praatje

Wanneer ik ergens in een wachtkamer zit, in de rij sta of in de lift. Met mij valt altijd wel een praatje te maken. Sterker nog, ik ben vaak degene die een conversatie opstart. Ik wil laten zien dat dat kan! In het kader van onderlinge communicatie. Los van de tussenkomst van een mobiel. Ik wil laten zien dat dit nog steeds mogelijk is dat je op straat of waar dan ook elkaar niet hoeft te ontlopen. Ik groet mensen op straat vriendelijk. Ik wil ze laten zien dat we geen vreemden hoeven te zijn van elkaar maar elkaars gelijken. Daarom groet ik juist degenen waarvan ik weet dat ze bij een minderheidsgroepering horen vriendelijk. Donkere mensen bijvoorbeeld. Turken, Marokkanen

Even zozeer heb ik de neiging om mensen die ik zie  aan te spreken op een speciaal uiterlijk kenmerk. Niet negatief, vooral positief. Een afwijkende haarkleur die iemand heeft, een  apart hoofddeksel.  'Gaaf zeg!', zou ik dan willen zeggen 'Mooi!' en een enkele keer doe ik dat ook.

Ik zie ook veel mensen met tatoeages. Dan kan ik wel willen weten waarom voor die tattoo gekozen is, of wat het eigenlijk voorstelt. Gewoon nieuwsgierigheid! 

Maar soms, zoals vandaag, zag ik terwijl ik lekker in het zonnetje aan het wandelen was tegenover me een stelletje aankomen waarvan vrijwel geen enkel zichtbaar lichaamsdeel on-getatoeëerd was. Toen ze dichterbij kwamen schoot het in m'n hoofd dat ik ze vaderlijk zou aanhouden en verbijsterd uitroepen. 'Ah jongens, wat hebben jullie gedaan!!!! Jullie zitten helemaal onder de inkt!!!!!...Krijg je dat er nog af??'

Of als iemand zijn haar heeft zitten dat het lijkt of er een flinke wind heeft gestaan heb ik ook de neiging om er wat van te zeggen. 'Vervelend hè, die wind'

Ik kan dus ook een flauw pestkopje zijn. Op z'n minst in gedachten. Want ik zeg het niet echt.