zaterdag 27 maart 2010
dichter des onderlands
Een klat in betaste aarde, omgewoeld gewin,
Een intentieverklaring als hoogste goed
De hoed en de rand als de klok en de klepel
het oog van de naald als de gedreven weg
moeders mooiste in de ongedempte put
het bloed kruipt waar het gaat.
the horror, the horror.
donderdag 18 maart 2010
dinsdag 9 maart 2010
Drie schitteringen in 15 seconden
Drie schitteringen in 15 seconden.
Ik was nog heel jong, toen deze schitteringen ook vielen door het dakraampje van míjn kamertje. Ze waren afkomstig van de 56 meter hoge vuurtoren van Ouddorp.
Toen we overburen kregen en deze begonnen te bouwen, was het afgelopen. De vertrouwde lichtschijnselen bereikten mijn dakraampje niet meer.
De toren staat er nog steeds, en ik voel me er sterk mee verbonden. Het voelt alsof hij bij mij hoort. Het zou het laatste bouwwerk zijn dat van mij gesloopt mocht worden.
Laatst liep ik met een vriend over het strand van Renesse tot Westerschouwen. We troffen het. Het was droog , helder weer en het was eb. Een zandplaat was droog komen te liggen, die we nu opkonden en kilometers ver het water inlopen. 360 graden kon je rond je heen kijken. De stranden de duinen, de zee, kilometers ver. En wat uniek is in Nederland, er was, buiten je eigen voetstappen in het zand, geen enkel spoor van menselijk leven.
Geen spoor van de tijd waarin we leven. Geen geronk van machines, slechts de zee, scholeksters, strandlopertjes, meeuwen.
Maar wel, in de verte, de vuurtoren van Ouddorp.
Wouw
Tijd voor een nieuwe wind
Ik wil de wind zijn,
en niet de zee,
Ik wil de zee zijn,
en niet het zand.
Maar daar lig ik.
korrel zand.
Vrij te wezen.
en niet de zee,
Ik wil de zee zijn,
en niet het zand.
Maar daar lig ik.
korrel zand.
Vrij te wezen.
Geloof (1)
Is het opeens maart 2010.
We negeren die Maya kalender, en al die andere voorspellingen.
‘De tekens zijn de tekens niet’, hebben we afgesproken.
We zien wel wat er in 2012 gebeurd.
Stel dat we zouden weten dat het dan met de mensheid gedaan is…zouden we dan anders handelen?
Waarschijnlijk niet.
We wíllen het ook niet weten.
Meer nog dan weten,
We zouden willen geloven . .
In met je pensioen op reis gaan. een huisje in Spanje en genieten van de kleinkinderen.
Tuurlijk
We negeren die Maya kalender, en al die andere voorspellingen.
‘De tekens zijn de tekens niet’, hebben we afgesproken.
We zien wel wat er in 2012 gebeurd.
Stel dat we zouden weten dat het dan met de mensheid gedaan is…zouden we dan anders handelen?
Waarschijnlijk niet.
We wíllen het ook niet weten.
Meer nog dan weten,
We zouden willen geloven . .
In met je pensioen op reis gaan. een huisje in Spanje en genieten van de kleinkinderen.
Tuurlijk
maandag 1 maart 2010
vrijdag 26 februari 2010
Regeringsleiders
uit de gazet van antwerpen
09:59 Dat de Zwitsers zich in een referendum tegen de bouw van nieuwe minaretten hebben verzet, blijft op het internationale toneel voor beroering zorgen. Nu heeft de Libische leider Moe'ammar Al Khaddafi opgeroepen om een heilige oorlog tegen het Alpenland te starten.
Khaddafi deed dat tijdens een toespraak in de Libische stad Benghazi. Hij vertelde enkele duizenden aanhangers dat elke moslim die met Zwitserland samenwerkt, afvallig is tegen de profeet, God en de Koran.
Het botert al langer niet meer tussen Zwitserland en Libië. In 2008 werd Khaddafi junior even gearresteerd in Genève omdat hij enkele personeelsleden hard had aangepakt.
Libië reageerde door enkele Zwitserse zakenlui aan te houden. Eén iemand zit nog altijd in de cel.
Ik vond nog een artikeltje over de Khadaffi in het nieuwsblad.be van 12-06-2010.
De Libische leider Moe'ammar al-Khadaffi is voor het eerst op bezoek in Italië. En het klikte duidelijk met premier Silvio Berlusconi. De twee delen bijvoorbeeld hun liefde voor vrouwelijk schoon.
Het eerste bezoek van de Libische leider aan de voormalige kolonisator Italië is fel omstreden, maar Moe'ammar al-Khadaffi (67) en Silvio Berlusconi (72) gaan allerhartelijkst met elkaar om. En niet alleen met elkaar, want de Libische leider en de Italiaanse premier geven ook elkaars vrouwelijke onderdanen heel graag de nodige aandacht. Berlusconi kreeg daar reeds alle kans toe, want Khadaffi heeft alleen vrouwelijke lijfwachten. Zijn harem, zo wordt gefluisterd. Gevolg was wel dat Khadaffi zich na de begroeting met Berlusconi ongetwijfeld een beetje overbodig voelde, want de Italiaanse premier nam uitgebreid de tijd om de vrouwelijke garde te keuren.
De Libische leider van zijn kant komt vandaag aan zijn trekken. Hij heeft zijn collega gevraagd om zevenhonderd Italiaanse vrouwen te verzamelen en ontmoet hen vandaag in de grote tent waar hij logeert. Het zijn allemaal vrouwen uit 'de wereld van de politiek, industrie en cultuur', onder wie voormalig model en huidig minister van Gelijke Kansen Mara Carfagna. Niet toevallig de vrouw van wie Berlusconi nog zei dat hij 'onmiddellijk met haar zou trouwen' als hij 'nog niet getrouwd was'. Khadaffi liet zijn voorkeur voor vrouwen ook al blijken bij een staatsbezoek aan Parijs in 2007, toen hij duizend Franse dames om zich heen verzamelde.
Misschien moet al dat vrouwelijk schoon verhullen dat het wel degelijk om een politiek beladen bezoek gaat. Zeker Human Rights Watch (HRW) is dat niet vergeten. De mensenrechtenorganisatie bekritiseert het bezoek omdat het de afspraak tussen Italië en Libië over migranten beklinkt. Onlangs spraken beide landen af dat Italië Libische bootvluchtelingen uit de zee mag plukken en terug naar Libië mag sturen. 'Dat is geen vriendschap, maar een vuile afspraak', zegt HRW. 'Daardoor mag Italië migranten dumpen en zo zijn verplichtingen uit de weg gaan.'
foto's: Khadaffi hoe dan ook bezopen
dinsdag 23 februari 2010
nieuws
Nieuws nieuws nieuws.
Elke dag, wat denk je, nieuws!
En is er een dagje geen, dan is er toch weer nieuws
om je heen,radio, TV,internet, retteketet, het nieuws.
En wil je geen nieuws
Dan krijg je het toch.
De blinde doofstomme
In zijn kamertje.
Ja, die heeft het makkelijk.
Wat dat betreft
Elke dag, wat denk je, nieuws!
En is er een dagje geen, dan is er toch weer nieuws
om je heen,radio, TV,internet, retteketet, het nieuws.
En wil je geen nieuws
Dan krijg je het toch.
De blinde doofstomme
In zijn kamertje.
Ja, die heeft het makkelijk.
Wat dat betreft
vrijdag 19 februari 2010
woensdag 17 februari 2010
De bezigheden van de Paus
Paus Benedictus XVI heeft het er maar druk mee. Steeds moet hij aan de bak om kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders te wijzen op de stelling dat kindermisbruik misdadig is en pedofilie een ‘gruwelijke misdaad’.
Nu is Ierland weer aan de beurt. Ierse bisschoppen heeft hij vermanend moeten toespreken. ‘Jongens, dit kan zo niet, ik wil het niet meer zien’ ofzoiets. Ik weet niet precies wat hij heeft gezegd, en in welke taal. Misschien wel in het Latijn.
Misschien heeft hij dan gezegd: ‘Homo Sapiens non urinat in ventum’( een slimme vent pist niet in de wind)
’t Schijnt dat een bisschop heeft tegengeworpen dat de vorige Paus als lijfspreuk had:
‘Cuius testiculos habes, habeas cardeo et cerebellum’ (degene die je bij zijn ballen hebt, die heb je bij zijn hart en ziel), en dat daar dan het misverstand door is ontstaan, omdat dit op verschillende manieren uitlegbaar is.
Afin. Druk druk druk
Op de foto Paus Atkinson
Privacy
Toverwoordje hoor, in de jaren 70: ‘privacy’. Daar kwam je een eind mee. Plannen kon je ermee dwarsbomen. Camerabewaking op straat, het aftappen van de telefoon, het je het hemd van je lijf laten vragen in ênquetes, het kon allemaal niet zomaar waar zijn, want dan kwam de privacy in het geding.
Anno 2009 wordt dat woord niet meer gebruikt, want het bestaat niet meer. Het wordt nog wel eens in verband gebracht met toiletbezoek of slaapkameractiviteiten, maar dan houdt het op.
Je privacy is dat wat we niet willen weten.
Een Tilburgse student spant een rechtszaak aan tegen de staat, omdat hij weigert zijn vingerafdruk af te staan voor een nieuw reisdocument. Hij weet namelijk, dat dit ook opgeslagen wordt in een databank, waarmee justitie druk in de weer is. Maar daarvoor wil de student zijn vingerafdruk niet af staan. Hij wil dat wel doen omwille van de duidelijkheid dat het reisdocument dat hij bij zich draagt inderdaad het zijne is, maar that’s it!
Rebellie in 2010.
Ik vind het terecht. Persoonsgegevens op die manier opslaan is in strijd met de rechten van de mens. Goed als daar even de vinger op gelegd wordt.
’t Is anders als de studentenprotesten van weleer. Ze missen de massaliteit. Maar goed.
Ik ben benieuwd hoe het afloopt
maandag 15 februari 2010
aanhangend water
Er zijn van die onbeduidende dingen of gebeurtenissen in een mensenleven die om vooralsnog onbegrijpelijke redenen in een gedeelte van de hersenen blijven hangen, alsof ze er toe doen. 'BELANGRIJK"zeggen de hersenen dan,'Dat moeten we opslaan!
Het is nu al bijna vijfentwintig jaar geleden.
Ik had een paar dagen eerder uit een kookboek een recept gemaakt, eentje met spinazie. De spinazie moest eerst gewassen worden en daarna met het aanhangende water opgezet. Die term ‘aanhangend water’ is me toen bijgebleven.
Toen ik even later eens na het douchen nog met natte haren op de weegschaal stond, woog ik, na het oordeel van mijn vriendin, te veel. Ik voerde als excuus aan: ‘Ja, maar dat is met aanhangend water!’
Zij antwoorde hier niets op, en ik had er wel lol om.
Nooit vergeten.
Sterker nog: het springt me telkens weer in gedachten als ik spinazie was, of onder de douche vandaan kom.
Nu is het zo dat wanneer dat soort haperingen eenmaal genoteerd zijn, ze vaker bij mij verdwijnen.
Vroeger kon ik in mijn dromen terechtkomen en verdwalen in een huis met tientallen deuren en trapjes en gangen. Tot ik in een rek voor een tijdschriftenzaak tussen de ansichtkaarten opeens een beeld zag UIT dat huis. Ik kocht de kaart met net zo’n gang, net zo’n trapje, zo’n deur.
Om er vervolgens nooit meer in rond te hoeven dwalen.
Het is nu al bijna vijfentwintig jaar geleden.
Ik had een paar dagen eerder uit een kookboek een recept gemaakt, eentje met spinazie. De spinazie moest eerst gewassen worden en daarna met het aanhangende water opgezet. Die term ‘aanhangend water’ is me toen bijgebleven.
Toen ik even later eens na het douchen nog met natte haren op de weegschaal stond, woog ik, na het oordeel van mijn vriendin, te veel. Ik voerde als excuus aan: ‘Ja, maar dat is met aanhangend water!’
Zij antwoorde hier niets op, en ik had er wel lol om.
Nooit vergeten.
Sterker nog: het springt me telkens weer in gedachten als ik spinazie was, of onder de douche vandaan kom.
Nu is het zo dat wanneer dat soort haperingen eenmaal genoteerd zijn, ze vaker bij mij verdwijnen.
Vroeger kon ik in mijn dromen terechtkomen en verdwalen in een huis met tientallen deuren en trapjes en gangen. Tot ik in een rek voor een tijdschriftenzaak tussen de ansichtkaarten opeens een beeld zag UIT dat huis. Ik kocht de kaart met net zo’n gang, net zo’n trapje, zo’n deur.
Om er vervolgens nooit meer in rond te hoeven dwalen.
woensdag 3 februari 2010
Songfestival
Zullen we het songfestival nu gewoon maar aan de homo’s geven?
Dat wij hetero’s er niet langer over horen, in termen van Shalalalie, Vader Abraham, Corry Konings en wat dies meer zij? En over jurkjes en de tekst van het liedje en de OPWINDING die er heerst rondom het song festival?
Zij kunnen ons van dat gedoe bevrijden.
Laat de Gay-krant zijn achterban op de hoogte houden, dan kan ik tijdens het lezen van het nieuws, van berichten rondom ‘ Soap Songfestval’ verschoond blijven.
Vorig jaar hebben we al die ellende met die Toppers gehad. Het is nu wel genoeg ermee
Dat wij hetero’s er niet langer over horen, in termen van Shalalalie, Vader Abraham, Corry Konings en wat dies meer zij? En over jurkjes en de tekst van het liedje en de OPWINDING die er heerst rondom het song festival?
Zij kunnen ons van dat gedoe bevrijden.
Laat de Gay-krant zijn achterban op de hoogte houden, dan kan ik tijdens het lezen van het nieuws, van berichten rondom ‘ Soap Songfestval’ verschoond blijven.
Vorig jaar hebben we al die ellende met die Toppers gehad. Het is nu wel genoeg ermee
zaterdag 30 januari 2010
mijn afbeeldingen
Deze foto staat al jaren bij mijn favoriete afbeeldingen. Ik kwam hem ooit tegen toen ik een plaatje nodig had over 'hysterie' Ik heb het plaatje opgeslagen, en heb me er nooit toe kunnen zetten het weer te verwijderen. Dit meisje heeft voor mij niets hysterisch, maar wel iets ongewoons. Iets engs bijna. Die ogen. Een zigeunermeisje vermoed ik? Zou ze op de kermis hebben gestaan? Als wat?
Wat denk jij?
maandag 25 januari 2010
winterslaap
Dieren die hebben gekozen voor een winterslaap hebben het zo gek nog niet bekeken.
Zelf zoek ik een drive om de dagen van het leven enigszinds zinvol door te brengen. Ik praat mezelf ’s morgens het bed uit. Ik zeg dan dat het zonde is van de tijd om op bed te blijven liggen. En dus ben ik ook op vrije dagen redelijk bijtijds uit de veren.
Voor wat?
Wanneer ik geschoren en wel een boterham naar binnen heb gewerkt, en alles in mijn blikveld op zijn plaats staat, vind ik mezelf terug met mijn handen in mijn zakken voor het raam. Ik kijk naar grijs. Ik weet buiten koud. Binnen is het somber. Ik doe een lichtje aan
Ik slenter naar de muziekinstallatie en kies wat geluid. Op het nieuws gaat het over olifantenstroperij. Zou dat info zijn dat ik aan mijn algemene ontwikkeling moet toevoegen?
Ik weet het nog niet.
Laat maar even staan.
Dan, naar de bureaustoel, achter de computer. Ik durf het ding bijna niet aan te doen. Bang. Bang dat ie het niet doet. Mijn computer valt namelijk steeds vaker spontaan uit. Ik krijg dan plots een gehaat blauw scherm te zien, met enge code’s.
Maar nu nog niet. En ik schrijf iets.
Kijken waar ik verder nog achterheen moet. Hoe ik de dag zinvol kan doorbrengen De GSM van dochterlief had laatst een actie. Wanneer ik voor 20 euro het toestel zou opwaarderen, zou ik er 10 euro bijkrijgen.
Dat is niet gebeurd.
Ik heb als Kerstpakket een kadobon gekregen die ik niet kan inwisselen.
Ik zou een proefabbonement krijgen op een krant, die ik niet gekregen heb
Daar nog actie in ondernemen.
Verder moeten er nog wat rekeningen betaald worden. En boodschappen gedaan. En staat een strijk. De poort moet geverfd worden, en de collectebus van Amnesty moet worden opgehaald . De ruitensproeiervloeistof van de auto moet worden bijgevuld, er moet nog een deur boven op zolder worden gezet. Strips moeten tegen het plafond worden bevestigd.
Dus….
En ik me maar uit bed praten.
'Je wou toch zinvol bezig zijn?'zeg ik tegen mezelf
Maar dieren hebben het nog zo gek niet bekeken
Zelf zoek ik een drive om de dagen van het leven enigszinds zinvol door te brengen. Ik praat mezelf ’s morgens het bed uit. Ik zeg dan dat het zonde is van de tijd om op bed te blijven liggen. En dus ben ik ook op vrije dagen redelijk bijtijds uit de veren.
Voor wat?
Wanneer ik geschoren en wel een boterham naar binnen heb gewerkt, en alles in mijn blikveld op zijn plaats staat, vind ik mezelf terug met mijn handen in mijn zakken voor het raam. Ik kijk naar grijs. Ik weet buiten koud. Binnen is het somber. Ik doe een lichtje aan
Ik slenter naar de muziekinstallatie en kies wat geluid. Op het nieuws gaat het over olifantenstroperij. Zou dat info zijn dat ik aan mijn algemene ontwikkeling moet toevoegen?
Ik weet het nog niet.
Laat maar even staan.
Dan, naar de bureaustoel, achter de computer. Ik durf het ding bijna niet aan te doen. Bang. Bang dat ie het niet doet. Mijn computer valt namelijk steeds vaker spontaan uit. Ik krijg dan plots een gehaat blauw scherm te zien, met enge code’s.
Maar nu nog niet. En ik schrijf iets.
Kijken waar ik verder nog achterheen moet. Hoe ik de dag zinvol kan doorbrengen De GSM van dochterlief had laatst een actie. Wanneer ik voor 20 euro het toestel zou opwaarderen, zou ik er 10 euro bijkrijgen.
Dat is niet gebeurd.
Ik heb als Kerstpakket een kadobon gekregen die ik niet kan inwisselen.
Ik zou een proefabbonement krijgen op een krant, die ik niet gekregen heb
Daar nog actie in ondernemen.
Verder moeten er nog wat rekeningen betaald worden. En boodschappen gedaan. En staat een strijk. De poort moet geverfd worden, en de collectebus van Amnesty moet worden opgehaald . De ruitensproeiervloeistof van de auto moet worden bijgevuld, er moet nog een deur boven op zolder worden gezet. Strips moeten tegen het plafond worden bevestigd.
Dus….
En ik me maar uit bed praten.
'Je wou toch zinvol bezig zijn?'zeg ik tegen mezelf
Maar dieren hebben het nog zo gek niet bekeken
dinsdag 19 januari 2010
Nieuws uit Fritzl-land
Nieuws uit Oostenrijk:
Wetenschappers hebben iets leuk bedacht. Ze begraven 29 varkens onder een berg sneeuw. Zo dat de ene nog net een beetje meer kan ademen als de andere. Ze laten ze één voor één dood gaan.Verstikken. Dat is handig want…...dan kun je beter te weten komen hoe mensen zullen reageren als ze onder een lawine terecht komen. En, hoe gaat dat eigelijk precies, langzaam stikken?
Dat is belangrijk om te weten voor hun studie.
Ik weet ook een leuke studie: Waar liggen de grenzen tussen amusement, sensatie, en wreedheid? We gaan het kijkcijfer vastleggen van een reality programma waarin wetenschappers uit Innsbruck in een kuil met daarin een berg varkensstront geplaatst worden met alleen hun hoofd boven de stront. Hoe lang zullen de knappe koppen in staat zijn te overleven?
Het programma wordt extra aantrekkelijk gemaakt, want je kunt inzetten op de onderzoekers.
Wie weet kijk ik zelf ook nog even.
Overigens: Nadat het 10e varken dood was, zijn de onderzoeken onder druk van dierenrechtenactivisten, voorlopig maar even gestaakt.
Wetenschappers hebben iets leuk bedacht. Ze begraven 29 varkens onder een berg sneeuw. Zo dat de ene nog net een beetje meer kan ademen als de andere. Ze laten ze één voor één dood gaan.Verstikken. Dat is handig want…...dan kun je beter te weten komen hoe mensen zullen reageren als ze onder een lawine terecht komen. En, hoe gaat dat eigelijk precies, langzaam stikken?
Dat is belangrijk om te weten voor hun studie.
Ik weet ook een leuke studie: Waar liggen de grenzen tussen amusement, sensatie, en wreedheid? We gaan het kijkcijfer vastleggen van een reality programma waarin wetenschappers uit Innsbruck in een kuil met daarin een berg varkensstront geplaatst worden met alleen hun hoofd boven de stront. Hoe lang zullen de knappe koppen in staat zijn te overleven?
Het programma wordt extra aantrekkelijk gemaakt, want je kunt inzetten op de onderzoekers.
Wie weet kijk ik zelf ook nog even.
Overigens: Nadat het 10e varken dood was, zijn de onderzoeken onder druk van dierenrechtenactivisten, voorlopig maar even gestaakt.
maandag 18 januari 2010
Kseniya Simonova
In de Ukraïne bestaat ook al een soort Idols. Daar trad deze kunstenares op. Fascinerend om naar te kijken. Begeleid met prachtmuziek verteld zij met zand het verhaal dat voor de Ukraïners nog veel losmaakt.
zaterdag 16 januari 2010
winterschets
‘Een krakkemikkige man telt voor een halve’. Dat dacht hij vanmorgen toen hij opstond. Ach, de nacht had te weinig rust gebracht.
Hij was diep in de kleine uren samen met zijn vrouw in slaap gevallen. Rondom hen op de vloer kleding, tissues. Het licht was wel uit gedaan.
Hij was wakker geworden van haar gehoest. Rond een uur of vier, halfvijf. Ze had een vervelende kriebel.’ Een virus’ zei ze. Zoonlief had het ook gehad.
Pogingen om het hoesten te stoppen wilden niet lukken. Echter, wanneer hij haar streelde klonk er geen kuchje. Vertrok hij vervolgens zelf naar dromenland, en staakte daarmee het ge-aai, dan herbegón het hoesten , en schrok hij wakker.
Hij had vandaag een vrije dag.
Zij zou gaan werken.
Hij zou haar weg gaan brengen. Fietsen was namelijk lastig: Sneeuw, gladheid. ‘Ik breng je wel met de auto’ had hij gezegd.
- ‘Hoeft niet’
‘Weet ik, maar ik doe het toch’
Beneden was het nog donker. Hij ontstak wat sfeerlichtjes om de ochtend vriendelijk te laten ogen.
Hij zette thee voor bij het ontbijt van de kinderen, en koffie voor de vrouw en zichzelf,
Hij deed het bovenlicht in de woonkamer dicht, en gaf opdracht de kou uit de woning te verdrijven door de kamerthermostaat op 19 graden te zetten.
Hij schonk Fristi en Appelsap in schoolbekers, en deed er een voorverpakt graankoekje bij.
Hij zette smeerboter op de gisteravond reeds klaargezette ontbijttafel. De vrouw had het broodbeleg verstopt tussen de voedingssupplementen.
Hij vergewiste zich tussendoor of het opsta-tempo van de kinderen, nog wel gelijke tred hield met het tijdschema, en herinnerde zijn kroost aan het tanden poetsen.
Een kort praatje aan de ontbijttafel en een kus. ‘Heb je de sleutel bij je?’ ‘Wil je geen handschoenen aan?’
De kinderen hadden niet gemopperd. Terwijl het zo na de vakantie, ook voor hun wel weer wennen moet zijn geweest, zo vroeg er uit.
Daarna bracht hij koffie naar de slaapkamer, waar zij nog in bed lag uit te kreukelen, en gooide tissues in de prullenmand.
Ze voelde zich niet goed. Maar zou wel gaan werken. ’s Morgens voelde ze zich immers nooit goed, en was het gevoel daarom geen betrouwbare graadmeter.
Een thermometer zou dat misschien wel zijn. Hij zocht er naar in de verbandtrommel.
Geen verhoging
Hij besloot de ramen van de auto met de krabber van het ijs en de aangekoekte sneeuw te ontdoen. De nieuwe ruitenkrabber bleek daarbij een waardeloze aankoop. Met water het ijs te lijf gaan dan maar.
Met een emmer en een gieter kon men Gert even later in de witte straat de ramen van zijn auto zien begieten. Dat ging beter, ondanks dat het water elke keer de neiging had binnen de kortste keren weer vast te vriezen op de autoruiten. Het was zaak de ruit onmiddellijk na het begieten te drogen.
Maandag, containerdag. Het GFT afval moest in zijn verweerde groene container, voor de gelegenheid voorzien van witte pet, aan de straat worden gezet. De deksel zat vastgevroren, en moest met kracht worden geopend.
Binnen, waar de temperatuur al behaaglijker aanvoelde, was de boel snel opgeruimd. Hij hield van een opgeruimd huis. Rommel gaf hem onrust.
Vrouw was opgestaan, maar hing nog tussen twee gedachten. Wel of niet gaan werken?
Tegen dat ze weg zou gaan, moest ze een noodzakelijke spurt naar het toilet maken, en besloot ze haar leidinggevende te bellen. Ik blijf een dagje thuis, want het gaat niet helemaal goed.
De dag lag open, zoals de sneeuw over de tuin lag. Ongeschonden. Niks mee doen. Geen sporen in zetten, want het wordt er daar niet mooier op.
Op radio 1 werd gesproken over het bevriezen van waterleidingen, en welke maatregelen men er tegen kan nemen. Gert had graag wat aanstaan als hij de strijk deed.
Maar dit keer luisterde hij niet echt. Eigen mijmeringen namen hem in beslag. Hij realiseerde zich dat het nieuwe jaar begonnen was, maar dat hij er slechts meer van hetzelfde in zag. Niks nieuw! Zonder dat hij wilde sombermansen voelde hij zich neerslachtig. Het ontbrak hem aan plannen en uitdagingen. Het nieuwe jaar rolde zich voor hem uit als die versleten gangloper, waarop de overbekende taferelen van jaarlijkse evenementen te zien waren, die erop wachten om belopen te worden. De kruisgang van Jezus. Het hobbelen van verjaardag naar vastenavond. Van paasei naar caravan, van kinderfeest naar Frankrijk,. van werk naar huis, van Sinterklaas naar kerstboom, naar vuurwerk..
Vrolijk werd hij er niet van.
Opgenomen in de achtbaan van het leven, of in de rij staan, voor die achtbaan.
De krat met gestreken kleding sjokte hij de trap op. Ondanks zijn niet vrolijk stemmende gedachten zag hij in de spiegel boven een redelijk zorgeloos hoofd, en kon hij er zich toe bewegen een grimas naar zichzelf te maken.
Buiten bij de voordeur lagen inmiddels stapels folders te wachten om door zijn zoon te worden bezorgd. De mensen moesten weten waar de dieetproducten en fitnessapparatuur in de aanbieding waren. Na de Kerst de goede voornemens.
Op de p.c. checkte hij zijn mail en keek of er reacties waren op de stukjes die hij wel eens schreef. Niks.
Plannen, ook deel van de platgetreden loper, realiseren, daar ging het over.
Hij wierp een blik in de keukenkasten. ‘Wat eten we vanavond? Nog even boodschappen doen maar’
In de auto lichte een waarschuwingslichtje op: slipgevaar.
Bij de Aldi pinde hij het te betalen bedrag, en voelde zich hup – weer geregistreerd. Voortdurend geregistreerd. Daar! camera’s!
Het maakte hem mensch 34. Met zijn paspoort, zijn vingerafdruk, zijn zorgpasje, Burgerservicenummer, personeelsnummer, telefoonnummer, betaalpas, gironummer, creditcard, en zijn adres, altijd weer zijn adres.
Adres loos wilde hij zijn. Niet geregistreerd wilde hij wezen.
Maar zelfs zijn auto was geregistreerd.
Een ongeregistreerde bestaat niet. Kan ook niet meer bestaan.
Hij zou een tijdje gezien worden als de Nieuwe Aliën, terrorist, verdachte, ontsnapte, illegale. Totdat hij wel geregistreerd was.
De kratten met boodschappen.
Wat een rijkdom. Het is toch gek dat mensen niet glunderend in de rij voor de kassa staan, met zoveel rijkdom
Als ze dezelfde inhoud van hun karretje in een kerstpakket zien zijn ze uitgelaten blij. ‘Kijk eens jongens!’ Omdat ze het dan niets kost.
Je maakt mensen blij met gratis dingen. Een minuut gratis shoppen bij de C1000. We zien de kroon op de schepping in optima forma.
Gert werd in zijn hoofd alle kanten op gesmeten. Boosheid, gelatenheid, tevredenheid, geluk, ze spoelden door elkaar heen, maakten hem sufen deden hem verstarren.
Wordt vervolgd
Hij was diep in de kleine uren samen met zijn vrouw in slaap gevallen. Rondom hen op de vloer kleding, tissues. Het licht was wel uit gedaan.
Hij was wakker geworden van haar gehoest. Rond een uur of vier, halfvijf. Ze had een vervelende kriebel.’ Een virus’ zei ze. Zoonlief had het ook gehad.
Pogingen om het hoesten te stoppen wilden niet lukken. Echter, wanneer hij haar streelde klonk er geen kuchje. Vertrok hij vervolgens zelf naar dromenland, en staakte daarmee het ge-aai, dan herbegón het hoesten , en schrok hij wakker.
Hij had vandaag een vrije dag.
Zij zou gaan werken.
Hij zou haar weg gaan brengen. Fietsen was namelijk lastig: Sneeuw, gladheid. ‘Ik breng je wel met de auto’ had hij gezegd.
- ‘Hoeft niet’
‘Weet ik, maar ik doe het toch’
Beneden was het nog donker. Hij ontstak wat sfeerlichtjes om de ochtend vriendelijk te laten ogen.
Hij zette thee voor bij het ontbijt van de kinderen, en koffie voor de vrouw en zichzelf,
Hij deed het bovenlicht in de woonkamer dicht, en gaf opdracht de kou uit de woning te verdrijven door de kamerthermostaat op 19 graden te zetten.
Hij schonk Fristi en Appelsap in schoolbekers, en deed er een voorverpakt graankoekje bij.
Hij zette smeerboter op de gisteravond reeds klaargezette ontbijttafel. De vrouw had het broodbeleg verstopt tussen de voedingssupplementen.
Hij vergewiste zich tussendoor of het opsta-tempo van de kinderen, nog wel gelijke tred hield met het tijdschema, en herinnerde zijn kroost aan het tanden poetsen.
Een kort praatje aan de ontbijttafel en een kus. ‘Heb je de sleutel bij je?’ ‘Wil je geen handschoenen aan?’
De kinderen hadden niet gemopperd. Terwijl het zo na de vakantie, ook voor hun wel weer wennen moet zijn geweest, zo vroeg er uit.
Daarna bracht hij koffie naar de slaapkamer, waar zij nog in bed lag uit te kreukelen, en gooide tissues in de prullenmand.
Ze voelde zich niet goed. Maar zou wel gaan werken. ’s Morgens voelde ze zich immers nooit goed, en was het gevoel daarom geen betrouwbare graadmeter.
Een thermometer zou dat misschien wel zijn. Hij zocht er naar in de verbandtrommel.
Geen verhoging
Hij besloot de ramen van de auto met de krabber van het ijs en de aangekoekte sneeuw te ontdoen. De nieuwe ruitenkrabber bleek daarbij een waardeloze aankoop. Met water het ijs te lijf gaan dan maar.
Met een emmer en een gieter kon men Gert even later in de witte straat de ramen van zijn auto zien begieten. Dat ging beter, ondanks dat het water elke keer de neiging had binnen de kortste keren weer vast te vriezen op de autoruiten. Het was zaak de ruit onmiddellijk na het begieten te drogen.
Maandag, containerdag. Het GFT afval moest in zijn verweerde groene container, voor de gelegenheid voorzien van witte pet, aan de straat worden gezet. De deksel zat vastgevroren, en moest met kracht worden geopend.
Binnen, waar de temperatuur al behaaglijker aanvoelde, was de boel snel opgeruimd. Hij hield van een opgeruimd huis. Rommel gaf hem onrust.
Vrouw was opgestaan, maar hing nog tussen twee gedachten. Wel of niet gaan werken?
Tegen dat ze weg zou gaan, moest ze een noodzakelijke spurt naar het toilet maken, en besloot ze haar leidinggevende te bellen. Ik blijf een dagje thuis, want het gaat niet helemaal goed.
De dag lag open, zoals de sneeuw over de tuin lag. Ongeschonden. Niks mee doen. Geen sporen in zetten, want het wordt er daar niet mooier op.
Op radio 1 werd gesproken over het bevriezen van waterleidingen, en welke maatregelen men er tegen kan nemen. Gert had graag wat aanstaan als hij de strijk deed.
Maar dit keer luisterde hij niet echt. Eigen mijmeringen namen hem in beslag. Hij realiseerde zich dat het nieuwe jaar begonnen was, maar dat hij er slechts meer van hetzelfde in zag. Niks nieuw! Zonder dat hij wilde sombermansen voelde hij zich neerslachtig. Het ontbrak hem aan plannen en uitdagingen. Het nieuwe jaar rolde zich voor hem uit als die versleten gangloper, waarop de overbekende taferelen van jaarlijkse evenementen te zien waren, die erop wachten om belopen te worden. De kruisgang van Jezus. Het hobbelen van verjaardag naar vastenavond. Van paasei naar caravan, van kinderfeest naar Frankrijk,. van werk naar huis, van Sinterklaas naar kerstboom, naar vuurwerk..
Vrolijk werd hij er niet van.
Opgenomen in de achtbaan van het leven, of in de rij staan, voor die achtbaan.
De krat met gestreken kleding sjokte hij de trap op. Ondanks zijn niet vrolijk stemmende gedachten zag hij in de spiegel boven een redelijk zorgeloos hoofd, en kon hij er zich toe bewegen een grimas naar zichzelf te maken.
Buiten bij de voordeur lagen inmiddels stapels folders te wachten om door zijn zoon te worden bezorgd. De mensen moesten weten waar de dieetproducten en fitnessapparatuur in de aanbieding waren. Na de Kerst de goede voornemens.
Op de p.c. checkte hij zijn mail en keek of er reacties waren op de stukjes die hij wel eens schreef. Niks.
Plannen, ook deel van de platgetreden loper, realiseren, daar ging het over.
Hij wierp een blik in de keukenkasten. ‘Wat eten we vanavond? Nog even boodschappen doen maar’
In de auto lichte een waarschuwingslichtje op: slipgevaar.
Bij de Aldi pinde hij het te betalen bedrag, en voelde zich hup – weer geregistreerd. Voortdurend geregistreerd. Daar! camera’s!
Het maakte hem mensch 34. Met zijn paspoort, zijn vingerafdruk, zijn zorgpasje, Burgerservicenummer, personeelsnummer, telefoonnummer, betaalpas, gironummer, creditcard, en zijn adres, altijd weer zijn adres.
Adres loos wilde hij zijn. Niet geregistreerd wilde hij wezen.
Maar zelfs zijn auto was geregistreerd.
Een ongeregistreerde bestaat niet. Kan ook niet meer bestaan.
Hij zou een tijdje gezien worden als de Nieuwe Aliën, terrorist, verdachte, ontsnapte, illegale. Totdat hij wel geregistreerd was.
De kratten met boodschappen.
Wat een rijkdom. Het is toch gek dat mensen niet glunderend in de rij voor de kassa staan, met zoveel rijkdom
Als ze dezelfde inhoud van hun karretje in een kerstpakket zien zijn ze uitgelaten blij. ‘Kijk eens jongens!’ Omdat ze het dan niets kost.
Je maakt mensen blij met gratis dingen. Een minuut gratis shoppen bij de C1000. We zien de kroon op de schepping in optima forma.
Gert werd in zijn hoofd alle kanten op gesmeten. Boosheid, gelatenheid, tevredenheid, geluk, ze spoelden door elkaar heen, maakten hem sufen deden hem verstarren.
Wordt vervolgd
donderdag 31 december 2009
gelukkig nieuwjaar!
waarin er genoeg ruimte is voor vrijheid
en waarin we niet zo snel met de vinger naar anderen wijzen
en een beetje voor elkaar proberen te zorgen.
maandag 28 december 2009
Ochtend
Het is nog geen 10.30u Je kunt doen wat je wilt. De boel is aan kant. Het huis opgeruimd. Je bent vrij.
Buiten gutst het grijs van de dakgoten. De kale treurberk lijkt te sterven. In huis dreinen kerstlichtjes in de hoek dat je wat leuks moet doen. Iets gezelligs. Iets waarin je je kunt verliezen.
Maar je bent er nog niet. Wil is nog niet wakker. Ligt nog ergens in een plas van witte wijn zijn roes uit te slapen.
Je ziel hangtloodzwaar onder je arm.
Je gedachten vechten tegen de verleiding om terug in bed te kruipen.
Waarom eigelijk?
Je besluit Wil te wekken. Je duwt je irritatie knarsentantend in een la, en verslaat de somberheid van de sleur.
Je leeft maar 1 keer.
En daar ga je, met Tegenzin, maar je gaat
Lijnen strepen.
Kom op! Muziek!
11.30: De zon schijnt. Je bent er! Wil is er!
Buiten gutst het grijs van de dakgoten. De kale treurberk lijkt te sterven. In huis dreinen kerstlichtjes in de hoek dat je wat leuks moet doen. Iets gezelligs. Iets waarin je je kunt verliezen.
Maar je bent er nog niet. Wil is nog niet wakker. Ligt nog ergens in een plas van witte wijn zijn roes uit te slapen.
Je ziel hangtloodzwaar onder je arm.
Je gedachten vechten tegen de verleiding om terug in bed te kruipen.
Waarom eigelijk?
Je besluit Wil te wekken. Je duwt je irritatie knarsentantend in een la, en verslaat de somberheid van de sleur.
Je leeft maar 1 keer.
En daar ga je, met Tegenzin, maar je gaat
Lijnen strepen.
Kom op! Muziek!
11.30: De zon schijnt. Je bent er! Wil is er!
woensdag 23 december 2009
Wolvenjagers
En ik maar denken dat die Zweden van die rustige, vredelievende mensen waren.
Maar wat te denken van het volgende?
11.000 Zweden hebben zich ingeschreven om op wolven te gaan jagen, want eindelijk, na 45 jaar, mogen er daar weer eens wolven afgeschoten worden! Ze kunnen niet ongebreideld te keer gaan, deze mannen. Want er mogen niet meer dan 27 wolven om zeep geholpen worden.
Hè, 27 maar? Ja, 27. Dat is omgerekend 400 jagers voor 1 wolf
De Zweedsche Mensch is zijn jachtinstinct nog niet verloren. Dat komt misschien omdat ze nog dichter bij de natuur leven.
Ze krijgen er twee weken voor, in januari 2010. Na het startschot zullen ze juichend ten strijde trekken. ‘Yôôôôh!!’ofzoiets zullen ze roepen. (ik ben niet zo thuis in Zweedse strijdkreten)en heldhaftig zullen ze door de bossen en velden trekken.
Zijn daar geen jachtopzienders die de wildstand in de gaten houden, en die dat, indien nodig, 'reguleren?' Met twee man moet je dat toch ook kunnen? Waarom er zo'n groots evenement van maken? Is de jaarlijkse elandenjacht niet genoeg?
Hoe wij omgaan met anderen, mensen en dieren, getuigd niet van beschaving, respect voor het leven, en zorg. Voor mij belangrijke dingen. Is er geen 'Parti pä Besten'in Zweden?
Ik lijk wellicht een dierenactivist met de laatste bijdragen aan dit blog, terwijl ik met de Kerst een heerlijk biefstukje niet zal versmaden.
Wel zal ik daarbij even denken aan het dier dat ik zit te verorberen.'Rund!'zal ik dan denken: 'stom Rund'.
Prettige Kerstdagen.
Maar wat te denken van het volgende?
11.000 Zweden hebben zich ingeschreven om op wolven te gaan jagen, want eindelijk, na 45 jaar, mogen er daar weer eens wolven afgeschoten worden! Ze kunnen niet ongebreideld te keer gaan, deze mannen. Want er mogen niet meer dan 27 wolven om zeep geholpen worden.
Hè, 27 maar? Ja, 27. Dat is omgerekend 400 jagers voor 1 wolf
De Zweedsche Mensch is zijn jachtinstinct nog niet verloren. Dat komt misschien omdat ze nog dichter bij de natuur leven.
Ze krijgen er twee weken voor, in januari 2010. Na het startschot zullen ze juichend ten strijde trekken. ‘Yôôôôh!!’ofzoiets zullen ze roepen. (ik ben niet zo thuis in Zweedse strijdkreten)en heldhaftig zullen ze door de bossen en velden trekken.
Zijn daar geen jachtopzienders die de wildstand in de gaten houden, en die dat, indien nodig, 'reguleren?' Met twee man moet je dat toch ook kunnen? Waarom er zo'n groots evenement van maken? Is de jaarlijkse elandenjacht niet genoeg?
Hoe wij omgaan met anderen, mensen en dieren, getuigd niet van beschaving, respect voor het leven, en zorg. Voor mij belangrijke dingen. Is er geen 'Parti pä Besten'in Zweden?
Ik lijk wellicht een dierenactivist met de laatste bijdragen aan dit blog, terwijl ik met de Kerst een heerlijk biefstukje niet zal versmaden.
Wel zal ik daarbij even denken aan het dier dat ik zit te verorberen.'Rund!'zal ik dan denken: 'stom Rund'.
Prettige Kerstdagen.
zondag 20 december 2009
Kerstgevoel
De vier rendieren waren dan eindelijk uit Letland gearriveerd. De boer keek trots naar zijn nieuwe bezit.
Prachtige dieren waren het. Ze waren misschien nog wat vermoeid van de lange reis. Schichtig keken ze om zich heen. Alles plat en wit. Groningen lag onder de sneeuw die dag.
Wat zouden ze opkijken in Marum. Wanneer de rendieren voor de arreslee zouden zijn gespannen. Echt Kerstmis!
Jens was blij.’ Kom, we zett’n de dier’n in de wei. Kunn’n zun beetje biekomm’n
Het was koud.
In de boerderij pruttelde de koffie, en Jens had daar wel oren naar.
Vrouw had , zo bleek, heerlijke roombroodjes gekocht. Dat was smullen. De dag kon niet meer stuk
Of toch wel?
Want oh schrik, toen Jens even later nog eens bij de wei ging kijken, zag hij de rendieren niet meer!. Sporen in de sneeuw lieten zien dat de dieren over de te lage omheining waren gesprongen. Wat kunnen die springen zeg, Letse rendieren.
Verdorie. Wat nu? Als ze de weg opliepen? De A 7 liep hier vlak achter. De politie waarschuwen maar.
De dieren werden al snel gesignaleerd. Inderdaad bij de A7. Volgens de Groningse veldwachters ‘dreigden’de dieren de weg op te gaan.
We moeten ze schieten. Of misschien verdoven! Haal de jachtopziender erbij!
Tjeerd was blij verrast met het telefoontje. Hij zou die dag een prominente rol kunnen spelen. Hij zag zich al op de voorpagina van de Groningse Bode.
De jachtopziender had al een plan in het hoofd hoe hij de dieren kon lokken, hij had een aantal ampullen met verdovingsmiddel bij zich.
Het zat Tjeerd echter niet mee. De dieren lieten zich niet lokken. En van een afstand kon de bemutste man niet goed schieten. Die enkele keer dat de dieren hem wel dichtbij naderden sloeg de kou op zijn handen, die bibberden een beetje. Dat maakte het richten lastig. Hij miste. Hij miste, en later nog eens.
Na drie uren proberen, vond de politie het welletjes. We gaan ze afschieten jongens.
Het koste enkele agenten moeite om niet te juichen.
Het klusje was zo gepiept.
Hoppakee!. Drie Letse stinkende rendieren omgelegd. In no time!
Er is er nog één, zei Tjeerd. Hij voelde zich somber. Hoeveel had hij wel niet voor de dieren betaald?! En nu waren ze dood. En hij zou ook al niet, verkleed als Kerstman in de arreslee kunnen zitten nu.
Over de intercom hoorde Bromsnor dat het vierde rendier in het centrum van Makkum was gesignaleerd!
Yesss! We gaan hem vangen! Het werd nog een dolle boel in Makkum.
Ach wat maakt hetuit? Naast 35.000 geruimde geiten en al die duizenden dieren die nog niet weten dat ze op het Kerstmenu staan.
Respect voor het leven? Ah joh! Zeur niet! Het gaat om de MENSCH. De Mensch op de A7. Zijn kerstgevoel! Verpest dat nou niet ja?!
Prachtige dieren waren het. Ze waren misschien nog wat vermoeid van de lange reis. Schichtig keken ze om zich heen. Alles plat en wit. Groningen lag onder de sneeuw die dag.
Wat zouden ze opkijken in Marum. Wanneer de rendieren voor de arreslee zouden zijn gespannen. Echt Kerstmis!
Jens was blij.’ Kom, we zett’n de dier’n in de wei. Kunn’n zun beetje biekomm’n
Het was koud.
In de boerderij pruttelde de koffie, en Jens had daar wel oren naar.
Vrouw had , zo bleek, heerlijke roombroodjes gekocht. Dat was smullen. De dag kon niet meer stuk
Of toch wel?
Want oh schrik, toen Jens even later nog eens bij de wei ging kijken, zag hij de rendieren niet meer!. Sporen in de sneeuw lieten zien dat de dieren over de te lage omheining waren gesprongen. Wat kunnen die springen zeg, Letse rendieren.
Verdorie. Wat nu? Als ze de weg opliepen? De A 7 liep hier vlak achter. De politie waarschuwen maar.
De dieren werden al snel gesignaleerd. Inderdaad bij de A7. Volgens de Groningse veldwachters ‘dreigden’de dieren de weg op te gaan.
We moeten ze schieten. Of misschien verdoven! Haal de jachtopziender erbij!
Tjeerd was blij verrast met het telefoontje. Hij zou die dag een prominente rol kunnen spelen. Hij zag zich al op de voorpagina van de Groningse Bode.
De jachtopziender had al een plan in het hoofd hoe hij de dieren kon lokken, hij had een aantal ampullen met verdovingsmiddel bij zich.
Het zat Tjeerd echter niet mee. De dieren lieten zich niet lokken. En van een afstand kon de bemutste man niet goed schieten. Die enkele keer dat de dieren hem wel dichtbij naderden sloeg de kou op zijn handen, die bibberden een beetje. Dat maakte het richten lastig. Hij miste. Hij miste, en later nog eens.
Na drie uren proberen, vond de politie het welletjes. We gaan ze afschieten jongens.
Het koste enkele agenten moeite om niet te juichen.
Het klusje was zo gepiept.
Hoppakee!. Drie Letse stinkende rendieren omgelegd. In no time!
Er is er nog één, zei Tjeerd. Hij voelde zich somber. Hoeveel had hij wel niet voor de dieren betaald?! En nu waren ze dood. En hij zou ook al niet, verkleed als Kerstman in de arreslee kunnen zitten nu.
Over de intercom hoorde Bromsnor dat het vierde rendier in het centrum van Makkum was gesignaleerd!
Yesss! We gaan hem vangen! Het werd nog een dolle boel in Makkum.
Ach wat maakt hetuit? Naast 35.000 geruimde geiten en al die duizenden dieren die nog niet weten dat ze op het Kerstmenu staan.
Respect voor het leven? Ah joh! Zeur niet! Het gaat om de MENSCH. De Mensch op de A7. Zijn kerstgevoel! Verpest dat nou niet ja?!
vrijdag 18 december 2009
Spaceboy
Op dit blog ontbreekt iemand die ik zeer bewonder om zijn diversiteit en creativiteit. Voor mij een van de grootste popartiesten aller tijden: David Bowie.
Dit nummer SNOEIHARD afspelen. Heerlijk!
donderdag 17 december 2009
niet zonder ons
De persiflage op het ( tot de top 10 van de top 2000 opgestevende) nummer van RRRRRamses: ‘Zing, vecht, huil enz’, had als refrein: ‘Ruk, Ruft, Rook, Raas, Ronk, Race, en Bedonder’
Heel flauw, heel makkelijk.
Maar Gert moest toch aan dat liedje denken toen hij zijn leven overzag en zich realiseerde dat de kroon op de schepping hem niet zou passen. Ook hij was een Mensch. En zijn tekortkomingen zaten voor een groot deel in de persiflage van dat Shaffy-nummer.
En het echte nummer van Ramses?
Gert zong te weinig, en hij vocht al helemaal niet. Zijn kinderen hadden hem nooit zien huilen of bidden. Het schaterend lachen had hij verleerd toen zijn gebit begon af te brokkelen, en aan werken had hij een hekel.
Gert vond het daarom een kutliedje. Altijd als hij het hoorde wees het hem weer op al zijn onvolkomenheden.
Alleen ‘bewonderen’daar was hij erg goed in. Hij bewonderde wat af. Natuur, kunst, kleine dingen, gewone dingen, levende dingen, dode dingen.
Maar goed.
Nee, een ander liedje van Ramses paste meer in zijn straatje: ‘Laat me mijn eigen gang maar gaan’
Ook al ziet dat er niet altijd even verheffend uit.
Aan de andere kant, wie maalt er om?
’s Lands helden waren notoire zatlappen en gebruikers. Herman Brood, Andre Hazes, Ramses Shaffy, Simon Vinkenoog.
En ook internationaal zitten de talenten juist in de grootverbruikershoek. Daarom is de periflage op het nummer van Ramses óók waar.
‘Ruk, Ruft, Rook, Raas, Ronk, Race en Bedonder’
Alvast een voorspoedig 2010
Heel flauw, heel makkelijk.
Maar Gert moest toch aan dat liedje denken toen hij zijn leven overzag en zich realiseerde dat de kroon op de schepping hem niet zou passen. Ook hij was een Mensch. En zijn tekortkomingen zaten voor een groot deel in de persiflage van dat Shaffy-nummer.
En het echte nummer van Ramses?
Gert zong te weinig, en hij vocht al helemaal niet. Zijn kinderen hadden hem nooit zien huilen of bidden. Het schaterend lachen had hij verleerd toen zijn gebit begon af te brokkelen, en aan werken had hij een hekel.
Gert vond het daarom een kutliedje. Altijd als hij het hoorde wees het hem weer op al zijn onvolkomenheden.
Alleen ‘bewonderen’daar was hij erg goed in. Hij bewonderde wat af. Natuur, kunst, kleine dingen, gewone dingen, levende dingen, dode dingen.
Maar goed.
Nee, een ander liedje van Ramses paste meer in zijn straatje: ‘Laat me mijn eigen gang maar gaan’
Ook al ziet dat er niet altijd even verheffend uit.
Aan de andere kant, wie maalt er om?
’s Lands helden waren notoire zatlappen en gebruikers. Herman Brood, Andre Hazes, Ramses Shaffy, Simon Vinkenoog.
En ook internationaal zitten de talenten juist in de grootverbruikershoek. Daarom is de periflage op het nummer van Ramses óók waar.
‘Ruk, Ruft, Rook, Raas, Ronk, Race en Bedonder’
Alvast een voorspoedig 2010
dinsdag 15 december 2009
Vlucht Eritrea - Kenia.
Ik denk dat iemand wat uit te leggen heeft.
In Oost-Centraal Afrika is na een voetbaltoernooi, vrijwel het gehele elftal van Eritrea niet op komen dagen voor de terugweg.
De bondscoach stond wel keurig op tijd op het vliegveld van Kenia. Vrolijk zal hij niet geweest zijn. Eritrea was al niet als winnaar van het tournooi uit de bus gekomen. En nu kwam zijn selectie ook al niet meer het vliegtuig in. Verdorie. Kon hij weer een nieuwe selectie bij elkaar sprokkelen!
En de dictatuur in Eritrea zal waarschijnlijk het team niet ‘uit’laten spelen voorlopig.
Het zat tegen.
En de Eritreese overheid had de spelers nog wel borg laten betalen. Omgerekend zo’n 4500 euro p.p. hadden de sporters neer moeten leggen om het land uit te mogen.
Behalve de geplaagde bondscoach stond er nóg een man bij het vliegtuig.. Een oud Generaal. Belast met toezicht op het wel en wee van de voetballers. Deze militair was meegevlogen om ‘een oogje in het zeil te houden’. Voorheen waren immers al vaker Eritreese sportende schavuiten het land uit gevlucht.
Deze man keek niet blij toen hij rond zich heen keek en het spreekwoordelijke zeil niet meer aanwezig bleek.
Straks, op de thuishaven van Eritrea, zal hij onthaald worden. Men zal hem meenemen naar een kantoortje en hem vragen stellen.
DIE man.
Die heeft wat uit te leggen.
Zullen wij nog ooit van hem horen?
In Oost-Centraal Afrika is na een voetbaltoernooi, vrijwel het gehele elftal van Eritrea niet op komen dagen voor de terugweg.
De bondscoach stond wel keurig op tijd op het vliegveld van Kenia. Vrolijk zal hij niet geweest zijn. Eritrea was al niet als winnaar van het tournooi uit de bus gekomen. En nu kwam zijn selectie ook al niet meer het vliegtuig in. Verdorie. Kon hij weer een nieuwe selectie bij elkaar sprokkelen!
En de dictatuur in Eritrea zal waarschijnlijk het team niet ‘uit’laten spelen voorlopig.
Het zat tegen.
En de Eritreese overheid had de spelers nog wel borg laten betalen. Omgerekend zo’n 4500 euro p.p. hadden de sporters neer moeten leggen om het land uit te mogen.
Behalve de geplaagde bondscoach stond er nóg een man bij het vliegtuig.. Een oud Generaal. Belast met toezicht op het wel en wee van de voetballers. Deze militair was meegevlogen om ‘een oogje in het zeil te houden’. Voorheen waren immers al vaker Eritreese sportende schavuiten het land uit gevlucht.
Deze man keek niet blij toen hij rond zich heen keek en het spreekwoordelijke zeil niet meer aanwezig bleek.
Straks, op de thuishaven van Eritrea, zal hij onthaald worden. Men zal hem meenemen naar een kantoortje en hem vragen stellen.
DIE man.
Die heeft wat uit te leggen.
Zullen wij nog ooit van hem horen?
zondag 13 december 2009
Het wil niet met de Bulava
Per Ulv en zijn vriend Höbl zagen het lichtverschijnsel tegelijkertijd. De verstokte Noren, die al heel wat Noorderlichtjaren samen in de bittere kou hadden aanschouwd, keken elkaar aan met opgetrokken wenkbrauwen. Dit Noorderlicht was hun Noorderlicht niet. Nee, dit was er weer zo één. Dit spiraalvormig schijnsel was van die andere grootheid, wat de beide vrienden herkenden als het typische schijnsel van een mislukte lancering van een Russische Bulava Raket. Höbl had het al drie keer eerder gezien.
Die Russen toch. Altijd maar bezig en proberen.
En dan kwam het nieuws, en dan wisten de Russen voorspelbaar van niets
En dan later gaven ze toe dat er iets mis was gegaan met de lancering van de raket, en bleef de rest van het verhaal vaag
Dan, na onderzoek, kwam het bericht dat er op zich niets mis was met het ontwerp van de raket, maar dat het ging om onderdelen van de raket. En de feiten wezen later uit:
Van de twaalf testen ging het acht keer fout.
Uit de aard van het schijnsel had Per Ulv al geopperd dat het wel een brandstoflek zou zijn deze keer.
Dit bleek ook zo te zijn.
Per Ulv! Expert in het herkennen van mislukte raketlanceringen!.
donderdag 10 december 2009
woensdag 9 december 2009
Verslaafd
Ik ben een gevangene geweest.
Ik ben verslaafd geweest.
Laat ik er niet omheen draaien.
’s Morgens werd ik wakker. Of werd ik er wakker van.
De hele dag was het vervolgens dwingend aanwezig. En ik wilde er vanaf, maar nam telkens weer een shot.
Meer dan een maand lang heb ik met deze verslaving geworsteld.
Wat het was, deze verlaving? Het heet SIA, en het komt uit Australië.
Ik hoorde haar tijdens een ontroerende scene op het eind van een serie die ik lang gevolgd had.
Ze zong ‘Breathe Me’en ik heb daarna een CD gebrand met liedjes die ik prachtig vond maar me niet meer loslieten.
Me werkelijk niet loslieten.
Ze speelden in mijn hoofd. Voortdurend! Voortdurend! Voorturend was ik mee aan het kabbelen met frases uit liedjes. Ik wilde er van af. Ik werd er moe van. Zo moe,
Het kwam zover dat ik de CD niet meer durfde te luisteren. Ik besefte dat ik moest afkicken. Ik moest de liedjes niet meer horen. Dan zouden ze ook uit mijn hoofd verdwijnen. Maar dat ging niet zomaar. Dag na dag na dag bleef Sia me bezighouden. Me roepen om haar weer op te zetten.
Ik heb het niet meer gedaan. En nu, na vier dagen andere muziek, ben ik verlost. Ik ben vrij.
Hoe vrij? Vandaag heb ik stiekem een paar nummers geluisterd. Niet de beste nummers, maar de iets mindere. Dat ging goed. Ze overdonderde me minder. Ik voelde me niet geroerd.
Want dat was het geweest die eerste keren dat ik haar hoorde. Ze ontroerde me. Had waarschijnlijk ook met die serie op TV te maken. Ik luisterde met waterogen. Maar het lijkt zich te normaliseren.
Ik kan het nu gewoon aanraden. Luister eens naar Sia. Leuke zangeres! .
Ik ben verslaafd geweest.
Laat ik er niet omheen draaien.
’s Morgens werd ik wakker. Of werd ik er wakker van.
De hele dag was het vervolgens dwingend aanwezig. En ik wilde er vanaf, maar nam telkens weer een shot.
Meer dan een maand lang heb ik met deze verslaving geworsteld.
Wat het was, deze verlaving? Het heet SIA, en het komt uit Australië.
Ik hoorde haar tijdens een ontroerende scene op het eind van een serie die ik lang gevolgd had.
Ze zong ‘Breathe Me’en ik heb daarna een CD gebrand met liedjes die ik prachtig vond maar me niet meer loslieten.
Me werkelijk niet loslieten.
Ze speelden in mijn hoofd. Voortdurend! Voortdurend! Voorturend was ik mee aan het kabbelen met frases uit liedjes. Ik wilde er van af. Ik werd er moe van. Zo moe,
Het kwam zover dat ik de CD niet meer durfde te luisteren. Ik besefte dat ik moest afkicken. Ik moest de liedjes niet meer horen. Dan zouden ze ook uit mijn hoofd verdwijnen. Maar dat ging niet zomaar. Dag na dag na dag bleef Sia me bezighouden. Me roepen om haar weer op te zetten.
Ik heb het niet meer gedaan. En nu, na vier dagen andere muziek, ben ik verlost. Ik ben vrij.
Hoe vrij? Vandaag heb ik stiekem een paar nummers geluisterd. Niet de beste nummers, maar de iets mindere. Dat ging goed. Ze overdonderde me minder. Ik voelde me niet geroerd.
Want dat was het geweest die eerste keren dat ik haar hoorde. Ze ontroerde me. Had waarschijnlijk ook met die serie op TV te maken. Ik luisterde met waterogen. Maar het lijkt zich te normaliseren.
Ik kan het nu gewoon aanraden. Luister eens naar Sia. Leuke zangeres! .
Douche- coach
Wat nu weer?
Ik lees net dat ik een douche-coach kan kopen.
Wat moet ik me daar bij voorstellen? Wat is dat voor iemand?
Staat er dan een man buiten de douche-cabine mij aan te moedigen? ‘Ja! je doet het prima zo!’
Ik geloof niet dat ik daar op zit te wachten.
Eeen douche-coach. Bij Oxfam-Novib kun je hem kopen. Voor 4 euro 50. Of je krijgt hem gratis als je voor 50 euro of meer besteld.
En wat blijkt het te zijn?
Een zandloper!
Eentje die je met een zuignapje aan de binnenkant van de douchekabine kunt hangen. Het doel is waterbesparing. Wij menschen douchen gemiddeld acht en een halve minuut p.p. en dat kan korter!
De zandloper is na 5 minuten al leeggelopen. Dan moet je de douche uitzetten. Je bespaart dan water.
De mensch dacht een moment van ontspanning te beleven? Na het dagelijks lijden, zich te verheerlijken aan een warme douche ?
Nein! Hij wordt geacht met zijn pas ingezeepte hoofd de zandloper in de gaten te houden. Te proberen om binnen de tijd klaar te zijn.
Anders is hij ‘part of the problem’ Werken dus. Vooruit Waschen!
‘k Ben benieuwd naar de volgende catalogus.
Ik lees net dat ik een douche-coach kan kopen.
Wat moet ik me daar bij voorstellen? Wat is dat voor iemand?
Staat er dan een man buiten de douche-cabine mij aan te moedigen? ‘Ja! je doet het prima zo!’
Ik geloof niet dat ik daar op zit te wachten.
Eeen douche-coach. Bij Oxfam-Novib kun je hem kopen. Voor 4 euro 50. Of je krijgt hem gratis als je voor 50 euro of meer besteld.
En wat blijkt het te zijn?
Een zandloper!
Eentje die je met een zuignapje aan de binnenkant van de douchekabine kunt hangen. Het doel is waterbesparing. Wij menschen douchen gemiddeld acht en een halve minuut p.p. en dat kan korter!
De zandloper is na 5 minuten al leeggelopen. Dan moet je de douche uitzetten. Je bespaart dan water.
De mensch dacht een moment van ontspanning te beleven? Na het dagelijks lijden, zich te verheerlijken aan een warme douche ?
Nein! Hij wordt geacht met zijn pas ingezeepte hoofd de zandloper in de gaten te houden. Te proberen om binnen de tijd klaar te zijn.
Anders is hij ‘part of the problem’ Werken dus. Vooruit Waschen!
‘k Ben benieuwd naar de volgende catalogus.
maandag 7 december 2009
Sjaak Bral ziet het goed
afgeplukt van www.Sjaakbral.nl
Het Nieuwe Rijk komt naar je toe
Soms valt er een folder in de bus waar een mens ter plekke vrolijk van wordt. Zo’n folder kreeg ik deze week. Aangezien ik een nee-nee sticker op de klep heb, reageerde ik in eerste instantie zwaar geirriteerd. Een folder van het Nieuwe Rijk? Volgens de tekst moet ik mijn burgerservicenummer op mijn armlaten tatoeeren. Welk een grap! Een woordvoerster van het ministerie noemt de folder ‘smakeloos en misleidend’, wat de makers mogen opvatten als een compliment. De vormgeving lijkt precies op de folders van de overheid –kleurloos en formeel.
Volgens de woordvoerster roept de folder associaties op met de Holocaust. Daarbij werd een bevolkingsgroep systematisch in de gaten gehouden en gestigmatiseerd. Alweer een pluim dus, voor de makers: dit is precies wat ze duidelijk willen maken. Wie er achter zit is niet bekend, maar hulde aan de initiatiefnemers. En wat een werk: ontwerpen, drukken en ook nog thuisbezorgen! Hier is iemand aan het werk die begaan is met ons lot. We worden continu beslopen door regels,procedures en wetten, die gemaakt zijn om ons in de gaten te houden. Als je pint weten ze waar je bent, als je belt weten ze waar je bent, als je een vaginatiesysteem hebt weten ze waar je bent. Dankzij de OV-chipkaart weet de overheid precies hoe je reist.
Overal en op de gekste plekken hangen camera’s. Er hangt DNA-spray in de McDonald’s. Er komt een speekseltest voor drugs. Vorig jaar zijn in dit land ruim zesentwintigduizend telefoons afgetapt. Meer dan in ieder ander Europees land. En als ze niet tappen, dan hebben ze wel een kliklijn waar je zogenaamd anoniem je buren kan verklikken. Voor het nieuwe paspoort moet je je vingerafdruk geven, die opgeslagen wordt in een centrale databank. Het belmeniet-register, kent u dat? Via internet kan je een formulier invullen waarmee je aangeeft dat je niet meer gebeld wil worden door telefonische verkopers. Wie bewaart die gegevens? De overheid. Al deze informatie wordt gecontroleerd, opgeslagen en gebruikt voor doeleinden die we niet eens kennen.
Het Nieuwe Rijk is allang begonnen.
Ze hebben geen tattoo nodig; de naald zit allang in ons vlees.
Het Nieuwe Rijk komt naar je toe
Soms valt er een folder in de bus waar een mens ter plekke vrolijk van wordt. Zo’n folder kreeg ik deze week. Aangezien ik een nee-nee sticker op de klep heb, reageerde ik in eerste instantie zwaar geirriteerd. Een folder van het Nieuwe Rijk? Volgens de tekst moet ik mijn burgerservicenummer op mijn armlaten tatoeeren. Welk een grap! Een woordvoerster van het ministerie noemt de folder ‘smakeloos en misleidend’, wat de makers mogen opvatten als een compliment. De vormgeving lijkt precies op de folders van de overheid –kleurloos en formeel.
Volgens de woordvoerster roept de folder associaties op met de Holocaust. Daarbij werd een bevolkingsgroep systematisch in de gaten gehouden en gestigmatiseerd. Alweer een pluim dus, voor de makers: dit is precies wat ze duidelijk willen maken. Wie er achter zit is niet bekend, maar hulde aan de initiatiefnemers. En wat een werk: ontwerpen, drukken en ook nog thuisbezorgen! Hier is iemand aan het werk die begaan is met ons lot. We worden continu beslopen door regels,procedures en wetten, die gemaakt zijn om ons in de gaten te houden. Als je pint weten ze waar je bent, als je belt weten ze waar je bent, als je een vaginatiesysteem hebt weten ze waar je bent. Dankzij de OV-chipkaart weet de overheid precies hoe je reist.
Overal en op de gekste plekken hangen camera’s. Er hangt DNA-spray in de McDonald’s. Er komt een speekseltest voor drugs. Vorig jaar zijn in dit land ruim zesentwintigduizend telefoons afgetapt. Meer dan in ieder ander Europees land. En als ze niet tappen, dan hebben ze wel een kliklijn waar je zogenaamd anoniem je buren kan verklikken. Voor het nieuwe paspoort moet je je vingerafdruk geven, die opgeslagen wordt in een centrale databank. Het belmeniet-register, kent u dat? Via internet kan je een formulier invullen waarmee je aangeeft dat je niet meer gebeld wil worden door telefonische verkopers. Wie bewaart die gegevens? De overheid. Al deze informatie wordt gecontroleerd, opgeslagen en gebruikt voor doeleinden die we niet eens kennen.
Het Nieuwe Rijk is allang begonnen.
Ze hebben geen tattoo nodig; de naald zit allang in ons vlees.
zondag 22 november 2009
Ben ik hier wel tegen verzekerd?
Hieronder een aantal schriftelijke uitspraken van verzekerden die aangifte doen van een schadegeval:
Ik heb zo veel formulieren moeten invullen, dat ik veel liever had gehad dat mijn geliefde man helemaal niet gestorven was.
Mijn motorfiets moest, net als ikzelf, vanwege ernstige schade weggesleept worden.
Ik heb mijn rechter arm gebroken, mijn bruid heeft haar voet verstuikt. Ik hoop U hiermee van dienst geweest te zijn, hoogachtend,
Ik overreed een man. Hij gaf zelf toe schuldig te zijn, omdat hem dit al een keer eerder gebeurd was.
Ik ben nog nooit van een ongeval weggevlucht. Integendeel. Ik moest altijd weggedragen worden.
Sedert de scheiding van mijn man wordt alle noodzakelijke verkeer door mijn advocaat waargenomen.
Intussen is het loopgips van mijn rechter arm verwijderd.
Ik verwijderde mij van de rand van de straat, wierp een blik op mijn schoonmoeder en reed vervolgens het talud af.
Uw computer heeft mij een kind toebedeeld. Maar ik heb helemaal geen kind. En al helemaal niet van Uw computer.
Bij thuiskomst reed ik per ongeluk een verkeerde oprit in en ramde een boom die daar bij mij niet staat.
De jongen was overal en nergens op de straat. Ik moest meerdere bochten nemen voor ik hem raakte.
Toen ik de kruising naderde, verhief zich daar een hek om mijn vrije zicht te belemmeren.
Wie mijn portemonnee gestolen heeft kan ik niet zeggen, aangezien er van mijn familie niemand in de buurt was.
Ik reed door de weide. Plotseling kwamen er van links en rechts meerdere voertuigen. Ik wist niet meer waar ik heen moest, en toen knalde het van voren en van achteren.
Uw argumenten zijn werkelijk zwak. Voor zulke vuile uitvluchten moet u toch echt een dommer iemand zoeken maar die zult u bijna niet kunnen vinden.
De politieauto gaf mij een stopteken. Bij het zoeken van een geschikte plek vond ik een brugpijler.
De voetganger had er kennelijk geen idee van in welke richting hij gaan moest en dus reed ik hem aan.
Ik schrijf U vandaag voor de eerste en de laatste keer. Mocht blijken dat U niet antwoordt dan schrijf ik u meteen weer!
Mijn zoon heeft die vrouw niet omver gerend. Hij is er heel snel voorbij gerend en door de ontstane tocht is ze omgevallen.
Toen ik op de rem wilde trappen, was deze er niet.
Mijn fiets kwam van het voetpad af, raakte een Porsche en reed zonder mij verder.
Ik wilde de straat oversteken. Er kwam een auto van links recht op mij af. Ik dacht dat hij voor mij langs wilde en deed weer een stap terug. Hij wilde echter achter mij langs. Toen ik dat merkte deed ik snel twee stappen vooruit. Maar de bestuurder had ook gereageerd en wilde nu toch voor mij langs. Hij stopte en draaide zijn raampje open. Woedend riep hij mij toe: "Blijf toch een keer stilstaan!" Nou, dat deed ik ook inderdaad en toen reed hij mij aan.
Ik heb geen levensverzekering nodig. Ik zou graag willen dat iedereen echt treurig is als ik eenmaal sterf.
Ik wil mijn kind niet laten inenten. Mijn vriendin heeft haar kind ook laten inenten en kort daarna viel het uit het venster.
Ik reed achteruit een steile straat naar beneden, doorboorde een afscheidingsmuurtje en ramde een bungalow. Ik kon me gewoon niet herinneren waar het rempedaal gemonteerd was.
Toen stond de kerstboom plotseling in lichterlaaie. De vlammen sloegen over op de gordijnen. Mijn man kon echter niet helpen blussen, daar hij als een bezetene op zoek was naar de polis van de inboedelverzekering.
Alle rekeningen, die ik ontvang, betaal ik nooit onmiddellijk, daar mij daarvoor eenvoudig het geld ontbreekt. De rekeningen worden integendeel in een grote trommel gestort, waar ik er aan het begin van iedere maand geblinddoekt drie uit trek. Deze rekeningen betaal ik dan prompt. Ik verzoek u dan ook te wachten tot het lot U getroffen heeft.
Ik reed eerst met mijn auto tegen de vangrail, sloeg toen over de kop en knalde tenslotte tegen een boom. Toen verloor ik de macht over het stuur.
Met de wettelijk ter plekke maximaal toegestane snelheid botste ik op een vrouw die mij tegen alle geldende voorschriften in tegemoet kwam.
In hoog tempo naderde de telegraafpaal mij. Ik begon te zigzaggen maar ondanks dat raakte de telegraafpaal mij tegen de radiator.
Noch voor ik hem aanreed was ik er al van overtuigd, dat deze oude man nooit de overkant van de straat zou bereiken.
De getuigen van de aanrijding zijn tegen de achterkant aangeniet.
Het paard liep over de rijbaan zonder zich er volgens de voorschriften van te vergewissen of deze vrij was!
© Copyright Broodjeaap.nl
Ik heb zo veel formulieren moeten invullen, dat ik veel liever had gehad dat mijn geliefde man helemaal niet gestorven was.
Mijn motorfiets moest, net als ikzelf, vanwege ernstige schade weggesleept worden.
Ik heb mijn rechter arm gebroken, mijn bruid heeft haar voet verstuikt. Ik hoop U hiermee van dienst geweest te zijn, hoogachtend,
Ik overreed een man. Hij gaf zelf toe schuldig te zijn, omdat hem dit al een keer eerder gebeurd was.
Ik ben nog nooit van een ongeval weggevlucht. Integendeel. Ik moest altijd weggedragen worden.
Sedert de scheiding van mijn man wordt alle noodzakelijke verkeer door mijn advocaat waargenomen.
Intussen is het loopgips van mijn rechter arm verwijderd.
Ik verwijderde mij van de rand van de straat, wierp een blik op mijn schoonmoeder en reed vervolgens het talud af.
Uw computer heeft mij een kind toebedeeld. Maar ik heb helemaal geen kind. En al helemaal niet van Uw computer.
Bij thuiskomst reed ik per ongeluk een verkeerde oprit in en ramde een boom die daar bij mij niet staat.
De jongen was overal en nergens op de straat. Ik moest meerdere bochten nemen voor ik hem raakte.
Toen ik de kruising naderde, verhief zich daar een hek om mijn vrije zicht te belemmeren.
Wie mijn portemonnee gestolen heeft kan ik niet zeggen, aangezien er van mijn familie niemand in de buurt was.
Ik reed door de weide. Plotseling kwamen er van links en rechts meerdere voertuigen. Ik wist niet meer waar ik heen moest, en toen knalde het van voren en van achteren.
Uw argumenten zijn werkelijk zwak. Voor zulke vuile uitvluchten moet u toch echt een dommer iemand zoeken maar die zult u bijna niet kunnen vinden.
De politieauto gaf mij een stopteken. Bij het zoeken van een geschikte plek vond ik een brugpijler.
De voetganger had er kennelijk geen idee van in welke richting hij gaan moest en dus reed ik hem aan.
Ik schrijf U vandaag voor de eerste en de laatste keer. Mocht blijken dat U niet antwoordt dan schrijf ik u meteen weer!
Mijn zoon heeft die vrouw niet omver gerend. Hij is er heel snel voorbij gerend en door de ontstane tocht is ze omgevallen.
Toen ik op de rem wilde trappen, was deze er niet.
Mijn fiets kwam van het voetpad af, raakte een Porsche en reed zonder mij verder.
Ik wilde de straat oversteken. Er kwam een auto van links recht op mij af. Ik dacht dat hij voor mij langs wilde en deed weer een stap terug. Hij wilde echter achter mij langs. Toen ik dat merkte deed ik snel twee stappen vooruit. Maar de bestuurder had ook gereageerd en wilde nu toch voor mij langs. Hij stopte en draaide zijn raampje open. Woedend riep hij mij toe: "Blijf toch een keer stilstaan!" Nou, dat deed ik ook inderdaad en toen reed hij mij aan.
Ik heb geen levensverzekering nodig. Ik zou graag willen dat iedereen echt treurig is als ik eenmaal sterf.
Ik wil mijn kind niet laten inenten. Mijn vriendin heeft haar kind ook laten inenten en kort daarna viel het uit het venster.
Ik reed achteruit een steile straat naar beneden, doorboorde een afscheidingsmuurtje en ramde een bungalow. Ik kon me gewoon niet herinneren waar het rempedaal gemonteerd was.
Toen stond de kerstboom plotseling in lichterlaaie. De vlammen sloegen over op de gordijnen. Mijn man kon echter niet helpen blussen, daar hij als een bezetene op zoek was naar de polis van de inboedelverzekering.
Alle rekeningen, die ik ontvang, betaal ik nooit onmiddellijk, daar mij daarvoor eenvoudig het geld ontbreekt. De rekeningen worden integendeel in een grote trommel gestort, waar ik er aan het begin van iedere maand geblinddoekt drie uit trek. Deze rekeningen betaal ik dan prompt. Ik verzoek u dan ook te wachten tot het lot U getroffen heeft.
Ik reed eerst met mijn auto tegen de vangrail, sloeg toen over de kop en knalde tenslotte tegen een boom. Toen verloor ik de macht over het stuur.
Met de wettelijk ter plekke maximaal toegestane snelheid botste ik op een vrouw die mij tegen alle geldende voorschriften in tegemoet kwam.
In hoog tempo naderde de telegraafpaal mij. Ik begon te zigzaggen maar ondanks dat raakte de telegraafpaal mij tegen de radiator.
Noch voor ik hem aanreed was ik er al van overtuigd, dat deze oude man nooit de overkant van de straat zou bereiken.
De getuigen van de aanrijding zijn tegen de achterkant aangeniet.
Het paard liep over de rijbaan zonder zich er volgens de voorschriften van te vergewissen of deze vrij was!
© Copyright Broodjeaap.nl
vrijdag 20 november 2009
vrijdag 13 november 2009
Milieumom
Het milieu, daar moet je zo nu en dan eens wat betrokkenheid voor tonen. Ernstig kijken en meeknikken met de groenen. Maatregelen stimuleren die ook goed zijn voor de schatkist.
Onder het mom van het milieu.
Voorbeeldje?
Vliegtax. Extra betalen voor je vliegreis. Mensen zullen dan minder gaan vliegen. Goed voor het milieu! En vooral voor de schatkist. Want natuurlijk zouden de mensen niet minder gaan vliegen. Dat wisten ze ook wel.
Lalalala
Maar wat gebeurde? De mensen gingen opeens echt minder naar de Nederlandse luchthavens, ze vlogen inderdaad minder of ze weken uit naar buitenlandse luchthavens.
Oh schrik! Dat was niet de bedoeling, jongens en meisjes. Dat kostte allemaal centjes.Wat nu? Gaan we Europees aankaarten dat we allemaal milieutax invoeren?
Neeee, dat gaat toch niet lukken. Laten we maar meteen de tax afschaffen.
En het milieu dan?
Ah joh, zout toch op met je milieu.
Volg ook het debat over rekening rijden.
Onder het mom van het milieu.
Voorbeeldje?
Vliegtax. Extra betalen voor je vliegreis. Mensen zullen dan minder gaan vliegen. Goed voor het milieu! En vooral voor de schatkist. Want natuurlijk zouden de mensen niet minder gaan vliegen. Dat wisten ze ook wel.
Lalalala
Maar wat gebeurde? De mensen gingen opeens echt minder naar de Nederlandse luchthavens, ze vlogen inderdaad minder of ze weken uit naar buitenlandse luchthavens.
Oh schrik! Dat was niet de bedoeling, jongens en meisjes. Dat kostte allemaal centjes.Wat nu? Gaan we Europees aankaarten dat we allemaal milieutax invoeren?
Neeee, dat gaat toch niet lukken. Laten we maar meteen de tax afschaffen.
En het milieu dan?
Ah joh, zout toch op met je milieu.
Volg ook het debat over rekening rijden.
donderdag 12 november 2009
Sia
Aan het eind van de serie 'Six feet under' hoorde ik dit nummer. Het was een prachtige serie geweest. Samen met onze zoon hebben we in een aantal maanden de circa 60 afleveringen gezien over het wel en wee van de familie Fisher. En nu was het afgelopen. En dan dit nummer. Het bleek van zangeres Sia te zijn. Ik heb haar opgespoord op Limewire,Wikipedia, Youtube, CD's, ik kwam nog net niet bij haar thuis. Helemaal verkocht was ik. Onafgebroken liedjes van haar in mijn hoofd.
Met name deze. Breathe me.
woensdag 11 november 2009
figuranten
‘Dus ik ben ‘n relschopper’’
-‘Ja, jij bent samen met die anderen een relschopper’
‘en dan komm’n jullie’
- ‘Ja, dan komen wij. De politie, de M.E’
‘En dan gèn wie met d’n tennisball’n gooin naar jullie’
- ‘Ja, dan gaan jullie met de tennisballen gooien. Gooi maar gewoon zo hard je kan. We gaan er een realistische rampenoefening van maken. Maak maar flink lawaai. Scheld maar! Net alsof het echt is’
‘Moogn jullie dan ook slèn?
- Als het bevel gegeven moet worden aan de ME om te gaan slaan, dan gaan ze ook los. Maar, natuurlijk alsof hè? OK?’
‘Goed or’
EVALUATIE
‘Dus, voor de volgende keer. Als de tennisballen op zijn, hou je op met gooien, of je komt bij de spelleider nieuwe halen. Maar we gaan NIET meer met stenen gooien. Want er zijn auto’s met deuken nu, en dat mag niet!. Fjerend heeft ook een bloedend hoofd van een steen die gegooid werd. En die ramen die kapot zijn, dat mag ook niet. ’t Is een rampenOEFENING jongens.!!’
Er gaat niets boven Groningen
dinsdag 10 november 2009
tempus figit
De tijd lijkt steeds sneller te gaan.
Laatst hoorde ik een weekendlover de week enthousiast beginnen met de woorden: ’t Is alweer Maandag
Je hoort wel eens zeggen dat drenkelingen in hun doodsstrijd hun hele leven in een flits voorbij zien gaan.
Ik voel me soms als in zo'n flits.
Maining
Herman van Veen krijgt hatemails.
Net als zoveel anderen die een mening hebben,
en die ventileren.
‘We weten je te vinden’
‘Als ik je tegen kom schop ik je verrot’
‘Ik weet waar je woont’
‘We weten je kinderen’
‘Ík zal je opwachten’
‘Teringlijer, ik maak je kapot’
Het gaat maar door.
Normaal?
Nee, natuurlijk niet.
Het gebeurt zoveel dat velen er hun schouders over ophalen. Gewend aan dit type reacties.
Het hoort er bij.Spam. Een kwestie van doorscrollen, en er niet op letten verder.
Geen negatieve aandacht belonen door er op te reageren.
Maar Herman is geraakt.
Hij zegt dat het hem vreselijk bang maakt.
Herman is niet gewend aan hatemails.
‘Is dit Nederland?’
Melk en honing blijkt tesamen de drek, waaronder de vermeende tolerantie is gestikt.
Ik voel met Herman mee. Want ik ben ook een mens met emoties enzo.
Misschien is de manier de vuilspuiter publiekelijk te confronteren met het gevolg van zijn (waarschijnlijk ondoordachte) reactie niet de beste, en wellicht ook diens beloning, maar wie weet opent het de ogen van een enkeling.
Net als zoveel anderen die een mening hebben,
en die ventileren.
‘We weten je te vinden’
‘Als ik je tegen kom schop ik je verrot’
‘Ik weet waar je woont’
‘We weten je kinderen’
‘Ík zal je opwachten’
‘Teringlijer, ik maak je kapot’
Het gaat maar door.
Normaal?
Nee, natuurlijk niet.
Het gebeurt zoveel dat velen er hun schouders over ophalen. Gewend aan dit type reacties.
Het hoort er bij.Spam. Een kwestie van doorscrollen, en er niet op letten verder.
Geen negatieve aandacht belonen door er op te reageren.
Maar Herman is geraakt.
Hij zegt dat het hem vreselijk bang maakt.
Herman is niet gewend aan hatemails.
‘Is dit Nederland?’
Melk en honing blijkt tesamen de drek, waaronder de vermeende tolerantie is gestikt.
Ik voel met Herman mee. Want ik ben ook een mens met emoties enzo.
Misschien is de manier de vuilspuiter publiekelijk te confronteren met het gevolg van zijn (waarschijnlijk ondoordachte) reactie niet de beste, en wellicht ook diens beloning, maar wie weet opent het de ogen van een enkeling.
vrijdag 6 november 2009
herfst
'Elk seizoen heeft zijn charme'zei mijn moeder altijd. Persoonlijk vind ik de lente en de zomer meer charme hebben als de herfst. De winter heeft voor mij zowiezo bijzonder weinig. Ik heb een hekel aan kou.
De schoonheid, en daarmee ook de charme van de herfst zit hem natuurlijk in de kleuren van de bladeren.
zaterdag 31 oktober 2009
Pearl Jam - Nothing as it seems
Pearl Jam op ons eigen Pinkpop. Met een charismatische Eddie Vedder. Het is alweer een aantal jaren geleden. Mooi om weer eeens terug te zien, vond ik.
maandag 26 oktober 2009
donderdag 22 oktober 2009
woensdag 21 oktober 2009
Targets
Gelezen op nu.nl
Uitgegeven: 20 oktober 2009 16:35
Laatst gewijzigd: 20 oktober 2009 16:49
Huisartsen proberen minder fouten te maken
DEN HAAG - Huisartsen, apothekers, verloskundigen, tandartsen en fysiotherapeuten gaan proberen minder fouten te maken bij de behandeling van patiënten.
Ze hebben daarover dinsdag afspraken gemaakt met het ministerie van Volksgezondheid.
Ziekenhuizen en medisch specialisten zijn al langer bezig de patiëntveiligheid te verbeteren.
Dat was nodig nadat uit diverse rapporten was gebleken dat in Nederland elk jaar honderden mensen onnodig sterven door bijvoorbeeld een verkeerde diagnose, fouten bij de operatie of het geven van verkeerde medicijnen.
Beter bijhouden
Nu zijn ook de zorgverleners buiten de ziekenhuismuren aan de beurt.
Ze hebben schriftelijk vastgelegd dat ze dossiers van patiënten beter gaan bijhouden, telefonisch beter bereikbaar zijn, de gegevens over medicijngebruik van patiënten beter registreren en de informatie over patiënten beter aan elkaar overdragen.
Davincini: Wat een merkwaardige kop: Gaan PRO –BE- REN wat MINDER fouten te maken. Steviger zou toch de kop zijn. ‘Voortaan maken huisartsen geen fouten meer!’
Uitgegeven: 20 oktober 2009 16:35
Laatst gewijzigd: 20 oktober 2009 16:49
Huisartsen proberen minder fouten te maken
DEN HAAG - Huisartsen, apothekers, verloskundigen, tandartsen en fysiotherapeuten gaan proberen minder fouten te maken bij de behandeling van patiënten.
Ze hebben daarover dinsdag afspraken gemaakt met het ministerie van Volksgezondheid.
Ziekenhuizen en medisch specialisten zijn al langer bezig de patiëntveiligheid te verbeteren.
Dat was nodig nadat uit diverse rapporten was gebleken dat in Nederland elk jaar honderden mensen onnodig sterven door bijvoorbeeld een verkeerde diagnose, fouten bij de operatie of het geven van verkeerde medicijnen.
Beter bijhouden
Nu zijn ook de zorgverleners buiten de ziekenhuismuren aan de beurt.
Ze hebben schriftelijk vastgelegd dat ze dossiers van patiënten beter gaan bijhouden, telefonisch beter bereikbaar zijn, de gegevens over medicijngebruik van patiënten beter registreren en de informatie over patiënten beter aan elkaar overdragen.
Davincini: Wat een merkwaardige kop: Gaan PRO –BE- REN wat MINDER fouten te maken. Steviger zou toch de kop zijn. ‘Voortaan maken huisartsen geen fouten meer!’
Je zou toch zeggen dat het doel moet zijn dat er geen mensen meer sterven door medische missers. Nu sterven er hierdoor jaarlijks honderden ( 200 ? 800?) mensen. ‘Oeps, foutje, ja sorry, je man is dood. Maar troost je, er zijn dit jaar nog veel meer mensen die door medische missers zijn overleden.’
Het klinkt niet erg betrouwbaar, die kop. Stel dat er komend jaar 10 minder mensen door medische missers komen te overlijden, gaan we elkaar dan op de schouder slaan? Is dan het doel bereikt?
Het klinkt niet erg betrouwbaar, die kop. Stel dat er komend jaar 10 minder mensen door medische missers komen te overlijden, gaan we elkaar dan op de schouder slaan? Is dan het doel bereikt?
dinsdag 20 oktober 2009
Voor 50 Plussers
Nog van ver voor de Fabeltjeskrant. Nooit meer gezien sindsdien. Vandaag kwam ik het tegen op het net. Nostalgie, jawel! Daar gaan we weer!
zondag 18 oktober 2009
HCS
Achter de pc zit ik te verzinnen wat ik zal 'bloggen. Ik kom niet meteen ergens op. De radio staat ook aan. Dat leidt af, want opeens hoor ik hem. Die radio.
Een reclame-enthousiaste stem, die me in die toon zou kunnen vertellen dat ik kans maak miljonair te worden als ik maar een lot koop, juicht nu tot Nederland:
'DENK JE DAT JE PARTNER VREEMD GAAT? VERTROUW JE JE VRINDIN NIET? KOM ER NU ACHTER EN SMS : 'VREEMD AAN' EN FIND OUT
Monthy Pyton? Muiswinkel en van Vleuten> Theo Maasen?
Nee hoor, gewoon, reclame.
SMS 'Vreemd aan'. Wat te denken....
In de Bijbel staat: 'Aan het eind der dagen zult ge vreemde gezichten zien'
'...en vreemde stemmen horen die vreemde dingen zeggen' zal er wel bij hebben gestaan. Dan Brown zal er wel over schrijven later.
Zou je zo iemand kunnen genezen? Op laten nemen in een kliniek?
In hoeverre wordt de schreeuwerd gezien als gevaar voor zichzelf of zijn omgeving?
Hoe dan ook, is het iemand die geholpen moet worden. Het is onze variant op de gehersenspoelde maöist. Een verknipte geest.
Ach, hele huizen kun je ermee vol stoppen, met mensen die je tot kopen willen aanzetten door dingen te roepen als: 'NU! 50 PROCENT KORTING! WAANZINNIGE AANBIEDING! PROFITEER NU! KOM KIJKEN!
Kom op, dames en heren psycho-analytischi, noem eens wat: "Het Hyper Commercial Syndrome" (hij lijdt aan HCS) or whatever. Afficieer dit gedrag toch eens tot ziekte!
Symptoom: 'Heeft neiging tot het schreeuwend en dwingerig in het openbaar reclame-uitingen te proclameren'
Het zou ons zoveel rust geven als al die enthousiaste schreeuwers samen in een kliniek een ontwenningskuur zouden volgen.
Kunnen we eindelijk weer eens gewoon ademhalen, en denken.
Aan een fatSOENLIJK stukkie om over te schrijven bijvoorbeeld.
Een reclame-enthousiaste stem, die me in die toon zou kunnen vertellen dat ik kans maak miljonair te worden als ik maar een lot koop, juicht nu tot Nederland:
'DENK JE DAT JE PARTNER VREEMD GAAT? VERTROUW JE JE VRINDIN NIET? KOM ER NU ACHTER EN SMS : 'VREEMD AAN' EN FIND OUT
Monthy Pyton? Muiswinkel en van Vleuten> Theo Maasen?
Nee hoor, gewoon, reclame.
SMS 'Vreemd aan'. Wat te denken....
In de Bijbel staat: 'Aan het eind der dagen zult ge vreemde gezichten zien'
'...en vreemde stemmen horen die vreemde dingen zeggen' zal er wel bij hebben gestaan. Dan Brown zal er wel over schrijven later.
Zou je zo iemand kunnen genezen? Op laten nemen in een kliniek?
In hoeverre wordt de schreeuwerd gezien als gevaar voor zichzelf of zijn omgeving?
Hoe dan ook, is het iemand die geholpen moet worden. Het is onze variant op de gehersenspoelde maöist. Een verknipte geest.
Ach, hele huizen kun je ermee vol stoppen, met mensen die je tot kopen willen aanzetten door dingen te roepen als: 'NU! 50 PROCENT KORTING! WAANZINNIGE AANBIEDING! PROFITEER NU! KOM KIJKEN!
Kom op, dames en heren psycho-analytischi, noem eens wat: "Het Hyper Commercial Syndrome" (hij lijdt aan HCS) or whatever. Afficieer dit gedrag toch eens tot ziekte!
Symptoom: 'Heeft neiging tot het schreeuwend en dwingerig in het openbaar reclame-uitingen te proclameren'
Het zou ons zoveel rust geven als al die enthousiaste schreeuwers samen in een kliniek een ontwenningskuur zouden volgen.
Kunnen we eindelijk weer eens gewoon ademhalen, en denken.
Aan een fatSOENLIJK stukkie om over te schrijven bijvoorbeeld.
zaterdag 17 oktober 2009
Jethro Tull
Een band die naar mijn gevoel altijd toch wat onderbelicht is gebleven.Deze video is leuk om naar te kijken. Een lekker idiote Ian Anderson in een lekker nummer.
woensdag 14 oktober 2009
Davincini's mooi (7)
In het katern 'mooie foto's' zijn er aanzienlijk wat foto's waarin vrouwen figureren. Zoals je ziet vormt deze daarop geen uitzondering. Het zijn toch de foto's die mijn blik wat langer vasthouden.
En over blik gesproken. Haar ogen....
boerengolf
Gert was het ontlopen der dingen voorbij.
Je deed dingen of je deed ze niet.
Toen hij ‘oké’ zei, was dit ook luchtigjes gegaan, en open-minded.
‘We zien wel’dacht hij: ‘Misschien is het wel leuk, boerengolf’
Een collega van hem was met het idee gekomen en een aantal had enthousiast gereageerd. Het personeelsuitje zou zich dit jaar gaan afspelen tussen Brabantse inteelt-gehuchten op bekeutelde en bevlaaide weilanden, afgebakend door droge slootjes en paaltjes met prikkel- en schrikdraad.
Onder het mom van team-building gebeuren er wel gekkere dingen.
De naam ’Boerengolf’ dekt exact de lading.
In plaats van het gladde gazon is er een boertig weiland, je loopt niet rond met een club als de Ram Demon XR Driver, die beschikt over een extra diep blad dat minder spin geeft voor explosieve afstanden en accuratesse, maar met een houten stok met een een slagblad in de vorm van een klomp. De bal is geen golfbal, maar een kindervoetbal.
Het was droog. Ze hoefden niet per sé kaplaarzen aan te trekken.
In twee ploegen van 3 sloeg men om beurten met de stok tegen de bal in de richting van een hole. Een hole was een kuiltje in de grond waar een kunststof bloempot in was gepropt. Met de rand nog boven het omringende oppervlak uit, een enkele keer. Probeer daar maar eens een bal in te slaan.
Gert wist de moed er aanvankelijk goed in te houden. Ook toen zijn collega’s de bal indrukwekkende en hoge meppen wisten te geven, en de bal bij ZIJN mep onwillig en aarzelend door het hoge gras rolde.
Gert had in zijn leven slechts ervaring op het terrein van midget-golfen. Preciesie werk. Bij midget golfen hoefde je niet echt uit te halen met je stick. Bij het boerengolf was dit nu net wèl de bedoeling, want de holes lagen soms honderden meters uit elkaar.
Gert probeerde de swing, maar het wilde niet echt vlotten. Wat het uiteindelijk opleverde was een flinke steek en een protesterende spier in zijn linkerschouder.
Gert kon daarna slechts nog ingezet worden voor de slagen dichtbij de hole. ‘Nu kun jij slaan Gert’ zo lachte men. En Gert miste. En miste.
Vroeger had hij ze ontlopen, dit soort personeelsuitjes, want hij wist hoe het gaan zou. Hij zou er niets van bakken, en heel hard zijn best moeten doen om 'lulletje rozenwater' niet toe te laten.
Gert zette het toefje op de taart door in een verse koeievlaai te stappen.
De laatste week had hij zich zo goed gevoeld op zijn werk. In het pré-boerengolf tijdperk. Voordat zijn vrouw hem de linkerschouder insmeerde met SRL gelei.
Je deed dingen of je deed ze niet.
Toen hij ‘oké’ zei, was dit ook luchtigjes gegaan, en open-minded.
‘We zien wel’dacht hij: ‘Misschien is het wel leuk, boerengolf’
Een collega van hem was met het idee gekomen en een aantal had enthousiast gereageerd. Het personeelsuitje zou zich dit jaar gaan afspelen tussen Brabantse inteelt-gehuchten op bekeutelde en bevlaaide weilanden, afgebakend door droge slootjes en paaltjes met prikkel- en schrikdraad.
Onder het mom van team-building gebeuren er wel gekkere dingen.
De naam ’Boerengolf’ dekt exact de lading.
In plaats van het gladde gazon is er een boertig weiland, je loopt niet rond met een club als de Ram Demon XR Driver, die beschikt over een extra diep blad dat minder spin geeft voor explosieve afstanden en accuratesse, maar met een houten stok met een een slagblad in de vorm van een klomp. De bal is geen golfbal, maar een kindervoetbal.
Het was droog. Ze hoefden niet per sé kaplaarzen aan te trekken.
In twee ploegen van 3 sloeg men om beurten met de stok tegen de bal in de richting van een hole. Een hole was een kuiltje in de grond waar een kunststof bloempot in was gepropt. Met de rand nog boven het omringende oppervlak uit, een enkele keer. Probeer daar maar eens een bal in te slaan.
Gert wist de moed er aanvankelijk goed in te houden. Ook toen zijn collega’s de bal indrukwekkende en hoge meppen wisten te geven, en de bal bij ZIJN mep onwillig en aarzelend door het hoge gras rolde.
Gert had in zijn leven slechts ervaring op het terrein van midget-golfen. Preciesie werk. Bij midget golfen hoefde je niet echt uit te halen met je stick. Bij het boerengolf was dit nu net wèl de bedoeling, want de holes lagen soms honderden meters uit elkaar.
Gert probeerde de swing, maar het wilde niet echt vlotten. Wat het uiteindelijk opleverde was een flinke steek en een protesterende spier in zijn linkerschouder.
Gert kon daarna slechts nog ingezet worden voor de slagen dichtbij de hole. ‘Nu kun jij slaan Gert’ zo lachte men. En Gert miste. En miste.
Vroeger had hij ze ontlopen, dit soort personeelsuitjes, want hij wist hoe het gaan zou. Hij zou er niets van bakken, en heel hard zijn best moeten doen om 'lulletje rozenwater' niet toe te laten.
Gert zette het toefje op de taart door in een verse koeievlaai te stappen.
De laatste week had hij zich zo goed gevoeld op zijn werk. In het pré-boerengolf tijdperk. Voordat zijn vrouw hem de linkerschouder insmeerde met SRL gelei.
Abonneren op:
Posts (Atom)