Even er uit

Op de wegen rond Antwerpen lijkt  het altijd herfst en rampspoed te zijn. Verkeer strompelt langs wegwerkzaamheden en schikt zich goedschiks dan wel kwaadschiks onder een ook nu weer  jankende hemel. De  ruitenwissers van mijn Toyota doen hard hun best om mij zicht te laten houden op deze mistroostigheid en de voorruit van de tranenstroom te ontdoen. Er  ontsnapte mij uiteindelijk een kleine zucht van opluchting toen ik de periferie van deze Belgische stad achter me kon laten.  Niets ten nadele van de stad Antwerpen zelf, maar de wegen er omheen.

Op weg naar Normandië, de kust. 

Vanmorgen afscheid genomen van Ingrid, mij vrouw en  vaste reispartner, om er een keer alleen op uit te gaan. Zomaar voor een paar dagen. Om te ervaren hoe dat is, hoe dat voelt. Het is iets dat ik me voorgenomen heb toen mijn pensioengerechtigde leeftijd in zicht kwam. Ingrid zou nog een aantal jaren doorwerken en ik zou tijd voor mezelf overhouden. Tijd die ik niet alleen in en om mijn woonplaats wilde slijten. Ik had plannen. Schotland, La Gomera!!! En meer! Echter, wilden die plannen niet stranden in de dagelijkse beslommeringen van afspraken ditjes en datjes dan moest er een planning gemaakt worden. Dit bleek toen het er na een jaar van pensioenbeleving nog niet van gekomen was om  zelfs maar een paar dagen op stap te gaan in m'n eentje. 

De agenda ter hand genomen en twee maal een week ingepland. Weken waarop ik zelf er op uit kan gaan, omdat er in die weken dan geen andere afspraken worden gepland.. 

Vreemd dat dat kon voelen als 'uit je comfortzône stappen'. Zo ontwent ben ik om alleen dingen te ondernemen! Zonder Ingrid weg te gaan! Maar daarom ook wel goed om eens te doen. 

Genoeg mannen die vaak voor werk wéken van huis zijn.

Denk aan zeelieden.  Waar is de tijd gebleven dat we die nog gewoon 'Matrozen' noemden...Oki en Doki. Dat was de tijd dat we ook nog gewoon 'negers' konden zeggen. 

Geen side-line bewandelen nu. 

Het grijs maakte langzaam baan voor blauw op deze rit die nog geen 5 uur zou duren . De D925 slingerde en ik slingerde in mijn auto mee door een vlak en licht heuvelachtig groot groen kleurenpalet onder een lichtblauwe hemel waarin lieflijke schape- en vederwolkjes langzaam oplosten. 

De temperatuur steeg en mijn onderdanen die in lange broekspijpen gevangen zaten kregen last van claustrofobie.

De portierraampjes omlaag gezoemd

Waar is de zee!?

Twee minuten voordat ik arriveerde bij mijn geboekte AirB&B huisje ontvouwde het water zich in zijn oneindigheid en mijn hele wezen ontvouwde mee. Wat een fijne omgeving!!  Huisje op de klif! 

Het huisje zelf voelde ook meteen als mijn hutje en ik ervoer blijheid en geluk! Ik zag de kliffen en de stranden beneden, en ik keek en ademde als een vrij levend wezen.  

Ik installeerde me. Liet weten dat ik er was, en wandelde een hoger gelegen klif op. De rand van een land, een continent. 

De zon liet zich gelden. Het biertje dat ik even in de vriesla had gelegd deed me bij terugkomst goed. 

Het strand beneden nodigde eveneens uit om er een kijkje te gaan nemen.  

Links de rotskusten waarlangs ik besloot te lopen. Rechts was op een niet al te grote afstand de kerncentrale van Penly. te zien. 

Lopen langs de kust betekent hier al snel ploeteren over keien en stenen. Gedreven door misschien nog een mooier uitzicht stapte ik dapper toch nog steeds ietsje verder

 Bij eb is er beter te wandelen. Maar nu beleefde ik door eigen toedoen een workout onder een overdadig schijnende zon. Gadegeslagen door kijvende meeuwen wankelde ik als een dronkaard over de stenenmassa. 

Miljarden stenen!! Meer stenen als dat Elon Musk geld heeft !!

Hijgend betrad ik de trap van het strand omhoog mijn klif op. Tijd om wat te eten te drinken en bij te komen.

De zon verdronk even na tien uur achter de horizon. Ik keek naar de scharkering van kleuren en de mensen beneden.

De TV mocht 's avonds uitblijven. Ik schreef mijn verhaaltje met een muziekje en een La Trappe Isid'or. Voelde me prima.