DTRH 2026

Volgend jaar weer!

Dat denk ik.  Zo sta ik er nu in. 

Overgehaald door mij kinderen ben ik drie jaar geleden voor het eerst naar 'Down the Rabbit Hole' gegaan. Een festival waar meer dan 40.000 bezoekers jaarlijks op afkomen.

Ik ben niet een mens die van menigtes houdt. Dat houd me altijd tegen om naar massabijeenkomsten te gaan. Menigtes zijn een beetje eng, omdat ze de individu in zich laten opgaan. Je bent opeens een onderdeel van. Een radertje van een groter geheel. 

Je gaat op in de massa. En daarin kan ineens van alles gebeuren . Ook dat wat je niet bevalt! 

Daarnaast is het niet altijd makkelijk om uit drommen mensen weg te geraken, als het er zoveel zijn.  Praktisch gezien is het lastig wanneer je bijvoorbeeld hoge nood hebt.

Menigtes zijn vaak schreeuwerig en opgewonden. Gevoelens en gedragingen die me alert laten zijn, en me me niet op mijn gemak laten voelen.

Bezwaren bezwaren. 

Maar bezwaren hoeven niet leidend te zijn. Daar kun je overheen stappen. Het enthousiasme waarmee de kinderen over het festival vertelden heeft me dat doen besluiten .

Een kaartje voor het festival is aan de prijs. De camping bij het festivalterrein is er bij inbegrepen. Daar kunnen we in een tentje tussen de jongeren  overnachten, maar dat zullen we niet gaan doen. Ik ga het festival bezoeken vanaf een camping 3 kilometer verderop. Met de fiets. 

Samen met Ingrid ga ik.  We hebben een tent kunnen lenen die ruim genoeg is . De camping heet de Muk. Nou ja, dat geeft niks. Een goeie tuk op de Muk. Het zal wel goed komen.

Het festival bestaat al een aantal jaren en alle kinderziektes zijn er inmiddels uit gehaald. Logistiek is het allemaal dik in orde, de voorzieningen talrijk. Er zijn grote podia voor de optredende artiesten, en buiten de muziek om is er genoeg te genieten op het terrein. Niet alleen kun  je er goed en gevarieerd eten. Ook zwemmen in het meer behoort tot de mogelijkheden, salsadansen, boten bouwen, yogaworkshops doen, kleikunstwerken maken, film kijken, en in de speakerscorner kun je aan een immer enthousiast gehoor kwijt wat je kwijt wilt. 

Vooral jonge mensen krijgen niet genoeg  van de muziek, waarbij elk ritme de aanzet blijkt tot bewegen. Zwieren met die armen, bewegen met dat lijf!! Meezingen. Juichen! Gaan! De massa viert feest! Maar dát is een leuke massa !!! Dat is geweldig, om al die vrolijke gezichten om je heen te zien. Dat is een massa die ik wèl graag zie. Wie wil er nou niet deel uitmaken van zoveel vrolijkheid om je heen op een festival waar ook nog es een keer de temperatuur goed is en de muziek niet alleen dansbaar, maar ook kwalitatief wat te bieden heeft!

Al ben ik al wat ouder, het is genieten van de bands, genieten van de vrolijkheid, de sfeer, de mensen!! Rondzwalken over het immense festivalterrein en je ogen de kost geven. Zoveel te zien!

Een praatje aanknopen, een biertje halen , weer naar een volgend concert. Het is geweldig! Kijk ze gaan!! Wat een feest!!!

Fijn dat ik dit drie dagen  kan zien en meebeleven allemaal.