Saint-Valéry

 Mijn conditiebewaker en stok achter de deur, mijn stappenteller  kan - ook al verzet ik vandaag geen poot -  tevreden zijn! Ik heb mijn gestelde limiet qua stappen ruimschoots overtroffen!!

Ik zeg 'stappenteller'. Dat is het ook, maar de appvariant die ik daarvan heb heet 'Pedometer'...

Dat vind ik een woord dat suggereert dat je je met hele andere stappen bezighoudt ..i

Ik zeg maar gewoon stappenteller

*

Uitslapen kan ik toch ook blijkbaar. Het was al na negenen  toen ik echt wakker was. Terwijl ik het de avond daarvoor niet laat had gemaakt.

Ik bleef nog wat liggen schrijven en appen. Ik had het plan opgevat om naar St Valéry s Somme te gaan vandaag- dat is goed aan te rijden binnen een uur en het is een mooi plaatsje. Ik ken het wel. Ik was er eerder . Voor ik weg ging nog een restje stokbrood van gisteren met beleg naar binnen gepropt. Bijna of ik haast had. Maar dat had ik niet. Immers de tijd aan mezelf. Lekker! Fijn ochtendje!  Ik wist eigenlijk niet of ik echt wel weg wilde, want ik voelde me goed.

De rit naar Valéry was onder het genot van een aantal lang niet gehoorde jazzrocknummers. 'Hazard Profile Pt 1' van de  Soft Machine weergaloos op de D 925!

En dan was er een min-uurtje. Elke vakantie kent ze. De uurtjes dat het tegen zit, dat de stemming overhoop gegooid wordt, en je alle zeilen moet bijzetten om je relativeringsvermogen naar boven te halen. 

Dat begon met het zoeken naar een parkeerplaats in St Valéry. Hortend rondcirkelend op zoek. Rijden, terugrijden, nog een keer, weer terug, en dan een plekje denken te vinden en gaan betalen bij een parkeerautomaat die ontwikkeld lijkt te zijn door iemand  met lichtelijk sadistische trekjes. Een automaat waar je een kleine 10 minuten voor moet uittrekken om al je gegevens goed in te voeren en dan, wanneer alles oké is, en wilt betalen laat weten via een bijna onleesbaar en vettig display dat je betaalkaart niet geaccepteerd wordt. Wilt U een bon?

Gelukkig ben ik ook in het bezit van een creditcard.!  Maar nee, hetzelfde laken een pak! Kaart niet geaccepteerd!. Dank U voor Uw bezoek.

Ik kreeg helemaal geen zin meer in het bezoek. Ik reed weg naar een andere plek om te parkeren. Die vond ik. Het was er wel vol, maar ik kon nog net op een smal plekje achteruit inparkeren. De chauffeur van de auto waarnaast ik terecht kwam had iets te melden. 

Ik stapte uit. Smal was het wel. Ik kon maar net uit de auto. De man sprak me in het Nederlands aan. Hij zei dat ik hem blokkeerde. 

Blokkeerde? Hij kon toch gewoon wegrijden? Nee, ik had hem geblokkeerd! Ik zag dat mijn auto nou niet meteen het toonbeeld was van keurig ingeparkeerd staan. Ik stond schuin. Dat kon beter.

De man bleef maar doorgaan over dat geblokkeerd zijn. Uiteindelijk wees hij ook op een deukje in zijn auto, linksvoor. Ik zou hem geraakt hebben bij het inparkeren.. 'Blokkeren' betekende klaarblijkelijk 'aangereden'! Ik was ervan overtuigd dat dit niet het geval was, en zei dat ook. Zijn vrouw kwam erbij om te vertellen dat ik mijn rijbewijs opnieuw moest halen...wat was dat nu opeens? Ik heb ook een signaalfunctie als ik ergens bijna tegenop zit met de Toyota. Bij het inparkeren had ik niets gehoord, gevoeld of bemerkt. Man en vrouw waren boos en ik ben weer weggereden. De man maakte nog foto's . Ook van mijn kenteken waarschijnlijk.

Mijn plezier was verdwenen door dit voorval en genieten in St Valéry zat er niet meer in. Ik ben, toen ik een gratis parkeerplaats had gevonden nog wel even een kijkje in de plaats gaan nemen, maar het toeristische vertier  aldaar irriteerde me en na een klein uur besloot ik te vertrekken.

Op weg naar de auto liep ik een oud klein kerkje binnen waar een kunstexpositie werd gehouden. Geen adembenemende zaken werden er geëxposeerd - tenminste voor mij niet- maar een en ander spreidde wel een creativiteit ten toon die mijn aandacht opeiste en toen ik later weer verder wandelde merkte ik op dat de lucht in mijn hoofd was opgeklaard! Hoe mooi is dat! Zo kan het werken als je gedachten opeens op andere dingen gericht zijn.

Het was lekker weer terug in m'n huissie te zijn, shoarma te maken en een leuke voetbalwedstrijd te zien. 

Daarna was het bijna  gedaan met de dag, waarvan het einde er -vanaf mijn klif gezien-  fascinerend uitzag.