Altijd was ik op vakanties het liefst op mezelf. Andere mensen om me heen, daar wilde ik niet al teveel van hebben. Het je steeds maar weer moeten verhouden met anderen, daar had ik geen behoefte aan. Met Ingrid kan ik goed reizen, maar ik durf de stap niet aan om met anderen dagenlang op te trekken.
Laat mij maar mijn Goddelijke eigen gang gaan. Eigen vervoer, eigen appartement, eigen plannen maken, geen gepraat aan m'n hoofd als ik daar geen zin in heb.
Vandaag kan ik die keuze wat loslaten. We zitten voor de verandering eens in een onderkomen waarin we geen eigen keuken en woonkamer hebben, maar die we delen met andere gasten.
Nu ik er zit merk ik dat ik me daar prettig bij voel. Want uiteindelijk hoef je natuurlijk niets. Het kan heel aangenaam, interessant verrassend en verrijkend zijn om andere mensen in zo' n setting te ontmoeten.
Toen we in de vorige eeuw een tijd door Azië trokken heb ik ook ruimtes gedeeld met anderen, en hoewel contacten op zich heel plezierig konden verlopen en we er zelfs een goede vriendschap aan over hebben gehouden hield ik de boot toch zo lief mogelijk af. Nu kan ik dat terugvoeren op mijn onzekerheid waaronder ik zolang gebukt ben gegaan. Angst om afgewezen te worden en niet leuk of interessant genoeg.. Vaak vermeed ik contacten daarom.
Inmiddels ben ik daar grotendeels vanaf -een enkele terugval daargelaten- en kan ik werkelijk genieten om contacten met anderen aan te gaan.
Vanmorgen ontmoette ik een Syrische jongen die vier jaar in Nederland woont en de taal buitengewoon goed onder de knie had. Hij vertelde me over zijn leven, zijn studie, reisplannen en ambities. Op het terras met uitzicht over de oceaan nodigde ik hem uit om aan te schuiven. Het was gezellig en een fijne ontmoeting.
Ik ervoer dat
Een fijne ervaring op een prima locatie in een fijne sfeer. Dat zal niet overal zo zijn waar je met anderen ruimtes deelt, dat realiseer ik me uiteraard ook, maar meer uit m'n eigen cocon stappen is iets dat ik vaker zal gaan doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten