Op Vakantie naar Tenerife

 De stewardessen in het vliegtuig zouden door AI kunnen zijn ontworpen, met hun blauwe smetteloze uniforms, blonde lange haren blauwe ogen, acné verstopt onder poedertjes en zalfjes en net iets uit proportie qua postuur. 

Misschien waren ze wel AI  

Zes jaar geleden vlogen we voor het laatst. Terug van Kathmandu naar Amsterdam.

Nu vlogen we op Tenerife. Ik had niet gedacht daar ooit nog te komen, maar de bestemming bleek weertechnisch gezien het meest uitgelezen en te voldoen aan onze wensen met weercijfers die er niet om logen. 

Dus

We dompelen ons onder hier in de wereld van het massatoerisme, hotels en appartementencomplexen. 

De eerste aanblik die het eiland bij aankomst biedt is een sfeerloos in aller ijl voor toerisme klaargestoomd  geheel van goedkope luxe. 

Het appartementencomplex waar wij uiteindelijk belandden was qua ligging  wel een van de betere.

De reis verliep goed, maar 'soepeltjes' was ie niet te noemen. 

Het eerste deel, prima. Zoon en schoondochter begeleidden ons naar de luchthaven Bij hun hadden we een gezellige avond  doorgebracht en er geslapen. 

Bij het inchecken klopte er iets niet. Ik had ingecheckt met mijn roepnaam, niet mijn geboortenaam zoals ie vermeld staat in mijn fonkelnieuwe paspoort.

Dat werd even opzij staan. De beambte moest het protocol volgen en informeren hoe of wat nu verder. 

Duurde even maar het kwam goed. Bij het boarden ontstonden ook wat problemen door een onwillige mobiel die weigerde een begenodigde scancode te tonen, waarmee mijn vliegtuigreputatie er al ras begon uit te zien als dat van de provinciaal die op vakantie gaat.

Dat bekrachtigde ik daarna nog kort doordat ik mijn paspoort even niet kon vinden.

Bij aankomst in Tenerife was de afhandeling traag. De koffers wilden maar niet op de lopende band verschijnen. De rugzak van mij wel, maar die van mijn vrouw en veel medereizigers niet. Echter: geduld hebben is een groot goed, en vertrouwen hebben ook. Daar hield ik me  bewust mee bezig toen het na zo'n tien minuten mogelijk was  de rest van de bagage te laten verschijnen. De rugzak van mijn vrouw , die ze uit veiligheidsoverwegingen had verpakt in een hoes met slotje verscheen helaas niet en was nog steeds niet verschenen toen uiteindelijk  de lopende band zijn geloop staakte. 

Op een monitor die er hing zag ik voorbij komen dat grote bagage bij een andere lopende band zou worden afgeleverd. 

Lang verhaal kort; dat bleek ook zo te zijn.

Maar zoals gezegd, de rest verliep soepeltjes, al was mijn vrouw in het appartement zeer onaangenaam verrast doordat er zich  geen vrieslade in de koelkast van het appartement bevond zodat de zak ijsklontjes die we hadden gekocht bij een supermarktje zich noodgedwongen moest transformeren tot een zak water. Het balkon voldeed ook niet aan haar verwachtingen waardoor de stemming daalde, en verder afdreef naar een dieptepunt toen de sleutelkaart van het appartement niet bleek te werken.

Dat laatste probleem kon bij de receptie verholpen worden. 

Vanuit het appartement zien we de oceaan zich protesterend tegen de rotsachtige kust van het eiland slaan.  Woedend spat de zee zich in wit schuim meters omhoog. Een fraai schouwspel. Ik ik denk dan vaak aan die kust die al dat geweld en gebeuk moet weerstaan en ongewild door  de eeuwen heen kleine stukjes zal prijsgeven.

De honger die we 's middags stilden met een bordje frites deed me goed, ondanks dat de mayonaise in millibeetjes uit moeilijk te openen brede rietjes moest worden geknepen. 

.Welke irritante pestkop dat heeft bedacht mag van mij nog postuum in elkaar gebeukt worden.

Mijn vrouw had haar dag niet zo. Ze vond dat de frites naar oud vet smaakte

's Avonds in een Indiaas restaurant genoten we geweldig van een goede pittige maaltijd.   Dan kon nu de vakantie echt beginnen. 

Jammer dat we bij een late avondwandeling het spoor bijster raakten en elkaar verweten de verkeerde richting in te hebben geslagen. 

Vakantiestemming komt niet vanzelf

Els van den Akker

Je bent niet gepensioneerd zolang je nog een werknemer bij een organisatie bent waar je met je inzet geld verdient.  Zolang je na je 67e levensjaar nog steeds betaalde arbeid verricht ben je 'eigenlijk'  gepensioneerd. Maar niet echt helemaal. Je hebt de leeftijd bereikt waarop je je AOW ontvangen mag, maar daar ben je alleen geen gepensioneerde mee. 

Je telt nog mee. 

Gevoelsmatig. Als gepensioneerde tel je uiteraard sowieso mee. Ook wanneer jongeren daar schampere opmerkingen over maken alsof zij het alleenrecht hebben op het bestaan.

Ik heb er behoorlijk wat dienstjaren opzitten in de gezondheidszorg. Ik heb te maken gehad met  bewoners, cliënten die in veel verschillende categorieën ondergebracht waren. Van zwakbegaafd tot licht verstandelijk beperkt; van adhd , pdd NOS, autisme, naar psychische aandoening , mensen met een delier, mensen met een zware lichamelijke handicap met corsetten, canule's stoma's. Diabetice, mensen met spierdystrofie, MS, reuma,  in het bezit van badbrancards tiliften , hopen medicatie.

Ik kan daar nog zoveel aan toevoegen. Veel mensen ook met onbegrepen gedrag, waarvan op werkvergaderingen de waargenomen puzzelstukjes van dat gedrag aan elkaar werden gepast teneinde een goed zorgplan of behandelplan samen te stellen.

Buiten de mensen die ik naar beste kunnen heb begeleid, heb ik in al die jaren ook heel veel personeel voorbij zien trekken. 

Honderden personen 

Mensen die zich in een afhankelijkheidspositie bevonden en thuis geholpen moesten worden met hun ADL ( Algemeen Dagelijkse levensverrichtingen) moesten het doen met op hun af gestuurde werknemers. Ze moesten dealen met vaak tientallen en tientalleen veelal goedbedoelende  hulpverleners van verschillende pluimage. Elke keer weer een ander aan het bed aan wie  uitgelegd moest worden waar alles lag en  waar bij de assistentie op gelet moest worden.

Ik werk nog steeds. Voornamelijk bij mensen met een autismespectrumstoornis.. Elke week ben ik er minimaal een avond. Ik heb een vaste werkavond, De dinsdagavond. Daar werd door degene die roosterde altijd rekening mee gehouden. Dat had ik prima met haar geregeld.

Maar diegene hield ermee op en door de organisatie werd van buitenaf een persoon aangetrokken die zich voortaan over dit puzzelklusje zou ontfermen.

Er werd al snel iemand gevonden die hierin wel een zinvolle tijdsbesteding vond en dat werd Els van den Akker.  Zo hoorde ik.

En ik kende Els van den Akker. Ik had er zo'n 22 jaar geleden mee samengewerkt bij S&L Zorg. Els van den Akker. 

Jee. Dat was wat, want de samenwerking met haar liep indertijd niet meteen van een leien dakje.  Andere visies, andere benaderingswijzen andere energie.  Dat lag ook - eerlijk is eerlijk- wat bij mezelf. Ik kon soms regels soepeler hanteren als dat was afgesproken . Overigens  (vond ik) met goede argumenten. Maar het gaf echter wat wrevel bij Els.

De verhouding tussen konden we niet optimaal noemen.

Op de woning werd een Nieuwjaarsreceptie georganiseerd en we gingen aan de slag daar voorbereidingen voor te treffen. Er was ook bubbeltjeschampagne. We zouden op het Nieuwjaar gaan proosten. Els hield zich daarmee bezig en ik zag haar een suikerrandje aanbrengen aan het drinkgerei,  maar omdat er maar enkele champagne-achtige glazen waren deed ze dit in oude koffiemokken en bijeengezochte soorten kopjes. Ik vond dat geen gezicht en dat heb ik uitgebreid laten weten. Dat het er belachelijk en armoedig uitzag! 

Het was een opmerking zodanig geplaatst onder het kopje 'niet tactvolle opmerkingen'  dat ik meende te zien dat er bij Els rook uit haar oren kwam en haar gelaatskleur werd zelfs voor kreeften jaloersmakend rood. 

Nimmer ben ik dat voorval vergeten en ik had later spijt van mijn opmerkingen tegen mijn collega die zo haar best aan het doen was met minimale middelen het maximale er uit te halen.

Die Els. 

Die ging nu roosteren.  Zou ze mijn roosterwensen willen meenemen?

Ik besloot haar te mailen.

Vertellen dat ik me verder had ontwikkeld, dat ik het leuk vond haar weer eens te zien en bij te praten. 

Ik dacht : ik moet nog es excuus maken. Voor mijn houding toen.

Daags na mijn mailtje kreeg ik een mailtje terug. Mijn een grote glimlach was er van mijn schrijven kennis genomen, zo las ik. 

Ik had me vergist. Want Els van de Akker vertelde dat ze nooit mijn collega was geweest. Ze had niet bij dezelfde instelling gewerkt als ik, Nooit!

Ze was wel Els van den Akker, maar wel een andere!

Ik mailde terug: '...dat heb ik weer....' 

Kees

 "Je zit echt te zuipen! Zo snel als dat bij jou gaat!"

- Joh, ik nip!!! Ik zit me wezenloos te nippen.  Ik leef nou eenmaal om te ontsnappen!   Vrij zijn om in een rijtje te passen is niet vrij zijn vind ik. 

Als het 'Volle Leven' zoals jij zegt het leven is waarin je jezelf zoveel als mogelijk manifesteert, dan ben ik de Worst Kees! Laat mij nou maar lekker nippen

".............zuipen"

-Zuipen dan. Het beste wat ik heb gedaan in mijn leven! Sjaffie erbij,   èn een pakkend gedichtje gemaakt getiteld 'kutzooi' Het gaat zo

Het is eigenlijk één grote kutzooi,

en dat is Natuurlijk niet zo mooi!

Ik houd van warm. 

Ik ben ooit in het Zuiden geweest.

Hoogtepunt van mijn leven! 

Cou-que-loure chez la côte de lÉspagne. Dat was mijn grootste manifestatie. Daar! In de volle zon. Met slippers en  borsthaar een sangriaatje hijsen met wat  mokkels in het licht van de ondergaande zon. 

Daar teer ik nou nog een beetje op.

De zon en ik zijn vrienden. We zoeken elkaar steeds op.

Voor de rest veel tijd verdaan thuis op de bank met het luisteren naar politiek geleuter van weet ik veel wie op de tv en de radio. 

Hotemetoten . Dhr de Wanhoop-Nabij in discussie met dhr Dick Dun-in-de Broek. Haagsche kringen, Haagsche wallen. Een beetje kijken naar andermans manifestaties. 

Afin, da's ook leven. Niet volgens jouw idee maar goed. Daar heb je ook wel gelijk in. 

Die tv uitlaten. Da's beter. Je kunt beter jezelf monitoren dan naar een schermpje turen.

Jij zegt dat je wat maakt van je leven en ik niet. Je manifesteert  je met je uitgaan dit en je reizen dat en je interessante zaken huppeldepup zodat je aan het eind van je leven kunt zeggen dat je zo'n waardevol leven hebt gehad. Ondertussen het leven van miljoenen mensen degraderend die geen mogelijkheden, tijd, geld of gezondheid hadden voor al die fratsen. 

Maar jij wel! 

Nu heb jij zeker een zinvoller leven gehad!

Als je je van je oogkleppen wilt ontdoen, vouw ze dan niet naar binnen. 

Achterover leunen is beter dan voorover vallen, dat zeg ik.

Al die mensen die zich zo nodig moesten manifesteren hebben de wereld er vooralsnog niet beter op gemaakt. 

Proost! Ik neem er nog een, en een shaggie erbij ook! Een tevreden roker, geen onruststoker. That's me!

Ali and Nino, Man and Woman, the Statue of Love sculpture in Georgia

William Janz

William Janz
Zegt die naam iets? Gaat er een belletje rinkelen?

William Janz treedt op. Het is een zanger die zich laat horen in Nederlandse theaters. Er zullen mogelijk ook wel cd's van hem bestaan, ik weet het niet. Binnenkort doet hij het theater in mijn woonplaats aan. 

Ik ga er niet heen. Want het is niet het type zanger dat mijn hartje sneller kan laten slaan. 

Hij gaat voor het repertoire van Julio Iglesias, de beroemde Spaanse zanger. Mijn moeder hoorde bij de vrouwen die met de charmante uitstraling en  romantische liedjes van Julio wegliepen.  

William is imitator van Iglesias . Maar hij zingt al die lastige Spaanse teksten op z'n Nederlands.

De show waarmee hij nu rond toert heet 'Amor De Mis Amores' ( A  Tribute to Julio Iglesias)

Julio Iglesias wordt momenteel beschuldigd van vernedering van vrouwen en seksueel misbruik. De in zijn thuisland immens populaire  zanger, een op handen gedragen  Spaans coryfee , dreigt van zijn troon te vallen - al is het nog de vraag natuurlijk of het allemaal waar is.

Maar de verdenking is op hem geladen en donkere wolken pakken zich boven zijn hoofd samen. Julio Iglesias staat in de hoek. De media staan al klaar om hem met pek en veren het cachot in te bonjouren. Dat is momenteel  aan de gang en dan komt William Janz ongelukkigerwijs nú met zijn 'Tribute to Julio Iglesias' .

Hoe gaat dat vallen...

Hoe zou William zich voelen? 

Hoe zou het publiek zich voelen?

Marco Borsato, de Nederlandse zanger, beschuldigd van seksueel misbruik werd van de radio gemeden, de man kon niet meer optreden. Hij werd door de de oordelende en veroordelende mens beschimpt en opzij gezet.

Ik weet niet hoe dat met Julio gaat, maar hij zal er even niet best op staan

William Janz staat daar straks op het podium. Hoe zal hij zich voelen? Ik zou me ongemakkelijk voelen in zijn plaats. 

Maar waarschijnlijk zal hij voor Julio gaan, en  pleiten en zijn medeleven tonen voor deze 'onterecht' beschuldigde zanger. 

En dan zingen maar

Over Mi Amore enzo

en het publiek zit daar. Ongemakkelijker als dat ze zich eerst hadden voorgesteld denk ik zo. 

De Verzinner

Eén vierentwintigste!!

 

Nog drie en twintig te gaan. 

Drie en twintig halve maanden

en dan zit het jaar er alweer op!

Niemand weet hoe we er dan bijzitten

en OF we er nog wel bijzitten

of bijliggen ...

En als Iemand het weet,

dan is het de Schepper, de grote fantastische Verzinner!!

Want wat was het mooi hè?

Met dat blauwe water, dat uitspansel en alles.

al dat leven dat kroop klom en vloog en zwom en liep.

en al die kleuren die verzonnen waren

dat natuurlijke evenwicht in alles

al die gewassen die er groeiden 

die blauwe bol die rondjes draaide rond de zon,

dan weer donker, dan weer licht

dan weer warm dan weer koud

Geniaal bedacht.

Jammer toch van dat ene door de Schepper geschapen schepsel dat zo loopt te donderjagen de hele tijd. Alles vuil maakt en verstopt, en zelf denkt dat ie beter kan verzinnen. 

Zonde hoor.

Ik snap niet waarom en hoe de Grote Fantastische Verzinner dat heeft kunnen bedenken.

Maar de Verzinner heeft vast een oplossing! Je zal het zien.  Die laat die schepsels gewoon weer verdwijnen. 

Dat doet ie niet eens zelf , als je het mij vraagt. Dat heeft ie grappig genoeg gedelegeerd aan de misbaksels zelf!!! Hoe handig is dat!!! Hij zorgt dat ze zichzelf laten verdwijnen, geen idee hoe, laat dat maar aan Schepper over.

De Verzinner is geniaal.  

En dan, na een lange tijd, als al die wezens bijna allemaal verdwenen zijn dan zijn er nog steeds de sterren, de manen en planeten. Dan kun je die weer in al zijn puurheid en schoonheid zien schitteren

Dan draait daar weer die prachtige  mysterieuze blauwe bol in die onmetelijke tijdloosheid in een onhoorbaar zoemende stilte die slechts doorbroken wordt door een enkele onweersbui, getjilp van vogels, gekraai van een haan, ruisen van bladeren in wind en regen, en het gepreveld dankwoord van een puurder mens.

Zin ontleden

Ik weet niet hoe ik me morgen voel, of overmorgen.

Wel hoe ik me vandaag voel. 
Ik weet hoe ik over dingen denk,

maar het is niet onmogelijk dat ik er morgen anders over denk.
Ik wil nu dit.

Morgen waarschijnlijk ook,

maar misschien ook niet
Ik heb zin in jam op een geroosterde boterham

en morgen heb ik wie weet meer zin in een bakje met yoghurt en roosvicé
Ik heb behoefte aan mensen om me heen 

en morgen misschien niet
Vandaag ben ik in de stemming voor rockmuziek

en morgen misschien in klassiek
Ik weet niet hoe ik me morgen voel.
Wel vandaag. 

..en de enige die er mee moet dealen ben ik.

Doe Normaal! Wat is dat eigenlijk!?

 Het is alweer een behoorlijke tijd geleden dat ik dacht dat mensen normaal waren.

Wat 'normaal zijn' dan was wist ik niet te omschrijven. Ik was nog een kind, ik had me alleen in het hoofd geprent dat ik afweek van de rest. Ik vond dingen niet leuk die anderen wel leuk vonden. Ik was vaak liever alleen terwijl anderen elkaar opzochten.  Ik hoorde niet bij de roepers, ik was bescheiden, soms wat teruggetrokken. 

De anderen en ik, dat waren andere werelden. 

Inmiddels weet ik natuurlijk allang beter

Tegenwoordig zou ik 'normaal' mogelijk kunnen omschrijven als 'voldoen aan algemeen geldende normen'. 

Dat daarbinnen heel elastisch wordt gedacht is me duidelijk. We kunnen ook niet anders. De afwijkingen in normaal gedrag zijn gigantisch en die afwijkingen zijn we zo ver als mogelijk gaan categoriseren. Om er maar  énigszins grip op te krijgen.  Psychisch instabielen met een concentratie-of hersenstoornis. Gefrustreerden en getraumatiseerden met een fobie voor het een of ander.  ADHDers, borderliners, zwakbegaafden, verslaafden afin, noem maar op. 

Mensen. mensen mensen

Door het allemaal zo te benoemen wordt elke afwijking genormaliseerd, en inmiddels moet je 'Normaal zijn' gaan onderverdelen in 'Normaal Mèt!' of 'Normaal Zonder' in de Westerse snackbar des levens.

Je moet echt goed je best doen om nu nog beticht te worden voor 'afwijkend gedrag' . Want voor bijna alle gedrag vinden we een verklaring, en zijn ervoor specialisten, klinieken. therapeuten en coaches in het leven geroepen . Er wordt goed aan verdiend.

 

Alle gedrag moet begrepen worden, zodat we er een therapie op kunnen zetten. Echter,  nog steeds nog steeds zien we mensen met 'onbegrepen gedrag'. Dat is dan die kleine groep die nog wel als 'afwijkend' wordt bestempeld. 

Wat ik hiermee wil zeggen? 

Dat als jij je raar voelt , dat je er dan niet buiten valt maar er juist bij hoort. Mensen zijn zo.

En als je geen baan kunt vinden, stort je dan op die ongelukkigen die nu nog als mensen met onbegrepen gedrag door het leven moeten gaan en probeer ze te begrijpen, geef het een naam, categoriseer ze en zet er een passende behandeling op.

Of ze nou gemotiveerd zijn of niet. 

Door de duisternissen

Lopen gaan!

strek de benen, neem ze!

wandel , ren!

Jog, hike!

hinkel huppel!
Dribbel, dans!

strompel, schuim

slenter ,stap

stiefel, struin

sjok ,slof

sluip, spring schuifel

kuier, banjer

tippel, waggel

marcheer 

door de duisternissen

We gaan

Eerste dag van het jaar

 De slechtste manier om het Nieuwe Jaar te beginnen is bij mij thuis het checken van de gekochte staatsloten op gewonnen prijzen. Het zet meteen de toon voor het komend jaar. 

Voor 30 euro loten gekocht, 5 euro gewonnen. Zo'n jaar wordt het dus. Dat was de aftrap. 

Een tweede slechte manier om het jaar te beginnen is om het nieuws te bekijken. 

Klootzakken die met geweldplegingen de toon zetten voor een niet bepaald hoopvol nieuwjaar.

Mannen. Het zijn altijd mannen, Ik vraag me af waarom ze niet gaan vechten samen met de Oekraïners of de Russen en dan in de frontlinie met karabijnen en handgranaten hun vergalde leven opleuken met de taal die hun kennelijk het beste ligt en hen raakt! Die van ontploffingen en gevaar. Ze zouden het erg naar hun zin kunnen hebben. 

Overheid, hier ligt een taak.

Een derde slechte manier om het Nieuwe Jaar aan te vangen  is simpelweg de gordijnen opentrekken en zoals vandaag een groot grijs dak boven troosteloos verregende straten aanschouwen.

Maar gelukkig zijn er fijne mensen, mensen waarvan ik hou. Gelukkig is er muziek,  zijn we gezond en zijn er velen die het goede nastreven. Ik weet dat ze in de meerderheid zijn. Al deze mensen wens ik een gelukkig Nieuwjaar. 

Laat je niet leiden door negatieve gedachten. Dat staatslot, dat weer, het is maar om te lachen. Er is nog wat lekkers om mee te proosten. laten we dat doen. Op het Goede in het Nieuwe Jaar! 

En probeer mensen beter achter te laten als dat je ze aantrof. 

Nieuwjaar

 

'De rust zelve'

Hoewel ik uiterlijk kalm oog, ( mensen roemen de rust die ik zo goed weet uit te stralen) woekert er  klein grut in mijn hoofd rond dat mij aanzet en tot spoed maant. Er zijn dagen dat ze er niet zijn, maar vaak vervelen ze zich kenbaar en dan laten ze zich horen. Treiterkopjes zijn het . Ze vertegenwoordigen mij in mijn gedachten. Ik zou toch boodschappen gaan doen? Die lamp indraaien? Ik moest toch m'n stappen halen? Ik wil 7000 stappen doen vandaag. Er staat nog een afwas. De ramen zijn erg smerig, die zou ik es moeten zemen. Geen zin, maar ja daar heb ik nooit zin in. Ik moet doorpakken. Zit ik nou gewoon te lezen? Ik zou toch nog naar die kennissen bellen? Het wordt trouwens ook weer eens tijd voor een afspraak te maken met Kees. Hoe kom ik nou opeens op Kees? Geen flauw idee.  Het is koud, de verwarming mag wel wat hoger, anders pak ik het elektrisch kacheltje. Die staat nog boven geloof ik. Muziek opzetten, want het is wat stil. Is de mobiel wel genoeg opgeladen? En de kaarsaansteker moest toch ook opgeladen worden? Ik moet denken aan dat lampje!! Wat ligt daar nou, nog scherven in die hoek? even opvegen toch? Wat zal ik ook eten vanavond? Kijken wat er nog is. Of we er wat van kunnen brouwen.  Hm. Nog wel wat erbij halen.  De bon niet vergeten mee te nemen als ik straks boodschappen doe want er moest nog wat worden geruild. Daar komen appjes binnen ! Even kijken! Of ik extra kan werken? Ik had toch mijn agenda op het bureau neergelegd? Tjee, die plant staat wel droog! Ik moet ook even in de agenda kijken of ik om 3 of 4 uur moet gaan werken,  Nog even een tikkie sturen naar Frans, toch? Dat zou ik gisteren al hebben moeten doen. Bloeddruk opmeten zo hè, niet  vergeten. Is er nog koffie? Nee, geen koffie gaan drinken als ik bloeddruk ga meten natuurlijk! Of cafeïnevrije! Dat kan natuurlijk wel! ik moet even kijken of dat er nog is! Er is dacht ik nog ergens een saucijzenbroodje. Ligt volgens mij in de broodtrommel. Moet dat eigenlijk niet in de koelkast bewaard worden? Hoeveel benzine zit er eigenlijk nog in m'n tank? Als ik morgen weg ga moet ik nog in België gaan tanken. Maar dat kan morgen ook! Jeetje, die kin !. Vanmorgen niet geschoren. Moet ik eigenlijk nog even doen. Wat pruttelt dat koffiezetapparaat.! Dat moet nodig ontkalkt worden. Er klopt iemand op de raam. O ja, die bel! Die moet ik echt nakijken, want het gebeurt wel vaker dat ie het opeens niet doet! Ik hoef geen andere energieleverancier! De muziek staat te hard. Ik wil een ander nummer. 

Zo kon het gebeuren dat ik laatst de auto parkeerde bij mijn werk, uit de auto stapte en omdat het koud was ik mijn sjaal warm om mijn hals wilde slaan, ik opeens een theedoek in mijn hand had die ik in de vluchtigheid bij het afdrogen in de keuken over mijn schouder had geslagen.

Op mijn werk wederom een conflictsituatie waarin ik moest handelen en waarbij ik achteraf de complimenten kreeg dat ik toch zo rustig kon blijven.

RECHTS LINKS!! RECHT LINKS!! RECHTS LINKS!!

Er is een opmars van Rechts gaande. In Nederland, in Amerika, in Europa.

Links heeft het nakijken.

Links is verworden tot een minderheid. Links is een woord dat in politieke zin vaker met minachting en hoon wordt gebezigd.

In Nederland heeft links, de PVDA/ Groen Links partij zich laten aanleunen dat ze extreem zouden zijn. Extreem! PVDA!  Bij die brave burgers is geen greintje extremiteit te ontdekken. Of is het opkomen voor minderbedeelden nu opeens extreem geworden? Dat is wellicht niet voor te stellen, en dus onrealistisch bevonden door egocentrisch rechts.

Waarom is er niet feller door de PVDA tegen dit opgeplakte etiket dat de extreem zouden zijn opgetreden? 

Hoe is het zo ver gekomen? Ik weet het niet zeker, maar ik heb er wel zo m'n gedachten over en mijn vermoedens.

Het heeft te maken met de LBHT enz beweging met hun regenboogkleuren en de mensen die zeiden WOKE- aanhangers te zijn. Onder vooral die laatste groep goedbedoelende mensen bevonden zich een aantal drammers die met overdreven politieke correctheid anderen de maat namen waar het gaat over discriminatie en racisme.

Deze beweging met het opgestoken vingertje werd in brede maatschappelijke kring niet op handen gedragen. Sterker nog, mensen kregen een hekel aan al het 'woke- gedoe'. Geïrriteerd door het betweterige en wijsneuzerige toontje dat door een groeiend aantal werd tentoongesteld , werden ze meer en meer met de nek aangekeken. De zich profilerende woke mensen verstapten zich door te veel te snel te willen.  

Het waren echter precies de thema's die linkse partijen ook vaker lieten horen. Geen discriminatie, gelijke rechten voor vrouwen, geen racisme. 

Door rechts werd gaandeweg 'links' daarom gelijk gesteld aan 'woke' en daar was de meerderheid nu zo langzamerhand klaar mee. Zeker waar het gaat om  'racisme'. 

Mensen wilden een ander beleid tav buitenlanders met een kleurtje. Er kwam een beweging op gang anti-woke, anti buitenlanders.  Geen dekentje meer om vluchtelingen slaan, zoals Links al die tijd gedaan heeft maar ze aanpakken en over de grens zetten, want er waren voorbeelden dat de mensen wel eens overlast bezorgen. Er zit tuig bij, verkrachters! 

En zo is links in het verdomhoekje gekomen. De drammerigheid van 'extremistische' woke mensen  is op de PVDA/ Groen links geplakt, en het totale afkeren van de linkse  beweging  -die niets anders nastreeft dan een eerlijke verdeling van geld en middelen en oog heeft voor gezond leven op een gezonde planeet- , werd groter en groter.

Het wachten is nu op een charismatische man of vrouw die mogelijkerwijs het tij nog ten goede zou kunnen keren

Pensionado-activiteit: Bijeenkomst over de aanpak van discriminatie

 Onlangs werd ik uitgenodigd in mijn gemeente om deel te nemen aan een samenkomst  over  'de aanpak van discriminatie' . De bijeenkomst zou plaatsvinden in het nieuwe wijksteunpunt, op nog geen twee kilometer van waar ik woon.

Een en ander was gepland om 17.15, en na afloop was er gelegenheid om deel te nemen aan een gezamenlijke maaltijd - even wel speciale dieetwensen doorgeven.

Ik vond het een leuk initiatief, en een positieve.  De aanpak van discriminatie zou je kunnen zetten tegenover de doorgaans opruiende bijeenkomsten over de komst van een AZC. Mensen zien  asielzoekers als potentiële dochterverkrachters , en gesterkt door dat beeld willen ze iedereen het land uit bonjouren. 

Ik heb moeite om hier naar te kijken. Ik vind het bijzonder ongastvrij; zeker gezien de mensen die uit oorlogssituaties gevlucht zijn, alles achter hebben moeten laten, en een veilig heenkomen zoeken.

Dit was wat anders. Ik was ook benieuwd of er een directe aanleiding was voor deze samenkomst

Ik heb me aangemeld . Ik wilde het wel eens horen. De maaltijd zou ik laten voor wat het was.

Late herfst. Buiten was het al donker toen ik om 17.15u voor de deur stond van het wijkcentrum. De deur was gesloten en er was geen teken van leven in het gebouw te bespeuren. Ik werd aangesproken door een man die om dezelfde reden voor de deur bleek te staan als ik. De bijeenkomst bijwonen. Hij was al om het gebouw heengelopen, om zich ervan te vergewissen of er geen andere ingang was. We waren kennelijk de enige twee die zich hadden opgegeven want buiten ons was er geen levende ziel die zich bij het wijkcentrum ophield. 

Bij zo weinig belangstelling kun je je voorstellen dat het besluit is gevallen de bijeenkomst niet door te laten gaan, maar dan zou het wel netjes zijn geweest om de mensen die zich via de mail hadden aangemeld hiervan op de hoogte te stellen , Dat was niet gebeurd.

Terug thuis heb ik een mailtje gestuurd naar de organisatrice mevr Marloes R. 

Maar hoewel ik haar mail beantwoorde, kreeg ik dit licht verontwaardigd schrijven drie tellen later retour. 

Adres wordt niet herkent.

Zo wordt er dus met minderheden omgegaan. De bezoekers aan positief bedoelde bijeenkomsten worden niet binnen gelaten. Wat er met hun en dus mij mij is gebeurd is kwalijker dan te worden gediscrimineerd.

Dat is het   compleet te worden genegeerd!!

Hoe onze samenleving idioten begon te aanbidden — Socrates

Je moet er wel zin in hebben, een video van 20 minuten. Ik heb heb wel helemaal gezien en vond het een helder en mooi betoog wat hier gehouden wordt aan de hand van socrates

liefde 2025

Hij ligt zo lief aan zijn opladertje, Daar heb ik hem vanmorgen aangelegd. Voorzichtig ingeplugd, en nu opletten dat ik hem weer vrij maak voordat hij 100% opgeladen is, want zo bomvol energie is niet goed voor zijn levensduur hè. 

Hij heeft een mooi hoesje om hè? Heb ik laatst voor hem gekocht. Die andere was echt versleten! 

En een nieuw glasbeschermertje heeft ie. Ja hè!? Een Nieuw glasbeschermertje! Ongelofelijk, je ziet hem dan echt glanzen, en al zijn krasjes waren verdwenen! 

Gisteren ook weer zó met hem gelachen. Hij liet me zulke hi-la-ri-sche filmpjes zien, Met werkelijk schattige poesjes, en andere zo vermakelijke dierenfilmpjes! 

En zo lief ook als ik hem bij me draag en hij zo zachtjes tegen m'n dijbeen aan trilt. Dan laat ie weten dat iemand wat tegen me wil zeggen, de schat. Zo attent!

Hij betekent zo veel voor me. Geeft antwoord op al mijn vragen! Laat muziek horen die ik zelf uitgekozen heb maar verrast me ook soms met andere nummers! En dan de spelletjes! Hij is zo geweldig! Kijk hem daar nu liggen, zo mooi in z'n jasje op het bureau. Lekker aan het opladen. Dat heeft ie nodig hè, energie! Maar dat geef ik hem met alle liefde! 

Wat zou ik zonder hem moeten!? 

Jethro Tull – My God (Lyric video)

Voor filmliefhebbers een clip om van te smullen bij dit nummer dat ook al het luisteren meer dan waard is:) 

Op jacht naar concentratie

 Veel te vroeg wakker in de ochtend. Pikdonker is het nog. Kwart voor vijf. Ik kan niet meteen de slaap weer pakken. 

Mijn gedachten duwen en trekken me weer overal naar toe. Naar gisteren, vandaag, morgen, naar andere tijden. Naar voorvallen, naar gevoelens. 

Ik maan mijn hersenen tot kalmte en doe een beroep op de methoden die evenwichtige mensen me ooit hebben toebedeeld. Concentreren op je ademhaling is er een van. 

Maar daardoor laten mijn gedachtenspinsels zich niet in de luren leggen. Misschien moet ik mijn concentratievermogen aanscherpen

Vanmorgen visualiseerde ik een lichtgevend bolletje waarin het rustig is, in het midden van dit chaotisch netwerk. Het is er een fijne plek waarin het goed is, waarin niets hoeft. Waar rust heerst. Ik dacht, dit werkt voor mij denk ik beter! Ik sloot mijn ogen, nam de meest geriefelijke slaaphouding aan en gaf mijn opborrelende gedachten zo weinig mogelijk kans zich te laten gelden door ze onmiddellijk de goede kant op te sturen. Het rustpunt. Daar waar gedachten oplossen en roze slaapwolkjes worden.  Mijn ZEN- Bolletje. In het midden van mijn hoofd. 

Pffffffff

Een minuut of twee drie , vier ging dit goed, maar toen ik mijn concentratie even verloor en ik het bolletje opnieuw visualiseerde was het veranderd in een willoos flipperkastballetje waar mijn spinsels een vrolijk spel mee speelden. 

Het werd onbeholpen rond gestuiterd 

Mijn Zen-mannetje was onaangenaam verrast. 

Sorry man

Ik zal me volgende keer sterker proberen te concentreren of een andere techniek inzetten

Hoofddoekje

 Het haar van Islamitische vrouwen is vaak bedekt met de hijab, een hoofddoekje. Dat is ooit ontstaan omdat losse haren bij vrouwen op de Islamitische man gevoelens van lust zouden kunnen opwekken.  Vrouwen moeten er netjes bijlopen, lichaamsdelen zoveel mogelijk bedekt houden om de man zo min mogelijk de kans te geven ook maar de geringste erectie te krijgen. Mannen moeten zich richten op Allah en niet afgeleid worden door vrouwenvormen.  

Je kunt er van alles van vinden.

Het zal niet eenvoudig zijn als Moslim man in een Westers land met warme zomers.  Massa's  blote benen, blote armen, en blote buiken op straat. Hoe zal de Mossellimman  zich daar onder voelen? Wat zal hij van die mensen denken? 

Ik zal dat toch eens vragen aan een Moslim, hoe dat is. 

Ik heb denk ik een beetje een afwijking, want ik vind vrouwen die een hijab dragen JUIST een lust voor het oog!! Vaak hebben jonge moslima's van die prachtige fijnbesneden gezichten, die meer nog dan door haren omgeven geaccentueerd worden door de hoofddoek. Dat valt me op. Schitterende ogen. Ze verzorgen dat wat zichtbaar is uitermate goed. Ook de handen zo sierlijk en de nagels zo precies gelakt, en de hyab geeft ze vaak dat mysterieuze waar ik zo van hou! 

Adembenemend mooi kan ik dat vinden. Sprookjesachtig. 1001 nachtassociaties. Veel Nederlandse vrouwen kan ik van harte een Hyab aanraden. Ik heb er voor de duidelijkheid niets seksueels bij; ik merk wel op dat ik boven borsten en billen misschien vooral geraakt wordt door  ogen en uitstraling.

Maar de Moslima's  vallen in Nederland niet echt in goede aarde. Veel Nederlanders hebben niets met alles wat Moslim is , hun etensluchtjes, hun winkeltjes, hun taal, de bedekte kleding.

Moslims en Moslima's zullen dit ook weten en voelen. Op een van mijn wandelingen zag ik tegenover mij een jonge moslimvrouw aan komen lopen, en ik dacht, hoe zou het voor haar zijn? Zou ze zich ongemakkelijk voelen in Nederland? Zou ze wel eens bang zijn? 

Eenmaal binnen het gezichtsveld leek ze zich terug te trekken. Ik was in het zwart gekleed en misschien was ik voor haar ook wel zo'n Rechtse Nederlander die niets van Moslims moest hebben. Ze leek bijna bang te kijken - maar dat zal misschien wel mijn eigen invulling zijn geweest. 

In ieder geval zag ik hoe  een stralende ( opgeluchte?) lach haar gezicht deed oplichten toen ik haar vriendelijk goeiedag zei.

Stem

Woordenwielen wisselstromen 

konijnenbouten, zure bommen. achterklappen

zenuwlijders, zaligmakers, fijnproevers

filantropen keukenrollen

hyacinten sinterklazen Hazewinden

lepelaars littekens lantaarnpalen

metrogangen spuitbussen bakpannen

wolkendekens, vuurzeeën dronkenlappen

Stembussen stoornissen zwijgrechten.

zoveel om over na te denken

Nou, stemmen maar

reizen rijst de pan uit

We reizen wat af tegenwoordig. Massaal gaan we er op uit en we weten van gekkigheid niet meer naar wat voor exotische en avontuurlijke bestemmingen. Maar we gaan!. 

Voor al die mensen die misschien denken dat reizen zaligmakend is en verrijkend; het kan zo zijn, maar in veel gevallen is dat ook wel iets overtrokken.

Bijvoorbeeld: Je wilt dieren spotten. The big five, of kleinere exemplaren

Je kúnt er ook voor kiezen om helemaal niet op reis te gaan!!  Ik zeg het maar even; wellicht kan het een eye-opener zijn. 
Je kunt al die landen en mogelijke ervaringen gewoon links  laten liggen!  Je hebt niet voor niks een grootbeeldkleurentelevisie met daarop National Geographic tenslotte. Lekker vanuit je sta-op fateuil of de bank naar de Nilgiri woestijn koekeloeren en adembenemende beelden zien van de Serengeti met zijn leeuwen. Lemmingen op de rotsen van Noord-Fennoscandia,  Pinguïns op Antarctica, Geweldig! Zo helder in beeld! Wie heeft er nog een peperdure spiegelreflexcamera nodig die je mee moet zeulen  in een zuid-afrikaanse jeep wanneer David Attenborough de dieren die je wilt zien al haarscherp in beeld heeft gebracht!?
Daarnaast  zijn er nog een boel andere argumenten te verzinnen om het reizen naar andere landen achterwege te laten. Steekhoudende ook nog es!

Als je ziet wat toerisme heeft teweeggebracht in landen, dat is lang niet altijd positief, het milieu is bij lange na niet bij al dat gereis gebaat! .

Daar moet je je wel bewust van zijn geloof ik, Alleen maar voor de leut op je reet in de zon gaan liggen in Verweggistan en daarvoor  een dot kerosine in de lucht  spuiten is in deze tijd niet iets om prat op te gaan. 

Maar ja, ieder zijn behoeftes. 

Ik zelf ook. Tja

We gaan massaal op reis. Georganiseerd, op de bonnefooi. We pakken het vliegtuig, nemen de auto of pakken de  rugzak. Met miljoenen trekken we er jaarlijks op uit. Zo zijn wij. Zo zijn wij excessief vanaf de jaren 50/60 geworden onder andere dank zij onze rijkdom en de steeds betaalbaarder vliegreizen .

De mogelijkheid doet zich voor.  En wie laat zich tegenhouden? 

1 Seconde

 Die flitsen door het hoofd.

1 seconde, dan is het gebeurd!

Met een gang van 120 kilometer per uur

Even een ruk aan het stuur. In een moment van verstandsverbijstering. Bam! Klaar!

Een ongecontroleerde spastische beweging van je arm terwijl je stuurt.

Een boom, een vangrail, frontaal tegen een vrachtwagen,

je slipt op glad wegdek, vliegt uit de bocht. Een andere weggebruiker raast op je af.

Ik heb het allemaal zien gebeuren. De klap meegemaakt. De beelden na de klap..

Diep ademhalen en het koppie er bijhouden...

Kom, we rijden nog een stukje.

De angst is er. Goddank niet altijd, maar net iets vaker als dat me lief is. 

Wanneer je het rempedaal met je voet indrukt reageert de auto daarop door daadwerkelijk af te remmen, daar moet je op kunnen vertrouwen. Je wil het niet meemaken dat je het gaspedaal indrukt en de auto onverminderd snel door blijft rijden. 

Het is waarschijnlijk ingebakken wantrouwen voor apparatuur en machines. Apparatuur en machines slijten toch....? De printer, de wasmachine, de tv, de droger, de vaatwasmachine. Op een gegeven moment wil je het gebruiken maar doet ie het niet meer. Maar in de auto moet je er maar op vertrouwen dat bij de laatste APK alles goed is nagekeken.

Het rijden naar en in het buitenland vind ik doorgaans ( los van het ergens moeten parkeren!) plezierig. Maar het zou nog fijner zijn als bovenstaande gedachten wat minder aanwezig zouden zijn.

Castella Staggia-Senese

We reizen met de auto rond in Noord Italië,

speuren gidsen en het internet af wat te doen;

wat is interessant, waar kunnen we heen gaan..

De meeste dorpjes worden hier omschreven als Uniek!!

gelegen tegen een bergwand!!

Dat liggen inderdaad de meeste. |Ze zijn schilderachtig. Dat zeggen de gidsen ook. En dat klopt ook, maar ze beginnen op den duur toch wel erg op elkaar te lijken. Allemaal tegen de heuvelrug liggen ze de Toscaanse schilderachtigheid uit te botvieren.

Dus we zoeken het ook in de natuur, en in kunst, want afwisseling in onze uitstapjes is wel zo prettig. Nu las ik op het internet over een kasteel waarin ook moderne kunst te vinden was. Castella Staggia-Senese , een drie kwartier van ons vandaan met de auto..

Daar maar es heen gaan. Een rit door het Toscaanse landschap blijft een feestje. Weidse vergezichten met herfstkleuren! 

We belandden in het dorp bij het kasteel.

We parkeerden de auto en keken op naar een kasteelmuur waar een net op díe manier naar beneden hing alsof het een enorm spinnenweb was.  Dat beloofde wat. Het Castello bleek niet meteen de grootste attractie van het gebied, Sterker nog, er was geen sterveling te zien, maar bij de toegangspoort stond wel een hek open. 

We passeerden een klein hokje bij de ingang wat een ticketoffice zou kunnen zijn, maar er was niemand te vinden en het hokje was gesloten.

We liepen door en zagen een witte tafel met daarop wat witgekalkte etenswaren, een witte fles, alles wit. 

Niemand te zien verder toen wij ons verder op de binnenplaats begaven. We zagen er een soort toren van draden, die beneden eindigden in een bak met groen water. 

We zagen de middeleeuwse toren, nog een kunstwerk met witgekalkte hoeden en een paraplu. 

We durfden een deur te openen naar een vertrek in het kasteel, en het voelde wel spannend. Helemaal alleen in deze omgeving te zijn.

Totdat daar opeens op de binnenplaats een heertje verscheen. Hij sprak ons licht vermanend toe dat het niet toegestaan was ons op het terrein te begeven. Dat er een ticket voor nodig was. We legden uit dat we niets hadden gezien. Hij wees ons op een papier dat aan het hek hing met daarop een telefoonnummer dat we hadden moeten bellen. We hadden daar overheen gekeken .

Natuurlijk wilden we tickets kopen. Hij zei dat dit achteraf kon gebeuren en hij begon te vertellen over de geschiedenis van het kasteel. In  gebrekkig Engels, want makkelijk te verstaan was het voor ons niet, maar uit beleefdheid knikten we vaker alsof we begrepen wat hij zei. De man bleek aan een rondleiding te zijn begonnen zonder dat we daarom hadden gevraagd. Dit werd te meer duidelijk toen hij zich in theatraliteit begon te verliezen en luid begon te declameren en te schreeuwen, teneinde onze verbeeldingskracht te activeren hoe het er vroeger aan toe moest zijn gegaan." YOU ASSASIN!! I AM GOING TO KILL YOU!!" zo moet men hem ook honderd meter verderop gehoord hebben. Goed bedoeld, maar we zaten wel met hem opgescheept terwijl we daar eigenlijk niet op zaten te wachten. 

Doch, je steekt er allicht wat van op, en we konden op eigen houtje de toren in die vroeger verschillende functionele ruimtes had bevat die nu gevuld waren met kunstwerken, waarvan het toch bijzonder was dat we die konden zien.

Zo werd het toch een apart uitstapje. 

Walweg

 "Maar Ger!, wat zie jij er nog goed uit zeg! Ik zie geen rimpels of zo...ongelofelijk! Hoe DOE je dat??"

- Kijk! Hier is mijn geheim, in dit blauwe potje. Hier is het! Walweg! Kijk...je smeert het onder je ogen en....

"Waaauw, ja ik ZIE het! Geen wallen! Geweldig!!"

Voice over

"Jaja! Een jonger hoofd op leeftijd! Wallen zijn straks verleden tijd met Walweg! Niet voor oraal gebruik, lees voor het gebruik de aanwijzingen.."

Zo sta is 's avonds voor ik naar bed ga voor de spiegel mezelf toe te spreken. Nog een vrolijke jingle erachteraan. 

Je moet er wat van maken in je leven.

Een korte dribbel

 "Het is allemaal de schuld van die miserabele voetbalcoach die we hebben! Sinds het Nederlandse voetbal niks meer voorstelt is de hele Nationale eenheid naar z'n grootje! Stel, het Nederlands elftal speelt weer es een halve finale in de Champignons Leage, het hoeft niet eens DE finale te zijn; we zouden elkaar omhelzen en alle verschillen zouden er niet langer toe doen! We zouden samen zijn en elkaar op de schouders slaan, bier drinken en feest vieren!

Hoe moeilijk kan het zijn!??

Dus,

Andere trainer.

Winnen

en alles komt goed. " 

Een heilige minderbroeder

Franciscus van Assisi, dat was wel een mannetje zeg. Die heeft in zijn leven wel wat nagelaten. Zijn voornaam Fransciscus,  èn de plaats waar hij vandaan kwam: Assisi, is een bedevaartsplek geworden.

Franciscus begon begin 13e eeuw ( ruim 800 jaar geleden!) binnen de Katholieke Kerk een nieuwe stroming, de Franciscanen. Hij deed dat met zoveel toewijding en overgave dat hij twee jaar na zijn dood heilig verklaard is.  Miljoenen mensen komen naar de plek en naar zijn laatste rustplaats. 

Dat zal Fransiscus zich bij zijn leven niet hebben voorgesteld.  Zoveel mensen die een kruisje slaan voor hem. Elke dag rijen die niet ophouden rij te zijn.

Behalve met sluitingstijd. s Nachts zal er complete stilte huizen in de kerk waar hij ten ruste is gelegd. Een ander woord voor Franciskanen is minderbroeders. Daar zit  niets verhevens in, eerder iets lijdzaams. Bescheidenheid toch op zijn minst. Dat is ook een van de kernen van de Franciskanen.

Fransiscus is niet oud geworden. 44 Jaar. Tot zijn 20e was hij eigenlijk een gewone jongen, die van het leven genoot en zichzelf niets te kort deed. 

Na in de oorlog krijgsgevangene te zijn geweest en een ernstige ziekte achter de rug had, begon hij zich het lot van andere zieken, de melaatsen aan te trekken. Volgens zijn testament heeft God hem in hun midden gebracht. Ontevreden over zijn eerdere leven bekeerde hij zich tot een leven van armoede, gebed en dienstbaarheid aan de armen. Zelf wilde hij de allerarmste zijn. Zijn vader dacht 'het gaat niet goed met die jongen- compleet mesjogge geworden!'

Ik ga niet heel de geschiedenis van de man verhalen op dit blog. Ik verwijs daarvoor nu nog naar de online zoekmachines. Binnenkort is het naar alle waarschijnlijk mogelijk om zèlf met Fransiscus een potje te babbelen omdat Artificial Intelligence geen grenzen heeft, en het nu al mogelijk is om van gedachten te wisselen met andere overleden beroemdheden. 

Dan kun je Fransiscus vragen naar het Zonnelied, dat hij op het eind van zijn leven schreef, en over de stigmata die hij kreeg en hoe Jezus met hem sprak. 

Het bezoek aan het bedevaartsoord en horen over de persoon van Fransiscus waren inspirerend

Leef-tijd

 Ik schiet niet vol

maar de wand wordt dunner

Het Rijk van Weemoed raakt overbevolkt

met namen die klonken en in mij nog steeds klinken

Uit de tijd

Nu die actrice die me deed smelten. Diane Keaton. Welkom schat in het Rijk van allen die me toenemend beroeren omdat ik ze steeds meer mis als ik aan ze denk en me steeds meer omringen in de zee die was, en die kan zijn, waarin ik soms zo heerlijk kan zwemmen, maar moet waken er niet in te verdrinken

8 oktober

 8 Oktober.  Dat is het niet elke dag. 8 Oktober tweeduizend- vijfentwintig  is het zelfs maar 1 keer!!  Het is, zoals elke dag, een unieke dag! Dat is de dag van vandaag! Die maak ik mee in dit leven!! Ik was er bij, ik ben er nu. Ik leef op die dag!  Mensen na mij die dit lezen, ik heb 8 oktober 2025 meegemaakt!   

Lees je later in de geschiedenisboeken over 8 oktober 2025, denk dan aan mij, Toen was ik er ook! Ik leefde in die tijd, Ik leefde toen al zo'n 67 jaar! Ik had al 66 keer eerdere een 8 oktober achter de rug, maar dan in een ander jaar.

Ik heb er  geen slechte herinnering aan. 

Voor sommigen is het misschien een zegen dat de dag ten einde is, ik heb dat niet!. Het is een dag in het leven dat ik in Italië vertoefde. Ik verkeerde op het eiland Elba en ik was met mijn vrouw, Ingrid. We waren allebei in goede gezondheid zover we wisten. We voeren die dag van het eiland af, we hadden er 10 dagen vertoefd. Daar hadden we voor gekozen omdat het kon en omdat we het eiland wilden proeven.  De hectiek van de stad kon ons even gestolen worden . Rome kwam even in de wacht te staan. We zouden de stad binnenkort op een andere, meer praktische  manier aandoen, nu kozen we, en gingen we ons op deze bijzondere dag in het Toscaanse landschap begeven. 

De 8e oktober 2025 kwamen we uiteindelijk hier aan. 

Nu al zin in de 9e oktober

De weg naar Rome

Onze zoon maakt samen met zijn lief een reis in Azië. Hij was een paar dagen in China, nu is hij in Japan. Hij heeft zich terdege voorbereid, niet alleen in praktische , maar ook in cultuurhistorische zin. Hij heeft zich verdiept in de de geschiedenis en de politiek van de landen die hij wil bezoeken voordat hij ze met eigen ogen ging aanschouwen.  Hij wil weten wat hij ziet, en het kunnen begrijpen.

Te waarderen. Dat doet niet iedereen.

Ik kan daar ook over mezelf spreken. Ik ben in een land vooral voor de schoonheid ervan, de natuur en het weer. Het is fijn als ik er ook wat kennis over opdoe. Maar het is meestal niet zo dat ik me van te voren meer dan globaal heb ingelezen.

Kanttekening, we zijn niet kritiekloos. Zo zouden we begin volgend jaar naar Laos gaan, maar de politieke situatie aldaar nodigt niet uit om het financieel te gaan steunen.

Nu ik hier op Elba zit ben ik niet op reis. De afgelopen weken leef ik eigenlijk in grote lijnen net als thuis. Met Ingrid doe ik boodschappen, we koken, houden de boel netjes, maken uitstapjes, we lezen wat, doen spelletjes, puzzelen. We zitten slechts in een andere omgeving. Een omgeving die wat meer uitnodigt tot activiteit. Ritjes maken, het eiland bewonderen, strandjes aandoen, wandelen, zwemmen.

We zijn meer op elkaar aangewezen, want veel aanspraak hebben we hier niet. We hoeven natuurlijk nu ook niet te werken. In die zin zou het leven dus gemakkelijk wat saaier kunnen worden, maar de verandering van omgeving compenseert dat voor nu in ieder geval volkomen. Daarnaast hebben we het geluk dat we over het algemeen twee gelijkgestemde zielen zijn. We genieten van dezelfde dingen.

We kunnen ook allebei twijfelen over hoe we het verdere verloop van onze vakantie vorm gaan geven. Dan kijken we soms langer naar elkaar dan nodig zonder dat er knopen doorgehakt worden. Willen we Echt weg van dit prachtige eiland? Kunnen we het niet nog éven uitstellen?

We willen voor we teruggaan nog wel naar Rome. Maar wanneer precies...? 

vakantieschetsjes

Wanneer ik zeg dat er vandaag iemand komt aanwaaien zou dat een passende omschrijving zijn. Het waait behoorlijk. ' Het stormt', zou je terecht kunnen zeggen. Dat zou in dit geval niet overdreven zijn. De ingeklapte  parasol op zijn betonnen sokkel is zelfs omgewaaid, en de takken van de bomen worden razend heen en weer gezwiept 

Wie er komt aanwaaien is de eigenaar van het appartementje dat we hebben gehuurd. Hij komt het geld halen wat het onderkomen ons kost.

Een onderkomen waarvan het uitzicht niet snel zal vervelen

Van hier af kunnen we nu de witte schuimkoppen zien over het voorheen zo gladde wateroppervlak.

*

Gelukkig doet de Toyota weer wat ie moet doen. Bijvoorbeeld starten, dat wilde hij eergister niet doen. Het was de automonteur al meteen duidelijk dat er een nieuwe accu in moest. 

Dit klinkt een beetje alsof de monteur er al de hele tijd bij was, maar dat heeft natuurlijk wel wat tijd en telefoontjes gekost.

En waarschijnlijk wel wat centjes ook.

*

Leuk hoor, Italië. Maar ontspannen zoeken naar een fijne parkeerplaats is er niet altijd bij voor de chauffeur die ik ben.  Smalle straatjes, weinig ruimte om te draaien, en volle parkeerplaqtsen maken het soms lastig hier. Ik ben blij dat we in een al  beschadigde auto rondrijden wat dat betreft.

*

We vertoeven nog steeds op Elba, bij Capoliveri ,een fijne plaats. Het staat zeker in mijn top 6 van mooiste stadjes.  Maria-Tenhemelopneming is de beschermheilige van deze door Venus verloren mooiste parel in de Tyrrheense zee. 

De beschrijvingen die er van Capoliveri te vinden zijn op verschillende sites die Google laat zien  zijn er lyrisch over. 'Paradijselijk', 'betoverend', 'fascinerend', zijn zo wat superlatieven die je dan voorbij ziet komen.

Je loopt van de ene ansichtkaart in de andere in dit sfeerrijke stadje.

Niet verder vertellen, anders wordt het te druk.

De Italiaanse keuken, moet ik daar nog wat over schrijven?

Soms zegt een foto meer dan 100 woorden

Droom

En toen was er die warme zachte regenbui die al onze gelaatstrekken pijnloos van het gezicht spoelde en deed verdwijnen in de stroom .  Onze zintuigen waren niet langer zichtbaar, terwijl we ze wel konden gebruiken. Hoe is het mogelijk, het is niet voor te stellen. We konden wel praten maar klonken allemaal hetzelfde. We waren even groot. We waren gelijk van kleur. We hadden ook allemaal dezelfde ideeën, die constructief van aard waren. We aten slechts geestelijk voedsel. Er was geen afgunst. Slechts gelijkheid..

Er was wel wat onenigheid over hoe we onze ideeën het beste vorm konden geven. Daar kreeg je toen  heibel van. 

Het bleven mensen 

Tussendoortje

 Ik weet het. Ik moet afvallen. Daar moet ik niet over zeuren, maar het gewoon gaan doen. Een extra stimulans gaf mijn vrouw daartoe. Toen ik me vannacht op ons tweepersoonsbed van mijn rug naar mijn zij omdraaide schrok ze wakker. Ik zei: '' Wat is er!?' Zij zei: 'Ik dacht dat er een aardbeving was'.

Nou ik toch aan de anekdotes bezig ben, ik moest laatst weer denken aan Erik, een zwakbegaafde jongen voor wie het leven allemaal veel te ingewikkeld was en het onvermogen om alles te begrijpen maakte hem soms uitermate sacherijnig. Wanneer ik hem zei dat de dingen die hij in zijn hoofd had toch anders waren en dit probeerde uit te leggen kon hij heel boos worden en roepen: 'Denk nou es naar!!'