Dieper in Dieppe

*

Laatste dag Normandië voor wat betreft deze vakantie. Ik zal er wie weet nog eens terugkomen. 

Vandaag was ik wederom in het bekende Dieppe. Tijdens mijn eerste bezoek had ik het kasteel - een trekpleister toch van het stadje- links had laten liggen. Nu had ik me voorgenomen dit historisch monument wat dichterbij te gaan bekijken. Het is ooit gebpuwd, zo las ik, om de stad te beschermen voor een mogelijke aanval vanuit zee.

Niets nieuws. Veel kastelen posteren zich als onneembare vestingen, hoog op een heuvel gelegen, zodat je de vijand als snel in de smiezen krijgt. Mensen in het kasteel wilden zich veilig voelen. Elk kasteel had wel een verdedigende functie. Niet altijd voor de bescherming van de stad, dan toch In ieder geval voor het eigen behoud, met dubbele en metersdikke  ommuring, slotgrachten, ophaalbruggen, wachttorens met kantelen. kanonnen. Noem maar op. Ze hadden het er maar druk mee, met die verdediging en al die veronderstelde kapers op de kust.

Tegenwoordig herbergt het kasteel een kunstmuseum. Ik wandelde erheen. 

Ik toog langs de terrasjes aan de haven. Ik had begrepen dat vandaag de stad in de ban van muziek zou zijn, met overal optredens, maar kennelijk was ik voor de uitvoeringen . Wel zag ik muzikanten met gitaren hun instrumenten stemmen en waren er mensen bezig de laatste hand te leggen aan een podium.

Wat ik nog wel aan live muziek meekreeg was van een jong meisje die met een gitaar en een schriel stemmetje een liedje van Cat Stevens ten gehore bracht. Ik ving de zin op  "look at me, I am old, but I'm happy" Ach meisje toch.

Langs de havens bij al die eetgelegenheden om  de terrastafels smulpapen, opmerkelijk veel, en op de tafels omgeven door glazenstonden prominent vaak de grote zwarte pannen gevuld met mosselen. Het lijkt het mosselparadijs. Dat wil zeggen, niet voor de mosselen zelf dan. Misschien waren ze in de aanbieding, zoveel pannen op zoveel tafels.

Wat de pizza is voor Napels, is de mossel voor Dieppe, dacht ik nog. Later las ik dat in een ander seizoen Dieppe in de ban is van haring! Net als in Scheveningen vlaggetjesdag.  

Langs de boulevard werd geflaneerd en gewandeld.   Van de meeste mannen kan ik niet zeggen dat ze flaneren. Flaneren verondersteld het zien en gezien worden. Met  Gucci schoenen  , Ralph Lauren polo, Calvin Klein jeans en zo meer. De dames kunnen er nog wel eens flatteus bijlopen. Maar de mannen, het zal ze geloof ik een worst wezen!  Die hebben het allang opgegeven met hun dikke pens en kalig hoofd. Het enige dat ze nog kunnen doen is hun buik fier naar voren steken.  Met de borst naar voren...dat wil niet meer zo lukken, die is naar beneden gezakt. Daar blijft ook geen culotte meer op hangen. Het gedragen T shirt en  korte broek zijn hoogstwaarschijnlijk ergens in de aanbieding gekocht bij d'n Aldi Dondert niet of het bij elkaar past. 

Het zijn de mensen die me op de boulevard nog wel eens vriendelijk toeknikken en 'bonjour' zeggen. 

Soortgenoten onder elkaar. 

Vrienden.

Ik schetste een cliché beeld. In werkelijkheid waren er wel degelijk smaakvol gelede mannen op de boulevard te spotten. Jongere mannen. 

Het Kasteel was goed voor een paar fotootjes. Het gaat om het imposante bouwwerk want ik ben niet iemand die sterk de behoefte voelt om me te verdiepen in de geschiedenis van het kasteel. Wie er gewoond heeft, wie er heerste en wanneer? Welnee! Dat interesseert me eigenlijk niet en mocht dit door een gids aan mij worden vertelt, mijn hersenscellen halen hun schouders op en gooien de info op de lopende band naar de schredder.  Tenzij mijn interesse door de info wel gewekt is!!!  Dan blijft het er nog een paar dagen hangen voordat het de schredder ingaat . 

Nou, in ieder geval wel even het kasteel aangedaan en op eeuwenoude kinderkoppen gelopen. Het is toch mooi om je te bedenken hoe het er aan toe ging ten tijde van de bouw. En dat ik daar nu met een korte broek en een mobieltje rondloop.  

*

In liep de kerk van Saint Rémy binnen, een grote desolate kerk, de deuren naar buiten stonden open. Bij een van de deuren klonk gebral van aan lager wal geraakten die met elkaar vertier vonden in het leggen van een kaartspel. Hun stemmen klonken door in de Saint-Rémy. 

Ook deze kerk is behoorlijk aan restauratie toe. Ondanks  recentelijk nog uitgevoerde renovaties kreeg ik het gevoel bijna in een ruïne rond te lopen.  De glas in loodramen waren wel helder van kleur  en een gedeelte van de kerk was in tact.  Fascinerend.

Weer buiten  hervond ik mijn terrasje , zette me er neer en genoot van de sfeer.

*

Daarna weer de auto opzoeken. Ik wilde vanavond wanneer het eb was nog naar het strand met blote voeten door het water lopen, en een fotootje maken.

Daarna was er in het kader van het wereldkampioenschap voetbal een wedstrijd waar ik van gesmuld heb. Uruguay- KaapVerdië, en ik was voor KaapVerdië ( zoals ik vaak voor de underdog ben!) Wat een wedstrijd!