Gedurende de dagen hier pleeg ik nauwelijks conversaties. Een enkele vraag of opmerking, dan wel tegen een Fransoos, dan wel tegen mezelf. Daar blijft het bij. Ik vind dat helemaal oké. Ik kan van de rust en de stilte houden. Van nature ben ik toch niet zo'n kletsmajoor. ( Ook al weer zo'n woord dat ik aan jongeren dreig te moeten uitleggen, zoals zij hun nieuwe woorden -vaak verkorte anglicismen- aan mij moeten uitleggen).
Als ik geluid wil zet ik muziek aan.
Soms zing ik.
Ik heb in het huisje waar ik vertoef niet de beschikking over handdoeken. Die zaten niet bij de prijs - die toch niet laag was- inbegrepen. Ik heb het wel eerder meegemaakt maar doorgaans kun je ervan uitgaan dat de verhuurder van je onderkomen wel een setje handdoeken heeft klaargelegd. Vaak is er ook douchegel en shampoo. Hier niet.
Ik heb een klein dun afdroogdoekje bij me. Vandaag zal ik in Dieppe nog wel wat kopen. Ik kan het ook tegen een meerprijs door de verhuurder handdoeken laten brengen, maar nee.
Het is nog ochtend. De rotswanden aan zee zie ik vanuit het slaapkamerraam oplichten in de eerste zonnestralen.
*
Ik schrik een beetje van Dieppe, wanneer ik er rondkuier. Het komt me niet over dat deze gemeente in Seine- Maritime zwemt in het geld. En als ze dat wel doen dan wordt het niet besteedt aan het onderhoud van wegen en gebouwen. Het oogt hier en daar wat armoedig.
Ik nader de St Jaques Kerk die boven de huisjes uitsteekt en wellicht het centrum markeert. Ik weet het niet, ik loop maar wat, ik zwerf. De kerk is is zo'n dertienhonderd jaar geleden gebouwd oorspronkelijk als podium voor de pelgrims op weg naar Santiago de la Compostella. Het gebouw is in de 100-jarige oorlog zwaar beschadigd geweest, en heropgericht. Maar nu is het ( wederom) dusdanig aan onderhoud toe dat ik me afvraag of dat er nog ooit van zal kunnen komen. De monument lijkt af te brokkelen. Binnen was het sfeervol omdat de voorbije eeuwen er nog steeds in huizen, tot de 20e eeuw, met een standbeeld van de Poolse Paus (Paulus IV) maar er hangt ook een net om kleine loslatende steentjes en gruis op te vangen.
Het verval is wat bijblijft als ik de kerk verlaat.
Binnen bidden de engelen voor behoud.
Ook het wegdek toont veel scheuren en barsten en de huizen ogen niet fris en pittoresk.
Ik wandel door een lange winkelstraat met bekende namen en zie bij een tweede kerk een alleraardigst terrasje waar ik besluit te zitten en stil te genieten en te kijken naar de mensen en de cafeetjes. Ik bestel er een Paix Dieu, een heerlijk abdijbier.
Ik kuier verder door de stad en langs de kust. Niet bijzonder indrukwekkend, maar ook niet saai. Ik bezocht veel kustplaatsen en heb veel vergelijkingsmateriaal. Ik krijg oprechte trek en besluit langs de boulevard op een terras achter glas een moules marinière te bestellen. Een Chardannay er bij. Ik krijg er geen spijt van. De bediening is er een met een glimlach en de mosselen gaan er in als...lekkere mosselen!! Op nog geen 70 cm van mij vandaan staat een meeuw geduldig te bedelen. Hij blijft geduldig wachten. Wat zijn deze vogels groot van dichtbij.
Meeuwen. Ze karakteriseren mede het kustgevoel van Normandië. Je kunt niet om ze heen. Je hoort hun gelach, hun gemor en geschreeuw overal langs de kust . Ook deze meeuw opent een enkele keer zijn snavel en stiet luid zijn meeuwenklanken uit.
Ja meeuw, ik heb je gezien. Je krijgt niets van me. ik ga je niet leren bedelen.
Langs de havens wandel ik terug naar mijn geparkeerde auto
Zondag ga ik terug naar Dieppe. Dan schijnt er in het stadje wat te doen te zijn met muziek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten