Sport

 Het is algemeen bekend dat ik geen fanatieke sporter ben. Ik houd niet van sportverenigingen en daar lid van zijn. Het zit gewoonweg niet in de genen. Wanneer ik mijn familie naga van zowel vaders als moeders kant komt me geen enkele oom of tante voor de geest die het WEL in haar of zijn genen had. 

Misschien als ik heel ver mijn stamboom napluis, maar ik vermoed het niet. 

Ja, mijn oom Piet! Die tenniste eens in de week. Oud is hij er niet mee geworden.

Mijn vader heb ik wel eens een keer zien jeu-de-boullen. 

Als 8 of 9 jarig jongetje voetbalde ik wel in een team. Op zich vond ik het toen  geweldig om echte sportkleding te dragen. Ik was er trots op. Het voetbaltenue van de Stellendamse voetbalvereniging!! Ik zag ermee tof uit vond ik! Maar ik voetbalde niet denderend en elke fout die ik maakte drukte me in een wereld van veronderstelde minachting. De aard van het faalangstige beestje.  Het heeft niet lang geduurd voor me dat nekte en ik besloot niet meer te gaan. 

Op latere leeftijd, ik was 13 denk ik, voetbalde ik graag en vaak met jongens uit de buurt op het grasveldje voor de flat waarin ik woonde. Bijna dagelijks als het weer het toe liet. De teams waren snel gemaakt, Wiet en ik tegen de rest! Wiet en ik waren boezemvrienden toen. We brachten alle vrije tijd gezamenlijk door. Met hem beleefde ik mijn jeugdjaren voor een groot deel. Samen hadden we ongelofelijk veel lol. Tranen heb ik met hem gelachen. Buikpijn! We voelden elkaar feilloos aan. Zo ook met voetval. IK was de aangever, met de perfecte voorzet, hij de afmaker, met het schot of een kopbal tegen de paal .De paal die ons doel was! 

Daar heb ik van genoten. Heerlijk voetballen, zonder clubverband, gewoon met wie langskwam, Rudi, Michel, Hans, Paul, Freek, Hasso, Berndt, en anderen. 

Bezweet zaten we dan na afloop nog even op het gras te kletsen. Ik herinner me dat als een fijne tijd. Ik was populair en zorgeloos. 

Qua sport heb ik het ooit gepresteerd om van Den Haag naar Breda te lopen in één keer, ongeveer 80 kilometer. Maar vooral heb ik er talloze loopvakanties op nagehouden. Bepakt, struinend langs kusten en door bergen

Geheel onsportief kun je me daarop terugkijkend toch niet noemen. Alleen voor het sporten in clubverband was ik niet te porren

De laatste jaren is het vooral denksport waarmee ik me bezig houd. 

Sport kijken is wat anders! Wanneer ik me voor de buis zet bij een wereldkampioenschap voetbal of iets, dan ben ik niet de minst fanatieke! Ik kan losgaan! 

Gisteren zat ik te kijken naar een sportevenement van de Olympische Winterspelen die momenteel in Italië worden gehouden. De 1000 meter schaatsen voor vrouwen. Ik kijk graag naar schaatsen ( èn naar vrouwen...maar het ging vooral om het schaatsen). Meegesleept werd ik toen de slotritten door Nederlandse schaatsers zó van een sensationeel fenomenaal niveau waren,  met een snelheid die niet voor mogelijk werd gehouden.

Goud en zilver. Geweldig. Zo mooi, dat het me ontroerde. Meelevend met de schaatsters, de familie op de tribune, de spanning en de ontlading. Hier was naartoe geleefd en keihard gewerkt. De verhalen had ik gehoord. Geweldig!!. Niet eens vanuit nationalistische motieven. Ik kan evenzeer geroerd zijn bij een andere race, de 5000 meter voor vrouwen die door een Italiaanse tegen de verwachting in werd gewonnen. Emo TV rondom sport raakt me, dat is zonnneklaar.