grafschrift

Het was even 
een hectische tijd,

maar gelukkig
is de rust wedergekeerd

7 maart, een mooie dag

Een mooie dag was het.

Ik besloot  naar het water te gaan. Langs de Oosterschelde begaf ik me, en heb er genoten.

Nachtmerrie

In de nachthemel van neon
spoedt zicht een schier heilige
processie van veelkleurig blik
op rubberen banden brutaal en
zonder mededogen over het asfalt

asfalt dat zich als een morsig
lint slingert tussen huizen, scholen
en kerken, langs theaters, moskeeën
en uitzinnige stapels kantoren

asfalt dat wijken verbindt
waar armoede op straat speelt
en rijkdom achter gesloten
deuren de lakens uitdeelt

de gouden haan op de toren
bedelt geruisloos om aandacht
te midden van schreeuwende
reclames van casino's disco's
en zuigende bordelen

argeloze voorbijgangers op de
rand van de stoep staan verbijsterd
te kijken naar al dat geweld
ze willen wel vluchten
maar hoe en waar naar toe

         Eugenie Daniëls-Klep

David Bowie - Blackstar

The life and death, pieces of art.  En wat een afscheidsvideo, 

Opgeruimd!

In mijn omgeving , ik werk veel met vrouwen, heeft Marie Kondo er eindelijk de wind onder gekregen.  De Japanse heeft de juiste toon gevonden om vrouwen eens hun boeltje te doen opruimen. Ze heeft een boek geschreven met de simpele titel ‘Opgeruimd’.  Visie:  Een opgeruimd huis zorgt voor een opgeruimde geest!.

Het slaat wonderwel aan! Vrouwen staan voor hun opengeslagen kastdeuren en vragen zich af van welke dingen ze nog Werkelijk blij worden en welke dingen er weg kunnen. En er kunnen veel dingen weg! Dingen die hun nut allang bewezen hebben. Die alleen nog staan te staan of liggen te liggen. Ongebruikt. 

Oosterse methoden kunnen hier op aftrek rekenen. Een paar jaar geleden was het Feng Sui. Een Chinese leer was dat. Dat ging over de inrichting van je huis en hoe de energie daarin  goed te verdelen viel, want dat schortte er blijkbaar nogal eens aan, en dan voelde je je niet helemaal senang in je eigen huis. Maar als je volgens de Feng Sui beginselen je huis inrichtte dan kwam alles oke. Dan kon je weer vrijuit ademen en je weer lekker voelen in je eigen huis.

Hobbeldehobbel, daar gingen ze met z’n allen aan de slag. De Feng Sui vaandels werden in parade enthousiast door de straten gezwaaid! Persoonlijk ben ik er slechts licht door geslachtofferd. Maar toch.

Één van de Feng Sui regels was dat het bed zich niet mocht reflecteren in een spiegel. Vraag me niet waarom. Niet goed voor de energie ongetwijfeld

In onze slaapkamer stond ons bed tegenover een vierdeurskast. Schuifdeuren. Op al die schuifdeuren spiegels!! Zul je net zien…Dus, dan kon natuurlijk niet meer! Maar ja. De actie die daaruit zou moeten volgen, namelijk het vervangen van de deuren of het behangen van de spiegelruiten ofzoiets, daarvan is het niet meteen gekomen ( de klusser in huis is zoals we weten zwaar allergisch voor bouwmarkten)  Wel doet mijn vrouw sindsdien ’s avonds voor het slapen gaan de schuifdeuren open, zodat ons bed inderdaad niet kan worden  weerspiegelt.                                                 

Ik zit wel elke ochtend in een open kledingkast te kijken. De effecten op MIJN persoonlijke energiebeleving laten zich raden, maar ik kies ervoor mijn mond te houden.

Dan bevalt me déze rage beter, die van Marie Kondo. Op een foto zie ik een jong charmant meisje, de schrijfster van het boek.

Maar eigenlijk is het volgens mij door een man geschreven. Ik ben het nagegaan en weet inmiddels dat ik gelijk heb. Het is Arie van de Kuilen uit Charlois, die de godvergeten klerentroep van zijn vrouw he-le-maal beu was! 

Stil houden! Dat spreekt!

Alleen in een zaal met van Gogh

Het overkwam ons afgelopen woensdag in het Kroller Mullermuseum bij Otterloo. Ik weet niet of het echt bijzonder IS, maar ik vond van wel! Te staan te midden van die beroemde schilderijen. Geen Japanners voor m'n snuffert. Geen Amerikanen.Geen zich vervelende Otterloër. Niets, niemand, zelfs geen suppoost! Alleen wij!

Olijfboomgaard, totaal en detail

Hoe dichtbij kun je komen?

                                                      Detail van : Terras bij nacht

Groet uit Zoutelande

Weercijfer 10 in Zoutelande. En een vrije dag op deze 16e februari, We liepen en verzamelden op het strand en pakten een glaasje op het terras van een strandtent. Het leven kan mooi zijn.

Achter de geraniums...

Bejaarden weer achter geraniums!

En Hoe!

Tegen de tijd dat de 50ers en jongeren van nu de leeftijd van 80 hebben bereikt en langzaamaan aan mobiliteit gaan inleveren zullen ze vaker op hun kamer te vinden zijn.  Eenmaal ouder prijken daar misschien  de chrysanten,  sanseveria’s en geraniums op de vensterbank. Als vanouds hangen er aan de muur waarschijnlijk portretten van de familie.

Maar pas op! De beelden achter de bloemekes veranderen wel iets. Zat opa voorheen met tussen zijn lippen een bolknak en voor zich de krant broadsheet voor zich uitgespreid aan tafel, radio aan;  nu wordt er binnen niet gerookt. Dat is verboden in het huis waar hij woont. En hij leest de krant op tabloid formaat.

Als hij daar straks nog toe komt.

Want de opa van straks krijgt er mogelijkheden bij. Een speeltje dat de TV en de radio enigszins naar de achtergrond zal verdringen.

Opa zit voor je het weet achter de geraniums met een soort kastje om zijn hoofd. Een dikke bril. Opa zit dan de virtuele wereld te bekijken. Hij beleeft het strand van Costa Rica, kijkt er rond. Hij zit in de zweefmolen. Is op safari met de four-wheel drive in Zuid Afrika. Draait in een capsule rondjes rond Moeder Aarde, en schaars geklede  schoonheden doen hem die opwinding voelen, die hij dacht verloren te zijn. 

Als je straks langs een bejaardenflat komt, en je ziet die plantjes staan en die vitrage’s hangen, denk dáár dan maar es aan! De bejaarden zijn zo echt niet meer zo zielig en alleen. Wie weet krijgen ze nog virtueel  mensen op bezoek ook! En wát voor!! Heb je die vrouwelijke robots al es gezien?!

Legendarische platenhoes

De debuutelpee van de Latin Rockband Santana, getiteld 'Santana' vond ik niet meteen om over naar huis te schrijven, maar ik was wel gegrepen door de hoes. Kijk wat je hier in kunt zien, en verbaas je.

JIJ bent snel!!

Vroeger  toen ik jong was en ik vaker een boodschap moest gaan halen voor mijn moeder in het naburige winkelcentrum, deed ik heel vaak mijn best om dat zo snel mogelijk te doen. Ik vloog over de weg, over het grasveld over de stoepen. Rennen!.  Een hardloper was ik.

Als jongere leek ik niet tegen de onvoorspelbaarheid van de buitenwereld opgewassen te zijn en wilde er alleen maar zo snel mogelijk doorheen.  Zo zou je het kunnen zien. Of er een flinter waarheid in zit, ik zou het niet met 100 procent zekerheid kunnen ontkennen. Ik vloog! Ik  moest wel!! Mijn benen begonnen meteen te rennen zodra ze buiten kwamen

Ik voelde me de supersnel.

Wat zou moeder wel niet zeggen dat ik zo snel weer met de boodschappen was teruggekeerd?

Nou, niets.

Meisjes zijn kleine vrouwen, mannen zijn grote jongetjes. Ik was vandaag een groot jongetje. Want toen ik vandaag bij de supermarkt nog een boodschap moest gaan halen heb ik dat rennend gedaan. Niet omdat ik heden ten dage nog zo veel ren. Sterker nog,  ik doe dat helemaal niet meer. Ik rende nu om te zien of ik nog fysiek in staat was OM te rennen! Hoe lang geleden is het geweest?  Mijn spieren wisten zich het niet meer precies te herinneren zo lang. Ze protesteerden dan ook acuut toen de beweging werd ingezet. Ze waren verward. Ze begrepen de beweging niet. Wat wilde die man met die Dirk vd Broek boodschappentas in zijn hand nou? Oh…rennen? Ze moesten zich even zetten...

Het zag er niet uit die eerste tientallen meters. Houterig, stram,  lachwekkend waarschijnlijk. Het maakte me niet uit. Zou ik nog kunnen hardlopen ? Dat wilde ik weten! In ieder geval zo’n tweehonderd meter? Dat het dan ook nog toont? Een beetje gestroomlijnd..

Mijn spieren kregen langzaam door waartoe ik het lichaam trachtte aan te sturen en warempel, het begon medewerking te verlenen. 

Tegen de tijd dat het hardlopen van mij er minder lachwekkend moet hebben uitgezien trad wel onmiddellijk de verzuring op.Maar goed. Ik was er toch al.

Als een wervelwind door de winkel. Gris gris. Afrekenen bij de kassa, er stond helemaal niemand voor me in de rij!! Pinnen en terug! Snel ! Hardlopen ging met een doos wijn en een zak macaroni lastig , nu werd het meer snelwandelen.

En hop, daar was ik weer bijna thuis…en al vóórdat ik de deur met de sleutel  opende betrapte ik me op dezelfde infantiele gedachten als dat jongetje van vroeger. Wat zou mijn partner zeggen??

“Zo! hè???JIJ bent snel terug!!”dat zou ze zeggen.

Maar niets.

Dus daar hoef je het niet voor te doen.

Thuis ging ik verder waarmee ik bezig was. De miskoop van 2009: ‘een zelfontdooiende vriezer’ ontdoen van brokken en plakken ijs. Wat heerlijk dat er zoiets als zelfspot bestaat!!

Sean Yoro

Fiona Apple - I Know

Di nummer heb ik al eerder op dit blog staan. In een andere uitvoering. Deze mag er ook zijn. Fiona Apple, of, hoe intens kun je je tekst beleven?

tegeltjeswijsheden

de moedermelk voorbij

Dankbaar werk

"Kapot ben ik!

En waarom? Omdat ik m’n medemens geholpen heb

Nou ja, mens? Wat er nog van over is dan. Een kwijlende hersenbeschadiging is het.Kan nauwelijks nog iets. Eten en schijten. Mèt hulp! Niet echt een prestatie wel? Dat kan een pasgeboren baby ook.

Het is ook een soort pasgeboren baby.  Maar dan een hele zware. 104 kilo

Hij moet er uit. Hij moet in z’n stoel. Aangekleed worden, in zn korset gehesen,  geholpen met eten en drinken. Op het toilet gezet worden. Afgeveegd. Aangekleed. Lift in, lift uit. Zijn mondhoek voortdurend afgeveegd.

Hij stoot soms onverstaanbare klanken uit. Heeft alleen een knuffel van een paard die hij altijd bij zich heeft. Een ondergekwijld beestje. Stinkt vaak. Moet dan uitgewassen worden.

Het huis moest worden aangepast. Grotere bad- en slaapkamer. Drempels weg, bredere deurdoorgangen.  Hulpmiddelen moesten worden aangeschaft en aangemeten. Hulp moest worden aangevraagd ( dat was IK dus) 

Zodat hij uit bed kan, kan wassen eten en kakken, en daarna weer terug in zijn verschoonde ledikant met daarin een anti-decubitusmatras, daarboven een plastic beschermhoes, twee moltons een onderlaken, en een dekbed in een dekbedhoes. Hij krijgt elke dag van mij een schoon kussensloop

Ik doe de was voor hem. Ik lucht de kamer. Verzorg zijn voeten, de schimmelinfecties tussen de tenen. De kalknagels laat ik aan de pedicure. Ik was het kolossale lijf, met twee badlakens op het bed en het bed op steeds verstelbare hoogten . Verwijder stront tussen de billen, het zweet tussen de liezen. Ik behandel plekken met lanette-zalf of talkpoeder. Ik poets zijn tanden. Ik scheer zijn kop. Zodat hij er netjes bij kan zitten. Maar zijn hoofd hangt in de stoel naar beneden. Ik probeer hem zo goed mogelijk zijn medicatie toe te dienen.

Ik kam zijn haren en zet het in de gel.  Rijdt ( duw!) met hem de stoepen op en af naar de kapper

Ik zet de rolstoel op de oplader, haal hem eruit. Verwijderen het vuil uit de anti-decubituszitting van zijn rolstoel. Ik zorg dat reparaties aan de rolstoel doorgegeven worden aan Welzorg.  Ik manoeuvreer hem met een tillift op een badbrancard. Ik wurm me langs smalle ruimtes omdat de toestellen veel plaats in beslag nemen.  Gooi het afval weg, de rubberhandschoenen en de plastic schorten, de resten eten die op de grond zijn gevallen. De beschermhoesjes voor mijn schoenen maak ik schoon.

Dankbaar werk? Ik zie niets dat ik kan uitleggen als een dankbare blik. Of een tevreden lach.

Binnenkort viert hij zijn 63^e verjaardag. Dan wordt er voor hem gezongen: ‘Lang zal hij leven!’Maar of ík het nog lang volhoud, dat weet ik niet"

Ook Bowie

Ik wil van Bowie nog een nummer plaatsen. Niet het meest gangbare. Niet het meest bekende. Maar voor mij een fascinerend nummer, dat je met een behoorlijk volume met de koptelefoon op moet luisteren,

Het heet Neuköln.  Een instrumentaal nummer van het album 'Heroes' De stem is de stem van de saxofoon, bespeeld door Bowie, die daarmee een hartverscheurend verhaal vertelt dat  me ontroerd.Valse noten die z'n uitwerking op mij hebben, want ze vertegenwoordigen voor mij de scheuren en barsten van een triest leven De sinistere eenzame sfeer die in het begin neergezet wordt bezorgt me rillingen. Geen vrolijk nummer, dat zal duidelijk zijn, En: het zegt je alles of niets.

op zoek naar jezelf

Ik ga op zoek naar mezelf.

Ha, daar ben ik al. ( dat is snel!)  In de spiegel.

Daarin zie ik mijn verschijning. Mijn voorkomen.

Ik kijk in mijn ogen. Daar zit 'mezelf' misschien in.

Als ik ergens zit, dan zal het daar zijn

Maar nee, in die zogenaamde spiegels van de ziel

kan ik zoeken wat ik wil.

Maar

Ik ben natuurlijk niet mijn ogen.

Dan zou ik blinden te kort doen.

Mensen die zichzelf zoeken, kijken niet in de spiegel,

Die gaan weg. Op reis. Met weinig middelen op pad. Bijvoorbeeld een pelgrimstocht houden.

Back to  basic. Rechterbeen voor het linkerbeen zetten. En dan het linker weer voor het rechter. Een hele tijd achter elkaar. Hoe eenvoudig kan het zijn?

Alles wat je nodig hebt past in je rugzak.

Over paden, over heuvels, langs bergtoppen.

Kijk de pelgrim gaan. Komt met elke stap dichter bij zichzelf,

en kijk….Daar aan de andere kant van de heuvel komen ook wandelaars. Een heleboel.

Ook pelgrimgangers?

Nee. Zij noemen zichzelf refugees.

Die mensen zijn helemaal niet bezig  zichzelf te vinden, ze zoeken  een plaats  waar ze kunnen blijven en veilig zijn.  Ze hopen op een plek  om te leven en te werken aan de overkant van het Kanaal

De pelgrim ziet en luistert.

Eerst had hij  zichzelf wijsgemaakt dat hij zo basic bezig was. Hij had voor zijn gevoel afgezien toen hij laatst een dag door de regen had gelopen over een modderig  pad. 

Zie de stoet refugees gaan. Kinderen. Kapotte schoenen. Vette haren. Besmeurde kleren.  Ze hebben geen Nordic walking stokken bij zich zoals hij. Wel smartphones. Degelijke tassen ook soms. Ze zijn misschien niet eens zo arm.

Gesprekken over  ‘jezelf vinden’ zijn er niet bij. Dat komt niet bij ze op.  

En de pelgrim? Het leek hem plots ook niet meer zo belangrijk.

...en gelukkig is er kunst

Zoals: Kunst in schilderijen. Ontwerpen. Zoals deze drie van Kemp

                               recognition

                   

                           

                               communi-que





                           centrifuge

Petrus, walking away from me

De laatste X-factor

‘zegt U Petrus? Wat ik gedaan heb met m’n tijd?

Nou, gewoon.  Beetje leven hè?  Huisje boompje beestje, vakantietje.
Vrouw, kinderen genieten. Beetje werken, lekker eten. Drinken. TV gekeken, achter de computer gezeten. Klussen uitgesteld.

Verder veel in het huishouden enzo. Hoezo?

…ja…ook wel gedaan…God  geëerd.  Niet zo heel erg direct misschien, maar altijd wel respect gehad voor Zijn schepping hoor. Zeker, ja!. Genóten hebben we.  Van Zijn schepping.  Mooie natuurwandelingen, dat we tegen elkaar zeiden: wat is het hier schitterend! Geen wikkeltje, geen papiertje gooiden we op de grond. Uit respect! En Petrus, ik kan je niet vertellen hoe ik van het licht heb genoten. Jakobsladders langs zilveromrande wolken. De zilveren schitteringen op golvend zeewater. Ja, dan dacht ik ook wel: Tjeesz!! Die God!  Verzin het maar eens!  Op vakanties gingen we ook vaak kerken bekijken trouwens, nu je het toch over God hebt. Ál die basiliquen die wij ingegaan zijn!!!

Bidden en danken? Ja….zijn die niet aangekomen dan? Hoe vaak ik wel niet gedankt heb dat ik in Nederland woonde, met zijn betweterige zeurende verwende bevolking, je wilt het niet wéten!  Want stel je voor dat je in Syrie zou wonen, of in Libie. Of tussen de Tutsi’s.  Nee, daar ben ik echt heel heel erg dankbaar voor geweest al die tijd. Ik dank dan niet zo hardop, maar God kent me toch!  Die weet dat wel! Die kijkt Almachtig in mijn hoofd en ziet al mijn goede gedachte’s toch? Misschien heeft hij ze er zelf wel ingelegd.

En ik heb naar mensen geluisterd, en ik heb ze laten lachen! Blij gemaakt Petrus!

En er waren van die vrijpartijen Petrus.  Vrijpartijen die met kop en schouders boven de rest uitstaken. Weet je wel? Nee dat weet je niet natuurlijk . Waarvan er zeker op gevorderde leeftijd  niet véél zijn. Enkele per jaar. Als je mazzel hebt!  Dat je bezweet en he-le-maal bevredigd  na de daad op de kussens neervalt in een opperste staat van liefde en geluk…hoor je wat ik zeg Petrus? In opperste staat van liefde en geluk? En dat omschreven we dan naar elkaar toe als : Goddelijk!!

Goddelijk besef is er wel dus

Ook als ik een sappige sinaasappel at bijvoorbeeld. Dan zei ik tegen de kinderen:  Kijk kinderen, die sinaasappel is voor mij het bewijs dat God bestaat.  Zulk sappig fruit aan een boom. Je kunt het zo plukken. Wie verzint dat? Met die sappen en vezels er in, die zo goed voor je zijn? Dat dat zo kan groeien, dat ALLES zo kan groeien bloeien en bestaan en doorgaan.  Het is toch eigenlijk een wonder? De geboorte van alle schepselen? Mensen zeggen het ook vaak bij de geboorte van een baby'tje: het is een wonder!!!

Maar, ben ik nu dóór Petrus? Doe je nu open of niet? Ja toch? Ik heb ook voor gehandicapten gewerkt Petrus. Lichamelijk gehandicapten. Geestelijk gehandicapten. Autisten. Voor  m’n naasten ook gezorgd toch? Ok, was niet altijd even attent...ik erken tekortkomingen! Natuuuurlijk....

Ik heb toch ook wel gedeeld Petrus? Rondjes in de kroeg vroeger. Ik heb toch ook wel es wat gegeven? Al die girootjes voor goede doelen…?  Ik heb toch geprobeerd een beetje naar de 10 geboden van Moos te leven?

Ja, ik kan niet ALLES natuurlijk. Ben geen robot 

Hee, Peet? Dat begrijp je toch? Doe nou open joh…

Gelukkig is er humor...

Tijd voor weer wat humor op dit blog. We moeten niet al te veel gaan sombermansen en zeuren, want er zijn al Nederlanders genoeg!

Stoer 2016 in

Zelf maak ik ze niet meer,maar voor een ieder die het wel doet:
succes met de goede voornemens!

Davincini , bericht 1157

Ik ben 55 plus en ik zeg niet dat vroeger alles beter was,

Maar voor VEEL dingen geldt dat wel. Voor mij.

We gaan ervan uit dat gemak de mens dient. Daarom is er, en wordt er nog steeds  gefocust op efficiency: Hoe kunnen we het makkelijker maken voor de mens? (Daarnaast natuurlijk, hoe kunnen we zorgen dat hij dingen blijft kopen?) Hoe kunnen we zorgen dat hij het gevoel krijgt dat hij het door zijn aanschaf minder druk krijgt?

Hij moet om te beginnen zich niet van A naar B hoeven te verplaatsen met de benenwagen. Hij moet zich zelf kunnen vervoeren. Als het even kan met de auto. Fijn voor de mens, goed voor het land, want handel!   Hij moet alles kunnen kopen wat in hem opkomt.

Hij moet niet zelf de was gaan doen. Daar moet een machine voor komen. En ook een machine om de was te drogen. En een machine om de afwas te doen. De garagedeuren moeten automatisch open kunnen gaan. Het is ook fijn om bij kou in een voorverwarmd huis te komen. Heerlijk om TV te kunnen kijken, radio te kunnen luisteren.  Makkelijk om snel je haar te kunnen drogen. Snel informatie te vinden en te kunnen delen.  Contact te kunnen onderhouden met een ieder.

Het kan allemaal, en reken maar dat deze jongen daar ook van kan genieten. Los van de vraag of dat we er werkelijk wat mee opschieten…

Waar geniet ik NIET van? Wat was vroeger dan beter?

Ten eerste moet de marktwerking in een aantal sectoren meteen worden stopgezet omdat zo langzamerhand bewezen is dat ze de consument totaal niet dienen.  Het beoogde doel van de marktwerking was dat de consument zou kunnen kiezen uit geleverde diensten en producten. De bedrijven zouden dan moeten concurreren en daar zou dan prijstechnisch gezien de consument van profiteren.

Nou, dat is niet zo. U en ik bevinden zich in een moeras tussen onontwarbare kluwen van glibberige luchtwortels .Waar het gaat om levering van energie, vervoer,postverkeer, telefonie, en vooral de zorg.

Weg dus met de marktwerking in die sectoren!  We hadden er sowieso niet om gevraagd!! We hebben het ons in de maag laten splitsen!

Terug met de staatsbedrijven. Die liepen!! Die waren duidelijk en overzichtelijk. De PTT, de NS. (Als Staatsbedrijf aanzienlijk minder last van weersomstandigheden!) . En vooral de zorg. Wat zijn we bezig om er DAAR een zooitje van te maken.

En dan 2: Terug met de menselijkheid! Met echte service!. Geen automaten maar mensen achter loketten. Geen bandjes maar echte mensen aan de telefoon! Geen wachtmuziekjes, maar voldoende mensen om je fatsoenlijk te beantwoorden. HET IS NIET fatsoenlijk om bellende klanten te woord te laten staan door een computer. Dat is beledigend en minachtend!! Daarna kan er überhaupt van service dus geen sprake meer zijn!. Wat MIJ betreft!

Ik wil een nieuwe Revolutie. Help mensen aan het werk. Bemand de loketten weer! Weg met de keuzemenu’s! Laat er weer mensen zijn die je kunnen beantwoorden!

Nooit eerder voelde ik me als mens zo een onbeduidend en gebrandmerkt schaap als in het laatste jaar. Dat heeft een boel oorzaken. Die heb ik hierboven LANG niet allemaal aangestipt.  Ik denk het wel te kunnen scharen onder de noemer en het kwaad waarmee het begon: Ontmenselijkheid! Mensen zijn niet langer mensen van vlees en bloed, maar nummers, produktie-eenheden, consumenten en lastenposten 

Verder staan er  teveel malloten achter het roer die van ons prachtige land een bananenrepubliek maken!!

Of het goed met mij gaat? Met mijn kop in het zand wel hoor! Prima!

Radiohead - Pyramid Song

Geen nummer dat zo triest begint als dit nummer en me dan ook onmiddellijk ontroerd.Misschien niet toepasselijk om mee te beginnen in dit nieuwe jaar. Maar de regel in het nummer, waarmee het ook eindigt: 'Nothing to fear. nothing to doubt' stemt dan weer hoopvol.
Gelukkig Nieuwjaar!!!

....just like the ones I used to know

So this is Xmas

And what have you done
Another year over
And a new one just began

And so this is christmas
I hope you have fun
The near and the dear one
The old and the young

Waarom dat geschrans? Waarom niet iets meer bescheidenheid? Waarom verspilling? Is het niet zo dat men in de beperking de meester kent? Waarom zouden we met een kater wakker worden?

Het plan en de realiteit

                                                   

2015 WAS...

Het jaar van Verbijstering  en Ongeloof ,

Het jaar van het failliet

Er wordt op de deur geklopt van een groot huis.

Een vertrapte ziel  met een gloedvol restje hoop.

De eigenaar doet open, kijkt langs de ziel in de verte en wijst

‘daarheen, daar ligt Eigen Regio’

En terwijl de ziel wegloopt

Roept  de eigenaar de hulp in van beveiligingsdiensten

Hekken, rolgordijnen, godverdegotver

Dat het zover moet komen

‘Vrouw!! niet meer buiten komen!!. Er lopen verkrachters!!’

Misschien dat de eigenaar er later achter komt
dat het zijn eigen ziel was
die weg liep

desillusion

Pluk de dag: Turijn ( slot)

Heerlijk om weer eens met de trein te reizen. Ik doe dat niet veel meer. Ik viel  meteen in mijn oude gewoonte een zitting te kiezen tegenover een andere zitting. Ik heb er een hekel aan tegen een leuning op te moeten kijken, zoals in een vliegtuig. Met je neus zit je daar op je stoel bijna tegen de achterkant van de stoel van je voorbuurman. Daarop staan voor jou twee dingen: 1) afbeeldingen van warme snacks die je in het vliegtuig kunt kopen, en 2) wat je moet doen in noodsituaties .Of de twee aan elkaar gerelateerd zijn is onduidelijk
In deze trein kon ik comfortabel zitten en voelde me als een prins.

Het was rustig in de trein. Ik genoot van het op reis zijn en het uitzicht. Het ‘genieten van het onderweg zijn’ is zwak uitgedrukt. Het  ging verder dan dat. Het gaf me een blij en vrij gevoel.  Een gelukzalig gevoel! Vooruit maar!  Even daarvoor had ik dat die dag ook al ervaren: de wandeling naar het station door het bedrijvige Turijn. Met zijn monumenten, winkelarcades, zwervers, jonge mensen, reizigers.

Avigliana

Aangekoen ben in op het station gaan kijken welke tips er  bestonden om  het best naar het klooster te gaan, dat ik wilde bezoeken. ( mijn verhuurders hadden me aangeraden naar dit kolossale gebouw, de San Michele te gaan,gelegen in een natuurlijke omgeving. Ze wisten ook te vertellen dat er geen openbaar vervoer naar toe ging). De loketbeambte aan wie ik het vroeg liep weg op mijn in het Engels gestelde vraag. Hij sprak blijkbaar geen Engels, en riep nu de assistentie in van een oudere vrouw die  verderop aan het werk was. Kennelijk hoopte hij dat zij mij wel te woord zou kunnen staan. Aan het loket verscheen zij, en vertelde me met een hartverwarmende welwillendheid dat er een wandelroute bestond naar het klooster. En dat die wandelroute anderhalf uur zou duren ( well, for ME it’s one hour and a half…perhaps you faster). Het beginpunt van die route lag in het dorpje St Ambrosio. Dat was een station verderop. Daar kon ik naartoe. Over een uur zou er een trein komen.

Lieve vrouw achter het loket, in een dorpje met een stationshalletje waarin geen enkele automaat te bekennen was. Liefde voelde ik voor deze plek. Ik, part-time nostalgische malloot, die met weemoed placht terug te denken aan het pre-automatentijdperk, ervoer hier weer even het verloren gewaande. De Middeleeuwen. Middeleeuwen die echter nog geen 35 jaar oud waren. 

Ik besloot een taxi op te zoeken en bij de chauffeur te polsen naar de prijs voor een ritje San Michele. Het was zulk prachtig weer. Buitengewoon voor 1 december!  Dat ik niet meteen een taxi signaleerde deerde me dan ook niets. Ik toog met mijn rugzakje en mijn stevige stappers in de richting waarvan ik vermoedde te moeten gaan, en al snel zag ik richtingaanwijzers, die bevestigden dat ik goed liep. ‘San Michele’. Struinend langs de weg en ondertussen speurend naar een taxi stak ik een liftduim op naar het aankomend verkeer.

Het aloude liften. Een oergewoonte. Instinct. Liftend kwam je immers overal. Door het dorp Avigliana liep ik. Uit een supermarkt kwam een vrouw, op weg om haar boodschappen in haar auto te zetten en te gaan. Ideaal om haar te laten zien wat voor een buitengewoon betrouwbare lifter ik was. Ik hield haar staande en vroeg haar of ik op de goede weg zat naar St Ambrosio en dat ik naar San Michele wilde.

Even later reed ik langs schone meren naar een afslag waar ze me afzette. Een kronkelweggetje dat omhoog voerde, en dat ook het klooster aan zou doen. Waar overigens weinig verkeer langskwam. Maar dat donderde niet. Ik was weer een lifter geworden. En dat voelde goed.

Als je mij als 10-jarig kind voor je had gehad en je had me gevraagd wat ik later wilde worden, had ik gezegd: ‘Zwerver’ Ik had dat geromantiseerde  idee, dat mogelijk zijn oorsprong vond na het lezen van ‘Alleen op de wereld’ van Hector Malot, aangevuld met eigen naïeve ideeën over hoe ik al rondreizend met een gitaar of een act genoeg zou verdienen om te eten, te slapen, en verder te gaan.

Dat beeld is nooit helemáál verdwenen. En het gevoel dat bij dat beeld paste, dat had ik nu ook. Ik struinde langs een kronkelweggetje in de zon, ik was uit de stad op weg. In mijn rugzak aan etenswaren slechts een flesje water, een appel en een banaan.

Na een klein kwartier stopte een  auto . De derde die langskwam. Dure auto. Ik opende het portier  en een Indonesisch ogende man veronderstelde al dat ik naar de bezienswaardigheid wilde. Ik mocht meerijden, al ging hij niet helemaal naar het klooster. Hij ging naar zijn vader verderop. Maar, zei hij  al heel snel: ‘If you want you can have lunch with us, then I can bring you afterwards to the monastery. Ik vond het goed klinken, en even later parkeerde de dokter, die zich voorstelde als Marcus, zijn auto bij het toegangshek van de woning van zijn vader.

En wat een huis was het! Een prachtig gelegen landhuis. Vader schudde me hartelijk de hand en hij en zijn zoon begonnen in een eetkamer ( er waren er meerdere) de tafel te dekken met brood, zalm, ham. ‘You like white wine for lunch?’ ach ja, waarom niet? “When in Rome, act like the Romans do”.Inmiddels liep ik rond in de aangrenzende kamer. Ik zag  schilderijen uit Peru en Indonesië. Kunstvoorwerpen. In wat voor een stille omgeving lag dit huis, groot genoeg om met 4 families te bewonen. En daar woonde vader, 71 jaar, alleen.

Ik schoof aan. We praatten zoals dat heet ‘geanimeerd’over ons doen en laten. In Engels, Duits, en Frans verliep de conversatie niet eens zo moeizaam. Hij was ‘engineer’ geweest. Had in zijn leven ook veel gereisd. De lunch was zo een aangename bezigheid. We hadden het o.a over de aarde, de onverdraagzaamheid tussen volkeren en religies. We spraken de wens uit dat mensen meer samen zouden moeten gaan werken en klonken op elkaars gezondheid. Vader besloot me naar het klooster te brengen en me daar twee uur later dan weer op te halen.  Inmiddels was er ook likeur en whisky op tafel gekomen, maar voor dat laatste bedankte ik.  Marcus had niet  veel tijd, want als dokter had hij nog huisbezoeken af te leggen. We namen afscheid, en vader liet me nog wat van het huis zien. Het balkon boven. Een schitterend uitzicht over het heuvellandschap. Ik nam er een foto van hem met dit landschap als achtergrond

Onderweg naar boven nam hij nog even een zijweg naar  een aantal afgelegen woningen. Daar was een project gevestigd waar verslaafden probeerden onder begeleiding van hun verslaving af te komen, zo vertelde hij. Hij wist dat ik ook een hulpverlener was en me dit waarschijnlijk wel zou interesseren.

De San Michele oogde imposant op de top van de heuvel. Had ook wel iets van een burcht, een reusachtige gevangenis. Een van de grootste Noord Italiaanse bezienswaardigheden, dat echter nooit als zodanig is geëxploiteerd. Historie en mysterie genoeg rondom het oude gebouw, en schoonheid genoeg, om dat wel te doen, maar toch..

Het was een bijzondere ervaring om rond te lopen rond het gebouw, de ruïne. Temeer omdat ik er vrijwel alleen was. Slechts mijn eigen voetstappen hoorde ik op de stenen traptreden, en ik voelde me klein, lopend langs de gigantische muren van de vesting. Wat een uitzicht ook! Over het dal. Een doorgangsroute, vroeger al, naar Frankrijk. Het verhaal dat ook Hannibal er met zijn olifanten langs getrokken zou zijn.

Echt in het gebouw kon ik niet komen. Het was maandag en gesloten voor publiek. Het maakte me niet uit. De ervaring was me zo al genoeg om me mijn leven lang bij te blijven.

Vader was er niet op de afgesproken tijd . Ik dacht dat hij in slaap gevallen kon zijn, en begon vast terug te lopen. Zo kreeg ik de kans nog wat plaatjes te schieten. Liften deed ik niet, want ik vermoedde dat ik toch opgehaald zou worden. En inderdaad. Daar kwam hij. Wij realiseerden ons dat we ons nog niet eens hadden voorgesteld. Hij heette Beppe Pagliero. Hij vertelde over zijn vrouw, die 20 jaar geleden overleden was. Hij had niet de behoefte om daarna nog met een andere partner zijn leven te delen. Hij had het over zijn zoons. Informeerde ook naar mijn leven. Beppe bracht me helemaal tot het treinstation van Avigliana, waar ik bij het loket de retourticket kocht naar Turijn. Hij wilde dit eerst nog voor me betalen, maar dat vond ik overdreven. Dan wilde hij me nog wel een koffie aanbieden in een café naast het spoor. Ik nam een pilsje. We babbelden als oude bekenden. Hadden er nog uren kunnen zitten.

In de trein naar Turijn voelde ik me  mogelijk nóg beter als op de heenreis. In ieder geval rijker!

Pluk de dag: Turijn ( 3)

Behalve het filmmuseum, vond ik een bezoek aan de Basilica of Superga een fijn uitstapje. De Basilique ligt op een hoge heuvel. Je kan er naartoe et een tandradtram uit 1934;  en behalve dat het een fraai gebouw is heb je vandaar een fraai uitzicht over de stad en de bergen

In 1949 is tegen de heuvel waarop de Basilique gebouwd is in hevige regenval met slecht zicht een vliegtuig gecrasht, met aan boord het volledige team van  Grande Torino , op dat moment zeer succesvol. Elk jaar koen er nog vele vele fans om dit te gedenken.

Pluk de dag: Turijn (2)

Tuurlijk vind je je weg.

Zover heb je je reis wel voorbereid, als het goed is. Dat je na aankomst op de luchthaven staat en dan een idee hebt hoe verder. Uiteindelijk is al wat je nodig hebt een adres. Een adres waarmee je naar een informatie-balie kunt gaan. Of naar een taxichauffeur.

Maar ik was voorbereid. Wist welke bus ik moest hebben, waar ik voor die bus de kaartjes moest kopen ( en hoeveel die kosten!) en waar ik moest overstappen op de tram. Dus dat ging allemaal prima, met die verstande dat ik meende in de tram een kaartje te kunnen kopen, maar dat bleek niet  mogelijk . Afin, die tram reed toch wel.

Nauwelijks in Turijn en dan al een zwartrijder.

Ik verbleef bij een jong Italiaans stel: Maddalena en Mauro. Zij woonden in het appartement samen met een schuwe hond ( vroeger mishandeld) en een speelse kat. Ik had er een slaapkamer en een eigen badkamer. Stortdouche! en een sproeier om in de hand te houden in de vorm van een ouderwetse microfoon. Dus dat zullen ze weten! J Een stimulans voor elke douche-zanger. Nadat ik me had geïnstalleerd ben ik  wat gaan eten is een pizzeria 100 meter verderop. (pils en pizza!) en ik kocht er meteen een fles wijn om mee te nemen. De amicale ondernemer maakte een vrolijk praatje en gaf me korting op de wijn. Ik beloofde hem terug te komen

Maddalena en ik maakten die avond kennis in de serre onder het genot van mijn gekochte witte wijn, geschonken in een glas met lange voet . Uit welk glas je drinkt bepaald al voor een deel de smaak, denk ik soms wel eens.  Zij wist van alles over de stad te vertellen. Ik kon gebruik maken van het hele huis, de keuken. Lieve mensen. Wat een keuze om, zoals zij, zo vaak je appartement te delen met een vreemde. De een na de andere vreemde snuiter hadden ze er over de vloer. Uit allerlei uithoeken van de wereld kwamen ze.

Ik kan niet anders zeggen dat dat ik  er van meet af aan thuis voelde. Het gesprek verliep soepel, alsof we elkaar al langere tijd kenden.

Ik had een uitvalsbasis om Turijn en omstreken te ontdekken, en dat is wat ik dat ook de volgende dagen gedaan heb. Vooral te voet. In tegenstelling tot Nederland bofte ik geweldig met het weer, en bewoog me onder hemelsblauwe luchten. En zwierf langs de Po, en door de binnenstad van Turijn Ik  bezocht het filmmuseum, de pleinen, en zonk neer op een terrasje dat ik vanaf de eerste dag elke dag zou gaan bezoeken. 

In het appartement waar ik verbleef vroegen ze of ik de maaltijd met hun wilde gebruiken. 

Leuke dingen.