de zolderkamer

Boven op zolder staan, achter schotten,onder andere, naast tenten en slaapmatjes, een aantal stevige kartonnen dozen.

De dozen bevatten ‘herinneringen’. Dozen met  duizenden dia’s. Een doos voor mijn dochter met daarin ‘leuke dingen’, evenals voor mijn jongste en oudste zoon.Tekeningen, schoolwerkjes, leuke briefjes enz. Voor mijn vrouw staan er dozen, en er staat  ook een doos van mij!!

Dingetjes uit mijn jeugd zitten er in. Uit de periode 1965-1980 vooral. Een doosje met plaatjes daarin die ik vroeger heb gespaard. Batmanplaatjes. Plaatjes van de Monkees. Er zitten bandrecorderbanden in;  Schriften met kaartjes en toegangsbewijzen, fotoos van TV series van toen. Maar ook een rode aansteker ( ooit gekregen van een Franse jeugdliefde: Isabelle), en zoveel  meer. Het is een doos , waarvan de inhoud me terugbrengt naar dat andere universum, de wereld van de kinderjaren.

Leuk? Jawel..ook wel eens niet leuk. Herinneringen zijn niet altijd om bij te glimlachen.

 Zinvol? Mja! Ook wel denk ik. Het zien van al die zaken roept immers beelden op, die ik anders misschien nooit meer terug had kunnen halen, en die waardevol zijn, omdat die beelden van mij zijn. Ze horen toch bij mij? En zeker voor zo iemand met zo’n fabelachtig slecht geheugen als ik is dat belangrijk.

Nou ja, belangrijk?

Wat is belangrijk?!

Als herinneringen wegblijven is dat misschien wel zo wenselijk.

Je weet het niet.

Wat ga ik ermee doen? Weggooien, of tot in lengte der dagen laten staan.

Die gedachte is mij de afgelopen decennia meermalen overvallen. Meermalen heb ik in die twintig/ dertig jaren  die dozen daadwerkelijk naar beneden gehaald. Ja DOZEN waren het er toen nog. Nu nog maar één; dus er is enigszinds gefilterd.

Mijn vrouw zegt dat het geen brood eet.

Nee, dat klopt.

Nu is het de afgelopen week twee keer voorgekomen dat mij iets te binnen schoot dat wellicht te maken heeft met de inhoud van die doos.

Hoewel ik het er ooit eerder in heb gezocht, maar niet heb gevonden, vraag ik me af, waar toch mijn horoscoop gebleven kan zijn.

‘Mijn horoscoop?

Ja.’

Ooit laten maken. Plaats van geboorte opgegeven, exacte tijd, en deze gegevens opgestuurd naar iemand die bleek vanuit die gegevens merkwaardige zaken te kunnen vertellen die te maken hadden met mijn persoon.

Ha! geloof je toch niet! Doe je toch niet aan mee aan die flauwekul...

Jawel…keertje.   

Ontdek alle zaken en behoud het goede.

Dus…en die horoscoop, die ik dertig jaar geleden heb laten maken, heeft me nooit losgelaten. Dat komt omdat ik er toentertijd een beetje van schrok.  

Want wat ik las sneed hout. Toen.  Daar zat zoveel herkenbaars in dat ik plots in een lotsbestemming moest gaan geloven.

En dat is toch wel het laatste waar je aan wil, aan een lotsbestemming.  Dat je het leven leeft dat al voor je uitgestippeld is. Waar je niets aan kunt veranderen, want je weet immers niet wat. Als je  al wat veranderd is dat natuurlijk óók  iets dat al beschreven stond! Dat je moest doen.  En wat maakt dat mij dan? Als een pionnetje aan een touwtje dat een bepaald traject aflegt...

Een maand of drie nadat ik deze persoonsbeschrijving had gekregen, wilde ik hem weer doorlezen.  De getypte tekst was bijna onleesbaar geworden, en zou verloren gaan tenzij ik het nog snel kon ontcijferen en over zou schrijven. Dat heb ik gedaan. En dat papier heb ik in een herinneringsdoos gestopt, waar ik het na zoveel jaren niet meer terug heb kunnen vinden. Alsof het niet meer voor mijn ogen bestemd mocht zijn…

Wat stond er in? Was het dan ZO bijzonder?

Ik weet het meeste niet meer.

Een paar dingen nog wel.

“Brokkenmaker in het verkeer”

“kinderrijk”

“houdt van TV”

Niet erg indrukwekkend. Bovendien ben ik geen brokkenmaker in het verkeer. Kan nog komen natuurlijk.

Dat denk ik telkens, dat ik nog es een brokkenmaker zal worden. Als oude eigenwijze man met een licht beschonken hoofd  in een barrel die vindt dat links ook es voorang mag hebben.

Nou, kinderrijk…ik ben zelf , naast het oppakken van mijn verantwoordelijkheden èn die te nemen, kinderlijk gebleven; dit heeft zo zijn nadelen, maar ook zijn voordelen. Daar zal ik nog wel eens over schrijven

 Ik heb drie kinderen. Ik werk voor mensen die functioneren op vaak kinderlijk niveau....dus.. Je zou mij inderdaad kunnen bestempelen als kinderrijk.  ( ik begeef me hier op het terrein van  algemeenheden die je zelf kleur geeft, dat besef ik, maar laat me maar even..)

En..houdt van TV... Dat is zo. Ik kan vanuit tal van invalshoeken naar TV kijken, en daar een mening over hebben. Ik ben een kritische kijker.

Het gevoel dat ik kreeg was er  een van teleurstelling. Er stonden immers geen indrukwekkende zaken te lezen in mijn horoscoop. Ik zou in mijn leven iemand worden die van TV hield....so what?.. en een brokkenmaker in het verkeer  zou zijn  - en zelfs dat ben ik tot op heden niet geworden..….wat moet je daar nou voor klinkende grafrede voor houden?

Grapje

Maar wat waren nu de andere dingen ook alweer? Zal ik nog één keer graven in die doos?

Wordt vervolgd.

Kijken is ook leven

Wanneer ik op de stoel zit
kijk ik naar TV
Die staat uit, dus doe ik niets

De TV staat aan
Nu kijk ik TV

Hoera, ik leef

Kevin Ayers

Kevin heb ik jarenlang als mijn vriend op afstand beschouwd. Als een met mij gelijkgestemde ziel kwam hij op het juiste moment weer met een album met een aantal nummers die helemaal pasten bij mijn leven.

Nu is hij overleden. In zijn slaap, op 68-jarige leeftijd.
En ik voel het verlies diep van binnen.

Ben wel blij dat ik nog wel eens naar hem kan luisteren. Zoals naar dit nummer: "Toujours la Voyage", wat zo'n heerlijke lome zomeratmosfeer in zich draagt.

Dank Kevin, je was veel groter dan de meesten wisten.

Tribute to Led Zeppelin

Ann  and Nancy Wilson van Heart zijn een aantal artiesten die een tribute brengen aan de drie overgebleven leden van de ( mijn!) legendarische rock-groep led Zeppelin.gt. Ze brengen een fenomenale 'Stairway to Heaven' in het kennedy Center in aanwezigheid van o.a. Barack Obama.
De zoon van de overleden drummer van Led Zeppelin, John Bonham, heeft de stokjes van zijn vader overgenomen. En Jimmy, Robert and John Paul, ze zijn er niet jonger op geworden. Drie oude rockers in de loge. Mooi!

Stevie Wonder 'Fragile"

Prachtuitvoering van een heel mooi nummer i.h.k.v Stings 60e verjaardag

Webcam Toy

Inmiddels, in de wereld van de apps. ontdekte ik vandaag 'Webcam Toy'
Handig? Nee...een beetje onzinnig. Maar wel leuk om er een kwartiertje mee te spelen. Zie hier de resultaten.

Hans Teeuwen: onderzeeboot

Uit de eerste soloshow van Hans Teeuwen komt dit nog, volgens mij. Ik heb hem al een paar keer gezien, maar hij blijft leuk

Wat wintersportvakantiegangers niet weten

Ik ben nooit in mijn leven op wintersportvakantie geweest.  Principieel. Weet je hoe het in Oostenrijk toe gaat voor de toeristen komen? Kijk maar eens in de brochure van Amnestie Internationaal

absurde humor. Je moet er van houden

wandeling 8 februari

Mijn korte wandeling in de achtertuin vandaag was er weer een waarvan ik genoot. Smeltende sneeuw onder een blauwe lucht en een voelbaar zonnetje. En het bos glansde! 

Een moment voor jezelf

Er is , er gebeurt te veel.  Ik wil te veel. De beste series en films  zien, nieuwe en  fijne muziek horen, selecteren. Ik wil veelbelovende recepten maken, ik wil  landen bekijken,  en het maakt me horendol. Ik heb geen rust meer de benodigde tijd voor alles te nemen. Ik ben in een rap tempo een korte  spanningsboog aan het opbouwen.

Zo lees ik geen dik boek; daar kan ik geen geduld voor opbrengen, want als ik dat boek ga lezen, dan mis ik zoveel andere dingen die ik ook wil doen. Zelfs dunne boeken zijn te dik voor mij. Films kijk ik niet meer uit, want dan mis ik een  voetbalwedstrijd, of wat anders, die documentaire of dat praatprogramma.

Nu ook; eigenlijk moet ik even lekker naar buiten, want de zon is er, mooi licht. Mooi voor foto's te maken in het bos. Of  weer eens wat schrijven, want het is toch wel weer eens tijd, Nou, een boswandeling? Mmmnn niet zo'n zin. En ik moet deze nog opbellen. EN gene! De planten moeten water, wat een stoffige bende is het hier eigenlijk.  Dat artikel over die piramide in Bosnië straks even lezen op het internet, en mijn schilderij moet af…het staat nu al een MAAND te wachten, geloof ik. Dus, prioriteiten stellen, gauw doen, leuke dingen eerst? Of vervelende dingen? Afwisselen.

Fijn leven leiden, in het hier en nu leven, boodschappen doen, nog even naar Albert Heijn, Yes...broooom! de kilometerteller van de auto moet nog gerepareerd worden, en de banden kan ik vanmiddag misschien even op spanning brengen. God, daar heb je dat mens weer met die daklozenkrant, vlak bij de ingang van de supermarkt. Iets geven? Haar wegjagen? Ha! Haar wegjagen...dat doe je natuurlijk niet.  Geld pinnen? Niks vergeten? Telefoon!!! Waar  is mijn mobiel? Mijn mobieltje ligt nog thuis! Maakt niet uit. Hoewel? Je weet nooit! Waar is mijn bonus pasje? Ik had toch een bonus pasje?

Thuis, de dwerghamsters moeten ook weer eens aandacht. 'Halloooo hamster'; zou de douche nog lekken naar de meterkast? Is toch een linke boel. Wat een rommel is het boven. Er moet misschien even gewassen.... die kleren en die handdoeken op de grond in de badkamer. Ik zal de kinderen zeggen ze op te hangen voortaan. Wat ligt daar onder het bed??   Oh, gewoon, de weegschaal;  ‘k moet minder eten ja. Vanmorgen op die weegschaal wel gezien dat ik op de goede weg was. Ja ja! Fruit in plaats van snoep!  ‘k Heb eigenlijk wel honger, maar geen zin in een appel.

Ik neem een augurk. Wat is dat in die koelkast?, even kijken , oude appelmoes? Die kan wel weg. Hup bij het oude glas. Misschien meteen even de papierbak legen, en het plastic bij het plastic afval. 

Even wat lezen, even zitten..hee, wie loopt daar buiten??de Post!! Een rekening! even overmaken en archiveren, k heb nou toch wel een beetje zin in een sinaasappel.  De computer, even kijken.... Wat is er mis met internet? 

Oh, daar heb je het al.

Mooi! 

Beeld!
Geduld is een schone zaak.  Kan ik meteen even nieuws kijken. Klik…is toch niet zo interessant. Hoeveel zou een ticket naar de Canarische eilanden kosten? Moet ik wel nog even vrij vragen op mijn werk als we inderdaad in mei weg gaan. Zal ik er een muziekje bij opzetten als ik toch zoek? Wat voor muziekje zal ik dan doen? Ik zou toch nog wat voor iemand downloaden?  Voor wie alweer? Ik moet nog lege CD’s kopen, want ze zijn bijna op. Kan ik misschien morgen doen. Dan moet ik toch schoenen halen voor mijn zoon. Hij moet wel mee. Vragen of hij morgenmiddag vrij is..ah, ik weet al wat voor muziek ik horen wil. Blaudzun. O ja, m’n werk, kijken of mijn werkrooster al te vinden is op de site…. Nee..  Ik zou toch een sinaasappel eten? Even naar de keuken. Mesje pakken. Bordje. Sinaasappel van de schaal. Rollen in m’n handen. Schil losmaken. Schillen.

Aaaaah…sappig. Het beste moment van de dag.

De telefoon. Over die teruggezonden bestelling. De telefoon ruikt naar sinaasappel, even doekje. Wat zal ik koken vanavond? Gewoon stamppot maar. Kijken wat er nog is. De vriezer moet nodig ontdooid worden. Even m'n ouders bellen dat ik zo kom. Boodschappen afleveren.

- Wordt vervolgd-

Novylooptover ( 4) : Ze

Ik ben niet opgevoed met de idee dat er een God is.

Wel ben ik groot geworden in de overtuiging van het bestaan van Ze.

U weet wel: Ze. Van: Ze zullen wel weten wat Ze doen.

Als de nood aan de man kwam, dan zouden Ze er wel voor zorgen dat het weer goed kwam.

Ze zouden ons beschermen.

Als ik ziek zou worden of een ongeluk zou krijgen, zouden Ze me naar het ziekenhuis brengen en daar zouden Ze me weer beter maken.

Ze hadden het beste met ons voor. Je kon van Ze op aan.

En Ze zouden heus niet liegen.

Als Ze zeiden, in de televisiereclame, dat 'een theelepeltje Dreft genoeg was voor de hele vaat’, dan was dat zo.

Er zouden ook heus geen spullen te koop zijn in de supermarkt die ongezond voor je waren; dat zouden Ze heus niet toestaan. (Zo ongezond zou alcohol dus ook wel niet zijn: dan zouden Ze het toch niet maken? Duh.)

Wie Ze precies waren, dat heb ik me eigenlijk nooit zo duidelijk afgevraagd.

Ze waren gewoon Ze.

Bedoelde ik met 'Ze' de mensen van de politie en de brandweer, de dokters, de politici? Ja…misschien. Maar meer dan dat. ‘Ze’ was groter, meeromvattend: een verstandige en barmhartige entiteit die zich om ons bekommerde.

Maar ik ben er al een tijd achter, hoor.

De één noemt het een bewustwordingsproces, ik noem het de Grootste Desillusie van het Leven.

Ze bestaan niet.

Er is alleen we.

En we zijn aan ons lot overgeleverd.

Zoals dat gaat met geloof en overtuiging: het is moeilijk om er helemaal los van te komen, ook al weet je dan beter. Het blijft verleidelijk om terug te vallen.

Mijn moeder, die zich al heel lang geleden faliekant tegen het Geloof heeft gekeerd, is toch stiekem bang dat de vreselijke buikpijn waaraan ze lijdt een straf van God is.

En zo betrapte ik mezelf vorige week op gedachten als: 'Ze gaan heus niet door met die gasboringen in Groningen als er daardoor erge aardbevingen komen.’

Haha. Dommie.

Ze bestaan niet.

Of misschien, om vrij met Nietschze te spreken: Ze zijn dood.

Er is alleen geld.

En liefde, gelukkig.

http://novylooptover.blogspot.nl/2013/02/ze.html

Meredith Monk

Bij een periode in mijn leven waarin ik veel experimentele muziek luisterde (vooral  muziek vanaf het ECM label) heb ik naast klanken die ik absoluut niet kon waarderen ook dingen gehoord die ik wel heel mooi vond, en me zelfs ontroerden.

Op YouTube kwam ik één van die componisten weer tegen. Meredith Monk.   Op de video is verder niets te zien dan de hoes van het album waarop het nummer 'Madwoman's Vision staat. Dan wordt je ook niet afgeleid bij het luisteren naar dit mooie, maar ook enigszins krankzinnige werk.

This is my world

…en wie durft er NU nog te zeggen dat het niet BRUIST in onze regio?

HIER. In de krant, vandaag, de volgende artikelen:

*Bewoners klagen over parkeren rond Raadhuis Halsteren

*Weer zit bridgers niet mee in Halsteren

*Brede focus op gebied rondom Scheldeweg Hoogerheide

*Zoektocht 'meest sociale ondernemer' in gemeente Woensdrecht

*Sepke de Veekoopman beste tonprater in zaal In de Zon

*Frans van Schilt in Lepelstraat gehuldigd

*Woensdrechtse raad praat over hoe om te gaan met krimp
* Juin met Peeje trekt al 22 jaar op met de Spruiten van Nuijten

Hoppa!!

Wandeling 28 januari

Vandaag eindelijk van die sneeuw af. Weer eens even kijken bij het water, en een klein wandelingetje gemaakt van Bath richting Waarde langs de Westerschelde. Een gebied waarvan ik kan genieten. Behalve natuurgeluiden ( veel vogels, o.a scholeksters en futen) hoor je er, buiten voorbij glijdende boten om, geen verkeer.

Getting started

Deze animatie zag ik zo'n dertig jaar geleden en ik heb me er toen ziek om gelachen omdat het zo herkenbaar was.
Het gaat over uitstelgedrag
Je moet iets doen waar je eigenlijk op dat moment he-le-maal geen inspiratie voor hebt, of waar je erg tegenop ziet ( zoals in de animatie:  oefenen op de piano) Wat gebeurd er dan met je? Hoe ga je daarmee om? Bij mij werkte dit als in bovenstaand filmpje. En nog!

Qeaux Qeaux Joans

Tijd voor weer wat muziek, en WAT voor!!!
Gezien bij DWDD van de week, en verkocht was ik

ruimte voor postbus 51

wandeling 17 januari

Het verbaast me steeds weer dat er in natuurgebieden zo weinig wandelaars zijn. Langs de zee. op de hei, in de bossen...Je komt nauwelijks mensen tegen. Wanneer je in de krant een bladzijde openslaat met serieuze contactadvertenties schijnen ze wel te bestaan. Dan staat er 'ik hou van wandelingen maken in de natuur'.
Maar... ik zie ze niet.
Of zou dat ook hier weer 'sex' betekenen, zoals een pornofilm ook een 'natuurfilm' wordt genoemd?
Het zal wel weer. Wandelingen maken in de natuur..

Ik ben er blij om. In de natuur houd ik van de rust. Vanmorgen was ik in de bossen bij ons dorp. De sneeuw maakte het er stiller als dat het er normaal is. Hier enkele kiekjes

Everyday's reflection - Heikki Leis

koffierituelen

30 jaar geleden zijn we samen gaan wonen.

Ze dronk nog maar net koffie. Zo jong was ze nog.

En ze wilde de koffie ‘graag met melk’. Maar geen koffiemelk. Nee!! Dat was wat zurig, wat vettig. Dat was het niet. Gewone melk moest het zijn. Halfvolle melk. Even warm maken, koffie er op schenken, klaar!

We spreken nog over het pre-magnetron tijdperk. Die bestond al wel, maar we waren nog niet in de positie om die aan te schaffen, en bovendien vertrouwden we die micro-wave straling niet zo. Wat doet die straling met het eten? Met je lijf? En we waren met velen die zo dachten. Even bezien maar. Hoe de mensen zich hielden die al wel langer een magnetron hadden.

De melk ging dus eerst in een pannetje op het fornuis. En dan zorgen dat het niet aanbrand. Met een garde kloppen en het dan aan de kook laten komen. Dat was toch wel het lekkerst. Koffie met opgeklopte melk.   Wel oppassen dat de melk niet overkookte. De aangekoekte melk op de bodem van het pannetje ging er met een schuursponsje van af. Het pannetje dat we gebruikten was er  een met een metalen handvat, weet ik nog wel. Een die je niet zonder een handschoen aan moest pakken.

Zij kreeg haar koffie zoals ze het wilde, en ik ook. Ik dronk het zwart.

Zo klopte ik melk voor mijn vriendin in de Regentesselaan, en later voor mijn vrouw in de Newtonstraat . De magnetron deed later zijn intrede toen we verhuisden naar de Kepplerstraat in Den Haag. 30 seconden moest de melk dan in de stralen, en dan was hij precies op temperatuur. ‘Piep-piep’klonk de micro-wave dan. Het werd een vertrouwd geluid dat hoorde bij het koffie zetten ’s morgens. Vlak na het gepruttel van het doorlopende water in het apparaat.

En zo gleden de jaren voorbij,  met dit terugkerend ritueel.

Enige maanden geleden zette ik  koffie.  Twee kopjes stonden klaar op de aanrecht – één voor haar, met een laagje melk er in, dat nog de magnetron in moest, en eentje voor mij.  Ik was nog niet goed wakker, en goot de koffie op de  koude melk.

‘Ik heb de melk vergeten op te warmen’zei ik tegen haar toen ik het kopje voor haar neerzette.

Weet je wat ze zei?

‘Oh, dat maakt niet uit…’

-“Huh?”

‘ ..zo is het ook lekker…’

Een gepruttel was hoorbaar. Ditmaal niet van het koffiezetapparaat. Het kwam van mij.

Supreme Believers - Nowness

Matt Pykes heet de maker van deze korte video en hij ziet er mooi uit.

6 Januari: Naar Krabbendijke

 Vandaag waren we even in Krabbendijke. Behalve genieten van het mooie weer hebben we er foto's gemaakt van ons tuinafval.

2013

Het zal misschien wel een mooi jaar worden, maar tweeduizenddertien KLINKT niet lekker, mensen. Ik kan dan ook niet wachten tot het voorbij is, en zit nu alvast de nieuwjaarskaarten voor volgend jaar te maken. Alvast een heel Gelukkig 2014.

Stoute Bakker

3 januari was ik bij mijn tandarts. Weet je hoe hij heet?  ‘Bakker’

Bij Bakker weet je dat je moet wachten.  Dat je meestal langer in de wachtkamer zit dan in de behandelkamer.
In de wachtkamer liggen op een rek tijdschriften. Vooral glossy’s.

Er staat een glossy bij, die heet ‘Heleen’. Veel  reclame, een interview, en ook onder meer een verhaal dat ze zelf geschreven heeft, getiteld:  ‘De gigolo’, waarin passage’s voorkomen met zinderende seks. Het gaat er broeierig en geil toe in de avonturen van Heleen van Royen.

 Kleine kinderen die wachten op hun beurt bij Bakker, en bladeren in de Heleen zullen eenmaal in de tandartsstoel gezeten  nog steeds broeierig hun mond open hebben.  Bakker zal moeten zeggen: ‘Nu mag je je mondje wel weer dichtdoen’.

Sterker nog: hij moest het ook tegen mij zeggen. 

de eerste dagen in een nieuw jaar

Ik kom op 1 januari thuis.

Ons huis had tijdens de jaarwisseling geen vuurwerkschade opgelopen. Meevaller!

In de koelkast stond nog een restje zuurkool van eergisteren. Ik warmde het kliekje op met de gedachte aan de symboliek van het opwarmen van een prak op de eerste dag van het nieuwe jaar:  We gaan blijkbaar gewoon door daar waar we gebleven waren.

Goede voornemens heb ik niet gemaakt. Ik kan er wel een boel verzinnen die ik had KUNNEN maken.

Ze komen er in grote lijnen  op neer dat ik de roofbouw die ik op mijn lichaam pleeg moet omzetten in een gezondheidsprogramma voor  lijf en leden.

Dus.

Voor anderen kan ik ook goede voornemens verzinnen. Ik ken er één in de familie die volhield dat Haarlem de hoofdstad van Nederland was. Het voornemen zou hier kunnen zijn: ‘ Ik ga mijn geografische kennis eens wat opfrissen’

*

Op 2 januari sta ik voor de eerste keer in het Nieuwe Jaar op de weegschaal.  Deze liet me een gewicht zien, zo hoog had ik het in mijnleven nog niet eerder gezien.

Snel naar de w.c.

*

3 januari

Als tussendoortjes neem ik fruit. En….aggat..Nee, laat ik er geen dieetdagboek van gaan maken.  Blûh. Dieeten…

Daar houd ik niet van. Ik heb een broertje dood aan leefregels.  1 bijbel is genoeg! Is er al 1 teveel eigenlijk! En dan nog al die regels in het verkeer, hoe hard je mag enzo….in het intermenselijk verkeer ook. ‘Je mag niet duwen, je mag niet slaan, je mag niet schelden, niemand aan z’n haren trekken, zellfs geen SCHEET laten in het lopenbaar. Je mag niet boeren, niet in je neus zitten, niet aan je kont krabbelen, niet in je blote piemel lopen, niet vrijen in een bushokje. Nee, alles wat de mens nog aan z’n dierlijke oorsprong in zich heeft, moet uitgebannen worden.  Dat vinden we maar niks, daar kunnen we niet mee overweg. Dat is niet netjes, en mensen moeten netjes zijn.  Geschoren, en ruikend naar wat bijvoorbeeld ‘de wilde frisheid van limoenen’genoemd wordt.

En toch blijft een mens niet veel meer dan een aap.

Maar die aap laat zich  pas gelden achter gesloten deuren. ‘Het houdt niet op’  begint de buurvrouw dan zachtjes voor zich uit te zingen.

*

for one minute

Change your words, Change your world

Pakkend

31 december 2012

In het komend jaar zal ik, als het mee zit, 55 jaar worden.  Een oudere ja. Ook waar het gaat om de gevoelsleeftijd. Sterker nog: mijn gevoelsleeftijd is 60, ongeveer. Ik ben  met recht, in hart en nieren een oudere.  Stel je voor: als ik 60 zou zijn zou ik nog maar 6 jaar hoeven te werken voor  mijn pensioen.  Een te overziene tijd, een tunneltje waar ik dan al heel in de verte een lichtje kan zien.

Vanaf mijn huidige leeftijd, 54, zijn het nog 12 jaren! 

Dat vind ik veel, op het moment. Zeker nu door bezuinigingen doorgevoerde reorganisaties mijn werk  er niet plezieriger op maken.

En daaronder gaan zuchten is oudemannen-achtig.  En vooral zinloos. Maar ik doe het toch!

  ‘Wees zelf de verandering in de wereld die je wilt zien’ ?

OK! Goed! Maar vandaag even niet!

 Vandaag:

-       Vind ik dat knalvuurwerk verboden moet worden. Dat idiote geknal....( 70 miljoen de lucht in dit jaar - be-lach-e-lijk! )
     Ben ik voor de herinvoering van de doodstraf. Al het andere helpt niet bij sommigen.

-      Vind ik het teleurstellend dat 21 december zo rampzalig verlopen is. Als de mensheid gedecimeerd zou zijn geweest had dat goed geweest - we zijn met veel te veel!!!Joh, er mot wat weg!

-       Vind ik dat ik geen humor heb. Ik begin m'n kinderen te geloven die bij elk grapje van mij zeggen   dat het flauw is

-       Zie ik tegen alles op

-       Vind ik veel mensen klootzakken, en mezelf ook!

En voor al dat sombere moois is  het vandaag een uitermate geschikte dag. 31 December, het eind van het jaar.

Het jaar terugkijken, en constateren dat het er weer niet beter op is geworden in verreweg de meeste opzichten. Dat er nog steeds kinderen sterven van de honger .Laatst nog bij de buurman een dood kind, en verderop in de straat ook één.

Nee hoor, niet waar, niet bij ons in de straat, maar verderop. En heel veel.

Bij de keuze tussen  geld of het leven, wordt nog steeds gekozen voor het geld.

Dan moeten we het denk ik van de wapenhandel  hebben. Die geeft de economie weer een positieve impuls.

Cynisme? Ook dat mag op 31 december!!  Kijk, ik weet ook wel dat ik al mijn zegeningen mag tellen, en dat die talrijk zijn, maar vandaag zal dat geen reden zijn om niet te zeuren.

Hatelijk enthousiasme bij diverse discjockeys op radio 2 bij de Top 2000, die 'opstoomt' naar de gedoodverfde nummer 1, de 'Bohemian Rapsody' van die vervelende macho F. Mercury en consorten.
 Er hangt een zware oliebollengeur in huis, de stoflagen op de wasemkap worden net als alle andere dingen in de keuken kleverig vet. Bah!

Lekker! Klagen over ALLES!!

Goed, straks, in 2013, dan is het Nieuwjaar! Dan doen we het weer anders.  Beste beentje voor, schouders omhoog, borst vooruit, een opgewekte glimlach, een heldere en open blik,

en jonger dan ooit!

Het gaat uiteindelijk allemaal goed komen!

Gelukkig Nieuwjaar!!!

En toen ging de dokter plots met vakantie

gelezen op  www.Joop.nl

Woedend ben ik. Was ik. En ben ik.

Het is donderdagochtend, half tien. De telefoon: de afspraak over vier uur in het ziekenhuis, gaat niet door. Want de dokter is er vandaag niet. Maar wij zijn er wél. Ik ben thuis, mijn gehandicapte kind (8) is thuis en mijn man komt zo thuis. We zijn allemaal vrij omdat we die afspraak hebben. Een belangrijke afspraak in het ziekenhuis.

Donderdag is Derde Kerstdag. Dán horen we of de rug van Job moet worden geopereerd.
Na een traject van een jaar. Dokter hier, dokter daar, foto's, mri. De hele rataplan. Een jaar lang opgekropte spanning. Het is niet niks, zo'n rugoperatie. Kindje kan doodgaan op de operatietafel. Of er komen ernstige complicaties. Niet ingrijpen is minstens zo erg. De scoliose zal verergeren. En krom kind heb ik al - hij is er niet minder lief om -, maar chronische pijn en organen die in de verdrukking komen, liggen op de loer. Niemand die het weet.

Maar de artsen hebben een plan. Dat gaan ze ons vertellen, met z'n tweeën, op Derde Kerstdag.

'De afspraak wordt verzet naar maart', zegt de mevrouw in hoorn. Nee, dat wordt-ie niet. Ga ik niet mee akkoord. Kan een ziekenhuis niet maken. Schandalig. Respectloos.

Zo ga ik nog even door.

Dat ze het niet snappen. Het is geen controle bij de tandarts. Dit is ons léven.
'Vervelend', beaamt ze. 'Nee', zeg ik. 'Dit dóe je niet.' Ze zal kijken. Misschien in januari. Ze zal bellen.

Ik kijk naar Job. Ik kan niks, jongen. Mama is geen dokter, weet je. Ze is afhankelijk van anderen. Net als jij.

Ik denk aan het eerste gesprek over de rug. De dokter die zei: 'De kromming wordt erger. Willen we corrigeren, dan moet dat binnen een jaar.' Dat zei hij ruim een jaar geleden. Zó lang duurt het traject van dokter hier, dokter daar, foto's, mri. Machteloos blijf ik kijken naar mijn kromme zoon. We kunnen vloeken, beleefd blijven, erachteraan bellen, het helpt niet.

Vandaag is de dokter die er zou zijn, er niet.

Ik zoek de brief. Gewoon, omdat ik het gevoel wil hebben er iets aan te doen. Kijk, hier staat het, Job. Dagtekening 11 november. 'Op 27 december wordt u verwacht bij de dokters.'
Die ene man (of zijn secretaresse) wist toch al dat hij er niet zou zijn? Toch eerder dan deze donderdagochtend?

Misschien heeft-ie een crematie. Of een kind dat in doodsnood op de IC ligt. Staat-ie een spoedoperatie uit te voeren?

Met trillende handen leg ik de brief weg. Ik bel gewoon. Naar zijn afdeling. Ik moet het weten.
'Is de dokter er?'

'Nee mevrouw, die heeft vakantie. De hele week.'

Deze column staat ook op de website van Annemarie Haverkamp

davincini: Inderdaad schandalig hoe er soms met mensen omgesprongen wordt. Kan me de gevoelens van deze mevrouw goed voorstellen.

De Syrische bultrug

Gelezen: Column van Nourdeen Wildeman op  www.Joop.nl

Hoe het beeld van een bultrug op een strand meer emoties los weet te maken dan het beeld van straten gevuld met lichaamsdelen van kinderen

Een zwarte dag in de geschiedenis van Nederland. Nee, van Europa. Nee, van de mensheid. Een dag die nooit vergeten mag worden. "Opa, waar was u toen u het hoorde?" zullen mijn kleinkinderen later zeggen. Zij zullen op school – als zoiets dan nog bestaat – werkstukken moeten schrijven over deze dramatische gebeurtenis en hebben met mij als opa toegang tot de verhalen van iemand die het allemaal zelf heeft meegemaakt. Ik zal rechtop gaan zitten, ze eerst lang en diep in de ogen aankijken en precies op het moment dat de stilte ongemakkelijk begint te worden start ik met mijn verhaal.

Ik weet het nog goed. Het was op woensdag 12 december 2012, de dag dat er in Syrië 113 doden vielen, waaronder vele vrouwen, kinderen en oudere mensen. Die dag spoelde hij aan, Johannes de Bultrug. Assad vuurde die dag scud-raketten af op de eigen bevolking, dus je begrijpt hoe geschokt men in Nederland was van die grote vis. Nou ja, 'vis'? Een bultrug is natuurlijk een zoogdier. Mensen zijn ook zoogdieren. Daardoor kwam het lijden van de Bultrug ineens 'erg dichtbij'.

Op donderdag 13 december lag de Bultrug nog onveranderd op het strand terwijl in Syrië 130 mensen door geweld om het leven kwamen. Die mensen in Syrië waren technisch gezien natuurlijk ook zoogdieren, maar toch voelde dat een stuk minder dichtbij dat de bultrug op het eilandje 'Razende Bol'. Het was deze donderdag dat Rusland aangaf dat het regime van Assad begon te wankelen, terwijl de eerste reddingspoging om Johannes de Bultrug te redden mislukte.

Nee, dan vrijdag 14 december. Slechts 81 mensen stierven in Syrië terwijl Johannes de Bultrug nog steeds op het strand lag te wachten op zijn verlossing; de dood of het water. Pew Research Center maakte bekend dat 27% van de Amerikaanse bevolking van mening was dat Amerika 'iets moest doen' om de gevechten in Syrië te stoppen. Tevens bleek uit de meest betrouwbare peilingen in Nederland dat ruim 115% van de Nederlandse bevolking vond dat de Bultrug koste wat het kost gered moest worden (een aantal mensen had in hun enthousiasme meermaals 'ja' geantwoord).

Zaterdag 15 december; ook een dag om nooit te vergeten. Nee, niet vanwege de 102 doden in Syrië, maar omdat ook de latere reddingspogingen voor de bultrug mislukten. Het onvermijdelijke was aangebroken. De volgende dag, zondag de 16e, blies de bultrug de laatste adem uit. Johannes stierf (net als 169 mensen in Syrië). Het land was in schok. Waar moet het naartoe met de wereld als een zoogdier dat aanspoelt als gevolg daarvan sterft?!? Veel mensen wisten geen raad met hun emoties. Sommigen organiseerden een stille tocht, toen toch niet, toen toch wel.

Andere mensen – die tijdens de hele lijdensweg van Johannes lekker warm thuis hadden gezeten – besloten de mensen die tevergeefs hadden geprobeerd Johannes te redden te bedreigen via wat ironisch genoeg 'sociale media' als naam had. Vlaggen hingen halfstok; zelfs de anders zo vrolijke journaallezers probeerde het verdrietige nieuws voorzichtig te brengen. "Een bultrug is van ons heengegaan."

De rebellen van het Vrije Syrische Leger hadden al die tijd met volslagen verbazing het nieuws uit Nederland gevolgd. De bultrug had vijf dagen op het strand gelegen; in diezelfde periode hadden bijna 600 mensen om hen heen de dood gevonden. Toch bleek het beeld van een bultrug op een strand meer emoties los te maken dan het beeld van straten gevuld met lichaamsdelen van kinderen. Dezelfde kinderen die vroeger nog met kleurpotloden kleine bultrugjes tekenden. De rebellen realiseerden zich dat sommige mensen meer verdriet voelden bij de dood van één zoogdier dan het gruwelijke einde van 600 mensenlevens. Sowieso, een bultrug is ook veel gemakkelijker in beeld te brengen dan een complexe burgeroorlog. De bultrug was mediatechnisch een groot succes.

En toen - beste kleinkinderen - kwam dinsdag 18 december 2012. De dag die de manier van oorlog voeren definitief veranderde. Van de ene op de andere dag verschenen tientallen 'aangespoelde' bultruggen door heel Syrië. Bultruggen op pleinen in Aleppo, bultruggen bij ziekenhuizen in Hama, bultruggen bij scholen in Homs. Waar alle bultruggen exact vandaan kwamen is nooit duidelijk geworden, maar ze kregen allemaal Nederlandse namen als 'Pieter', 'Dirk' en 'Jan-Willem'.

Het leger van Assad realiseerde zich te laat wat er was gebeurd en beging een fatale fout. Voor de lens van een amateurfilmer sloegen de raketten van het bombardement in op een straat in Aleppo. De beelden van de vele gedode kinderen werden uiteindelijk nooit uitgezonden. Maar dat shot, dat ene shot van die grote donkere ogen van de bultrug, die gingen de wereld over. Assad had een bultrug gedood! Bultrug 'Harry', om precies te zijn. Een zoogdier, net zoals wij allen zoogdieren zijn! In alle hoofdsteden van Westerse landen stroomde het boze volk bijeen in 'stille tochten'. Regeringsleiders spraken hun afschuw uit over de moord op zoogdieren die Assad in zijn land ten uitvoer bracht. Zelfs Rusland en China konden na het zien van dit menselijke, nee 'zoogdierlijke' drama hun steun aan het Syrische regime niet langer voortzetten. Er is in de vaart der volkeren nu eenmaal geen plaats voor een dictator die bultruggen doodt. Door de dood van de bultrug was het ware gezicht van het Syrische regime ontmaskerd. Het zou de grootste omslag blijken in de oorlog die gaande was.

Nadat Assad enkele maanden later met internationale steun definitief verdreven was, konden ook de mensen in Nederland weer rustig slapen. De bultruggen in Syrië waren weer veilig…

Zaadremmers

Om een vroegtijdige ejaculatie uit te stellen dacht hij, terwijl hij door gevarieerd stotende bewegingen zijn vriendin op een zinderend hoogtepunt hoopte te brengen, aan Piet Keijzer, Sjaak Swart, Tjeu La Ling, en Ron Brandsteeder. Hij wist niet waarom  deze mannen,  maar jammer was het eigenlijk wel.

Als de daad gepaard moest gaan met het denken aan deze oude mannen, zou je dan nog wel kunnen zeggen dat hij de liefde bedreef?

Ja en nee.

Zij zou op dat moment willen dat hij bij haar was. Met hart + ziel.

En eigenlijk zou hij dat ook het liefste willen.

Maar zijn ziel zat  bij voornamelijk oud-voetballers.

Dat deelde hij  natuurlijk niet met haar. Niet op dat ogenblik tenminste.Wanneer hij dat wel zou doen zou hij haar immers  haar genot ontnemen. En dat wilde hij nu JUIST niet!

En hij probeerde haar opgewonden zuchten en kreten niet te veel tot zich door te laten dringen. Daar kwam je maar vroegtijdig klaar van, en dat is voor niemand leuk.

Coen Moulijn, de oud Feijenoorder…die was al dood. Wat voor soort begrafenis was dit nou geweest? Hij had toch  een speciale begrafenis gehad in Rotterdam? Hij was niet, zoals André Hazes in de Arena, met kist en al de Kuip binnengereden toch? Of wel?

‘Oh ja!!!..ga door!!!’

Hij was wel  toegejuicht door duizenden supporters die langs de kant van de weg stonden toen hij voorbij kwam…Coen met de grote oren. Hij had grote oren. Coen Moulijn, geloof ik. Grote flappers.

‘OH jA!!!’

Moet je je voorstellen, een kist met uitsparingen voor grote oren. Nee, dat zouden ze nooit doen, een kist zo laten fabriceren. eerder zouden ze de oren dubbelvouwen waarschijnlijk. Zo achter zijn hoofd…of een beetje oprollen, en vastzetten.

‘Ik KOM!’

AHA, dat was het teken dat hij zich ook weer kon laten gaan. Haar in de ogen kon kijken, en van haar genieten. Opgaan in het genot…

Een paar dagen later was er op TV een terugblik op Feijenoord- AC Milaan, 1969, en Feijenoord Celtic in 1970. Een interview daarover met Coen Moulijn. Het viel eigenlijk wel mee met z'n oren, maar tsjee…Wat kreeg hij zin om met zijn vriendin te vrijen!!

Bram Vermeulen: 'De beuk er in'

..En als ik niet meer huil

Als ik de nevel zie boven de stille velden

Hoe de zon zijn stralen breekt uit gaten in de lucht

Hoe vogels strepen trekken in hun vlucht

Als ik daarvan niet meer huil,

Wil ik dan nog wel bestaan?

En als ik niet meer huiver

Als ik de kleuren zie hoe ze tot paars verglijden

Hoe de nacht de dag verdringt en plaats maakt voor de maan

Als ik de huilekreet tot stilte hore gaan

Als ik dan niet huiver

Wil ik dan nog wel bestaan?

De beuk er in, de beuk er in. Ik geef het toe zo heeft het allemaal geen zin

Alles moet weg, en dat is pas het begin

En als ik niet meer beef als ik jou lichaam zie

De snelheid van je lach

Hoe één beweging van je hoofd je gemoed verraadt

Hoe ieder ongesproken woord me hier verloren achterlaat..

Als ik daarvan niet meer beef

Wil ik dan nog wel bestaan?

En als ik niet meer schreeuw als ik de beelden zie hoe geweld eenvoudig toeslaat

Hoe de verveling van te veel  in onverschilligheid overgaat…

Als de domheid van de dood mij met stomheid slaat..

Als ik dan niet schrreuw,

Wil ik dan nog wel bestaan?

De beuk er in, de beuk er in. Ik geef het toe zo heeft het allemaal geen zin

Alles moet weg, en dat is pas het begin

‘Ik meet alles wat ik zie aan wat ik eerder zag

Zodat ik nooit iets anders denk dan dat ik al dacht

Zo gaat alles keurig zoals ik had verwacht

Alles veilig en bekend; nooit is er meer iets onverwacht

Alles past, niets is te groot

Ik hoef niet eens te overleven,

Want ik ben al dood’

De beuk er in, de beuk er in. Ik geef het toe zo heeft het allemaal geen zin

Alles moet weg, en dat is pas het begin

En als ik niet meer lach als ik de geluiden hoor van mensen die zich duiden

De angst alleen te zijn gaat met ze aan de haal

Het tumult van veilig wezen weerklinkt als aperotskabaal..

Als ik daarom niet meer lach, ach

Wil ik dan nog wel bestaan?

En als ik niet meer vecht als ik het strijden zie

De logica van het bestaan hoe mensen in hun overleven automatisch verder gaan

Het dodelijk geweld van geldtrek ik mijniet meer aan?

Als ik daartegen niet meer vecht

Waarom zou ik dan nog bestaan?

De beuk er in, de beuk er in. Ik geef het toe zo heeft het allemaal geen zin

Alles moet weg, en dat is pas het begin

Alle uitgesleten paden in mijn hoofd moeten met een sloper mee

Ik wil NU en alles anders

Ik wil nooit meer als ik dee

De beuk er in, de beuk er in. Ik geef het toe zo heeft het allemaal geen zin

Alles moet weg, en dat is pas het begin

Wil je het Bram horen zingen?         http://www.youtube.com/watch?v=Ek2XEJiMOdc

A Saucerful of Secrets

The Pink Floyd waren vroeger mijn helden. Lang voor The Dark Side of the Moon, en The Wall. Honderden malen heb ik de LP 'Ummagumma' gedraaid.
En als ik die nu weer hoor....awsome..
Een nummer dat daarop stond was 'Saucerful of Secrets' wat ik nu nog steeds fascinerend vind om te horen. Deze uitvoering is live van de DVD 'Pink Floyd, live at Pompeï'

Sportblessure

Er zijn veel dingen die ik niet snap.

En dat is heel logisch.

Het leven is immers  raar. Het rijmt vaak niet wat er gebeurd.

Voorbeeld:

Er worden ongeveer anderhalf miljoen mensen per jaar geholpen die een sportblessure hebben opgelopen, die vaak ook nog medisch behandeld moet worden.

Totale kosten van de gevolgen van dit gezonde gesport : 1,4 miljard. Werkgevers betalen hier ongeveer 990 miljoen van. Verzuimkosten.

Dus : je zegt gedag tegen je collega’s,  je gaat skiën in de Alpen – je denkt die zwarte piste wel aan te kunnen en komt met de eerste  beste gipsvlucht terug naar Nederland . Je hebt je werkgever al telefonisch op de hoogte gebracht dat je een kleine twee maanden nodig zal hebben om je te laten behandelen en te kunnen herstellen.

En die werkgever komt je tegemoet in ziektegeld en verdere verzuimkosten.

Is dat logisch…?

Ik ben zelf geen werkgever, je begrijpt ook nu waarom.

Maar, kan iemand het uitleggen?

Marjolein van Doorenmalen

               

                                                             engel-is-moe

maan

http://www.leaseart.nl/kunstenaars/245/marjolein-van-doorenmaalen

Google Nieuws 12 november

“Dode bij sexfeestje”

Wat een kop. Wat een nieuws. Uit de Telegraaf.  Moeten we het nu werkelijk dáárvan hebben?

Dan weet ik ook wel een krantenkop:

‘Dode bij verjaardagsfeestje’

‘Dode bij saai feestje’

‘Dode bij personeelsfeestje van de Telegraaf’

 Ik heb es  gekeken bij de oorzaak van de dood van de man op het sexfeestje. Is er iets gebeurd met bestialiteiten? Een ongelukje met een pijpend paard? Was er een op hol geslagen vibrator in het spel, een stofzuiger, stroom? Wurgsex?

Het artikel maakt er geen melding van. Het was ‘een aardige man’die een hartaanval had gekregen. Wat leren we daarvan?

Dat je op een sexfeestje een hartaanval kan krijgen?

Of dat kranten lezen, en de Telegraaf in het bijzonder, niet altijd hoeft..

“Kans op sneeuw en ijs tijdens Sinterklaas”

Helga van Leur, metereologe van RTL,  is een metereologe van formaat.” Over een kleine vier weken is er KANS op sneeuw en ijs!!” twittert ze.

Nou, ik weet niet welke mond er open valt  bij deze mededeling, maar die van mij niet zo.

5 December, en dan kans op sneeuw. ‘Zou de Goede Sint wel komen, nu het weer zo leijk is…’ zongen ‘De Leidsche Sleuteltjes’in de jaren 50 al,  achteraf  profetisch….

Nee, bij  dit nieuwsbericht rijzen mijn wenkbrauwen ook al niet.

  

“Leraar op non-actief na porno film tijdens les”

Ok, begrijp ik. Moet je niet doen als leraar. Het vertonen van een dergelijke film  is niet verstandig in deze tijd dat kindermisbruik hot is.

Hot nieuws bedoel ik.

Neemt niet weg dat de man de beste bedoelingen kan hebben gehad. Dat weet je nog niet.

Hoe jong waren de kinderen? Wat wilde de leraar aantonen?  Van wat voor soort porno is er sprake?  

Dus voordat de man aan de schandpaal genageld wordt, even wachten alstublieft. Dat nagelen kan morgen eventueel ook nog.

Google Nieuws 11 november

Hoogtepunten in het nieuws, het is geloof ik wel rustig in de wereld allemaal als ik het zo lees:
                                                 
1  “peiling de Hond: VVD op diepste punt in twee jaar”

De Hond is een vervelend kereltje, die zichzelf razend belangrijk vind, maar op mij overkomt als een kleuter die graag mee wil praten en ongevraagd met zogenaamde onderzoeksresultaten komt waarop niemand zit te wachten.
‘80 procent van de Nederlanders zegt een hekel te hebben aan die peilinghond’ volgens Davincini

                                                cartoon: Bas van der Schot

2 “Fietser geschept door ambulance”

Gelukkig door een ambulance. Een geluk bij een ongeluk.

3 "Ongemakkelijke stiltes tijdens  citytrips Boer Zoekt Vrouw"

…En dan spreken ze in de zomermaanden over komkommertijd in het nieuws…

Een Nieuw Tijdperk

… en als het World Wide Web er opeens mee op hield?

Dan staat WWW opeens voor Weer Wakker Worden. We zouden wakker geschud worden.  Mensen en bedrijven zouden in paniek raken, de financiële wereld zou in elkaar storten.

Die gedachten komen wel vaker bij me op, en ik denk te weten dat dit ooit gaat gebeuren.  

Zit ik er eigenlijk stiekem niet een beetje op te wachten?

December 2012 komt er aan, en ik merk dat dit mensen niet onberoerd laat. Iedereen weet dat we in een eindtijd zitten, mensen weten dit intuïtief, ze voelen dit aan. Zoals het nu gaat gaat het niet langer.

‘We gaan een andere dimensie in, een nieuw tijdperk, waarin we los kunnen komen van beslommeringen en zorgen’, dat zijn de geluiden die nu opgeld doen, en waar we een heleboel over kunnen zien en lezen. 

‘Positief denken, en liefde is de kracht die uiteindelijk zal overwinnen’wordt gezegd, en dat wil ik graag geloven.

Maar laten we ook kritisch blijven naar alle messiassen die opstaan. Want het koren is tussen het kaf soms lastig te vinden.

Als er al koren is…

Op de ( overigens positieve!) website van 'het einde van de wereld' adverteert Center Parks dat je nu nog snel voor 8 euro p.p. per nacht een huisje kunt huren.