Afzien

 Op TV zag ik ooit een serie  waarin mensen zich vrijwillig opgaven voor een zware commandotraining. Ze kregen onmenselijk zware opdrachten te doen. De motivatie van de deelnemers was verschillend maar kwam er wel vaak op neer dat ze zich voor zichzelf wilden bewijzen. Zichzelf overwinnen zo je wilt. De grenzen onder ogen zien en merken dat die grenzen nog verder uitgerekt kunnen worden. Een mens kan meer dan dat hij vermoed. 

Loodzware opdrachten waarin bijvoorbeeld kilo's stenen op de rug door een stromende rivier meegetorst moeten worden, uren lang, terwijl je niet weet wanneer het stopt en je moet doorgaan. Je wordt fysiek en mentaal tot het aller-alleruiterste op de proef gesteld. Mensen vallen neer, zijn overgeleverd, hebben zelf geen inbreng, hebben veel pijn, zijn oververmoeid , kúnnen niet meer, zijn bang, gaan kapot, huilen soms, moeten afhaken en naar huis.

We zien ze afzien. Dagen achtereen

Hoe kijken de deelnemers later terug op deze fysieke en mentale marteling, als alles achter de rug is? 

Vrijwel zonder uitzondering als  een Geweldige Tijd!! Zeer blij met de opgedane ultieme ervaring!! Het was vormend geweest. Ze hebben werkelijk gevoeld dat ze bestonden!!  

Afzien als middel tot karaktervorming. Zou dat voor ons allemaal dan niet gelden? 

Op verschillende lagere niveaus zien we dat mensen zichzelf uitdagen. In de sportschool fysieke trainingen, lange afstandslopen. triathlon, noem maar op. je kunt het zo gek soms nog niet verzinnen!  Topsporters! 

Een significant verschil met de deelnemers van 'Kamp Koningsbrugge' want zo heette het programma waar ik het net over had - en er zijn meerdere varianten van het format- is dat de deelnemers hebben te gehoorzamen aan de bevelen die ze over zich uitgestrooid krijgen, en gewoon hebben uit te voeren wat wordt geëist zonder vragen te stellen. Je voert uit wat van je wordt verlangt. Zonder dat je weet hoe lang het gaat duren.

Wat dat betreft heb ik in mijn leven niet afgezien. Mijn haren gaan overeind staan als ik bevelen zou moeten opvolgen. Alles wat recalcitrant in mij is - mijn hele wezen- zou in het geweer komen. 

Ik zou geen goeie zijn voor in het leger waarschijnlijk. Tenzij de opdracht vriendelijk gevraagd wordt en ik me in het doel van de opdracht vinden kan. In gemakkelijk zittende kleding zonder al te veel ballast graag.

Van werkelijk 'Afzien' is in mijn leven nauwelijks sprake geweest. Los van bezorgd zijn, verdriet hebben, zou ik dan  als 'wapenfeiten'  moeten noemen: 

- bij regelmaat - jaren geleden weliswaar- heb ik op lastig en zwaar

 begaanbaar terrein met een rugzak van 11 kilo kilometers en kilometers

 gelopen, de nacht in een dunne slaapzak doorbrengend op  harde ondergrond

 op een stuk land bij zee. Soms  gewekt door insecten. Of regen. Dan betekende

 dat in de nacht verkassen. 

- Hevige kiespijn heeft me ooit over de vloer doen kruipen

- Nierstenen gaven niet te harden pijn

- Pijn bij het verwijderen van aangekoekt verband dat te lang over een 

  verbrand been had gezeten

-Op tochten in de bergen in struikgewas of in een vulkanisch landschap ben ik

  vast  komen te zitten, niet meer wetend welke kant ik op moest. Woest

  schreeuwend  ben ik verder gegaan.  

- In temperaturen moeten slapen van min tien graden Celsius in een ruimte            waar houtvuurrook hing dat er voor zorgde dat je ogen waanzinnig prikten.

   Buiten in de vrieskou kon je je behoefte doen. Lang geleden. In de Himalaya 

- Mentaal dat ik in een arbeidsconflict zat en ik me daardoor niet wilde laten

  afpoeieren en me ziek melden. Dat betekende veel interne spanning en deed

   me me maandenlang kotsend onderweg naar mijn werk begeven

Heeft het me gevormd? 

Ja!! Ik ben misschien geneigd te bagatelliseren als mensen klagen. Afzien is misschien zo gek nog niet.