Vegen met Siminades

"Rechtvaardigheid is: ieder geven wat hem toekomt"zegt Siminades.
Siminades?
Ik weet niet wie dat is, en ik hoef het ook niet te weten.
De spreuk staat op onze scheurkalender met wijze spreuken. Bij 29 en 30 oktober.

Wijze spreuken, me zolen.
De kalender was zeker in de aanbieding.
Want wijs is anders.
Als ik namelijk ieder geef wat ieder toekomt, dan ziet het er toch anders uit als wanneer mijn buurman dat doet.

Siminades, uitgever van de spreuken, het is goed dat de kalender op het toilet hangt.

We vegen!

Dat komt U toe, meen ik

herfstwandelingen

Wanneer je van natuur houdt, en van wandelen, dan woon je daar waar ik woon niet gek. Binnen 5 minuten ben ik het bos ingewandeld.
Op een blauwe herfstdag, zoalsvandaag, is het voor een kleurenliefhebber zoals ik genieten geblazen.
Ik neem een fotocamera mee en klik het licht van de herfstbladeren.
De zilverwitte stammen van de berkenbomen, het doorschijnend rood van herfstbladeren, het oplichtend mos in een donker bos waar zonlicht nog net komen kan.

De fotoos vallen steevast tegen.
Maar goed. Ik voel me na zo'n wandeling altijd beter als daarvoor.

Typische foto (1)

In de catagorie: foto's die vragen oproepen

Typische foto.
Zal wel uit de Flower-Power tijd komen.
Maar niet tijdens een popfestival ofzo,
Ze staan in een duinachtig landschap, als ik het goed zie.

Maar haar hand....
Alsof ze een balontuutje vasthoudt. - Het tuutje is nog niet dichtgeknoopt. Als ze het los laat flubbert het weg.

En hij kijkt of hij van niets weet.
Of...dat het heel normaal is wat er gebeurd. ( Maar ook een beetje van 'Als jij dit niet normaal vind, dan sla ik je op je bek!)
Het vreemdst van de foto is misschien nog wel dat hij zijn armen zo passief naar beneden heeft hangen. Dat hij die niet een arm om haar heen slaat, of een arm in zijn zij desnoods. Z'n armen hangen daar maar. Alsof ze al een beetje leeg gelopen zijn. Ze heeft al een beetje lucht uit haar ballon laten ontsnappen...

Hij is Fikkie. Zij laat hem uit.

Zij heeft een reli-blik in haar ogen. Ze is in vervoering.
Van een of andere Baba die gezegd heeft dat je je remmen moet loslaten.

En wat draagt hij voor iets eigenaardigs....dat gele...het lijkt het restant van een dwangbuis. Is hij een crimineel?
En redt zij hem op haar manier?

Staan ze of lopen ze? Staan ze op een nudistencamping?
Is het een cabaretduo?

Wie het weet mag het zeggen

M'n water

Iemand die zijn intuïtie volgt, blijkt in de regel gewoon zijn lul achterna te lopen.

Vroeger zeiden de mensen, en je hoort het nóg wel eens: "Ik voel het aan mijn water". En dan was het goed, want als je het aan je water voelt, dan moet je dat navolgen. Dat weet iedereen! Niemand zal je kwalijk nemen dat je gehandeld hebt zoals je hebt gehandeld.
'Hij kon er weinig aan doen', zal men zeggen 'hij voelde het aan z'n water'
Ik heb dat nooit helemaal kunnen plaatsen, deze uitdrukking.Welk water wordt er bedoeld? Het heeft te maken met een zeker aanvoelen van dingen. Een stem in je, die sterker is dan andere stemmen. Die je overtuigd en aanzet. Misschien wel je sprekende geweten, of je eigenste IK."Ik voel het aan m'n water" vind ik persoonlijk meer iets om te zeggen voor mensen met het syndroom van Down.In dat geval vind het beter plaatsbaar.
En aanwijsbaar ook.

Wie weet waar de uitdrukking vandaan komt mag het zeggen.

Sjaak Bral ziet het goed (4)

gekopieerd van http://www.sjaakbral.nl/blog.php

Tongzoenen

1-2-3-4-5-6-7, wie mag ik een zoentje geven? Kent u het nog? Wel: dat schoolpleindeuntje is inmiddels aangepast aan de moderne tijd. Opgepimpt, zo u wilt. Een kusje is allang niet meer voldoende. Op een basisschool in Renkum kwam de schoolleiding erachter dat hele andere opdrachten worden vervuld. Kinderen van groep 8 (11 en 12 jaar) kregen van elkaar taken als ‘op elkaar liggen', ‘tongzoenen', ‘tieten knijpen' en ‘uitkleden in de bosjes'. Mijn God. Ik was op die leeftijd al blij als ik kon knikkeren. Nou ja, er werd toen ook wel stiekem in de bosjes achter de gymzaal wel wat gefrummeld. Maar dat was stiekem. Dit gebeurt allemaal aan de oppervlakte. ‘Heel normaal', zeggen sexuologen. Hoort bij de leeftijd. Je vraagt je af wat voor spelletjes ze dan spelen als ze écht in de puberteit zitten - ‘Voor de vuist weg?'
Ik ben zelf een enorm liefhebber van sex. Sterker nog: als ze ooit iets uitvinden dat lekkerder is, blijf ik het er gewoon bij doen. Maar toen ik 11 was kwamen we niet verder dan ‘Schipper mag ik overvaren' en schoot de adrenaline al door je lichaam. Natuurlijk, de tijden zijn veranderd maar de sexualisering van de maatschappij gaat wel in een érg rap tempo. Kent u de volgende tekst? ‘Ik weet een plekje waar ze ons niet vinden/jij mag me verslinden/Laat mij naar je kamer komen/in duizend hete dromen.' Nee, het is niet de hijglijn van Kim Holland. Dit is een tekst van K3. ‘Doe het heel zachtjes/geen kreetjes en geen lachjes'. Ik ben geen kenner van het genre, maar ik vermoed dat ze het niet over knikkeren hebben. Kinderen van 7 staan deze teksten mee te brullen. Wat wil je dan als samenleving? Nu wil ik de dames van K3 niet overal de schuld van geven (hoewel dat verdomde handig zou zijn) maar een paar jaar later brengt uw kroost het allemaal doodleuk in praktijk en geven daarmee een geheel nieuwe dimensie aan de term ‘buitenschoolse activiteiten'.
Sex op steeds jongere leeftijd hoort er ‘gewoon' bij. Daar kunnen we boos om zijn, maar het brengt mij persoonlijk tot een gedachte die mij melancholisch stemt: was ik maar tien jaar geleden geboren.

Mis Monroe!

Aan de Marilyn Monroe look-alike contest meedoen is iets dat je moet willen. En er zijn menschen die dit willen.
Ook al hebben ze niet veel kans om te winnen.

"Je weet nooit" hebben ze misschien gedacht. " Niet geschoten is altijd mis."
Maar gaat dit gezegde wel altijd op?
Kun je in onderstaand voorbeeld toch misschien beter maar NIET schieten?

Electric Voice Phenomenin

Uit een artikel van Wilfred van de Poll en Anniek van den Brand uit 'De Trouw'


Geconcentreerd, het hoofd naar voren gebogen, draait de 49-jarige Henk Stooter aan de glazen frequentieknop van een radio, roerend in een soep van ruis: halve woorden, flarden van muziek, een uithaal van een lach.
"We hebben nu wel genoeg materiaal", zegt Stooter. Hij draait de radio uit en klikt met zijn muis op de stopknop van zijn laptop, waarmee hij de radioruis opnam.

Overdag is de half Indonesische Stooter beveiligings- beambte. In de avonduren en de weekenden werkt hij als medium en legt hij zich toe op het zogenoemde 'bandstemfenomeen'. ( davincini:'hoor ik daar Jambers?') Hij legt uit: "Als je dood bent, heb je geen lichaam meer. De puurste zielen gaan direct naar het licht, maar de meeste blijven op aarde ronddwalen. Ze willen heel graag communiceren met de levenden, maar ze hebben geen stembanden meer."
Daarom, zegt Stooter, gebruiken zielen bestaande geluidstrillingen. "Door de frequentieknop heen en weer te draaien, creëer ik ruis. Op die trillingen springen de dode zielen in. Die ruis neem ik op en als ik het geluidsfragment daarna vertraagd terugluister op mijn laptop, ja, dan kun je ze horen, de stemmen."
( Davincini: fijn dat voor sommige mensen het hele leven en ook wat er daarna gebeurd zo volstrekt logisch in elkaar steekt')
Het bandstemfenomeen - Electric Voice Phenomenon in het Engels, voor ingewijden kortweg EVP - is een florerende spirituele subcultuur met internetfora en handboeken, inclusief de spirituele horrorfilms 'White Noise 1' (2005) en 'White Noise 2' (2007). Gewapend met radio's, microfoons, voicerecordertjes en laptops gaan EVP'ers op zoek naar geesten. Vooral 'verzamelplaatsen' van zielen, zoals begraafplaatsen of locaties waar in het verleden grote veldslagen hebben plaatsgevonden, zijn populaire jachtplekken.

Voor Henk Stooter gaan de bandstemmen ook om 'bewijzen', zegt hij. Want eigenlijk heeft hij de radio en opnameapparatuur niet nodig om de stemmen van overleden mensen te horen. "Je ontwikkelt steeds meer gedachtekracht, hè. Dus inmiddels kan ik het rechtstreeks, zonder radio. Toch neem ik nog steeds stemmen op. Via deze methode krijg ik tastbaar bewijs dat de doden bestaan. Dan besef ik weer even hoe reëel het allemaal is. En hiermee kan ik ook sceptici overtuigen."

Ook Tristan van der Vlis, die afgelopen april acht mensen doodschoot in een winkelcentrum in Alphen aan den Rijn en zichzelf daarna het leven benam, bezocht begraafplaatsen om stemmen op te nemen. Hij claimde in achtergelaten verklaringen dat stemmen van geesten hem tot zijn daad hadden aangespoord.
"Tristan", verzucht Henk Stooter, "dat was tragisch." De Alphenaar had afgestemd op de verkeerde frequenties, meent Stooter. "En de bandjes die hij opnam, draaide hij ook achterstevoren af. Dat moet je niet doen. Dan vang je de slechtste zielen op. Dan heb je echt te maken met de geestelijke onderwereld." Hij schudt zijn hoofd. "Sommigen weten niet waar ze aan beginnen."

Zelf komt Stooter ook wel eens 'flinke jongens' tegen. "Dan voel ik een ijzige klauw op mijn bovenarm. Maar verder komen ze bij mij niet."
Dat komt doordat hij in de geestelijke wereld een 'gids' heeft, zegt Stooter. Zijn gids heet Herman. Herman helpt en beschermt hem. "Ik praat doorlopend met Herman. Hij vertelt me waar de dolende zielen zijn."
Zijn rechterhand maakt een slaande beweging ter hoogte van zijn oor, alsof hij een vlieg van zich afslaat. "Daar zat er weer eentje. 'Klootzak', fluisterde hij naar mij. Maar ik negeer hem gewoon, hoor."

Voor Stooter is EVP niet zomaar een hobby. Het is een vorm van liefdadigheid. "De zielen willen naar het licht. Ik help ze daarbij. Want iedereen moet geholpen worden. Ook de doden." Hoe helpt hij ze dan precies? "Als ik genoeg zielen verzameld heb, visualiseer ik een ladder naar het licht. Die kunnen ze dan bestijgen."

Stooter luistert het geluidsfragment terug dat hij zojuist heeft opgenomen. Via zijn muziekprogramma op de laptop verwijdert hij overtollige ruis en maakt hij het geheel twintig decibellen luider. Om de paar seconden pauzeert hij en laat het stukje nog een keer horen. Vijf, tien keer achter elkaar.

"Daar! Horen jullie dat?"
Wij horen niets. "Stoo-ter, zegt-ie. Hij roept mij."
We buigen ons naar de speakers toe.
"Lieverd."
Nu horen we het wel.
"Niet... Meer... Eu... Ren." Een lage stem, nauwelijks te verstaan. Enthousiast roept Stooter: "Niet meer treuren!"
Treuren? Of was het 'zeuren'? "Het vergt een geoefend oor", aldus Stooter. Dan horen we luid en duidelijk een zin: "Je wordt ziek."
Zegt iemand dat tegen ons? Stooter houdt zijn hoofd schuin en is een moment stil. "Ik krijg net door van Herman dat we ons geen zorgen hoeven te maken. Dit is een dwaalgeest."

Twijfelt hij nooit aan het bestaan van zijn gids Herman en de dode zielen? En die bandstemmen - is dat niet gewoon een kwestie van toeval? Geluidsfragmenten die door al het heen en weer gedraai zich spontaan tot woorden en zinnen vermengen? Bekruipt die gedachte hem wel eens?
"Nee, nooit", zegt Stooter stellig. Hij gooit zijn handen in de lucht. "Het zou betekenen dat ik mijn hele leven aan een illusie heb gewijd! Ik ben hier al sinds mijn veertiende mee bezig."

Dromerig: "Kijk, dit is allemaal nog erg primitief. Eenrichtingsverkeer. Er komt een keer een apparaat waarmee je écht een dialoog kunt hebben met de overledenen. Luid en duidelijk, zodat iedereen het kan horen."
Hij knikt zelfverzekerd. "Daar zijn ze boven al mee bezig."

Davincini: "Als ik genoeg zielen verzameld heb, visualiseer ik een ladder naar het licht. Die kunnen ze dan bestijgen." Geweldig!, maar ik moest bovenal aan onderstaand filmpje denken.



heerlijk, wat heb ik me hier indertijd ziek om gelachen

De vrouw van de parfum

Deze vrouw, deze foto hoorde bij het aanprijzen van een Franse parfum. Het heeft er alle schijn van dat het plaatje niet spontaan genomen is. Maar desalniettemin,die reclamejongens rondom de parfumindustrie verstaan hun vak wel.

Andrew Winton

Geweldige gitaarspeler op een even zo geweldige Ellis gitaar, en een leuke zanger ook nog. Jee, ik blijf blij met internet en You Tube, want zo kon ik ook dit weer ontdekken!

Kabouter Wesley

Meligheid troef bij de tekenfilmpjes van Kabouter Wesley...maar aangezien ik zelf wel vaker in een melige bui verkeer...kan ik er wel schik mee hebben.

Novylooptover(2)

Van Yvonne

Eigenlijk wilde ik een logje schrijven met de titel: A Chihuahua named Louis Vuitton, maar daar kon ik helaas weinig content bij verzinnen. Dus daarom wordt het wat anders, een verhaaltje over een onschuldig trauma, hierna te noemen Het Trauma.
Het was in de tijd dat ik mijn sleutels en mijn telefoon nog aan een koord om mijn nek droeg. Ik reed met een auto vol groot afval richting de vuilstort. (Ik weet niet of bij u de vuilstort er net zo uitziet, maar bij ons is dat een terrein waar je met je auto overheen kunt rijden langs allemaal verdiepte containers, waarbij bordjes staan met Hout, Glas, Bouwafval, etc. En in het midden van het terrein staat een huisje, vanuit waar een paar mannen in oranje gemeentepakken de boel zo’n beetje in goede banen leiden. Eigenlijk heel lollig. Zelfs nu, met Het Trauma, vind ik het nog steeds een van de leukste huishoudelijke taken; naar de vuilstort gaan. Jammer dat het maar drie keer per jaar mag zonder ervoor te betalen.)
Een van de objecten die ik moest dumpen was een metalen rek. Een soort boekenkast. Van metaal.
Dus ik reed de auto naar het bordje Metaal, smeet het gevaarte met een forse zwaai de drie meter diepe container in en............ bleef eraan haken met het koord om mijn nek.
Nee!
Ja!
Net toen ik besefte dat ik werkelijk zou worden meegesleurd en beneden waarschijnlijk gespietst door een ijzeren stoelpoot, schoot het koord los en was ik vrij. En zag ik hoe mijn mobiele telefoonin de diepte verdween.
Me nog heerlijk onbewust van Het Trauma dacht ik iets luchtigs als: Pfoei, dat ging maar net goed en toog op zoek naar iemand die me kon helpen mijn telefoon uit de bak te vissen.
Inmiddels was het enorm hard gaan regenen en even later stond ik dus druipend op de drempel van het gebouwtje waar de mannen aan de koffie zaten en meldde dapper dat mijn telefoon in een van de containers was gevallen en of iemand misschien even kon helpen, met een ladder ofzo.
Wat me - logisch - een hoop gegrinnik opleverde en ge-'haha, een vrouw zeker'.
En toen snauwde ik niet dat ze nou wel konden gaan staan ginnegappen, maar dat ik voor hetzelfde geld dóód had kunnen zijn,nee, natuurlijk niet.
Toen glimlachte ik hulpeloos.
Want ik wilde mijn telefoon terug.

Maar over Het Trauma: er is dus sindsdien iets met me gebeurd. Ik vind het op de vuilstort nog steeds hartstikke grappig allemaal, maar op het moment dat ik iets daadwerkelijk in een container wil gooien gaat het mis. Dan breekt het zweet me uit. En durf ik niet. Los te laten. Nou draag ik allang geen koord meer om mijn nek, maar iets kan theoretisch ook blijven haken aan een knoop van je jas.

Davincini: Novy zou het zusje van Gert kunnen zijn.

Gekopieerd uit http://novylooptover.blogspot.com/?expref=next-blog

milieu-extremist

Lezers van dit blog weten dat ik de aarde, de natuur, dus het milieu, een warm hart toedraag.

Ik ben me bewust dat we voor onze planeet moeten zorgen, om de aarde leefbaar te houden. Dat ben ik. Niet iedereen wil de aarde leefbaar houden, dat weet ik ook. Er zijn er veel die het eigenlijk niets uitmaakt: 'Dood gaan we toch'. Die gedachte.

Met zo iemand zou ik niet kunnen samenwonen. Ik ben aartsconservatief, zou je kunnen zeggen.

Maar ik kan veel meer doen voor onze planeet hoor. Ik ga nog veel met de auto, terwijl ik ook met de fiets kan. Ik sluit vliegvakanties niet uit. Ik kan energiezuiniger leven, soberder...

Mijn vrouw doet meer voor het milieu als ik. Zo eet ze bijvoorbeeld minder vlees en pakt minder snel de auto. Dit levert soms discussies op, die het huishouden levendig houden.

Zij knipt, als de fles mayonaisse bijna leeg is, de fles doormidden, want dan kun je goed het laatste restje uit de fles halen, wat anders zou blijven zitten.

Ze knipt met hetzelfde doel ook tandpastatube's en flessen shampoo door.

Ze reageert op de kinderen die zitten te kleumen van de kou in de kamer en vragen of de verwarming alsjeblieft op 20 graden mag met: 'Doe nog maar een trui aan'

Ze hoeft geen droger, ze hoeft geen vaatwasmachine.

Zij heeft een hekel aan eten weggooien, en kan bij de lunch bij ieder een boterham op het bord leggen, die 'nog best wel goed is' (want nog niet groen) . Ook dit kan op enig verzet rekenen.

Ik doe mijn best geen eten weg te gooien, maar wil wel graag smakelijk blijven eten en behaaglijk wonen.

Ik noem haar een milieu-extremist. Zij zou het liefst een argeloze persoon, die zij ziet als verspiller, te voet met een rugzak en een karig zakcentje naar de sloppenwijken van Calcutta sturen om daar een jaartje te louteren en van zijn verspilzucht en hebzucht af te komen. Een voettocht naar een helende therapie.

Dat zal ze leren

Er zit misschien nog wel een markt in ook...es kijken of ik een paar van die primitieve onderkomens in India kan afhuren voor de louterende en bewustwordende toerist....

Terwijl ik zit te schrijven, komt mijn lief naar beneden. 'Licht aan?' zegt ze, en doet nog voor ze goedenmorgen zegt het licht boven de eettafel uit.

herfst 2011

'Zo, jíj hebt veel vrienden, je bent populair. Die GSM van jou staat geen moment stil'

-'Nou, ik heb eigenlijk gewoon NS SMS Amber-Alert, die waarschuwen me tegenwoordig bij extreem weer. Dan komen ze met een aangepaste dienstregeling, en ik krijg dat allemaal door. Er staan bomen met bladeren langs het spoor, en er is met de herfst een verhoogd risico dat die er af vallen, vandaar die berichten nou allemaal'

'Kunnen ze er niets aan doen dat die bladeren blijven zitten?...'

(zucht,....je hoort ze wel eens, die gesprekken onderweg)

benjamin kikkert

Verdwenen geluid

Het was een door dampend weer gestremd geluid uit de verte. Een onafwendbaar treurig geblaas. Een lage stoot uit een onderwereld waarvan de zware poorten op een kier werden geduwd.

Een droeve, zware klank die telkens nog even nagalmde voor hij wegstierf, om even later weer te klagen. Dezelfde roep.

Vissersvrouwen vouwden bij het horen ervan de vingers van beide handen ineen, en hoorden zichzelf hardop bidden.

Ik hoorde het als kind soms in mijn slaapkamertje. Onder de wollen deken lag ik en het stemde me op een nostalgische manier treurig. Maar ook berustend.

Ik hoorde de ademstootvan een apocalyptische ruiter door zijn herautenhoorn die de komst van de dood aankondigde.

Ik was niet bang. Ik wist dat de dood voor mij nog niet zou komen. Maar wel dat hij er was. En dat was goed. Ik zou het geluid nog wel eens willen horen. Misthoorn in de verte. Dat geluid en verder niets.

*

Hoewel er op het internet een site is te vinden met een databank voor ' de geluiden van vroeger 'kan ik dit geluid niet meer vinden. Wel het geluid van een misthoorn. Verschillende mishoornen zelfs. Maar niet van MIJN misthoorn, en zeker niet het geluid ervan uit de verte.

*

Moest opeens ook denken aan wat anders: Mijn vriend en ik konden fantaseren over hoe de eerste misthoorn had geklonken, we lachten dat het een man moest zijn geweest, die om de zoveel tijd bij mist moet hebben geroepen: ' Miiiiiiiiiiist--HOORN!....'

herinneringen.

blaudzun

Het programma DWDD heeft veel gedaan om deze artiest een groter publiek te geven. En terecht. God, er zijn weer zoveel mooie dingen te zien en te horen de laatste tijd...Ook van blaudzun 'LOVELIESBLEEDING' bijvoorbeeld, of 'Blindspot'. Hoogstandjes..

Lieve

Vanmorgen belde Gert bij haar aan.

Hij had van tevoren getelefoneerd dat ie langs zou komen,

en eerder had hij haar al gemaild.

'Lieve' zo heette ze,

Een vrouw die Lieve heet, daar heb je zo je voorstellingen bij. Het slaat helemaal nergens op maar Karen en Yvonne hebben een streepje voor bij Stien en Teunie. En Lieve weer boven Karen en Yvonne. What's in a name? Nou, VEEL zou ik willen zeggen

Gert had haar gemaild omdat ze een bureaustoel te koop had staan op Marktplaats. Hij had on-line geboden, en zij was akkoord gegaan. Gert vroeg haar telefoonnummer zodat ze konden afspreken hoe laat hij het meubel zou komen halen.

Hij kreeg eerst haar man aan de lijn.

Hij vroeg naar Lieve, en ze spraken af voor de volgende dag - het eind van de ochtend.

Het was in Roosendaal, een riant huis, zo bleek.

Ze deed open. 'Lieve'was niet de 'Lieve'van de naam. Ze had de seks-appeal van een kerststukje in januari.

Ze liet hem binnen.

Ze ging hem voor naar de woonkamer.

Daar stonden ze met z'n tweeën. Ze leek zich een beetje ongemakkelijk te voelen. Je hoort van die rare verhalen. Haar vriendin verklaarde haar voor gek dat zij, alleen thuis, zomaar een wildvreemde man binnen zou laten. Maar ze wilde die angst dapper het hoofd bieden.

Gert probeerde haar hoe dan ook gerust te stellen, want hij dacht onrust bij haar waar te nemen - iets in haar blik- en babbelde wat over haar woonomgeving, het huis , en uiteindelijk de bureaustoel. Onbewust wilde hij de vrouw misschien nogmaals geruststellen, en flapte er uit,( en hij schrok ervan toen hij het zichzelf hoorde zeggen): 'Ik krijg hem niet meer omhoog' Gert doelde op het defecte mechanisme van zijn bureaustoel.

'Mijn bureaustoel, bedoel ik 'verbeterde Gert zich vervolgens verkeerd, waarna de afwikkeling van de koop in sneltreinvaart werd afgerond.

Naschrift: 'Lieve' ingetypt op afbeeldingenzoeker, geeft geen sprankelende resultaten. Zeker niet vergeleken bij een naam als 'Kate'.

dierenwinkel

Laatst had ik het over de dierenwinkel. De bekendste dierenwinkel van nederland werd ooit vorm gegeven door de mannen van Jiskevet. hierboven een aflevering van 'de dierenwinkel' Een heerlijke absurde sketch.

schattig

In den beginne was er Schnabbl. Daar schreef ik al over in mei 2008.

Schnabbl ging dood.

Daarna kwam Poekie.

En die is ook alweer een half jaar begraven.

Het waren dwerghamstertjes. De enige huisdieren die onze dochter leuk vindt en die ze houden kan. Ze wil ook een paard, een kat en een hond. Maar daar krijgen ze bij ons in de familie jeuk van, en rode ogen.

Dwerghamstertjes geven geen allergische reacties bij haar huisgenoten.

2 dwerghamsters in een kooi, dat gaat niet, zo zeiden ze in de dierenwinkel, die maken elkaar af. 3 hamstertjes gaat soms weer wel.

Amber wilde er drie. Ze gooide al haar kinderlijke charme in de strijd, en ze kreeg het voor elkaar.

We kochten drie mannetjes.

Leuke beestjes, beweeglijk, grappig. Dat spéélde en deed in die bak..liep rond op de achterpootjes....Amber was er dol op, hoewel één hamstertje wel behoorlijk kon bijten. Als ze die wilde pakken trok ze eerst overhandschoenen aan.

Bestaan er gay-hamsters?

Die vraag werd opgeworpen toen een hamstertje toch duidelijk genomen werd.

Het ging er ruig aan toe in het voormalige aquarium. De katoenvulling op de bodem vloog alle kanten op. Dat ene hamsterje werd belaagd dat het een lieve lust was!.

Het zal dan toch dan wel een vrouwtje zijn, want met gay- dwerghamsters kon Wikipedia niet veel doen. En op dwerghamster.nl vonden we er ook geen info over. De man van de dierenwinkel had kennelijk alleen maar een kennersblik geveinsd toen hij tussen de achterpootjes keek en het geslacht vaststelde.

'Mannetje' had hij gezegd.

Amber hield de dagen daarop de beestjes goed in de gaten, en zei dat volgens haar dat ene beestje dikker werd.

En toen we laatst van een uitje terugkwamen was er geworpen. In de hamsterbak lagen verstopt in het katoen onder een huisje dingetjes die leken op gepelde Noorse garnalen. Een soort grote maden met kleine uitsteekseltjes die bewogen, kleine klauwtjes. Bijna eng.

Little House of Hamster Horror.

'Wat schattig'zij mijn dochter. Haar G wordt steeds zachter, bijna Limburgs.

De mannetjeshamsters hadden niets schattigs op dat moment. Ze wilden zich tegoed doen aan de maden, en ook zagen ze hun kans schoon om het vrouwtje weer eens te nemen, want dat hadden ze al een paar dagen niet meer gedaan,

Die bruten moesten onmiddelijk naar een ander kooitje, dat op voorhand al geregeld was. Dan kon het vrouwtje rustig zelf voor het uitgeworpen spul zorgen.

Ze zullen snel groeien, en dan hebben we 10 hamsters. Dan ga ik er eens mee langs de dierenwinkel.

wordt vervolgd....

Unkle

Voor mij een nieuwe ontdekking, UNKLE: Goede muziek en een sterke video. Bijna een film. De clips van Unkle zijn sowieso artistiek gezien zeer de moeite waard.

En de muziek: ik vind het lekker!

Hoe bewust wil je zijn?

Weer een goede reading gehad

Me weer heel erg bewust geworden van alles

Ik voel dat ik er goed aan doe. Ik ontplooi mezelf

Daar gaat het om in het leven, dat je je ontplooit,

dat je je eigen ding doet en luistert naar je intuitie

We hebben lessen te leren

we moeten leren los te laten

we moeten leren te geven

we moeten in harmonie zijn

met lichaam en geest.

-En al die honderdduizenden in ontwikkelingslanden?'

Nou, die zijn er nog niet aan toe.

Die zijn blijven hangen

Die hebben genoeg aan zichzelf

Die hebben nog een langere weg te gaan,

ik weet het ook niet precies.

Maar nu niet storen verder alstublieft.

Ik ben bezig met mijn bewustwordingsproces, ja?!

blogsurfen

Ik kan het leuk vinden om te blogsurfen. Om te kijken wat er leeft onder de mensen. je komt van alles tegen.

Op novylooptover.blogspot.com vond ik dit verhaaltje. Ik vond het grappig, en ik heb gevraagd of ik het mocht plaatsen.

WOENSDAG 28 SEPTEMBER 2011

Help, mijn wasmachine stinkt

Sinds een aantal weken komt er een vieze geur uit onze wasmachine. Het begon met een wat muffig luchtje, dat langzaam maar zeker steeds penetranter werd en inmiddels echt niet meer te harden is.
Nou kan ik kan best goed onderscheid maken tussen echte problemen, huis- tuin en keukenproblemen en luxeproblemen, maar dit valt overduidelijk in de eerste categorie.
Haha, grapje. In de middelste natuurlijk.
Ik dacht ik laat u even schrikken.
Haha.
Goed.
Waar het precies naar stinkt? Nouja, gewoon. Naar natte tent. Naar vuilniszak. Naar riool. Naar een combinatie van die dingen. Alsof er een schimmelende sok in de afvoer zit. Of de kat van de buren, die al drie maanden niet is gesignaleerd.
Maar nee: er is geen sok en ook geen kat, althans, niet zo ver als ik kan voelen.
Dus. Wat doet de moderne vrouw als zich een huishoudelijk probleem voordoet?
Dan gaat ze googelen. En dan blijkt er gewoon een forumdiscussie online te staan met de titel: ‘Help mijn wasmachine stinkt.’ Ha!
Begerig nam ik alle tips en adviezen ter harte.
Zo liet ik eerst de wasmachine – leeg - draaien op 95 graden met een vaatwasmachinetablet. Daarna liet ik de wasmachine – leeg - draaien op 95 graden met een scheut chloor.
Ik boende het zeepbakje.
Ik sopte de rubberrand.
Ik reinigde het filter.
Ik liet nogmaals de wasmachine – leeg – draaien op 95 graden, maar nu met een liter azijn. En daarna - héél belangrijk volgens de autoriteiten op het forum - liet ik het deurtje van de trommel openstaan. (Wat ik altijd doe, maar dit terzijde.)

Het hielp allemaal niets.

Dus toen belde ik mijn moeder maar. Wat een vrij wonderlijke conversatie opleverde.
‘Mam, mijn wasmachine stinkt.’
‘Je bedoelt zeker je afwasmachine?’
Nee, ik bedoel de wasmachine.’
‘Nou, ik denk toch echt dat je je afwasmachine bedoelt, want dat heb ik ook wel eens. En mijn wasmachine stinkt nooit.’
(???)
‘Ehm. Nee. Ik bedoel de wasmachine. Was. Machine.’
‘Oh. En weet je zeker dat je het je niet verbeeldt?’
‘Nee! Ja! Dat weet ik zeker, ja. Maar laat maar zitten.’
Het is echt een illusie om te denken dat je met een moeder van tachtig vrijelijk kunt putten uit honderden handige tips uit grootmoeders tijd. Dat je je eigenste Klazien uit Zalk bij de hand hebt, zeg maar. Niets is minder waar, in mijn geval.
Even een klein zijspoor - ik vind dat dus echt niet kunnen hè; dat mijn moeder nadat ik het ouderlijk huis verliet ineens allerlei dingen ánders is gaan doen. Zo leerde ik bijvoorbeeld van haar dat je aardappels schilt met een mesje. Want dunschillers, dat was maar niets. Sta ik dus een keer aardappels te schillen terwijl ze op bezoek is, zegt ze: ‘Wat doe je dat onhandig zeg, dat moet je gewoon met een dunschiller doen.’
Nondeju!
Of ik sta boerenkool te maken - met bloed zweet en tranen om het voor mijn kinderen net zo lekker te maken als ik het vroeger thuis kreeg - en dan zegt ze doodleuk:
‘Wat een werk. Ik doe dat altijd gewoon met puree uit zo’n pakje.’
NIET WAAR! NIET WAAR! DAT DOE JIJ NIET MET PUREE UIT EEN PAKJE! DAT DEED JIJ NOOIT! JE SCHILDE GEWOON TWEE KILO AARDAPPELS MET EEN AARDAPPELSCHILMESJE!
Tss, dat ontwikkelt zich maar door.

Afijn. De stank. Die trok inmiddels door het hele huis. Niet alleen in de berging en het halletje, maar ook via het trappenhuis naar boven.

Stapelgek werden we er van.
Gisteren was ik het ineens helemaal zat en broedde een briljant plan uit.

Henk merkte het meteen toen hij thuis kwam. ‘Hee!’ riep hij uit. ‘Je hebt het probleem opgelost! Ik ruik niets meer! Hoe heb je dat gedaan! Vertel!'

Ja. Goed hè.
Ik heb het deurtje dichtgedaan.

Beardyman

Zoveel moois

Er worden zoveel mooie dingen gemaakt.

Soms kan ik niet loskomen van een boek, van artistieke filmpjes op YouTube.

Ik kan huilen bij muziek, vrolijk worden van muziek

Er worden zoveel mooie dingen gemaakt

beelden, meubelen, gebouwen,

foto's schilderijen, films.

Er is zoveel moois,

en lekkers

Sappig fruit,

de geur van kruiden vanuit de keuken

En dat

bovenop al het moois dat er al is,

op onze prachtige aarde.

en daarbuiten, de hemel

en het schitterende daarin

Ik snap niet dat er mensen zijn

die dat niet zien,

en ik heb met je te doen

als je het vermogen mist

om te genieten

Een goede raad

'Onze gedachten en emoties zijn als voorbijrijdende treinen.

We kunnen ernaar kijken

zonder er telkens op te springen'

Sinead O'Connor

'Succes has made a failure of our home'

Wat een emotie, pfffff vooral op het eind.....mooi om te zien vooral, dit nummer

Fabian Peres

                                               '                            'Paola in bed

Praktisch naïef

De paragnost en mentalist die op de TV zou komen had aangekondigd dat kijkers kapotte horloges e.d. klaar moesten leggen voor de kijkdoos, want hij zou ze wel weer aan de praat krijgen. " Tot over een kwartier, it will be astonisching '

Zijn ze naar de bijkeuken gegaan en hebben de kapotte droger voor de TV gezet. Heel gedoe nog, want het was even sjouwen, en er liep water uit.

Toch stond ie binnen het kwartier op een stuk karton teneinde het kliklaminaat te beschermen, voor de TV . Sterker nog: er was nog tijd voor de uitzending begon, om een kapot scheerapparaat, een reiswekker, en een DVD recorder neer te zetten. het oude ding wilde zijn laatje niet meer openen, en er zat nog een DVD in. Een film.

let the show begin!

En het moment kwam daar:' ....now place you hand on your watch, or whatever you are having there.....'

Ze waren maar met z'n tweetjes. Hij zat daar met de rechterhand op de droger en in zijn linker hield hij zijn philishave vast. En zij zat daar met de reiswekker in haar rechter en de DVD speler onder haar linkerhand.

'....now concentrate yourself....believe that it will work again......' Nou, DAT deden ze hoor!

Jaaa, geweldige man, die mentalist.

De volgende dag, toen hij zich met zijn oude scheerapparaat stond te scheren en een blik op de reiswekker wierp ( kwart voor negen al) dacht hij nog even glimlachend aan de uitzending van gisteravond.

Toen ze de stekker van de DVD recorder in het stopcontact deden, en op 'eject' drukten, sprong het laatje open. Toen de droger weer op zijn plaats stond floepten de lichtjes weer vrolijk aan en kon de natte was uit de wasmachine weer zoals vanouds gedroogd worden.

Kijk, zo kan het ook; scheelt weer in de kosten.

HA! Al die kritische sukkels!...

cuby

vandaag hoorde ik dat hij overleden is, harry muskee, de zanger van Cuby & de Blizzards.

Vandaar bovenstaand nummer, een nummer dat mij nog steeds raken kan

Martijn, de fietsende anarchist

"Regels zijn voor mij geen zaken waar je je per sé aan hoeft te houden. Het is wel goed de regels te kennen en te weten waarom jij ervoor kiest om er van af te wijken"

Dit dacht Martijn vaak wanneer hij op de fiets onderweg was en door rood licht reed.

Hij deed dat dan omdat er:

* geen verkeer aankwam

* er wel verkeer aankwam, maar dit verder geen hinder had van zijn actie

en heel soms:

* Er wel verkeer aankwam dat waarschijnlijk wel hinder van zijn actie zou ondervinden. Maar dat deed hij bewust, in de hoop dat de bestuurder er lering uit zou trekken: Wees waakzaam, er kan altijd iemand onverwacht oversteken., U rijdt in een voertuig dat mensen kan doden.

Zo deed Martijn nog goed werk ook: hij hield de automobilist scherp!

Om dezelfde reden kon Martijn ervoor kiezen soms 's avonds te rijden zonder licht. (maar dan deed z'n licht het ook vaak niet....)

Natuurlijk moet je als fietser heel goed weten wat je doet.

Waarom rijdt je nu over de stoep? Wat is het risico van fietsen door een winkelcentrum? Wat is nu een realistisch argument, behalve dat het een regel is, om nu NIET tegen de richting in te gaan fietsen? enzovoorts enzovoorts

Verder vond Martijn het een voorbeeld van extreme afhankelijkheid en zag het er bovendien heel dom uit om met je fiets voor een licht te staan terwijl er in de verste verte geen verkeer is te bekennen. Stoplichten zijn uitgevonden, juist voor mensen die zelf niet goed overzicht hebben, of uit kunnen kijken. vond Martijn: Regels werken betuttelend. De politie dacht er kennelijk net zo over, want al stonden ze er met de neus bovenop, ze spraken Martijn nimmer aan op zijn rijgedrag.

Martijn reed van A naar B zonder met zijn voeten aan de grond te komen. Was dit wel het geval, dan baalde hij, en vloekte soms hardop. Martijn voelde zich een rebel op de fiets, een vrije anarchist. Dat was ook nog zo'n prettige bijkomstigheid. Maar bovenal toch,hield hij de gedachte overeind:

Let op: weet wat je doet, ken de regels, ze zijn er niet voor niets, en WEET waarom en hoe je er van af wijkt.

Henk en Ingrid go Lousche

Nuance?

Dat is toch

die

blonde

van Lingo?

Henk en Ingrid

Bzzzz

Daar liep Gert weer. In de buurtsupermarkt met zijn winkelkarretje.

Hij had lege flessen in het karretje. Statiegeld.

'Statiegeld' wat een vooroorlogs woord was dat toch altijd.

Gert reed het lege goed naar de kassa. Daar leverde hij de boel al jaren in.

Een klant die Gert onmiddelijk het embleem 'zwakbegaafd' op zijn hoofd plakte riep hard door de zaak: "De lege flessen moeten HIER ingeleverd worden hoor!!'en de figuur wees daarop naar achter, waar vroeger de emballage was. Gert sloeg er geen acht op, hij wist wel beter, en wat bemoeide die vent zich met hem! Eikel, en hij liep verder, terwijl achter hem klonk: Hee! Ze moeten HIER ingeleverd worden....Meneer!!'

Gert kwam bij de kassa.

"U kunt de flessen achterin inleveren'ze de herintreedster achter de kassa.

'Gotver'dacht Gert, en taaide weer af.

'IK ZEI HET TOCH!!"riep de man.

Er stond een gloednieuw apparaat in de supermarkt. Voor de inname van de lege flessen. De overbekende automaat die je in elke supermarkt tegenkomt. Bovenin was de opening waarin de losse flessen geschoven moeten worden. Onderin gaan de kratten. Een lopende band trekt de krat naar binnen.

"De Bodem eerst!! Je moet de bodem eerst doen!! Anders pakt ie hem niet" Gert werd voor gek versleten door die idioot. Alsof hij dat niet wist - bovendien stond het ook nog op de automaat vermeld.

Gert zei tegen de man met de luide en ongevraagde adviezen ( en het klonk niet vriendelijk) 'Ga nou maar boodschappen doen...'

De man vertrok onder het mompelen van woorden als 'eigewijs!'en nog iets wat Get niet kon verstaan. Het interesseerde hem verder niet. Wat er toe deed was dat die klootzak zich verder niet met hem bemoeide.

Gert deponeerde zijn lege krat met bierflesjes, en de 12 lege colaflessen in de automaat. Het bedrag aan statiegeld verscheen op het display van de automaat en Gert drukte op de knop die het mechanisme in werking zette dat een bonnetje uit de automaat zou schuiven met daarop exact hetzelfde bedrag als op het display had gestaan.

Gert greep het bonnetje en was nu klaar om verder te gaan, toen het papiertje uit zijn hand gleed en dwarrelend op de band terecht kwam waarop de lege kratten gezet worden. De lopende band begon onmiddelijk te lopen. Bzzzzzz, en het statiegeldpapiertje was naar achter getrokken.

En Gert dacht weer aan zijn lijdensweg. Als Gert door het leven gaan viel niet altijd mee.

Lucky TV

Doorgaans vind ik Lucky TV behoorlijk flauw, en deze is dat misschien ook wel, maar ik heb er toch wel behoorlijk om moeten lachen: Aardbeving in Limburg.

zomerhuis met zwembad

"Ik probeerde er niet aan te denken maar deed het nu toch. een man - een volwassen man naar alle waarschijnlijkheid - die zich over een bewusteloos meisje van dertien heen boog.

Ziek, zeggen de mensen. Zo iemand is ziek. Maar dat is het niet. het is geen ziekte. Ziektes zijn te genezen, ze zijn in elk geval te behandelen. Maar dit is iets anders. Een defect. Een constructiefout. Een fles frisdrank spuit uit elkaar en wordt uit de handel genomen. Dat is wat er met deze mannen moet gebeuren. Geen behandeling. Eerder een terugroepactie. De hele partij wordt vernietigd. Geen begrafenis. Geen crematie. We willen niet dat de asresten zich vermengen met de lucht die we inademen."'

waar zit de noodrem?

"De wereld draait sneller dan ik leven kan.

Wat is er gebeurd met die heerljke onbezorgde dagen waar geen eind aan kwam? Momenteel ervaar ik de dagen als krankzinnig doorgedraaide tijdseenheden waarin ik niet alles kan doen wat ik wil. Ik wil rust, maar het bestaan bevind zich met mij in een stroomversnelling. Ik kan er niet vanaf springen, maar moet me vastklampen en bijsturen om niet tegen de rotsen in het water op te slaan"

waaghalzen en durfallen

Prachtige 'jaren 50' televisie van Jiskevet

lege batterij

Hoe het met Gert ging?

Is dat interessant?

Hij is vandaag gewoon thuis. Hij speelt wat met oplaadbare batterijen.

Gert was aan de oplaadbare batterijen ja. Weggooibatterijen waren belastend voor het milieu, en Gert was van het milieu, dus..

Goede oplaadbare batterijen had hij gekocht: 'High-power'accuutjes waren het, van 'Top Craft'.

Gert had meteen van hetzelfde merk ook een Universeel Snellaadapparaat aangeschaft. Een apparaat zo groot al een mini hifi-stereo set. Met 'processorbesturing en LCD-display 'stond erbij: 'Geschikt voor alle gangbare batterijen'.

En zijn oplaadbare batterijen waren gangbaar. NiMH Accuutjes, gewoon.

Gert had bij de Handyman ook een batterij -tester gekocht. Dan kon je snel zien hoe vol batterijen waren en of ze opgeladen moesten worden.

Gert was aan het spelen en ontdekte zo dat wanneer het universeel snellaadapparaat op het display aangaf dat de batterij opgeladen was, de batterij-tester van dezelfde batterij zei dat dit NIET zo was.

Hmm, de batterij in de calculator gedaan, maar die ging er niet mee werken.

Gert zag het zonnetje schijnen en ging buiten zitten

*

"een dier is hij, een kat die wil spinnen. Luieren in warmte, op tijd wil eten. Als hij zin heeft springt hij op schoot, als hij zin heeft speelt hij", aan die gelezen regels dacht Gert en kneep zijn ogen toe toen hij zijn hoofd naar de zon hief.

Thomas Feiner - For now

Pfoe.....mooi!

De reden waarom ik nieuwe muziek blijf zoeken is hopen dat ik muziek als dit tegenkom.Voor mij weer even een hoogtepunt.

Veranderingen

Een aantal wijsheden van de kalender die bij ons hangt in het kleinste kamertje.

In de serie: 'Van de pot gerukt, hoewel? :

"Verander je gedachten, en je veranderd de wereld" ( Norman Vincent Peale)

"De beste manier om met veranderingen te leren omgaan is ze zelf te bewerkstelligen "( Robert Dole)

"Wat je niet kunt veranderen, moet je verdragen" ( Andalusisch spreekwoord)

theatrale scheidsrechter

Heeeeeeeel hoog tijd voor wat humor. Voetbalhumor deze keer. Het gaat om de scheidsrechter, ik weet niet hoe hij heet, en of hij nog fluit, maar die man () wist er wel wat van te maken....

de kou in, zand erover, de pijp uit, opgelost!

Je hebt maar wat te kiezen in het leven. Rondom je uitstap van dit leven bijvoorbeeld. Hoe ga je dat doen? Er zijn zoveel keuzes te maken nu alles kan. Je mag het zelf allemaal inkleuren.

Wel of niet met muziek? Welke muziek dan?
Maak ik het spectaculair of sober?

Er zijn mensen die het tot het grootste levensdoel lijken te maken een mooie uitvaart voor zichzelf te regelen. Ze willen op hun eigen rouwdienst ( die tegenwoordig vaak geen rouwdienst meer genoemd mag worden, maar een 'happening')soms de aanwezigen toespreken vanaf een gigantisch scherm. Ze willen eerst in een open kist op een bootje door het kanaal...in het reuzenrad nog 1 keer......dat Marco Borsato er ook bij is...dat het een feest wordt, een orgie desnoods...ja, die laatste wil, die wil wat.
En nou is de keuze nog verder verruimt. Want je kunt je laten vriesdrogen, je laten begraven of cremeren. En nu komt daar dan ook nog bij dat je je kunt laten oplossen in een bak met zuur.Dat heet 'resomeren'.
Er wordt beweerd dat dit een milieuvriendelijke methode zou zijn.
Ik geloof er niks van.
Ik las in de Trouw een artikel hierover. Na de milieutechnische voors en tegens te hebben overwogen eindigd een artikel van Marjon Weijzen daarover:
"De keuze tussen begraven, verbranden, oplossen en vriesdrogen heeft met het milieu weinig te maken. De rouwstoet is het meest belastende onderdeel van de uitvaart en de uitvaart is niet milieubelastend. Lang niet zo belastend als blijven leven."

Sjaak Bral ziet het goed (3)

Eten uit de container (Sjaak Bral)
Bijna de helft van de wereldvoedselproductie gaat verloren. Leest dit nog maar een keer. Bijna de helft, ja. Dat kost miljarden en miljarden euro’s per jaar. Waarom? Omdat de fabriek de wortels te scheef vindt. Omdat de supermarkt de melk te duur vindt. Omdat de consument denkt dat het vlees een beetje verkleurd is. En zelfs als we voedsel wel kopen flikkeren we nog ruim een kwart ervan in de vuilnisbak.
Wereldwijd is er een beweging op gang gekomen van burgers die aandacht vragen voor deze zinloze verspilling. Dat doen ze door in de afvalcontainers te graaien, op zoek naar eetbaar voedsel. ‘ De vervaldata op verpakkingen worden belachelijk ruim gerekend’, zegt een idealistische student die zijn eten bij elkaar scharrelt in containers. ‘Ik ben nog nooit ziek geweest, al heb ik wel heel wat vieze dingen geproefd. Maar als je ziet hoeveel gratis eten je uit zo’n afvalberg kan halen laat je je schaamtegevoel snel varen.’
Krijgt u al een wee gevoel in de maag? Voedsel dat echt niet meer te eten is wordt ook meegenomen, voor varkens en kippen. Zo wordt zoveel mogelijk etensafval benut. De Engelse term voor dit fenomeen is ‘Dumpster Divers’, vrij vertaald ‘Afvalduikers’. Twee ongelukkige woorden bij mekaar, dat bekt niet lekker. In Nederland wordt gelukkig het werkwoord ‘containeren’ gebruikt. Het zoeken naar voedsel is inmiddels ook massaal ontdekt door bewoners van armere wijken. ‘Daar komen we niet meer’, zei de student. Er is gewoon teveel concurrentie. Illegalen en buurtbewoners die van minimale uitkeringen moeten leven drukken ons de markt uit’, besluit hij met een lach.
Terwijl er niets te lachen valt. Hele gezinnen halen hun eten uit afvalbakken en beslissen pas bij de ‘oogst’ wat ze er nog bij moeten kopen. De economische crisis is niet de enige reden dat mensen afvalcontainers plunderen. Er zijn ook mensen die milieubewust willen leven – die het weggooien van verlepte sla niet kunnen verkroppen. Deze mensen zijn in de regel nogal fanatiek hun doen en laten, wat hun goed recht is, maar streven naar het hergebruiken van ons afval is niet alleen het gedachtengoed deze milieufreaks – dat zouden we allemáál moeten willen.

In The Fall

In The Fall from Steve Cutts on Vimeo.

'Carpe Diem', lijkt de boodschap van deze animatie

Frau Hitler

ma 15 aug 2011, 11:14 uit de Telegraaf

Hitler moest een vrouw worden

AMSTERDAM - Britse spionnen wilden in de Tweede Wereldoorlog van 'Herr Hitler' 'Frau Hitler' maken, door aan zijn eten stelselmatig het hormoon oestrogeen toe te voegen.
Ze hoopten de nazileider meer vrouwelijk en minder agressief te maken.
Hitler had testpersonen die zijn eten moesten voorproeven op gif. Maar omdat oestrogeen geen smaak heeft en niet onmiddellijk tot verandering leidt, zou hij er niets van merken dat er met zijn eten was geknoeid. De spionnen hadden al toegang gekregen tot zijn keuken.
Het oestrogeen-plan en vele andere bizarre ideëen om Adolf Hitler en zijn troepen te breken, staan in het boek 'Secret Weapons: Technology, Science And The Race To Win World War II' van professor Brian Ford, dat in september uitkomt. Daarin staan passages uit documenten die nooit eerder zijn vrijgegeven. Zo is het idee geopperd om grote hoeveelheden lijm te droppen op de troepen van de nazi's, zodat ze vast aan de grond zouden komen te staan. En er was het plan bommen te verhullen in de vorm van fruit.
In de documenten staat ook dat als de nazi's de oorlog zouden verliezen, ze het plan hadden om giftige worsten, chocola en koffie te verspreiden op plekken waar de geallieerden zich ophielden.

Portret van een zwangere Adolf Hitler, van de Indonesische schilder Ronald Manullang
Foto: EPA

Davincini: Doet me denken aan komische series als'Dad's Army'( Daar komen de schutters) of 'Hello Hello'
'Listen, I only say this once........and when he turn into a woman we will capture him..' De werkelijkheid is altijd nog net iets absurder, blijkt wel uit bovenstaand bericht

Erika Stucky - Tipsy

Avant-gardistisch? Circusmuziek?
Funny anyway

in sight: 2012

"...Merkwaardig is dat oude beschavingen veel meer leken te weten. Zij hebben interessante informatie achtergelaten. Zowel de Egyptenaren, de Inca’s, de Hindoes, de Maya’s, et cetera.
De Maya’s wijzen ons zelfs met hun naam op de illusie.
Hoe kan dit? Waarom wisten zij meer dan wij? Wat is er gebeurd?
Ergens, op een bepaald moment, moeten we teruggevallen zijn in bewustzijn. Wij moeten
onze hand overspeeld hebben en daarvoor ‘gestraft’ zijn. Niet door een oppermachtige God.
Nee, dat is onzin, als ik zo vrij mag zijn. Dat is een verzinsel van machtswellustelingen die angstgevoelens van onbewuste mensen misbruiken om hun machtsbasis te handhaven.
Niemand straft ons. Als wij iets onprettigs meemaken is dat een gevolg van ons eigen
handelen. Het leven is gebonden aan wetten. Wij zijn gebonden aan de zeven universele
levenswetten. Eén daarvan is de wet van zaaien en oogsten. Alles wat wij oogsten hebben wij zelf ooit eerder gezaaid. Als wij de levenswetten niet volgen, heeft dat gevolgen die op onszelf terugslaan. Dat is een universele wetmatigheid waar niemand aan kan ontkomen. We moeten dus iets gedaan hebben waardoor wij teruggevallen zijn in bewustzijn.
In verschillende geschriften, en door oude wijsgeren, wordt naar zo’n terugval verwezen.
In het Oude Testament wordt geschreven over de ‘zondeval’, metaforisch uitgebeeld door Eva die een appel eet uit ‘de boom van kennis van goed en kwaad’. Daardoor wordt ze verdreven uit het paradijs en valt ze in de aardse dualiteit, de rest van de mensheid daarin meeslepend.
Plato sprak op zijn beurt over de ondergang van de Atlantische beschaving. Ogenschijnlijk een heel ander onderwerp, maar misschien toch niet. De Atlantische beschaving was zeer hoogstaand en is in verschillende fases ten onder gegaan door uit de hand gelopen misbruik van kennis. Daardoor viel de mens terug in bewustzijn en werd ze teruggeworpen in het stenen tijdperk. Maar er waren ook overlevenden die op tijd waren gevlucht naar veiliger oorden en die hun kennis mee hebben genomen. De afstammelingen hiervan zijn de Egyptenaren, Inca’s, Hindoes, Maya’s en waarschijnlijk vergeet ik er nog een paar. Vandaar dat in deze, volgens archeologische ‘wetenschappers’ geheel los van elkaar staande beschavingen, dezelfde symbolen terug te vinden zijn.
Afijn, we zijn dus teruggevallen naar een lager bewustzijn dan ‘onze voorgangers’ al
hadden. Maar wij waren dit natuurlijk zelf in voorgaande incarnaties. Wij hebben dus zelf een hoger bewustzijn gehad en wij proberen dit al duizenden jaren terug te winnen. Aanvankelijk lag het tempo hiervan zeer laag, maar dit heeft zich gestaag versneld en in onze tijd lijkt de ontwikkeling van ons bewustzijn zich steeds sneller naar een culminatie, of doorbraak, te bewegen.
Wat staat er te gebeuren? Waar zijn wij naar op weg? Gaan wij ons kwijtgeraakte
eenheidsbewustzijn terugvinden? En zo ja, wanneer?"

(Eric Huysmans)

Davincini: bovenstaand stukje is een onderdeel van een visie die ik laatst kreeg toegestuurd. Hetgeen wat me daarin aansprak was dat het aansloot bij wat ik al langer stiekem denk te weten: De bedenkers van de bouw van de grote piramiden waren wezens uit een 'hogere beschaving'. Ikzelf had die beschaving geplaatst in het sterrenbeeld 'Orion'omdat de grote piramide veel verwijzingen geeft naar dat sterrenbeeld.De auteur van bovenstaand stukje zegt dat wij het zelf zijn geweest, met een hoger bewustzijn. De schrijver en ik hebben dus gemeen dat het hoe dan ook een andere beschaving was.
Cool...

Een maandagmorgenbeschouwing ..

2011 is het jaar van verzuurde slagroom.
Van onverschillige blinden,
regerend wantrouwen.
koude ratio
De val na de hoogmoed,
de gestikte rest.

Het Moois ligt ongezien te verrotten
op een planeet als een asbak.


Benieuwd wat 2012 brengt.

Gisela Budschen wieder

Hoog tijd voor een vrouw in bed

Gekke mieren

gelezen op knack.be 15 mrt 2011

Langsprietmieren paren risicoloos met broers en zussen

De superlangsprietmier houdt er een uiterst speciale voortplantingsstrategie op na.

De superlangsprietmier is een uiterst succesvol diertje dat de wereld aan het veroveren is. Dat gaat zo snel dat wetenschappers zelfs niet meer kunnen achterhalen waar de oorsprong van het beestje ligt. Het dier wordt in de wetenschappelijke volksmond ‘gekke mier’ genoemd, omdat het ogenschijnlijk geen logica in zijn verplaatsingen heeft, maar in alle richtingen rondschiet.

In het vakblad Proceedings of the Royal Society B beschrijven entomoloog Morgan Pearcy van de Université Libre Bruxelles en zijn collega’s een mogelijke verklaring voor het succes van het diertje: het zou er een uiterst speciale voortplantingsstrategie op nahouden. Het slaagt er namelijk in met broertjes of zusjes te paren zonder dat daar inteelt aan te pas komt. Paren dus met een verwant alsof het een niet-verwant is. Dat vermijdt het oeverloze zoeken naar een potentieel geschikte partner.

Dat dit niet tot problemen leidt, zou een gevolg zijn van het feit dat dochters een kloon zijn van hun moeder, en zonen een kloon van hun vader (wiens sperma in de moeder aanwezig is). Dat laatste vereist wel dat een eitje de moederlijke genen liquideert voor het bevrucht wordt.

Het is slechts de tweede keer dat een dergelijk voortplantingssysteem wordt ontdekt – de eerste keer was trouwens ook bij mieren: kleine vuurmieren.

Dirk Draulans

Davincini: OK opzienbarend, maar wat ik ook wel treffend vind is dat het kennelijk ook voor wetenschappers zo is dat sommige mieren maar wat doelloos rondrennen. Ze kunnen er geen logica in ontdekken, in dat getutterdetut van dat mierengespuis. Ikzelf denk dat ook wel eens wanneer ik mieren observeer ( kijk naar de mieren gij luiaard, stond al in de Bijbel....nou..ok..) Ze DOEN OOK MISSCHIEN MAAR WAT,die mieren, een beetje interessant, driftig heen en weer krioelen alsof ze druk bezig zijn. Net menschen.
De natuur zit nog vol raadsels.

Ik hoorde ook van een onbekende harige mierensoort ( in Texas) die elektronica eet. Ze lopen niet netjes in het gelid als veel andere mieren.
De insecten hebben al een waterzuiveringsinstallatie gesloopt en dringen huizen binnen waar ze computers, alarmsystemen, I-pods en andere elektronica kapot maken. Een soort anti-revolutionaire mierenbeweging. In dienst van een terroristische groepering kunnen ze nog heel wat betekenen..

Overigens: weet je wat die harige miertjes eten?
kleine vuurmiertjes!


>

Warpaint

Alweer een tip van Bram. Mooi!