Bella56

 Het wanhopig geloei dat klonk over de vlakte in de windstille nacht bleek tevergeefs voor Bella 56, toen het ook bij de groep feestvierders geen gehoor vond, behalve de opmerking van die ene gast, die echter niets anders deed dan dat hij het opmerkte.

De gast bevond zich in een hottub behorend bij een groepsaccomodatie. Hij hoorde bij de groep die kennelijk iets te vieren had, en die het verblijf hadden afgehuurd.

Nogmaals klonk het door merg en been gaande geluid voor ieder die er oor voor had. 

Maar dat was niemand.

En zo gleed Bella's wanhoopskreet samen met haar laatste ademtocht  doelloos over het Oostbrabantse landschap. 

bezinningsmoment

 Het klopt, ik schrijf weinig meer.

Het maakt me zo verschrikkelijk moe, dat alles wat ik schrijf zo luchtledig is. Zo nietszeggend. Zo flauw. Zo gewoon, zo al zo vaak geschreven   

in tijdschriften en magazines.

De vraag die opdoemt is het antwoord geven.

Moeten we het schrijven niet aan schrijvers overlaten?

Het fotograferen niet aan fotografen?

Het filosoferen niet aan de filosofen?

Moeten we niet gewoon eerst meer nederig luisteren en kijken?

heer in het verkeer

 Hoog in de blauwe lucht cirkelen enkele meeuwen op de thermiek alsof het gieren zijn. Ze bekijken van hoog de wijk waarin ik woon. Ze hebben daar hoogstwaarschijnlijk geen gedachten bij van dit had beter zus, en dat had beter zo. Ze houden zich niet bezig met ruimtelijke ordening, infrastructuur, publieke voorzieningen, Ze houden zich  bezig met overleven en voortplanten  en als ik ze zo zie rondcirkelen, is het heel goed denkbaar dat ze zich ook nog wel wat met ontspanning bezig houden. Lekker een beetje gaan op die thermiek.

En beneden lopen wij, vleugelloos . 

Wij willen ook mobieler zijn als dat wat we zijn. Met onze twee benen . Ik heb een auto. Ik kan me rijdend voortbewegen. Zoals nu, in de Toyota Verso. 

Ik rijd op een tweebaansweg. Ik nader een oversteekplaats voor voetgangers. Rechts staat een man die kennelijk wil oversteken. Hij valt op. Hij heeft een ontbloot bovenlijf. Niet helemaal ongewoon is dat hier vlak aan de kust. 

De man woont in een lelijke tekening. Zijn armen en zijn borst staan onder de zwarte strepen en iets van symbolen. Hij heeft een baardje. Ik stop, dat doe ik. Vandaag heb ik geduld en wil een heer in het verkeer zijn. De meneer mag oversteken, En dat doet hij ook. Hij kijkt kort in mijn richting en steekt een vluchtige hand naar mij op. 

Dan schrik ik en zie dat de auto die van de tegenovergestelde richting komt een te grote snelheid heeft om op tijd te kunnen stoppen. De man zwaait naar me en een fractie later wordt hij door de auto die voor hem van rechts kwam hard aangereden, en een eind meegesleurd.

Ik liet hem oversteken. Terwijl er een auto van de andere kant...

Hoog in de lucht cirkelen enkele meeuwen op de thermiek alsof het gieren zijn. Ik wil er één van zijn

De dokter draait er niet om heen

"U kunt  hier niet roerloos zitten, dat begrijp ik. , we hebben al geconstateerd, en je was het er  roerend mee eens dat je een gevoelsmens bent, en natuurlijk, als je je roerende zaken voor een habbekrats weg moet doen is beroerd.

Helemaal niet raar dat je dan geroerd bent en  ontroerd raakt.  Maar we moeten verder. We kunnen niet eindeloos BLIJVEN roeren in dat potje, snapt U? Het roer moet om!! ". 

Ja dokter.

Esclavos del Celular

maatschappijkritisch filmpje. Vooral anti smartphonegebruikers

Zin.

Het leven kan zin hebben als je op z'n minst iets nalaat. Iets meer dan een steen of een urn liefst. Wrang is dat je dát ook niet eens zelf nalaat., in verreweg de meeste gevallen.  Dat zijn de steenhouwers en de begrafenisverzorgers . Je laat als je dood bent behalve stof iets na als je in je leven  kinderen hebt gekregen die later zelf ook weer kinderen krijgen. 

Dan ben je onderdeel geweest van een ketting. De circle of life

Zoals mijn betovergrootvader er een was. Een onmisbaar schakeltje waarmee ik verbonden ben. Waarom ik ben wie ik ben.

Er is veel over te zeggen, er is ook niets over te zeggen.

Zo gaat dat met dingen die niemand weten kan.

Je kunt wel vaststellen dat er mensen hebben geleefd die een boel invloed hebben gehad. Waar we jaren later nog steeds de naam van kennen, de vruchten van plukken, de kunst bewonderen, de filosofieën bestuderen, de slachtoffers van herdenken.

Zelfs tweeduizend jaar later.

Jezus, Boeddha.  Die hadden dan weer geen kinderen...

Er is vooral niets over te zeggen. Fantaseren kan natuurlijk altijd.

Maar,

Waarom zou het leven zin moeten hebben?

En wat is 'zin' dan?

Dat zijn de vragen die filosofen stellen

Ik ben benieuwd wat onze vrienden uit het nabije AI tijdperk over de vraag der vragen te melden hebben. Al kunnen die ook niet anders produceren als dat wat er in gestopt zit aan data. 

Het zal gelukkig voor altijd een raadsel blijven.

Er zijn hele volksstammen die dènken te weten wat de zin van het leven is en hoe het hiernamaals te betreden. 

Extremen daarvan zien we bijvoorbeeld wanneer iemand zichzelf in een mensenmenigte opblaast. Deze man koestert de gedachte dat hij  daardoor in een hemel terecht komt waar hij een bandeloos sexueel leven met iets van 40 maagden kan hebben.

Ik wil niet veel zeggen maar die luitjes zie ik eerder reïncarneren als een beetje koekoek.

Ik stop hier, mocht ik de zin van het leven ergens tegen komen, meld ik me over dit onderwerp graag weer

DWIG - Orange Evening // Laut & Luise (LUL007)

Geweldige animatie. 

Niet voor niets een oscar gewonnen. In 1932!!!

Stephen Fry describing our future with artificial intelligence and robots

Die man kan mooi en meeslepend vertellen. Weet veel, heeft humor en een visie.

Kortom een held

Engel

Beslissingen nemen laat ik meestal over aan de engel die al mijn hele leven neerstrijkt op mijn schouder en me soms wat influistert wanneer ik besluiteloos voor me uit zit te kijken.

Ik weet niet wie mijn engel is. Welke entiteit. Welke oudtante of oudoom zich over mij ontfermd. 

'Je gaat nu weg'
'Je gaat linksaf'
'Je gaat naar Flakkee'

Voorbeelden zijn dit. 

Duidelijk mag zijn dat m'n engel me niet elke keer dezelfde kant op stuurt. Niet elke keer naar Flakkee, maar even zo vaak een andere kant op.
Het wonderlijke is dat het het soort beslissingen geeft waar ik onmiddelijk gehoor aan geef. Aan MOET geven eigenlijk. Als door een bij gestoken veer ik op en doe willoos wat me ingegeven wordt. Van iemand die onderuit bijna lui op z'n onderrug zat ben ik opeens die energieke man die daadkracht uitstraalt!. In een miliseconde is dit beeld bijna eng veranderd

Uit intuïtie zeggen sommigen

Nee, het is mijn Engel. 

Daar ga ik. Mijn engel is een goede. Ze stelt me zelden teleur . Dank je wel engel. Dat je nog maar lang op m'n schouder mag landen. 

Geslachten beslecht

 En stel dat ik een joekel van een piemel zou hebben. Eentje waarmee je goed voor de dag kon komen, zou ik dan vaker wijdbeens zitten? Zou ik het aantrekkelijke vrouwen minder lastig maken om een blik om mijn kruis te werpen?  Zou ik me zekerder voelen?

Lekker op het naaktstrand gaan rondlopen terwijl mijn geslacht bij elke stap heen en weer zoeft? Zou ik dat doen? 

Het is een mannending. Iets dat al van heel vroeger komt. Degene met het grootste geslachtsorgaan  kreeg uiteindelijk het vrouwtje. 

Hoe logisch is dat? Ik weet niet of het echt ooit zo gewerkt heeft bij de Neanderthalers of andere oervolkeren, maar ik kan me er iets bij voorstellen.

Of het ging zoals zo vaak in de dierenwereld om kracht. Dan is het de overwinnaar van het gevecht tussen twee kemphanen degene die er met het wijffie vandoor gaat. Dat is ook goed mogelijk. Ik heb nooit een merrie de penissen van twee hengsten zien vergelijken.

Wie het weet mag het zeggen.  Kom op antropologen, doe es iets!

Er zijn mannen met grote en mannen met minder grote geslachtsorganen. Dit is kennelijk en blijkbaar onder mannen iets van gewicht. Van net iets meer gewicht denk ik dan tussen vrouwen met borsten. Of je kleine of grote borsten hebt staat op een andere schaal als het hebben van een grote of een kleine piemel. 

Is er ooit onderzoek gedaan naar vrouwen met kleinere borsten die behept zijn met een mannelijke partner ? Misschien heeft die partner ook een kleiner geslachtsdeel dan de gemiddelde partner. 

Vragen vragen vragen. Er is nog zoveel niet onderzocht.

Dan zouden vrouwen met een flinke borstpartij ook mannen uitkiezen ( als ze daar op vallen) met grotere jodokussen.

Jezus, al die  namen voor dat wormvormig aanhangsel.

En zijn mensen die een grote lul hèbben in het dagelijks leven ook een grotere lul in hun gedrag? 

 Allemaal vragen schieten opeens door mijn hoofd. Het spijt me voor de eventuele lezer dat dit schrijven heen en weer flitst op mijn associaties en er wellicht geen touw aan de chocolade te knopen valt

Maar...in Papoea Nieuw Guinea.. Heeft de grootste penisbezitter ook de grootste peniskoker? 

Dit kan ik googelen en dat heb ik nu inmiddels ook gedaan. Ik ben veel over de koker aan de weet gekomen. De grootste koker behoort niet automatisch aan de grootste lul, dat weet ik nu. Google zelf op Wikipedia verder zou ik zeggen.

Ik deed net nogal makkelijk over vrouwen met borsten. 

Daarmee bedoelde ik dat een vrouw met grotere borsten zich niet meteen kan beroemen op het 'meer vrouw zijn'.  Mannen met een groter geslachtsorgaan doen dat eerder wel.

Of vergis ik me?

Vrouwen tobben wel veel met hun borsten in de zin dat ze er niet zo tevreden mee zijn over het algemeen. Ze zijn te groot, of te klein, te ongelijk of te hangerig. Te puisterig of te slap. Enzovoort enzovoort.

Dat aspect is uiteraard voor vrouwen wel van belang. Immers zijn borsten bij vrouwen in het oog springende onderdelen. Meer als de piemel bij de man. Om een echt idee van de omvang te krijgen is het losknopen van de broek bij mannen een vereiste. Bij vrouwen is het prominent aanwezig en hoef je maar een beetje je fantasie te gebruiken als toeschouwer om een idee te krijgen hoe de borsten er zonder kledingstuk uit zouden zien.

Hier kan ik kantlijnen bij plaatsen natuurlijk, voor de leek. 

- Over het algemeen geldt dat hoe meer de borsten bedekt zijn hoe lastiger het is om een juist beeld te vormen.

- Er bestaan kledingstukken die het beeld van de toeschouwer voor wat betreft vrouwenborsten op een verkeerd been kunnen zetten. Vrouwen kunnen opzettelijk hun borsten insnoeren of juist groter laten lijken door kleine aanpassingen in de kledij. 

Op het moment van het verwijderen van het kledingstuk bij bijvoorbeeld een date kun je dan soms opeens voor verrassingen komen te staan, en meestal zijn dit onaangename.

Want het lijkt vaak mooier als dat het is

Een jongen die een aantal washandjes in zijn broek heeft gestopt om daarmee meer sex-appeal te hebben staat uiteraard ook te kijk wanneer de partner dat bij het losritsen van zijn gulp bemerkt.

Grote of minder grote borsten. Een grote of een minder grote piemel. 

De impact die het op personen heeft. 

Ik wacht op het onderzoek. 

Kind gebleven

Je kunt het niet aan me zien ( hoop ik dan maar) maar het is er! Mijn kinderlijke fantasie. Het is onuitroeibaar gebleken merkte ik laatst. Want het dook op zonder dat ik er erg in had en toen ik het wel besefte was het in mijn hoofd luid en duidelijk aanwezig!

Ik schrok er zelfs een beetje van.

Ik ben immers een volwassen man. Met een eigen huis en verantwoordelijk werk en ik heb kroost op de wereld gezet en ze de rails laten zien waar ze zich op konden voortbewegen. 

Maar blijkbaar ben ik niet echt volwassen te noemen. 

Weet je wat ik heb?

Ik ga het zeggen

Op mijn mobiel speel ik wel eens spelletjes. 

Op zich al heel bedenkelijk. Dat is al iets waarvan je zegt, kom op, volwassen man, richt je aandacht op relevante zaken. Maak jezelf nuttig en beteken iets voor de maatschappij. 

Maar goed, je kunt ook voor deze man een excuus aanvoeren. Een oudere man mag best een momentje ontspanning. Ook al is het dan in dit geval ontspanning door zich bezig te houden met een onbeduidend spelletje. 

Het is een spelletje met blokjes waarmee je rijtjes maakt. Hoe meer rijtjes je kunt maken, hoe beter het is. 

Nu komt het ergste

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar terwijl ik dat lullige spelletje aan het spelen ben is er een commentaarstem in mijn hoofd. Een enthousiaste commentaarstem die mijn acties verslaat voor een groot publiek dat enthousiast mijn verrichtingen volgt.  Hij heeft het over 'geweldige acties', over hoe fenomenaal ik ben, wat een inzicht!!. Maar ook als het minder gaat, en kijkers afhaken omdat het er niet goed uitziet becommentarieerd hij de voortgang. 

Het fanatisme is aanwezig, net als vroeger toen ik klein was en ik op de fiets voorgangers trachtte in te halen. Toen was die commentator er ook. 

Hij is nooit weggegaan. Of is ie weer terug gekomen? 

Help.

Zijn er andere volwassenen die dit herkennen? 

7000 stappen

 Na een wandelstukje gelopen te hebben kom ik aan bij een spoorwegovergang en ik kan daar gewoon oversteken. Het enige dat ik voorbij hoorde flitsen was het geluid van de bellen van de spoorwegovergang. Het stierf langzaam in de verte over het spoor weg

Het geluid moest hier niet zijn, maar elders, zeker .

Ik verbaasde me er over. Maar gewend als ik ben aan het onverklaarbare, het onlogische en het absurde, hield me er niet lang mee bezig.

Ik dacht na en droomde over mijn stapelwolkenlief en iets wat ik op de radio had gehoord, een man die beweerde dat er een depressie-epidemie op komst was. Die man was vast geen vrolijkerd, eerder een verspreider van zijn epidemie. Die moet geen mondkapje voor, maar stevig ducttape 

Ik hoorde ook, maar dat zal ik wel misverstaan hebben op het nieuws, toen het weer over een of andere moord ging dat de 'dode verdachte was opgepakt.'

Ja, als ie daar ligt. Daar kan ik me iets bij voorstellen. 

Zo loop ik verder.  In het hier en nu. Maar daar ben ik dan verder niet mee bezig.

Hoeft ook niet altijd

schets van mijn werkochtend

Nieuwe dag, Nieuw begin. Om es met een cliché te beginnen.

 

Vanmorgen werd ik zoals gewoonlijk voor de wekker wakker in een eenpersoonsbed . In een ruimte waarin verder een provisiekast , een wit dressoir en een gammele fineerkast staan . In de laatste liggen beddengoed, handdoeken en washandjes 

Er hangt in deze ruimte ook een automatische externe defibrillator,  een meldingspaneel voor als er brand is met bijbehorende instructies, en verder hangt er een oplaadbare zaklantaarn. Dingen waarvan je hoopt dat je ze niet nodig zult hebben als je in bed stapt.

Ik ben op mijn werk. Het linoleum op de vloer is op z'n minst gezegd groezelig, onder andere door douchewater uit de aangrenzende natte cel, dat ettelijke malen de ruimte is ingestroomd. 

Er zit  weliswaar een laag drempeltje als afscheiding tussen de twee ruimtes, alsmede een schuifdeur, maar die sluit niet afdoende.  Je zou er een extra ruk aan moeten geven als je gebruik zou willen maken van de douche en wilt voorkomen dat het water de voorraad/slaapruimte in sijpelt. 

Ik zelf douche er niet meer. Dat komt omdat de temperatuur van het douchewater op verzoek van zorgverleners door de mensen van de technische dienst naar beneden is bijgesteld . Dat heeft een reden:

 Er wordt behalve door personeel vooral gebruik gemaakt van de douche door  cliënten. Cliënten zijn in dit geval mensen wiens hersenen niet zijn volgroeid en wiens begripsvermogen derhalve meer dan te wensen overlaat . 

Wanneer deze mensen de douche gebruiken wordt verondersteld, dat zij zich zouden kunnen verbranden onder een te warm afgestelde temperatuur. Het gaat om  mensen die wanneer dit zich voordoet op zich wel onmiddellijk van onder de douche vandaan zouden kunnen springen, maar met dat soort logische argumentatie zijn er een boel vergezochte te vinden die beginnen met: Maar als...

Het water is qua temperatuur nu volkomen veilig, want onder een waterstraal die nauwelijks warmer dan lauw genoemd kan worden kun je veilig en behaaglijk staan . Al zijn er cliënten die naar een andere douche in het gebouw op zoek gaan waar de temperatuur meer aan hun behoefte voldoet. 

Als waterbesparende maatregel  wordt- nu ik toch over de douche bezig ben-  is het nodig dat er om de minuut een knop ingedrukt dient te worden om de straal gaande te houden anders stopt de watertoevloed , nou ja,, toevloed? Het waterdrukpeil is ontoereikend om het die kwalificatie mee te geven. 

De douche wil ook spontaan gaan sproeien. Sterker nog: dat hoort ie ook  te doen! 3 Maal per dag. 4 minuten. Dat is bedoeld om de leidingen schoon te houden van de gevreesde salmonellabacterie  Er moet daarom ook vaker van douchekop gewisseld worden, want de douchekop met filter moet zo nu en dan filteren. 

Wanneer de schuifdeur een beetje open staat en er is niet aan gedacht de sproeier de goede kant op te richten kan het gebeuren dat 's nachts het water  van de spontaan lopende douche de voorraadkamer in komt, waar ik lig te slapen. 

Maar ik let er op. Ik draai als ik ga slapen de sproeier naar de muur

De AED heb ik nog niet in real life hoeven te gebruiken. Alleen tijdens BHV trainingen op poppen. Ik weet waar de plakkertjes moeten , en heb de instructies van de Artificial robot  vaak gehoord.   Er hangt een sticker naast de voordeur. Daarop staat vermeld: AED AANWEZIG. Er is nog niet iemand aan de deur geweest om te vragen of ie het ding mocht gebruiken. Bij de laatste instructie kreeg ik te horen dat we, wanneer iemand van buiten het apparaat  nodig heeft de AED  mee dienen te geven maar zelf niet mee gaat om te helpen. Wij moeten  immers ten alle tijde voor onze cliënten aanwezig zijn. Het is dus: 'Alstublieft, veel plezier er mee'

De zaklantaarn heb ik maar 1 keer nodig gehad. Dat was toen na een stroomstoring ook de noodverlichting in de woning dreigde uit te vallen en ik me in een aardedonker huis bevond. De lantaarn had juist toen niet op de oplader gestaan en zo stond ik met het enorme ding in mijn hand dat ik slechts nog als slagwapen zou kunnen gebruiken.

Er liggen drie telefoons naast me op de stoel. 1 ervan is van mezelf. Die andere twee zijn werk gerelateerd. Ik lig in een huis met 17 mensen waar ik verantwoordelijkheid voor draag. De jongste is 18, de oudste 65. 

Ik sta op en was mezelf, koud water over mijn ochtendhoofd. Ik schik mijn haar; mijn hand is een kam met vier tanden. Ik druppel mijn door blefaritis  aangedane oogleden. Ik poest mijn tanden en weer valt me de metalige smaak op achter in mijn mond. Ik heb deo en ik heb aftershave. Schone sokken en een schone onderbroek, maar die kledingstukken  heb ik nu niet nodig, ik ben nog schoon zat. 

Ik ruim mijn beddengoed op. Berg het in 'mijn' la van de commode. Ik heb de raam wijd open gezet, zodat de ochtendslaaplucht er doorheen kan vluchten. Mijn collega die vanavond hier slaapt treft een kamer waarin mijn sporen volledig zijn uitgewist. De washandjes die ik gebruikt heb liggen in de wasmand. Twee washandjes, in plaats van een washandje en een handdoek.  1 washandje om te wassen, 1 om te drogen. Een handdoek meteen in de was gooien na 1 keer afdrogen vind ik onnodig. 

Ik sluit de deuren van de ruimte om te zorgen dat niet iedereen zomaar bij de provisiekast kan, en ook de toiletdeur gaat op slot. Het toilet is alleen voor het personeel bedoeld en niet voor de bewoners. Die kunnen er soms een smerig potje van maken.

In de keuken zet ik koffie voor mezelf. Het is half zeven s morgens. Een snel ontbijt neem ik in de vorm van een bruine boterham met een beetje pure hagelslag.

Dan kan ik me aan het werk zetten. In het kantoortje zet ik de computer aan, en bekijk nog even de bijzonderheden van deze ochtend. Dan hoor ik al snel de eerste mensen . Ik herken de voetstappen, de geluiden die ze maken. Ik hoef niet te kijken om te weten wie ik hoor rondstruinen in het huis. 

Dan gaat m'n dienst beginnen. Vragen, medicijnen, druppelen, smeren, ontbijt, vragen, mensen wekken, steunkousen, zalfjes, schoenveters, vragen,  grapjes, praatjes, scheren, bedden nazien, controleren bij maaltijden, vragen, taxi's die bellen, afspraken die gemaakt moeten worden, dierengeluiden temperen, ruzie's bijtijds afkappen, mensen wegbrengen, en zorgen dat ieder op de hoogte is. Signaleren waar knelpunten zitten, rapporteren, nazien of alles klopt. Zijn de uitstapjes voor de komende dagen geregeld? Wie moet ik nog op de hoogte brengen? Is er genoeg geld? Moeten er nog boodschappen worden gehaald? De oven is kapot, is dat doorgegeven? Alle kranen moeten aan. De medicatie afgetekend, het brood opgeborgen in de vriezer, de pakken in de koelkast gestikkerd. De temperatuur gemeten en doorgegeven. De waterstand doorgeven aan de TD. Vervanging voor ziek personeel geregeld. Er is geen directe aflos, dus er moet een goede schriftelijke overdracht zijn.

En dan ga ik weg. Naar huis. Met de auto of te voet.  Als ik de deur achter me sluit, ben ik vrij. 

Steven Wilson - Harmony Korine (from the Get All You Deserve Blu-Ray & DVD)

De Dag Vorm Geven

Op mijn vrije dag kijk ik s morgens op mijn mobiel. Dat is niet uitzonderlijk. Sterker nog: het zou uitzonderlijk zijn als ik het NIET deed. Het is een van mijn ochtendrituelen. Zo'n vijf minuten nadat ik besloten heb niet langer meer moeite te doen om de slaap te hervatten, doet dit zich voor. Dat ga ik van lig- naar zithouding in bed en posteer ik me in die houding  met een extra rugkussen. Ik tuur door de gordijnen om te zien wat het weer brengt, of de zon schijnt. Kort daarna grabbel ik op het tafeltje naast mijn  bed naar mijn bril, zet die op mijn neus en daarna pak ik mijn mobiel. Ik heb de avond ervoor al zorg gedragen dat het apparaat voldoende is opgeladen. 

Ik neem mijn mobieltje ter hand en dan wil ik weten of er nog iets is gebeurd  in de grote boze wereld  terwijl ik zoals vannacht warm onder het dekbed  in vergeten dromen dwaalde. Ik bekijk het nieuws. Nu.nl 

Daarna doe ik een spelletje op diezelfde mobiel. Een hersenloos spelletje eerst. Zombie's finest.  Daarna een spelletje waarvoor je je brein een weinig moet activeren, een seniorenaanradertje, om daarna de dag werkelijk te gaan aanvangen met helderder ogen. Ik heb inmiddels koffie gekregen van mijn vrouw die er wel vroeg uit moest. Zwart en heet heb ik dat naar binnen  gegoten.

De komende dag kan nu in gedachten in grote lijnen gevormd gaan worden. Geen verplichtingen? Dan misschien naar het strand? Of wat gaan schrijven? Schilderen? Nog even boodschappen doen, een wandeling maken....?

Vanmorgen is het niet anders dan al die andere ochtenden dat ik niet vroeg hoefde op te staan. 

 

Er is wel één dingetje. Op mijn Samsung zie ik dat er even geleden telefoon  voor me is  geweest. Niet gehoord, want ik had de meldingen op 'stil' staan . Maar ik zie het. Een telefoontje van mijn werk. En daarna een voicemail.

Ik luister naar de voicemail en hoor de stem van een van mijn collega's. Het klinkt vriendelijk maar de boodschap is  waar ik blijf. Ik heb immers dienst. Ze zit op me te wachten.

Shit. Waar is de grond? Ik zak er bijna doorheen!

Ik was niet vrij. Ik ben niet vrij! Ik heb dienst. !! Was ik vergeten! Had ik niet in m'n agenda gezet. Eikel!! Ik lig in bed maar ik dien te loonslaven! 

Ik bel haar op en zeg: Ik kom zo snel mogelijk

En even later ben ik Batman in de batmobiel met het wereldrecord aankleden achter de rug. 

Ik hoef de dag niet meer vorm te geven verder. Die is al vormgegeven voor mij. 

Dansfeest voor ouderen

Later op de avond stond ik aan de bar en keek over de dansvloer met een te  nuchtere kijk en beschouwende blik. 

Ik aanschouwde een treurig makende vertoning van deinende lijven van te zware mensen. 

Ik nam het mezelf kwalijk.

Ik zou vrolijk gestemd moeten worden van het tafereel. Het waren immers mensen die bewogen op muziek die ik zag. Mensen die met hun lijf en ledematen duidelijk andere dingen deden dan normaal. Ze schommelden en zwaaiden er mee. 

Veel oudere mensen zag ik , bij wie het soms zichtbaar moeite kostte om het ene been voor het andere te zetten. Het zag er triest uit en het zou me graag vrolijk gestemd hebben. Welke warmere  levens vreugde-uitingen zijn er beter dan dansen en zingen?

Maar het onbeholpene.

Het stramme

Het gemaakt vrolijke..

Het zag er zonder roze zonnebril aandoenlijk uit. Had ik mijn roze zonnebril bij me gehad , dan had ik in de ogen van enkele bewegers wellicht vreugde en plezier gezien.  En me geamuseerd hebben bij het aanschouwen van zoveel mensen die op ritmes uit de jaren 70 bewogen

De dansers die me vrolijker stemden waren de dansers die elkaar aanraakten bij het dansen, die samen dansten zogezegd. Fysiek samen. Het deed me beseffen dat je niet alleen moet dansen. Het 'Alleen dansen' of op en neer deinen ziet er eenzaam uit. ( luister naar 'they dance alone' van Sting) Wanneer je over een sierlijk lijf beschikt en mooie moves kunt laten zien is dat natuurlijk wat anders  maar ouderen met overgewicht moeten zich daar niet aan gaan wagen.

Die moeten of samen met iemand anders gaan ( en dan is het ook nog maar net de vraag...)  of gewoon lekker een borrel pakken en zich onder de toeschouwers begeven.

Een kwestie van esthetiek.

Het allerergste was dat ik mezelf vaak tussen de meute op de dansvloer begaf om geen buitenstaander te zijn en dan bewoog, 'danste'. Daarbij probeerde ik mezelf te zijn, en ik  deed ook wel een beetje mijn best om er bovenuit te komen met leuke dansstapjes . Hopeloze pogingen, en ik was mij ervan bewust dat ook mijn eigen bewegingen en mijn eigen gestalte toeschouwers tot een meewarig glimlachen moeten hebben doen verleiden. 

Maar dat zit natuurlijk alleen maar in het hooft

En wat dan nog.....wat maakt het uit? 

Dat begrijp ik ook wel. Wees vrij om te doen wat je wil en dans! Zing! Maak plezier!!. 

Natuurlijk! Het is goed. Prima. Dat vind ik ook!!

Dat ik er soms anders naar kan kijken is mijn probleem. 

Ik ben niet altijd een leuk mens

Zij die zitten blijven zitten

 Op Nu.nl zag ik een filmpje. Een filmpje dat me aan het denken zette. Ik heb dat  vaker bij filmpjes en artikelen , en dat is maar goed ook. Dat er meer is dan verstrooiing. Dat sommige filmpjes je hersenen kunnen laten kronkelen. Het filmpje was exemplarisch.

Het gaat over de grens. Een grens die bereikt wordt; overschreden zelfs.

We zien een voorstelling. Een zaal vol toeschouwers die van de voorstelling willen genieten. In dit geval 'The bodyguard' een musical. Je moet er van houden maar die mensen die zijn er en dat mag. 

De voorstelling kent een aantal liedjes die voor de toehoorders als 'gevoelig en mooi' werden ervaren. Daar hadden de toeschouwers en luisteraars dan ook graag van willen genieten maar dat werd onmogelijk gemaakt omdat er hogerop in de zaal twee dames de liedjes luid meezongen. Zo luid, dat de mensen in de zaal er zich net als de uitvoerenden op het podium behoorlijk aan stoorden. Sterker nog. hun voorstelling werd erdoor vergald. Want de dames zongen behalve hard ook hemeltergend vals.  

Moet kunnen?

Nee!!!! Moet niet kunnen!!!  Een heel klein groepje ( 2 personen!) verpest het hier namelijk voor de rest!! De overgrote meerderheid!!

Maarrrrr....hier werd  ingegrepen! De dames werden gevraagd de zaal te verlaten en toen ze dat weigerden werden ze er door de 'Bodyguards' de  uitsmijters uitgesmeten. ( Dat is wat uitsmijters het liefste doen!)  Weg ermee. 

Minderheden. Daar wordt dikwijls naar geluisterd en rekening gehouden. Naar mijn mening soms tè vaak!

Hooligans die voetbalwedstrijden verzieken met hun gedrag. Uitsmijten!!!

Politiek leiders die het leven van lijdende bevolkingsgroepen laten voor wat het is. Uitsmijten!!

Mensen die menen dat hun rechtsgevoel boven dat van anderen staat en dat er iedereen zich daaraan moet aanpassen: Uitsmijten!!

Heel de samenleving laat zich hangen naar minderheden die hun mond open trekken, en die eisen dat er naar hun geluisterd en gehandeld moet worden.

En deze zo getroffen minderheden blijven niet alleen roepen:  Ze Eisen. Ze zijn verontwaardigd. Ze voelen zich gediscrimineerd! 

En wij, de goede, wat sullige, gedogende zwijgende meerderheid, we laten ze doorgaans zitten en roepen en verontwaardigde taal uitslaan. 

Wij fluisteren als een concertganger tegen elkaar dat de twee vals zingende dames misschien wel hun redenen hebben om zich zo te manifesteren. We moeten met ze praten en naar ze luisteren om te horen en te begrijpen.

Lieve mensen. We hebben nu toch wel genoeg geluisterd!!??. 

Waarom voel ik me meteen rechts als ik dit schrijf?

Ik ben niet rechts, en ik vind dat mensen gehoord moeten kunnen worden en begrepen. Maar het stoort me als de hele samenleving in een kramp schiet. Soms moet er een halt toegeroepen worden. Nu heb ik het nog niet eens gehad over de witteboordencriminaliteit en alles wat daarmee samenhangt, want dat schorremorrrie blijft ook maar zitten en manipuleren en grijpgrage vingers gebruiken in afwachting van weer een bonus. Grootverdieners die alleen hun aandeelhouders bevoorraden en asociaal staan tegenover de samenleving Allang hadden wij al met een hooivork achter hun arrogante  gat  moeten aanzitten. Uitsmijten!! Alles afpakken wat ze hebben!!!

Nu voel ik me minder rechts . Dat is beter . Weer lekkere linkse taal

Vergeten Zeeuwse gezegdes

 'Eenden op de golven kwaken niet

Dat is een onbekend,  niet bestaand Zeeuwse uitdrukking die verwijst naar blaaskakerij. Dat is een eigenschap die met name de Zeeuwen niet uit kunnen staan. Het verwijst naar 'de beste stuurlui aan wal'. De werkelozen die kritiek hebben op de arbeiders die het niet goed doen. Ze weten het allemaal beter. 

Tot het moment dat ze er zelf voor staan en de klus moeten klaren. De golven zijn al snel te hoog voor deze lieden en dan ze zingen wel een toontje lager. Sterker nog, ze zingen helemaal niet meer. Eenden op de golven kwaken niet.

Nog zo'n onbekend want onbestaand spreekwoord uit Zeeland is:

'Als je Bingo roept, hoef je het nog niet te hebben'

Dit oud gezegde komt uit de beginjaren dat er Bingo gespeeld werd in Nederland. 

Het verwijst naar lieden die menen recht te hebben op een beloning terwijl de klus niet goed is geklaard. De man die er zich met een Jantje van Leiden van af maakt zal eerst gecontroleerd moeten worden of hij inderdáád alles af heeft gemaakt wat af moest, want voor Zeeuwen geldt nu eenmaal, eerst zien, dan geloven! 

Een volgend minder bekend want verzonnen Zeeuws gezegde is: 

'Aambeien worden niet uitgepoept'

Dit verwijst naar moeilijke periode's in een mensenleven , die vaak met rouw- en rouwverwerking te maken hebben. Het is de geestelijke pijn die verwerkt moet worden en zijn tijd nodig heeft om te herstellen. ALS het al kan herstellen. Want soms draag je de pijn een heel leven lang met je mee 

'De kamer is niet opgeruimd als het bed niet is opgemaakt' Is een heel oud Zeeuws spreekwoord dat niet eens vergeten kon worden omdat het niet heeft bestaan. Nooit

Het dateert uit de tijd dat er in de kleine Zeeuwse vissershuisjes geen ruimte was om alle bedden te herbergen in een slaapkamer omdat kinderen talrijk waren, er waren grote gezinnen. Het was dan ook niet ongebruikelijk dat in de woonkamer ook geslapen werd.  Vaak waren dat de moeder en de oudste dochter. Vader was immers vaak op zee. Anders waren het natuurlijk de ouders. De kamer bood door dit ruimtegebrek s morgens geen opgeruimde aanblik omdat het 'matras' met de beslapen dekens zich nog tussen het meubilair begaven. Het bleef rommelig zolang dit niet was opgeruimd. Veel Zeeuwen deden dit niet omdat ze het te veel gedoe vonden om met de kussens die als matras dienden en de dekens te gaan sjouwen. Een slimme Ambachtsman is dit probleem te lijf gegaan en heeft de bedstee bedacht die we heden ten dage nog steeds kennen als 'De Zeeuwse Bedstee' Het opruimen van het beddegoed was daardoor niet langer nodig. Met hoefde enkel de deurtjes te sluiten. De Zeeuwen werden enthousiast en al gauw was er in veel huizen een bedstee te vinden

'Wik, wieg en weeg, de nacht heeft zwarte kloten'

Dit was het advies dat moeders hun dochters meegaven wanneer deze zich tot laat in de nacht gingen vermaken buitenshuis . Geniet ervan maar houdt alles in de gaten en wees terughoudend in de omgang met lieden van het mannelijk geslacht 

Als laatste wil ik noemen 'In een gesloten oester kan een parel schuilen'

Dit imaginaire gezegde heeft geen overdrachtelijke betekenis. Anders dan men misschien zou vermoeden. Het verwijst echter uitsluitend naar een gebeurtenis uit 1616 waarin door een onbekende visser een parel in een oester werd gevonden. De Zeeuwen kenden het fenomeen van de oesters en de parels maar hadden niet eerder meegemaakt of gezien dat dit in een van hun eigen oesters plaats kon vinden. Nu bazuinde men het nieuws rond en de parel werd door het volk aanschouwd . Er werd bevestigend geknikt en men sprak tot elkander 'In een gesloten oester kan een parel schuilen'

Zover even over Oude Zeeuwse Gezegdes

Wie schreef die bleef

  En toen ik mijn ochtendwandeling in het bos  maakte dacht ik aan de minimale natuurbeleving bij stadsmensen, die in een korte vakantie bij 'ons' in de bossen komen wandelen. Ik had er één horen opmerken: 'Het ruikt hier een beetje naar verse Kerstboom'

Wie schrijft die blijft, behalve als al je boeken verbrand worden zoals bijvoorbeeld bij een openbare boekverbranding waarvan we er in de toekomst nog vele van gaan krijgen. 

Sprak de pessimist

De optimist repliceerde dat wat on-line geschreven staat niet zomaar te verbranden was. 

hm

Daar kunnen andere dingen mee gebeuren

Want weet je of het authentiek is wat er staat? Weet je of er niet met je geschreven teksten geknoeid zal gaan worden?. Er bestaan programma's zoals W.O.K.E 1 die teksten filteren op scherpe kanten. 'Het is niet prettig om U aan een cactus te prikken, Uw vingers aan scherpe bladzijden te snijden net zo min als het prettig is U te te laten shockeren aan grievende teksten, zeker als dat niet uitkomt!' zo prijst W.O.K.E 1 zich in de markt.

Het zijn programma's die zijn aangepast op het algoritme van de lezer zodat:  'U met een gerust gevoel de volgende teksten tot U kunt nemen'

De meeste hedendaagse artikelen worden niet door mensen geschreven maar door slimme programma's . 

Veel science-fiction boeken in de tweede helft van de vorige eeuw  gebruikten dit  als thema voor hun fantasy-verhalen;  de technologie die de mensen in zal gaan halen. De robot die een eigen wil krijgt. Die slimmer en beter is als de mens omdat hij meer kan. Profetisch kun je die verhalen noemen. De fantasy is werkelijkheid aan het worden. 

Eng?

Ja

Want niet alleen dat wat we lezen, maar ook wat we zien en horen is niet meer te vertrouwen. Beelden, geluiden- alles kan immers gemanipuleerd worden  en wórdt gemanipuleerd!!

Hoera voor de wetenschap.

Bij sommigen denk ik het waar te kunnen nemen. Dat komt omdat de technologie nog niet voldoende is geperfectioneerd. Vooral bij president Biden heb ik moeite. Ik kan niet goed zien of het de echte is of een robot. 

Maar ook die andere bejaarde machthebbers. 

het leven gaat door en staat af en toe stil

 Vanmorgen in alle vroegte, toen ik boven de poeppot zat om te urineren begon het al. Dan schiet mij plots een zin in het hoofd: 'Hij denkt terwijl hij pist, was dit nu die heerlijke Trappist!?' Ik vond de zin grappig en wilde hem onthouden.

Ik had een ongezouten ei bij het ontbijt en de flauwheid sloeg ogenblikkelijk toe:

'Voulez vous un oeuff? 

- No, it 's enough...

Moe kan ik worden van mezelf

Ondertussen in Poppendamme, in het land van het Zeeuws Meisje ; daar waar de zondag nog gewoon een rustdag is en de mensen op straat elkaar met gezonde rode konen goedendag zeggen, en daarbij zelfs nog af en toe de pet lichten. Het dorpje waar de kerkgangers zich na de laatste psalm begeven naar Café Dirk om er gezeten achter de  boerenjongens en een versnapering naar elkanders wel en wee te informeren met een gezonde interesse in verse roddels. Daar wordt aan tafels bedekt met smyrna kleedjes de week doorgenomen . 

Gezagsdragers knijpen een oogje toe als Dirk de asbakken op de tafels van zijn etablissement zet om zijn trouwe clientèle tevreden te houden, die net als hij op z'n tijd van een paffertje kunnen genieten. Café Dirk in Poppendamme, een gezellige hangplek voor uitgezeten kerkgangers

In datzelfde Poppendamme is In de St Jansstraat nr 8  Jan vd Wekke bezig met het controleren van boeken van Nederlandse schrijvers die zich in hun schrijven bedienden van onwelvoeglijk taalgebruik . Uitgevers van die boeken worden door deze Jan benaderd met het dringende verzoek om passage's  te schrappen of te corrigeren door niet aanstootgevende termen te gebruiken in plaats van de ( zoals hij het formuleerde) Godsliederlijke taal van de schrijvers omdat het klip en klaar is dat dit aanstootgevend is voor mensen in de dorpsgemeenschap en voor veel Christenen in het algemeen. We moeten af van vooroordelen en stereotyperingen! Het kan niet waar zijn dat in deze tijd daarom met opvattingen, waarden en normen  die waardevol zijn voor christenen  spreekwoordelijke de reet wordt afgeveegd. 

Riek,  tante van Jan, had het in het café  benoemd, met enige trots: Neef Jan is nu sensitivity schriever éé! 

'Tja, 'k Geef um weinig kans van slagen' zei Toon. 'Toon de Trekker' zeiden de dorpelingen, omdat Toon weg was van Tractoren, en er ook op klom om zijn boodschappen te halen bij de supermarkt  in het naburige dorp

Volgens Toon zouden de uitgevers de adviezen van Jan niet zomaar overnemen.

Dikke Stoffel met zijn waterige ogen achter zijn pikke tannissie zei dat ze niet met oude geschreven boeken moesten wurmen. "Je kunt wat gebeurd is niet veranderen .Mein Kampf zal ook nooit een leuk boekje worden, Maak je niet druk!. Vroeger keken de mensen nou eenmaal  anders tegen de dingen aan. Waarom zou je dat niet mogen lezen!? We kunnen er van leren." Hij stond moeizaam en lichtelijk kreunend op zich naar het gemack te begeven. 

Riet bekeek hem en sprak enigszins smalend. 'Tja, overgewicht, kniegewricht! 'en ze vervolgde om haar neef te verdedigen:" Het is toch te gek al die Godslasterlijke taal die er opeens over je wordt uitgestort als je net een leuk boekje denkt te gaan lezen bij de kachel. Dat gevloek!! Dat is toch nergens voor nodig! Dat hoeft toch nie!..!"

"Ze komme zichzelf nog wel tegen' zei Zwarte Bes. "Als je vraagt of God je wil verdoen met je vloeken.....afin....dan zal dat ook gebeuren!  Neeeee, daar kom je niet mee de hemel in, met dat gevloek. 

'Denkt U dat Jan Wolkers in de hel zit' zei Magere Heineken, die zo genoemd werd omdat hij ondanks zijn  exorbitante inname van bier geen spoor had van een bierbuik. 

Bes zei beslist dat ze niet in een hel geloofde. Maar wel in verschillende stadia waar je in terecht kan komen voor je in de hemel komt. Ze zag het als een soort strafwerk wat je dan nog moest doen omdat je niet geleefd had naar Gods wetten in de tijd dat je op aarde was, en ze had  bedacht: Als klotehommel kun je nog altijd zakken wassen. Zulke dingen zullen ze dan moeten doen. En de kleren wassen van de vrome mensen. 

'Ik dacht dat je in  de hemel helemaal geen kleren nodig had' zei Moos met een knipoog. Lekker warm in je blootje op zacht mos. Druifjes, BBQtje, 

-'als ik jou in je blootje tegenkom in de hemel, ga ik liever verhuizen' lachte Bes, een mooi gebit nog ondanks haar leeftijd .

Moos repliceerde: "Dr is geen schaamte in de hemel! Leeuwtjes lammetjes en iedereen bloot. 

Magere Heineken bracht ten berde dat we in de hemel allemaal engeltjes zouden zijn en die zijn geslachtsloos. Geen gedoe. Die hoeven ook nooit naar de wc want die eten en drinken niet. Ze hebben aan Gods woord genoeg.

Aan de tafel was het even stil. Sommigen keken naar hun glaasje, en anderen pakten hun glaasje op en namen een slokje. 

Geslachtloos. Dat kwam even binnen

Dikke Stoffel kwam er weer aan gestiefeld en Magere Heineken maakte ruimte. 'Ken je nog een mop over een sensitivity-reader Stof? '

Riek zette met kracht haar glaasje boerenjongens op tafel. "Wees blij dat er nog IEMAND in dit dorp zich druk maakt over normen en waarden Magere!"

Er ontstond enige commotie waarin veel aanwezigen door elkaar begonnen te praten en argumenten over en weer even snel van tafel werden gegooid als ze er op werden gelegd .

Totdat een stem er bovenuit galmde: Wie wil nog wat drinken!? Ik geef een  rondje!!

Daarna ging het over het aanstaande huwelijk van Geert en Gerda, en over het weer en de gevolgen voor de landbouw.

Er hing een dunne laag rook in het café toen de dorpsgenoten zich naar hun huis begaven. Daar wachtte een gehaktbal in een lekker stamppotje.

Wim de Bie - Opa

Wim de Bie overleden. Natuurlijk, met Kees van Kooten een onvergetelijk duo. Maar ook in zijn persoonlijke verhalen vond ik het  fijn om naar hem te luisteren. Ik heb gezocht op het internet of ik nog wat van die verhalen kon terugvinden. Maar dat is me tot op heden niet gelukt. Behalve dan deze, een al wat ouder filmpje, waarin hij nog een stuk jonger is, en waarin hij vertelt over zijn opa.

Dat Wim overleden is raakt me. Het was een hele goeie!

Later zag ik nog meer persoonlijke verhalen van Wim. Hij was immers een tijd lang de mentale coach van Nederland. Mocht je interesse hebben. Op YouTube

What else is there

 Ik lees 'de verborgen geschiedenis van Courtillon' van Charles Lewinsky.
Toen ik dit blog begon had ik de gewoonte een klein gedeelte van het boek dat ik aan het lezen was te plaatsen op Davincini.  Daar ben ik later mee opgehouden, terwijl ik nog wel een 'flink' aantal boeken heb gelezen.  Misschien dat ik de oude gewoonte wel weer op ga pakken. 

Ik word dit jaar 65. Tranen staan soms aan de binnenkant van mijn vel. Zo gaat dat als mensen vocht vasthouden en daar last van krijgen. Dat zijn opgehoopte niet geuite tranen. 

Ouder worden is in mijn geval heel veel beter als sterven. Ik heb niets om over te klagen, want ik ben zo goed als gezond. Ik heb het vermogen niet verloren te genieten. 

Toch is er iets dat me dwars zit. Waar die 'tranen' vandaan komen, en dat is een vraag die ik mezelf regelmatig stel.  

De vraag is

'Áls dit het leven is dat ik leidt, moet ik er dan niet meer van maken? '

Die vraag, daar slinger ik als de klepel van de klok steeds langs met ja en nee.

Hoewel ik donders goed weet dat je in het leven moet staan zonder je te spiegelen aan anderen kan het me desondanks somber stellen wanneer ik mijn leven toch afzet tegen dat van andere mensen in mijn omgeving of op de televisie. Succesvolle en/ of gedreven mensen die van hun passie hun beroep hebben kunnen maken en die weten wat ze willen.  

Ik zie al die aardige mensen die goed in het leven  staan ( zo komen ze over) , zich goed kunnen uitdrukken en die gezien worden.

Wanneer ik dat zie denk ik vaker dat ik mijn leven tussen mijn vingers heb laten wegglippen, terwijl ik het juist had moeten vastpakken . Dit stemt me nu  somber en verdrietig. 

Dit gevoel wordt ingegeven door een weinig jaloezie, zelfverwijt, en door onvermogen. Onvermogen omdat ik het een groot deel van mijn leven heb moeten stellen zonder zelfvertrouwen. Ik was faalangstig en bang. De oorzaak hiervan heb ik nooit precies kunnen achterhalen. Het voelt niet helemaal fair om het allemaal bij mijn ouders en mijn opvoeding te leggen. Dat daar een gedeelte ligt van de oorzaak, dat denk ik wel. 

Wat de oorzaak ook was, ik kan het verleden ermee niet veranderen, hooguit wat beter verklaren.  Doch, wie weet heeft het nog zin om alsnog een rijker leven op te bouwen. Ik ben 'pas'64, en er zijn nog genoeg activiteiten te ondernemen en te ontplooien. Legio voorbeelden van mensen die dit doen.

Of ben ik gewoon lui!!??

Wanneer de klepel naar de andere kant bengelt denk ik daar helemaal niet over . Dan gooi ik het over een andere boeg en spiegel mij aan mensen die een leven leiden die niet bovenaan de Maslovpiramide staan, want daar staan veel mensen in onze samenleving. Ik kan mezelf bezien met tevreden ogen, mijn zegeningen tellen, en wel even doorgaan met tellen, want het zijn er veel. Ik heb veel kunnen zien, veel kunnen ondernemen. Kijk in mijn fotoboeken. Zie mijn vrouw en kinderen. Ik heb alles wat ik nodig heb! Er komt mij materieel niets te kort. Ik heb vrijheid. Leuk werk.  Er wordt van mij gehouden, 

Ik heb simpelweg geen recht om te zeuren. 

Ik heb het nog niet eens gehad over miljoenen mensen die niet zo'n leven kunnen leiden zoals ik dat doe en die dat wel heel heel graag zouden willen. Miljoenen inderdaad die het vagevuur dat het leven kan zijn dagelijks aan den lijve ondervinden, Of die geen echt leven kunnen leiden omdat strenge regels ze beperken en verbieden. Mensen die fysiek beperkt zijn. Afhankelijk.

Ik heb alle reden om blij te zijn, en niet te zeuren. 

Er is wel genoeg om 'aan mezelf te werken' Dat wel. Daar kan ik een lijst van maken. Misschien daarover een volgende keer

mijn autonome linkerhand

Onder de douche

Wat kan dat een genot voor mij betekenen. Als ie aan staat tenminste en er goed warm tot heet water uit de sproeier over mijn hoofd nek en schouders spat en sijpelt

De heerlijke verrukking die ik dan ervaar wordt door mij  met genotsgeluiden als ooh en aaah  begroet die ook buiten de badkamer goed op te vangen zijn.

Alles is binnen handbereik. De shampoo, de douchegel, een washandje en een handdoek. Allemaal goed en wel, maar het gaat om de genotsbeleving. Oh goddelijke warmte, nu de zon zo lang op zich laat wachten, en mijn lichaam zich hullen moet in verschillende textiellagen. Ontferm U over mij

5 minuten!!

Gatver. Daar is de bewustwordinggedachte van  efficiënt gebruik van onze energiebronnen al.  

Ik zet hem nog even aan de kant. De kraan nog een klein draaitje geven. Iets heter. De badkamer vult zich met mist. De spiegel is beslagen. De natte cel doet zijn naam eer aan, druppels lopen uit op gladde tegels. Ik geniet. Meestentijds met gesloten ogen. De waterstraal over mijn schedel en mijn nek .Een opkomende  gedachte aan legionella wordt onmiddellijk geliquideerd. Maar elke douchebeurt steekt ie heel even zijn macaber kopje op.

Ik was wat er over is van mijn voormalige weelderige krullen en gebruik douchegel daar waar het nodig is. Ik voel hoe mijn lichaam de warmte dankbaar opneemt , en andermaal geef ik nog een klein draaitje aan de kraanknop. De damp is overal.

Er is nu wel bijna 5 minuten om. Of ze ZIJN al om! 

Jezus.

Wat doet mijn hand nu? Beweegt ie zich nu naar de andere kraanknop met de intentie die uit te zetten!!???

Nee he!?

Ja! 

Nee!

JA!

Hup, het is gebeurd voordat je het weet. De linkerhand is gevoelig voor dat energiegeleuter kennelijk en draait de kraan dicht.  Opeens sta ik daar en pak de handdoek. Wat was het heerlijk. Wat een zalige douche.

Maar het was ook goed zo, denk ik. Goed gedaan hand! 

Patricia Piccinini

 Davincini zag Paccinini,

In de Kunsthal van Rotterdam is er een expositie van deze Australische kunstenares, en ik vond het de moeite waard.

GeWEUN doewe

 "Gek van verliefdheid!!!. Ik houd van alles van je! Ik zou je overal willen kussen en likken. Met je darmen willen stoeien en in je uitwerpselen willen rollen!!!"

-"Dat hoeft voor mij niet hoor" zei de Zeeuwse nu op haar hoede en na enig nadenken vervolgde ze '...weet je, ik geloof toch dat we niet helemaal bij elkaar passen...'

Soms weet je al heel snel hoe het afloopt

 Snars Sikkepit Jota en Gert begonnen een bandje. 

Het bandje zou heten : The Empty Heads. 

Maar het kwam niet echt van de grond

Conformeren of niet...

De mortarboards werden door de geslaagde studenten op het teken voor de foto omhoog geworpen. Enkele non conformisten hadden hun 'academic cap' al eerder van het hoofd gehaald. De onstuitbare dwang om alle idiotie uit de United States of America te importeren, werd door deze daad genadeloos aan de kaak gesteld en de afgestudeerde studenten,  nu filosofen met hun zwarte schijfjes op hun hoofd moeten zich  op zijn minst denkbeeldig- even achter de oortjes gekrabd hebben. In wat voor val zijn zij gelopen? 

Zo'n petje geeft zo'n ceremomie toch een eigen tintje, zou je kunnen zeggen. Maar moeten we daarom volgend zijn in wat al bestaat?

Halloween,  Valentijnsdag. Dat had je in mijn tijd niet, sprak opa. De Kerstman ook niet echt, Die trachtte zijn intrede te doen maar HAALDE  het niet bij Onze Eigen Sinterklaas!!. Deze tot Kerstfiguur gedoopte dikkerd heeft de harten van de Nederlanders  niet makkelijk in kunnen palmen. Het heeft enige tijd geduurd voordat deze coca-cola boer een beetje vaste grond onder de voeten kreeg, Nog steeds is de relatie tussen de Kerstman en de Nederlander een moeizame, en is er wellicht nog een kleine kans dat we deze commerciële nepfiguur met slee en al het land uit kunnen bonjouren ( ho ho ho!)  . Maar dan moeten er figuren zijn die nadenken en niet gedachteloos in de maalstroom meelopen. 

Omarm niet alles wat je opgedrongen wordt. Zoals het dragen van een hoofddeksel bij de diploma-uitreiking. Wees jezelf

Ik zag  het podium waar alle filosofen voor het fotomoment gereedstonden. Een enkele zonder de platte pet. (Zoals veel uit Amerika plat is, zwart wit gesteld)

Kijk, en van DIE mensen moet je het hebben.

Gefeliciteerd!

Plaagggeest op sokken

"Ze hebben zich vast wel eens vergist vroeger. Zij die geniaal werden genoemd  waren soms in werkelijkheid  waanzinnig, en  waanzinnigen werden soms op een voetstuk geplaats als zijnde geniaal.

Niet erg . De gewone mensen, ze konden het immers ook niet weten. 

Nee joh...Kan gebeuren...."

Omdat ik in een huis woon waar dingen onverklaarbaar verdwijnen moet ik vaak twee maal dezelfde zaken doen. Ingevulde, uitgeprinte en opgeborgen documenten blijken na een aantal dagen onvindbaar. Ik moet ze opnieuw maken en invullen. Pennen die op de grond vallen blijken niet op de grond gevallen te zijn maar opgeslokt door een zwart gat. Vind je in dit huis niet het boek waar je aan begonnen was? Geen probleem! Je hoeft niet te zoeken! Het is er niet meer! Koop gerust een  nieuwe!. Entiteiten hebben er kennelijk behoefte aan om ons stervelingen zo nu en dan es wat te plagen.  Hun standaardgrap is de sok. Het vaste sokkenritueel is dat wanneer de was gewassen is ,gedroogd en verzameld ,er altijd enkele sokken overblijven zonder partner, Er is alleen een rechter sok met een bepaald  embleem waarvan de  linker sok niet meer te vinden is. In een la verzamelen we die enkele sokken in de hoop dat de bijbehorende spoedig wel ergens zal opduiken. Maar dat gebeurt niet! Het zijn nu 11 stuks sok. Ze zijn hun maatje kwijt. Nu kun je makkelijk twee verschillende sokken aan - sterker nog, in mijn vriendenkring ken ik er enkele die dit al jaren doen, daar gaat het niet om. Het gaat er om: waar blijven de sokken die verdwenen? 

We leven in een soort spookhuis, dat kunnen we nu wel enigszins concluderen. Mijn dochter voelt dat -gevoelsmens als ze is- heel goed aan wanneer ze alleen in huis is, Ze voelt zich dan niet prettig. Duitsers zeggen: Unheimisch.  

Engelsen zeggen weer wat anders, en de Fransen ook

Maar alles alles alles went. We hebben ermee leren leven. Opgeslagen werk op de computer blijkt opeens gewist of verdwenen, schalen, kopjes. Ze verdwijnen om nooit meer gevonden te worden, Een merkwaardig kleptomaan plaaggeestje hebben wij in huis. 

Gevoelens

Mensen zeggen 'introvert'.

"Just cause you feel it, doesn't mean it's so" ( Radiohead) 

Ik heb van thuis uit niet geleerd om over gevoelens te praten. Ik heb lange tijd gedacht dat dit niet belangrijk was. Sterker nog. ik DACHT er niet eens over na! Gevoelens immers komen en gaan - voorbijgaande schepen in de nacht- wat zou je je daarmee bezig houden?

Zou ik dat van m'n vader hebben?

Een van zijn lievelingsnummers was van The Fortunes. Hij was het hartstochtelijk met de tekst eens: You, ve got youre troubles, I,ve got mine! Niet ouwehoeren, iedereen heeft problemen, je bent niet de enige, doe niet moeilijk en doe niet of je de enige bent!.

Gevoelens zijn vaag, ongrijpbaar en veranderlijk. Toen ik gevraagd werd hoe ik over gevoelens dacht sloeg ik dicht. Wist niet wat ik moest zegen. Ik vond het gezever allemaal. Over gevoelens ging het thuis niet. Ik wist als kind zelfs niet goed wat ik daaronder moest verstaan. Ik voelde me gewoon!  Als een huis met openstaande deuren waar de wind door heen waaide en als het er te hard aan toe ging deed ik de deuren dicht. 

En met ons gaat alles goed. ook als het misschien een keertje niet zo is. Het kan altijd erger tenslotte.

Ik weet niet hoe ik me voel. Ik ben een speelbal van mijn stemming,  Ik ben als het weer en als de seizoenen . Waarom zeuren over de winter als de lente er aan komt?

Beter lol maken. 

  

Later leerde ik mezelf stapje voor stapje emotioneel uitdrukken

Dan kon ik zeggen, ik ben moe, blij, sacherijnig, verdrietig. verveeld, opgewonden, ongeduldig, 

Door naar me te kijken was dat waarschijnlijk ook bij de oppervlakkige observator naar boven gekomen, maar goed .je moet wat hebben om over te praten blijkbaar.

Ik kan me er aan ergeren wanneer professionele interviewers aan een vrouw die net haar kind verloren heeft en in een hoek zit te huilen gaan vragen hoe ze zich voelt.

Als mensen emotie tonen en daarmee dus hun gevoelens de vrije loop laten is er voor een waarnemer die in het bezit is van maar een klein beetje empathie niets te vragen over gevoelens.

Mochten mensen emotieloos door het leven gaan, en je niets kunt aflezen hoe het met ze gaat uit hun gedrag dan lijkt me de vraag enigszins te rechtvaardigen. 

Noot: ik heb het niet over klagen

Klagen is wat anders. Wanneer mensen het zwaar hebben moet er gekeken worden of er een manier is om te helpen. Klagen mag. Tot op bepaalde hoogte. Als er niets meer te zeggen valt en de klager klaagt door dan spreken we van zeuren. Zeurders zeuren!

Waarom zo narrig over gevoelens?

Dan ben ik niet

wel 

niet

echt wel!

echt niet

Jawel, narrig over gevoelens. EN Schizofreen!!