Sean Yoro

Fiona Apple - I Know

Di nummer heb ik al eerder op dit blog staan. In een andere uitvoering. Deze mag er ook zijn. Fiona Apple, of, hoe intens kun je je tekst beleven?

tegeltjeswijsheden

de moedermelk voorbij

Dankbaar werk

"Kapot ben ik!

En waarom? Omdat ik m’n medemens geholpen heb

Nou ja, mens? Wat er nog van over is dan. Een kwijlende hersenbeschadiging is het.Kan nauwelijks nog iets. Eten en schijten. Mèt hulp! Niet echt een prestatie wel? Dat kan een pasgeboren baby ook.

Het is ook een soort pasgeboren baby.  Maar dan een hele zware. 104 kilo

Hij moet er uit. Hij moet in z’n stoel. Aangekleed worden, in zn korset gehesen,  geholpen met eten en drinken. Op het toilet gezet worden. Afgeveegd. Aangekleed. Lift in, lift uit. Zijn mondhoek voortdurend afgeveegd.

Hij stoot soms onverstaanbare klanken uit. Heeft alleen een knuffel van een paard die hij altijd bij zich heeft. Een ondergekwijld beestje. Stinkt vaak. Moet dan uitgewassen worden.

Het huis moest worden aangepast. Grotere bad- en slaapkamer. Drempels weg, bredere deurdoorgangen.  Hulpmiddelen moesten worden aangeschaft en aangemeten. Hulp moest worden aangevraagd ( dat was IK dus) 

Zodat hij uit bed kan, kan wassen eten en kakken, en daarna weer terug in zijn verschoonde ledikant met daarin een anti-decubitusmatras, daarboven een plastic beschermhoes, twee moltons een onderlaken, en een dekbed in een dekbedhoes. Hij krijgt elke dag van mij een schoon kussensloop

Ik doe de was voor hem. Ik lucht de kamer. Verzorg zijn voeten, de schimmelinfecties tussen de tenen. De kalknagels laat ik aan de pedicure. Ik was het kolossale lijf, met twee badlakens op het bed en het bed op steeds verstelbare hoogten . Verwijder stront tussen de billen, het zweet tussen de liezen. Ik behandel plekken met lanette-zalf of talkpoeder. Ik poets zijn tanden. Ik scheer zijn kop. Zodat hij er netjes bij kan zitten. Maar zijn hoofd hangt in de stoel naar beneden. Ik probeer hem zo goed mogelijk zijn medicatie toe te dienen.

Ik kam zijn haren en zet het in de gel.  Rijdt ( duw!) met hem de stoepen op en af naar de kapper

Ik zet de rolstoel op de oplader, haal hem eruit. Verwijderen het vuil uit de anti-decubituszitting van zijn rolstoel. Ik zorg dat reparaties aan de rolstoel doorgegeven worden aan Welzorg.  Ik manoeuvreer hem met een tillift op een badbrancard. Ik wurm me langs smalle ruimtes omdat de toestellen veel plaats in beslag nemen.  Gooi het afval weg, de rubberhandschoenen en de plastic schorten, de resten eten die op de grond zijn gevallen. De beschermhoesjes voor mijn schoenen maak ik schoon.

Dankbaar werk? Ik zie niets dat ik kan uitleggen als een dankbare blik. Of een tevreden lach.

Binnenkort viert hij zijn 63^e verjaardag. Dan wordt er voor hem gezongen: ‘Lang zal hij leven!’Maar of ík het nog lang volhoud, dat weet ik niet"

Ook Bowie

Ik wil van Bowie nog een nummer plaatsen. Niet het meest gangbare. Niet het meest bekende. Maar voor mij een fascinerend nummer, dat je met een behoorlijk volume met de koptelefoon op moet luisteren,

Het heet Neuköln.  Een instrumentaal nummer van het album 'Heroes' De stem is de stem van de saxofoon, bespeeld door Bowie, die daarmee een hartverscheurend verhaal vertelt dat  me ontroerd.Valse noten die z'n uitwerking op mij hebben, want ze vertegenwoordigen voor mij de scheuren en barsten van een triest leven De sinistere eenzame sfeer die in het begin neergezet wordt bezorgt me rillingen. Geen vrolijk nummer, dat zal duidelijk zijn, En: het zegt je alles of niets.

op zoek naar jezelf

Ik ga op zoek naar mezelf.

Ha, daar ben ik al. ( dat is snel!)  In de spiegel.

Daarin zie ik mijn verschijning. Mijn voorkomen.

Ik kijk in mijn ogen. Daar zit 'mezelf' misschien in.

Als ik ergens zit, dan zal het daar zijn

Maar nee, in die zogenaamde spiegels van de ziel

kan ik zoeken wat ik wil.

Maar

Ik ben natuurlijk niet mijn ogen.

Dan zou ik blinden te kort doen.

Mensen die zichzelf zoeken, kijken niet in de spiegel,

Die gaan weg. Op reis. Met weinig middelen op pad. Bijvoorbeeld een pelgrimstocht houden.

Back to  basic. Rechterbeen voor het linkerbeen zetten. En dan het linker weer voor het rechter. Een hele tijd achter elkaar. Hoe eenvoudig kan het zijn?

Alles wat je nodig hebt past in je rugzak.

Over paden, over heuvels, langs bergtoppen.

Kijk de pelgrim gaan. Komt met elke stap dichter bij zichzelf,

en kijk….Daar aan de andere kant van de heuvel komen ook wandelaars. Een heleboel.

Ook pelgrimgangers?

Nee. Zij noemen zichzelf refugees.

Die mensen zijn helemaal niet bezig  zichzelf te vinden, ze zoeken  een plaats  waar ze kunnen blijven en veilig zijn.  Ze hopen op een plek  om te leven en te werken aan de overkant van het Kanaal

De pelgrim ziet en luistert.

Eerst had hij  zichzelf wijsgemaakt dat hij zo basic bezig was. Hij had voor zijn gevoel afgezien toen hij laatst een dag door de regen had gelopen over een modderig  pad. 

Zie de stoet refugees gaan. Kinderen. Kapotte schoenen. Vette haren. Besmeurde kleren.  Ze hebben geen Nordic walking stokken bij zich zoals hij. Wel smartphones. Degelijke tassen ook soms. Ze zijn misschien niet eens zo arm.

Gesprekken over  ‘jezelf vinden’ zijn er niet bij. Dat komt niet bij ze op.  

En de pelgrim? Het leek hem plots ook niet meer zo belangrijk.

...en gelukkig is er kunst

Zoals: Kunst in schilderijen. Ontwerpen. Zoals deze drie van Kemp

                               recognition

                   

                           

                               communi-que





                           centrifuge

Petrus, walking away from me

De laatste X-factor

‘zegt U Petrus? Wat ik gedaan heb met m’n tijd?

Nou, gewoon.  Beetje leven hè?  Huisje boompje beestje, vakantietje.
Vrouw, kinderen genieten. Beetje werken, lekker eten. Drinken. TV gekeken, achter de computer gezeten. Klussen uitgesteld.

Verder veel in het huishouden enzo. Hoezo?

…ja…ook wel gedaan…God  geëerd.  Niet zo heel erg direct misschien, maar altijd wel respect gehad voor Zijn schepping hoor. Zeker, ja!. Genóten hebben we.  Van Zijn schepping.  Mooie natuurwandelingen, dat we tegen elkaar zeiden: wat is het hier schitterend! Geen wikkeltje, geen papiertje gooiden we op de grond. Uit respect! En Petrus, ik kan je niet vertellen hoe ik van het licht heb genoten. Jakobsladders langs zilveromrande wolken. De zilveren schitteringen op golvend zeewater. Ja, dan dacht ik ook wel: Tjeesz!! Die God!  Verzin het maar eens!  Op vakanties gingen we ook vaak kerken bekijken trouwens, nu je het toch over God hebt. Ál die basiliquen die wij ingegaan zijn!!!

Bidden en danken? Ja….zijn die niet aangekomen dan? Hoe vaak ik wel niet gedankt heb dat ik in Nederland woonde, met zijn betweterige zeurende verwende bevolking, je wilt het niet wéten!  Want stel je voor dat je in Syrie zou wonen, of in Libie. Of tussen de Tutsi’s.  Nee, daar ben ik echt heel heel erg dankbaar voor geweest al die tijd. Ik dank dan niet zo hardop, maar God kent me toch!  Die weet dat wel! Die kijkt Almachtig in mijn hoofd en ziet al mijn goede gedachte’s toch? Misschien heeft hij ze er zelf wel ingelegd.

En ik heb naar mensen geluisterd, en ik heb ze laten lachen! Blij gemaakt Petrus!

En er waren van die vrijpartijen Petrus.  Vrijpartijen die met kop en schouders boven de rest uitstaken. Weet je wel? Nee dat weet je niet natuurlijk . Waarvan er zeker op gevorderde leeftijd  niet véél zijn. Enkele per jaar. Als je mazzel hebt!  Dat je bezweet en he-le-maal bevredigd  na de daad op de kussens neervalt in een opperste staat van liefde en geluk…hoor je wat ik zeg Petrus? In opperste staat van liefde en geluk? En dat omschreven we dan naar elkaar toe als : Goddelijk!!

Goddelijk besef is er wel dus

Ook als ik een sappige sinaasappel at bijvoorbeeld. Dan zei ik tegen de kinderen:  Kijk kinderen, die sinaasappel is voor mij het bewijs dat God bestaat.  Zulk sappig fruit aan een boom. Je kunt het zo plukken. Wie verzint dat? Met die sappen en vezels er in, die zo goed voor je zijn? Dat dat zo kan groeien, dat ALLES zo kan groeien bloeien en bestaan en doorgaan.  Het is toch eigenlijk een wonder? De geboorte van alle schepselen? Mensen zeggen het ook vaak bij de geboorte van een baby'tje: het is een wonder!!!

Maar, ben ik nu dóór Petrus? Doe je nu open of niet? Ja toch? Ik heb ook voor gehandicapten gewerkt Petrus. Lichamelijk gehandicapten. Geestelijk gehandicapten. Autisten. Voor  m’n naasten ook gezorgd toch? Ok, was niet altijd even attent...ik erken tekortkomingen! Natuuuurlijk....

Ik heb toch ook wel gedeeld Petrus? Rondjes in de kroeg vroeger. Ik heb toch ook wel es wat gegeven? Al die girootjes voor goede doelen…?  Ik heb toch geprobeerd een beetje naar de 10 geboden van Moos te leven?

Ja, ik kan niet ALLES natuurlijk. Ben geen robot 

Hee, Peet? Dat begrijp je toch? Doe nou open joh…

Gelukkig is er humor...

Tijd voor weer wat humor op dit blog. We moeten niet al te veel gaan sombermansen en zeuren, want er zijn al Nederlanders genoeg!

Stoer 2016 in

Zelf maak ik ze niet meer,maar voor een ieder die het wel doet:
succes met de goede voornemens!

Davincini , bericht 1157

Ik ben 55 plus en ik zeg niet dat vroeger alles beter was,

Maar voor VEEL dingen geldt dat wel. Voor mij.

We gaan ervan uit dat gemak de mens dient. Daarom is er, en wordt er nog steeds  gefocust op efficiency: Hoe kunnen we het makkelijker maken voor de mens? (Daarnaast natuurlijk, hoe kunnen we zorgen dat hij dingen blijft kopen?) Hoe kunnen we zorgen dat hij het gevoel krijgt dat hij het door zijn aanschaf minder druk krijgt?

Hij moet om te beginnen zich niet van A naar B hoeven te verplaatsen met de benenwagen. Hij moet zich zelf kunnen vervoeren. Als het even kan met de auto. Fijn voor de mens, goed voor het land, want handel!   Hij moet alles kunnen kopen wat in hem opkomt.

Hij moet niet zelf de was gaan doen. Daar moet een machine voor komen. En ook een machine om de was te drogen. En een machine om de afwas te doen. De garagedeuren moeten automatisch open kunnen gaan. Het is ook fijn om bij kou in een voorverwarmd huis te komen. Heerlijk om TV te kunnen kijken, radio te kunnen luisteren.  Makkelijk om snel je haar te kunnen drogen. Snel informatie te vinden en te kunnen delen.  Contact te kunnen onderhouden met een ieder.

Het kan allemaal, en reken maar dat deze jongen daar ook van kan genieten. Los van de vraag of dat we er werkelijk wat mee opschieten…

Waar geniet ik NIET van? Wat was vroeger dan beter?

Ten eerste moet de marktwerking in een aantal sectoren meteen worden stopgezet omdat zo langzamerhand bewezen is dat ze de consument totaal niet dienen.  Het beoogde doel van de marktwerking was dat de consument zou kunnen kiezen uit geleverde diensten en producten. De bedrijven zouden dan moeten concurreren en daar zou dan prijstechnisch gezien de consument van profiteren.

Nou, dat is niet zo. U en ik bevinden zich in een moeras tussen onontwarbare kluwen van glibberige luchtwortels .Waar het gaat om levering van energie, vervoer,postverkeer, telefonie, en vooral de zorg.

Weg dus met de marktwerking in die sectoren!  We hadden er sowieso niet om gevraagd!! We hebben het ons in de maag laten splitsen!

Terug met de staatsbedrijven. Die liepen!! Die waren duidelijk en overzichtelijk. De PTT, de NS. (Als Staatsbedrijf aanzienlijk minder last van weersomstandigheden!) . En vooral de zorg. Wat zijn we bezig om er DAAR een zooitje van te maken.

En dan 2: Terug met de menselijkheid! Met echte service!. Geen automaten maar mensen achter loketten. Geen bandjes maar echte mensen aan de telefoon! Geen wachtmuziekjes, maar voldoende mensen om je fatsoenlijk te beantwoorden. HET IS NIET fatsoenlijk om bellende klanten te woord te laten staan door een computer. Dat is beledigend en minachtend!! Daarna kan er überhaupt van service dus geen sprake meer zijn!. Wat MIJ betreft!

Ik wil een nieuwe Revolutie. Help mensen aan het werk. Bemand de loketten weer! Weg met de keuzemenu’s! Laat er weer mensen zijn die je kunnen beantwoorden!

Nooit eerder voelde ik me als mens zo een onbeduidend en gebrandmerkt schaap als in het laatste jaar. Dat heeft een boel oorzaken. Die heb ik hierboven LANG niet allemaal aangestipt.  Ik denk het wel te kunnen scharen onder de noemer en het kwaad waarmee het begon: Ontmenselijkheid! Mensen zijn niet langer mensen van vlees en bloed, maar nummers, produktie-eenheden, consumenten en lastenposten 

Verder staan er  teveel malloten achter het roer die van ons prachtige land een bananenrepubliek maken!!

Of het goed met mij gaat? Met mijn kop in het zand wel hoor! Prima!

Radiohead - Pyramid Song

Geen nummer dat zo triest begint als dit nummer en me dan ook onmiddellijk ontroerd.Misschien niet toepasselijk om mee te beginnen in dit nieuwe jaar. Maar de regel in het nummer, waarmee het ook eindigt: 'Nothing to fear. nothing to doubt' stemt dan weer hoopvol.
Gelukkig Nieuwjaar!!!

....just like the ones I used to know

So this is Xmas

And what have you done
Another year over
And a new one just began

And so this is christmas
I hope you have fun
The near and the dear one
The old and the young

Waarom dat geschrans? Waarom niet iets meer bescheidenheid? Waarom verspilling? Is het niet zo dat men in de beperking de meester kent? Waarom zouden we met een kater wakker worden?

Het plan en de realiteit

                                                   

2015 WAS...

Het jaar van Verbijstering  en Ongeloof ,

Het jaar van het failliet

Er wordt op de deur geklopt van een groot huis.

Een vertrapte ziel  met een gloedvol restje hoop.

De eigenaar doet open, kijkt langs de ziel in de verte en wijst

‘daarheen, daar ligt Eigen Regio’

En terwijl de ziel wegloopt

Roept  de eigenaar de hulp in van beveiligingsdiensten

Hekken, rolgordijnen, godverdegotver

Dat het zover moet komen

‘Vrouw!! niet meer buiten komen!!. Er lopen verkrachters!!’

Misschien dat de eigenaar er later achter komt
dat het zijn eigen ziel was
die weg liep

desillusion

Pluk de dag: Turijn ( slot)

Heerlijk om weer eens met de trein te reizen. Ik doe dat niet veel meer. Ik viel  meteen in mijn oude gewoonte een zitting te kiezen tegenover een andere zitting. Ik heb er een hekel aan tegen een leuning op te moeten kijken, zoals in een vliegtuig. Met je neus zit je daar op je stoel bijna tegen de achterkant van de stoel van je voorbuurman. Daarop staan voor jou twee dingen: 1) afbeeldingen van warme snacks die je in het vliegtuig kunt kopen, en 2) wat je moet doen in noodsituaties .Of de twee aan elkaar gerelateerd zijn is onduidelijk
In deze trein kon ik comfortabel zitten en voelde me als een prins.

Het was rustig in de trein. Ik genoot van het op reis zijn en het uitzicht. Het ‘genieten van het onderweg zijn’ is zwak uitgedrukt. Het  ging verder dan dat. Het gaf me een blij en vrij gevoel.  Een gelukzalig gevoel! Vooruit maar!  Even daarvoor had ik dat die dag ook al ervaren: de wandeling naar het station door het bedrijvige Turijn. Met zijn monumenten, winkelarcades, zwervers, jonge mensen, reizigers.

Avigliana

Aangekoen ben in op het station gaan kijken welke tips er  bestonden om  het best naar het klooster te gaan, dat ik wilde bezoeken. ( mijn verhuurders hadden me aangeraden naar dit kolossale gebouw, de San Michele te gaan,gelegen in een natuurlijke omgeving. Ze wisten ook te vertellen dat er geen openbaar vervoer naar toe ging). De loketbeambte aan wie ik het vroeg liep weg op mijn in het Engels gestelde vraag. Hij sprak blijkbaar geen Engels, en riep nu de assistentie in van een oudere vrouw die  verderop aan het werk was. Kennelijk hoopte hij dat zij mij wel te woord zou kunnen staan. Aan het loket verscheen zij, en vertelde me met een hartverwarmende welwillendheid dat er een wandelroute bestond naar het klooster. En dat die wandelroute anderhalf uur zou duren ( well, for ME it’s one hour and a half…perhaps you faster). Het beginpunt van die route lag in het dorpje St Ambrosio. Dat was een station verderop. Daar kon ik naartoe. Over een uur zou er een trein komen.

Lieve vrouw achter het loket, in een dorpje met een stationshalletje waarin geen enkele automaat te bekennen was. Liefde voelde ik voor deze plek. Ik, part-time nostalgische malloot, die met weemoed placht terug te denken aan het pre-automatentijdperk, ervoer hier weer even het verloren gewaande. De Middeleeuwen. Middeleeuwen die echter nog geen 35 jaar oud waren. 

Ik besloot een taxi op te zoeken en bij de chauffeur te polsen naar de prijs voor een ritje San Michele. Het was zulk prachtig weer. Buitengewoon voor 1 december!  Dat ik niet meteen een taxi signaleerde deerde me dan ook niets. Ik toog met mijn rugzakje en mijn stevige stappers in de richting waarvan ik vermoedde te moeten gaan, en al snel zag ik richtingaanwijzers, die bevestigden dat ik goed liep. ‘San Michele’. Struinend langs de weg en ondertussen speurend naar een taxi stak ik een liftduim op naar het aankomend verkeer.

Het aloude liften. Een oergewoonte. Instinct. Liftend kwam je immers overal. Door het dorp Avigliana liep ik. Uit een supermarkt kwam een vrouw, op weg om haar boodschappen in haar auto te zetten en te gaan. Ideaal om haar te laten zien wat voor een buitengewoon betrouwbare lifter ik was. Ik hield haar staande en vroeg haar of ik op de goede weg zat naar St Ambrosio en dat ik naar San Michele wilde.

Even later reed ik langs schone meren naar een afslag waar ze me afzette. Een kronkelweggetje dat omhoog voerde, en dat ook het klooster aan zou doen. Waar overigens weinig verkeer langskwam. Maar dat donderde niet. Ik was weer een lifter geworden. En dat voelde goed.

Als je mij als 10-jarig kind voor je had gehad en je had me gevraagd wat ik later wilde worden, had ik gezegd: ‘Zwerver’ Ik had dat geromantiseerde  idee, dat mogelijk zijn oorsprong vond na het lezen van ‘Alleen op de wereld’ van Hector Malot, aangevuld met eigen naïeve ideeën over hoe ik al rondreizend met een gitaar of een act genoeg zou verdienen om te eten, te slapen, en verder te gaan.

Dat beeld is nooit helemáál verdwenen. En het gevoel dat bij dat beeld paste, dat had ik nu ook. Ik struinde langs een kronkelweggetje in de zon, ik was uit de stad op weg. In mijn rugzak aan etenswaren slechts een flesje water, een appel en een banaan.

Na een klein kwartier stopte een  auto . De derde die langskwam. Dure auto. Ik opende het portier  en een Indonesisch ogende man veronderstelde al dat ik naar de bezienswaardigheid wilde. Ik mocht meerijden, al ging hij niet helemaal naar het klooster. Hij ging naar zijn vader verderop. Maar, zei hij  al heel snel: ‘If you want you can have lunch with us, then I can bring you afterwards to the monastery. Ik vond het goed klinken, en even later parkeerde de dokter, die zich voorstelde als Marcus, zijn auto bij het toegangshek van de woning van zijn vader.

En wat een huis was het! Een prachtig gelegen landhuis. Vader schudde me hartelijk de hand en hij en zijn zoon begonnen in een eetkamer ( er waren er meerdere) de tafel te dekken met brood, zalm, ham. ‘You like white wine for lunch?’ ach ja, waarom niet? “When in Rome, act like the Romans do”.Inmiddels liep ik rond in de aangrenzende kamer. Ik zag  schilderijen uit Peru en Indonesië. Kunstvoorwerpen. In wat voor een stille omgeving lag dit huis, groot genoeg om met 4 families te bewonen. En daar woonde vader, 71 jaar, alleen.

Ik schoof aan. We praatten zoals dat heet ‘geanimeerd’over ons doen en laten. In Engels, Duits, en Frans verliep de conversatie niet eens zo moeizaam. Hij was ‘engineer’ geweest. Had in zijn leven ook veel gereisd. De lunch was zo een aangename bezigheid. We hadden het o.a over de aarde, de onverdraagzaamheid tussen volkeren en religies. We spraken de wens uit dat mensen meer samen zouden moeten gaan werken en klonken op elkaars gezondheid. Vader besloot me naar het klooster te brengen en me daar twee uur later dan weer op te halen.  Inmiddels was er ook likeur en whisky op tafel gekomen, maar voor dat laatste bedankte ik.  Marcus had niet  veel tijd, want als dokter had hij nog huisbezoeken af te leggen. We namen afscheid, en vader liet me nog wat van het huis zien. Het balkon boven. Een schitterend uitzicht over het heuvellandschap. Ik nam er een foto van hem met dit landschap als achtergrond

Onderweg naar boven nam hij nog even een zijweg naar  een aantal afgelegen woningen. Daar was een project gevestigd waar verslaafden probeerden onder begeleiding van hun verslaving af te komen, zo vertelde hij. Hij wist dat ik ook een hulpverlener was en me dit waarschijnlijk wel zou interesseren.

De San Michele oogde imposant op de top van de heuvel. Had ook wel iets van een burcht, een reusachtige gevangenis. Een van de grootste Noord Italiaanse bezienswaardigheden, dat echter nooit als zodanig is geëxploiteerd. Historie en mysterie genoeg rondom het oude gebouw, en schoonheid genoeg, om dat wel te doen, maar toch..

Het was een bijzondere ervaring om rond te lopen rond het gebouw, de ruïne. Temeer omdat ik er vrijwel alleen was. Slechts mijn eigen voetstappen hoorde ik op de stenen traptreden, en ik voelde me klein, lopend langs de gigantische muren van de vesting. Wat een uitzicht ook! Over het dal. Een doorgangsroute, vroeger al, naar Frankrijk. Het verhaal dat ook Hannibal er met zijn olifanten langs getrokken zou zijn.

Echt in het gebouw kon ik niet komen. Het was maandag en gesloten voor publiek. Het maakte me niet uit. De ervaring was me zo al genoeg om me mijn leven lang bij te blijven.

Vader was er niet op de afgesproken tijd . Ik dacht dat hij in slaap gevallen kon zijn, en begon vast terug te lopen. Zo kreeg ik de kans nog wat plaatjes te schieten. Liften deed ik niet, want ik vermoedde dat ik toch opgehaald zou worden. En inderdaad. Daar kwam hij. Wij realiseerden ons dat we ons nog niet eens hadden voorgesteld. Hij heette Beppe Pagliero. Hij vertelde over zijn vrouw, die 20 jaar geleden overleden was. Hij had niet de behoefte om daarna nog met een andere partner zijn leven te delen. Hij had het over zijn zoons. Informeerde ook naar mijn leven. Beppe bracht me helemaal tot het treinstation van Avigliana, waar ik bij het loket de retourticket kocht naar Turijn. Hij wilde dit eerst nog voor me betalen, maar dat vond ik overdreven. Dan wilde hij me nog wel een koffie aanbieden in een café naast het spoor. Ik nam een pilsje. We babbelden als oude bekenden. Hadden er nog uren kunnen zitten.

In de trein naar Turijn voelde ik me  mogelijk nóg beter als op de heenreis. In ieder geval rijker!

Pluk de dag: Turijn ( 3)

Behalve het filmmuseum, vond ik een bezoek aan de Basilica of Superga een fijn uitstapje. De Basilique ligt op een hoge heuvel. Je kan er naartoe et een tandradtram uit 1934;  en behalve dat het een fraai gebouw is heb je vandaar een fraai uitzicht over de stad en de bergen

In 1949 is tegen de heuvel waarop de Basilique gebouwd is in hevige regenval met slecht zicht een vliegtuig gecrasht, met aan boord het volledige team van  Grande Torino , op dat moment zeer succesvol. Elk jaar koen er nog vele vele fans om dit te gedenken.

Pluk de dag: Turijn (2)

Tuurlijk vind je je weg.

Zover heb je je reis wel voorbereid, als het goed is. Dat je na aankomst op de luchthaven staat en dan een idee hebt hoe verder. Uiteindelijk is al wat je nodig hebt een adres. Een adres waarmee je naar een informatie-balie kunt gaan. Of naar een taxichauffeur.

Maar ik was voorbereid. Wist welke bus ik moest hebben, waar ik voor die bus de kaartjes moest kopen ( en hoeveel die kosten!) en waar ik moest overstappen op de tram. Dus dat ging allemaal prima, met die verstande dat ik meende in de tram een kaartje te kunnen kopen, maar dat bleek niet  mogelijk . Afin, die tram reed toch wel.

Nauwelijks in Turijn en dan al een zwartrijder.

Ik verbleef bij een jong Italiaans stel: Maddalena en Mauro. Zij woonden in het appartement samen met een schuwe hond ( vroeger mishandeld) en een speelse kat. Ik had er een slaapkamer en een eigen badkamer. Stortdouche! en een sproeier om in de hand te houden in de vorm van een ouderwetse microfoon. Dus dat zullen ze weten! J Een stimulans voor elke douche-zanger. Nadat ik me had geïnstalleerd ben ik  wat gaan eten is een pizzeria 100 meter verderop. (pils en pizza!) en ik kocht er meteen een fles wijn om mee te nemen. De amicale ondernemer maakte een vrolijk praatje en gaf me korting op de wijn. Ik beloofde hem terug te komen

Maddalena en ik maakten die avond kennis in de serre onder het genot van mijn gekochte witte wijn, geschonken in een glas met lange voet . Uit welk glas je drinkt bepaald al voor een deel de smaak, denk ik soms wel eens.  Zij wist van alles over de stad te vertellen. Ik kon gebruik maken van het hele huis, de keuken. Lieve mensen. Wat een keuze om, zoals zij, zo vaak je appartement te delen met een vreemde. De een na de andere vreemde snuiter hadden ze er over de vloer. Uit allerlei uithoeken van de wereld kwamen ze.

Ik kan niet anders zeggen dat dat ik  er van meet af aan thuis voelde. Het gesprek verliep soepel, alsof we elkaar al langere tijd kenden.

Ik had een uitvalsbasis om Turijn en omstreken te ontdekken, en dat is wat ik dat ook de volgende dagen gedaan heb. Vooral te voet. In tegenstelling tot Nederland bofte ik geweldig met het weer, en bewoog me onder hemelsblauwe luchten. En zwierf langs de Po, en door de binnenstad van Turijn Ik  bezocht het filmmuseum, de pleinen, en zonk neer op een terrasje dat ik vanaf de eerste dag elke dag zou gaan bezoeken. 

In het appartement waar ik verbleef vroegen ze of ik de maaltijd met hun wilde gebruiken. 

Leuke dingen.

Pluk de dag: Turijn (1)

In een moment was het beslist. Een impuls-aankoop was het geweest. Ik zag de aanbieding op de mail voorbijkomen, en ik beet toe.

Carpe-Diem toch?  Dat roepen we immers de hele tijd met z'n allen! Dus wat zou ik thuis gaan zitten zuchten tegen uitgestelde klussen het huishouden en een grijze lucht? Twee keer ergens over nadenken is soms nergens goed voor! Gewoon doen!  Retourtje Turijn, even 5 dagen weg!!

Ik had van tevoren wel WAT gedaan. Ik had Google op  ‘afbeeldingen Turijn’  laten zoeken, en de eerste foto’s waren ok! Het viel me op dat de stad er prachtig bijlag, omgeven door bergtoppen.  Van Turijn als stad wist ik niet veel. Er was een groot filmmuseum in Turijn. Dat wist ik . Ik kende ‘de lijkwade van Turijn’ het stoffen kleed dat is gebruikt om  Jezus te bedekken na zijn dood aan het kruis. Het doek draagt de beeltenis van het lichaam. Die wilde ik wel zien. Hoewel ik in mijn achterhoofd had dat dit kleed slechts bij bijzondere gelegenheden geëxposeerd zou worden.

Het verblijf in Turijn regelde ik via AirBNB. Ik vond een kamer vlakbij het centrum. Niet duur, meteen maar boeken!

Ik heb vrijwel niet getwijfeld na mijn boeking of ik er juist aan had gedaan me door die impuls te laten leiden.
Het meest bijzondere gegeven van dit te maken reisje was dat ik er alleen heen zou gaan.  In m’n eentje. Daar waar ons cruestli-gezinnetje zich doorgaans gezamenlijk op buitenlandse vakanties begeeft, zou ik nu zonder gezelschap gaan. Ik kende die ervaring wel. In een vorig leven had ik in m’n eentje een maand in het voormalige Rhodesië rondgezworven: Zimbabwe. Voorwaar andere koek.

Vliegen vanaf Eindhoven is voor mij in Nederland vooralsnog de meest aantrekkelijke optie. Een goed bereikbare, overzichtelijke luchthaven, met de auto op nog geen uur van onze woonplaats. Mijn vrouw was meegereden. Om mij weg te brengen, en de auto mee terug te nemen.

Onderweg naar de gates langs de douane.  Leek het zo of deden ze hun werk zorgvuldiger nu Europa te maken had met de dreiging van terreur?

Ryanair is de Aldi onder de vliegmaatschappijen. Kwalijker dan dat: Op hun site zag ik , nadat ik geboekt had, dat er de mogelijkheid bestond om een petitie te tekenen die luchtvaartpersoneel het stakingsrecht zou moeten ontnemen. Erg onsympathiek en afkeurenswaardig.

Daarbij komt dat ik me bij het betreden van een Boeing 737 van Ryanair al snel ontmenst voel. Een te nauw gangpad, waarop het onmogelijk is om elkaar te passeren is het enige gangpad tussen de twee rijen stoelen door. Mensen hebben nauwelijks tijd zich te settelen in het vliegtuig ( zover je al van settelen kunt spreken…)

De bagage moet opgeborgen worden, mensen willen zich van hun jas ontdoen. Maar terwijl je bezig bent zie je de rij achter je stagneren. Jij bent in één keer obstakel geworden. Een schaap dat de boel ophoudt. Met wat geluk krijg je je bagage in de daarvoor bestemde ruimte geperst. Onderwijl hoor je  opgewonden nerveuze geluiden van een hittepetit met een stewardes diploma. Ik geloof dat het geluid onder het hoofdstukje ‘instrukties’ dient te vallen. Maar dan kan daar binnen de opleiding misschien nog es naar gekeken te worden. Het gevoel dat het vliegtuig nu niet op tijd weg kan met al die mensen omdat JIJ bezig bent de boel op te houden is het gevoel dat de benaamplate crew je al snel weet te geven. Het moet allemaal snel. Sneller.  Terwijl je gaat zitten denk je aan de spullen die nog in de opgeborgen bagage zitten. De spulletjes die je mee had genomen om je reis in het vliegtuig mee te veraangenamen. Je puzzelboekje, je leesboek.  Je zou er niet meer bij kunnen.

Vanaf zithoogte zie en voel je de schuifelende rij aan je benen en schouders voorbijtrekken. Gezette mensen moeten zich welhaast zijwaarts voortbewegen, zo smal is het.

Vliegen is eigenlijk ook een soort kamperen. Een soort gekozen afzien. Hoe zou ik kunnen klagen over een vliegreis naar Italie die me nauwelijks meer dan 10 euro had gekost? Dan doe je niet moeilijk en probeert zoveel mogelijk van alles te genieten. Vooral van het gegeven dat je er over anderhalf uur weer uit mag!   Als alles goed gaat.  Want je gaat niet genieten van een koud pilsje aan boord. Want” I’m sorry sir, we don’t have cold beer. But I can put it in the freezer if you want…than later I can bring you….”  

De stewardessen waren jong en onaantrekkelijk. Maar ik voelde me goed. Benieuwd hoe ik in Turijn m’n weg zou vinden.

plastic soupjurken

Vrolijk word ik niet van het nieuws. Wie wel?  Ik heb  geen goed woord over voor de mensen die de dag beginnen met een kop koffie en "een lekker krantje". Die na het lezen van het lekkere krantje de dag goed kunnen laten beginnen....TENZIJ  het bij die mensen misschien zo werkt dat het besef wakker wordt geschud: ik BEN loonslaaf...ik BEN maar een nummer....ik BEN maar een middelmatige dertien-in een dozijnlul....ik BEN ouder aan het worden, maar God: Het kan nog ZO VEEL erger. Laat ik maar blij zijn. Met mijn werk, m'n leven, m'n krantje en m'n kopje koffie!!!.

Hemeltergende en tenenkrommende zaken lees ik. Veel ellende. Onmacht. Die idioten van IS die de hele wereld op z'n kop zetten met een legertje van nog geen 50.000 man. Dat is ongeveer zoveel als dat er in de Arena van Amsterdam zouden passen.
Gewetensvraag: Stel dat ze er allemaal zouden zijn WAT NIET SLIM VAN ZE ZOU ZIJN, de mennekes  van IS in de Arena, zou ik dan bereid zijn mee te werken aan de uitroeiing ervan? Even kost deze mezelf gestelde vraag uitstel van antwoord. Maar het antwoord is NEE. Nee, ik ben tegen de doodstraf! Dus: ook van IS mensen. Je kunt ze beter gebruiken! Ik zou ze gecontroleerd inzetten voor grote projecten. Zonnepanelen in de Sahara. De plastic soup  opruimen in de oceanen. Syrie opbouwen. Als het op slavenarbeid lijkt, kan ik daar verder vrede mee hebben.

Greg Lake - The Sage

.Omdat ik het na al die jaren nog steeds zo'n prachtig nummer vind.
 Omdat Greg Lake als zanger en gitarist ondergewaardeerd is.
 Omdat ik vind dat iedereen dit een keer moet horen,
 Omdat ik de tekst mooi vind
 en misschien we het meest uit pure nostalgie

puber

Opeens kom je er achter, in de somberte van het najaar.

je kinderlijke vrolijkheid is verdwenen ,
je verbaast  je niet vaak meer
Het bijzondere lijkt
gewoon geworden,

De wereld die je kende is dichtgegaan...En nu,,?
een nieuwe opengaan? Next level: adultary....?

De betonnen schuifwanden blijven vooralsnog op een kiertje staan.
En de flarden die je waarneemt stemmen je niet altijd vrolijk. Pukkels.

Terug kun je niet meer,
En de wereld, is die wel zo wijd??

Hein de Kort weer

Gelovigen

In deze tijd denk ik soms werkelijk dat het de streng gelovigen zijn die straks naar de hel gaan

                                     
                                      Lousche

Äankondiging

  preview

'Hoho!'
-'.....wat!??'  
  'dat zijn mijn erogene zônes...!'
-'....ik ben toch de enige die dat aan mag raken?.....'
  'Ja,....maar nou niet...'
-'Nou....! Dan kom jij ook niet aan MIJN erogene zônes vanavond!...Lekker puh..!'

BINNENKORT IN DIT THEATER:"

"DE RÄHREN!

herfstwandeling 2015

Altijd ben ik weer wat sombertjes als de zomer afgelopen is. Maar de herfst weet wel wat te compenseren. Het wordt weliswaar kouder en regenachtiger, maar de kleuren van dit seizoen zijn overweldigend en prachtig. 

...we moeten meer kussen

We worden de op de tv op het journaal, in de krant getrakteerd op afbeeldingen van mensen in nood. We raken aan de beelden gewend. Een dode kleuter aangespoeld  op een strand. Een vrouw in tranen omdat haar dochter aan aids is overleden. Beelden van doodgeschoten mensen .Bebloed. Met afgehakte ledematen, onthoofd. Vernederd. Vernielde steden, bewapende mannen, gemartelde lijven,
We zien vluchtelingen die uitgemaakt worden voor verkrachters. We zien bommengooiers. We zien kapers, mensen die anderen in gijzeling houden, we zien oplichters, zwendelaars, moordenaars.

 Dat is onze wereld, denk je dan. En dat is ook zo. Dat is onze wereld. Ook. Een wereld van haat, geweld, fanatisme en onverschilligheid. Natuurlijk...die moet getoond worden.
Maar niet alléén dat. Er is nog een andere wereld ook. De wereld van mensen die het beste met elkaar voor hebben. Die zich niet verliezen in vooroordelen. Die respect voor elkaar kunnen opbrengen. Die zich in een ander kunnen verplaatsen. Hun best willen doen om samen te werken en samen te leven.
Er is een wereld van liefde. Van mensen die van elkaar houden.

Ik wil inspirerende afbeeldingen zien van mensen die er zijn voor de ander. Of, zoals hier:  Afbeeldingen van kussende mensen. Geliefden. Wat is er mooier dan dat? Of hoor je dat eigenlijk niet te zien? Is het misschien een beetje taboe? Nee toch hè...

Anouk - Are You Lonely

Geen andere Nederlandse zangeres die haar benaderd. Als Anouk begint te zingen gaat dit recht bij me naar binnen. Pfoeh...!

vrouwen en schoonheid

We hebben alles

Roosbeef

Wat een heerlijke clip is dit voor als je graag mensen kijkt. Dan natuurlijk wel op groot beeld zetten. Leuk nummer ook

Speech for Humanity

Charles Chaplin, fragment uit de film : "The Great Dictator"( 1940)




Paolo Nutini : Iron Sky ( met een fragment van bovenstaande)

welkom

Op het moment weet ik de oorzaak nog niet, maar ik constateer wel dat mijn laptop momenteel stukken langzamer werkt.

Ik zat daarnet wel 5 minuten naar een scherm te kijken dat maar niet weg wilde gaan en waarop te lezen stond: welkom Davincini!

‘Welkom Davincini’ wat is dat!! Een apparaat dat je welkom heet. Waar slaat dat op! Wordt ik geacht ‘Ook welkom, lieve laptop!’te zeggen?? Apparaten hoeven mij niet welkom te heten. Ze zijn apparaten. Hard schijfje, een boel digitaal vernuft, ooit door mensen uitgevonden. Plastic, metaal.. Dat gaat mij nu welkom heten. Alsof ik de gelijke ben aan mijn laptop!!?? Het is een apparaat dat het doen moet! Meer niet!! Wie verzint dat! Dat ‘Welkom!’Moet ik me daar beter door voelen??

Wat denken die tekstenclowns achter die startprogramma’s nou? Dat we achterlijk zijn?

En het gaat soms nog verder ook: Dat de laptop me bijvoorbeeld laat weten dat ik geen geen rechten heb om instellingen te wijzigen omdat ik de beheerder niet zou zijn.. Gaat Godverdomme dat apparaat me  vertellen wat mijn rechten zijn? En ik ben WEL de beheerder!!

Ik ken mensen die terug praten tegen een apparaat.

‘Hallo Lamp! Brandt je zo lekker! ? Ben je zo lekker aan het schijnen!! OOOh wat een mooi licht heb jij! Zonder jou zaten we nu allemaal in het donker hè??…Ja!’

Nee, niet tegen de lamp.

Maar wel tegen hun navigatie-apparatuur in de auto. ‘Dat is HELEMAAL niet waar man!! Met je rechtsaf!! We moeten rechtDOOR!!!!! Stom ding!!

We zijn een beetje raar aan het doen met z'n allen..

Allang al hoor!! Als je er over nadenkt. Bij de zwart-wit TV deed dit fenomeen zich al voor: Dat het antwoord op de quizvraag maar niet kwam. En jij wist het wel, en je schreeuwde het antwoord hard door de kamer, alsof het moest doordringen tot de botte hersenen van de quizkandidaat in de studio in Hilversum!  “KAAS MELK EN EI-ER-EN!!”

Maar goed….Dat kun je misschien scharen onder het kopje ‘meeleven’

Het is van een iets andere orde als een apparaat dat je aanzet, dat niet meer is dan dat en dat je welkom heet. 

Toch? Zeg maar ja!

De controleur aan de deur

Goedenavond, Carpe Diemcontrole……mogen wij vragen, waar zijn we mee bezig….

-        -   eeeh….gewoon, gezellig…..

De dag aan’t plukken?

-        -   Ja…gezellig…glaasje, lol maken….

Goed, dan vallen we U niet verder lastig. Goedenavond

-        -   ….Goedenavond……

Wie was dat Finidi?

-          -Carpediemconrole

En hoefden ze niet eens binnen te komen?

-         - Nee….goedgelovige luitjes

Wat zei je?

-         - Nou gewoon, dat we gezellig bezig waren

-En geloofden ze dat?

-          Ja….blijkbaar

-Zagen ze dan niet dat je onder het bloed zat?

-          Kwee niet….zal wel niet

-En die bijl in je hand?

-          Hebben ze niet gezien geloof ik..

-Tsjeesz….stelt ook niets meer voor he, die controle…volgens mij hoef je geen enkele dag meer te plukken en ze hebben niets in de gaten!-          …het is te triest voor woorden……

Rouan, lichtspel op de Kathedraal

Afgelopen zomer waren we o.a in Rouan in Frankrijk. Ik wist niet dat dit zo'n prachtige stad was. We troffen het, want we konden getuige zijn van een lichtspel, geprojecteerd op de Kathedraal. Om erbij te zijn; ik vond het indrukwekkend!! Hierboven een kleine impressie ervan. Het gedeelte met het thema: Jeanne d'Arc. Jeanne is op de brandstapel in deze stad om het leven gekomen.

campingbeleid

Toiletrol onder de arm. Of je nou op een twee- of viersterrencamping zit…toiletpapier is in de sanitaire voorzieningen doorgaans niet aanwezig. De hedendaagse campingeigenaar ziet misschien dat er teveel toiletrollen ‘zomaar’verdwijnen… Of hij is zuiniger geworden. Hoe dan ook, het hangt er niet meer.

We kunnen sommige campingeigenaren als  milieu-activisten wel een schouderklopje geven over waar het gaat om hun omgang met energie.Wanneer we het positief benoemen....

Het volgende is een compilatie van reacties van campinghouders over gevoerd beleid inzake milieu en veiligheid

Zo wordt er bijvoorbeeld voor de watertemperatuur gekozen voor lauw i.p.v warm water onder de douche. De toerist blijft dan minder lang douchen…..’anders blijven ze er soms wel een kwartier onder staan! En doet de één het, dan doet de ander het óók!

 Dat kan natuurlijk niet!! Ga na wat het scheelt aan verbruik en energie. Je wilt niet weten wat de maatregel bespaard aan stookkosten!!! Bovendien! Daarnaast! Het kan geen kwaad. Het is bewezen gezonder te zijn om niet te heet te douchen! Eigenlijk is een koude douche het gezondst, maar ik streef ernaar de toeristen tegemoet te komen in hun wensen!’

Besparend is ook het gebruik van knoppen en trekkoorden in de natte cel. ‘Wat kan het voor kwaad bewust watergebruik te stimuleren in deze overspannen consumptieve wereld?! Zolang je aan het touwtje trekt of op de knop duwt krijg je water onder de douche. Anders niet. Dat klinkt misschien niet KLANTvriendelijk, maar MENSvriendelijk is het wel! En de mensen begrijpen het. Eigenaren van campings horen er nauwelijks over klagen. Zo gewoon vinden mensen het. Ze betalen tenslotte nog geen 50 euro voor een nacht!!’.

( zelf vraag ik me wel altijd stiekem af…zouden ze zelf thuis ook een douche hebben met een duwknop??....)

Verder verdienen de campinghouders  het  schouderklopje omdat er zo goed en efficiënt met elektriciteit wordt omgesprongen. ‘Waarom zou je lichtpunten aanbrengen in sanitaire voorzieningen, als er ook overdag gewassen kan worden? En wie maakt er nou s nachts gebruik van het toilet? Voor die enkeling kun je toch niet een hele nacht het licht laten branden? De enigen die op het licht zouden afkomen zijn de zuiplappen die naast het urinoir piesen, en daar zit niemand op te wachten! Bovendien heeft elke moderne kampeerder een eigen toiletvoorziening bij zich. Nachtelijke voorzieningen treffen? Dat trekt alleen nachtelijk gespuis. Jongeren die het sanitaire blok als hangplek gaan gebruiken, en in de douche ik weet bij God niet wat voor dingen gaan uitspoken!’

Deze gedachte speelde een rol op een camping in Pornic, waar inderdaad niet in licht was voorzien bij de sanitaire blokken

Andere campingbeheerders zijn soms coulanter. Die werken met bewegingsmelders. Zolang je je beweegt brand er dan licht. Zit je te persen op het toilet omdat je obstipatie hebt, vergeet dan af en toe niet naar de bewegingsmelder te zwaaien….

‘Verlichting langs de paden is eigenlijk  overbodig. Als je er toch ’s nachts niet uit hoeft om te gaan douchen…De charme van kamperen is voor de meesten ook: s' nachts je weg zoeken in het donker. Als je bijvoorbeeld een keer later terug bent omdat je wat langer uit bet geweest…..kan gebeuren! Dan is het avontuurlijk om met behulp van een zaklantaarn je weg te vinden. Kamperen is kamperen! Mensen vinden het vaak leuk!! En wist je dat je op de meeste campings  gewoon batterijen kunt kopen!!’

Een campingeigenaar zei dat zijn bewakingsdienst de afgelopen week twee mensen s nachts had betrapt op de camping die daar waarschijnlijk niets te zoeken hadden en er maar wat rondliepen. ‘…Inbrekers misschien…autodieven….je weet het niet. In ieder geval droegen ze hun polsbandje niet dat uitgereikt wordt bij het arriveren op het kamp en waarbij uitdrukkelijk vermeldt wordt dat dit te allen tijde tijdens het verblijf op de camping gedragen dient te  worden. Ja, natuurlijk. U begrijpt!.Anders kan iedereen wel zeggen dat ie kampeerder is!.

Eergisteren heb ik mensen laten verwijderd omdat ze na 22.00 nog aan het lachen en doen waren…..Er slapen BABY’S op de camping!! Die wil je toch niet wakker maken!!!

Drie dagen geleden dacht een stel voor hun tent te gaan BBQ-en!! Wat dacht je van de brandveiligheid? Die is dan wel in het geding, zou ik zeggen!! Die moeten we hier niet!! Er is een openbare BBQ plaats in het midden van de camping. Daar kan iedereen naar hartenlust BBQ-en wat ie wil!! De voorschriften zijn duidelijk zat!

Dus je doet alles voor de mensen, de veiligheid en het milieu. Hoe  is het dan toch mogelijk….?  on-be-grijpelijk….dat het nu in augustus nota bene….zo leeg is hier!!’