vrijdag 22 maart 2019
Bidet
"De puur zuivere rede afkomstig uit geniaal en rein verstand zoals die zelfs in het Beloofde Land niet onbemerkt zou blijven, zo beleven wij vandaag de wederopstanding van Hij die kwam en zag en ook Ceasar overwon in daad- en denkkracht. Ik zeg U: Hallelujah!! Godewinde en Minerva. Alfa en Romeo. Julia en Omega. Het is Uw wens om Mijn Wil zoals die beschreven staat in de Nieuwe Heilige Schrift tot Hemels Glorie te maken! En Ik zal U niet teleur stellen. Bij Odin!
De weldoorvoede gehoornde apis.
Wervelend stormen orkanen langs de einder om niet langer onze richting op te draaien. Tollend in de richting van de Duivel zullen zij aldaar hun boete betalen en de schuldigen afleveren!
Helse schepselen zullen de veren uit hun onwelriekende aarzen verwijderen. Hun darmen zullen ze omhangen en likkebaardend vieren dat hun zoveel Ministerieel kwaad ten deel is gevallen.
De Andromeda Nevel zal zijn licht in de onmetelijke duisternis helder doen schijnen. Een verblindend licht voor de blinden die afgelopen decennia hun lage capaciteiten hebben botgevierd op gewone lieden zoals U.
U die sappelen moest en getergd werd door een stuitende bureaucratie van een onwaardig soort . Alsof het Tertiair niet volgt op het Krijt. Onwetende wormen!! Kruipt terug in de door Uzelf vervloekte aarde en doe U best in Uw afgestompte hersenen te begrijpen dat Nieuwe Tijden Aanstaande zijn.
De Azteken. De Inca s, de oude Egyptenaren, Hun culturele hoogstandjes zijn toeristische niemandalletjes want nu zijn Wij aan de beurt
Jesus is Terug op Aarde en hij heet Bidet. King Bidet de Eerste en de Laatste.
RA. Oh RA.
Laat mijn aureool U geen schrik aanjagen. Het is slechts een bescheiden Aanraking van het Goddelijke!
Ik zei laatst nog tegen de Maagd Maria: Moeder, zei ik! Juicht, Uw zoon is wederom opgestaan.
Dus teerbeminde gelovigen: Declameer allen het Bidetje zoals U vindt in de Nieuwe Heilige Schrift die ik U aanstonds zal aanreiken.
verder wil ik nog iedereen bedanken die op mij gestemd heeft."
.
De weldoorvoede gehoornde apis.
Wervelend stormen orkanen langs de einder om niet langer onze richting op te draaien. Tollend in de richting van de Duivel zullen zij aldaar hun boete betalen en de schuldigen afleveren!
Helse schepselen zullen de veren uit hun onwelriekende aarzen verwijderen. Hun darmen zullen ze omhangen en likkebaardend vieren dat hun zoveel Ministerieel kwaad ten deel is gevallen.
De Andromeda Nevel zal zijn licht in de onmetelijke duisternis helder doen schijnen. Een verblindend licht voor de blinden die afgelopen decennia hun lage capaciteiten hebben botgevierd op gewone lieden zoals U.
U die sappelen moest en getergd werd door een stuitende bureaucratie van een onwaardig soort . Alsof het Tertiair niet volgt op het Krijt. Onwetende wormen!! Kruipt terug in de door Uzelf vervloekte aarde en doe U best in Uw afgestompte hersenen te begrijpen dat Nieuwe Tijden Aanstaande zijn.
De Azteken. De Inca s, de oude Egyptenaren, Hun culturele hoogstandjes zijn toeristische niemandalletjes want nu zijn Wij aan de beurt
Jesus is Terug op Aarde en hij heet Bidet. King Bidet de Eerste en de Laatste.
RA. Oh RA.
Laat mijn aureool U geen schrik aanjagen. Het is slechts een bescheiden Aanraking van het Goddelijke!
Ik zei laatst nog tegen de Maagd Maria: Moeder, zei ik! Juicht, Uw zoon is wederom opgestaan.
Dus teerbeminde gelovigen: Declameer allen het Bidetje zoals U vindt in de Nieuwe Heilige Schrift die ik U aanstonds zal aanreiken.
verder wil ik nog iedereen bedanken die op mij gestemd heeft."
.
zaterdag 9 maart 2019
maandag 4 maart 2019
aan de kust
donderdag 28 februari 2019
Ideenee
En zo kan het gebeuren dat ik het ene idee na het andere heb, en ze een aantal uren allemaal vergeten ben.
Mijn ideeënfluisteraars blijven nooit lang op mijn schouder zitten. Misschien heb ik te smalle schouders of zijn de fluisteraars te vluchtig.
Ik moet ze ook meteen opschrijven. Die ideeën. Want ik onthoud ze niet. Net als mijn dromen. Die vliegen acuut weg zodra ik m'n ogen open. Ik probeer ze dan nog wel snel te pakken, maar ik heb nooit meer dan een hiel in handen die onder mijn aanraking en aandacht in as veranderd.
Want hier had nu een stukje moeten staan over het vervlogen idee
Nou ja, Niks aan te doen. Dan maar deze afbeelding posten. Een muurschildering in Groningen van Klaas Lageweg met als titel 'Vervlogen tijden'
Mijn ideeënfluisteraars blijven nooit lang op mijn schouder zitten. Misschien heb ik te smalle schouders of zijn de fluisteraars te vluchtig.
Ik moet ze ook meteen opschrijven. Die ideeën. Want ik onthoud ze niet. Net als mijn dromen. Die vliegen acuut weg zodra ik m'n ogen open. Ik probeer ze dan nog wel snel te pakken, maar ik heb nooit meer dan een hiel in handen die onder mijn aanraking en aandacht in as veranderd.
Want hier had nu een stukje moeten staan over het vervlogen idee
Nou ja, Niks aan te doen. Dan maar deze afbeelding posten. Een muurschildering in Groningen van Klaas Lageweg met als titel 'Vervlogen tijden'
dinsdag 26 februari 2019
Klapvee
Enthousiasme is er of het is er niet.
Zo denk ik er over.
Ik ben tegen klapvee. Aangestuurd worden door een idioot die in een studio aangeeft dat je moet klappen, of schreeuwen.....Ik doe niet mee.
Als iemand het wel wat vindt hebben, ga je te buiten! Je kunt je zelfs opgeven via www.klapvee.nl. Dan kom je terecht bij Dynamic Casting. Je kunt dan betaald worden om bij suffe programma's te zitten en te klappen. Echt waar.
Maar ik houd er niet van.
Het is de rigoureuze dood van de kans op enige spontaniteit.
Echte spontaniteit of de afwezigheid ervan wordt geweerd uit studio's .
Dat kan men bij opnames van programma's niet gebruiken. Dat er bijvoorbeeld niet geklapt wordt na een item.
Maar niet alleen uit studio's wordt de spontaniteit gedood.
Ook bij evenementen
Zo was ik afgelopen weekend in het Thialf stadion te Heerenveen bij het WK Sprint.
Het publiek van Thialf is bekend om zijn enthousiasme.
Het is misschien ook enthousiast. Ja, dat is het ook
Feit is wel dat er voortdurend door een idioot op het publiek wordt ingepraat wat ze moeten doen. Nu springen. Nu inhaken. Let op. Een twee drie. Daar gaan we.
Ik kan dat niet.
Ik doe niet mee. Ik ben recalcitrant geweest in Thialf. Met m'n oranje trui.
Ik vond het al heel wat dat ik die had aangetrokken, eigenlijk.
Op popconcerten wanneer de zanger van een band roept : 'Allemaal de Handen in de Lucht!' ( meestal in het Engels ook nog!) Dan denk ik: Wanneer je muziek de moeite waard is en een beetje wil swingen dan word ik misschien gegrepen en dan zou het kunnen dat ik me ga bewegen, misschien zelfs met m''n armen er bij. Dat zou zo maar kunnen gebeuren. Maar ik ga ECHT niet alleen met m'n vuist omhoog staan samen met al die anderen die dat wel doen alleen omdat jij het zegt! ( 'Eikel! denk ik er dan ook nog soms achteraan)
Te veel documentaires gezien over Hitler-Duitsland heb ik wellicht. Al die mensen met die gestrekte armen. Die beelden flitsen dan voor me.
Nee. Presteer eerst wat. En dan zien we wel. Oke?
Er is een verschil tussen enthousiast doen en enthousiast zijn.
Zo denk ik er over.
Ik ben tegen klapvee. Aangestuurd worden door een idioot die in een studio aangeeft dat je moet klappen, of schreeuwen.....Ik doe niet mee.
Als iemand het wel wat vindt hebben, ga je te buiten! Je kunt je zelfs opgeven via www.klapvee.nl. Dan kom je terecht bij Dynamic Casting. Je kunt dan betaald worden om bij suffe programma's te zitten en te klappen. Echt waar.
Maar ik houd er niet van.
Het is de rigoureuze dood van de kans op enige spontaniteit.
Echte spontaniteit of de afwezigheid ervan wordt geweerd uit studio's .
Dat kan men bij opnames van programma's niet gebruiken. Dat er bijvoorbeeld niet geklapt wordt na een item.
Maar niet alleen uit studio's wordt de spontaniteit gedood.
Ook bij evenementen
Zo was ik afgelopen weekend in het Thialf stadion te Heerenveen bij het WK Sprint.
Het publiek van Thialf is bekend om zijn enthousiasme.
Het is misschien ook enthousiast. Ja, dat is het ook
Feit is wel dat er voortdurend door een idioot op het publiek wordt ingepraat wat ze moeten doen. Nu springen. Nu inhaken. Let op. Een twee drie. Daar gaan we.
Ik kan dat niet.
Ik doe niet mee. Ik ben recalcitrant geweest in Thialf. Met m'n oranje trui.
Ik vond het al heel wat dat ik die had aangetrokken, eigenlijk.
Op popconcerten wanneer de zanger van een band roept : 'Allemaal de Handen in de Lucht!' ( meestal in het Engels ook nog!) Dan denk ik: Wanneer je muziek de moeite waard is en een beetje wil swingen dan word ik misschien gegrepen en dan zou het kunnen dat ik me ga bewegen, misschien zelfs met m''n armen er bij. Dat zou zo maar kunnen gebeuren. Maar ik ga ECHT niet alleen met m'n vuist omhoog staan samen met al die anderen die dat wel doen alleen omdat jij het zegt! ( 'Eikel! denk ik er dan ook nog soms achteraan)
Te veel documentaires gezien over Hitler-Duitsland heb ik wellicht. Al die mensen met die gestrekte armen. Die beelden flitsen dan voor me.
Nee. Presteer eerst wat. En dan zien we wel. Oke?
Er is een verschil tussen enthousiast doen en enthousiast zijn.
woensdag 20 februari 2019
Sarah McCoy - Beautiful Stranger
Ik hou sowieso al van oesters. En soms, heel soms, vind je er een parel in. Die vond ik.
Sarah McCoy- Beautiful Strangers.
Ik ga er niets over zeggen verder.
Even luisteren gewoon.
Hoewel gewoon? Ik werd weggeblazen!
Sarah McCoy- Beautiful Strangers.
Ik ga er niets over zeggen verder.
Even luisteren gewoon.
Hoewel gewoon? Ik werd weggeblazen!
maandag 18 februari 2019
Ashes to ashes
Hoe vervoer je een urn?
Ik ben de urn gaan ophalen met daarin de as van mijn vader. Ik wilde eerst schrijven: 'van mijn overleden vader' maar overbodig leek me
Hij is een half jaar geleden heengegaan en de as heeft al die tijd in het uitvaartcentrum staan wachten.
Ik had een afspraak gemaakt van tevoren, want dat is wel gebruikelijk bij zo iets. Je gaat geen boek lenen bij de bibliotheek.
Er was een ruimte voor me vrijgemaakt met een beukenhouten ovalen tafel en 8 stoelen er omheen. Een all-round uitvaartverzorgster reikte me de hand en wilde weten wat ik wilde drinken.
Doet U maar water. Er stond al een doorzichtige kan klaar voor me, alsof ze het wist.
En daar stond op een mooi plekje de urn. Een vaas van biologisch afbreekbaar materiaal. Heel licht dus. Maar de urn woog toch een kilo of vier schatte ik toen ik hem optilde. Puur het gewicht van de as. De fijngemalen botten.
De bedoeling was de as over een kleine twee weken te verstrooien op een mooie locatie in zijn geboorteplaats
Eerst zou ik hem nog even mee naar huis nemen.
De uitvaartverzorgster had een tasje voor de urn. 'Alsof het ervoor gemaakt is' zei ik nog.
Heel even overwoog ik de urn in de achterbak te vervoeren, maar koos toch voor de bijrijdersstoel. Dat voelde beter.
Veiligheidsgordel er omheen? nee. Ik zette hem in een boodschappenkrat en stuwde die voor de rest vol met mijn leren jas en nog een spijkerjasje. Dat kon ie niet omvallen.
Mijn vader had nog niet eerder in deze Nissan meegereden, en ik hoorde me hardop zeggen:' rijd je ook een keertje mee met deze wagen '.
Praten tegen as.
Ach, mensen praten tegen alles. Het angstige is alleen dat dingen tegenwoordig leren terug te praten.
Ik zit te wachten op de navigatie-apparatuur die reageert op geïrriteerde op- en aanmerkingen rondom de gekozen route. ( 'ECHT WEL!!' ECHT NIET!!')
We vertrokken. De as en ik
Mijn afspeellijst speelde mijn liedjes, zoals het hoort. Nummers waarop mijn vader steevast een lollige sneer over zou loslaten. Bij de zangeres die zo hoog zong vroeg hij me of ze misschien moest bevallen. De muziek kon hem nooit zacht genoeg staan.
Maar nu zou ie er aan moeten geloven.
De gevarieerde afspeellijst die random zijn liedjes koos was echter schappelijk, en de gedachte overviel me dat dit random gebeuren misschien door zijn toedoen werd gestuurd.
"And death is just a breath away
but so is life
Saying this, but knowing not
Which scares the most
For now
For now
Leaving point despair
Leaving point hope"
uit een nummer van Thomas Feiner: For Now
en daarna nog een aantal voor mijn doen toegankelijke nummers. Totdat Muse met the Stockholm Syndrome voorbij kwam. Vooruit. Die heb ik even voor hem doorgespoeld. Dat zou hij teveel herrie hebben gevonden.
Zo ben ik dan ook wel weer
Zo raar
Ik ben de urn gaan ophalen met daarin de as van mijn vader. Ik wilde eerst schrijven: 'van mijn overleden vader' maar overbodig leek me
Hij is een half jaar geleden heengegaan en de as heeft al die tijd in het uitvaartcentrum staan wachten.
Ik had een afspraak gemaakt van tevoren, want dat is wel gebruikelijk bij zo iets. Je gaat geen boek lenen bij de bibliotheek.
Er was een ruimte voor me vrijgemaakt met een beukenhouten ovalen tafel en 8 stoelen er omheen. Een all-round uitvaartverzorgster reikte me de hand en wilde weten wat ik wilde drinken.
Doet U maar water. Er stond al een doorzichtige kan klaar voor me, alsof ze het wist.
En daar stond op een mooi plekje de urn. Een vaas van biologisch afbreekbaar materiaal. Heel licht dus. Maar de urn woog toch een kilo of vier schatte ik toen ik hem optilde. Puur het gewicht van de as. De fijngemalen botten.
De bedoeling was de as over een kleine twee weken te verstrooien op een mooie locatie in zijn geboorteplaats
Eerst zou ik hem nog even mee naar huis nemen.
De uitvaartverzorgster had een tasje voor de urn. 'Alsof het ervoor gemaakt is' zei ik nog.
Heel even overwoog ik de urn in de achterbak te vervoeren, maar koos toch voor de bijrijdersstoel. Dat voelde beter.
Veiligheidsgordel er omheen? nee. Ik zette hem in een boodschappenkrat en stuwde die voor de rest vol met mijn leren jas en nog een spijkerjasje. Dat kon ie niet omvallen.
Mijn vader had nog niet eerder in deze Nissan meegereden, en ik hoorde me hardop zeggen:' rijd je ook een keertje mee met deze wagen '.
Praten tegen as.
Ach, mensen praten tegen alles. Het angstige is alleen dat dingen tegenwoordig leren terug te praten.
Ik zit te wachten op de navigatie-apparatuur die reageert op geïrriteerde op- en aanmerkingen rondom de gekozen route. ( 'ECHT WEL!!' ECHT NIET!!')
We vertrokken. De as en ik
Mijn afspeellijst speelde mijn liedjes, zoals het hoort. Nummers waarop mijn vader steevast een lollige sneer over zou loslaten. Bij de zangeres die zo hoog zong vroeg hij me of ze misschien moest bevallen. De muziek kon hem nooit zacht genoeg staan.
Maar nu zou ie er aan moeten geloven.
De gevarieerde afspeellijst die random zijn liedjes koos was echter schappelijk, en de gedachte overviel me dat dit random gebeuren misschien door zijn toedoen werd gestuurd.
"And death is just a breath away
but so is life
Saying this, but knowing not
Which scares the most
For now
For now
Leaving point despair
Leaving point hope"
uit een nummer van Thomas Feiner: For Now
en daarna nog een aantal voor mijn doen toegankelijke nummers. Totdat Muse met the Stockholm Syndrome voorbij kwam. Vooruit. Die heb ik even voor hem doorgespoeld. Dat zou hij teveel herrie hebben gevonden.
Zo ben ik dan ook wel weer
Zo raar
zaterdag 9 februari 2019
Gert vervoert een kast
Gert was er. Even.
Hij reed met een aanhanger. Want hij had iets te vervoeren dat niet in de auto paste. Iets dat te groot was.
Het was een kast. Net nieuw gekocht.
Nou, nieuw?
Nieuw bij de kringloopwinkel.
Vrouw viel op de kast.
Niet letterlijk. Maar bij wijze van spreken. Ze vond hem mooi. Met de deurtjes, de laatjes, de koperen handgrepen, het soort hout waarvan de kast was gefabriceerd. Ze wilde hem voor die prijs niet laten staan en Gert had toch al een aanhangertje achter de Opel hangen. Dus dan kon de kast mooi meteen mee.
Het zat Gert dwars dat hij niet goed achteruit kon rijden met een aanhanger. Net zo dwars als de positie die de aanhanger zelf aannam na weer een volgende dappere poging daartoe. Verdomme. Kloteding! Hoe hij ook stuurde....
Hoe moeilijk kan iets zijn?
Afin, achteruit rijden zo veel mogelijk vermijden was dan geboden. Plus een keertje een uur echt oefenen onder begeleiding van een pro!!
Gert reed van Tilburg naar Bergen op Zoom, Daar moest de kast naartoe. Het meubelstuk stond tegen de regen ingepakt in dik plastic en Gert had de tegenwoordigheid van geest zijn snelheid aan te passen aan de norm en bochten met de aanhanger niet te snel te nemen. Gert zag het zeil om de kast klapperen elke keer als hij in de achteruitkijkspiegel keek. Ging prima allemaal
Nog even en hij zou zijn waar hij wezen moest. Het was inmiddels goed donker geworden
De laatste straat indraaien.
Wat nu?
Er stond een man. Hij was ook met de auto, en was gestopt. Om Gert iets te vertellen. Iets over het zeil op de aanhanger.
Het zeil was losgeraakt zeker. En wapperde nou wat onbeheerst aan zijn voertuig.
Ja dat bleek zo
Gert zag dat het een en ander los was geraakt.
Maar....
Waar was de kast?
De kast zat niet meer in de kar. De kar was leeg. Alsof een goochelaar een truc had uitgehaald. Gert het slachtoffer was van een prank van het een of ander.
Maar dat was niet zo. Een lege bak. Die hoefde je verder niet te inspecteren of de kast toch niet ergens in een een hoek was geschoven. De kast moest er afgevallen zijn onderweg. Ergens op het laatste stuk.
Shit. Als....het op de snelweg was gebeurd? Nog voor de afslag Bergen op Zoom???
Oh nee!
Gert moest terugkeren. De zelfde route terug. Op zoek naar het gevallen en ongetwijfeld zwaar beschadigde meubelstuk, maar erger nog waren de beelden die voor zijn ogen in gedachten opdoemden: Die van blauwe zwaailichten en daarachter een file en,,,,misschien een auto in de kreukels, of twee...met slachtoffers??
Voor Gert met de auto bij de snelweg kwam zag hij dat wat de mooie kast was geweest als grof vuil langs de kant van de weg liggen. Niet op straat Goddank. Goddank niet op de snelweg, maar keurig bij een parkeerplek met een oriëntatiepunt.Een plattegrond. Zo'n plek waar domme onverschillige mensen hun blikjes uit de auto gooien, papiertjes en rotzooi. Nu lag er zelfs een meubelstuk tussen.
Geen betere plek waar hij had kunnen liggen. Het lag als afgedaan en zwaar beschadigd praktisch zijn laatste adem uit te blazen. Onbegrijpelijk dat Gert, noch zijn vrouw het ding hadden horen vallen. Onbegrijpelijk ook omdat er geen scherpe bocht was daar....Vrouw en Gert tilden het houten gevaarte terug op de aanhanger. Plus de resten die ervan af waren gevallen. Laatjes. Kastdeurtje..
En zo deed de kast zijn intrede in het huis van Gert. Nu staat het te drogen en te wachten op een poging opgekalefaterd te worden. Een klusmeubel. Gert kan zijn hart ophalen, want klussen, dat is echt zijn ding.....
let op de puntjes.
zaterdag 2 februari 2019
Procal Harum - A Salty Dog
Een mooi nummer ( uit 1969!) in een even mooie uitvoering. Brooker nog uitstekend bij stem.
donderdag 31 januari 2019
woensdag 30 januari 2019
Theo Maassen- Moeite Doen
Klassiek stukje cabaret . Of is het eigenlijk wel cabaret? Als iemand gewoon vertelt hoe het zit!?
maandag 28 januari 2019
Keukenpapier
Loftrompet
NOG een loftrompet!!
Hoeveel zullen we er laten klinken voor de man die voor ons
het keukenpapier
heeft bedacht en uitgevonden?
Staat er een standbeeld van die gene?
Eigenaardig toch. Van de grootste boeven in de geschiedenis kunnen we afbeeldingen en standbeelden vinden, maar van de werkelijk Groten der aarde ontbreekt soms elk spoor.
Zoveel mensen worden miskent.
En zo ook deze .
We kennen niet eens de naam van deze uitvinder.
Terwijl: Hoe Handig is dit doekje wel niet. Om iets schoon te maken, of te laten absorberen. Hoe vaak gebruiken we het niet? Vuile handen? Een vogelpoepje? Jong en oud, rijk en arm, vrouw of man. In de keuken maar ook in de slaapkamer en caravan.
Schande dat we niet eens de naam van deze Grootheid kennen, wiens standbeeld eigenlijk....eigenlijk het enige bouwwerk zou moeten zijn dat vanaf de maan met het blote oog kan worden waargenomen!
Hoe graag zou ik zeggen dat deze man het was. Want ik ben op speurtocht en ik wil het graag weten. Maar dit is het nobele gelaat van Joseph Gayetti. Geboren in 1827. Gestorven...? Dat weet niemand. Wanneer, en OF hij gestorven is.... Meneer Gayetti was de uitvinder van het toiletpapier. Ook niet onbelangrijk natuurlijk maar een keukenrol is het niet. Gayetti ging zover dat hij in elk velletje toiletpapier zijn naam als watermerk liet zetten. De velletjes bevatten ook hoeveelheden van de geneeskrachtige plant Aloe . Tegen aambeien oa kon dat helpen. Joseph Gayetti was ook een grote, Laat dat duidelijk zijn, maar toch kent zijn papier maar een beperkte toepassing. In veel Oosterse landen wordt bij voorkeur liever de linkerhand gebruikt bij het zich kuisen na de grote beurt.
Dit is William E. Corbin. Hij was de uitvinder van het papieren handdoekje.
Maar ik kan geen naam vinden van degene die de ROL heeft bedacht. Deze held ligt nu ergens in een allemansgraf roemloos naar de onderkant van de deksel van zijn kist te kijken. Onbekend. Niet geprezen, en niet gezien vanaf de maan door astronauten, die in hun capsule vast ook wel een rolletje bij zich hadden.
Wrang.
NOG een loftrompet!!
Hoeveel zullen we er laten klinken voor de man die voor ons
het keukenpapier
heeft bedacht en uitgevonden?
Staat er een standbeeld van die gene?
Eigenaardig toch. Van de grootste boeven in de geschiedenis kunnen we afbeeldingen en standbeelden vinden, maar van de werkelijk Groten der aarde ontbreekt soms elk spoor.
Zoveel mensen worden miskent.
En zo ook deze .
We kennen niet eens de naam van deze uitvinder.
Terwijl: Hoe Handig is dit doekje wel niet. Om iets schoon te maken, of te laten absorberen. Hoe vaak gebruiken we het niet? Vuile handen? Een vogelpoepje? Jong en oud, rijk en arm, vrouw of man. In de keuken maar ook in de slaapkamer en caravan.
Schande dat we niet eens de naam van deze Grootheid kennen, wiens standbeeld eigenlijk....eigenlijk het enige bouwwerk zou moeten zijn dat vanaf de maan met het blote oog kan worden waargenomen!
Hoe graag zou ik zeggen dat deze man het was. Want ik ben op speurtocht en ik wil het graag weten. Maar dit is het nobele gelaat van Joseph Gayetti. Geboren in 1827. Gestorven...? Dat weet niemand. Wanneer, en OF hij gestorven is.... Meneer Gayetti was de uitvinder van het toiletpapier. Ook niet onbelangrijk natuurlijk maar een keukenrol is het niet. Gayetti ging zover dat hij in elk velletje toiletpapier zijn naam als watermerk liet zetten. De velletjes bevatten ook hoeveelheden van de geneeskrachtige plant Aloe . Tegen aambeien oa kon dat helpen. Joseph Gayetti was ook een grote, Laat dat duidelijk zijn, maar toch kent zijn papier maar een beperkte toepassing. In veel Oosterse landen wordt bij voorkeur liever de linkerhand gebruikt bij het zich kuisen na de grote beurt.
Maar ik kan geen naam vinden van degene die de ROL heeft bedacht. Deze held ligt nu ergens in een allemansgraf roemloos naar de onderkant van de deksel van zijn kist te kijken. Onbekend. Niet geprezen, en niet gezien vanaf de maan door astronauten, die in hun capsule vast ook wel een rolletje bij zich hadden.
Wrang.
zondag 27 januari 2019
Niet ieder is zoals ik ben
'' Niet iedereen is zoals ik ben'' zei hij en vervolgde:
'In grote lijnen wel, in basisbehoeften natuurlijk, maar in heel veel lijnen niet. Mensen denken anders dan ik. Ze denken anders over de dingen na. Vinden andere dingen belangrijk. Vallen op mensen waar ik NOOIT op zou vallen. Hebben bewondering voor mensen waarbij ik denk: Tjeesz. wat een Oetlul! Vinden andere dingen opwindend. (Klimaatwarmte! Politieke! Kunst!) Hebben andere behoeften. andere levenswijsheden, prioriteiten, interesses, enzovoorts.
Dus. Wat moeten we ermee? Als ze allemaal zo anders zijn!!
Ze accepteren? Is dat niet een beetje de geitenwollensok uit de antieke kast trekken? Hebben we dat al niet lang genoeg gedaan? Ons in grote zwijgende meerderheden gedompeld? Geroepen van ach en wee, en wat zielig voor al die minderheden. Want het gaat altijd over minderheden! Alsof er geen meerderheid bestaat!
Tjee, wat hebben we ze gepampert, want ze voelden zich zo te kort gedaan, die lijpehuizen. En waar is het goed voor? Zijn we er wat mee opgeschoten? Weet je waar het de doodsteek van is geweest? Van de humor! Je ken nooit meer es lachen zonder dat er een grote zeikerd met een opgeheven wijsneusvinger tegenover je staat. 'Je discrimineert ' roepen ze dan . Links uit de wieg gevallen sociotuig.
El-kaar ac-cepte-ren...... En respecteren dan ook zeker!
Ook als iemand denkt en zegt dat een zwarte piet een paars gezicht mag hebben...... Moet ik dat ook normaal vinden?
De pot van het hek gerukt!
Ik vind het al heel wat dat ik ze tolereer. Die andersen. Die het allemaal weer anderser willen dan dat IK weet hoe het balletje rolt. Luister! Ik laat ze gewoon lopen. Zeg niets.Doe ze niets. Ze mogen er zijn zolang ze maar van MIJ en mijn kinderen afblijven. De homo's, de negers, de aanstellers,de kunstpikkies, de transgenders, de vegetariers, de milieuzeikers, die rolstoelers die altijd de supermarktgangen blokkeren! de uitkeringstrekkers....of had ik dat al gezegd: de Marokkanen??! Afin, noem ze allemaal maar op
Ik tolereer ze. En dat vind ik al een groot offer dat ik breng! Voor de lieve vrede!
Maar blijf van mijn hachie af en ik zeg het je nog sterker: Bemoei je niet met mijn hachie! Bemoei je met je eigen. Doe iets nuttigs!
En het liefst ergens anders.Het beste in de eigen enclave
Niet bij mij! Ik vind het leuk om met m'n EIGEN maten te darten in Cafe Bij Bart.In MIJN enclave. In ONZE enclave. Die van de rechtdoorzee geschapen Nederlanders. Ik wil geen overlast hebben van dartende negers of rolstoelwielen over m'n tenen of wat dan ook. Niet dat wij ze niet tolereren. Maar ze zijn gewoon anders. Punt.
En anders betekent minder gezellig. Vaak
Iedereen zijn eigen ding.
Negers gaan lekker hardlopen. Zijn ze goed in. Doorlopen zou ik zeggen,
Homo's gaan plezier maken in de darkrooms. Hoeven we ze niet te zien. Dat is waar ze horen: Darkhole-lovers in darkrooms!
Marokkanen? Terug naar Marokko. Logisch. Mooi land. Lekker warm. Gaan ze leuk werk doen . Daar ouwe vrouwtjes bestelen
Vegetariers allemaal naar Vegetarië.
Milieuzeikers oppakken wegens wildplassen en naar een heropvoedings-kampement vervoeren! Kunnen ze onder mekaar met hun bleke koppies moestuinen aanleggen. Gelukkiger kun je ze niet maken!
Uitkeringstrekkers hup werken.
Rolstoelers niet zeuren.
Nederland moet weer normaal gaan doen.
Kijk naar mij. Zo moeilijk is dat niet''
'In grote lijnen wel, in basisbehoeften natuurlijk, maar in heel veel lijnen niet. Mensen denken anders dan ik. Ze denken anders over de dingen na. Vinden andere dingen belangrijk. Vallen op mensen waar ik NOOIT op zou vallen. Hebben bewondering voor mensen waarbij ik denk: Tjeesz. wat een Oetlul! Vinden andere dingen opwindend. (Klimaatwarmte! Politieke! Kunst!) Hebben andere behoeften. andere levenswijsheden, prioriteiten, interesses, enzovoorts.
Dus. Wat moeten we ermee? Als ze allemaal zo anders zijn!!
Ze accepteren? Is dat niet een beetje de geitenwollensok uit de antieke kast trekken? Hebben we dat al niet lang genoeg gedaan? Ons in grote zwijgende meerderheden gedompeld? Geroepen van ach en wee, en wat zielig voor al die minderheden. Want het gaat altijd over minderheden! Alsof er geen meerderheid bestaat!
Tjee, wat hebben we ze gepampert, want ze voelden zich zo te kort gedaan, die lijpehuizen. En waar is het goed voor? Zijn we er wat mee opgeschoten? Weet je waar het de doodsteek van is geweest? Van de humor! Je ken nooit meer es lachen zonder dat er een grote zeikerd met een opgeheven wijsneusvinger tegenover je staat. 'Je discrimineert ' roepen ze dan . Links uit de wieg gevallen sociotuig.
El-kaar ac-cepte-ren...... En respecteren dan ook zeker!
Ook als iemand denkt en zegt dat een zwarte piet een paars gezicht mag hebben...... Moet ik dat ook normaal vinden?
De pot van het hek gerukt!
Ik vind het al heel wat dat ik ze tolereer. Die andersen. Die het allemaal weer anderser willen dan dat IK weet hoe het balletje rolt. Luister! Ik laat ze gewoon lopen. Zeg niets.Doe ze niets. Ze mogen er zijn zolang ze maar van MIJ en mijn kinderen afblijven. De homo's, de negers, de aanstellers,de kunstpikkies, de transgenders, de vegetariers, de milieuzeikers, die rolstoelers die altijd de supermarktgangen blokkeren! de uitkeringstrekkers....of had ik dat al gezegd: de Marokkanen??! Afin, noem ze allemaal maar op
Ik tolereer ze. En dat vind ik al een groot offer dat ik breng! Voor de lieve vrede!
Maar blijf van mijn hachie af en ik zeg het je nog sterker: Bemoei je niet met mijn hachie! Bemoei je met je eigen. Doe iets nuttigs!
En het liefst ergens anders.Het beste in de eigen enclave
Niet bij mij! Ik vind het leuk om met m'n EIGEN maten te darten in Cafe Bij Bart.In MIJN enclave. In ONZE enclave. Die van de rechtdoorzee geschapen Nederlanders. Ik wil geen overlast hebben van dartende negers of rolstoelwielen over m'n tenen of wat dan ook. Niet dat wij ze niet tolereren. Maar ze zijn gewoon anders. Punt.
En anders betekent minder gezellig. Vaak
Iedereen zijn eigen ding.
Negers gaan lekker hardlopen. Zijn ze goed in. Doorlopen zou ik zeggen,
Homo's gaan plezier maken in de darkrooms. Hoeven we ze niet te zien. Dat is waar ze horen: Darkhole-lovers in darkrooms!
Marokkanen? Terug naar Marokko. Logisch. Mooi land. Lekker warm. Gaan ze leuk werk doen . Daar ouwe vrouwtjes bestelen
Vegetariers allemaal naar Vegetarië.
Milieuzeikers oppakken wegens wildplassen en naar een heropvoedings-kampement vervoeren! Kunnen ze onder mekaar met hun bleke koppies moestuinen aanleggen. Gelukkiger kun je ze niet maken!
Uitkeringstrekkers hup werken.
Rolstoelers niet zeuren.
Nederland moet weer normaal gaan doen.
Kijk naar mij. Zo moeilijk is dat niet''
woensdag 23 januari 2019
maandag 21 januari 2019
Onthutstpot
Waar is de tijd gebleven dat we zongen van Hopsa Heisasa, 't is in de maand van Mei jaja.
Achter ons. Tuurlijk. Achter ons.
Net zoals al die andere oud Hollandsche Liedjes. We horen ze niet mee. Mag niet meer van de discrimi-politie.
Lofzangen op Piet Hein. Jan Piet Joris en Korneel. Terroristen avant la lettre want 'Die hadden baarden, die hadden baarden' ....Profetische liederen waren het. Mag niet
'Twee emmertjes water halen, twee emmertjes pompen'. Mag niet meer vanwege het vermeende sexuele karakter.
'Zeg ken jij de mosselman?'
Kundigen hebben zich over de tekst gebogen en zijn tot de onthutsende verklaring gekomen dat de 'mossel' niets anders kan zijn dan een verwijzing naar het vrouwelijk geslachtsdeel. Het gaat over de matrozen en andere scheepslui die van verre aankwamen en op de wal op zoek gingen naar vrouwen van lichte zeden. Dat waren de mosselmannen. Een verbannen lied.
Wat dacht je van het liedje : Zagen zagen ?
'Vader was niet thuis, moeder was niet thuis. PIEP zei de muis in het voorhuis'. Het was niet alleen DANSEN wat de muisjes deden als de kat van huis was,; ze deden veel meer!! Lees de literatuur er op na en je begrijpt waarom deze liedjes niet meer beluisterd KUNNEN worden.
'Daar was laatst een meisje loos 'is het verhaal van een meisje dat op de boot seksueel misbruikt wordt door de kapitein "Toe kapteintje sla me niet. Ik ben Uw liefje zoals U ziet.." Kun je absoluut niet voorzingen aan onbedorven kinderen. Ze zouden kunnen gaan denken dat dit kapiteinsgedrag normaal is . Gebeurt niet meer. Mag niet. Ik geloof 500 euro boete.
'Aapje achter moeders keukendeur'
'Hij had een gaatje in zijn rokje en daar stak zijn staartje deur' Do I NEED TO SAY MORE. Schrijvers die hun seksuele voorkeuren verpakten in zogenaamd onschuldige kinderliedjes. Het wordt soms nog gespeeld in geremixte versies op louche dancefestivals. De schrijver van dit nummer heeft zich altijd schuilgehouden.
'Aaltje zat op't paaltje'
De volledige tekst van dit kinderliedje liedje luidde als volgt:
'Aaltje zat op 't paaltje
Wip! zei 't paaltje
Weg was Aaltje'
Dit zongen argeloze moeders naar hun dochters voor ze gingen slapen. Dochters leden slapeloze nachten. Maar de mensen vroeger: ze wisten het niet. Gelukkig weten we nu beter.
Achter ons. Tuurlijk. Achter ons.
Net zoals al die andere oud Hollandsche Liedjes. We horen ze niet mee. Mag niet meer van de discrimi-politie.
Lofzangen op Piet Hein. Jan Piet Joris en Korneel. Terroristen avant la lettre want 'Die hadden baarden, die hadden baarden' ....Profetische liederen waren het. Mag niet
'Twee emmertjes water halen, twee emmertjes pompen'. Mag niet meer vanwege het vermeende sexuele karakter.
'Zeg ken jij de mosselman?'
Kundigen hebben zich over de tekst gebogen en zijn tot de onthutsende verklaring gekomen dat de 'mossel' niets anders kan zijn dan een verwijzing naar het vrouwelijk geslachtsdeel. Het gaat over de matrozen en andere scheepslui die van verre aankwamen en op de wal op zoek gingen naar vrouwen van lichte zeden. Dat waren de mosselmannen. Een verbannen lied.
Wat dacht je van het liedje : Zagen zagen ?
'Vader was niet thuis, moeder was niet thuis. PIEP zei de muis in het voorhuis'. Het was niet alleen DANSEN wat de muisjes deden als de kat van huis was,; ze deden veel meer!! Lees de literatuur er op na en je begrijpt waarom deze liedjes niet meer beluisterd KUNNEN worden.
'Daar was laatst een meisje loos 'is het verhaal van een meisje dat op de boot seksueel misbruikt wordt door de kapitein "Toe kapteintje sla me niet. Ik ben Uw liefje zoals U ziet.." Kun je absoluut niet voorzingen aan onbedorven kinderen. Ze zouden kunnen gaan denken dat dit kapiteinsgedrag normaal is . Gebeurt niet meer. Mag niet. Ik geloof 500 euro boete.
'Aapje achter moeders keukendeur'
'Hij had een gaatje in zijn rokje en daar stak zijn staartje deur' Do I NEED TO SAY MORE. Schrijvers die hun seksuele voorkeuren verpakten in zogenaamd onschuldige kinderliedjes. Het wordt soms nog gespeeld in geremixte versies op louche dancefestivals. De schrijver van dit nummer heeft zich altijd schuilgehouden.
'Aaltje zat op't paaltje'
De volledige tekst van dit kinderliedje liedje luidde als volgt:
'Aaltje zat op 't paaltje
Wip! zei 't paaltje
Weg was Aaltje'
Dit zongen argeloze moeders naar hun dochters voor ze gingen slapen. Dochters leden slapeloze nachten. Maar de mensen vroeger: ze wisten het niet. Gelukkig weten we nu beter.
zaterdag 19 januari 2019
Bomen
Waarvan ik ook zou kunnen genieten?
Praten over de zin of onzin van het leven. Filosofie. Cultuur. Kunst.
Met een goed glas rode wijn, een Franse Cognac.
Een fijn gesprek bij de open haard. Van gedachten wisselen met een goede vriend of vriendin op een late avond die dan al bomend voortschrijdt totdat het ochtendrood zich laat zien, en waarna in de stille koele ochtendlucht dan een een laatste glas gedronken wordt. Een leeuwerik laat zich horen. Een haan in de verte. Het gaat een mooie dag worden. En je geniet van de vriendschap en het leven is mooi.
Die dingen zijn lastig te plannen. Het spontane karakter is een voorwaarde . Het moet spontaan ontstaan.
Als je het kunstmatig op gaat zetten werkt het niet altijd.
Praten over de zin of onzin van het leven. Filosofie. Cultuur. Kunst.
Met een goed glas rode wijn, een Franse Cognac.
Een fijn gesprek bij de open haard. Van gedachten wisselen met een goede vriend of vriendin op een late avond die dan al bomend voortschrijdt totdat het ochtendrood zich laat zien, en waarna in de stille koele ochtendlucht dan een een laatste glas gedronken wordt. Een leeuwerik laat zich horen. Een haan in de verte. Het gaat een mooie dag worden. En je geniet van de vriendschap en het leven is mooi.
Die dingen zijn lastig te plannen. Het spontane karakter is een voorwaarde . Het moet spontaan ontstaan.
Als je het kunstmatig op gaat zetten werkt het niet altijd.
woensdag 16 januari 2019
Bijbel
Wie leest er nog wel eens in de Bijbel? Ik zie niet zoveel mensen die dat doen. De Bijbel heeft mijns inziens voor de meesten afgedaan als Heilig Boek. Het wordt gezien als het Boek der Verzinsels.
Het is ook alles of niets voor menschen
Maar ook al heb je er veel vraagtekens bij en heb je er verder niets mee. Het is wel het boek waar veel mensen steun en kracht aan ontlenen. Een boek dat veel mensen, volken, geslachten, geïnspireerd heeft en dat als leidraad is genomen. Het boek is daarom lijkt me alleen al vanwege zijn culturele waarde de moeite waard om het te bekijken.
Hoon alles niet zomaar weg. Neem kennis.
Het gekke is dat met Pasen mensen massaal naar 'The Passion' kijken, en er ook naar toe gaan, En dat de dagen voor 'The Youth of Christ'goed bezocht worden.
The Funny Side of Christian Believing is iets dat op belangstelling kan rekenen. Als men er plezier aan kan beleven dat wil het wel lukken met de belangstelling
De Bijbel heeft zich ook vaker aangepast. Prettiger leesbaar gemaakt. Maar het boek wordt niet meer vaak ter hand genomen. Misschien dat de laatste herziene druk voor de mens waarin de Bijbel niet meer de Bijbel' heet, maar 'De Ongelofelijke avonturen van God en Jezus' meer aftrek vind.
Het is ook alles of niets voor menschen
Maar ook al heb je er veel vraagtekens bij en heb je er verder niets mee. Het is wel het boek waar veel mensen steun en kracht aan ontlenen. Een boek dat veel mensen, volken, geslachten, geïnspireerd heeft en dat als leidraad is genomen. Het boek is daarom lijkt me alleen al vanwege zijn culturele waarde de moeite waard om het te bekijken.
Hoon alles niet zomaar weg. Neem kennis.
Het gekke is dat met Pasen mensen massaal naar 'The Passion' kijken, en er ook naar toe gaan, En dat de dagen voor 'The Youth of Christ'goed bezocht worden.
The Funny Side of Christian Believing is iets dat op belangstelling kan rekenen. Als men er plezier aan kan beleven dat wil het wel lukken met de belangstelling
De Bijbel heeft zich ook vaker aangepast. Prettiger leesbaar gemaakt. Maar het boek wordt niet meer vaak ter hand genomen. Misschien dat de laatste herziene druk voor de mens waarin de Bijbel niet meer de Bijbel' heet, maar 'De Ongelofelijke avonturen van God en Jezus' meer aftrek vind.
dinsdag 15 januari 2019
Waarde
Verbijsterend en verbluffend!!! Ik heb een Rembrandt ontdekt!!!
KIJK!!
Ja,,,,oooh . Prachtig,,schilder van het licht hè. Je ziet het. Het is herkenbaar. Als je zo'n schilderij ziet. Zo onvoorstelbaar knap! Je gaat vanzelf fluisteren in de nabijheid ervan.
Oh nee! SLIK! Vast is komen te staan dat het definitief GEEN Rembrandt is!! Maar ....van een leerling van hem!! . Die zijn best deed. Maar het toch niet helemaal....was. Oh nee!
KIJK!!
Huh...ja....ik hoef het al niet meer te zien hoor. Eigenlijk ZAG ik het al wel. Dat strijklicht, dat gefilterde licht was toch niet zo...warm intiem zoals de meester dat kon! En die ogen....niet zoals Rembrandt die schilderde. Je zou er in een museum zo voorbijlopen misschien.
Waar praten we over? We praten over Kunst.
Het verschil tussen 156.000 euro of 160.000000 euro. En het schilderij blijft het schilderij
Overigens: Het is TOCH van Rembrandt
zondag 13 januari 2019
Discover Yourself
Wat oer-burgelijk is ,is nu nog als homo uit de kast komen!!! Homo's zitten in de praktijk belachelijk overbodig en overdreven lang in een kast! Want in hun omgeving is er vrijwel niemand meer te vinden die het een probleem vindt dat ze op hetzelfde geslacht vallen. In tegendeel zelfs!! Men klapt in de handen voor de ontboezeming ( Ze applaudisseren overigens voor zichzelf- want ZIJ wisten het allang hoor!)
Joh. het zal de meesten een worst zijn! Doe er niet zo belangrijk over!!Boring boring! Dus ben je homo? Gewoon de kast niet IN gaan. Hoef je er niet uit te komen ook!.
Het toppunt van burgerlijkheid zijn wel transgenders die een eigen toilet op willen eisen.
Kom op! Je kunt al kiezen tussen twee toiletten, en dan wil je er NOG één? 'Zeik niet!' zou ik plastisch willen zeggen
Wat WEL gewaagd is: zeggen dat je hetero bent! Dat voelt niet helemaal lekker. Dat je als man gewoon alleen saai op vrouwen valt. Want als ' bekrompen traditioneel' word je dan neergezet en met de nek aangekeken door de burgerlijk seksueel spannender en anders geaarde medemens. Als hetero ben je een hopeloos gevalletje van blijven steken in de vorige eeuw. Maar misschien bèn je nog van je oude gevestigde tradities af te helpen. Misschien ben je nog te redden en nog niet helemaal verloren. Lees de advertenties : Schrijf je in bij 'Discover yourself' en ontdek de wereld. Die is seksueel gezien zoveel mooier, rijker en gevarieerder dan dat je ooit voor mogelijk hebt gehouden! Bij ons ontdek je dat . Sluit je aan!
Zie je daar schat. Dikke doei! Kusje.
Trap niet in die burgelijke onzin. En huil niet, Echt er mankeert niets aan je. Niet veel. Houd je borst fier vooruit en zeg onomwonden: Ik ben een Hetero! En ik kom daar voor uit!
Joh. het zal de meesten een worst zijn! Doe er niet zo belangrijk over!!Boring boring! Dus ben je homo? Gewoon de kast niet IN gaan. Hoef je er niet uit te komen ook!.
Het toppunt van burgerlijkheid zijn wel transgenders die een eigen toilet op willen eisen.
Kom op! Je kunt al kiezen tussen twee toiletten, en dan wil je er NOG één? 'Zeik niet!' zou ik plastisch willen zeggen
Wat WEL gewaagd is: zeggen dat je hetero bent! Dat voelt niet helemaal lekker. Dat je als man gewoon alleen saai op vrouwen valt. Want als ' bekrompen traditioneel' word je dan neergezet en met de nek aangekeken door de burgerlijk seksueel spannender en anders geaarde medemens. Als hetero ben je een hopeloos gevalletje van blijven steken in de vorige eeuw. Maar misschien bèn je nog van je oude gevestigde tradities af te helpen. Misschien ben je nog te redden en nog niet helemaal verloren. Lees de advertenties : Schrijf je in bij 'Discover yourself' en ontdek de wereld. Die is seksueel gezien zoveel mooier, rijker en gevarieerder dan dat je ooit voor mogelijk hebt gehouden! Bij ons ontdek je dat . Sluit je aan!
Zie je daar schat. Dikke doei! Kusje.
Trap niet in die burgelijke onzin. En huil niet, Echt er mankeert niets aan je. Niet veel. Houd je borst fier vooruit en zeg onomwonden: Ik ben een Hetero! En ik kom daar voor uit!
vrijdag 11 januari 2019
Ander leven. Wel een eindje reizen
Goed, dus wanneer we het over ander leven hebben in de ruimte dan is de kans daarop behoorlijk groot. Dat is uitgewetenschappert. Deskundigen die alles weten van wat we zien door ruimtetelescopen kunnen al een soort tweede aarde lokaliseren in het onmetelijke heelal.
Maar ja.
En nu?
Op zich boeiend natuurlijk, en je kunt je fantasie er op loslaten, maar veel meer dan dat nog even niet.
Nou ja. Misschien geluidssignalen erheen zenden. De Bohemian Rapsody of ' I can't get no Satisfaction'
We kunnen er niet heen, tenzij we ons ooit kunnen laten dematerialiseren zoals bij Startrek . En dan nog.
Nee, we kunnen veel, maar nog veel meer niet. Frustrerend voor sommigen. Je ziet een planeet een paar lichtjaren ver weg en je kunt er niet komen, shit. En al die sterren. Je zou er graag es omheen vliegen maar ja.
Zullen we het in dit Millennium nog mogen meemaken dat we in Readers Digest het succesverhaal kunnen lezen van een jongen wiens carrière begon met een boodschap die hij in een door hem gevouwen papieren vliegtuigje naar een meisje zond, en die nu uiteindelijk zelf triomfantelijk word weggeschoten naar die andere stek in het universum?
Ik zal het niet meer meemaken. Tenzij ik in een totaal andere tijdsdimensie op die andere planeet m'n tijd zit door te brengen en hem toevallig zie passeren.
Je weet het allemaal niet.
Maar ja.
En nu?
Op zich boeiend natuurlijk, en je kunt je fantasie er op loslaten, maar veel meer dan dat nog even niet.
Nou ja. Misschien geluidssignalen erheen zenden. De Bohemian Rapsody of ' I can't get no Satisfaction'
We kunnen er niet heen, tenzij we ons ooit kunnen laten dematerialiseren zoals bij Startrek . En dan nog.
Nee, we kunnen veel, maar nog veel meer niet. Frustrerend voor sommigen. Je ziet een planeet een paar lichtjaren ver weg en je kunt er niet komen, shit. En al die sterren. Je zou er graag es omheen vliegen maar ja.
Zullen we het in dit Millennium nog mogen meemaken dat we in Readers Digest het succesverhaal kunnen lezen van een jongen wiens carrière begon met een boodschap die hij in een door hem gevouwen papieren vliegtuigje naar een meisje zond, en die nu uiteindelijk zelf triomfantelijk word weggeschoten naar die andere stek in het universum?
Ik zal het niet meer meemaken. Tenzij ik in een totaal andere tijdsdimensie op die andere planeet m'n tijd zit door te brengen en hem toevallig zie passeren.
Je weet het allemaal niet.
Geduld
Geduld is een mooi ding.
Dat je kunt wachten en wachten en dat je daar volkomen relaxed en stressvrij onder bent en blijft terwijl je weet dat je te laat op de afspraak zult komen, wat die afspraak ook is. De bevalling van je vrouw die je zei dat het echt begonnen was,( en je cool zei: 'Dont worry love, I'll be right there'.) Het belangrijke sollicitatiegesprek. Het vliegtuig naar Fucking Mumbay dat zo vertrekt. Je staat voor een stoplicht dat niet op groen wil springen, of er is een verkeersopstopping. Je blijft kalm.
Dan heb je geduld. Echt geduld. Je bent een Zen-Master.
Kom maak je niet druk. Er gaat niemand dood
Tenzij het je stie-kem in wezen misschien niet ECHT een moer interesseert! Dat kan ook!.
'Dat kind komt toch wel!'
'Er komen wel weer meer leuke baantjes.'
Lang in een vliegtuig zitten was eigenlijk toch al niks voor je.
Dan is het geen kunst om kalm te blijven
Hoe lang kun jij wachten?
Wacht tot het rode licht gedoofd is. Er kan nog een trein komen.
Daar sta je met je auto. Nog een aantal auto's achter je. Je kunt niet achteruit. Je moet eventjes wachten. Adem in. Adem kalm uit. En......... ont-haast.
Dat je kunt wachten en wachten en dat je daar volkomen relaxed en stressvrij onder bent en blijft terwijl je weet dat je te laat op de afspraak zult komen, wat die afspraak ook is. De bevalling van je vrouw die je zei dat het echt begonnen was,( en je cool zei: 'Dont worry love, I'll be right there'.) Het belangrijke sollicitatiegesprek. Het vliegtuig naar Fucking Mumbay dat zo vertrekt. Je staat voor een stoplicht dat niet op groen wil springen, of er is een verkeersopstopping. Je blijft kalm.
Dan heb je geduld. Echt geduld. Je bent een Zen-Master.
Kom maak je niet druk. Er gaat niemand dood
Tenzij het je stie-kem in wezen misschien niet ECHT een moer interesseert! Dat kan ook!.
'Dat kind komt toch wel!'
'Er komen wel weer meer leuke baantjes.'
Lang in een vliegtuig zitten was eigenlijk toch al niks voor je.
Dan is het geen kunst om kalm te blijven
Hoe lang kun jij wachten?
Wacht tot het rode licht gedoofd is. Er kan nog een trein komen.
Daar sta je met je auto. Nog een aantal auto's achter je. Je kunt niet achteruit. Je moet eventjes wachten. Adem in. Adem kalm uit. En......... ont-haast.
Burger
Op 1 januari stoppen met roken. Hoe cliché kan een mens zijn! Nou, héél cliché kan ik zeggen want zie hier: ik ben er een voorbeeld van.
Ik ben gestopt op 1 januari met roken. oke?!!. Ik kom uit de kast. Ik hoor er bij. Bij de 'Burgers. De constatering :'Ik ben ook een Burger' is onoverkomelijk .Ook ik hobbel gelaten over de kasseien. Nu nog enthousiast meekijken naar 'Heel Holland Bakt' en 'Boer zoekt vrouw'en het proces is voltooid. Onderhevig aan idiotie. Hallo Burgers. Ik ben net als U. Burgerlijk!.
Vroeger dacht ik nog dat ik anders was. Alternatief. Kunstzinnige kijk op de dingen. You name it. Ik heb me tegen U burgerlijken verweerd. Maar ik ben een burger die stopt met roken op 1 januari.
Het doet er niet meer toe of ik het stoppen met roken volhoud of niet.
Hoe dan ook hoor ik er bij.
60 jaar. Het heeft wel een tijdje geduurd toch?
Nee, dank je lieve mensen. Het huis hoeft niet versierd. Of doe maar wel ook! Zullen we in een kringetje zitten? Help me even. Hier ben ik nog niet in thuis
Ik ben gestopt op 1 januari met roken. oke?!!. Ik kom uit de kast. Ik hoor er bij. Bij de 'Burgers. De constatering :'Ik ben ook een Burger' is onoverkomelijk .Ook ik hobbel gelaten over de kasseien. Nu nog enthousiast meekijken naar 'Heel Holland Bakt' en 'Boer zoekt vrouw'en het proces is voltooid. Onderhevig aan idiotie. Hallo Burgers. Ik ben net als U. Burgerlijk!.
Vroeger dacht ik nog dat ik anders was. Alternatief. Kunstzinnige kijk op de dingen. You name it. Ik heb me tegen U burgerlijken verweerd. Maar ik ben een burger die stopt met roken op 1 januari.
Het doet er niet meer toe of ik het stoppen met roken volhoud of niet.
Hoe dan ook hoor ik er bij.
60 jaar. Het heeft wel een tijdje geduurd toch?
Nee, dank je lieve mensen. Het huis hoeft niet versierd. Of doe maar wel ook! Zullen we in een kringetje zitten? Help me even. Hier ben ik nog niet in thuis
zondag 6 januari 2019
Niets Nieuws
Nieuws is pas Nieuws als er Nieuws op staat.
Naast feiten zijn er nu sinds kort ook officieel de ' Aangepaste Feiten' geïntroduceerd. We weten niet meer wat we zien en lezen aan nieuws klopt.
Nu is nieuws sowieso altijd gekleurd geweest. De Telegraaf en de Volkskrant bijvoorbeeld meenden vaak anders te moeten berichten over 'feiten'
Nieuws is dat wat besloten is de consument voor te schotelen.. Daar is niet aan te ontkomen.
Waarmee ik maar wil zeggen het nieuws dat het nieuws pas de laatste tijd ook fake-nieuws'zou zijn op zich al een soort fake-news is. Het is al heel lang fake-news wat we te zien krijgen! Gewoon, omdat er belangen mee gediend zijn. Over zure regen. Over de vogelgriep, over politiek...
Wat dat betreft: neem het Nieuws niet te serieus. Of sla het eens een tijdje over. Je mist niet zo veel hoor. Alles wat je moet weten hoor je heus wel. Nieuws is door de keuzes die gemaakt worden vaak een emmer negativiteit die je over je krijgt uitgestort en die verder niks positiefs oplevert en waar je ook niets mee kunt. Al die ongelukken, schietpartijen, criminele activiteiten... Wat heb je er aan om het allemaal te weten? Wat maakt het je rijker? Het enige dat dit soort nieuws je doet is dat het je bang maakt, argwanend. Wantrouwend.
Laat liggen die krant. Laat uit dat journaal.
En in plaats daarvan kun je iets produceren of doe je gewoon ff niets. Zet lekkere muziek op ofzo.
Aan de andere kant:
Wat een shit voor journalisten die integer hun werk proberen te doen. Die soms hun leven wagen om feiten aan het licht te brengen die anders onderbelicht zouden blijven. Wat moeten we daarmee?
Dat weet ik niet.Daar wil ik toch ook heel graag ook een lans voor breken, want die moeten we koesteren natuurlijk. Misschien kunnen die zich verenigen in een betrouwbaar netwerk?? Even over denken nog.
Naast feiten zijn er nu sinds kort ook officieel de ' Aangepaste Feiten' geïntroduceerd. We weten niet meer wat we zien en lezen aan nieuws klopt.
Nu is nieuws sowieso altijd gekleurd geweest. De Telegraaf en de Volkskrant bijvoorbeeld meenden vaak anders te moeten berichten over 'feiten'
Nieuws is dat wat besloten is de consument voor te schotelen.. Daar is niet aan te ontkomen.
Waarmee ik maar wil zeggen het nieuws dat het nieuws pas de laatste tijd ook fake-nieuws'zou zijn op zich al een soort fake-news is. Het is al heel lang fake-news wat we te zien krijgen! Gewoon, omdat er belangen mee gediend zijn. Over zure regen. Over de vogelgriep, over politiek...
Wat dat betreft: neem het Nieuws niet te serieus. Of sla het eens een tijdje over. Je mist niet zo veel hoor. Alles wat je moet weten hoor je heus wel. Nieuws is door de keuzes die gemaakt worden vaak een emmer negativiteit die je over je krijgt uitgestort en die verder niks positiefs oplevert en waar je ook niets mee kunt. Al die ongelukken, schietpartijen, criminele activiteiten... Wat heb je er aan om het allemaal te weten? Wat maakt het je rijker? Het enige dat dit soort nieuws je doet is dat het je bang maakt, argwanend. Wantrouwend.
Laat liggen die krant. Laat uit dat journaal.
En in plaats daarvan kun je iets produceren of doe je gewoon ff niets. Zet lekkere muziek op ofzo.
Aan de andere kant:
Wat een shit voor journalisten die integer hun werk proberen te doen. Die soms hun leven wagen om feiten aan het licht te brengen die anders onderbelicht zouden blijven. Wat moeten we daarmee?
Dat weet ik niet.Daar wil ik toch ook heel graag ook een lans voor breken, want die moeten we koesteren natuurlijk. Misschien kunnen die zich verenigen in een betrouwbaar netwerk?? Even over denken nog.
donderdag 3 januari 2019
Ian Clement
Laatst heb ik Ian Clement zien optreden. Ik was onder de indruk van zijn stem en composities. Heb ook meteen een CD gekocht. Van hem dus. Geen spijt van gehad.
Mijmerdemijmer
Gek toch he? Dat leven van ons.
Bovenal: wat we er tegenwoordig allemaal in willen doen, dat is gek.
Dat is namelijk ( volgens mij) zo veel mogelijk in een zo kort mogelijke tijd.
Als een Japanse toerist jagen we door ons bestaan. We willen leuke dingen doen en betekenisvol zijn.
We gaan naar school, en dan gaan we doorstuderen of niet en dan gaan we werken en vakanties houden. We zoeken een partner, nemen kinderen, soms een hond, en gaan huizen kijken en kopen of huren .
We houden ons noodzakelijkerwijs bezig met allerlei sociale rompslomp. Tussendoor zorgen we dat we te eten en te drinken hebben en we ons vermaken. Bijvoorbeeld met sport en clubjes
Net zo lang tot de kinderen het huis uit zijn en dan word je grijs en ga je dood met al dan niet geverfd haar of kaal.
Dat is het zeg maar. De structuur waarbinnen we het mogen doen.
Buitenbeentjes zat, dat weet ik wel. Maar buitenbeetjes gaan we nou es geen voorrang geven! Het is goddomme al de hele tijd dat minderheidsgroepen het zicht vertroebelen.
Goed dat ze er zijn!!! Laat ik dat gezegd hebben! Ik hou van ze. Vaak, soms. Maar ze hoeven niet ALTIJD op de voorgrond te staan en de discussie naar hun hand te zetten he?
We mogen ons bekaderde leven leiden. Daar was ik gebleven.
En daar mogen we dan even hard blij mee zijn.
Want wordt maar eens elders geboren. Als vrouw besneden achter een boerka je leven doorbrengen bijvoorbeeld. Laat die vrouw alsjeblieft in de hemel komen!! Hoewel? Wat krijgen Islamitische martelaarsvrouwen eigenlijk wanneer ze in het hiernamaals komen? Is dat al bekend? 40 Knapen? Daar zitten ze volgens mij niet op te wachten.
Nee ze worden in de hemel weer maagd zodat er genoeg zijn voor de mannen, denk ik eerder.
A womans work is never done.
IK DWAAL HELEMAAL GIGANTISCH AF VAN IETS!!!
Ik begin opnieuw. Gek hè, dat leven van ons. We willen alles dat ons leuk lijkt en ons beter maakt. Nu! Alsof er maar 1 leven is.
En wie zegt dat? Dat er maar 1 leven is? En is leven een kwestie van veel dingen doen en ondernemen? Of kan het ook simpel zijn kijken naar de dingen. Je verwonderen. Je verbazen en niets doen? Gewoon buiten op een bankje zitten en het leven voorbij zien trekken? Als je vrije tijd hebt op dat bankje zitten. Praatje maken misschien met deze of gene. Een boek lezen. Kijken naar de langlaufers, de backpackers, de werkers, de passanten op weg naar een wie weet rijker leven.
Wie het weet mag het zeggen.
Bovenal: wat we er tegenwoordig allemaal in willen doen, dat is gek.
Dat is namelijk ( volgens mij) zo veel mogelijk in een zo kort mogelijke tijd.
Als een Japanse toerist jagen we door ons bestaan. We willen leuke dingen doen en betekenisvol zijn.
We gaan naar school, en dan gaan we doorstuderen of niet en dan gaan we werken en vakanties houden. We zoeken een partner, nemen kinderen, soms een hond, en gaan huizen kijken en kopen of huren .
We houden ons noodzakelijkerwijs bezig met allerlei sociale rompslomp. Tussendoor zorgen we dat we te eten en te drinken hebben en we ons vermaken. Bijvoorbeeld met sport en clubjes
Net zo lang tot de kinderen het huis uit zijn en dan word je grijs en ga je dood met al dan niet geverfd haar of kaal.
Dat is het zeg maar. De structuur waarbinnen we het mogen doen.
Buitenbeentjes zat, dat weet ik wel. Maar buitenbeetjes gaan we nou es geen voorrang geven! Het is goddomme al de hele tijd dat minderheidsgroepen het zicht vertroebelen.
Goed dat ze er zijn!!! Laat ik dat gezegd hebben! Ik hou van ze. Vaak, soms. Maar ze hoeven niet ALTIJD op de voorgrond te staan en de discussie naar hun hand te zetten he?
We mogen ons bekaderde leven leiden. Daar was ik gebleven.
En daar mogen we dan even hard blij mee zijn.
Want wordt maar eens elders geboren. Als vrouw besneden achter een boerka je leven doorbrengen bijvoorbeeld. Laat die vrouw alsjeblieft in de hemel komen!! Hoewel? Wat krijgen Islamitische martelaarsvrouwen eigenlijk wanneer ze in het hiernamaals komen? Is dat al bekend? 40 Knapen? Daar zitten ze volgens mij niet op te wachten.
Nee ze worden in de hemel weer maagd zodat er genoeg zijn voor de mannen, denk ik eerder.
A womans work is never done.
IK DWAAL HELEMAAL GIGANTISCH AF VAN IETS!!!
Ik begin opnieuw. Gek hè, dat leven van ons. We willen alles dat ons leuk lijkt en ons beter maakt. Nu! Alsof er maar 1 leven is.
En wie zegt dat? Dat er maar 1 leven is? En is leven een kwestie van veel dingen doen en ondernemen? Of kan het ook simpel zijn kijken naar de dingen. Je verwonderen. Je verbazen en niets doen? Gewoon buiten op een bankje zitten en het leven voorbij zien trekken? Als je vrije tijd hebt op dat bankje zitten. Praatje maken misschien met deze of gene. Een boek lezen. Kijken naar de langlaufers, de backpackers, de werkers, de passanten op weg naar een wie weet rijker leven.
Wie het weet mag het zeggen.
dinsdag 1 januari 2019
Leef je eigen leven, ook al is het dat van een ander
En wanneer we de journaalbeelden gezien hebben van het Nieuwjaarsfeest, de kerstboom het huis uit is, de feestlampjes weer keurig in de doos zitten en de laatste naalden van de boom in de stofzuigerzak dan begint het jaar echt. We kunnen weer nuchter om ons heen kijken en verder gaan waar we gebleven waren.
Oudejaarslolbroeken die voor de gelegenheid de conference mochten verzorgen wezen ons weer eensgezind op het losbreken uit conventies. Doe dingen die je ZELF leuk vind! We zijn toch geen schapen, die willoos achter anderen aansukkelend ons leven leven? Kies voor jezelf, trek de wereld in, leef je leven alsof het je laatste dag is!!
Zucht
JAAAHAAA!!! Dat weten we nu wel.
Een traditie lijkt het voor de grapjurken. Om die credo's elk jaar maar weer het land in te slingeren over 'leef toch je leven'. En ze blaten elkaar allemaal na
Vraag aan mensen of ze hun eigen leven leiden en ik heb zo maar eens het vermoeden dat de meesten antwoorden dat ze dat al doen. Uiteindelijk blijkt immers keer op keer bij elk onderzoek dat de als klagend bekendstaande Nederlander over het algemeen blij en gelukkig is met zijn leven. Ze pronken tegen wil en dank in de top 10 als het daarom gaat.
Natuurlijk hebben we categorieën mensen die zullen antwoorden dat ze de ( financiële) mogelijkheden niet hebben om hun eigen leven te leiden. Ze zouden niet weten hoe die te verkrijgen. Deze groep beklaagt zich over verplichtingen die hun hele leven aaneenrijgen. Het zijn mensen die geen uitweg zien uit een voor hun gietijzeren en getralied patroon. Die zijn er. Maar het is een minderheid
We leiden over het algemeen wel ons eigen leven. Tenminste dat gevoel hebben we. Niet zo outofthebox zoals de lolbroeken dit voorstaan, maar goed.
Dat je ondertussen feitelijk gezien in grote lijnen hetzelfde leven leidt als honderdduizenden van je generatiegenoten mag de pret niet drukken. Dat is niet erg. We vinden onszelf wel terug in de marges die het verschil maken.
Waarmee ik maar wil zeggen: als je tevreden bent met je leven, dan is het ook goed. Een mens is een kuddedier tenslotte.
Vaak
Nieuwjaarstradities
Ik heb een enveloppe.
Het is een zwarte enveloppe. Dat zou al te denken moeten geven.
Er staan wel sterretjes op getekend. Kleine vuurpijltjes moeten ze verbeelden.
Witte letters staan prominent op de voorkant. "Oudejaarsavond kan het gebeuren... "staat er te lezen.
Er staat een embleempje ook op. Oranje. We zien een plaatje van een grote vis die op het punt staat een klein visje naar binnen te klokken. 'Staatsloterij'
In de enveloppe bevinden zich staatsloten.
Elk jaar koop ik ze weer.
Omdat het er een beetje bijhoort. Niet omdat ik hoop heb op dat miljoen.
Ik koop eigenlijk mijn eerste teleurstelling voor in het Nieuwe jaar. Dat weet ik eigenlijk wel zeker. Maar ik doe het toch.
Dit keer heb ik twee halve loten gekocht. Ik mocht de eindcijfers kiezen in de winkel. Fijn.
Nou, tijd. De uitslagen zijn bekend
Op naar staatsloterij.nl. De eindcijfers checken. Niet dat ik er zin in heb. Ik word eigenlijk al moe bij de gedachte. Weer kijken, net als elk jaar, en zien dat je niets hebt gewonnen.
En dit keer
is er wederom niets dat mijn verbazing wekt.
Morgen sta ik bij de balie van de Primera met de loten waar ik 30 euro voor betaald heb. Ik krijg nog 5 euro. Mijn 'prijs'.
We gaan het Nieuwe Jaar in.
Gelukkig ben ik blij. Ik ben gezond en vind het leven zo slecht nog niet. Thuis zijn er nog lekkere appelbeignets over. En dan poedersuiker er over. Hmmm.
Het is een zwarte enveloppe. Dat zou al te denken moeten geven.
Er staan wel sterretjes op getekend. Kleine vuurpijltjes moeten ze verbeelden.
Witte letters staan prominent op de voorkant. "Oudejaarsavond kan het gebeuren... "staat er te lezen.
Er staat een embleempje ook op. Oranje. We zien een plaatje van een grote vis die op het punt staat een klein visje naar binnen te klokken. 'Staatsloterij'
In de enveloppe bevinden zich staatsloten.
Elk jaar koop ik ze weer.
Omdat het er een beetje bijhoort. Niet omdat ik hoop heb op dat miljoen.
Ik koop eigenlijk mijn eerste teleurstelling voor in het Nieuwe jaar. Dat weet ik eigenlijk wel zeker. Maar ik doe het toch.
Dit keer heb ik twee halve loten gekocht. Ik mocht de eindcijfers kiezen in de winkel. Fijn.
Nou, tijd. De uitslagen zijn bekend
Op naar staatsloterij.nl. De eindcijfers checken. Niet dat ik er zin in heb. Ik word eigenlijk al moe bij de gedachte. Weer kijken, net als elk jaar, en zien dat je niets hebt gewonnen.
En dit keer
is er wederom niets dat mijn verbazing wekt.
Morgen sta ik bij de balie van de Primera met de loten waar ik 30 euro voor betaald heb. Ik krijg nog 5 euro. Mijn 'prijs'.
We gaan het Nieuwe Jaar in.
Gelukkig ben ik blij. Ik ben gezond en vind het leven zo slecht nog niet. Thuis zijn er nog lekkere appelbeignets over. En dan poedersuiker er over. Hmmm.
vrijdag 28 december 2018
om te glimlachen
...en wie wil dat niet? Een keertje lekker glimlachen?
Ik deed het bij de volgende afbeeldingen
Ik deed het bij de volgende afbeeldingen
een vrolijke visie op de toekomst
Een beetje vertrouwen hebben in de toekomst. Het lijkt vaak erger dan het is
donderdag 27 december 2018
Ik wens ieder een verlicht jaar
De manier waarop het Kerstfeest wordt gevierd is in mijn ogen het tegengestelde van wat het eigenlijk be-oogt.
Heb je even tijd voor een moralistisch praatje?
Nee, daar zit je natuurlijk niet op te wachten. Daar zit anno 2019 helemaal niemand meer op te wachten. Op moralistische praatjes. Of op waarden en normen.
Die zijn....zoooooo jaren 50 vorige eeuw.
Maar omdat ik zo mijn eigen waarden heb zoals iedereen ga ik even lekker de dominee uithangen.
Dag lezer. Dagdag
Ga je restanten van de Kerstmaaltijd maar naar de kliko brengen.
Je verorberde vlees ligt te rotten in je lichaam
Nee. Ik wil niet grof worden.
Past ook niet zo bij de kerstgedachte.
Ieder mag zichzelf zijn en we respecteren elkaar zoals we zijn.
Je hebt hele lieve vreetzakken, sympathieke moordenaars, en mensen die zichzelf zijn zonder dat ze er iets aan kunnen doen.
Hallelujah
Ik wens jullie allemaal een verlicht jaar. Mezelf ook, laat dat een geruststelling zijn. Want ik heb de wijsheid niet in pacht en ik weet dat.
Maar ik weet dat tenminste
Kerst, een feest van soberheid. Even om je heen kijken naar je medemens. Een feest van de Terugkeer van het Licht. Dankbaarheid.
Niet van schranzen en gewauwel in overdadig geglitter in een driedelig pak en veel te veel drank.
Dat vind ik
Maar wat doe ik?
Weliswaar niet in driedelig pak..en niet in overdadig geglitter?
Ik wou dat ik beter was dan dat.
Ergens
Heb je even tijd voor een moralistisch praatje?
Nee, daar zit je natuurlijk niet op te wachten. Daar zit anno 2019 helemaal niemand meer op te wachten. Op moralistische praatjes. Of op waarden en normen.
Die zijn....zoooooo jaren 50 vorige eeuw.
Maar omdat ik zo mijn eigen waarden heb zoals iedereen ga ik even lekker de dominee uithangen.
Dag lezer. Dagdag
Ga je restanten van de Kerstmaaltijd maar naar de kliko brengen.
Je verorberde vlees ligt te rotten in je lichaam
Nee. Ik wil niet grof worden.
Past ook niet zo bij de kerstgedachte.
Ieder mag zichzelf zijn en we respecteren elkaar zoals we zijn.
Je hebt hele lieve vreetzakken, sympathieke moordenaars, en mensen die zichzelf zijn zonder dat ze er iets aan kunnen doen.
Hallelujah
Ik wens jullie allemaal een verlicht jaar. Mezelf ook, laat dat een geruststelling zijn. Want ik heb de wijsheid niet in pacht en ik weet dat.
Maar ik weet dat tenminste
Kerst, een feest van soberheid. Even om je heen kijken naar je medemens. Een feest van de Terugkeer van het Licht. Dankbaarheid.
Niet van schranzen en gewauwel in overdadig geglitter in een driedelig pak en veel te veel drank.
Dat vind ik
Maar wat doe ik?
Weliswaar niet in driedelig pak..en niet in overdadig geglitter?
Ik wou dat ik beter was dan dat.
Ergens
zaterdag 1 december 2018
Smakeloos of lekker?
Zal ik over de wereld schrijven? Over mijn enorme vertrouwen in de politiek? In wereldleiders?
Nee hoor, want er verandert niet zoveel
Als puber wist ik al: Machthebbers zijn per definitie niet te vertrouwen. Het is een wet. Waarop uitzonderingen bestaan, natuurlijk! Die uitzonderingen zijn schaars goed.
Dus.
DE vraag is alleen HOE bont ze het maken. Of hoe zwart, kan ik beter zeggen.
En het volk kan zijn krachten niet meer zo bundelen zoals eerder. Want het volk wordt gecontroleerd. En groeit er een angeltje dan wordt dat geëlimineerd voor het een bedreiging kan vormen voor de leider
Dus ik kan beter schrijven over schommels, lampionnen, sinaasappels, mango's , kunst, liefde, natuur. Dingen waar ik vrolijk van word of die me roeren.
Bijvoorbeeld wat ik laatst hoorde:
Van ene Harriette, met altijd aparte verhalen over haar vakanties in het buitenland:
'Was op vakantie in een leuk hotelachtig dingetje. Moet je ook heengaan als je er bent
'Metoo' heette het. Een F&B appartment
Fuck and Breakfast. Heel goed. Aan te raden. En gratis ook nog. Als je weggaat krijg je een bedrukt T-shirt, waarop staat: I survived Metoo. Leuk hè?"
Heerlijk Smakeloos
Wat fijn dat er tegenwoordig weer heilige huisjes opgetrokken worden waar we tegenaan kunnen schoppen zoals in de jaren zestig.
Homo's gaan van UIT de kast OP de kast.
Wat een heerlijke opluchting als je weer gewoon kunt zeggen:Ha Dikke Neger!! Tegen bijvoorbeeld een gekleurde medemens die volslank is.
Mij mogen ze een Dikke Papzak noemen. Vind ik niet erg. Ga ik niet voor naar de hulpverlener omdat ik 'papzak' genoemd wordt.
Denk ik.
Het is ook maar WIE het zegt, en met welke intentie.
Nee...eerlijk is eerlijk, nu ik er over nadenk: ik zou het Niet leuk vinden als iedereen me opeens Dikke Papzak zou noemen.
Alleen de mensen die me na staan mogen dat in liefde tegen me zeggen zonder dat het me kwalijk raakt.
Vandaag waai ik alle kanten op met mijn schrijfsels
Op het journaal hoorde ik
"Op een gegeven moment ging het mis. Vanaf dat moment was het raak!"
Nee hoor, want er verandert niet zoveel
Als puber wist ik al: Machthebbers zijn per definitie niet te vertrouwen. Het is een wet. Waarop uitzonderingen bestaan, natuurlijk! Die uitzonderingen zijn schaars goed.
Dus.
DE vraag is alleen HOE bont ze het maken. Of hoe zwart, kan ik beter zeggen.
En het volk kan zijn krachten niet meer zo bundelen zoals eerder. Want het volk wordt gecontroleerd. En groeit er een angeltje dan wordt dat geëlimineerd voor het een bedreiging kan vormen voor de leider
Dus ik kan beter schrijven over schommels, lampionnen, sinaasappels, mango's , kunst, liefde, natuur. Dingen waar ik vrolijk van word of die me roeren.
Bijvoorbeeld wat ik laatst hoorde:
Van ene Harriette, met altijd aparte verhalen over haar vakanties in het buitenland:
'Was op vakantie in een leuk hotelachtig dingetje. Moet je ook heengaan als je er bent
'Metoo' heette het. Een F&B appartment
Fuck and Breakfast. Heel goed. Aan te raden. En gratis ook nog. Als je weggaat krijg je een bedrukt T-shirt, waarop staat: I survived Metoo. Leuk hè?"
Heerlijk Smakeloos
Wat fijn dat er tegenwoordig weer heilige huisjes opgetrokken worden waar we tegenaan kunnen schoppen zoals in de jaren zestig.
Homo's gaan van UIT de kast OP de kast.
Wat een heerlijke opluchting als je weer gewoon kunt zeggen:Ha Dikke Neger!! Tegen bijvoorbeeld een gekleurde medemens die volslank is.
Mij mogen ze een Dikke Papzak noemen. Vind ik niet erg. Ga ik niet voor naar de hulpverlener omdat ik 'papzak' genoemd wordt.
Denk ik.
Het is ook maar WIE het zegt, en met welke intentie.
Nee...eerlijk is eerlijk, nu ik er over nadenk: ik zou het Niet leuk vinden als iedereen me opeens Dikke Papzak zou noemen.
Alleen de mensen die me na staan mogen dat in liefde tegen me zeggen zonder dat het me kwalijk raakt.
Vandaag waai ik alle kanten op met mijn schrijfsels
Op het journaal hoorde ik
"Op een gegeven moment ging het mis. Vanaf dat moment was het raak!"
donderdag 1 november 2018
Vooruitgang
Bij eetgelegenheden op de luchthaven van Newark bij New York staan
tafeltjes met een Tablet. Je kunt er behalve er je bestelling op doen ook het
internet mee op en spelletjes spelen. Het is tenhemelschreiend om te zien
wat voor een moeite er getroost wordt om elke vorm van menselijk
contact uit deze samenleving te weren.
Bij een bestelling (
van bijv een glaasje wijn van 15 dollar!!) kan de bediende verderop achter
de balie op een scherm zien wat je besteld hebt. Ook als je ergens anders zou gaan
zitten zal de bediende je kunnen traceren, want je boarding-pass moet je aan tafel bij het opgeven van een bestelling scannen en dan ben je zo
te achterhalen. Werkelijk geen woord hoef je te spreken tegen de man
die het glas wijn geruisloos even later naast je neer zet.
Ook het betalen doe
je via de Tablet. Je bankpas heb je voor de lezer gehouden en het geld
is afgeschreven. Niemand hoeft er nog aan te pas te komen.
De schermpjes die op
tafel staan zijn zo hoog, dat je er met moeite overheen kunt kijken
om te zien wie er tegenover je aan tafel zit.
En je ziet dat soort
systemen steeds meer. En als je niet weet hoe het werkt allemaal ben
je een sukkeltje.
Dat heet
vooruitgang.
Vooruitgang maakt me
soms een beetje misselijk.
vrijdag 26 oktober 2018
Een stukje Peru
In de stationshal loop ik ingehouden gehaast in de richting van de bordjes die ik verderop zie hangen. Die met het mannetje en het vrouwtje. Er staan letters onder. Onder het mannetje staat HH. Onder het vrouwtje staat SS.
Iets met Hermanos en Signorita denk ik. We zijn in Peru. Ik spreek geen Spaans, maar ik ken een paar woordjes. Sesamstraat-niveau is nog een doel in de verte.
Er aangekomen zie ik
een loket met daarachter een mevrouw met schort. Ik neem een bordje
waar met tekst en ernaast een schoteltje. Bij een kat zou je wat melk
in het schoteltje gieten, of water. Maar op het bordje staat dat er
0,50 Soldes in moet. Tenminste, als je gebruik wilt maken van het
toilet. En dat was wel de opzet. Ik heb 0,50 gepast. Yes!! Ik ben
altijd blij dat ik dan gepast geld heb! De vrouw wijst met een korte
beweging van haar hoofd met haar kin naar iets achter me. Ik kijk. Er
hangt een grote rol toiletpapier. Ik begrijp meteen dat die niet
helemaal alleen voor mij bedoeld is, en dat ik geacht wordt er een
hoeveelheid van af te nemen waarvan ik denk dat die toereikend zal
zijn om me daarmee na mijn behoefte gedaan te hebben te reinigen.
Dus, dan maar beter het zekere voor het onzekere nemen, zonder al te
inhalig te willen zijn natuurlijk. Want de vrouw met het schort houdt
me wellicht in de gaten.
‘Mijn behoefte’
doen. Alsof het de enige behoefte is van de mens. Schijten. Ik heb
wel meer behoeftes. Sommige mensen hebben behoefte aan een stiekeme
sigaret op het toilet
Sommigen hebben
behoefte om even te escapen en even met rust gelaten te worden.
Met het papier in de
hand stap ik verder in de wereld van het stationstoilet, dat er
overigens proper bij ligt. Naast de toiletpotten een kunststof
prullenbakje. Daar moet na afloop het gebruikte toiletpapier in
worden gedeponeerd, want het papier in de toiletpot mee laten flushen
kan verstopping veroorzaken, en dat wil niemand. Het wil een enkele
keer weleens gebeuren dat ik het vergeet, en dat ik het besmeurde
papier uit automatisme achter me laat vallen, maar dat heeft tot
dusver nog geen nare gevolgen gehad van overlopende toiletpotten en
zo meer.
Goed.
We zijn dus in Peru.
Dat begreep U al.
3 weekjes Peru. Zuid
Amerika.
Waarom zeg ik
‘weekjes’ en geen ‘weken!?’
Omdat drie weken
Peru kort is. Het land is groot en er is veel te zien en te doen, en
we willen graag niet jakkeren, Daar hebben we een hekel aan:
jakkeren. Dat doen we thuis al genoeg.
Peru: Ik ben er niet
eerder in dit leven geweest. Het is er nu van gekomen omdat zoonlief
een half jaar in Cusco bivakkeert. Hij loopt stage bij een travel-
agency. We vonden het leuk en hadden de mogelijkheid om een beeld te
krijgen van zijn reilen en zeilen en zijn verblijf daar.
Dat hebben we ook
enigszins gekregen. Daarover later. Misschien.
Zoon is tijdens ons
bezoek met uitdrogingsverschijnselen in het ziekenhuis beland. Moest
aan het infuus en aan het zuurstof. Behulpzame verzorgsters met
plastic kapjes over hun zwarte haren kwamen aan zijn bed om hun ding
te doen. Witte schorten en outfits zijn kennelijk slechts aan
doktoren voorbehouden. Want de verzorgster die naast zijn bed stond
droeg een donsjack, en een ander een verschoten roze flanellen
blouse.
Een koffiekleurige
huid hebben ze, de Peruanen. Een teint die afstak tegen het witte
koppie van onze zoon in het ziekenhuisbed . We hoefden ons geen echte
zorgen te maken over zijn gezondheid. Het was duidelijk dat hij snel
zou herstellen.
Met de taxi naar het
ziekenhuis heen-en weer. Die rijden er maar zat. Je hoeft alleen maar
je arm op te tillen en er stopt er een. Vaak genoeg wordt er gevraagd
of je een taxi wil. Dat wordt gevraagd met een ultra-kort zinnetje
door de chauffeurs. Ze roepen het door de open raampjes van de
portieren: ‘Hello Taxi!?’
Dit soort zinnetjes
zijn niet ongewoon. In Azië zijn we er ook mee doodgegooid.
Hello Massage? Hello
photo? Hello souvenirs? Er zijn mensen die de hele dag onvermoeibaar
en onvermurwbaar op straten en pleinen met hun koopwaar leuren om die
bij toeristen aan de man te brengen. Vrouwen vaak, getooid in
traditioneel Peruaanse kledij. Overigens wordt dat niet gedragen
omdat het zo aardig is voor de toeristen, maar omdat het er gewoon
nog in zit. De gewoonte dat te dragen . Hoe lang nog, kun je je
afvragen. In Cusco, een grote stad in Peru, zie je dat de
klederdracht vooral door de ouderen wordt gedragen. In kleinere
dorpjes zie je ook kinderen die nog traditioneel gekleed gaan.
‘Hello
amigo!’begroeten ze me me hier. Dat klinkt grappiger als ‘Hello
friend!’
De vliegreis naar
Peru was niet rechtstreeks. Natuurlijk was er wel een mogelijkheid om
rechtstreeks naar Lima te vliegen vanaf Amsterdam; je doet er
dan veel minder lang over, maar je betaalt dan ook bijna twee keer zo
veel!. We kozen ervoor te vliegen vanaf Brussel Zaventem ( twee jaar
geleden nog het toneel van een ISIS aanslag waarbij 17 doden vielen).
Dan met een overstap die in Newark zou zijn. We melden ons bij de
maatschappij waarbij we vlogen, United Airlines, maar niet voordat we
door een luchthavenbeambte waren ondervraagd. Moest mijn dochter niet
naar school? Wat gingen we doen? Waar bleven we dan? Was het druk
onderweg?
Gezellig hoor,
iemand die zo menselijk en betrokken is bij de passagiers…..maar ik
had het idee dat er toch meer aan de hand was. Zij wilde weten of we
geen terroristen waren, vermomd als onschuldig lief gezinnetje. Pappa
mamma dochter zouden immers ik weet niet wat kunnen doen om de
Amerikaanse samenleving onderuit te halen, en dat willen ze niet, die
Amerikanen. Die moeten er niet aan denken dat hun hamburger cultuur
aangetast zou worden.
Amerikanen….het is
dat discriminatie uit den boze is, anders zou ik er graag wat over
willen spuien.
Voor we in het
vliegtuig zaten waren we dubbel gecheckt, De handbagage was twee maal
doorgelicht. De vinger en duimafdrukken waren genomen. De ogen waren
gefotografeerd, In het afgesloten hokje was ik gescand op metalen
voorwerpen. Als ik geen misdadiger was voelde ik er wel één in me
opkomen. Wat ontbrak was de controle met honden. Dat kwam later pas.
Op de terugweg.
Wat het idiote is:
ik werd gecontroleerd op o.a het dragen van wapens. Maar die hoef ik
helemaal niet mee te nemen naar de US. Die kan ik er immers simpel
zelf kopen.
In het vliegtuig
naar Newark vulde ik het formulier in waarin ik behalve al mijn
persoonlijke gegevens ook het adres van mijn eerste overnachting
diende te vermelden.
Om over te stappen
in de States heb je evengoed een soort visum nodig. Dat heet een
ESTA-permit. De overheid ontvangt zo een aardig bedrag van al die
mensen die via de Naai Steeds reizen
In het land van de
onbegrensde mogelijkheden voelde ik me onbehoorlijk begrensd. Voor
wij ons van de luchthaven van Newark in ons vliegtuig naar Lima
konden begeven dienden we twee uur lang in de rij te staan eer we
door een volgende check van de douane konden. Erger ik me dan? Ja,
maar ik probeer het niet te doen. Ik kijk net zo geblaten als als de
andere schapen in de rij.
Verder was het goed
hoor, het vliegen.
Nou ja?
Het eten was goed.
En de on-line melding die we hadden gedaan dat onze dochter een
vegetarische maaltijd wenste was werkelijk doorgekomen.
Leuk man. Dat
sommige dingen werken!
Het schermpje dat we
voor ons hadden liet ons vluchtgegevens zien. Bovendien was er ook de
mogelijkheid om uit een filmpakket er een te kiezen die je zien
wilde, en er was oa ook de mogelijkheid om een spelletje te doen.
De
veiligheidsinstructies werden voor vertrek via het scherm
gepresenteerd. Op een manier zo vrolijk en hip, dat je zou wensen dat
het zuurstofmasker acuut naar beneden zou vallen om het feest te
beginnen.
Vliegen in een
vliegtuig. Het vol gas gaan en liften, dat is mooi.
En dan. Landen in
een continent waar je nog niet eerder was. Zuid Amerika
Lima
Een nachtje zijn we
er geweest, in Lima. Volgens de planning ook
Van tevoren waren we
van verschillende kanten gewaarschuwd om al onze persoonlijke
eigendommen extreem goed in de gaten te houden, want….voor je het
weet…..sta je bij het bureau ‘Aangiften diefstal’
De taxichauffeur was
van mening dat de straat en de wijk waar we moesten zijn ‘dangerous’
was. Maar we kwamen toch ongeschonden en in het bezit van al onze
meegebrachte spullen terecht in ons onderkomen. Een slaaphok met
prive-douche.
We bevonden ons niet
in de binnenstad van Lima. Maar ergens in een buitenwijk niet al te
ver van het vliegveld
Tijdens een
wandeling de volgende ochtend viel het me op hoeveel hekwerken er te
vinden waren in dit gebied. De hekwerkengigant moest overuren
draaien!
Dit was ons de
vorige avond ook al opgevallen. De avond-minimarket was open en dicht
tegelijkertijd. Omdat wij als rechtgeaarde alcoholisten toch nog iets
van een versnapering wensten hebben we door een getraliede shop onze
wensen van buiten naar binnen geroepen naar het meisje in de
bevoorraadde cel. ‘Una Cerveza por favor!! Una Vino Blanco!!!’
Ze was later zo
behulpzaam om ons door de ijzeren stangen door een kurkentrekker aan
te reiken zodat we de fles wijn konden openen.
Slechte wijn . Goed,
dat kan wennen. Maar deze echt niet. De inhoud met verzuurd hoofd
door de afvoer van de wastafel in ons onderkomen gegoten.
Overal getraliede
ramen, straten die met hekken waren afgesloten . Niet het toonbeeld
van een gemoedelijke stad. Het stond niet in de planning om er langer
te blijven. Geen behoefte aan ook.
Wat is het toch
heerlijk om in een land als Nederland zuiver drinkwater uit de kraan
te hebben lopen. Hier is het weer sjouwen met plastic flessen met
drinkwater.
Het centrale plein
in Cusco is ‘Plaza des Armas’. Daar is vaak wat te doen. Het is
niet altijd duidelijk WAT, voor ons onwetenden van de Peruaanse
cultuur. Dan verzonnen we maar wat. Zo verscheen er een grote groep
studenten tegen acht uur s avonds voor de Kathedraal. Ze riepen
leuzen en deden manifestatie-achtige dingetjes. Dochter en ik meenden
dat het om de ‘Acht uur’ groep ging. Een groep die zich s avonds
tegen acht uur verzamelde om te eisen dat het vaker en langer acht
uur zou blijven. Een groep die hardnekkig elke avond terug zou komen.
Mijn dochter en ik
vinden elkaar vaak in onvoorstelbaar flauwe humor.
We keken het
allemaal aan vanaf een hoger gelegen balkon van een koffiebar.
Als je Peru zegt,
dan zeg je Machu Pichu.
Of zoals sommigen
zeggen Michu Pichi
Maar het is Machu
Pichu.
DE ‘Must See’
van Peru. Je kunt er op verschillende manieren komen. Maar niet
zomaar. Het bezoekersaantal is gelimiteerd, en wordt goed
gecontroleerd. Een officiële aanvraag om de ruïne te mogen bezoeken
hoort bij de trip en de kosten lopen daarbij op. Ook het overnachten
in de buurt is prijzig, en de trein die je aan de voet brengt van de
te beklimmen hoogte is niet goedkoop.
Geef ze maar eens
ongelijk. Zo rijk is Peru niet. Ik zag er veel armoede.
De vraag is alleen
of extra inkomsten ook ten goede komen aan de stumperds die hun leven
afsukkelen zoals we soms zagen.
We verbleven in
Aguia Calliente. Daar vandaan is het ca 400 meter omhoog om bij het
complex te komen. Dat kun je te voet doen. Steil omhoog is dat en
vergt wat van je conditie. Maar je kunt het ook met de bus doen. Dan
zit je met je toeristenhoofd tussen de gemakzuchtigen, de watjes of
de slimmeriken. Net hoe je het labelt.
Ik wilde lopen. Niet
te flauw
En ik wilde de Machu
Pichu in het ochtendlicht zien. Dit betekende: 04.00 opstaan. En nog
in het donker voor 04.30 vertrekken.
Wat je al niet doet
op vakantie.
Het waren er
honderden die zich verzamelden voor de klim naar boven. Ik was
onmiskenbaar 1 van de oudere wandelaars die die ochtend omhoog togen.
Was dat wat voor mij
als einzelganger?
Nee. Natuurlijk
niet. Einzelganger ben je niet voor niets geworden! Maar er was geen
ontkomen mogelijk aan het toerisme hier. Ik had me te schikken. Dat
lukte me ook wel. Zonder te duwen zelfs!
‘….De lange
stoet de bergen op van het circus Jeroen Bosch. En ze praten en ze
zingen en ze lachen allemaal, want daar achter de hoge bergen ligt
het land van Maas en Waal...’
Hoe divers de talen
ook die de deelnemers spraken op weg naar de ‘verloren stad’ ,
het gehijg en gepuf klonken hetzelfde. Het zweet op ieders hoofd
verbroederde ons ploegenden. Hoewel het altijd raadzaam is uit de
buurt van Amerikanen te blijven.
Wolkenslierten rond
bergtoppen. Een sprookjesachtig toneel.
Het was een
uitgebreid gebied waar we uiteindelijk belandden. Toeristen konden
zich goed verspreiden en dat deden ze ook. Hier en daar stond een
bordje met daarop een fotocamera. Dat betekende dat er van daar een
prachtig plaatje geschoten kon worden. Een bordje waarbij eigenwijzen
zoals ik zich meestal verre van hielden, want we vonden immers ZELF
wel een plekje om mooie foto’s te maken.
Daar stonden we met
ons bezweette hoofd en ons donsjack. Vanaf het bordje keken we rond.
Mist was al dat we zagen.
Maar al gauw gaven
mysterieus ogende bergpieken zich langzaam bloter en bloter. Wat de
mist deed die ochtend was de omgeving langzaam van zijn ragfijne
flarden stof ontdoen. Het was een door een geheime hand geregisseerde
mysterieuze striptease die mijn ogen deze ochtend mochten
aanschouwen. En ik voelde ontroering opkomen bij het beeld van de
nakende ruwe schoonheid van de oude Inca-stad in haar omgeving, die
langzaam stukje bij beetje aan ons werd getoond.
Een intens gevoel.
Ik kende het,
natuurlijk, van foto’s.
Maar een foto blijft
maar een foto. Dit was echt. De mooiste ervaring.
Daar lag het.
Naakt en prachtig.
Abonneren op:
Posts (Atom)