For no one, Paul McCartney

Mooie uitvoering van een prachtig nummer

Nieuws van 25 juli

Hoe is het mogelijk?

Jaarlijks wordt er een strandzesdaagse georganiseerd. Je kunt je inschrijven voor de wandeltocht vanaf Hoek van holland tot Den Helder.

En wat lees ik vandaag in de krant?

Ik lees tot mijn stomme verbazing dat een van de deelnemers aan deze strandzesdaagse is overleden.

Een zeventig-jarige man

‘Hoe?’vraag je je misschien af. ‘Is hij bevangen geraakt door de hitte?’ ‘Is hij misschien te ver in zee gegaan en in een onderstroom terecht gekomen? Heeft hij een hartaanval gehad? Een attaque misschien?’

Nee, fout.

De 70 jarige man die overleden is is overreden door een vrachtauto.  Ha ha ha ha!!. Heel tragisch. Je verzint het niet.

Dat dat je lot zal zijn. Niemand zal tegen hem gezegd hebben ‘Veel plezier op het strand, kijk je uit voor de autoos…’

Maar het gebeurt hè?

De Belgische Bouddha

Misschien was het wel de belangrijkste drijfveer geweest om te kiezen voor meditatie en filosofie. Het besef dat hij verdwaald was. De hoofdzaken moesten niet alleen maar zaken van het hoofd zijn, maar toch vooral van het hart. Zo bedacht hij het, als huis-tuin en keukenfilosoof. Verder hield Arnold zich bezig met vragen als: 'Waar komen je idealen vandaan? Je motivatie?

Hoe vind je de essentie van het leven. Hoe aanschouw je dat?'

Arnold  nam een voorbeeld aan de Bouddha. Bouddha ontving 'enlightenment 'door dagenlang te zitten onder een tamarindeboom. En verder niets te doen. Niet eten, nauwelijks drinken. Hij aanschouwde  de mensen vanonder de boom en verwierf zich daarmee een scherp inzicht. Hij nam onbevangen en onbevooroordeeld waar. De jongeren, de ouderen, de zieken, de rijken, de armen.   De Bouddha zag ze voorbijkomen, en hoorde hun geklaag over aardse beslommeringen. En prins Siddhartha , onderweg naar het Bouddha-schap zag maar één weg om te ontsnappen van al dit lijden op de wereld. Je moest er boven kunnen staan, en daartoe moest je je kunnen onthechten!! Het is belangrijk te weten dat lijden te maken heeft met hechten. Hecht je niet aan spullen, niet aan je familie, zelfs niet aan je eigen kinderen. Niet aan jezelf. Wanneer je los staat van alle aardse zaken, kun je pas echt vrij zijn!!

Deze filosofie had  Arnold aangesproken. Hij had er iets mee, vond er  waarheid in, maar zoals vaker zit er tussen  theorie en praktijk een engte die genomen moet worden. Want DOE het maar. Probeer maar eens onthecht te raken. Hoe doe je dat? Mooie filosofieën zouden in praktijk toch vruchten moeten kunnen afwerpen. Moeten in de praktijk haalbaar zijn.

Dat is wat Arnold wilde bereiken.Het loskomen dat hem in staat zou kunnen stellen tevreden te kunnen zijn met zichzelf, zijn omgeving en met Het Hogere . Dat hem rust zou kunnen geven, dat hem vrede zou schenken.  En enkel daarom. Egoïstische motieven eigenlijk. Niet helemaal Bouddha-waardig. 

Hij wilde zelf geen nieuwe Bouddha zijn aan wie zich een religie zou kleven. Een Bouddha is een leermeester. Een gids. Dat wilde hij eventueel wel zijn. Een gids zonder strapatsen.

Stap 1 was observeren. Eigenlijk zoals prins Siddharta begonnen was.  Zonder TV, zonder radio. Zonder verdere communicatiemiddelen. Hij zou plaats nemen op een plek in de natuur, waarvandaan hij tevens de mens in zijn meest pure vorm  zou kunnen waarnemen. Waar mensen kwamen die zich in zekere zin onthecht wisten van hun huis en er vrijwillig voor hadden gekozen de luxe althans voor tijdelijk achter zich te laten Het was even zoeken. Uiteindelijk viel zijn oog op een plaats in het Duitse Eiffelland. Langs een rivier. God was aanwezig in de bomen de heuvels, de lucht en het water. En de onthechtte  mens kwam er om er zichzelf te kunnen zijn. Op camping Saur und Bauer in de Duitse Eiffel.

Arnold plaatste zijn tent op de camping en posteerde zichzelf achter een campingtafel voor die tent.. De houding die aangenomen moest worden teneinde een betrouwbare observatie te krijgen was er één die niet veel moest afwijken met die van de  andere bezoekers. De basishouding die hij gewoon was aan te nemen bij het mediteren, benen gevouwen in kleermakerszit, ellebogen op de knieën en de vingertoppen tegen elkaar zou hem teveel doen opvallen en de mensen zouden zich naar hem toe afwijkend kunnen gaan gedragen.

Thuis in zijn woning in Dendermonde had hij zich een nieuwe meditatievorm aangemeten. In zeven maanden tijd lukte het hem om zichtbaar te zijn en ongezien te mediteren. Zittend op een eenvoudige stoel licht voorovergebogen met de onderarmen voor zich over elkaar geslagen op een tafelblad.

En zo was hij dan ook waar te nemen voor de argeloze gast van Camping ‘Saur und Bauer’in de Eiffel. De zonderlinge man achter zijn tafel die daar vooral bewegingloos zat, zweeg en keek. Gasten vermoedden dat het een trieste figuur was, een zwakbegaafde wellicht, een lozer, een nietsnut. Hoe had men kunnen weten dat Arnold verzonken was in een zoektocht naar verlichting? In zijn postuur had Arnold nog het meest weg van een uitgezakte en teleurgestelde ex-Bourgondiër.

Men dreef de spot met hem. Arnold hoorde ’s nachts met zijn door oefeningen gescherpt  gehoor dat er om hem gelachen werd. Het raakte hem niet, hij stond er boven, maar hij besefte wel dat zijn houding ten opzichte van de andere gasten verandering behoefde.

‘But the fool on the hill sees the sun going down, and the eyes in his head, see the world spinning round’( McCartney)

Arnold verbleef acht weken op de camping. Van 20 juni tot 16 augustus.

Die 16^e augustus vertrok hij weer.

Er had zich geen Eureka-moment voorgedaan in het Enlightenment-spectrum. Geen antwoorden waren gegeven waar het ging om de ‘GROTE VRAGEN’.

Hij had in de mensen op de camping geen onthechters waargenomen. In tegendeel zelfs. Zaken als familie, wijn, eten, een warme douche, schone kleding, en  een winkel dicht in de buurt bleken belangrijke factoren. Eigenlijk niets nieuws onder de zon. Het was dezelfde constatering die prins Siddhartha ook gedaan had. Maar wat Arnold wel bevreemde en de  ogen opende was de afwezigheid van ‘lijden’. Er werd niet geleden onder de mensen. Er leek veel tevredenheid en er was geen geklaag  maar vrolijkheid. Soms dankzij de gehechtheid!!!
Niemand maalde er over 'loskomen'. De mensen hadden hun balans al gevonden.

Onder welke boom had Bouddha gezeten?

Arnold zat in ieder geval onder een andere. Onthechting ? Kan wel waar wezen. Tevredenheid! Dat was het meer! En als er afscheid genomen moet worden van een bepaalde gehechtheid, dan konden mensen, zo merkte Arnold ook later, daar doorgaans prima mee omgaan. Goed, tegenslagen hoorden bij het leven, evenals het loslaten van de dingen waarvan je geniet en waarvan je houd. Dat wordt ook meestal wel weer overwonnen en ‘what does not kill you makes you stronger.’

Wat Arnold had geleerd was dat de Bouddha helemaal niet zo’n grote Bouddha was. Eerder  moest hij gezien worden als een achterhaalde charlatan met interessante praatjes! En in zijn tuin in Dendermonde plaatste Arnold zijn jarenlang gekoesterde beeldje van Bouddha van het althaar dat hij op de schouw had staan naar de tuin! Wat hem betrof was Bouddha niet meer dan een tuinkabouter! 

Dat beeld van Bouddha als tuinkabouter is zich later gaan verspreiden, en bij Ikea en Leen Bakker kun je ze tegenwoordig ook kopen.   

België

Is het een Belgische mop?

Nee, het staat in het Nieuwsblad. be te lezen.

Weet je wat er staat?

Dat de politie van Nijvel een INVAL heeft  gedaan in de CEL ( dus in een gevangenis) van Marc Dutroux. Zou Marc de deur  niet hebben  willen  opendoen ofzo, toen ze kwamen...Wat moet ik me voorstellen van een inval van de politie in de cel?

'AUFMACHEN!'

Ik zie alleen Monty Python.

Dhr Dutroux kon in zijn cel gewoon naar videobeelden kijken van schaars gekleede kindertjes. Dit stond natuurlijk niet op de hoes van de video. Die beloofde een documentaire van National Geographic ofzo, en de intro was er ook wel naar, maar na 10 minuten waren er afbeeldingen te zien waarbij slechts pedoos aan hun trekken komen.

Voor wie er verder nieuwsgierig naar is:

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20130627_00639341

maar een INVAL in een cel...Heerlijk land België

Voorjaar in Nederland

We hebben in Nederland te veel wolken gezien, en teveel regen gehad. We weten bijna niet meer hoe het is om weer eens een stralend blauwe dag te hebben. Maar in andere landen hebben ze er ook last van

Getuige deze krant

overgeleverd

Bovenstaande cartoon illustreert de overgang waar wij ons momenteel in bevinden. Wijzelf zijn straks niet langer de baas van onze apparatuur. De apparatuur wordt dat van ons! Doe wat de apparatuur je zegt je te doen, anders gaat het zich tegen je keren.
En ook erg:  net als mensen maakt  apparatuur ook wel eens foutjes.

Maaike Ouboter

Misdaad loont

Voor het nog niet wist:

Misdaad loont!

Het zijn de boeven die het voor het zeggen hebben.

De braven zijn de losers.

En dan zijn er de samenzweerders.

Die garen spinnen.

De boeven besodemieteren

De samenzweerders bedenken verzekeringen

De braven sluiten verzekeringen af

De boeven besodemieteren verzekeringen

De samenzweerders bedenken duurdere verzekeringen

De braven betalen extra

De boeven plunderen

De samenzweerders bedenken rolluiken, alarmsystemen, camera's, anti-inbraak strips, ultra moderne sloten, en zorgen dat

de braven die zaken aanschaffen

De boeven zijn niet te vertrouwen

De samenzweerders bedenken identificatiemethoden en detectiepoortjes

De braven registreren zich

De boeven gebruiken wapens

De samenzweerders leveren wapens

Ook braven worden vermoord

De boeven behandelen kinderen slecht, kinderarbeid

De samenzweerders verkopen hun producten

De braven, vaak onwetend, kopen die waar.

De boeven handelen illegaal,

De samenzweerders verpakken het legaal

De braven, zij betalen

De boeven veroorzaken menselijk leed

Hulpverleners zijn nodig

om de pijn bij de braven te verzachten

De wereld draait om boeven

De wapenindustrie is zo machtig dat die nooit wordt aangepakt.

En de braven ach de braven.

Weten zij soms dat de hemel bestaat?

De Menschenlijke Gewoonten

De mens als mensch. Ik neem hem wel eens waar. Een mens die in beslag genomen wordt door de TV of gevangen zit in een leeswerk.

Dan kun je de mensch bijvoorbeeld zien nagelbijten. Uiting van spanning.

Raar eigenlijk, dat mensen dan op hun nagels gaan bijten. Wat wil dat nu eigenlijk zeggen? Ik ben gespannen, dus maak ik maar snel mijn nagels kort want..? Anders? Anders krab ik m’n partner nog open?  

Want je bijt toch niet voor niets op je nagels? Dat moet toch een reden hebben? Anders kon je toch ook aan je haren gaan trekken, of aan je sokken gaan hijsen, of met je voeten gaan wiebelen?

Maar het is vooral nagelbijten. Biologisch moet daar toch een verklaring voor zijn?

Zou het meer om de nagels gaan, of om het bijten? Misschien is het wel meer ‘het bijten’. Ik werk met menschen die als ze gespannen zijn in hun handen kunnen bijten, of in hun arm of mouw. Bijten is een vorm van afweer tegen innerlijke spanning ( tanden knarsen, op je lippen bijten) Gespannen zijn bij de tandarts is een probleem. Je wilt bijten, maar je moet je mond open houden

Weet je wanneer je de mensch ook kan waarnemen als mensch? Dat is in dezelfde situatie, hij is bezig achter een scherm of leest iets, en zonder dat hij of zij het doorheeft zien we soms dat dan de wijsvinger halve slagen gaat maken in een neusgat. Links, rechts.  Soms ook gravende bewegingen. Hard werk. Het vette vuil wat dan met die wijsvinger bijeen geschraapt wordt uit de neus zien we dan later verdwijnen onder een tafel of soms in de mond..De mensch eet zijn eigen vuil. Heeft U dat ooit gezien? Wat staan we dan dicht bij de chimpansee hè?

Waarom doen mensen dat? Omdat ze hun neuspulkjes niet ergens onder mogen smeren? 'DAN eet ik het maar op..' Nee hoor, het gaat veel dieper. Het zal een biologische verklaring hebben. Als je gaat rondgoogelen kun je mensen vinden die menen dat het gezond is. Goed voor het immuunsysteem. Ik heb nog es even gekeken op www.goorlappen.nl of ik iets verder hierover kon vinden, maar die site bestaat niet.

Hm. www.neuspulken.nl? Bestaat ook niet – gat in de markt. www.snotgraven.nl brengt ook al geen sjoege. Wat is dit jongens?

www.degrommel.nl bestaat niet.

Dus, lezert: Wie het denkt te weten mag het zeggen.

Van Gogh Shadow

de dag van de stilte

Luister!

Zeg eens een dag niets

Laten we een dag stil zijn. Een dag van de stilte in het leven roepen. Je kunt doen wat je wilt, maar alles met zo min mogelijk geluid.  Je beweegt je te voet of met de fiets. (De winkels zijn dicht. Musea en bibliotheken zijn open.) 's Morgens laat je je haar drogen door de wind en föhnt het niet. Poets je tanden, maar niet electrisch.  Je praat niet - en als het niet anders kan-  fluister dan. Spreek met je ogen.  Laat de auto staan. Maai geen gras, en ga zeker niet klussen. Gebruik geen machines.  Wees stil en luister.  Beeld en geluidsapparatuur? Lekker uit laten.

Luister naar de geluiden van alledag. Want die lucht die trilt toch wel. Kindertjes brabbelen, huilen en lachen. Kranen lopen en water sijpelt weg. Vogels tsjirpen, honden blaffen en schapen blaten.

De dag van de stilte. Hoe zou je die beleven? als gewoon lekker? Miditatief, of irritant?'

Het zou mooi zijn als er een pak sneeuw lag die dag. Dan rijden er geen treinen in Nederland.

Waar zou je willen zijn op de dag van de stilte? Lekker thuis met je lief in bed? Dat huisje in de duinen? Dat hutje op de hei? Dan moet je snel zijn. Want er zijn niet veel hutjes op de hei.

Geruisloos komt de ambulance en haalt de dronkenman op die de stilte niet respecteert en zich onbeschoft lallend in het openbaar begeeft.

En dan als het afgelopen is. laten we zeggen om een uur of 20.00 dan doe je waar je al uren aan gedacht hebt, dan luister je het eerst naar het geluid dat je het liefst op dat moment  zou willen horen.

Misschien is dat het geluid van de motor van je auto als je de contactsleutel omdraait, of  het geluid van je eigen stem: 'Hè hè, dat hebben we ook weer gehad' klinkt het dan door je mond, of een ander ongetwijfeld waardevolle opmerking.

Denk er eens over na wat voor geluid je het liefst zou willen horen na een dag stilte.

Gejuich van mensen die blij zijn dat ze het gehaald hebben?

Dat prachtige nummer waar je ALTIJD al de tranen van in je ogen kreeg?

De stem van je lief?

Het nieuws?

Misschien blijft het bij jou nog langer stil, want voor jou mocht het misschien langer duren: Dat uitblijven van de aardse onwezenlijke geluidsstroom. Het nieuws op de televisie, de auto's buiten.  Die verschrikkelijk geinige ringtones en jingles. Die tetterende en lollige reclames.

Mensen willen natuurlijk geen door de overheid georganiseerde dag van de stilte. We maken zelf wel uit of we stil zijn of niet. En dat is goed.  Gelukkig kunnen de mensen die behoefte hebben aan zo’n dag ook zelf de stilte opzoeken.
Nog...

Houd op met zoeken

"Mensen, ik zeg maar zo: houd op met zoeken. Doe wat je doet. Stofzuig met aandacht. Wees in paniek met aandacht. Blij en verdrietig met aandacht. Kijk jezelf eens goed aan in de spiegel en glimlach naar jezelf. Er is niets anders dan dat. De grond waar je op dit moment op staat, bevat alle antwoorden. Verderop heb je niets te zoeken."

Dit las ik in een tijdschrift. Ik weet niet meer welk tijdschrift. Ik vond het wel heldere taal. Het was geschreven door ene Irene Harlingen. Ik zocht haar op op het internet. Zou het een columniste zijn? Een filosofe? 

Google vond alleen bloemisterij 'Irene'in Harlingen.

                                                      'Wees in paniek met aandacht'

Spinsel

Tuurlijk,

Overal heb je mensen voor.

Je kunt het zo gek niet verzinnen

Of wel…?

Misschien is er wel iemand die iets heeft met mijn gironummer, en die dan misschien niet weet hoe hij er geld op moet storten.

DAT is erg...

Shit man

Mijnwerker

Mijnwerker

Dat is denk ik voor mij het minst aantrekkelijke beroep. Zo diep onder de grond ploeteren in de warmte, het vuil,  het donker en het lawaai .

Zullen er veel mijnwerkers zijn die het werk doen uit liefhebberij? Enkelen wellicht, maar het gros vast niet!. Mijnwerkers die fluitend naar hun werk gaan kan ik niet begrijpen. 

Ik bewonder ze wel: ' Mannelijk, stoer'. En heel misschien is het wel goed dat ze er zijn

Er zijn meer beroepen waar ik niet aan moet denken. En er is er weer eentje bijgekomen

:' steward in een boeing 737!'  Gisteren ben ik met een zo'n vlieg'tuig'  naar Gran Canaria gegaan en ik heb me zo es een tijdje tijdens de vlucht zitten verplaatsen in de man die daar zo in de weer was met onhandige karretjes in een smal gangpad waarlangs je elkaar niet kunt passeren, terwijl er juist zoveel  zijn dieWILLEN  passeren.  Moeders met jengelende kinderen die naar de wc moeten, en allerlei anderen die zich moeten ontlasten en dan weer terug moeten naar hun plaats. Nee, een aangename werkruimte ziet er anders  uit. Maar Simone deed het nog allemaal redelijk met een smile. Een aangeboren smile denk ik. Sjokkend van luchtzak naar luchtzak met in zijn handen plastic bekertjes, krasloten, zakjes kinderspeelgoed, vuilnis, of met pakjes sigaretten. Parfum en luchtjes promotend leek hij in het constante geruis van de motor van de Boeing zijn plek te hebben gevonden.

'Simone?'is dat eigelijk voor een man niet een erg vrouwelijke naam? Ja, toch droeg hij deze naam met een veiligheidsspeld op zijn jasje. Even tevoren had ik een beknopt reisgidsje van Gran Canaria gelezen,  dat het eiland zo gayvriendelijk was. Er waren veel homobars, travestieten en anderen die met hun geslacht in de knoop zaten. Simone zal er dan wel één van zijn.

Er was nog een steward en er waren twee stewardessen. Maar Simone was de leading man. In het begin liet hij wel iets van irritatie zien, toen hij het  veiligheidspraatje wilde houden met bijbehorende gebaren stond hij even als een wanhopige leraar voor een onwillige klas: PAY ATTENTION PLEASE! ONLY ONE MINUTE' Hij was degene die ons door zijn boordtelefoont  het meest toesprak. Een praatje dat elke twintig minuten begon met: 'May I have a moment of your time please..'waarna je je oren moest spitzen om enkele woorden van zijn gesproken tekst te kunnen vertalen Meestal ging  het over de koopwaar waar hij of zijn collega's dan mee langs zouden komen.

Twee van die collega's, een man een vrouw die aan de algemene schoonheidsvoorwaarden voldeden en van ongeveer dezelfde leeftijd, liepen samen - de een achteruit, de ander vooruit, met tussen hen in een karretje  koude en warme dranken.  Ze blinkten zo nu en dan naar elkaar, en dat was dan wel weer spannend om te zien.  A dirty mind is a joy forever.

Maar voor de rest lijkt het me geen topbaan. 

Een enkele keer gaat er ook wel eens een steward door het lint. Want vriendelijk blijven naar passagiers die je eigenlijk voortdurend in de weg lopen, dat valt niet altijd mee. Laatst nog, heeft een steward door de boordtelefoon een medepassagier de huid volgescholden. De passagier was ondanks herhaalde mededelingen toch van zijn zitplaats opgestaan terwijl het toestel nog aan het taxiën was.De steward liep zijn richting uit en kreeg toen de koffer van die passagier tegen zijn hoofd.  Na het uitschelden heeft de steward enkele biertjes gedronken en heeft via de noodglijbaan het toestel verlaten.

Is wel z'n baantje kwijt nu, maar ik kan me ZO GOED in  die steward verplaatsen..

Keuze

Geluk is een keuze.

Aanvaarding is een keuze.

Vergeving is een keuze.

Woede is een keuze.

Verlangen is een keuze.

Liefde is een keuze.

                                             Eckhart Tolle

Davincini:            Hoe waar is dit?

Boulevardregels

Op een Boulevard lopen ,  gold daar niet een ongeschreven wet om daarover te flaneren? Daar vonden toch van oudsher de parades plaats van mensen die keken, en bekeken werden door mensen op  bankjes en vanaf  terrasjes?

Er waren er maar zat die een klein uurtje voor de spiegel doorbrachten voordat ze zich op de wandelboulevard begaven.
Welnu, ik kan zeggen: er wordt niet langer flamboyant geflaneerd op de boulevards. Niet op elke boulevard tenminste.

Zoals in Lanzarote, waarvan we vanaf het terras van ons appartement  uitkijken over de zee, en slechts de wandelboulevard ons scheidt van het witte zand en het blauwe water.  Een boulevard, waarop niet geflaneerd word, maar die helaas wel gewoon wordt gebruikt, als betrof het een bedompt steegje. Creaturen die model zouden kunnen staan voor de tekeningen van Eric Schreurs, de tekenaar van  o.a 'Joop Klepzeiker' lopen hier ongegeneerd voorbij. De gedevolueerde mensch, kun je zeggen ( de goeden daargelaten) beweegt zich hier van links naar rechts en rechts naar links voor onze ogen. Het roept vragen op als:

'Korte broeken bij oudere mannen in het openbaar. Mag dat?

En hemden bij oudere mannen?

Oudere mannen überhauBt, mag dat?'

Tsjeesz, wat de heren medici dezer dagen al niet in leven houden...het komt hier allemaal langs.

'Roze joggingsbroeken over te dikke benen, mag dat?'

'Vrijheid van meningsuiting', ik weet wat ik daarvan moet denken, en ik zou graag een toevoeging zien: De vrijheid om zich naar eigen inzicht te kleden. Want deze vrijheid dient toch echt aan banden te worden gelegd! Eerst een diploma halen dat getuigt van enige of minimale smaak. Ik ben er voor! Zeker als je van plan bent je over een boulevard te begeven waar mensen willen genieten van het uitzicht.

Je  smakeloos langs de zee te begeven geeft geen pas....het is branie-achtig en lacherig een rouwkamer betreden!  Het is kauwgom smakken in het theater!  Een prakje maken van je hors d'oevre! 

Vooruit mensen. Ik zit hier voor m'n appartement van het uitzicht te genieten. kan daar nu niet een béétje rekening mee gehouden worden? Er lopen ook mooie routes ACHTER het appartement hoor!

Hmm, lekker om rechts te zijn, volgens mij