Het Nieuws

De tijd waarin ik nu leef is een tijd waarin ik het nieuws tot me neem in  verbijstering en ontzetting. Er lijkt een afspraak te zijn gemaakt dat menselijke waardigheid geen rol meer hoeft te spelen; mensenlevens niet meer  tellen. Alles alles draait om geld en macht. De brandhaarden op de wereld zijn talrijk en het lijkt of een 'self fulfilling propfecy beweging' de katalysator is van een 'onafwendbare eind van de mensheid.'

Om in al deze misère een lichtpuntje te brengen is kennelijk door diverse  redacteuren besloten om de mensheid niet al te veel te laten somberen en ook luchtiger onderwerpen op de voorpagina's van de kranten te tonen. 

Op zich is het vind ik prima om meer de focus te leggen op positieve ontwikkelingen in de maatschappij. Het nieuws lezen en daarna afgestompt dan wel met een hopeloos gevoel de dag te beginnen is immers ook niet dat wat we willen.

De keuze van dit luchtiger nieuws is echter gespitst op 1 onderwerp:  Het Songfestival!  Al weken en weken kan ik lezen hoe het er met de Nederlandse inzending van het songfestival voorstaat. Alles wordt gekauwd herkauwd uitgespuwd, weer gekauwd en herkauwd. De liedjes, de keuze van de liedjes,  hoe de repetities gingen,  wat er goed ging, waar het haperde, hoe de choreografie er uit gaat zien en die van de andere deelnemers, hoe het met die andere deelnemers gáát, en wat dat zal betekenen, en wat de bookmakers zeggen, en wat de andere peilingen doen, en of er politieke statements gemaakt mogen worden . Is de kleding wel passend!?  Hoe zijn de verhoudingen onderling!? Zijn er onenigheden!? 

Maar dan vooral:  De  outfit die zo ééénig staat en die andere outfit die echt niet kan!!! Wat zal ze met dat kapsel doen? En hoe hoog gaat onze boy eindigen? Is het fysiek wel te doen?! En mentaal!!??

Nou mentaal ben IK allang al afgehaakt ( sterker nog: ik was er niet eens aan begónnen!) 

Het wereldkampioenschap voetbal of de Olympische Spelen krijgen veel aandacht in de pers als het zover is, maar DIT slaat werkelijk alles!! 

Er zijn mensen die het allemaal reuze interessant vinden blijkbaar. Kennelijk wordt er ook bij die beruchte koffieautomaat over geboomd

Maar voor mij is de verbijstering van het lezen van het nieuws er niet minder op geworden! 

Vakantie in Frankrijk ( 5)

We blijven nog wat langer hier als oorspronkelijk gepland. De kust is met deze temperaturen van boven de 22 graden de beste plek om te zijn. De locatie, zo vlak aan het strand, scoort hoog op de genotsschaal.

Was ik een rechtgeaarde Nederlander dan kon ik nu uitvoerig rapporteren  over de steken die de verhuurster van ons onderkomen heeft laten vallen en de mankementen die het appartement vertoont. 

Dan begeef ik me op het pad van het goed bekeken programma op de vaderlandse televisie  waarin gasten in B&B's elkaars verblijf beoordelen.  Er was een haakje niet of een hoekje zo. 

Bij ons zijn het echter serieuzere dingen waarover we ons kunnen roeren. 

Misschien schrijf ik er later nog wel over. Wanneer ik klaagzin heb. 

Ik heb geen klaagzin vandaag. Kan nog komen, maar op het moment niet. 

Klagen is vandaag, en heel vaak trouwens zeuren. 

Klagers in Nederland moeten es in de wereld gaan wonen, voor ze hun mond opendoen. Of toegeven dat het klagen een soort hobby van je is waar je heimelijk wel van geniet omdat het zulke heerlijke aandacht genereert.

Ai, misschien schop ik hier tegen zere benen! Ik zal wel makkelijk praten hebben! Verwende man die ik ben. 

Ik zou misschien de grootste Zeur der Zeuren zijn wanneer het leven mij veel ongeluk zou toebedelen. 

Ik mag blij zijn. Ik MOET bijna blij zijn!!

Gisteren had ik weer de mazzel dat ik er met prachtig weer op uit kon samen met mijn lieve vrouw. In onze gedeukte Toyota reden we over de kromming van de imposante brug naar Île de Ré. Een eiland dat we ooit eind vorige eeuw met een klein groepje compleet hebben rondgelopen, en waarvan de herinneringen daaraan bij mij volledig zijn uitgewist.

De stadjes aan de kust lijken hier op elkaar. Ze zijn in dit seizoen waarin de toeristische meute nog op stoom moet komen prettig om in rond te kuieren. 

Schilderachtige haventjes, smaakvol ingerichte winkeltjes , gezellige terrasjes onder parasols, antiek aandoende uithangborden, rode dakpannetjes , kortom: smaakvol opgedirkte authenticiteit.

Waarvan ik met name genieten kan, zijn de autovrije zônes die de plaatsjes vaak hebben georganiseerd, en de afwezigheid van goed bedoelde muziek die vanuit de cafe's naar het terras geblazen wordt. 

Er is vaak ook nog wel een ruïne te bekijken of een kerkje. We vinden het leuk allemaal.

We hoppen van plaats naar plaats, wandelen over boulevardjes af langs kustpaden, je kunt het geen sportieve vakantie noemen. 

Gister bijna 12 kilometer afgelegd, dat was wel het hoogtepunt.

 

15 mei, ochtend

Ik ben een ochtendmens. 

In de ochtend is de wereld sereen.

Vaak.

Boven me een volkomen blauwe hemel. 

De wind komt niet verder dan een zwak briesje. 

Er zijn nog maar een handjevol mensen op de been. 

Een vrijwel leeg strand. Dat is het fijne van een appartement aan zee zoals dit,  je loopt naar buiten en je begeeft je meteen aan de kust aan het strand. Er is wel wát beweging!  Ik zie een fiets in het zand met daarnaast een zeer fanatieke beoefenaarster van het fysiek. Op hoge snelheid zie ik haar zichzelf opdrukken, kniebuigingen maken en ook andere vermoeiende oefeningen doet ze.

Kennelijk vind ze het lege strand hier een perfecte locatie voor.  Minutenlang achter elkaar is ze bezig!. Er zit geen pauze in! Ik doe het haar niet na. Ik zou het niet willen ook trouwens. 

Oké, ik zou het ook niet kunnen.

Ik zie een man lopen met een metaaldetector. Hij speurt ermee over het strand waarschijnlijk in de hoop iets waardevols te vinden. Ik had voorheen altijd de fantasie dat zo iemand zou gaan spitten wanneer zijn detector een signaal gaf en dan zou stuiten op een nog niet ontplofte handgranaat.

Te hopen dat dit nu niet gebeurd, want dan zou het uit zijn met de sereniteit! Loop maar lekker metaalzoekende ziel. 

Misschien,  zit ik nu te denken,  doet deze meneer dit uit milieu-overwegingen. Hij wil geen metalen rotzooi op het zilverwitte strand. Het is een nobel soort vrijwilligerswerk wat ik hier aanschouw! Het zal wel niet maar je weet het niet. Ik zie hem al die tijd niet 1 keer bukken om iets op te rapen. Wellicht dat de batterij van z'n detector leeg is. Dat kan ook, Dat hij dat niet in de gaten heeft.

Er is in de verte een groep kinderen die waarschijnlijk de dag in en aan het water gaan doorbrengen. Hun Franse gekwetter hoor ik op van honderd meter afstand. 

Verder komt er zo nu en dan een hardlopende hijgster voorbij,  op de vlucht voor haar geweten wellicht. Ook dat weet je niet. Ze zal wel gewoon aan het trimmen zijn, conditie opbouwen. Ze had een gepaste outfit voor dat doel aan. 

Dan was er nog een enkeling zoals ik. De toeschouwer, de waarnemer, de sereniteitsomarmer. We zagen elkaar en knikten elkaar toe. Vrienden. 

Ik besloot van het strand weg te gaan en de stenen en rotsplaten op te lopen, beneden de korte kliffen, Daarmee kreeg ik uitzicht op enkel wat vaartuigen in de verte, en op een replica van de aloude vuurtoren van Kaap Hoorn die daar door bedreven lieden is herbouwd . Verder niets dan golvend en strakblauw en de streep van het einde, en misschien heel heel vaag in de verte een glimp van het Fort Boyard.

Hier zag ik verder niemand en waren er slechts de geluiden die er al eeuwen klinken. 

Een ideale ochtend. De rotsplaten , het gestolde verkalkte zeeleven, het wier en ik.

14 mei

 14 mei.
Mijn moeder zou 103 geworden zijn. Maar ze werd 92. Ze werd geboren op de de dag dat haar moeder, mijn oma ook jarig was.

Data die in je geheugen gegrift zitten. Niet omdat ze voor mij nu zo belangrijk zijn. Het zijn geen dagen die moeilijker zijn dan andere, of waarop het gemis zich opeens meer doet gelden. Er kleeft geen sentiment aan.

Ik denk aan mijn moeder bij dingen waarvan ik weet waarvan ze zou genieten als ze er nog zou zijn. Die ze gezellig of mooi zou vinden. Afin, ik heb dat allemaal geprobeerd te verwoorden in haar afscheidsdienst. 

Het was een intens lieve vrouw, dat wil ik nu ik eenmaal aan dit schrijven begonnen ben, nog wel even kwijt. 

Ik heb haar te weinig liefgehad, omdat ik zo nodig recalcitrant moest wezen, maar dat heb ik de laatste jaren van haar leven wel een beetje goedgemaakt door me van mijn zorgzame kant te laten zien.

*

Het was een gewone vakantiedag vandaag. Misschien een wat rustiger dagje dan normaal. Wij altijd met onze 'uitstapjes hier en daar naar toe' hebben vandaag veel tijd in ons appartement doorgebracht. Op balkon. Puzzelen als een pensionado en even  met de bootbus naar het centrum van La Rochelle. Het was woensdagochtend en er zou markt zijn. Die was er ook!  In de grote overdekte markthal maar ook daarbuiten honderdtallen kraampjes met local food. Dus dat was kijken naar bakjes aardbeien, bijeengebonden asperges, roodgroene appelen. Ook allemaal dingen die ze uit dieren hadden gesneden lagen er , zo gedecoreerd dat ze er op z'n smakelijkst bij lagen in de vitrines. Ik merkte dat de vegetariër in mij duidelijk aanwezig was toen de aanblik ervan me niet bepaald het water in de mond deed lopen. In tegendeel. Een gevoel dat zich nog het best laat omschrijven als walging veroverde mij en deed me mijn blik afwenden.

De aaneengesloten kramen waar vis verkocht werd, boden ook al een niet te aangename aanblik,  al lagen de verschillende vissen keurig uitgestald op een lang bed van ijs.  Maar die kan ik toch beter hebben. 

Ik hou ook van vis. Ik hou van vis en ik hou van  kip. 

Het was  ál eten wat de klok sloeg op de markt . Stinkkaas, noten en olijven, noem maar op. Duizenden kilo's aan groente en fruit.  Wat gebeurd er met al die heerlijkheden die niet worden verkocht...

Maar, de markt heet gezellig te zijn. De rondneuzende mensen met hun tasjes en plastic zakjes lijken er meer ongedwongen en amicaler. Ze lopen op straat en niet in gelikte winkels waar de muzak van de muren glijd. Ze zijn vrijer

We voeren de haven van La Rochelle uit terug naar ons appartement met onze buit, een tros bananen, drie samosa's,  en Ingrid had bij het ene kraampje waar kleding verkocht werd een blouse niet kunnen laten hangen.

Leuk ding, daar niet van!

Helden op sokkels

 Piet Heijn, Piet Heijn, Piet Heijn zijn naam is klein, en zijn wandaden groot, wordt nu gezegd . Ook die van andere vroegere zeehelden en bestuurders. Onze uit volle borst bezongen helden zijn nu in veel gevallen helden op sokkels. Ze worden er vanaf gekeken.

Het laat zien wat de tijd doet.

Één beeld moet er toch zeker blijven staan. Van de meest ondeugdelijke persoon waar ooit blind achterna gelopen is. Of dat nou Piet Heijn is of iemand anders. Een beeld, een monument dat gezien moet worden als waarschuwing. Het symbool dat je als mens niet klakkeloos achter helden of leiders moeten aanlopen. Plaats naast de held van weleer een schaap. De niet kritische volger.

De boodschap:  Blijf alert! Straks heb je ook iemand op een voetstuk gehesen die niet blijkt te deugen. 

.

Daar over doordenkend: 

Wat gebeurt er als er straks een anti alcoholregering de dienst uitmaakt?

Raar idee? 

Ik zie tegenwoordig wel meer zaken gebeuren die ik eerder niet voor mogelijk zou hebben gehouden

Ik kijk nergens meer van op

Voor je het weet wordt door een nieuwe dienstdoende regering gesommeerd  het standbeeld van Andreetje  H in Amsterdam van zijn sokkel te trekken, omdat deze volkszanger de verpersoonlijking is gebleken van het inmiddels verboden bier. Deze man propagandeerde ongegeneerd het gebruik van alcoholica en als rolmodel heeft hij duizenden jongeren aan een verslaving van dit gif gebracht. Het leek een bewuste actie van deze volkszanger. Hij verzamelde het volk door door alcoholica ingegeven sentimentele liederen luidkeels ten gehore te brengen en de ether in te slingeren. Dan vertoonde hij zich voortdurend met blikjes en flesjes en alles waar je maar alcohol in kon stoppen op het toneel en hield dat omhoog.
'PROOST!' heeft hij ooit geroepen. voor een 8000 koppig publiek, onder wie veel  minderjarige kinderen. We kennen allemaal de verhalen over de ellende die dat veroorzaakt heeft.
Dat standbeeld van Hazes past niet meer in deze tijd. Waarin we AF willen van verderfelijke gewoontes. Waarin we afrekenen met de normloosheid en er Werkelijke Waarden op na willen houden. 

Hazes is indirect mede verantwoordelijk voor honderden en honderden dodelijke slachtoffers die stierven door de gevolgen van het drinken van alcohol

Van de sokkel af met die man!

*

vakantie in Frankrijk ( 5)

 Cultuurslurpers kun je ons op dit moment niet bepaald noemen. Ongetwijfeld is er qua cultuur wel het een en ander te snuiven, maar wij hebben onze neusjes richting zee gestoken en struinen langs de kusten waar de de zee over de jaren steeds kleine stukjes van het land wegsnoept, en waar de natuur zich in zijn ongereptheid zien laat. 

Hoewel ik bijzonder kan genieten van de natuur heb ik ook de behoefte aan de afwisseling merk ik nu. 

We waren wel om in de culturele behoefte tegemoet te komen in Kerhinet, een dorpje waar een aantal ( 18) huizen met rieten daken in ere is hersteld. Het dorpje was verlaten en in stijl gerestaureerd. Het is zo klein dat je er al doorheen bent gelopen voordat je het in  de gaten hebt.

De moeite waard? Nou," mwâh!" , kan ik dan volmondig zeggen!

Mocht het je ding zijn te kijken naar gerestaureerde oude huisjes dan raad ik je eerder aan om eens naar Orvelte in Drenthe te gaan!

Vandaag is de planning La Rochelle in te wandelen en te verkennen. Cultureel is er wellicht wel wat te beleven. De stad is in de oorlog voor bombardementen bespaard gebleven, en de huizen en gebouwen  van weleer zijn er nog te bekijken.

Er zijn geen musea die ons bijzonder aanspreken. 

Voor nu, op deze vroege ochtend van de 13e mei staat op het culturele programma: vlak bij de grootste jachthaven van Europa naar een echte Franse boulangerie, om er traditioneel Frans brood te kopen, een baquette en een croissant! Ah oui!

La Turballe, een prachtig plaatsje

Cryptogrammen, spelletjes en puzzeltjes doen, het schrijven van dit blog, een paar TV programma's kijken op de Ipad,  dat zijn de voornaamste dingen waar ik me mee bezig houdt. Naast het voldoen aan dorstige noden en te luisteren naar wat de maag graag zou vermogen en als  het even kan ben ik buiten in de zon te vinden. 

Zoals ik eerder schreef houd ik me wanneer we erop uit gaan veel bezig met  het maken van foto's. Laatst waren we in een plaatsje, La Turballe waarin ik helemaal geen foto's heb genomen maar ik was wel getroffen toen we langs een haven en scheepswerkplaats liepen. Ik zag er een hoeveelheid aan oud materiaal van vissersboten dat  langs de kade lag opgetast. Oud vuil. Verroeste onderdelen van boten, vissersnetten, touwen.  Ik kan er dan langs lopen alsof ik in een openlucht kunstgalerie loop. Dan heb ik het weer even helemaal naar mijn zin.

Ingrid is s avonds vaker bezig met gevonden schelpen. Ze weet daarmee kunstige creaties te maken die straks in huis wel een plek zullen gaan krijgen. Op de bovenverdieping is al een samenraapsel te vinden van allerhande strandvondsten en dat kan er dan nog wel bij.

Gedeeltelijk claustrofobisch

 Ik ben gedeeltelijk claustrofobisch. Ik wist zelf niet dat het bestond, tot ik het ervoer. En wat je ervaart bestaat. In ieder geval in gedachten. 

Het zijn mijn benen. Deze lieve trouwe onderdanen raken benauwd als ze in een lange broek gestoken zijn en ze geacht worden  voort te bewegen op een warme dag. 

Ik had het gisteren. De ondergrond was zanderig, waardoor elke stap die ik deed  wegzakte, en extra inspanning koste. Het zonlicht weerkaatste zich op de rotswand waar ik langs liep.

Ik dacht aan mijn korte broek, die ik op vakantie hier altijd bij me draag, netjes in mijn rugzak. Maar die ik nu niet bij me had.

Mijn benen wilden los, vrij zijn. Ze begonnen te plakken tegen het textiel. 

Dus er moest een oplossing komen. 

Gelukkig lag die voor de hand. 

Het is namelijk wel een vorm van claustrofobie waar je snel van af kunt komen, dat is wel een voordeel

10 mei, ochtend

 Eens in de maand sta ik mezelf toe om te roken. Dat doe ik nu al een jaartje en ik kan dat.

Gisteravond had ik mijn Mei-rookdagje. Niet omdat de behoefte daaraan zo sterk was, maar gewoon omdat ik dat zo nu en dan wel eens lekker kan vinden. Het is geen verslaving of verslavingsgedrag. Het is alsof je weer es een rodekoolstamppot eet. Het hoeft niet, maar af en toe toch wel eens lekker.

Ik merk wel op dit roken goed samengaat met drinken. Ik merkte het vanmorgen.

De ochtend is mijn moment van de dag. Ongestoord de dag beginnen en lekker wat aankeutelen met een koffietje, lezen, een spelletje doen, nieuws lezen of wat schrijven- deze jongen is dan in z'n element! Zo niet déze morgen. Intern merkte ik dat ik niet fit was. Een moeheid was irritant prominent aanwezig in mijn lijf. Een lusteloosheid die niet wilde verdwijnen. Zo vond ik mezelf leeg voor me uitkijkend op een stoel achter de tafel. 

Koffie hielp niet om dit gevoel te verdrijven. Een koude douche had dit waarschijnlijk wel gedaan, maar dat vond ik overdreven. Ik kon immers nog even gewoon terug naar bed gaan. Ik heb immers geen agenda en kan doen wat ik wil.

Terug naar bed.

Lekker even nog tegen Ingrid aankruipen. 

Ik bedacht dat het de Chardonnay van gisteravond moet zijn geweest waardoor ik me nog niet opperbest voelde. Niet de Chardonnay zelf, maar de hoeveelheid ervan. Ik had teveel gedronken, dat zal het zijn geweest. Ik kan een glaasje drinken tot een glas of drie. Ga ik daar overheen dan kappen de remmen plotseling. Dan treedt er een katalysator in werking en gaat het drinktempo  met rasse schreden omhoog.

Gelukkig komt dit niet vaak voor. 

Niet meer. 

In bed kon ik rustig liggen want er klonk getik tegen de ruiten. Regen. Wat zou je dan onrustig gaan doen!  Regen is er om je eraan te herinneren dat je gewoon in bed kunt blijven ( pensionadowijsheid).

Een uur later wordt er  langzaamaan wat meer licht naar binnen gestrooid, en stopt het getik.

Koud is het niet. Een graad of 17.

Ik sta opnieuw op, voel me beter en ik heb  aankeutelideeën om de ochtend mee op te vullen. Met spijt dacht ik nog even aan gisteren.

Niet alleen omdat ik teveel gedronken had, en ik had een prima dag gehad. Maar:

Gisteren was het 9 Mei. Ingrid en ik hebben elkaar op die dag voor het eerst gekust en de dag mag dan een romantisch tintje krijgen. 

Helemaal vergeten'.

Ingrid zei gisteravond: weet je  wat voor dag het vandaag is?

En toen wist ik het. 

Ingrid had liever een man gehad die romantischer was als dat ik ben, maar ze kent me en was daarom niet buitengewóón teleurgesteld, maar jammer was het wel. We kennen elkaar nu 46 jaar! Nog steeds samen door 1 deur. Lief en leed gedeeld. Dat is toch mooi! 

Hier is het

Een merkwaardige beleving

Ergens aankomen waar je je meteen thuis voelt, ook  al ben je er nooit geweest! Het is vertrouwd om er rond te lopen.  Alsof je het herkent van... Het ruikt, het hoort! Je lijf, je ziel, je geest jezelf. Alles is in harmonie hier.  Voelt zich rustig. Het voelt als jouw land, jouw streek. 

Gedachten komen op: ik ken dit van een vorig leven! 

Onzingedachten, altijd heb je ze verworpen, maar opeens ga je twijfelen.  

Hier wil je zijn en blijven. Je herkent het licht en het ontroerd enigszins. 

Dan besef je. Ik hoor hier! Hier woon ik!  Hier ben ik geaard

Het heeft niet eens zoveel met geluk te maken. Wat je voelt is geen geluk, maar een volkomen rust. Je hebt je bestemming gevonden

Het enige wat je nog hoeft te doen is een onderkomen zoeken, en dag te zeggen tegen die dwaalplaats waar je veel te veel jaren hebt doorgebracht. 

Vakantie in Frankrijk (4)

We zijn er uit!

We gaan niet jagen op een paar graden

We laten ons niet leiden door weersvoorspellingen

We stellen de omgeving

boven de buienradar

We blijven in Bretagne

waar de zee naar zee ruikt

waar de rafelige randen van het continent zich laten wassen door de oceaan

Waar het licht op de golven danst

waar we sporen achterlaten in schelpenzand

Waar de meeuwen hun vleugels spreiden in de

wind 

die er voor God speelt

Perfect gezelschap

Ze geeft me wat ik nodig heb

zonder dat ik er om vraag

Zelf zegt ze niets

Ze is aanwezig

Streelt me, koestert me, warmt me op

IK kleed mezelf voor haar uit

en bereid mezelf voor

Dan is het goed als ik in haar ben

en omarmt door haar stralende armen

in slaap val

Vanavond verdwijnt ze, 

Morgen zal ik blij zijn

als ik haar weer zien kan

Vakantie in Frankrijk ( 3)

 ' Wie verre reizen doet kan veel verhalen' zei mijn moeder vaker wanneer het onderwerp 'reizen' ter sprake kwam.  Het is een oud Nederlands spreekwoord, ontleent aan een Duitse dichter.

Wanneer er geen respons kwam op de opmerking, had ze de gewoonte die zelf te geven: 'Zo is dat!'

Zo ver is onze reis niet, dit keer.  Frankrijk! Een niet bijster verre reis. We zijn bij onze buurman, daar komt het praktisch op neer  "Wie minder verre reizen doet, zou die dan ook minder verhalen ? 

Straks hebben we misschien wel helemaal niks meer te verhalen, want als we waarmaken wat we al weken tegen tegen elke belangstellende laten weten, dan reizen we in Frankrijk de zon achterna. We zeiden lachend 'We gaan daarheen waar de zon schijnt!'

We hebben het bekeken. De zon schijnt het meest aangenaam in de plek waar ons huisje staat. In Zuid Nederland! Weerplaza laat een mooi rond zonnetje zien met getalletje 25. 

Geen wolk met druppels zoals in onze contreien 

Wanneer we blijven zitten waar we zijn dan hebben we straks de regenjassen nodig, terwijl we thuis in korte broek de schuifpui zo ver open kunnen trekken als we maar willen en de zonnebrandolie steeds binnen handbereik moet zijn. 

Gaan we nu naar huis!?

Laten we de Bretonse kust voor wat het is? De omgeving is er wel één waar we heel erg van houden. 

We moeten gaan beslissen. 

Wordt vervolgd

Vernieuwing

Een stopcontact dat zich in laat drukken wanneer je de stekker er er in steekt!  Het zijn zo van die kleine innovaties die ik als nieuw tegenkom. Het zal al wel jaren bestaan, deze vinding,  maar ik gebruik dat nu voor het eerst

Goed verzonnen!

Ook nieuw voor mij dit jaar: ' Het rijden op tolwegen waar je pas achteraf voor hoeft te betalen'. ( Naast de mogelijkheid om het tolwegbedrag middels een account meteen automatisch van je betaalrekening af te laten schrijven.)  'Péage flux' heet zoiets. Niet meer onderweg  stoppen bij automaten waarvoor mijn armen te kort zijn, en geen slagbomen die al of niet omhooggaan. Dat is verleden tijd straks. 

Nu werkt het op de eerste tolwegen die op het systeem zijn overgegaan als volgt:

Op een site kan ik na aankomst op de plaats van bestemming of waar en wanneer dan ook ( maar wèl binnen 72 uur!) het kentekennummer van mijn auto invoeren en ik krijg meteen het verschuldigde bedrag te zien wat ik dien af te rekenen.

Allemaal automatisch! 

Makkelijk hoor. 

Al blijft het verbazend fascinerend hoe groot het vertrouwen is in het goed functioneren van het systeem!

Dat in heel Chili, en onlangs in Portugal en Spanje het complete stroomnet het  liet afweten stopt de overtuigde ontwikkelaars niet. Hail hail! Eventuele moeilijkheden die ook werkelijk op de loer liggen schuift men -zo lijkt het - terzijde. 

In Nederland idem dito. Alles op stroom. De accu's van de hedendaagse fiets moeten immers opgeladen worden, de elektrische auto's ook. De opgeleverde stroom van de zonnepanelen moet door het stroomnet , de elektrische tandenborstels, de laptops en de mobieltjes moeten worden gevuld, de terrasverwarmers moeten branden. A.I moet worden gebruikt en data opgeslagen Ga zo maar door. 

Het is te veel. Het net kan het niet meer aan. Dat is op die toename niet uitgerust. Het geeft moeilijkheden. Nieuwe bedrijven moeten nu soms jaren wachten voor ze stroom aangeleverd kunnen krijgen.

Maar allee! We zullen wel zien. Aan onheilsprofeten heb je ook niks. Met verbeten vernieuwingsdrift gaan we vooruit! De porseleinkast ligt al aan diggelen, maar dat dondert niet. Komt goed!

Foto's

Foto's foto's 

We maken ze volop en eigenlijk veel te veel. Foto's . We speuren op onze vakantietochtjes voortdurend naar plaatjes die we kunnen maken. 

DAT is mooi! DAT is leuk!! Ga d'r es even bij staan! 

We zijn wat doorgeslagen. Tot die conclusie mag ik wel komen wanneer ik zie dat er op mijn laptop bijna 50.000 kiekjes staan! 50.000 kiekjes, bijgesneden, geselecteerd, gecategoriseerd in mapjes. Elke vakantie is vastgelegd maar ook onze bezoekjes met familie, vrienden en kennissen!. Werkfoto's! Onze tuin, de diertjes in de tuin. De bloemetjes in de tuin. De luchten boven de tuin! 

Dat heet een hobby.  Veel hobbyisten slaan door in hun bezigheid of verzameling en wij doen daar niet voor onder. Bij ons past het allemaal nog op een laptopje, dat kunnen de verzamelaars van bijvoorbeeld tuinkabouters ( Boeddhabeelden) of Kerststallen niet zeggen.

Onze  hobby neemt niet veel ruimte in beslag, anders dan de fotoboeken die we van onze mooiste kiekjes samenstellen en laten bezorgen. Die passen keurig in de boekenkast

De hobby is dus: het maken en categoriseren van foto's. Dat heeft een vlucht genomen. Zeker sinds onze draagbare telefoons zijn uitgerust met een camera! De laatste generaties weten al niet beter meer, of het was altijd al zo!  Het device wordt zelfs in de meeste gevallen meer beleefd als een camera waarmee je ook nog es kunt bellen! 

De toestelletjes zijn licht en je kunt maar raakschieten. Bevalt het plaatje niet, dan kun je het net zo lang bijwerken tot het je wel bevalt of je kunt het wissen. 

We hoeven niks scherp te stellen, alles gaat automatisch. We hoeven niet te wachten tot het geschoten plaatje door de ontwikkelaar is gehaald want je kunt meteen het resultaat zien. 

Zoals alles z'n voors en tegens heeft, is dat ook hierbij het geval. 

Tegen ( los van data-opslag en energieverbruik) : het gevoel kwijt te zijn je te verheugen op het plaatje wat je geschoten hebt, of het te zien ontstaan in een bak met ontwikkelaar.

Noot: dat zal de jeugd evenveel zeggen als dat je het gevoel kwijt bent heerlijk langer op weg te zijn naar Lutetia toen je nog met paard en wagen ging .

 

Wat je kent raakt gewend. Het is je referentiekader. Echter, het verlangen naar het moment tussen wìllen en krijgen is in deze, waar het gaat om het resultaat van de foto die je geklikt hebt en het bekijken ervan verdwenen. 

Jammer, want verlangen naar bevrediging is zalig is en  de bevrediging op zichzelf is het slotstuk ervan. Het einde. Als het verlangen stopt is de spanning weg, Misschien nog even nagenieten maar dat doet in heftigheid toch onder. 

Mocht je hierbij seksuele contemplaties hebben dan hebben we dat gemeen. Maar je kunt het breder trekken. Verlangen is een mooi iets. Als de maaltijd op is is ie op.

Verdere tegens.  Is het niet eigenaardig om altijd overal maar foto's van te willen maken en niet gewoon zonder toestel rond te lopen, en dan ongebonden van je mobiel de omgeving waar te nemen en op te slaan in je hoofd? 

Je zou kunnen zeggen, waar maak je je druk over!? Je hebt er toch plezier in!? Schiet lekker raak man en geniet ervan! Maar kom op ! Je bent wel een schaap!

Laatst zag ik een stukje van een concert van Nick Cave. Hij heeft kennelijk een hekel aan een zaal die bestaat uit omhooggehouden mobieltjes. Hij vroeg het publiek ermee te stoppen en de mobieltjes weg te stoppen. Als compromis kreeg het publiek twee minuten om de zanger vast te leggen die zich daarvoor in allerlei posities nemen liet ( door het fotograferend publiek dus, wel te verstaan)  En daarna de mobiel uit het hoofd en het concert er in! De beleving daarbij zou zomaar puurder en intenser kunnen zijn.

Er zijn ook voors. ( maar discutabel) 

Foto's kunnen je herinneringen op gang brengen. We slaan immers niet alles op in ons hoofd. Je kunt vergeten wat je gedaan hebt. Dat geldt voor de meesten van ons. Dan kunnen foto's je weer momenten laten herbeleven die anders in het Grootgrijze Rijk verdwaald zouden zijn geweest .

Noot: is het erg om dingen te vergeten? De gangbare filosofie hemelt het Zijn in het Hier en Nu op als het Ultieme Zijn, en vanuit die filosofie zou je herinneringen kunnen zien als ballast.

Je kunt ook herinneringen beschrijven! Dat maakt het maken van foto's overbodig en getuigd van meer creativiteit.

Eigenlijk zijn er niet zo veel voors. Behalve dat je plezier kunt hebben in je hobby en je er je  creativiteit in kwijt kunt of ermee ervaringen kunt delen.

                                                  

                                               Foto: Ik schrijf een stukje over foto's

Vakantie in Frankrijk ( 2)

Doorgaans laten we het FeestBeesten aan anderen over. We voelen ons eerder aangetrokken tot de natuur dan door de stad waarin zich mensenmenigten kunnen vormen. Wellicht zijn we saaie pieten. Dat boeit niets. 

We zijn 4 keer in het vasteland van Spanje geweest maar Barcelona en Madrid hebben we mede om die redenen  nooit bezocht. Daarin zijn we denk ik uitzonderingen. We kùnnen wel van een stad genieten hoor! De musea die er zijn bezoeken, de architectuur bewonderen en de sfeer opsnuiven en deze bovendien als zeer plezierig ervaren wanneer ze wel als 'easy going' is te kenmerken. Hectisch aandoende steden kunnen ons weliswaar zeer boeien, maar die verlaten we wel telkens met een gevoel van opluchting. De drukte van een club, festival  of dancing zoeken we niet snel op. 

Onze kinderen houden meer van die reuring. Bewegen zich van festival naar festival. Dompelen zich graag onder in het stadse leven. 

Toch reageerden ze enthousiast op het voorstel om samen met ons zestigers een paar dagen aan een rustig stuk kust door te brengen. (Mijn dochter kon er niet bij zijn; die moest een vulkaan in Bali beklimmen )

We zaten in het huis van schoonfamilie. Lekkere grote tuin er bij, en we hadden het geluk veel zonnewarmte en weinig wind  te ontvangen en dus veel buiten te kunnen zijn. Ook aan zee. Lezend, keuvelend, slenterend, maaltijden genietend, anekdotes vertellend , cryptogrammen oplossend, spelletjes spelend. Wat lekker kan het zijn om knus samen te zijn. Een ideaal begin was dat van onze vakantie!

Vakantie in Frankrijk ( 1)

Ik ben op vakantie. OP vakantie. Dat betekent dat je vakantie hebt en je er dan op uit gaat; niet thuis blijft. Anders HEB je gewoon vakantie. Die heb je dan verdient of hoe dan ook gekregen maar je doet er verder niets mee, of je besteedt de tijd aan dingen die in of rond het huis moeten gebeuren. Je moet mantelzorgen of klussen bijvoorbeeld. Of je wilt je geld niet aan uitstapjes uitgeven- misschien houd je wel helemaal niet van uitstapjes - dat kan ook. Wat zou jij op pad moeten gaan terwijl je daar eigenlijk helemaal geen zin in hebt? Omdat anderen dat ook doen!?? 

Nee, lekker bij jezelf blijven, Laat die andere maar! Met hun onrustige geestjes! Je hoeft jezelf niet te vinden als je er al helemaal bent! Op televisie kun je ook naar Thailand kijken en het kost een stuk minder.

Als je OP vakantie gaat dan ga je weg en dan vragen mensen die al klaar staan met tips 'Waarheen!?' 

Dit keer is het uitje bij mij weinig spectaculair . Ik baar er geen opzien mee, maar dat hoeft ook niet. Het antwoord op de vraag is gewoon 'Frankrijk' . Er huist een Francofiel in mij, wat niet prettig klinkt realiseer ik. Omdat het associaties oproept met de oud dictator van Spanje Franco. Maar die heeft niet met mij te maken.

Al jaren vlieg ik niet meer.  Dan hoef ik geen vliegschaamte te hebben ook. We vieren onze vakanties in Europa. Frankrijk, Italië, Spanje. Daar zijn ook fijne plekken om naar toe te gaan. Alle landen hebben hun mooie plekken, is het cliché. Cliché geworden omdat dat waar is. 

Tenzij je geen oog hebt voor schoonheid, Dan is een gebouw een gebouw. Een berg een berg. De kust een plek waar de zee begint. Punt

Zo zit ik niet in elkaar. Ik zie schoonheid in veel dingen. Nu, in dit onderkomen bijvoorbeeld waarin we gisteren zijn gearriveerd, ben ik helemaal blij. Blij is een wat kinderlijk woord maar ik bèn dan ook kinderlijk blij. Dus dat dekt wel de lading.

Ik vind het hier namelijk fijn toeven. Het huis waar we in zitten, staan, liggen  en lopen is AF. Het is als nieuw, alsof we de eerste gasten zijn! Het is een compleet  gerenoveerde woning waarin mensen bezig zijn geweest er met smaak en gevoel een onderkomen van te maken waarin wij het niet erg vinden daar 90 euro per nacht voor neer te tellen. Ik ga het huis niet beschrijven want daar heb ik niet zo veel zin in, maar neem in gedachten je droomhuis, en doe daar een klein beetje van af. Dan kom je in de buurt. In ieder geval qua beleving!

Mijn dochter is momenteel ook OP vakantie. Ze is aan het backpacken door Zuidoost Azië, en heeft het geweldig naar haar zin. Dat laat ze ons weten via de app Polarsteps, en andere social media. 

Zij betaald uiteraard aanzienlijk minder voor haar onderkomens. Azië is goedkoper natuurlijk, en ze is vaker al tevreden met een dormatory. Zij kan wel 18 nachten slapen voor de prijs die wij hier voor 1 nacht betalen!

De omgeving is een klein Bretons dorpje vlakbij de kust. We rijden in 5 minuten naar Pirac-sur-Mer. 

Gisteravond hebben we er rondgestruind terwijl je bijna de zon hoorde sissen toen hij ongeschonden rond en helder achter de zeelijn verdween. 

Het woei wat,  de wind floot soms en deed de touwen aan de masten van de bootjes in de jachthaven klingelen en tikken. De zee had tussen de rotsplaten meertjes achtergelaten die het licht van de zon deden glitteren.

Ik geniet hier! 

De rit hier naartoe verliep ook gladjes. De zeven uren reistijd vlogen om. Af en toe de auto verlaten om wat beweging in de benen te krijgen was wel nodig. Pijn in mijn rechter-bovenbeen doet me soms besluiten de Toyota op cruise-control te laten rijden zodat  het been wat kan ontspannen.

Veel groen onderweg. Allemachtig veel groen! Het hield niet op. Wat een ruimte hebben die Fransen toch. Je kunt er makkelijk nog hele steden in metselen! 

Ik schrijf dit in de achtend. Zonlicht strijkt over de meubels en de vloeren van de keuken. Het is hier rustig. Ik zit heerlijk achter mijn laptop wat te tikkeren en  de agenda is leeg. Vandaag heerlijk doen waar op dat moment het hoedje naar staat. De kust ligt er om ontdekt te worden, de schelpen om er gevonden te worden, de tuinstoelen wachten geduldig op mijn billen, de koelkast ongeduldig tot ie ge-opend wordt. 

Vakantie

Ergens in de slotengordel

 Niets meer te lachen

dan cynisch grijnzen

Niets meer om je schouders bij op te halen

behalve dan om je onverschilligheid te onderstrepen

Niets meer om je wenkbrauwen te fronzen. Je bent cool, een man van de wereld'

Niet van je stuk te brengen

Stormbestendig gerestyled haar, gesoigneerd baardje

goeden manchetknopen

Je leunt achterover, en hebt niet in de gaten

dat je harder leegloopt als dat je binnen loopt

Beschouwingen van een pensionado ( 1)

 Hoe heb je geleefd?

Het zal de leeftijd zijn dat deze vraag zich met irritante regelmaat in mijn hoofd in neonletters zien laat, dringender wordt en een antwoord eist. Het dwingt me die bril op te zetten waarmee ik mijn leven kan bezien en beschouwen met een helicopterview . Terwijl ik gewoon ben mijn leven ofwel door een roze, dan wel door een inktzwarte bril te zien.  Ik ben zoals mijn stemming is, zoals ik mijn laatste ervaringen bezie

Hoe bewoog ik tot dusver? De helicopterview

Zie mij gaan.

Zie mijn handel en wandel in het leven.

Nou, handel en wandel?  Hou het bij wandel! Ik ben een wandelaar, geen handelaar.  Mijn aandeel in de grotemensenwereld, de handels- en ondernemerswereld is nihil. 

Kleingeld, geen papiergeld.

Ik heb in mijn werkzame leven mijn diensten als 'begeleider van stumperds en stakkers''  verkocht. Ik heb ervoor een contract getekend. Ik heb, net als ieder ander, dingen gekocht die ik nodig had, leuk en/ of lekker vond. 

Mijn grootste aankopen waren een huis en een auto

Dat was het. 

Tot zover de handel. 

Ondernemerszin is mij volslagen vreemd. 

Dat credo "Wij Hollanders!! Wij ondernemers!". 

Het zal wel

'Denk groot!' hield mijn nu overleden zwager mij voor.

Maar nee. Dat zat er niet in. De financiële en/ of kapitalistische wereld heb ik volkomen links laten liggen. Het ontbrak mij aan ambitie. Ik was tevreden met wat ik bezat en ik had niet de drive om rijk te worden.  Wat dat voor mijn persoonlijke ontplooiing betekende, daar hield ik me niet mee bezig. Vaag had ik het idee dat ontplooiing/ ambitie enerzijds en ontwikkeling anderzijds elkaar in de weg stonden. Ik zag vooruitgang lang niet altijd als verbetering.   Maar misschien moet ik mezelf niet voor de gek houden en was mijn aversie ingegeven door onnadenkendheid, gemakzucht, en faalangst. Hoe dan ook:  Ik kon er niet voor kiezen me mee te laten slepen in die stroom die als 'opwaarts' gekenmerkt werd . Hier kwam mijn eigen zienswijze tegen in opstand. Want ik zag de wielerraderen des tijds eerder vernietigend doordenderen dan creërend . Bovendien had een innerlijke aversie zich van mij meester gemaakt tegen alles wat als doel had zich financieel te verrijken

Het zij zo. 

Spijt van?

Nee

Dat wil zeggen.

Kijk

Ik kan nu ik een 65 plusser ben niet ontevreden terugzien op mijn leven tot dusver.  Ik heb immers nooit ervaren wat het is om in financieel  zwaar weer te zitten. Ik heb kunnen doen wat ik wilde doen met mijn ambitie die nooit het daglicht heeft gezien. Het leven heeft weliswaar op dat vlak nauwelijks uitdagingen gekend. En daarvan kan ik zeggen dat ik daar achteraf spijt van heb. Hoe graag had ik gegrepen geworden in een werk of hobby of kunst! Vrije momenten zalig vormgeven door hetgeen je begeesterd!! 

Maar zoals alles zijn voordeel heeft: Het ontbreken van ambitie heeft me ook niet in de weg gezeten! Het geeft immers meer rust en gelegenheid om je bezig te kunnen houden met verschillende andere zaken. De dingen om je heen; plannen te maken om reizen te gaan maken. Op zich kan ik zeggen dat ik gaandeweg een brede belangstelling heb ontwikkeld voor de wereld om me heen, en mijn algemene ontwikkeling is dan ook aardig op peil. 

Zelfs promotie maken in mijn werk als clientbegeleider , daarvoor ben ik niet gegaan. Ik werkte als 20 jarige als clientbegeleider in een woonvoorziening in Den Haag, Als 66 jarige werkte ik als clientbegeleider in een woonvoorziening in Bergen op Zoom. Laten we het niet clientbegeleider maar pedagogisch begeleider noemen. Dat klinkt iets beter. ( niet dat dat er echt toe doet hoor)

Ik werkte in die sector omdat ik daar inrolde. Het is nooit een gemotiveerde keuze geweest. Ik wist namelijk niet wat te kiezen. 

Tussendoor heb ik nog wel even andere wegen bewandeld. Zo heb ik jarenlang in projecten in Den Haag en Bergen op Zoom als plv manager gewerkt voor de de Stichting Fokus. Ik zorgde er mede voor dat mensen met een vaak zware lichamelijke beperking op een zo zelfstandig mogelijke manier konden wonen. Het was lichamelijk, vooral verzorgend werk. Ik verrichtte er de nodige verpleegkundige handelingen en nam de algemeen dagelijkse levensverrichtingen (ADL) voor het grootste deel van mensen over. De medewerkers werden ook ADLers genoemd.  Ik ben er gestopt toen ik het werk he-le-maal gezien had en de sfeer op het laatste project zo beroerd was dat ik 's morgens bijna standaard over mijn nek ging op weg voor weer een nieuwe martelgang op de werkvloer. 

Ook heb ik toen de mogelijkheid zich voordeed om in twee jaar tijd een opleiding aan de PABO te vervolmaken daarvoor gekozen omdat ik dacht dat het onderwijs misschien wel iets voor mij zou zijn. Een mens moest toch wat! 

Alhoewel ik de opleiding uiteindelijk met gigantisch veel hang en wurgwerk na ruim drie jaar had afgerond , ben ik toch  blijven hangen in het werk van pedagogisch medewerker waar ik inmiddels opnieuw ingerold was omdat me dat naar mijn idee even het best lag. Als stagiair in het onderwijs had ik weliswaar goede ervaringen, maar ook heel beroerde. Wanneer het er om spande kwam ik niet zelfverzekerd genoeg over, wat kan kloppen, want ik WAS ook helemaal niet zelfverzekerd! . Aangeboren leiderschap en overwicht waren ook al geen capaciteiten waarover ik van de toren kon blazen. Ik heb altijd iets van een clown. 

Dus, ik ben blijven hangen, teruggevallen  in dat-wat-ik-al-deed en dat heeft me moedeloos over mezelf gemaakt. Wat was IK een on-in-te-res-sant persoon!!. Hoe kon ik met mezelf leven!? Zo zag ik mezelf door de vaalzwarte bril. Vaal omdat ik hem te vaak had gedragen.

In helicopterview beseft ik achteraf dat ik een leven heb geleid waarvan ik wellicht meer had moeten maken en meer had moeten durven doen!  Ik bleef die dromer die gedwarsboomd door onzekerheid en faalangst en wellicht ook door niet gangbare ideeën niet tot uitwas wilde komen. Had ik daar overheen kunnen stappen, dan had ik nu wellicht met iets meer tevredenheid op mijn leven kunnen terugkijken. 

Nu kan ik mezelf in mijn zwarteglazenbuien portretteren als een schaap, een  nummer, een pion. De uitkomst van een algoritme. Ik ben nu precies als Adrie van Gommert.

Ken je die? 

Nee hè

Ooit van Adrie van Gommert gehoord? Iemand???

Nee niemand

Daarin lijkt Adrie van Gommert op mij.

Maar goed,

Sjaak Swart is over een paar generaties ook vergeten. En Matthijs van Nieuwkerk ook. Nu bekende Nederlanders

Waarom zou je ook onthouden willen worden? Waarom zou je het belangrijk moeten vinden dat jouw naam en daden over een paar generaties nog steeds niet vergeten zijn? 

Einstein deed zijn onderzoeken vermoedelijk niet met het oogmerk dat zijn naam daarmee nog lang zou meegaan. Hij hield zich daar in al zijn relativiteitstheoriegefröbel  hoogstwaarschijnlijk  niet mee bezig. Het is  aardig om te weten dat je naam in de encyclopedie te vinden is, maar dat is toch vooral bijzaak. 

 

Voor Jezus Christus lag dit wellicht anders. Die wilde vast en zeker ( zeker en vast, zeggen de Belgen!)  niet vergeten worden. Heel die lijdensweg was niet voor niets bekokstoofd door zijn vader, dat zou mooi wezen! Zijn bestaan moest niet vergeten worden maar eindeloos doorverteld!!! Zo is het bedoeld en anders niet! Kom nou!

Het is Jezus gelukt en het zij hem zeer gegund ( alsof ik daar ook maar IETS over te zeggen zou hebben..) dat Zijn naam nog steeds iedere dag duizenden en duizenden malen klinkt, en dat Zijn veronderstelde beeltenis in evenzovele kerken en ook daarbuiten te zien is. Er wordt gebeden en gepredikt in Zijn naam .

Hoe mooi is dat!

Daar kan Ceasar een puntje aan zuigen. En Socrates, en al die andere figuren die hun stempel helemaal vanuit de oudheid in de moderne geschiedenisboeken geplet hebben weten te krijgen. Doch, aanbeden worden, dat is andere koek. 

Ik ben op leeftijd. 

Ik heb een nieuwe status, ik ben pensionado. Klinkt voor veel mensen als 'heerlijk kunnen doen waar je zin in hebt' , en het is te hopen dat het dat ook is. Nuchter bezien: het is de laatste levensfase. 

Vandaar dit terugkijken, deze reflectie. 

De dood is onderweg . Magere Hein reist met de ondergrondse vermoedelijk.  Ik wil er niet aan.  Houd die metro nog maar even tegen

Ik wil niet doodgaan in onvrede met mezelf. Ik moet mezelf  zien zoals ik ben , en er tevreden mee leren te zijn . Lukt me steeds beter, maar toch sijpelt er wat onwelriekende vloeistof uit een irritant hersenkwabbetje dat me te neer wil slaan en ik telkens moet bestrijden.

Dat mijn leven - bezijden mijn kinderen- geen sporen zal nalaten is volledig door mijn persoon  geaccepteerd. 

Ik ben een gewone sterveling die  als het afgelopen is en magere hein zich alweer met de metro terug naar huis begeven heeft of- meer waarschijnlijk, naar zijn volgende klant-  nog een tijdje ergens bij een gemaaid grasveld met een steentje met jaartallen boven zijn beenderen wormen loopt te voeden, en that's it. Daar vrede mee hebben, Uit stof zijn wij, tot stof zullen we wederkeren. Gespreksstof zal het niet lang meer zijn. Na de volgende generatie ben ik uit ieders geheugen gewist. Zo is het. 

Wel wrang dat de namen van grote schoften die in de wereldgeschiedenis een rol hebben gespeeld niet vergeten zullen worden en de mijne wel! Als je maar groot bent, dan wordt je onthouden!!. Een grote schoft is ook groot!!

In het jaar 3000 worden er misschien nog eens verhalen over hem of haar verteld, in wat voor vorm dan ook.

Mijn leven achteraf beschouwd heb ik wellicht te veel egoïstisch genomen en te weinig gegeven, Geprofiteerd heb ik van dit grandioze geschenk dat LEVEN heet en de mogelijkheden die mijn geboorteland bood. Ik ben er zeker in mijn jeugd onzorgvuldig mee om gegaan, behalve dan dat ik vaak de voorwaarden schiep die mij in staat stelden ervan te genieten. 

Mijn lichaam ik behandelde het niet als een tempel, wat het zou moeten zijn. Ik vervuilde de boel van binnen. Alcohol, nicotine, suiker, vet, te weinig beweging. Ik heb een hoofd met hersenen die ik onvoldoende  tot ontwikkeling heb laten komen, en te weinig heb kunnen gebruiken. Ik heb mijn stem ingeslikt, me niet laten horen. 

In mijn volgende leven wordt ik daarvoor gestraft wellicht. Dan word ik zwakbegaafd en stom geboren.

Ik moet  gaan omdenken, zo heb ik me laten vertellen! Mezelf niet naar beneden duwen. Daar heb ik een chronisch gedreven handje van. 

Maar terugkijkend op het verleden gaat het uitgekauwde filosofische cliché: '' Het is zoals het is'  niet helemaal op.

De waarheid is persoonlijk. Het was immers zo zoals ik het waarnam en zoals ik nu zie dat het was. Er is geen waarheid dan de mijne. 

Ik injecteer een shot met persoonlijke zegeningen . We gaan een plezante draai aan alles geven. Ik sluit mijn ogen en daar gaan we. Al heb ik te veel tijd van mijn leven in een kabbelend water laten stromen. Verloren tijd  doorgebracht op de bank, met niets anders bezig dan zuipen, roken, spelen, staren en liggen. Met in mijn hoofd onrust door het nietsdoen, en niet weten wat ik zou willen - Onderhuids speelde vaak een conflict over mijn eigen besluiteloosheid.-Ik was ongedurig aan het niets doen. In onvrede leven met jezelf is onplezierig. 

Nu ben ik verder gegaan en vergeef ik mezelf. 

Een reflectie staat immers ten doel om over jezelf na te denken en te leren en zo te kunnen voorkomen dat je in de toekomst dezelfde fouten maakt. 

Omdenken moet ik. Een manier vinden om es goed de draak met al die oude gevoelens en zienswijzen te steken door ze allemaal van een positieve sticker te voorzien. 

Omdenken is de lift naar boven nemen. Ik zou m'n zegeningen tellen, schreef ik al. Ik doe een nieuwe poging

Dan zie ik mezelf geboren in een heerlijk vrij land ! Genietend van de zon in onze knusse tuin. Op al mijn reizen met Ingrid, naar Azië,  Frankrijk, Italië, Spanje, Griekenland, mijn avonturen met Erwin. Mijn lachkicks met Wiet. Ik zie mezelf langs stranden, bossen, over bergpaden, rivieren, steden, dorpjes in binnen en buitenland. Ik bekijk prachtige vergezichten, exposities  imposante en magistrale films en series. Ik zie mezelf verdrinken in muziek ( oh, wat ben ik het leven dankbaar dat mijn muzikale helden leefden toen ik er ook was!)

Al mijn verliefdheden!! Seksualiteit

Spelletjes als Risk, Sjoelen, Boeren-bridge, 

Er werd van me gehouden.

Ik ben blij  met kleine dingen en vooral dankbaar voor alle ellende waarvoor ik bespaard ben gebleven. Ik ben 66 jaar en ik heb het geluk gehad dat geen oorlog of rampspoed  me ten deel gevallen.

Ik ken geen groot verdriet. Ik ben mijn ouders verloren toen ze al op leeftijd waren.

Ik bracht mijn leven door banjerend van de ene lust in de andere.  Ik heb kinderen die ik mee heb opgevoed en heb zien opgroeien; die mijn vrolijkheid en gevoel voor muziek hebben meegenomen en een geweldig leuk  en succesvol leven leiden, en waar ik van heb genoten en nog steeds geniet

Ik heb een vrouw met sprekende ogen die van me houdt  en over mijn welzijn waakt .

Ik ben redelijk welvarend. Ik heb een fijn dak boven mijn hoofd,  een auto die me brengt waar ik wil. Ik kan wezenloos genieten van die dingen waar mensen doorgaans pas van kunnen genieten wanneer ze zich geconfronteerd weten met de dood. 

Kleine dingen, maar is het kleine wel zo klein??

Daarom ben ik rijk.  

Ik kan nog door gaan met andere zegeningen, of laten we zeggen: geluksfactoren. Maar het is denk ik al lang duidelijk dat ik niks te klagen heb.

Dus voorzien van een behoorlijke dosis geluk ga ik verder betekenisloos verder, al is er één ding dat ik heb voortgebracht en waar ik trots op ben. Samen met Ingrid heb ik dat gedaan. Mijn kinderen ter wereld gebracht en mee opgevoed. Die zullen zeer waarschijnlijk nog ergens op deze planeet rondbanjeren, om met mijn dochter te spreken, wanneer mijn vorige ik opgegaan is in een stil hiernamaals 

Dus ik heb totaal niks te zeuren en zou me flink moeten schamen wanneer ik dat wel zou doen. Ik kijk het journaal weet je

Uiteindelijk is het stof. Ons zijn en ons wezen. 

Ik was zoals zovelen Niemand . Ongezien ongehoord, niet onthouden, en al bij leven vergeten .

'Weet je nog wel vroeger ? Toen woonde hier dat mannetje..'

....?

"Een klein mannetje met een buikje, hangtieten en spataderen'

".....oh DIE!! Met dat brilletje!' 

Hooguit was ik de man van. Of de vader van.

Tot ook dat na een generatie vergeten is

Verder speel ik het spel mee dat Shakespeare treffend omschreef met 'All the World's A Stage'  Ik probeer een goed mens te zijn,  Goddank heb ik me kunnen bevrijden van mijn cynisme

Ik heb hopelijk nog een paar jaar om te geven. Want nogmaals:  dankbaar ben ik wel. Heel dankbaar. Ik heb zo'n geluk gehad in mijn leven

*

Typhoon (1986, reprise 1991) - Krisztina de Châtel

Voorstelling die ik heb gezien en 'me omver blies'