Sterren

 Sterren stralen overal. Je hoort er over op de sappige kanalen. De helden, de diva's , de zangers, zangeressen, acteurs en actrices. Veronderstelde of waarachtige perikelen in hun leven worden breed uitgemeten, besproken en gelezen. Tja, je bent ster of niet. Voor roem moet je tol betalen. De aanbidders, de sterrendwepers, ze smullen er van.

Ik wil het over andere sterren hebben. De sterren in de nachtelijke onmetelijkheid. De lichtpuntjes die zoveel eeuwen al de menselijke fantasie beroerden, fascineerden en bezig hielden. 

Wat daarboven in dat zwart gebeurde was iets dat niet begrepen werd en waar betekenis aan werd gegeven. Er waren  Goden aan het werk. Van een groep sterren die bij elkaar stonden werden sterrenbeelden gecreëerd. Leeuw, Tweelingen, Vissen, Boogschutter. Er werden verklaringen gezocht voor zons- en maansverduisteringen, kometen, vallende sterren. De sterrenhemel was vol met mysteries, het speelveld van Opperwezens. Er werden wetmatigheden ontdekt. Hoe de sterrenhemel bewoog! Waar de maan op kwam. 

Hoe fascinerend die sterrenhemel was, dat is ie nog steeds. Al hebben we inmiddels voor een deel verklaringen gevonden van de raadselen die oude generaties zo in hun greep hielden.

Er werd genavigeerd op sterren.

 

Wanneer je in een gebied komt  waar aardse lichtbronnen es niet de dienst uitmaken dan kun je je in die fascinatie onderdompelen. Dan kun je de sterrenhemel in al zijn betovering zien en dit ademloos opnemen. Het kan je zo nietig maken dat je als vanzelf gaat fluisteren. Zo nietig zijn wij, hoe kwetsbaar in dit immense geheel. Wat doen we hier? Dat soort vragen zouden makkelijk kunnen opkomen. 

Maar

Hoeveel mensen in Nederland wordt deze ervaring ontnomen? Hoe belangrijk is het om dit terug te krijgen?

Ik denk heel belangrijk. De hemel moet zichtbaar zijn. Er moeten sterren waargenomen kunnen worden. Het is even belangrijk als...

als dat je voortaan de golven van de zee niet meer zou kunnen horen. De rivieren niet meer kan horen stromen.  Er opeens geen vogels meer zouden zijn. 

Als we ergens echt recht op hebben is het het terugbrengen van de nacht. We willen weer sterren kunnen zien! Ze moeten weer deel uitmaken van ons leven! 

Doof de reclamelichten, doof overbodige straatverlichting . Doof de schijnwerpers. Laat het 's nachts weer donker zijn. 

Zo donker is het niet

Opgevangen

Hij is idioot!

Hij doet overal zo lyrisch over!!!

Bloemen, luchten, lichten, kleuren, muziek, vrouwen, afwijkende objecten, afgebladderde deuren, warmte op zijn huid, sinaasappels, peren, lamsvlees, bier, films, fotoos..!!

En dan heb ik het over 1 dag!!

Ik word compleet gek van die goser. Ik word er zó moe van. Hij kan nooit es normaal doen! 

'Mooi hè!!'zegt ie dan! 'Kijk dan!' zegt ie dan. Luister es!!!

Je moet hem wel nageven. Hij is niet de man die je mistroostig aankijkt met 'is that all there is..'

Hij snuift het leven op en kan er in op gaan. Helemaal!!

Idioot!

Maar eerlijk gezegd

wou ik dat ik er een ietsepietsie van had...

Jammerlijk Ontdromen

Op het scharnierpunt tussen waken en slapen vond ik mezelf liggend op de rand van het bed. De slaap had er kennelijk de brui aan gegeven. Zo jammer. Nog met de ogen toe poogde ik de toestand te herstellen waarin in nog kort tevoren verkeerd had ,maar de laatste beelden ervan begonnen achter mijn oogleden al snel te vervagen en verdwenen. Ik werd me gewaar van het geluid van de zee, niet ver van het voeteneind. Ik bemerkte de droogte van mijn keel. Ik zou er uit gaan om te drinken waarmee de kans om daarna terug in die magische surrealistische wereld te komen vrijwel uitgesloten was; het ochtendlicht brak door de gordijnen.

Hoe heerlijk kan het zijn te dromen. 

Ps: maar wakker worden met het geluid van de zee is ook niet verkeerd  

Geen verslag

 Ik stop met een dagelijks vakantieverslag. Het lijkt anders teveel op een dagboek, en dat wilde ik juist niet met  dit blog. 

Bovendien is er niets bijzonders te melden. We hebben gewoon een relaxte vakantie, weinig spectaculairs. 

Iedereen die er desondanks toch in is geïnteresseerd, kan op Polarsteps terecht, waarop Ingrid een mooi persoonlijk reisverslag neerzet. 

Daarnaast wil ik eigenlijk niet rekening hoeven te houden met lezers, en dit blog een verzamelplaats laten zijn voor al mijn kronkelingen, fascinaties en gedachtes 

die opkomen en verdwijnen. Hak op de takkerig soms. Kant nog wal soms. Gewoon voor mezelf. Een spuiplaats. Ieder is vrij om het te lezen hoor, dat wel, en ik vind het ook leuk om er iets over terug te horen, maar het is gewoon mijn online plakboek. Geen verslag. 

18 september

Een van de eerste vragen die ik vandaag on-line  stelde was : 'Kun je wijn die bevroren is geweest nog drinken?' Daar had ik  persoonlijk belang bij. 

De wijn is gisteravond in het vriesvak gelegd en vergeten. Vandaar. Het ijs was binnen in de fles bezig druk uit te oefenen en het had niet veel gescheeld of we hadden de scherven uit het vriesvak kunnen schrapen.

Maar zover is het niet gekomen.

Het Online antwoord was: Nog drinkbaar, maar mogelijk is er sprake van smaakverlies. Vanavond maar es een glaasje proberen

Het zwembad hier is niet zomaar een kikkerbadje. Het is er een van 10 X 20 meter, en het verloop is van 1m50 tot 2m 50. Dus, er kan sprake zijn van baantjes zwemmen. 

Ik heb inmiddels een plonsje gemaakt. Er zijn op dit kleine sfeervolle parkje weinig mensen- we zien ze in ieder geval bijna niet, en er is niemand in het zwembad Het voelt als privé. 

Vaak krijg ik hier een wietwalm in mijn neus. Maar het is geen wiet. Het is rozemarijn!  Dit kruid  heeft een grote geurovereenkomst met het te blowen goedje. Ik herinner me dat ik het vroeger ook gerookt heb. Rozemarijn. Samen met anderen die in de veronderstelling waren dat het hier om wiet ging. Ze wisten niet dat het uit ma's keukenkastje kwam. Ze zeiden dat ze stoned werden, en leerden mij daarmee dat suggestie veel met een mens doen kan.

De ochtend verdween  geruisloos in de middag waarin de zon ons langzaam de schaduw in dreef, en het water extra verkoeling bracht. We hadden wat hapjes, en het leven a la campagne was wat het moest zijn. 

Dan kun je, zoals later in de middag, rond gaan zwalken in een stad - in dit geval Avignon (Pauselijk paleis enzo,) mooi hoor, zeker! maar dat brengt toch niet hetzelfde vakantiegevoel bij mij teweeg. Boven de 30 graden in een stad rondbanjeren is het voor mij niet. 

Het voelt soms ook een beetje wezenloos. In een stad rondlopen. Beelden en gebouwen bekijken die al dan niet tot de verbeelding spreken maar waar je de geschiedenis niet of onvoldoende van kent. 

In een poging dit manco toch nog enigszins recht te trekken gaan we dan maar ergens zitten en nemen dan via onze mobiel wat basisinformatie over van al dat moois dat we zien . Zo lazen we bijvoorbeeld dat het liedje 'sur le pont d'Avingnon on y danse' zou moeten zijn 'SOUS le pont d'Avignon'!

Noodzakelijkerwijs even naar de winkel, de Aldi. Inslaan voor de week.

Ingrid serveert smakelijker maaltijden dan dat we in menig restaurant voorgeschoteld krijgen,  zo ook de macaronimaaltijd die ze die avond bereidt had.  Een mjamjam ervaring! Buiten op het terras  met een glaasje wijn erbij,  en wie doet ons wat. ( behalve de muggen)

Na de maaltijd komt bij mij vaak het inzakmoment, dat vraagt om een plek om lekker te kunnen liggen. Slapen en wat tv kijken. Wat ik zag was hemeltergend en tenenkrommend. Domme mensen. Laat ik er niet over uitweiden

Wat ik ook nog heb bekeken was een oud interview ( 1996!)van Karel van der Graaf met David Bowie. Heel Boeiend! Omdat ik Bowie boeiend vind. Als mens en als performer. Hiervan genoten voor ik ging slapen.

18 september, 's morgens

 Ik heb aftershavelucht rond me hangen wanneer ik de deur van het appartementje open en naar buiten loop. Ik merk de afwezigheid op van dauw, en kijk om me heen om de omgeving in me op te nemen. 

Er is een zwembad, waarvan ik niet zeker weet of het al toegestaan is om er in te zwemmen. Degene die daar over gaat zei bij aankomst dat we er toen nog niet in mochten- er moest eerst nog iets onduidelijks mee gebeuren. Waarschijnlijk zou het water eerst een reinigingsproces moeten ondergaan, ik weet het niet. Vandaag zal ik informeren hoe de zaken er voor staan. Het is een prettig idee dat een plonsje in het water tot de mogelijkheden hier zou behoren. Ik zou dan een paar baantjes kunnen gaan zwemmen elke keer als ik hier ben en er de behoefte toe voel. 

Ik besef dat het geen aangenaam gezicht moet zijn om mij buiten in mijn zwembroek rond te zien lopen,  maar dat zal het niet zijn wat mij gaat weerhouden. Mijn adonisjaren liggen in een even ver verleden als dat mijn haar grijs is.

Zo leven mensen, ieder met hun tekortkomingen en imperfecties. 

Ik schreef al eerder dat hier , op het Franse platteland, de wereldproblematiek niet lijkt te bestaan.

Maar ik kan het niet laten zelf het nieuws van de wereld tot me te nemen. 

Heel kort wil ik hier even wat over kwijt. 

Dat is de verkettering van de linkse politiek. Opkomen voor sociaal zwakkeren, wantoestanden aan de kaak stellen, een eerlijke verdeling van financiële middelen nastreven, een warm hart toedragen aan moeder aarde, burgers het recht geven om te zijn wie ze zijn, en voor elkaar te zorgen. Al dat wordt nu woke genoemd. Verwerpelijk, ziekmakend, en zelfs terroristisch. 

Dat vervuld me met ongeloof. 

Wat voor een buitengewoon eng virus is zich in de hersens van mensen gaan nestelen!?

Geen gedachte die het vakantiegevoel een positieve impuls geven, maar het raakt me. 

Ik hoor net dat het zwembad gebruikt kan gaan worden. Het water is groen, maar oké.

Dus, kijken wanneer de behoefte de kop opsteekt om me er in te dompelen. Nu nog even niet.

De man die me vertelde dat het water zwemklaar was vroeg of ik nog iets nodig had in het appartement. Of alles in orde was. Ik vroeg hem om extra kopjes, want er waren maar twee koffiekopjes aanwezig, 

Mijn kennis van het Frans was dacht ik toereikend genoeg om de vraag duidelijk over te brengen. 

De man kwam even later gedienstig terug met twee glazen kopjes in zijn hand ter grote van borrelglaasjes. Zijn gedienstige glimlach wilde ik hem niet ontnemen en ik zei 'Merci monsieur, merci beaucoup'

Foto's en verhalen

Cipressen Kersen Olijfbomen Druivenranken Rozemarijn,

Oh wat is de Provence toch fijn! 

Of zoals de Fransen zeggen :VIN!

We bekijken schilderachtige dorpjes en lopen er kiekend doorheen want we schilderen niet.

Ik zou het heel graag willen kunnen, schilderen. Het lijkt me een fantastische hobby. Maar helaas ben ik deze kunst niet machtig. Dus ik maak kiekjes. 

Ik heb zo'n 30.000 kiekjes op mijn laptop. Er zitten plaatjes bij!! Mooie foto's! Herinneringen die anders niet meer aangeraakt zouden worden en daardoor sneller de kans zouden lopen te worden vergeten. 

De avond gister is voor een groot deel gevuld geweest door meesterverteller Diederik van Vleuten. 'Bouwjaar '61, heette de show die we op de meegebrachte laptop zagen en die volledig op YouTube is te vinden. Over herinneringen gesproken. Diederik stipte gebeurtenissen aan die ook voor mij ( bouwjaar '58) nog helder in het geheugen staan. De astronauten van de Apollo 11, met hun missie om de eerste mens op de maan te brengen ! Hoe wij van het verloop daarvan middels het  commentaar van onder andere Chriet Titulaer  op de hoogte werden gehouden, We zaten gefascineerd voor onze TV. We zouden het nu een mini tv noemen, met al die enorme schermen die er in hedendaagse woonkamers aan de muur hangen. 

De verhoudingen tussen mensen van toen en nu zijn onvergelijkbaar. 

Mocht je een avond niets te doen hebben en een show willen horen waar elke podcastmaker jaloers op zou worden, probeer eens een show van Diederik van Vleuten. De geschiedenisleraar die iedereen zou willen hebben. Over de eerste wereldoorlog, over Churchill, en meer! Je leert wat en beleeft het mee!

17 sept, ochtend

Nieuwe dag. Wat zal ik vandaag weer eens voor moois aan de wereld toevoegen? 

Is dat niet een positieve ochtendgedachte? Kan ik vandaag nog iets zinvols bijdragen? Iemand gelukkiger maken? 

Het is nog vroeg. Ik zet een kopje koffie. Ook een voor Ingrid, die nu nog wat ligt te ronken in bed. 

Krijgt ze koffie op bed. 

Frankrijk, Provence, de Mont Ventoux, een terrasje, een zwembad, een blauwe lucht , verspreide naaldbomen. De kalme stilte  slechts onderbroken door het gepruttel van een onthaast koffiezetapparaat. Een leven dat me goed bevalt. 's Morgens wakker worden in zo'n omgeving, brengt mijn ziel meteen in harmonie met mezelf. Wereldproblemen bestaan hier niet.  Ik kijk waar de dichtbijzijndste winkel zich bevindt. 

Op twee en een halve kilometer.

Gisteren hier aangekomen. Het viel niet mee om een droomhuisje te vinden dit keer. Ingrid is naast me in de auto uren aan het zoeken geweest terwijl we  met 130 kilometer per uur over de snelweg zoefden

Het leven in Nederland gaan we ruim 5 weken achter ons laten. Afgelopen weekend hebben we onze kroost met hun geliefdes ( onze toekomstige schoondochters) gedag gekust en met Amber ben ik zaterdagavond nog de stad in geweest vanwege Popmonument. We hebben het leuk gehad. Optredens gezien van onder andere Meau, PuntJudith, J. Bernaerd en Borokov Borokov. Voor dat laatste gezelschap dat optrad in gebouw T om 00.00, kwam ook mijn jongste zoon aanzetten. Die wilde de act van de twee niet missen, en lekker uit z'n bolleke gaan.

Ik zal nog wat foto's daarvan plaatsen

Het lijkt alweer langer geleden als dat het was. 

Nu dus de rust van het platteland. De koffie is doorgelopen. De temperatuur buiten opgelopen.  Vogeltjes laten zich horen, en er is iemand in de verte bezig met een elektrische grasmaaier. Het geluid zou mooi in te passen zijn in een hedendaags drum&base partijtje, zit ik me te bedenken .

Het stoort me niet zo. Het geluid past hier ook wel bij het land. Niet te lang dan..

Vertrek 15 september

 De auto staat met de bandjes op de juiste spanning voor de voordeur te wachten. De achterklep en de zijportieren ervan worden telkens weer geopend, de zittingen achter zijn inmiddels ingeklapt. Gevulde tassen, kratten en rugzakken worden er naar binnen geschoven, en vullen het interieur. Krentenbollen, worstenbroodjes, flesjes drinken liggen binnen handbereik van de bijrijder . Een koelbox wordt aangesloten. 

De deuren in het huis klappen telkens dreunend dicht omdat de wind door het huis jaagt bij het naar buiten dragen van al die bagage. 

Nu we met de auto op vakantie gaan zullen we alles meenemen ook! Het was een behoorlijk contrast met hoe we eerder deze week met het oog op een backpackvakantie de rugzakken met de grootste zorgvuldigheid hadden ingeladen waarbij elke gram telde. 

In het huis zijn de vloeren schoner als dat ze de afgelopen week waren. De vuilnisbakken zijn geleegd, de bedden verschoond, de was gewassen , de planten verzorgd. Stof is voor het oog verwijderd. Bederfelijke waar is weggekiept. 

Bali zat nog steeds  in onze hoofden. De gedachte dat we een verkeerde beslissing hebben genomen door de vlucht af te boeken steekt de kop op. Het weercijfer in de Oriënt stijgt volgens de prognoses van Weer-on-line tot een kleine tot ruime voldoende.

Zo zoefden  we van file naar file richting  het Zuiden . Een voor ons bekend traject. We zwegen veel om onze gedachten de kans te geven te wennen aan deze onverwachte wending die onze reisbestemming had gekregen, en of wij er goed aan hadden gedaan.

Brussel. Luxemburg, Nancy ,Langres. In deze plaats zouden we rond 18.30 aankomen en er overnachten. 

Het appartement dat Ingrid via booking.com had gevonden was niets bijzonders, maar dat hoefde ook niet. We zouden er maar 1 nacht blijven, om de volgende dag  verder zuidwaarts te karren. De woonkamer kon je een hok nomen zonder de waarheid geweld aan te doen. Een raamloos vertrek met een tweezitsbank tegenover een tv, met daar tussenin een klein tafeltje dat een salontafeltje wilde zijn. 

Maar er stond een fijn bed in de slaapkamer, en daar ging het om.

We kozen in een restaurantje dat we nog kenden van een vorige reis, en aten er helaas iets minder smakelijk dan toen. Eerlijk gezegd kan ik dat mezelf ook verwijten. Ik had gedacht met een steak haché, (viande crue.) een lekker mals warm  tartaartje te krijgen.  Ik wist niet dat 'viande crue' betekende 'rauw vlees'. Dat had ik even moeten googelen dan had ik dat geweten. Waar de ober nu mee aan kwam zetten was een bord met daarop iets wat er uitzag als  een portie rode bietensalade , en het was koud ook nog es! 

Sla en frietjes erbij. En wat spul om over mijn bestelling te doen, kappertjes. uitjes.

Nou ja.

We zijn op pad. Ik hoop op een boel nieuwe dingen en ervaringen. Dit was er één van, maar ik bedoel eigenlijk andere. 

*

Nog wel even dit. Ik heb nog wat op mijn lever

Een luxe ergernis van mij in restaurants is deze:. De Mayonaise! Zelfs in de betere eetgelegenheden wordt deze saus, die we toch bij  frites als essentieel mogen beschouwen, geleverd in een afgesloten soort kort plastic opgeblazen rietje waarbij je eigenlijk een schaar nodig zou hebben om het te openen. Maar die zit er niet bij. Het is een gefriemel om de uiterst zuinige hoeveelheid saus  uit dit gladde onding te persen. Ten einde raad besluit ik daarom vaker  de verpakking met mijn tanden openen, waarna ik stukjes plastic uit mijn mond moet verwijderen.

 De idioot die dit bedacht heeft mag voor mij aan de schandpaal, en er mag wat mij betreft een  protestdemonstratie tegen dit soort verpakkingen komen.

De doorgehakte knoop

De kogel is door de kerk gestrompeld. Maar er uiteindelijk doorheen gekomen. De vlucht naar Bali is geannuleerd. 

De lol was er vanaf. Het was er niet langer het beloofde land. Na de overstromingen en aardverschuivingen waren het ook ongunstige weersberichten die het reisenthousiasme tot  beneden twijfelachtig niveau brachten.

Wat toen volgde was een administratieve speurpartij waarvoor we eigenlijk een lesje 'vluchten annuleren' voor hadden moeten volgen, maar waar we na wat zenuwachtig gescroll toch uit zijn gekomen.

Nu nog hopen dat we restitutie krijgen

Opeens ligt nu de wereld open. We hebben ruim 5 weken voor ons liggen waarin alles kan! Italië, Portugal. Albanië. Het voelt goed

Bali ligt er volgend jaar ook nog wel

Nog 1 dag en dan...

 Sardinië is voorbij gekomen als alternatieve reisbestemming. Het moet een prachtig  eiland zijn. Italië heeft veel gebieden , steden en streden die een reis erheen aantrekkelijk maken. Ik was niet eerder in Rome bijvoorbeeld! Een de stad ligt er al zo'n 3000 jaar ligt!

Dan wordt het toch wel tijd zou je zeggen.

Maarmaarmaar.

Bali is niet helemaal van de baan. We volgen nog steeds de weersvoorspellingen van het noorden en het zuiden van het bijzondere eilandje, dat - even terzijde- al 200.000 (!) jaar geleden bewoond werd. 

Die weersvoorspellingen en berichten die we horen ( ook uit Bali zelf!) zullen vandaag waarschijnlijk de doorslag geven dat wij morgenavond alsnog inchecken  op de geplande en betaalde vlucht. ( restitutie zal waarschijnlijk mogelijk zijn anders, maar is niet 100% zeker)

De kinderen zijn langsgekomen om gedag te zeggen, met ons een Chinese maaltijd te genieten  en hun levenservaringen te delen in verdrietige,  vrolijke, zakelijke en opzienbarende  nieuwtjes, die we afroomden met een spelletje Beverbende.

Er zal vandaag nog wel wat afgedubt worden. 

Ik had betaald om nog een avondje de stad in te gaan om op verschillende locaties optredens te zien van wie weet wel aardige artiesten. Daar moet ik opnieuw zin voor zien te maken. Er is nog veel te doen voor vertrek

De rugzakken staan in ieder geval wel zo goed als klaar.

Nog twee dagen en dan...

Dubben, 
Varen op weerinformatie levert niet de zekerheid op die we graag zouden willen hebben. We zouden dinsdag aankomen in Bali, waarvan het zuiden nu nog te kampen heeft met de gevolgen van een overstroming. 

Weer-Online en Weerplaza wijken van elkaar behoorlijk af waar het gaat om de regenverwachting voor de komende dagen.

Wat te doen!? 

Annuleren we onze reis, of gaan we toch....

Van voorpret is niet echt meer sprake kan ik vertellen. Immers, we hebben onze reis geboekt met zonnige verwachtingen. Het klimaat in Bali is doorgaans zo dat de moesson zich pas in November laat gelden. Maar het lijkt erop dat deze maand zich dit jaar zich al in September aandient. Het klimaat is niet langer de weersgesteldheid waarop je kunt bouwen. Het is zoals zovelen in de war. 

Wat te doen? Als we annuleren, krijgen we ons geboekte ticket vergoed? 

Wordt vervolgd

Laatste nieuws

We gaan gewoon!!

. In het Noorden van Bali zijn de verwachtingen over het algemeen niet ongunstig. Ik had me sowieso al eerder voorgenomen me niet te veel te laten leiden door slechte weersvoorspelingen. In het verleden heb ik vaker op grond daarvan mijn plannen gewijzigd, en bleek dit achteraf niet nodig te zijn geweest.

Dus, Bali,  we komen er aan! Het gaat er vast heerlijk zijn. Alles ruikt ook altijd zo lekker fris als het pas geregend heeft! :)

Nog drie dagen en dan vliegen we

 Binnenkort gaan we voorbij de vliegschaamte naar Indonesië. Bali, Flores. We zullen er 35 dagen lang tussen  sawa's tempeltjes en palmbomen rondwandelen en de geuren van het land opsnuiven. Ik verwacht een land waar het leven niet zo hectisch verloopt dat mensen geen tijd meer hebben om stil te staan bij alles wat wij normaal vinden. 

Waar waarden gelden, en normen er toe doen, en er bewuster wordt geleefd.

Ik hoop dat vooral in de dorpjes aan te treffen. In de toeristische centra zullen vakantiegangers, scooters en toeters die sereniteit vermoedelijk overstemmen.

Terwijl ik dit stukje schrijf, word ik er middels een appje op attent gemaakt dat er momenteel aardverschuivingen plaatsvinden in Bali en Flores. Regen valt in enorme hoeveelheden onophoudelijk op de eilanden. De beelden met ondergelopen straten en wegspoelende auto's liegen er niet om. In zag een gebouw van drie verdiepingen instorten en er zijn berichten over tientallen doden. 

Het beeld van de sawa's is nu plotsklaps een eind weg, en de vraag doemt op of we onze boeking niet moeten annuleren of omzetten. Zeker omdat er de komende dagen nog veel slecht weer in de regio wordt verwacht.

Wordt vervolgd.

 

Beth Hart - Caught Out In The Rain (Live At The Royal Albert Hall) 2018

Beth Hart! De beste blues zangeres in mijn ogen . En oren! In mei ga ik haar live zien in Antwerpen! 

Pieter Derks over schaamteloosheid

Het kan ZO gebeurd zijn!

Erik

Zestien jaar heb ik de jongen in mijn groep gehad bij S&L ZORG.  Nu ik er niet meer werk ben ik hem en de anderen op gaan zoeken. Want de groep was verhuist naar een pand waarin ze een kamer konden betrekken die meer tegemoetkwam aan de eisen van de tijd. We wilden er es een kijkje nemen. De bewoners hadden nu eindelijk een volwaardig studiootje met een eigen toilet en douche, en een keukenblok. Voorheen was er op hun kamer slechts een wastafeltje. Soms alleen met koud stromend water.  Het was nu dus een behoorlijke vooruitgang en Erik was trots om het ons te laten zien. Hij was tevreden met de inrichting van zijn nog nieuw ruikende onderkomen. Zijn aangeschafte makkelijke  fauteuil, zijn kledingkast.

Hij kon mopperen en glunderen. Nu glunderde hij. Het ging hem goed.

De volgende dag kreeg ik telefoon. Hij was dood gevonden in de badkamer. In elkaar gezakt. Hartstilstand. 46 jaar

Ongeloof, verbijstering, zo kan het dus ineens gebeurd zijn..

Je kunt in één keer omvallen. Angstig als je er bij stil staat. 

Het besef, dat je zelf dus óók....

*

Reizen is even afkomen van het alledaagse

Het alledaagse met zijn herhalingen en routines die je als mens bijzonder moet zien te maken, als je de filosofie van het 'carpe-diem' naleeft . Het valt niet altijd mee, het kost energie om van elke dag een feestje te maken. 

Zeker als je  zoals sommige mensen wel zeggen, elke dag moet leven alsof het je laatste is!

Dat vergt het vermogen om van gewone dagelijkse dingen te kunnen genieten, door ze met hernieuwd vizier tegemoet te treden en er het beste van ziet te maken. Blij te kunnen zijn met dat wat je doet.  Mensen beter achter te laten als dat je ze aantreft. Bewust leven en handelen!. 

|Dodelijk vermoeiend!  De dag plukken is een opgave in het begin 

  

Bewust auto rijden.

Ik geniet ervan de bestuurder te zijn van een kar die ik elke kant op kan laten gaan die ik wil. De absolute  gehoorzaamheid van de kar, die niet vraagt: 'hoezo ga je hier naar links? Ik heb geen zin, ik ga liever rechtdoor! Je kan sturen wat je wil, maar linksaf doe ik niet!'

Nee, gelukkig

Ik ben de baas. De auto zegt ook niet 'welkom' als ik 's morgens het portier open. Dat vind ik prettig. Mijn laptop heeft daar wel een handje van. Mij 'welkom' heten! 

Belachelijk apparaat. Beetje grootheidswaanzin. Mij welkom heten. Het moet gewoon doen waarvoor ik hem nodig heb en meer niet!

Net als mijn printer. Die ik de afgelopen jaren al diverse malen in een opwelling door het raam had willen gooien omdat het apparaat treiterig weigerde te functioneren wanneer ik hem nodig had. 

Ergernis ergernis. Zonde om dat te voelen als het de laatste dag is dat je leeft

Of misschien moet ik het vermaledijde apparaat juist wèl op die laatste dag door het raam sodemieteren!? De daad op zich kan voldoening geven, kan ik me voorstellen!! Maar met een raam aan diggelen? zo wil je niet je niet doodgaan, in de tocht, en met al die scherven.

*

- even tussendoor- 

Ik was vandaag bij de uitvaart van onze voormalige buurvrouw, die 98(!) jaar is geworden. Zij verstond denk ik wel de kunst van het leven in tevredenheid. 

Het was een vrouw van 'geen fratsen! geen opschik' Die kon genieten en zich rijk voelen in haar tuin met een chocolaatje bij de koffie.

Zij had de oorlog meegemaakt. Wist nog wat het was om in echte armoe te leven.

Ze had geen mobiel, geen laptop, geen printer. 

Wie is er zo rijk dat hij zonder deze zaken gelukkig kan leven? Zij kon dat

*

Tevreden en dankbaar kunnen zijn met dat wat je hebt!

Maar wij....

Wij ontvluchten toch even het alledaagse plukken. We gaan vliegen. We willen nog even aan de andere kant van deze prachtige blauwe bol rondkijken. In Indonesië. 

Daar waar de dag voor je wordt geplukt en waar je er zelf minder moeite voor hoeft te doen. 

Ook wel eens lekker.

Grenzen

Muggen, ze komen wel eens voor binnenskamers. Als je je best doet kun je er zelfs véél binnen krijgen, Maar je kunt het ook makkelijk voorkomen. De meeste mensen willen dat, want wie houdt er van muggen!? Daar zijn begrijpelijke redenen voor. Muggen steken, muggen kunnen irritant zoemen. Een zoemende mug in je slaapkamer kan je je nachtrust kosten. Het zijn geen uitzonderingen, de vermoeide zielen die in alle staten geraken en halve nachten doorbrengen met een opgerold tijdschrift in een tot vuist gebalde hand. Overduidelijk met de intentie om de mug tot vlek tegen het behang te degraderen. We zien ze lichtelijk overspannen het licht aanknippen om te zien waar de mug die zo gekmakend om het oor cirkelde zich bevindt. Maar de mug laat zich niet ontdekken. Die heeft zich achter de gordijnen en wacht geduldig tot de nachtelijke speurder -misschien in de veronderstelling dat het insect verdween is- het licht weer dooft.

Koddig eigenlijk, dat zo'n minuscuul beestje de kroon op de schepping ( wat de mens volgens sommigen is) tot waanzin kan drijven.

Nee, muggen moet je niet binnen hebben en zeker niet in de slaapkamer. Vliegen ook niet trouwens

Doch, zoals gezegd, we kunnen ze weren!

Een doodenkele keer gebeurd het dat er een vogeltje je huiskamer invliegt. Of een vlinder.

In de tuin gezeten, de schuifdeur naar binnen wijd geopend valt me echter steeds DIT op. Vlindertjes fladderen hun op het oog ongecoördineerde en zatte rondjes buiten, maar ze passeren nooit de drempel naar het huislijk interieur. Ze voelen, ze weten, daar moeten we niet zijn1. Ook al staan er vazen met bloeiende bloemen op tafel en is het huis groen van de planten, vlinders zien daar een voor ons onzichtbare muur. 

Vogeltjes hippen in de regel ook niet naar binnen ( verhalen over bij wie wel een keer zijn er natuurlijk ook, maar dat blijven toch uitzonderingen) 

Libelle's, die prachtige insecten met die engelachtig broze doorzichtige vleugeltjes, ze komen niet binnen. 

Ze weten de grens. Ze ruiken gevaar wellicht. 

Instinct.

Niet alle insecten beschikken hier over. Helaas. Andere belangen zullen voor die kruipertjes een rol spelen. Mieren, zilvervisjes, kakkerlakken. Dat noemen we dan  'ongedierte' Diertjes die de rust en de hygiéne verstoren.

 

Nee, ik trek geen parallel met asielzoekers! Jezus!! 

ZO vaak wordt er door intoleranten en angstigen al over mensen zoals jij en ik gesproken, (want asielzoekers ZIJN mensen zoals jij en ik), dat ik me zorgen maak of dat  ze bovenstaand stukje misschien als metafoor zien van wat er in het land gebeurd!!

Zo is dit niet bedoeld.!!

We gaan niet die donkere denkwereld in, die nergens toe leidt. 

Een denkwereld die je niet binnen moet fladderen of hippen. Wees zelf wat dat betreft een vogel, een vlinder of een libelle met engelachtige vleugels

Onze kennis

Dingen waar ik geen genoeg van kan krijgen

Zal ik die opschrijven?

Nee, hier niet. Nu niet  Beter van niet.

Ik denk wel eens, 

we leven hier in een welvaartsstaat. 

We zijn van veel gemakken voorzien

Ik kan alle machines en voertuigen wel op gaan trompetteren waar we mee werken, maar die mogen  bekend worden verondersteld.

We hebben er soms last mee maar toch voornamelijk gemak.

We hebben het goed voor elkaar. Natje, droogje, de machine doet de was. 

Een welvarend volkje. 

Maar, ook een afhankelijk volkje.

Ja, een onwetend volkje

Die gedachte komt meermaals bij mij op. Wat kunnen we nou eigenlijk zelf!?

Wat spelen we voor elkaar wanneer we de tijdmachine instappen en we reizen 2000 jaar terug?

Stel

We bewegen ons opeens in die tijd en tussen de bewoners van die tijd, die bedreven zijn in het aanleggen van aquaducten en het bouwen van tijdsbestendige tempels. Prachtige sierraden fabriceren, vlijmscherpe zwaarden, aardenwerk, werktuigen.  Die hun land bewerken . Irrigatiekanalen aanleggen. Paarden, ezels en ossen inzetten  waar nodig. 

Wie kan wie dan wat leren?

Ik, die uit de toekomst kom? Of zij, die zich niet afhankelijk weten van voorzieningen waar we nu afhankelijk van zijn? Elektriciteit. Brandstof. Energie.

Ze zullen willen weten hoe het er in de toekomst uitziet. Ik zal vertellen van auto's treinen, vliegtuigen wasmachines, en ga zo maar door.

En zij zullen zeggen, dat willen wij ook! Bouw een auto voor ons! Laat het licht in het duister schijnen door te drukken op een knopje! Verlicht het werk van onze vrouwen met je wasmachine!. 

En dan zal ik moeten  zeggen dat ik dat niet kan. Ik zou niet weten waar ik moest beginnen. 

Wat kan ik dan wèl produceren van wat er in hun toekomst ligt?

Wat kan ik de mensen leren?

( even los van de vraag of de komst van de industriële revolutie werkelijk toe te juichen was..) 

Ik zou het niet weten

Ik zou ze om mezelf de schande te besparen van het niet kunnen uitleggen en het simpelweg niet WETEN haastig aan mijn verhaal toevoegen dat de mensheid er zich misschien er in veel opzichten makkelijk op heeft gemaakt; dat die apparatuur hun veel werk uit handen genomen heeft, maar dat het ze geen geluk heeft gebracht. Ik zou ze zeggen dat ze in het jaar 1000 in een betere tijd leven. Want al die machines met hun elektriciteit waar we in 2025 mee werken bleken uiteindelijk een negatieve uitwerking op karaktervorming van de bevolking te hebben gehad. Immers, we hoefden in de tijd waar ik vandaan kom minder moeite voor alles te doen. We werden luier, verwender. We wilden onmiddellijke bevrediging van onze wensen en wanneer dat uitbleef waren we verontwaardigd en sacherijnig . Mensen waren slaaf geworden van hun eigen uitvindingen, die er uiteindelijk toe heeft geleid dat mensen hun vaardigheden op veel terreinen verloren. Ja, zelfs het denken is een proces dat uit handen is gegeven.

Ik zal zeggen dat ik daarom ben teruggereisd naar het jaar 1000. Ik weet dat het leven niet makkelijk voor hun is. Maar wellicht is het toch te verkiezen boven de toekomst.

Zo zou ik me er uit redden, denk ik. Met dat verhaal. Om te maskeren dat ik ze niets uit de toekomst geven kan

En ik zou dat echt niet alleen maar liegen

De Hulk, de nieuwe serie

In een nieuwe aflevering van de Hulk zien we de man in de keuken bezig met de afwas. Hij wrijft met aandacht een wijnglas zorgvuldig droog nadat deze is afgewassen. Hij houdt het glas tegen het licht en stoot hierbij per ongeluk met zijn ellenboog licht tegen de room-devider, de kast die de keuken van de kamer scheidt. Daarbij dreigt een koekjestrommel op de grond te vallen. Om dit te voorkomen beweegt hij zijn hand bliksemsnel naar de kantelende koekjestrommel maar breekt daarbij jammerlijk het wijnglas.
De scherven verspreiden zich tot in micro splinters over de keukenvloer. Hij pakt zuchtend een bezem om de scherven bij elkaar te vegen. De bezem is niet meer wat het geweest is. Het voetstuk raakt bij het oppakken los van de steel. In het keukenkastje ligt nog ergens een veger en blik. Dat dacht hij tenminste. Maar nu moest het huishoudelijk artikel zich elders bevinden want het lag niet op zijn plaats. Ook niet in de andere kastjes waarin het mogelijkerwijs verdwaald zou kunnen zijn. Konden mannen maar vinden! Zoeken kunnen ze wel, en lang!  Anders als dat vrouwen in elkaar zitten, Die zijn beter in 'vinden' wat op zich wel wat handiger is.

Uiteindelijk vond hij het veger en (plastic) blik tóch in het eerste kastje, ergens achterin, en begon de scherven en splinters van de vloer bij elkaar te vegen. De zo verzamelde scherven kieperde hij in de vuilnisbak. 

 
De vuilniszak was behoorlijk vol. Toe aan vervanging.  Dat moest dan maar meteen gebeuren. De bruine plastic zak laat zich lastig uit de bak trekken maar na enig gesjor wil dat lukken, maar hij haakte ergens? en net als hij de zak naar de container buiten wil brengen scheurt de volle zak aan de onderkant  open en het vuil verspreidt zich als  diarree in een kort ogenblik over de keukenvloer. 

Dan gaat de voordeurbel. Even twijfelt hij of hij open zal doen want wie kan het nou helemaal zijn? Hij verwacht niemand. Dan besluit hij toch even te gaan kijken wie er voor de deur staat. 

Het is een man met een tijdschrift of iets bij zich. Het is de Ontwaakt. De man heeft een vriendelijk gezicht met een opgeplakte glimlach. 

De man zegt, het komt nu niet uit. trouwens, ik ben al wakker! En sluit de deur.

Hij krijgt een appje dat hij niet moet vergeten naar de tandarts te gaan. 

De keuken is smerig met al het vuilnis, en het stinkt. 

De tandarts?

Daar moet hij over tien minuten al zijn!

Snel de ergste rommel bij elkaar vegen. Een nieuwe vuilniszak zoeken. Die stonden.....genoemd op zijn boodschappenlijstje!!! Want die waren op!. 

Wat nu!? 

Eerst naar de tandarts gaan en dan meteen bij het winkelcentrum vuilniszakken kopen?

Dat moest dan maar even zo.

Waarom zat zijn sleutel niet in zijn broekzak?

Waar was ie?

Boven misschien?

Wat? Een lekke band!!?

Lang verhaal kort. Even later konden we de verbouwereerde  gezichten waarnemen van een tandarts en een assistente die in de puinhopen van een voormalige tandartspraktijk rondliepen.  De tandarts had het over 'een driftig mannetje' Groenig en in een te klein en gescheurd overhemmetje

De Waard waart rond

DAVINCINI is mijn gedachtengoed.

Niet echt hoor. Maar het is er wel een gedeelte van.

De foute gedachten, mijn 'gedachtenfout' zogezegd,  krijgen hierin nauwelijks  een podium.

Foute gedachten horen ook niet op een podium.

Er wordt al genoeg een podium gegeven aan foute gedachten, uitingen en gedragingen. 

Dat is omdat mensen door nou eenmaal van smullen.  Althans ik meen de meerderheid van de mensen.  Die willen het allemaal zien en meemaken. 

Alles in geuren en kleuren weten van de overvallen, de verkrachtingen, de schietpartijen, de bedriegerijen, de lustmoorden, de seriemoorden de mishandelingen, de folteringen. 

Ze lezen erover in de krant, op het nieuws, de tv, de actualiteitenprogramma's. 

Ik weet niet waar ze daar rijker door worden

's Avonds is er dan nog wel tijd voor een film met veel schietwerk, ontploffingen en auto's die door de lucht vliegen en killer scenes. 

En als er geen film is dan zijn er spelletjes. Games moet ik zeggen. Extra punten  verdienen door veel vijanden af te maken. Dat is gaaf. Je bent dan een held met een mitrailleur of een bazooka.

In hun broekzak zit een sleutelhanger waarop staat 'fuck you' Op hun T-Shirt staat 'Heb ik soms wat van je an!?'

Oké. Die laatste vind ik ook wel iets kolderieks hebben.

We houden ervan. Sensatie. Ontploffingen. Hoge vuren. Dingen die in elkaar storten. We kunnen er geen genoeg van krijgen.

Dus, van die mensheid moet je niet veel goeds verwachten vrees ik. 

Er wordt geroepen dat anderen moeten oprotten. Er wordt gesproken over bevolkingsgroepen als uitschot, verkrachters, profiteurs, uitkeringstrekkers.

En zo kan ik nog wel uren doorgaan. Dat doe ik niet hoor. Het is genoeg. Laten we 'het goede' maar een podium geven. Ons daarop focussen.

De vriendelijke mensen, de zorgzame mensen. De mensen die hun oog nog niet hebben verloren, en zich niet laten meeslepen. 

Oude spreekwoorden doen nog steeds opgeld. Die dekselse oude wijsheden!.

Ze zeggen: 'Zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten' en :'We zien de splinter in andermans ogen, maar de balk in de eigen ogen zien we niet' 

'Wie zonder zonde is werpe de eerste steen'   

Geen inspiratie

 a b c d e f g h i  j k lm n o p q r s tu v w x y z

stel hieruit Uw eigen tekst samen

Even wennen aan veranderende begrippen

 Het is even wennen, de post Corona- normen, maar ik begin het te leren

Wat eerst heette: 

A-sociaal is nu:  

Meest gedurfd

Beledigen:  

Recht door zee zijn

Onbeschoft zijn  

Lef hebben/ er boven staan

Banaliteiten schreeuwen   

Humorvol en onafhankelijk zijn

Egoïstische gedrag   

Duidelijk zijn in hoe je erin staat

Beleefd zijn 

Lachwekkend en ouderwets

Naar iemand luisteren  

Moment voorbij laten gaan waarop je je mond had kunnen openen                      Nederlands spreken    

Niet meegaan met je tijd

Engelse terminologie    

Cool

Empathie tonen

meehuiliehuilie

Sociaal zijn 

stoffig lachwekkend oud links zijn

nuance zoeken  

dom zijn, het niet weten

Wetenschap                           

Niet serieus te nemen hobby van propagandisten

7 augustus

De schoonheid van stranden gaan opzoeken in het buitenland kun je doen. Ik heb het ook gedaan. Meermaals. Niet alleen in het buitenland maar ook en vooral hier in Nederland. 

Het wordt wel eens vergeten. Maar hier hebben we ze ook! Prachtige kusten!

Vanmorgen was ik op één van mijn stranden in Nederland. 

Ik had er een uur voor in de auto gezeten. De bedoeling was van origine: 

Lopen! Ik wil mijn conditie op peil houden en dat doe ik het best door te lopen. Ik loop regelmatig in mijn eigen woonomgeving de 7000 stappen die ik mezelf opgelegd heb. Maar nu wilde ik die stappen elders zetten. Langs zee. 

Een uur rijden om ergens te gaan lopen. Maar de stroming van de zee reikt blijkbaar ver. Daar wilde ik zijn. Nergens anders, Bossen, heidevelden, zandverstuivingen, bloemenvelden, rivierlandschappen. Ook mooi, maar vandaag niet. Zo toog ik verder richting kust. 

 

Ik parkeerde op een vrijwel lege gratis  parkeerplaats aan de voet van de duinen, die slechts overgestoken hoefden te worden naar het ontoegankelijk ruisende blauw. Het was half bewolkt. Een licht windje. 

Mijn rugzak met enkele versnaperingen en reservekleding hing ik om, en sloot de raampjes van de auto voordat ik het zanderige pad naar boven struinde.

De omgeving was zalf voor mijn ziel. De stilte maakte het sereen. Het klinkt voor veel mensen denk ik over de top maar toen ik opeens daar de zilverwitte rand van het eiland en de blauwe zee zo maagdelijk voor me zag liggen was dit een euforisch moment. Ik heb hardop gezegd: 'Het bestaat nog!' Het was helder maar de horizon was een horizon van vroeger. Onbezoldigd. Een strakke draad met nergens een kreukeltje of goed bedoelde windmolentjes.

Zandplaten met honderden meeuwen en sterntjes. Maar een enkel mens. 

Oké, bij de strandopgang wat vuilnisemmers. 

Ik liep het strand op, en begon een wandeling waarvan ik blij was dat ik hem nog maken mocht.  Kilometers kon ik door. Mijn schoenen deed ik uit, mijn lange broek stroopte ik omhoog. Langs de vloedlijn liep ik. De lucht, de zee, het zand, de duinen de vogels. Ik hoorde mezelf een stukje zingen van een liedje dat ik al jaren niet meer gehoord had. 

'Look at me, I am old, but I'm happy' 

Het komt uit een nummer van ( toen nog) Cat Stevens. De titel zocht ik later op. Het heet 'Father and Son' . De tekst draagt een boodschap in zich van vader op zoon, al was het niet dat dat mijn gevoel van dat moment weergaf. Maar het is toch een nummer wat ik passend vind

https://youtu.be/JCQVnSOFqfM?si=-_O6mddFmOYVV01E

https://youtu.be/OSe-RPUt600

LABEL

Nieuw politiek label:

We gaan af van 
Linkse politiek  en Rechtse politiek

We noemen het voortaan

Sociale politiek en en A-sociale politiek 

Dat dekt de lading  

                                     Lousche

Endorfine

Graag zou ik een grappig stukje schrijven, een glimlach op een gezicht teweeg brengen, in ieder geval op dat van mijn eigen! Welbeschouwd is er geen goede reden te bedenken waarom dat niet zou kunnen, Immers zijn de ingrediënten voor een vrolijk woord aanwezig. Deze jongen heeft geen enkele reden tot klagen bedoel ik. Mijn leven kabbelt zich doorgaans in lange prettige slagen voort. Met leuke mensen om me heen, in aangenaam weer. In plannenmakerij voor nog meer veelbelovende ervaringen. Er zijn toch vaak luchtige stukjes van mijn hand op dit blog verschenen

Dus

Waarom nu niet. 

Ik zit een beetje te sombermansen

Misschien omdat er in de pers op mijn gemoed ingehakt wordt door al die berichten die me vervullen met ongeloof, verbijstering, woede en verdriet....ik weet het niet, 

Als het dat is kan ik de oplossing zoeken in struisvogeltechnieken. Maar liever toch houd ik me op de hoogte van alle ontwikkelingen. Als tegenwicht kijk ik  naar luchtige filmpjes ( ik geniet nog steeds wezenloos van oude Jiskefetfilmpjes) en muziekvideo's

Misschien is het mijn leeftijd en de beginnende ongemakken die daarbij horen. Ik trek vooral met jongere mensen op en in hun gezelschap ben ik de oude man. Dat hoeft geen nadeel te zijn. Het kan soms zelfs grappig zijn, maar het is wel confronterend niet helemaal meer aan te kunnen haken met de mensen met wie je omgaat. Elk steekje wat je vallen laat wordt gekoppeld aan je leeftijd

Maar het is gezeur  om je stemming door dat soort futiliteiten te laten leiden . Je hebt een prettiger leven als je niet van alles een drama maakt.  Daar wil ik me graag aan houden. 

Of dat in de toekomst zal lukken is een tweede.

Mensen hebben het met zichzelf te doen. Met de fabriek die ze zijn. Het is fijn als alles werkt en het blijft doen. 

Die mazzel heb ik, maar die fabriek brengt me momenteel niet de endorfine die er bij hoort. Zou de voorraad leeg zijn? 

Dan zou het fijn zijn als ik dat wat aan kon maken. Dan zou ik me NOG vaker gelukkig voelen, en ook NU!!

Dat kan, zo lees ik, door te sporten met name!!

..............................

Ik heb echter het idee dat mijn endorfinevoorraad extreem hard slinkt wanneer ik me moet gaan zetten tot sportieve activiteiten.

Ik houd van grote sportevenementen  om naar te kijken!.! Daar haal ik meer opwinding uit geloof ik.

Het is altijd goed om dieper op zaken in te gaan, meer te weten te komen! Klepels te ontdekken. De hoed en de rand. Meer beslagen ten ijs!

Dan kan ik nu, na wat meer bestudering van het onderwerp kan ik vertellen wat ik in mijn achterhoofd natuurlijk al wel wist, dat endorfine ook te verkrijgen valt door seksuele inspanning, pijn, pittig eten, liefde en een orgasme.

Kijk, anti-uitslovers aller landen, daar kunnen we wat mee!

Dus

Zit je te sombermansen? Maak wat endorfine aan! Gewoon een beetje sex, bijvoorbeeld, dan hoef je  niet zo idioot hard in een bos te lopen, of je in het zweet te werken op een roeimachine. Dat heb je dan allemaal niet nodig om je fijn te voelen

Ik denk aan die mensen in hun hemd op enge apparaten in sportscholen;  zouden die echt denken dat ze het sporten nodig hebben om gelukkig te worden? Zouden ze niet verder gelezen hebben?

Arme drommels toch.

Het is wel fijn voor ze dat, als het allemaal lukt,  ze een beter zelfbeeld krijgen met meer spieren en conditie en minder vet.

Goed, ik laat het hierbij en ga es een potje endorfi!ne aanmaken ! Even het lijstje erbij halen hoe dat ook alweer allemaal kan. 

Ik begin met de pittige maaltijd,. 

Komt goed!

*

. 

 (Er een heel arsenaal aan stofjes  die een mens prettiger doen voelen  Dopamine, serotonine, oxytocine, Het je laten injecteren ermee leidt vaak niet tot het gewenste resultaat. In tegendeel!  Jammer)

who cares

 

Zo kan het ook!

 Ik heb me ondergedompeld in een festival met 50.000 mensen. Vooral jongeren. Er was van alles te doen maar het voornaamste was  de gezamenlijkheid en de  muziekbeleving. Met duizenden mensen voor immense podia meebewegen, waar muzikanten hun show ten beste gaven. 

Ik heb er swingende, aangrijpende, mooie en 'lekkere' optredens  gezien ( bijv, het optreden van FKA Twiggs - zie filmpje hier onder) 

Bij mindere optredens kon ik weg gaan en me bewegen naar andere podia, of naar een van de eetgelegenheden of gewoon rondlopen en mensen kijken. Mijn kinderen waren er ook met vrienden/ vriendinnen. 

In feite is het zo dat onze kinderen mij en Ingrid hebben overgehaald om naar het festival te gaan, vorig jaar al. Ons eerste jaar was dat. Dit was de tweede keer. We wisten een beetje hoe het zou voelen en wat we konden verwachten.

Ik ben nooit zo'n festivalmens geweest. Misschien omdat ik groepen mensen eng vind, om me er middenin te begeven. Het kan me benauwen. Deel uit te maken van zo'n uniform geheel. 

Bij 'Down The Rabbit Hole' ( want over dit festival gaat het hier)  was ik enkele keren midden in de menigte te vinden. maar vaker zocht ik naar een ruimere locatie waarvandaan ik ook het podium kon zien. 

Ik wilde wel eens dat ik wat langer was als dat ik ben. 1, 94 ofzo, en dan over al de kaboutertjes heen kijken. Niets te maken te hebben met schouderpartijen die je het zicht ontnemen.

Gelukkig hingen er hoog aan weerszijden van het podium enorme schermen waarop de artiesten goed zichtbaar waren voor de mensen die wat verder weg stonden of kleiner waren. 

Wat het festival bijzonder maakt -en dat is bij mijn weten ook zo bij andere grote popfestivals in Nederland- is de goede sfeer!  Er zijn geen opstootjes, geen vechtpartijen, relletjes, ruzies. De mensen maken er een fijn feest van!! Muziek laat mensen samen dansen en zingen! Om daar deel van uit te maken, ook al is dat niet altijd middenin de mêlee, maakt het zijn daar tot een grandioze en mooie belevenis! 

On and FKA twigs present THE BODY IS ART | featuring Eusexua (live)

1 juli 2025

Het is een warme dag. Uitzonderlijk warm ook wel voor Nederlandse begrippen. Het betekent in ieder geval blijkbaar dat de media er genoeg redenen voor hebben om het er op radio en tv voortdurend over te hebben en redenen voor het KNMI om het hele waarschuwende arsenaal aan kleurencode's over ons heen uit te storten.

Opeens spelen oorlogen en brandhaarden op de wereld zich ergens af op de achtergrond.  Wij hebben hier nu onze eigen ramp.

Het verbazingwekkende hieraan vind ik, dat de temperatuur die de thermometer hier nu aangeeft, hetzelfde gradenaantal Celsius te zien geeft  als waar wij in vakantietijden en masse voor in de file stonden op de Route de Soleil. Met caravan! Wij hebben die temperatuur ooit zelf opgezocht!  In de tijd dat Nederland nog als land bekend stond 'waar het altijd zeikt!' togen we massaal naar het zuiden in de vakanties, want daar scheen de zon! Lekker rondlopen in volle toeristische stadjes en  aan het strand liggen. De zee in duiken! En bij terugkomst in Nederland vertellen dat het zo heerlijk warm was op Torremolinos, Malaga, en Rimini. Wel 30 graden! Heerlijk! 

Steevast volgt er het argument: 'Ja, maar daar voelt de warmte anders hè?' Andere luchtvochtigheid! In een aantal gevallen gaat dat wel op maar ook in het zuiden kan de luchtvochtigheid wel eens hoog zijn. 

Het is typisch Nederlands om afwijkende temperaturen extremistisch te duiden. Een laagje sneeuw wordt breed uitgemeten op de journaals. Een beetje storm en we zien een verslaggever met wapperende haren in beeld. Nu dan een dagje 30+ en de adviezen worden herhaaldelijk naar ons klootjesvolk toegeroepen. Ga niet de hele dag zware arbeid verrichten in de volle zon, drink meer water, smeer je goed in als je toch in de zon moet zijn. De adviezen die ik in mijn werk aan  zwakbegaafden gaf. 'Je kunt beter een korte broek aantrekken dan een lange, je kunt beter ook die wollen trui nu niet aan doen'

Enzovoorts

Wat ik zeggen wil, de aandacht voor het weer in de media is m.i. overdreven. Verondersteld mag worden dat mensen zelf weten hoe ze het beste kunnen handelen. 

Mensen konden zich vroeger ook wapenen tegen het weer

Toch?

( maar ik sta nergens meer van te kijken)