een computerscherm cijfers die op een willekeurige plaats op de monitor verschijnen een HALVE SECONDE bekijken en dan kan hij dat reproduceren, zodanig dat de cijfers allemaal in de juiste volgorde worden aangetikt.
Doe dat maar eens na, mensch! kroon op de schepping...(HA)

vrouw in bed

NOS 20.00u journaal 8 februari 2012

Het NOS journaal stond in het teken van het NIET doorgaan van de elfstedentocht. Het ijs is niet dik genoeg en dus is het niet veilig genoeg - duidelijk zat.

Het ging er bijna 32 minuten over, en toen nog even wat ander nieuws. Twee binnenlandse dingetjes, en dan buitenlands nieuws. In Syrië, Damascus is het oorlog. De VN vraagt aandacht ook speciaal voor de kinderen. Tientallen zouden er al zijn omgekomen. Ze worden gedood, misbruikt, verkracht, we zien een bloedend en huilend kind op de grond liggen, men probeerd hem medische hulp te geven.
Het is een intriest beeld.
In de studio zit de nieuwslezer, hij vat de vertoonde beelden samen met 'een patstelling dus, daar in Syrië', dan draait hij zich naar de weerman die daar voor de weerkaart staat, en vervolgt: '' wij kunnen in ieder geval TOCH schaatsen, hè?'.

winter 2012

Het is zo'n winter die je een keer in je leven meegemaakt moet hebben, met wekenlang de temperaturen tot zwaar onder nul, en waarin Friesland in het nieuws een rol speelt.
En dat is leuk voor ze.
Als het over Friesland gaat in het Journaal dan gaat het over de 11-stedentocht. Voor de rest vernemen we nauwelijks iets van deze provincie, die vooral bevolkt lijkt door schaatsers, ijsmeesters en rayonhoofden. Het is net of ze het daar eigelijk ALTIJD, misschien ook wel 's zomers, over de 'tocht der tochten' hebben.
Zouden ze daar in mid-juli in het cafe naast de bonkervaart ook gewoon met hun schaatsen om de nek en hun mutsen op achter de Beerenburg zitten? Ik krijg wel zo'n vermoeden. En dan praten of dat het dit joar oan sal gaen ?

Wel leuk hoor, die uitgelaten koppies van die schaatsers op TV. Het glunderend enthousiasme als van kinderen die een dagje Efteling in het vooruitzicht staat. Dat is mooi. Schattig! Mag ik dat zeggen?
Daarom hoop ik voor de Friezen dat het goed blijft vriezen.
Ik zit in Zuid-Nederland. Hier mag wat mij betreft de winter voorbij zijn. Vandaag nog!
Ik heb het weer gezien

verloren tas

Een kwart van mijn leven ben ik bezig met het WACHTEN op iets of iemand.
Daar heb ik mee leren omgaan. Voorheen liep ik mezelf te verbijten, tegenwoordig neem ik er meer mijn gemak van. Het heeft immers geen zin je op te winden, heb ik geleerd. Door je op te gaan fokken pest je jezelf en ook je omgeving. Want die is vaak niet helemaal op zijn gemak, en voelt zich opgejaagd door de ongeduldige uitstraling van een stampvoetend ventje.
Een ander kwart ben ik bezig met het ZOEKEN naar dingen. Ik ben vaak iets kwijt. Mijn sleutels, mijn agenda, de tv- gids, de afstandsbediening van de TV, mijn mobieltje enz. Uiteindelijk vind ik alles wel. Er gaat wat tijd, gegotver en zenuwachtig gedoe aan vooraf maar goed.
En als ik het niet kan vinden dan WORDT het wel gevonden.
Een telefoontje dat mijn portemonnaie met inhoud ( honderden euro's! en enkele pasjes) gevonden is, mijn FIETS nadat die in Den Haag was gestolen , er wordt aangebeld door een man die zegt dat mijn sleutelbos aan de buitenkant van de voordeur hangen, enzovoorts enzovoorts.Ik maak het voortdurend mee.
En nu was ik mijn werktas kwijt. Die was uit mijn fietstas gehaald, of er misschien uit gevallen. Vervelend, vooral omdat mijn paspoort er in zat.
Ik belde de politie. En op datzelfde moment stond er in het bureau van de plaats waar ik woon iemand aan de balie die mijn tas kwam aangeven als gevonden voorwerp. HA!
Dus ik naar het bureau,
Parkeren bij het politiebureau, en dan geen geld in de parkeerautomaat doen, een uitdaging.
Binnen zag ik hem meteen staan, mijn tas, ooit meegekregen van de Bredaase Bieb. De tekening er op, en de sleutelhanger die ik van mijn dochter heb gekregen er aan. Een sleutelhanger met een kleine gymschoen er aan. Een soort Allstar, maar dan merkloos. Omdat ik die zo vaak aan heb de laatste jaren.
Op het formulier 'Aangifte gevonden voorwerpen'stond de naam en het adres van de vinder.
Een Marrokaan van geboorte, meneer Elkandouni.
Ik er naar toe. Ik had als vindersloon een klein geldbedrag in een mooie enveloppe gedaan.
Hij woonde in een flat. Beneden bij een ris naamplaatjes zocht ik naar het nummer, en belde aan. De naam achter het nummer correspondeerde niet met de naam op het formulier. Maar ja..misschien was het naamplaatje verouderd.Van een vorige bewoner.je weet het niet.
Door de spreekverbinding klonk 'Hallo?!'
En ik zei 'goedenavond, ik heb iets voor U'
De deur zwaaide open, ik liep naar de lift, de zevende verdieping, daar moest ik zijn.
Op de gallerij werd de deur van het woonhuis al geopend voor ik aan kon bellen. een vriendelijk gezicht, kaal hoofd, baardje.
Ik liet hem het formulier zien van de politie met de naam er op. 'Bent U dat?'
Hij was het. Hij begon over mijn tas.
Ik zei dat ik hem kwam bedanken.
Hij vroeg of ik binnen wilde komen om wat te drinken? hij was zeer verrast dat hij bedankt werd.'Dat is toch mijn plicht? U zou dat toch ook voor mij doen?! Heeft U kinderen? Wacht..'
Hij snelde naar de keuken, ik hoorde de koelkast open en dicht gaan en even later stond hij voor me met een pak ananassap: 'Voor de kinderen'
Ik pakte het aan, en zei : 'OK dan, gelijk oversteken. Ik pakte het pak sap en gaf hem het gekleurde envelopje.
We gaven elkaar een hand. Hij vond het fantastisch dat ik was langsgekomen om te danken.

De liftdeur schoof al dicht toen ik hem rennend naar me toe zag komen. Ik deed mijn voet tussen de schuifdeur van de lift die zich daarmee weer opende. Hij had geldbriefjes in zijn hand die ik in de envelloppe had gedaan.'Niet doen, niet nodig, U zou dit ook voor mij doen. Het is mijn plicht...' Ik zei hem nog dat het me anders veel geld zou hebben gekost om bijv een nieuw paspoort te krijgen, maar nee, hij wilde geen geld. Hij dacht dat ik alleen een mooi plaatje had gegeven. Nou zat er geld in, dat wilde hij niet.
OK, ik wilde hem niet beledigen.

En even later zoefde de lift naar beneden. In mijn handen geld en een pak ananassap.
Later, elke keer als ik een glas ananassap dronk, bedacht ik hoe goed ik toch wel was geweest om iemand te gaan bedanken..

Aandacht voor Tibet (2)

Verklaring van Kalon Tripa, Dr Lobsang Sangay,
over het recente doden van Tibetanen door de regering van de Volksrepubliek China

1 februari 2012

Terwijl Chinezen overal de eerste paar dagen van het Jaar van de Draak vierden, schoot de Chinese politie op 23 en 24 januari 2012 lukraak op honderden Tibetanen die vreedzaam in Drakgo, Serthar, Ngaba, Gyarong en andere nabijgelegen Tibetaanse gebieden bijeen gekomen waren om hun fundamentele rechten op te eisen. Zes Tibetanen werden gedood en ongeveer zestig raakten gewond. Sommigen verkeren in kritieke toestand.

Gruwelijke daden zoals deze, en de systematische onderdrukking van Tibetanen, doet de wrok en boosheid onder de Tibetanen tegenover de Chinese overheid sinds de protesten in 2008, alleen maar groeien.

Al sinds de bezetting van Tibet beweert de Chinese regering standvastig dat zij er naar streeft om een socialistisch paradijs te creëren. Echter, fundamentele mensenrechten worden Tibetanen onthouden, het kwetsbare milieu wordt vernietigd, de Tibetaanse taal en cultuur worden geassimileerd, portretten van Zijne Heiligheid de Dalai Lama zijn verboden, en Tibetanen worden economisch gemarginaliseerd. Tibet is in een virtuele staat van omsingeling. Buitenlanders zijn uitgesloten om naar Tibet te reizen en de hele regio verkeert in wezen in een niet afgekondigde staat van beleg.

Ik dring er bij de Chinese leiders op aan om gevolg te geven aan de noodkreten van de Tibetaanse demonstranten en degenen, die zichzelf in brand hebben gestoken. Door doodslag en geweld zullen jullie nooit de werkelijke grieven van de Tibetanen en het herstel van de stabiliteit in Tibet aanpakken. De enige manier om de Tibetaanse kwestie op te lossen en te zorgen voor duurzame vrede is door eerbiediging van de rechten van het Tibetaanse volk en door middel van dialoog. Voor iemand met een diepe toewijding aan een vreedzame dialoog, is het gebruik van geweld tegen Tibetanen onaanvaardbaar. Dit moet bovendien scherp worden veroordeeld door alle mensen in China en over de hele wereld.

Ik roep de internationale gemeenschap op om solidariteit te tonen en om op dit kritieke moment uw stem te verheffen ter ondersteuning van de fundamentele rechten van het Tibetaanse volk. Ik verzoek dat de internationale gemeenschap en de Verenigde Naties een fact-finding delegatie naar Tibet sturen en ook dat de wereldpers toegang krijgen tot de regio. De leiders in Peking moeten beseffen dat het doden van hun eigen 'familieleden' een duidelijke schending van internationale en Chinese wetten is, en dat zulke acties nog meer twijfel zullen doen rijzen over de morele legitimiteit van China en hun aanzien in de wereld.

Ik wil mijn geliefde broeders en zusters in Tibet vertellen, dat we jullie noodkreten luid en duidelijk horen. Wij verzoeken jullie dringend niet te wanhopen en je te onthouden van drastische maatregelen. We voelen jullie pijn en zullen niet toestaan dat de offers die jullie hebben gebracht tevergeefs zijn geweest. Jullie allen zijn elke en iedere dag in ons hart en onze gebeden.

Aan mijn mede-Tibetanen wil ik verzoeken geen Losar (Tibetaans Nieuwjaar), dat valt op 22 februari van dit jaar, te vieren. Echter, wees zo goed om de gebruikelijke religieuze rituelen in acht te nemen, zoals het naar tempel gaan, het branden van wierook en het doen van traditionele offergave.

Om onze solidariteit met Tibetanen in Tibet te tonen, dring ik er bij Tibetanen en onze vrienden over de hele wereld op aan om deel te nemen aan een wereldwijde wake op woensdag 8 februari 2012. Laten we een luide en duidelijke boodschap sturen naar de Chinese overheid, dat geweld en het doden van onschuldige Tibetanen onacceptabel is! Ik verzoek iedereen om deze wakes op vreedzame wijze te voeren, overeenkomstig de wetten van jullie land, en met waardigheid.

Einde verklaring.

Davincini: ben je sympathisant, dan kun je wat doen, kijk op http://www.tibet.nu/

Anouk bij DWDD

brok in m'n keel

Anouk

Hier is ze met Postman op Parkpop, Anouk. En hoe ze daar zingt, schreeuwt, dat is lekkâh,
Ik zag haar afgelopen week in DWDD, en was even helemaal in de ban. Ik kan het fragment op YOUTUBE niet vinden, maar als het er is, zal ik het hier plaatsen. Ik vond wel andere opnamen van haar. En, ze heeft een stem jongens..ik denk dat, als ze nog een concert geeft, ik daar wel naar toe wil.

everything I want to do...