Op mijn mobiel had ik een stuk of 8 foto's staan die ik zelf geschoten had . Op elk ervan was een strakblauwe Middellandse Zee te zien. Heel klein beetje jammer..
Ik heb ze genomen onder de enthousiaste geluiden van mijn vrouw want vanaf het strand waar wij liepen zagen we grote vissen boven het water duikelen, wij dachten dolfijnen. Fraai om die dieren zo nu en dan met hun halve lijf boven water het leven te zien vieren.
Maar om te fotograferen, dat was een ander ding. Lastig!
Het was wel grappig en hartverwarmend om Ingrid zo enthousiast te horen. Dat vond ik eigenlijk nog leuker dan die vissen met hun glad geschoren huid !
Een jongen die de zee hier kent omdat hij langs de kust in een restaurantje werkt, hielp ons echter uit de droom en zei dat het geen dolfijnen waren die zich hier lieten zien maar vissen die volgens hem 'Negro's' heten
Google kon bij Negro's niets anders vermelden dan 'Negers' Maar die waren het niet. Die hebben armen.
Wrang, associeer ik even, nu het over zwemmen gaat; We zitten vlak bij de Spaanse enclave Ceuta. Marokkanen op zoek naar een beter bestaan zijn soms bereidt om dit zwemmend te bereiken.
Helaas voor deze naamloze helden - ze worden vaak terug gestuurd.!!
Rondreizend in Marokko kun je je de uitzichtloosheid van de mensen in de arme provincies voorstellen. Wonend in een onherbergzaam gebied het kostje bij elkaar scharrelen tussen stof en afval. Wanneer er niets te verliezen is, kunnen sommigen een wanhoopspoging doen op zoek naar een beter bestaan.
Illegaal oversteken. Hoe dan ook!
Na enig speurwerk denk ik te weten wat we hebben gezien: Tuimelaars.
*
Ons oriëntatie-vermogen is vanmorgen bij het verlaten van ons onderkomen in de Medina wederom op de proef gesteld en we zijn zwaar gezakt voor het examen.
We raakten er telkens de weg kwijt en ik kan me voorstellen dat mensen met een aanleg voor claustrofobie ten zeerste afgeraden wordt zonder gids de smalle steegjes van het doolhof te betreden. We sjokten met onze rugzakken en handbagage door de gangetjes onder poortjes om na een bocht dezelfde soort steegjes te zien en poortjes.
Terwijl we dachten dat we de weg nu wel wisten!!! Oh wat Jut-en Jullerig voel ik me dan!!! Dat onbeholpen ronddrentelen!!! We hebben een aantal keer de weg moeten vragen. Lekkere reizigers zijn wij!!
*
Nog even dit:
Gisteren gegeten in een sjieke bed&breakfast zoals het bedoeld is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten