Mijn vrouw zat in de bus en kon niet uit over het landschap waar we doorheen reden. De hele busrit heeft ze met haar camera in de aanslag en af en toe snel klikkend geroepen. FanTAStisch!! FanTAStisch toch!? En soms een meer ingehouden 'verdomme' als de bus net te snel reed om een mooi plaatje te schieten.
Ik was blij dat ze het zo mooi vond. Ik was ook blij dat ze zei dat rijden met het openbaar vervoer veel meer een 'reisgevoel' met zich meebracht. Meer dan wanneer je met een gehuurd autootje zelf een tochtje maakte.
Het wachten op een busstation kan dan minder soepel verlopen, dat is even balen, maar het verhoogt wel het reisgevoel. Bijna een half uur voor vertrek waren we op het busstation aanwezig. We moesten aansluiten bij een lange rij van mensen. Een TE lange rij. We pasten er niet meer bij, De buschauffeur sloot de deuren en we moesten anderhalf uur wachten op een volgende bus. We hebben gekeken naar alternatief vervoer dat ons zou kunnen brengen, maar dat bleek geen redelijke optie. Dus dan de wachttijd maar zo goed mogelijk besteden. Ingrid schreef haar Polarsteps. Ik knoopte een praatje aan met andere wachtende reizigers. ('Reizigers' zeg ik dan meteen, geen 'toeristen' . Dan krijg je met mensen die op een lokaal busstation staan te wachten. Het is hetzelfde maar het voelt anders.) Ik had een leuk gesprek met een Poolse psychologe over haar vakantie ( zeilend met een gezelschap tussen de eilanden) en de toestand in de wereld.
Voorafgaand aan dit verhaal moest ik me door een ravijn van schaamte zien te slepen omdat ik een fout had gemaakt waardoor we geen auto hadden kunnen huren. Ik had de auto gehuurd niet op 18- 2 wat de bedoeling was, maar 18 - 3 . 18 Maart! Daar stond ik te kijk. In het kantoortje van het auto- verhuurbedrijf. Ik had het on-line formulier niet goed ingevuld!. Ik was bij het invullen daarvan door een woud van mislukte aanvragen nog ongeduldiger geworden dan dat ik dit bij dit soort werkzaamheden van nature al ben, en eerlijk is eerlijk, ik ben daarin daardoor ook onzorgvuldig. Ik wil zo snel mogelijk alles afgehandeld hebben, en vul te snel in, of lees soms over zaken heen. Iets waar ik aan moet werken. Een kwartier zen-oefeningen doen en daarna in alle rust en kalmte zorgvuldigheid betrachten in dit soort bezigheden. Dat is nu het devies.
Mijn vrouw wist hoezeer ik onder mijn eigen stommiteit leed en deed haar best zich zo snel moeilijk in de situatie te berusten.
We moesten nu, bij gebrek aan een auto met onze bagage sjouwend naar ons appartement, wat gelukkig niet erg ver was, maar torsend met rugzakken is het al gauw WEL ver!! Wat verstopt, waardoor we eerst fout liepen en even moesten zoeken. vonden we uiteindelijk zwetend en innerlijk wat vloekend boven aan een trap de juiste deur van ons gehuurde appartement.
Nu was het zaak om bij te komen en mijn stemming om te buigen naar 'positief',
een proces dat bemoeilijkt werd omdat de wifi in het onderkomen het niet bleek te doen en er contact hierover met de verhuurder moest worden opgenomen wat ook niet van een leien dakje ging.
Maar uiteindelijk werd het geregeld.
En de stemming keerde langzaam weder na een dag die op zich ook hele fijne elementen in zich droeg. Zo hebben we in Los Christianos een overheerlijke maaltijd genoten bij een Indisch restaurant.
Het eten op de Canarische eilanden is buitengewoon!!! Vooral de Aziatische restaurants!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten