De stewardessen in het vliegtuig zouden door AI kunnen zijn ontworpen, met hun blauwe smetteloze uniforms, blonde lange haren blauwe ogen, acné verstopt onder poedertjes en zalfjes en net iets uit proportie qua postuur.
Misschien waren ze wel AI
Zes jaar geleden vlogen we voor het laatst. Terug van Kathmandu naar Amsterdam.
Nu vlogen we op Tenerife. Ik had niet gedacht daar ooit nog te komen, maar de bestemming bleek weertechnisch gezien het meest uitgelezen en te voldoen aan onze wensen met weercijfers die er niet om logen.
Dus
We dompelen ons onder hier in de wereld van het massatoerisme, hotels en appartementencomplexen.
De eerste aanblik die het eiland bij aankomst biedt is een sfeerloos in aller ijl voor toerisme klaargestoomd geheel van goedkope luxe.
Het appartementencomplex waar wij uiteindelijk belandden was qua ligging wel een van de betere.
De reis verliep goed, maar 'soepeltjes' was ie niet te noemen.
Het eerste deel, prima. Zoon en schoondochter begeleidden ons naar de luchthaven Bij hun hadden we een gezellige avond doorgebracht en er geslapen.
Bij het inchecken klopte er iets niet. Ik had ingecheckt met mijn roepnaam, niet mijn geboortenaam zoals ie vermeld staat in mijn fonkelnieuwe paspoort.
Dat werd even opzij staan. De beambte moest het protocol volgen en informeren hoe of wat nu verder.
Duurde even maar het kwam goed. Bij het boarden ontstonden ook wat problemen door een onwillige mobiel die weigerde een begenodigde scancode te tonen, waarmee mijn vliegtuigreputatie er al ras begon uit te zien als dat van de provinciaal die op vakantie gaat.
Dat bekrachtigde ik daarna nog kort doordat ik mijn paspoort even niet kon vinden.
Bij aankomst in Tenerife was de afhandeling traag. De koffers wilden maar niet op de lopende band verschijnen. De rugzak van mij wel, maar die van mijn vrouw en veel medereizigers niet. Echter: geduld hebben is een groot goed, en vertrouwen hebben ook. Daar hield ik me bewust mee bezig toen het na zo'n tien minuten mogelijk was de rest van de bagage te laten verschijnen. De rugzak van mijn vrouw , die ze uit veiligheidsoverwegingen had verpakt in een hoes met slotje verscheen helaas niet en was nog steeds niet verschenen toen uiteindelijk de lopende band zijn geloop staakte.
Op een monitor die er hing zag ik voorbij komen dat grote bagage bij een andere lopende band zou worden afgeleverd.
Lang verhaal kort; dat bleek ook zo te zijn.
Maar zoals gezegd, de rest verliep soepeltjes, al was mijn vrouw in het appartement zeer onaangenaam verrast doordat er zich geen vrieslade in de koelkast van het appartement bevond zodat de zak ijsklontjes die we hadden gekocht bij een supermarktje zich noodgedwongen moest transformeren tot een zak water. Het balkon voldeed ook niet aan haar verwachtingen waardoor de stemming daalde, en verder afdreef naar een dieptepunt toen de sleutelkaart van het appartement niet bleek te werken.
Dat laatste probleem kon bij de receptie verholpen worden.
Vanuit het appartement zien we de oceaan zich protesterend tegen de rotsachtige kust van het eiland slaan. Woedend spat de zee zich in wit schuim meters omhoog. Een fraai schouwspel. Ik ik denk dan vaak aan die kust die al dat geweld en gebeuk moet weerstaan en ongewild door de eeuwen heen kleine stukjes zal prijsgeven.
De honger die we 's middags stilden met een bordje frites deed me goed, ondanks dat de mayonaise in millibeetjes uit moeilijk te openen brede rietjes moest worden geknepen.
.Welke irritante pestkop dat heeft bedacht mag van mij nog postuum in elkaar gebeukt worden.
Mijn vrouw had haar dag niet zo. Ze vond dat de frites naar oud vet smaakte
's Avonds in een Indiaas restaurant genoten we geweldig van een goede pittige maaltijd. Dan kon nu de vakantie echt beginnen.
Jammer dat we bij een late avondwandeling het spoor bijster raakten en elkaar verweten de verkeerde richting in te hebben geslagen.
Vakantiestemming komt niet vanzelf
Geen opmerkingen:
Een reactie posten